# data[].attributes.body
Merhabalar, merhabalar...Ben iletişim süper kahramanı Bay Konuşkan.Hepinizin adımı ilk defa duyduğuna eminim o yüzden sizlere önce kendimi tanıtayım.Aslında ben de henüz bir çocuğum ve yaşım sadece 6.  2 kardeşim var ve ailemi çok seviyorum.Yeni insanlarla tanışmayı ve onlarla bol bol sohbet etmeyi çok severim.Sizler gibi ben de her gün okula gidip gelen bir çocuktum. Ancak o da ne ! Bir gün bir süper gücümü farkettim.Uçmak mı ? Hayır. Görünmezlik mi? Bilemediniiizz... Ben insanlara farklı şekillere girer ve iletişim kurmayı öğretirim. Farklı şekiller derken gerçekten farklı. Kimi zaman zebra olurum kimi zaman baykuş.Beni kurbağa olarak da görebilirsin papağan olarak da...Bu kılıklara girerek pek çok insana duyguları, empatiyi, dinlemeyi ve kendini ifade etmeyi hatta farklılıklara saygı duymayı öğrettim. Ve bunların hepsi çok keyifli birer maceraydı. Hadi bakalım şimdi onları bir de sizlere anlatayım.

# data[].attributes.body
Anaokulunu çok seviyorum. Arkadaşlarımla ve öğretmenimle çok keyifli zaman geçiriyorum. Beraber oyunlar oynuyor ve etkinlikler yapıyoruz. Sınıfımdaki çocuklardan Mavi ise çok sessiz. Kimseyle konuşmaz ve kimseyle oyun oynamaz. Bir gün herkes sınıfta birbiriyle oyun oynarken Mavi’nin tek başına bir köşede durduğunu ve üzgün bir şekilde oyun oynayan çocukları izlediğini gördüm. O an yalnız olmanın Mavi’nin seçimi olmadığını, iletişim kurmayı bilmediği için hep yalnız kaldığını fark ettim ve Mavi’ye yardım etmeye karar verdim. Kimse görmeden Papağan şekline girdim ve Mavi’ye doğru uçtum. Mavi beni görünce çok şaşırdı. Mavi’ye dedim ki: “Merhaba Mavi. Sakın korkma. Hep yalnız oynadığını ve iletişim kurmakta zorlandığını gördüm ve kabul edersen sana yardım etmek istiyorum dedim.

“Kabul ediyorum. Ben de diğerleriyle oyun oynamak istiyorum ancak yanlarına gidince ne demem gerektiğini bilmiyorum. Bir de ya beni istemez de kovarlarsa diye çekiniyorum.” Dedi Mavi. Ben de ”Dediklerimi yaptığın zaman bunlar için endişelenmen gerekmeyecek. Şimdi beni dikkatli dinle. Öncelikle birisiyle iletişim kurmak istediğinde selam vermen gerekir. Sonra, eğer tanışmıyorsanız kendini tanıtman gerekir. Karşılıklı kendinizi tanıttıktan sonra tanıştığına memnun olduğunu söylemen gerekir. Eğer karşındaki senin için iyi bir şey yaparsa teşekkür etmen, yanlışlıkla sen karşındaki kişiye kötü bir şey yaparsan özür dilemen gerekir. Vedalaşırken ise görüşürüz diyebilirsin. Ve en önemlisi ise konuştuğun kişiyle göz teması kurmaya dikkat et. Eğer dediklerimi yaparsan iyi iletişim kurabilir ve arkadaşlar edinebilirsin.” dedim.

Mavi beni dikkatle dinlediğini kanıtlayarak “Teşekkür ederim papağan” dedi ve oyun oynayan sınıf arkadaşlarımızın yanına yürümeye başladı. O günden sonra Mavi’nin bir sürü arkadaşı oldu ve ben bunu gördükçe çok mutlu oldum. Mavi şimdi benim de en iyi arkadaşlarımdan biri.

# data[].attributes.body
Geçen hafta sınıfımıza yeni bir arkadaş geldi. Kimseyle konuşmuyor, oynamıyor, etkinliklere katılmıyor sadece ağlıyor. Öğretmenimiz ona nasıl hissettiğini soruyor ama o sadece bilmiyorum deyip susuyor. Ben onun hala duygularını ayıramadığını ve şu an olduğu durumda ne hissettiğini bilmediğini fark ettim. Hemen işe koyulup kimse görmeden bukalemun oldum ve onun yanına gittim. "Merhaba ben bay Konuşkan sen kimsin?" Dedim. O da "Merhaba benim ismim Ferit Eren." Dedi. "Tanıştığıma memnun oldum Ferit Eren. Öğretmenin sana ne hissettirdiğini sorduğunu ve senin bilmiyorum dediğini duydum." "Evet. Gerçekten ne hissettiğimi bilmiyorum" "Bende sana yardımcı olmak için geldim tabi istersen." "Evet çok isterim ne hissettiğimi bilmemek çok kötü" "Haklısın ne hissettiğimizi bilmezsek kendimizin farkında olamayız, farkında olmadığımız için kendimizi doğru ifade edemeyiz ve bunun sonucunda sağlıklı iletişim kuramayız. Şimdi beni avucunun içinde tutmanı istiyorum. Sana örnek olaylar söyleyeceğim ve hissettiğin duygunun rengine bürüneceğim. Mutlu hissedersen sarı, üzgün hissedersen mavi, kızgın hissedersen kırmızı, korkmuş hissedersen siyah, huzurlu hissedersen yeşil ve sevgi dolu hissedersen pembe renkli olurum. Sende renkleri görünce hissettiğin duygunun ne olduğunun farkına varıp bundan sonra o duygunun ne olduğunu bileceksin. Hazır mısın?" "Evet hazırım" "Ailen istediğin oyuncağı aldığında.." "AA sarı oldun, yani ben mutluyummm" "evet aynen öyle :), hadi devam edelim, aniden önüne bir kedi zıplarsa?" "Siyah... korkarım tabi ki " "haftasonu yemyeşil bir yere ailenle pikniğe gittiğinde?" "Yeşillll, huzuuuurrr." "Senden izin almadan arkadaşın özel eşyanı alsa?" "Şimdi kırmızı oldun kızmış olduğum için" "öğretmenin hasta olduğunda?" "Üzülürüm bu yüzden mavisin sen"
"Ailene sarıldığında?" "Sevgi dolu hissediyorum." "Evet, artık ne hissettiğini biliyor musun?" "Evet annemden ayrıldığım için üzgünüm ama yeni arkadaşlarım olduğu için mutluyum." "Peki sen böyle tek başına burada ağlayınca öğretmenimiz ne hissetmiştir sence? Sen onun yerinde olsaydın bir öğrencin anlasaydı ve sen onunla iletişime geçemeseydin nasıl hissederdin?" "Üzülürdüm, öğretmenim de üzülmüştür. Hemen yanına gidip etkinliğe katılmak istediğimi söyleyeceğim." "Harika bir karar hadi beraber gidelim." Dedim. Hemen öğretmenimizin yanına gidip ona hissettiklerini anlattı ve öğretmenimiz annesinin çıkış saatinde gelip onu alacağını söyleyince rahatlayan Ferit Eren etkinliğe katılıp diğer arkadaşlarıyla oynamaya başladı. Rengim tekrardan sarı olmuştu. Bütün sınıf mutluydu. Ben de çok mutluydum.

# data[].attributes.body
Bu arada bazı akşamlar baykuşa dönüşerek çocukların seslerini dinlemeye bayılıyorum. Evlerden yükselen şen kahkahalar beni ne kadar mutlu ediyor bilemezsin.

Bir gün ağaçta etrafı gözetlerken kulağıma sessiz sessiz ağlayan bir çocuk sesi gelmeye başladı. Hemen kulaklarımı dikkatlice sesin geldiği yere yönelttim. O da ne? Odasının kapının arkasına oturmuş tek başına bir çocuk. Ağlamaktan gözleri küçücük kalmış.

Hemen penceresinde ıslıklar çalmaya başladım. O da önce sesin nerden geldiğini anlamak için sağa sola dönmeye başladı sonra göz göze geldik. Minik bir tebessümle ve merakla yanıma geldi. Ona kendimi tanıttım.

“Merhaba, Ben Bay Konuşkan. Senin adın ne?” diye sordum. Benim konuştuğumu görünce inanamadı ve büyüyen gözleriyle “Merhaba Bay Konuşkan. Ben de Erva.” Dedi.

“Biliyor musun Erva. Benim süper yeteneklerim var çocukların mutlu olmasına yardım ederim. Akşamları çocukları dinlemek için ağaçlara konarım. Sen de üzgün görünüyorsun. Sana yardım etmemi ister misin?”

“Vayyy gerçekten mi Bay Konuşkan?” dedi ürkek bir sesle. “Ama ben ne yapacağımı bilmiyorum” diyerek ağlamaklı haline geri döndü.

“Benim süper güçlerim iletişim ile ilgili fakat sen şuan neden üzgün hissettiğini anlatmazsan sorununa çözüm bulamayız”

“Haklısın galiba Bay Konuşkan. Benim kardeşim oldu yani abla oldum. O kadar çok hayalini kurmuştum ki bir kardeşimin olmasını, beraber oyun oynayacağımız zamanları… Ama o doğunca hayal ettiğim hiçbir şey gerçek olmadı. Aksine annem ve babamı hatta diğer bütün sevdiklerimi kaybettim gibi hissediyorum…” dedi ağlayarak.

“Ervacım, bu konuda sevdiklerinle hiç konuşmayı hissettiklerini anlatmayı denedin mi?”

“Hayır, ama onlara küstüm ve bu yaptıklarına pişman olsunlar diye intikam aldım.”

“Peki Bu davranışın sorununu çözdü mü?”

“Aksine; annem ve babam ben onlardan intikam almaya çalıştıkça bana daha çok kızmaya başladılar. Sanki onlar artık beni sevmiyorlar artıkk!” dedi hıçkırıklara boğularak.

“Bak Ervacım bazen bizi üzen şeyler yaşadığımızda aynı senin gibi ne yapacağımızı bilemeyebiliriz. Fakat üzüldüğün şeyi tam olarak anlatmazsan asla mutsuz olmaktan kurtulamazsın. Bu yüzden aynı bugün bana anlattığın gibi hissettiğin her şeyi anne babana da anlatmalısın. Ancak o zaman sorunu çözebilirsin.”

“Sahi mi? Zor görünse de bunu deneyeceğim. Söz veriyorum.”

“Harikasın Erva! O zaman yarın yine geleceğim ve neler olduğunu görelim”

“Tamam Bay Konuşkan.” Dedi ve ayrıldık. Ertesi gün Erva’nın evinin penceresine gittiğimde sokağa taşan kahkahalarıy Erva’yı babasıyla oyun oynarken gördüm. Pencereden ıslık çaldığımda Erva bana göz kırpıp el salladı çok mutlu görünüyordu.

Görev tamamlandı huzurla evime dönebilirim artık.

# data[].attributes.body
Bahar gelmişti . Hava çok güzeldi, dışarıdan cıvıl cıvıl kuş sesleri geliyor, ağaçlar çiçek açmış, arılar vız vız dolaşıyordu.  Sabah çok mutlu uyandım çünkü okula gitmeyi , öğretmenimle ve arkadaşlarımla vakit geçirmeyi çok seviyordum. Kıyafetlerimi değiştirdim , kahvaltımı yaptım,  şarkılar söyleyerek okula gittim. Okula gittiğimde öğretmenimiz sınıfa yeni gelen arkadaşlarımızla kaynaşmamız , keyifli vakit geçirmemiz için bir hafta sonra bizi pikniğe götürmek istediğini söyledi. Hepimiz çok sevindik, mutluluk çığlıkları attık. Öğretmenimiz görev dağılımını yaptı herkese yapacağı hazırlıkları anlattı. Heyecanla piknik gününün gelmesini bekliyorduk.

Günler hemen geçiverdi. Artık hazırlıklarımız tamamdı ve piknik günü gelmişti. Arkadaşlarımla birlikte okul servislerine bindik ve piknik yapacağımız yere gittik. Günümüz çok eğlenceli geçiyordu. İp atladık, yakan top oynadık, parkta vakit geçirdik. Öğretmenimiz biraz da kulaktan kulağa oyunu oynarsak hem dinleneceğimizi hem de keyifli vakit geçireceğimizi söyledi. Bu fikir bize çok mantıklı geldi ve hemen oynamaya başladık. En baştaki arkadaşımız bir tekerleme söylüyor herkes  dikkatlice dinleyip dinlediğini yanındaki arkadaşının kulağına söylüyordu. Birkaç tur oynadıktan sonra Göktuğ arkadaşıma sıra geldiğinde birden ben oynamayacağım diye yanımızdan uzaklaştı. Ne olduğunu anlamamıştık. Oyuna ara verdik ve bende hemen Göktuğ’un arkasından gittim. Az ilerde küçük bir göletin kenarında oturmuş zıplayan kurbağaları izliyordu. Üzgün görünüyordu. Bende hemen süper gücümü kullanarak yeşil bir kurbağa oldum ve Göktuğ’un yanına zıplayıverdim.

“ Merhaba  Göktuğ , ben kurbağa  Kugi .Burada yalnız oturduğunu ve üzgün olduğunu gördüm ve kabul edersen sana yardım etmek istiyorum .Benimle konuşmak ister misin ? ”dedim.
“ Arkadaşlarımla kulaktan kulağa oynuyorduk herkes çok eğleniyordu ama ben arkadaşımın söylediği tekerlemeyi anlamadığım için benden sonraki arkadaşıma eksik söyledim ve tekerleme yanlış devam edip gitti.” dedi.
“ Arkadaşın sana tekerlemeyi söylerken dikkatini toplayıp etkin bir şekilde dinlersen sen de senden sonraki arkadaşının kulağına tekerlemeyi doğru olarak söylersin . İstersen küçük bir alıştırma yapabiliriz.” dedim.
Birden heyecanlandı ve tamam olur dedi.
“Şimdi beni dikkatlice dinlemeni ve söylediğim tekerlemeyi tekrar etmeni istiyorum” dedim. “Şu köşe yaz köşesi, şu köşe kış köşesi.”
Göktuğ söylediklerimi dikkatlice dinledi ve tekrar etti. “Şu köşe yaz köşesi, şu köşe kış köşesi.”
İşte olmuştu . Göktuğ dikkatli dinlediğinde başarabildiğini gördü ve gülücükler saçıyordu .“ Teşekkür ederim Kugi  arkadaşlarımın yanına dönüp oyunuma devam etmeliyim.” dedi ve koşarak yanımdan ayrıldı. Artık Göktuğ da ben de çok mutluyduk.

# data[].attributes.body
Yine bir gün çocukların okulda nasıl vakit geçirdiğine bakmak ve bana ihtiyacı olan bir çocuk var mı diye kontrol etmek için okuldaydım. O gün sınıftaki oyuncak zebranın kılığına girmiş neler olup bittiğine bakıyordum. Çocuklar sınıfa geldiler ve birbirinden güzel oyuncaklarla oynamaya başladılar.
Ne kadar güzel vakit geçiriyorlar ve ne kadar şanslılar diye düşündüm. Çünkü her çocuğun ilgisine göre farklı farklı merkezler vardı ve herkes sevdiği alanda vakit geçiriyordu. Mesela yemek yapmayı seven çocuklar mutfak merkezinde, bloklardan binalar, kulübeler inşa edenler blok merkezinde, müzikten hoşlananlar müzik merkezinde vakit geçiriyordu. Deneyler yapmayı seven çocuklar fen merkezinde ilginç deneyler yaparken resim yeteneği olanlar da sanat merkezinde birbirinden güzel ürünler ortaya çıkarıyordu.
Çocuklar da biz zebralar gibi ne kadar farklı diye aklımdan geçirdim. Biz zebralar dışarıdan bakıldığında ne kadar benziyor gibi görünsek de hepimiz farklıydık. Çocuklar da aynı yaşta olsalar da her biri farklı etkinlik yapmaktan hoşlanıyordu. Acaba onlar da bizim gibi bu farklı özelliklerine saygı duyuyorlar mı diye düşünürken sanat merkezinde resim yapan İhsan’ın üzgün olduğunu fark ettim.
Onu bu kadar üzen neydi acaba? Nedenini anlamak için İhsan’ı ve yanında resim yapan Meyra’ yı dinlemeye başladım. Öğretmenlerinin dağıttığı boyama etkinliğini ikisi de farklı renklerde boyamış kendi zevklerine göre süslemişlerdi. İkisinin de yaptığı resim ne kadar da güzeldi. Ama Meyra öyle düşünmüyordu sanırım.
Kendi resmini İhsan’ a göstererek “ Baak benim resmim daha güzel oldu senin ki hiç güzel olmamış.” diyordu. O an İhsan’ ın neden üzüldüğünü anladım ama Meyra arkadaşını ne kadar üzdüğünün farkında değildi hala. Hemen Meyra ile konuşmam gerekiyordu.
Diğer çocuklara görünmeden Meyra’ nın boyama yaptığı masaya doğru yürüdüm ve beni fark etmesi için seslendim.“Heey Meyra! Buradayım ayağının ucunda yere bakınca beni göreceksin.”
Meyra önce sesin nereden geldiğini anlamadı ama sonunda beni fark etti. “Sen de kimsin?” dedi.
“Ben Bay Konuşkan. Arkadaşın İhsan’ ın üzgün olduğunu fark ettim ve seninle konuşmak istedim. Sana bir soru soracaktım. Bütün insanlar aynı renkleri sevseydi dünya nasıl bir yer olurdu?” dedim.
Meyra neden bu soruyu sorduğumu anlamadı ama cevap verdi “ Çok sıkıcı... Hepimiz aynı renk kıyafetler giyerdik” dedi.
“Evet çok haklısın. İyi ki sevdiğimiz renkler, yeteneklerimiz, boylarımız, kilolarımız birbirinden farklı değil mi? Yoksa hepimiz birbirinin aynısı olurdu ve hayat senin dediğin gibi çok sıkıcı olurdu. O yüzden bizi birbirimizden ayıran bu farklıların kıymetini bilmeliyiz, farklı özelliklerimizle alay etmek yerine onları sevmeli, saygı duymalıyız.” dedim.
Meyra başta sorduğum soruyu anlamasa da şimdi anlamış ve yaptığı hatayı düzeltmek istemişti. Hemen İhsan’a dönerek “ İhsan, düşündüm de az önce dediklerim çok yanlıştı senden özür diliyorum. Resmine tekrar bakınca aslında ne kadar güzel olduğunu anladım ne kadar uyumlu renkler kullanmışsın” dedi. Bunu duyan İhsan mutluluktan havalara uçuyordu.
Bir çocuğa daha iletişim becerisi kazandırarak yardım ettiğim için bu olayı da güneş gibi sapsarı mutluluk dolu bitirmiştim.

# data[].attributes.body
Merhabalar, merhabalar...Ben iletişim süper kahramanı Bay Konuşkan.Hepinizin adımı ilk defa duyduğuna eminim o yüzden sizlere önce kendimi tanıtayım.Aslında ben de henüz bir çocuğum ve yaşım sadece 6.  2 kardeşim var ve ailemi çok seviyorum.Yeni insanlarla tanışmayı ve onlarla bol bol sohbet etmeyi çok severim.Sizler gibi ben de her gün okula gidip gelen bir çocuktum. Ancak o da ne ! Bir gün bir süper gücümü farkettim.Uçmak mı ? Hayır. Görünmezlik mi? Bilemediniiizz... Ben insanlara farklı şekillere girer ve iletişim kurmayı öğretirim. Farklı şekiller derken gerçekten farklı. Kimi zaman zebra olurum kimi zaman baykuş.Beni kurbağa olarak da görebilirsin papağan olarak da...Bu kılıklara girerek pek çok insana duyguları, empatiyi, dinlemeyi ve kendini ifade etmeyi hatta farklılıklara saygı duymayı öğrettim. Ve bunların hepsi çok keyifli birer maceraydı. Hadi bakalım şimdi onları bir de sizlere anlatayım.

# data[].attributes.body
İşte böyle arkadaşlar.. Siz de anlamışsınızdır, süper güçlere gerek yok aslında bu hayatta. Duygularımızı konuşturduğumuzda, doğru iletişimi kurduğumuzda hayat birden renkleniyor, sorunlar çözülüveriyor. Başımıza gelen; hüznün rengi olan maviyi giymek olsa da, pespembe sevginin sıcaklığını yaşamak olsa da, simsiyah korkular bizi sarsa da, doğanın yemyeşil rengi huzur olup bizi sarsa da, kıpkırmızı alevler gibi öfke saçsak da, güneş gibi sıcacık sapsarı mutluluk hep bizimle. Renkler olmadan nasıl cansız olursa bu dünya, duygular olmadan iletişim de hep eksik kalırdı hayatımızda. Duygularımızı tanımaktan, kendimizi ifade etmekten asla vazgeçmeyelim. Başımıza ne gelirse gelsin her şeyin çözümü olduğunu unutmayalım. Bu konuda ailemize, arkadaşlarımıza her zaman örnek olalım. Hayat; sevdikçe, hayat; kendimizi ifade ettikçe, hayat; karşımızdaki anladıkça, anlaşıldıkça, e bir de oyun oynamaktan vazgeçmedikçe çooooook güzel.. Hadi bakalım kalın iletişimle, sağlıcakla!