# data[].attributes.headline
Εργασία ατόμων με αναπηρία.

# data[].attributes.subject
Εργασία ατόμων με αναπηρία.

# data[].attributes.body
Παρόλο που είναι ένα δύσκολο εγχείρημα, η εργασία μπορεί να προσαρμοστεί στις ικανότητές τους και να ενισχυθεί η αυτοεκτίμηση τους.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
https://www.ispeech.org
Ένα από τα πολλά θέματα-ταμπού που υπάρχουν στην κοινωνία μας και με τα οποία ερχόμαστε σε καθημερινή βάση αντιμέτωποι είναι η αναπηρία. Όλα ξεκινούν από το κλίμα που καλλιεργείται και την κουλτούρα που έχουμε αποκτήσει ως σύνολο.

Η άνιση μεταχείριση των αναπήρων, οι διακρίσεις και οι προκαταλήψεις τις οποίες βιώνουν στην καθημερινή ζωή τους, καθώς και η ευρύτερη καταπιεστική στάση που συχνά υιοθετεί απέναντι τους το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο συνθέτουν μια κατάσταση πίεσης και ανισότητας, που διαμορφώνει ένα ιδιαίτερα επιβαρυντικό περιβάλλον για τις ευαίσθητες αυτές πληθυσμιακές ομάδες. Αυτή η στάση της κοινωνίας δρα ανασταλτικά στην προσπάθεια που καταβάλλουν τα άτομα με αναπηρία εναντίον του κοινωνικού αποκλεισμού που καθημερινά βιώνουν.

Το ερώτημα που υφίσταται είναι το εξής: Από τη στιγμή που αποδεχόμαστε στο εργασιακό περιβάλλον μας ανθρώπους με ιδιαίτερη ή ακόμα και έντονη προσωπικότητα, γιατί να μην μπορούμε να δεχτούμε και ανθρώπους με διαφορετικά σωματικά χαρακτηριστικά; Γιατί υπάρχει μια "ατυχής" αλήθεια περί χαμηλών προσδοκιών από αυτούς τους ανθρώπους; Οι θέσεις εργασίας είναι εκεί, και υπάρχουν άνθρωποι με αναπηρία που μπορούν να καλύψουν αυτούς τους ρόλους. Το θέμα είναι να ανοιχτούν αυτές οι πόρτες και να προωθηθεί ένα περιβάλλον που θα στηρίζει και θα αποδέχεται τη διαφορετικότητα.

Η εργασία, η δημιουργικότητα και η παραγωγικότητα είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου, όλοι έχουμε ανάγκη να νιώθουμε χρήσιμοι και να συνεισφέρουμε μέσω της εργασίας. Ειδικά τα νέα παιδιά πρέπει να ενθαρρυνθούν να μπουν στην αγορά εργασίας. Το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον και η κοινωνία οφείλουν να δώσουν αυτή την κατεύθυνση. Αντίστοιχη κατεύθυνση πρέπει να δοθεί και από τις εταιρίες, οι οποίες παρουσιάζουν αρκετά σημάδια εσωστρέφειας και αμηχανίας και δεν είναι διατεθειμένες να προχωρήσουν σε προσλήψεις ΑΜΕΑ κυρίως λόγω φοβικών συνδρόμων.

Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν είναι κάτι διαφορετικό από όλους τους υπόλοιπους ούτε έχουν διαφορετικά δικαιώματα και υποχρεώσεις. Είναι πολίτες με ίσα δικαιώματα, είναι εργαζόμενοι, είναι φορολογούμενοι, είναι πολίτες, συγγενείς και φίλοι, είναι καταναλωτές, όμως δεν αντιμετωπίζονται ανάλογα.

Ευρωπαϊκή δημοσκόπηση έχει δείξει ότι υπάρχει σημαντική έλλειψη κατανόησης της αναπηρίας. Τα άτομα με αναπηρία πρέπει να αντιμετωπίζονται ως πολίτες με ίσα δικαιώματα και όχι ως αντικείμενο λύπησης ή φιλανθρωπίας. Συχνά οι πολίτες με αναπηρία είναι αποκλεισμένοι από την κοινωνία λόγω της ελλιπούς εκπαίδευσης και της ανεργίας, που οδηγούν στη φτώχεια. Σχεδόν το 50% των ατόμων με αναπηρία δεν ολοκληρώνει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και λιγότερο από το 10% των ατόμων με υψηλή αναπηρία έχει πρόσβαση στην ανώτερη εκπαίδευση, η οποία αποτελεί τον κρισιμότερο παράγοντα για την απομάκρυνση των φραγμών στις θέσεις εργασίας.

Είναι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι γίνονται προβλέψεις και βελτιωτικές ρυθμίσεις στα παραπάνω με σκοπό την ευκολότερη πρόσβαση και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των αναπήρων, όμως απέχουμε πολύ από τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Προς αναζήτηση ίσων ευκαιριών
Η ισότητα είναι το κλειδί στην προσέγγιση του ζητήματος. Είναι ελάχιστες οι πιθανότητες να επιλεγεί ένας υποψήφιος εργαζόμενος με αναπηρία και να ενταχθεί σε μια μικρομεσαία ελληνική επιχείρηση. Οι εργοδότες, που αντικειμενικά τα βγάζουν πέρα με μεγάλη δυσκολία και έχουν να επιλέξουν από μια πολύ μεγάλη δεξαμενή ανθρώπων που έχουν υψηλή εξειδίκευση, από τους οποίους στέλνονται εκατοντάδες βιογραφικά, οφείλουν να ξεπεράσουν τον σκόπελο της ανησυχίας, της προκατάληψης ίσως ή τα διάφορα στερεότυπα της λογικής "τι να πάω να μπλέξω με έναν άνθρωπο με αναπηρία" και τη σκέψη ότι "μπορεί να έχει ένα πολύ καλό βιογραφικό, αλλά ποιος ξέρει τι δυσκολίες θα έχει, τι κόμπλεξ μπορεί να κουβαλά ή να βγάλει στην πορεία, όταν έχω δεκάδες κατάλληλους υποψηφίους για τη θέση χωρίς πρόβλημα".

Η πρόσληψη δεν είναι μια χάρη προς τα άτομα με αναπηρία. Στον χώρο εργασίας ένας υπάλληλος είναι κατά πρώτον και κυρίως μέλος του προσωπικού και δευτερευόντως ένα άτομο με αναπηρία. Σίγουρα πρέπει να προσμετρούνται οι ιδιαιτερότητες όταν του ανατίθεται ένα project ή μια καθημερινή εργασία, όμως η αντιμετώπισή του ως ατόμου με διαφορετικό υπόβαθρο διαιωνίζει τη σημερινή άσχημη κατάσταση. Αφήνω εκτός δημόσιους οργανισμούς και μεγάλες εταιρίες, γιατί στους μεν προβλέπεται υποχρεωτική κάλυψη θέσεων μέσα από ποσοστώσεις -πρακτική απαραίτητη για τη διασφάλιση της ισότητας- και στους δε προέχει η αποδοτικότητα και η υπεραξία που παράγει ένας εργαζόμενος παρά αν έχει κάποιο ποσοστό αναπηρίας.

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και ρεαλιστές, σε μια αγορά εργασίας ρημαγμένη και απορρυθμισμένη και με αρνητικές προβλέψεις για την τάση ανάπτυξης, οι ίσες ευκαιρίες, ακόμα και για την πρώτη συνέντευξη για απασχόληση εργαζομένων με αναπηρία είναι μάλλον εκτός πραγματικότητας. Όμως σίγουρα υπάρχουν τρόποι να βελτιωθεί η κατάσταση και να αλλάξει η εργασιακή κουλτούρα. Σήμερα δίνονται κίνητρα σε επιχειρηματίες μέσω προγραμμάτων ώστε να προχωρήσουν σε ανάλογες προσλήψεις και σε πολλές περιπτώσεις να φτάσουν έως και 100% στην κάλυψη της ασφαλιστικής συνεισφοράς του εργαζομένου. Η αξιοποίηση ευρωπαϊκών και εθνικών κονδυλίων (ασφαλιστικές εισφορές επιδοτήσεις μισθολογικού κόστους διαμόρφωση ανάλογων υποδομών) δίνεται σε εργοδότες που προσφέρουν ευκαιρίες. Επίσης η τεχνολογία πλέον παρέχει όλες τις δυνατότητες για να απασχοληθεί κάποιος από το σπίτι.
Σεβασμός της διαφορετικότητας, ίσες ευκαιρίες και όχι φιλανθρωπία
Τα στοιχεία που ήρθαν στο φως φέτος από την έκθεση του Παρατηρητηρίου θεμάτων Αναπηρίας της ΕΣΑΜΕΑ (Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία) ανέδειξαν το τεράστιο χάσμα που υπάρχει στο επίπεδο της απασχόλησης μεταξύ των ατόμων με αναπηρία και του γενικού πληθυσμού. "Πεδίο απροσπέλαστο, πεδίο σημαντικών φραγμών και διακρίσεων, οι οποίες παρεμποδίζουν την άσκηση του θεμελιώδους δικαιώματος στην εργασία σε ίση βάση με τους άλλους", χαρακτηρίζει το Παρατηρητήριο τον τομέα της εργασίας σε σχέση με τα άτομα με αναπηρίες.

⇒ Διαβάζουμε στην έκθεση: "Σύμφωνα με τον δείκτη GALI, τα άτομα με σοβαρούς ή μέτριους περιορισμούς δραστηριότητας/αναπηρία στην Ελλάδα αποτελούν το 24,7% του πληθυσμού, εκ των οποίων 1.014.177 άτομα αντιμετωπίζουν σοβαρή αναπηρία/ περιορισμό δραστηριότητας (11,2% του πληθυσμού), ενώ πλήθος 1.217.020 ατόμων (13,5%) εκτιμάται ότι έχει περιορίσει σε μέτριο βαθμό τη δραστηριότητά του λόγω μακροχρόνιου προβλήματος υγείας. Στις παραγωγικές ηλικίες 20-64 ετών 889.389 άτομα, το 14% του πληθυσμού, εκτιμάται ότι αντιμετωπίζουν κάποιου βαθμού αναπηρία, εκ των οποίων οι 359.244 έχουν σοβαρής μορφής περιορισμό. Ο δείκτης απασχόλησης των ατόμων με σοβαρή αναπηρία στις ηλικίες 20-64 ετών υπολογίστηκε ότι είναι στο εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο του 24,2%, υπολειπόμενος δηλαδή κατά 33,4 μονάδες σε σχέση με την τιμή που λαμβάνει στον πληθυσμό χωρίς αναπηρία (57,6%), ενώ σε σύγκριση με τον εθνικό στόχο της στρατηγικής "Ευρώπη 2020" για την απασχόληση υστερεί κατά 46 μονάδες.

"Αξίζει δε να σημειωθεί ότι, αν αφαιρεθούν από το σύνολο των ατόμων με σοβαρούς περιορισμούς ηλικίας 20-64 ετών όσοι δηλώνουν "ακατάλληλοι για εργασία λόγω αναπηρίας", το ποσοστό απασχόλησης της κατηγορίας φτάνει μόλις στο 31,8%. Από την ανάλυση των δεδομένων εξάγεται το ανησυχητικό συμπέρασμα ότι το χάσμα της απασχόλησης, ο δείκτης που αποτυπώνει τη διαφορά του ποσοστού των απασχολούμενων ατόμων με σοβαρή αναπηρία και του ποσοστού απασχόλησης του πληθυσμού χωρίς αναπηρία, είναι εξαιρετικά υψηλό στις κατεξοχήν παραγωγικές ηλικίες, από 25 έως 54 ετών, σημειώνοντας τη μέγιστη τιμή του στην ηλικία των 35-39 ετών (43,8%)".

Ακόμα όμως κι όταν τα ΑΜΕΑ καταφέρουν να ενταχθούν στον κόσμο της εργασίας, αντιμετωπίζουν ακατάλληλο έως και εχθρικό εργασιακό περιβάλλον και ανάλογες συνθήκες εργασίας, ενώ η συντριπτική πλειονότητά τους αναφέρει ότι δεν παρέχονται οι αναγκαίες για την αναπηρία προσαρμογές. Τα εξαιρετικά ανησυχητικά συμπεράσματα του δεύτερου κατά σειρά δελτίου στατιστικής πληροφόρησης του Παρατηρητηρίου θεμάτων Αναπηρίας της ΕΣΑΜΕΑ αποδεικνύουν ότι είναι επιτακτική ανάγκη να εφαρμοστεί μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική για την απασχόληση και την εργασία των ΑΜΕΑ.

"Η λήψη θετικών μέτρων ενίσχυσης της απασχόλησης των ατόμων με αναπηρία επιβάλλεται, όπως και η προώθηση της προσβασιμότητας στην εργασία, καθώς και η εφαρμογή εναλλακτικών μορφών εργασίας, π.χ. υποστηριζόμενη απασχόληση, που θα επιτρέψουν στα άτομα με σοβαρές αναπηρίες, τα οποία χρήζουν πρόσθετης υποστήριξης, να ασκήσουν το θεμελιώδες δικαίωμά τους στην εργασία", τονίζει η ΕΣΑΜΕΑ ως συμπέρασμα στην έκθεσή της, καθώς και ότι η οποιαδήποτε εθνική στρατηγική για την απασχόληση των ατόμων με αναπηρία δεν θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ξέχωρα από μια νέα επιδοματική πολιτική που θα καλύπτει το πρόσθετο κόστος διαβίωσης που δημιουργεί η αναπηρία.
Είναι δύσκολο να είσαι ΑΜΕΑ στην Ελλάδα
Τα άτομα με αναπηρίες υπολογίζεται ότι αποτελούν περίπου το 10% του γενικού πληθυσμού της χώρας και ζουν στο πετσί τους κυριολεκτικά την απουσία οποιοσδήποτε κρατικής μέριμνας, που θα ξεκινά από την πρόληψη της αναπηρίας μέχρι την αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν έγκαιρη θεραπεία και αποκατάσταση με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η Ελλάδα είναι μια χώρα που αντιδρά τουλάχιστον με υποκρισία -αν όχι οπισθοδρομικά- στην πλήρη και σωστή αντιμετώπιση του θέματος.

Σε περυσινή έρευνα της εταιρίας Κάπα Research Α.Ε. βρέθηκε πως η ραγδαία επιδείνωση της ποιότητας ζωής των ατόμων με αναπηρία αφορά στους πόρους διαβίωσης και κυρίως στο εισόδημα, μεταξύ των οποίων και των επιδομάτων και των αναπηρικών συντάξεων (εκτιμά το 74,1% των ερωτώμενων), στην πρόσβαση στην απασχόληση (59,1%), στην υποστήριξη που προσέφερε η Πρόνοια στις οικογένειες των ατόμων με αναπηρία (53,7%), καθώς και στην πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και πρόνοιας (50,8%). Με άλλα λόγια, η πρόοδος που σημειώθηκε τα προηγούμενα χρόνια ως προς την κοινωνική ένταξη των ατόμων με αναπηρία κινδυνεύει να ανασταλεί εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, που χειροτέρεψε τη ζωή τους τα τελευταία χρόνια (58,8%), δημιουργώντας ανυπέρβλητες οικονομικές δυσκολίες στις οικογένειες (96,5%).

Η ένταξη στον κόσμο της εργασίας σημαίνει ένταξη στην κοινωνία την ίδια, στις σχέσεις που εκεί αναπτύσσονται, και ανάπτυξη και ολοκλήρωση της προσωπικότητας. Η ένταξη των ΑΜΕΑ στην αγορά εργασίας αποτελεί βασικό στοιχείο της οικονομικής ανεξαρτησίας, της προσωπικής ολοκλήρωσης, αλλά και της κοινωνικής καταξίωσής τους. Τα άτομα με αναπηρία δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως σύγχρονοι παρίες. Πρέπει ολοκληρωμένα και σχεδιασμένα να συμμετέχουν στο σύνολο των κοινωνικών εξελίξεων και να απολαμβάνουν όλα τα οφέλη της κοινωνίας και πρωτίστως της εργασίας.
Απόστολος Ζαβιτσάνος, Δημοσιογράφος-"Στέντορας" Instagram! Facebook! Twitter!

# data[].attributes.attachment_link.title
Εργασία για όλους, εργασία με ίσες ευκαιρίες - ΑμεΑ Care

# data[].attributes.attachment_link.description
https://www.ispeech.org Ένα από τα πολλά θέματα-ταμπού που υπάρχουν στην κοινωνία μας και με τα οποία ερχόμαστε σε καθημερινή βάση αντιμέτωποι είναι η αναπηρία. Όλα ξεκινούν από το κλίμα που καλλιεργείται και την κουλτούρα που έχουμε αποκτήσει ως σύνολο.

# data[].attributes.headline
Ζωή των ατόμων με αναπηρία.

# data[].attributes.subject
Ζωή των ατόμων με αναπηρία.

# data[].attributes.body
Καταλαβαίνουμε για ακόμη μια φορά την δύναμη των ατόμων αυτών. Επιπλέον, μας επιτρέπουν να μπούμε στην θέση τους, έστω και μέσω ενός video.

# data[].attributes.attachment_link.title
Πως μοιάζει μια Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία

# data[].attributes.headline
Χαρακτηριστική εικόνα της αναπηρίας.

# data[].attributes.subject
Χαρακτηριστική εικόνα της αναπηρίας.

# data[].attributes.body
Η αναπηρία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και οφείλουμε να δείχνουμε σεβασμό!

# data[].attributes.headline
Ανευθυνότητα των Ελλήνων απέναντι στην αναπηρία.

# data[].attributes.subject
Ανευθυνότητα των Ελλήνων απέναντι στην αναπηρία.

# data[].attributes.body
Αποδεικνύει τις καθημερινές δυσκολίες που συναντούν τα άτομα αυτά, καθώς και τα στερεότυπα και την ανευθυνότητα ορισμένων πολιτών.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
MAXMAG | Πολιτισμός, Τέχνες, Διασκέδαση, Ομορφιά

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Τα άτομα με ειδικές ανάγκες είναι ένα αναπόσπαστο μέρος της κοινωνίας μας. Στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι κατοικούν περίπου 1.000.000 ΑμΕΑ (δεν υπάρχει επίσημη καταγραφή), δηλαδή το 10% του πληθυσμού, 1 στους 10 πολίτες, με λίγα λόγια, είναι άτομο με ειδικές ανάγκες. Κι όμως, πόσο συχνά βλέπουμε στο δρόμο κάποιο άτομο σε αναπηρικό καροτσάκι ή κάποιον με προβλήματα όρασης; Πόσο συχνά συναναστρεφόμαστε άτομα με οποιαδήποτε αναπηρία; Είχαμε ποτέ συμμαθητές, συμφοιτητές, συναδέλφους άτομα με ειδικές ανάγκες; Ποια αντιμετώπιση δέχτηκαν;

Ότι η Ελλάδα αποτυγχάνει παταγωδώς σε ό,τι αφορά τις ενταξιακές προσεγγίσεις των ΑμΕΑ στην εκπαίδευση, την εργασία και εν γένει στο κοινωνικό σύνολο, είναι γνωστό, και αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς ακόμη κι αν διαθέτει μία όχι και τόσο οξυμένη αντίληψη. Ζούμε άλλωστε σε μια χώρα με απαρχαιωμένες δομές, με κυβερνήσεις που χαράζουν μια κρατική πολιτική αντιμετωπίζοντας τους ανθρώπους/πολίτες ως μέσα για την πραγμάτωση της ευδαιμονίας των αριθμών- κι αυτό, ακόμη, χωρίς καμιά ιδιαίτερη επιτυχία. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, μάλλον ως βάρος περιττό, φαντάζουν στα μάτια των κυβερνώντων παρά ως ευάλωτη κοινωνική ομάδα για την οποία οφείλει να καταβληθεί ιδιαίτερη μέριμνα. Τα άτομα αυτά έρχονται ως εκ τούτου αντιμέτωπα με εκ νέου περικοπές στα επιδόματα και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψή τους. Συχνά, οι πιο ευάλωτοι εξ αυτών, όπως για παράδειγμα παιδιά που έχουν εγκαταλειφθεί από τους γονείς τους ή είναι μη αυτοεξυπηρετούμενα, παγιδεύονται σε ιδρύματα, σε "Κέντρα Περίθαλψης", κατ' ευφημισμόν θα λέγαμε, τα οποία δεν τηρούν τις απαραίτητες προδιαγραφές για να τους προσφέρουν μία υγιή και αξιοπρεπή διαβίωση.

Η ελλιπής κρατική μέριμνα, όμως, δεν αποτελεί τη ρίζα του προβλήματος. Η τελευταία εντοπίζεται στη νοοτροπία των Ελλήνων, στα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις των μελών τις κοινωνίας μας απέναντι στα άτομα με ειδικές ανάγκες. Όλα τα παραπάνω είναι που διαμορφώνουν ένα κοινωνικό περιβάλλον αφιλόξενο για τα ΑμΕΑ, με την αντιμετώπιση τους να παραπέμπει σε παλαιότερες δεκαετίες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Σήμερα, όσον αφορά τον τρόπο προσέγγισης της αναπηρίας, προκρίνεται το "κοινωνικό μοντέλο αναπηρίας". Αντίθετα με το ιατρικό μοντέλο (που εκλαμβάνει την αναπηρία ως προσωπική τραγωδία που καθιστά το άτομο απόκληρο της κοινωνίας και κυριαρχούσε στη δεκαετία του '50), στο πλαίσιο του κοινωνικού μοντέλου, η δυσλειτουργια (Impairment) είναι μια ιατρική κατάσταση που οδηγεί στην αναπηρία, ενώ αναπηρία είναι το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης μεταξύ των ανθρώπων που ζουν με δυσλειτουργίες και των εμποδίων στο φυσικό, συμπεριφορικό, επικοινωνιακό, κοινωνικό περιβάλλον. Η προσέγγιση του κοινωνικού μοντέλου, δηλαδή, δεν αρνείται την πραγματικότητα της αναπηρίας ούτε τις επιπτώσεις της στο άτομο, ωστόσο προκαλεί το περιβάλλον του ατόμου να αποδεχθεί την αναπηρία ως μια αναμενόμενη περίπτωση της ανθρώπινης ποικιλομορφίας.

Η επίσημη, παραδειγματική αλλαγή στη στάση απέναντι στα άτομα με αναπηρία και στις προσεγγίσεις των διεκδικήσεών τους σηματοδοτείται από τη Σύμβαση των Ηνωμενων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία (CRPD). Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία, καθώς και το Προαιρετικό Πρωτόκολλο που τη συνοδεύει, ψηφίστηκαν από την Ολομέλεια της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών στις 13 Δεκεμβρίου του 2006 και τέθηκαν σε ισχύ στις 3 Μαΐου του 2008. Κι όμως, λίγο περισσότερο από δέκα χρόνια αργότερα, η Ελλάδα μοιάζει να εφαρμόζει σε θεωρητικό μόνο επίπεδο τη Σύμβαση, ενώ πρακτικά απέχει πολύ από αυτή.

Αναλογιζόμενοι αν πράγματι η κοινωνία μας προσαρμόζεται προκειμένου να εντάξει τα άτομα με ειδικές ανάγκες, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι αρνητική. Όχι μόνο δεν προσαρμόζεται, αλλά "στρουθοκαμηλίζει" απέναντι στις ανάγκες των ατόμων αυτών, ενώ μοιάζει να αγνοεί ακόμα και την ύπαρξή τους. Και, πλέον, ο κατάλληλος για να το επιβεβαιώσει είναι ένα άτομο που το βιώνει από πρώτο χέρι.

Ο Σωτήρης Στάϊκος είναι 33 ετών και πάσχει από ατελή οστεογένεση (ΟΙ), μία σπάνια, κληρονομήσιμη διαταραχή του συνδετικού ιστού. Κυριολεκτικά, "ΟΙ" σημαίνει "μη τέλεια δομή-κατασκευή των οστών", με κύριο χαρακτηριστικό την ευθραυστότητα των οστών. Από μικρός ο Σωτήρης αντιμετώπιζε συχνά σπασίματα, με αποτέλεσμα να βρίσκεται συχνά στο νοσοκομείο, ενώ σήμερα κινείται με πατερίτσες, καθώς δεν έχει καλή ισορροπία. Ο Σωτήρης μοιράστηκε την ιστορία του και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει καθημερινά. Μας είπε ότι έχει τελειώσει δύο σχολές πληροφορικής, έχει κάνει την πρακτική του, ενώ δουλεύει και αμισθί με έναν καθηγητή πανεπιστημίου επάνω σε συγκεκριμένα projects, ωστόσο δυσκολεύτηκε πολύ να βρει εργασία.

Έχω απορριφθεί από πολλές θέσεις λόγω της πάθησής μου. Ενώ έχω τα προσόντα και την εμπειρία, μόλις τους πληροφορώ για την κατάστασή μου, μου κλείνουν την πόρτα. Τις περισσότερες φορές, ο χώρος εργασίας δεν είναι προσβάσιμος σε εμένα ή υπάρχουν υποχρεώσεις στις οποίες εγώ δεν μπορώ να ανταπεξέλθω. Για παράδειγμα, στο Τεχνολογικό Πάρκο, στα Ιωάννινα, ανοίγουν δύο καινούριες εταιρίες, ζητούν πολύ κόσμο, προσλαμβάνουν ακόμη και φοιτητές. Με πληροφόρησαν όμως ότι τα γραφεία τους είναι στον 1ο όροφο και στο υπόγειο και η πρόσβαση είναι δυνατή μόνο από σκάλες. Επομένως, απέρριψα αυτή την επιλογή. Πρόσφατα, ενώ ήμουν καλύτερα καταρτισμένος από τους υπόλοιπους υποψήφιους και ο εργοδότης με ήθελε, έχασα μια δουλειά καθώς απαιτούνταν να βοηθώ τον εργοδότη μου σε εξωτερικούς χώρους, κάτι που εγώ αδυνατώ να κάνω.

Ο Σωτήρης αναγκάστηκε να αφήσει την πόλη του, το Αγρίνιο, και να μετακομίσει στα Ιωάννινα, καθώς εκεί βρέθηκε μια θέση που να μπορεί να ανταποκριθεί στις ιδιαίτερες ανάγκες του. Εργάζεται από τον Οκτώβριο με σύμβαση του ΟΑΕΔ σε μια δημόσια υπηρεσία.

Σε αντίθεση με το Αγρίνιο, τα Ιωάννινα είναι μια πόλη πιο φιλική προς τα ΑμΕΑ. Πριν ξεκινήσω να εργάζομαι εδώ, μίλησα με τους ανθρώπους της υπηρεσίας σχετικά με την πρόσβαση, αν υπάρχουν θέσεις πάρκινγκ για ΑμΕΑ και ράμπα, και μου είπαν χαρακτηριστικά "έλα και θα τα βρούμε όλα". Και πράγματι, υπάρχουν όλα όσα χρειάζομαι.

Δεν έλειψαν ωστόσο και τα προβλήματα, που τον ταλαιπώρησαν και ταλαιπωρούν ακόμα.

Στη θέση ΑμΕΑ, όπου σταθμεύω, ο δρόμος είναι πεζοδρομημένος, και παρόλο που μπορεί να διέλθει κανονικά και όχημα και πεζός, η στάθμευση θεωρείται αντικανονική. Έτσι μου έκοβαν συνέχεια κλήσεις οι ΔΙΑΣ. Απευθύνθηκα στον Πρόεδρο του Συλλόγου ΑμΕΑ Ιωαννίνων, κ. Αστερίνο Μάνθο και με τη βοήθεια του κυρίως, καθώς και τη συνδρομή του Περιφερειάρχη, δύο εξαιρετικών ανθρώπων, εκδόθηκε ειδική άδεια, την οποία αφήνω μαζί με την κάρτα ΑμΕΑ. Ωστόσο, εξακολούθησαν να μου κόβουν κλήσεις. Μία συνάδελφος που τους είδε κάποια ημέρα, τους ενημέρωσε για την κατάσταση και τους έδειξε την κάρτα. Αυτοί, όμως, την εξύβρισαν και συνέχισαν το...έργο τους. Έχω μαζέψει περίπου 70 κλήσεις!

Όταν τον ρωτήσαμε για την καθημερινότητά του, ο Σωτήρης μας απάντησε ότι είναι πολύ δύσκολη. Ακόμα και μια απλή, καθημερινή διαδικασία, για έναν άνθρωπο με τις δικές του ανάγκες που ζει μόνος του, φαντάζει περίπλοκη.

Ακόμη και στα Ιωάννινα, όπου όπως ανέφερα είναι πιο ευνοϊκή η κατάσταση για τα ΑμΕΑ σε σχέση τουλάχιστον με το Αγρίνιο, η μετακίνησή μου είναι πολύ δύσκολη. Για τα ψώνια της εβδομάδας, εντόπισα μόνο δύο καταστήματα που να με εξυπηρετούν, και σε αυτά οι θέσεις ΑμΕΑ ήταν συνήθως πιασμένες (και τις περισσότερες φορές δεν έβλεπα τη σχετική κάρτα). Τελικά ανακάλυψα ότι υπάρχει η δυνατότητα να στα φέρνουν στο σπίτι. Θυμάμαι επίσης χαρακτηριστικά πως κάποτε θέλησα να πάω να πιω έναν καφέ, όπως ο καθένας μας, στον Μώλο, στα Ιωάννινα. Όμως, όλες οι θέσεις στάθμευσης ήταν πιασμένες, και πάλι χωρίς να υπάρχει σε πολλά αυτοκίνητα η κάρτα. Επειδή δεν μπορώ να διανύω μεγάλες αποστάσεις, έψαχνα να βρω μια θέση που θα μου επιτρέψει να μην περπατήσω πολύ. Γύρισα όλη την πόλη και δεν βρήκα καμία. Τελικά γύρισα σπίτι μου.

Όταν τον ρωτήσαμε πως ένιωσε, ο Σωτήρης απηχεί τα συναισθήματα ίσως πολλών ακόμα ατόμων εκεί έξω.

Ένιωσα απαίσια. Σκεφτόμουν ότι είμαι ένας άνθρωπος που έφυγε από την πόλη του για να εργαστεί, να ζήσει μόνος του, να είναι αυτόνομος και ανεξάρτητος. Το να μην μπορώ να ικανοποιήσω μια τόση απλή μου επιθυμία πώς αλλιώς να με έκανε να νιώσω;

Σε λίγους μήνες η σύμβαση με την οποία εργάζεται ο Σωτήρης λήγει. Θα αναγκαστεί να ξεκινήσει ξανά την αναζήτηση εργασίας. Όταν τον ρωτήσαμε για τα σχέδιά του μας είπε πως για τον ίδιο ή μόνη πιθανή λύση είναι να συνεχίζει να εργάζεται στην ίδια υπηρεσία, ωστόσο αυτό δεν είναι εφικτό. Πιστεύει ότι μόνη εναλλακτική είναι να κάνει αυτό "που σιχαίνεται να κάνει" , να καταφύγει δηλαδή στο παλιό, βαθιά ριζωμένο στην ελληνική κοινωνία, "μέσο". Που κι αυτό ακόμη για τον ίδιο δεν αποτελεί επιλογή, όπως εξομολογείται. Σκέφτεται λοιπόν την πιθανότητα του εξωτερικού.

Ο Σωτήρης είναι ένα από τα εκατοντάδες χιλιάδες άτομα με ειδικές ανάγκες εκεί έξω που βιώνουν κάποια μορφή αποκλεισμού. Πλήθος περιστατικών έρχονται στο φως, από τα πιο απλά και καθημερινά στα πιο σύνθετα και περίπλοκα. Στάθμευση σε θέσεις ΑμΕΑ, κάπνισμα σε κλειστούς χώρους, ακόμα και σε δημόσιες υπηρεσίες, καταλήψεις σχολείων με μοναδικό αίτημα να απομακρυνθούν μαθητές που αντιμετωπίζουν κάποια δυσλειτουργία, κακοποίηση παιδιών με ειδικές ανάγκες σε σχολεία, άρνηση φοίτησης σε πανεπιστήμια, κλειστές πόρτες για εργασία, απολύσεις. Όλα ενδεικτικά την άρνησης της κοινωνίας να καλοδεχτεί στους κόλπους της άτομα με οποιασδήποτε μορφής αναπηρία.

Λύσεις υπάρχουν, σαφώς συνθέτες και δύσκολες ως προς την υλοποίησή τους και σίγουρα είναι αδύνατο να τις αναπτύξει κάποιος σε λίγες γραμμές. Κεντρική ιδέα, πάντως, είναι η ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, μέσα από μια διαδικασία συνεχούς εκπαίδευσης και ενημέρωσης των πολιτών και επιμόρφωσης των αρμοδίων φορέων. Αν δεν αλλάξουμε εμείς, δεν θα αλλάξει ποτέ η χώρα στην οποία ζούμε.

Πηγές:

www.esamea.gr (Αρχική Σελίδα)

Σπυρίδων Γεώργιος Σούλης, Εκπαίδευση και Αναπηρία, Αθήνα 2013

Λίγα λόγια για τον συντάκτη

Γεννημένη το 2000 στη Λάρισα, με καταγωγή από Βέροια. Φοιτώ στο πρώτο έτος στο Τμήμα Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ασχολούμαι με το διάβασμα, τη ζωγραφική, τον εθελοντισμό και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου γράφω. Είμαι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη σε ζητήματα που αφορούν την κοινωνία και κυρίως την εκπαίδευση.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ολυμπία Γαϊτανίδη

# data[].attributes.attachment_link.title
Πώς είναι να είσαι ΑμΕΑ στην Ελλάδα του 2019 | Κοινωνία

# data[].attributes.attachment_link.description
Τα άτομα με ειδικές ανάγκες είναι ένα αναπόσπαστο μέρος της κοινωνίας μας. Στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι κατοικούν περίπου 1.000.000 ΑμΕΑ (δεν υπάρχει επίσημη καταγραφή), δηλαδή το 10% του πληθυσμού, 1 στους 10 πολίτες, με λίγα λόγια, είναι άτομο με ειδικές ανάγκες.

# data[].attributes.headline
Αθλητής με τεχνητά πόδια.

# data[].attributes.subject
Αθλητής με τεχνητά πόδια.

# data[].attributes.body
Δείχνει την δύναμη του ατόμου και το πάθος του για τον αθλητισμό.

# data[].attributes.headline
Η αναπηρία στην εποχή της πανδημίας.

# data[].attributes.subject
Η αναπηρία στην εποχή της πανδημίας.

# data[].attributes.body
Αναφέρεται σε θέματα που αφορούν τους τρόπους πρόληψης, και τις δυσκολίες των ατόμων με αναπηρία για τον covid 19.

# data[].attributes.headline
Δράσεις ατόμων με αναπηρία.

# data[].attributes.subject
Δράσεις ατόμων με αναπηρία.

# data[].attributes.body
Το συγκεκριμένο βίντεο δείχνει την εσωτερική δύναμη αυτών των ατόμων καθώς και την θέληση τους να συνεχίσουν την ζωή, παρά τις όποιες δυσκολίες.

# data[].attributes.attachment_link.title
Μαθήματα ζωής από νεαρούς σκιέρ με αναπηρία

# data[].attributes.headline
Παγκόσμια ήμερα ατόμων με αναπηρία.

# data[].attributes.subject
Παγκόσμια ήμερα ατόμων με αναπηρία.

# data[].attributes.body
Η ταινία μικρού μήκους αποσκοπεί στην ευαισθητοποίηση του κόσμου για τα άτομα με αναπηρία.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ  "  βλέπω ... νιώθω....ακούω"

# data[].attributes.headline
Ειδική αγωγή.

# data[].attributes.subject
Ειδική αγωγή.

# data[].attributes.body
Για να κατανοήσουμε τον όρο της αναπηρίας χρειάζεται να κατανοήσουμε το ευρύτερο πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται, αυτό της ειδικής αγωγής.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η διεπιστημονική ομάδα του Κέντρου μας διαθέτει υψηλή εξειδίκευση, μακρόχρονη κλινική εμπειρία και πολύπλευρη επιστημονική κατάρτιση στη διάγνωση και θεραπευτική αντιμετώπιση της ΔΕΠ-Υ, των Μαθησιακών Δυσκολιών και της Διαταραχής Αυτιστικού Φάσματος.

Ειδικότερα για τη ΔΕΠ-Υ και τη ΔΑΦ, έχουμε αναπτύξει ένα ολοκληρωμένο και πολυεπίπεδο πρόγραμμα θεραπευτικής παρέμβασης, το οποίο συνδυάζει τα πιο σύγχρονα ερευνητικά δεδομένα και δικές μας καινοτόμες προσεγγίσεις, διεθνώς αναγνωρισμένες.

Διαθέτουμε ειδικό τμήμα πρώιμης παρέμβασης για βρέφη και νήπια υψηλού κινδύνου εκδήλωσης ΔΕΠ-Υ και ΔΑΦ

α) παιδιών και εφήβων για την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων
β) γονέων για τη βελτίωση των γονικών δεξιοτήτων.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
τι είναι η ειδική αγωγή

# data[].attributes.attachment_link.title
Τι είναι η ειδική αγωγή

# data[].attributes.attachment_link.description
Η διεπιστημονική ομάδα του Κέντρου μας διαθέτει υψηλή εξειδίκευση, μακρόχρονη κλινική εμπειρία και πολύπλευρη επιστημονική κατάρτιση στη διάγνωση και θεραπευτική αντιμετώπιση της ΔΕΠ-Υ, των Μαθησιακών Δυσκολιών και της Διαταραχής Αυτιστικού Φάσματος. Ειδικότερα για τη ΔΕΠ-Υ και τη ΔΑΦ, έχουμε αναπτύξει ένα ολοκληρωμένο και πολυεπίπεδο πρόγραμμα θεραπευτικής παρέμβασης, το οποίο συνδυάζει τα πιο σύγχρονα ερευνητικά δεδομένα και δικές μας καινοτόμες προσεγγίσεις, διεθνώς αναγνωρισμένες.

# data[].attributes.headline
Όρος της αναπηρίας και είδη.

# data[].attributes.subject
Όρος της αναπηρίας και είδη.

# data[].attributes.body
Περιγράφονται τα είδη της αναπηρίας αποδεινκύοντας την μεγάλη σημασία που  έχει στις ζωές μας η κατανόησή της

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Από εποχή σε εποχή και από κοινωνία σε κοινωνία ο όρος αναπηρία έχει προσεγγιστεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (2008), σε μια προσπάθεια να συμπεριλάβει τα νέα δεδομένα σχετικά με την "αναπηρία", την προσδιορίζει μέσα από τους παρακάτω τρεις παράγοντες:

1. μερική ή ολική έκπτωση στις σωματικές λειτουργίες (π.χ. δυσκολίες κίνησης, χρόνιες παθήσεις κ.α.)
2. μείωση της λειτουργικότητας σε καθημερινές δραστηριότητες (όπως η αυτοεξυπηρέτηση, η εργασία κ.α.)
3. περιορισμός συμμετοχής σε κοινωνικές δραστηριότητες (π.χ. ψυχαγωγία, επικοινωνία κ.α.)

Κατηγορίες αναπηρίας:
Σύμφωνα πάλι με τα στοιχεία του Π.Ο.Υ. το 13 - 14% του πληθυσμού εμφανίζει κάποιο βαθμό αναπηρίας, επίκτητο ή εκ γενετής. Σε αυτό το ποσοστό εντάσσονται άνθρωποι με:

* Κινητική αναπηρία (π.χ. εγκεφαλική παράλυση, τετραπληγία κ.α.)
* Αισθητηριακή αναπηρία (π.χ. απώλεια ακοής ή όρασης)
* Ψυχική αναπηρία (π.χ. σχιζοφρένεια, μανιοκατάθλιψη)
* Νοητική αναπηρία (π.χ. νοητική στέρηση, σύνδρομο Down)
* Άλλες αναπηρίες (σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται πολλαπλές αναπηρίες, διαταραχές λόγου, διαταραχές μάθησης, χρόνιες ή ανίατες παθήσεις).

Ένταξη ατόμων με αναπηρία:
Ένταξη ορίζεται "η αμοιβαία διαδικασία αλληλοαποδοχής" (Παπασπύρου, 1993), με την ευθύνη να μοιράζεται ισότιμα στο άτομο και την κοινωνία. Πρόκειται για μια στάση ζωής που υπαγορεύει την αποδοχή κάθε ατόμου εκ μέρους μιας ομάδας με απόλυτο σεβασμό στη μοναδικότητά του. Μιλώντας για ένταξη ατόμων με αναπηρία σημαίνει ότι τηρείται η επικυρωμένη από τη χώρα μας (2007) Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία. Συγκεκριμένα:

* Προσβασιμότητα (άρθρο 9): μέτρα που διασφαλίζουν την ισότιμη πρόσβαση στο φυσικό περιβάλλον, τα Μ.Μ.Μ., τις εγκαταστάσεις κ.λ.π.
* Ελευθερία της έκφρασης, της γνώμης και της πρόσβασης στην πληροφορία (άρθρο 21): μέτρα που διασφαλίζουν το δικαίωμα ίσης έκφρασης, πρόσβασης και μετάδοσης ιδεών ή πληροφοριών
* Εργασία και Απασχόληση (άρθρο 27): προαγωγή ευκαιριών απασχόλησης και εξέλιξης καθώς και μέτρα υποστήριξης στην εύρεση εργασίας.
* Ευαισθητοποίηση (άρθρο 8): μέτρα για την αύξηση της ευαισθητοποίησης σε ολόκληρη την κοινωνία, τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και την αναγνώριση των δυνατοτήτων ατόμων με αναπηρία.
* Ανεξάρτητη διαβίωση (άρθρο 19): μέτρα υποστήριξης της όσο το δυνατόν πιο αυτόνομης διαβίωσης.
* Δικαίωμα στη Ζωή (άρθρο 10): πρόκειται για το εγγενές δικαίωμα όλων στη ζωή και τη λήψη μέτρων ώστε να διασφαλιστεί η απόλαυσή της σε ίση βάση.

Τελικά:
Ένας άνθρωπος με αναπηρία έχει να διαχειριστεί αρκετές δυσκολίες: σωματικές, συναισθηματικές, κοινωνικές, διανοητικές. Κι όμως, η ιστορία αποδεικνύει περιπτώσεις ανθρώπων με αναπηρία που το έργο τους έχει καθορίσει την ανθρωπότητα: ο Μπετόβεν είχε κώφωση, ο Μονέ ήταν τυφλός, ο Αϊνστάιν σύνδρομο Asperger... Όταν μια κοινωνία εστιάζει στην ανεπάρκεια κάθε μέλους της και όχι στο ταλέντο ή την ιδιαίτερη δεξιότητά του, ποιος έχει την αναπηρία: το άτομο ή η κοινωνία;

Παπαδοπούλου Αθηνά
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια

# data[].attributes.attachment_link.title
Τι είναι αναπηρία; - ΔΩΣΕ ΖΩΗ

# data[].attributes.attachment_link.description
Από εποχή σε εποχή και από κοινωνία σε κοινωνία ο όρος αναπηρία έχει προσεγγιστεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους Από εποχή σε εποχή και από κοινωνία σε κοινωνία ο όρος αναπηρία έχει προσεγγιστεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (2008), σε μια προσπάθεια να συμπεριλά...