# data[].attributes.body
Żelazna kurtyna to określenie podziału politycznego, jaki nastąpił w Europie po II wojnie światowej na mocy postanowień konferencji w Jałcie w 1945 roku. Wówczas to bowiem Wielka Trójka (Józef Stalin, Winston Churchill i Franklin Roosevelt) spowodowała, że kraje Europy wschodniej (w tym Polska) utraciły suwerenność i znalazły się pod zwierzchnictwem Związku Radzieckiego. Jednocześnie wschodnia część starego kontynentu została całkowicie odizolowana od reszty świata. Określenia „żelazna kurtyna” (iron cytrian) po raz pierwszy użył Winston Churchill w przemówieniu w Futon z 1946 roku, w którym powiedział, że zapadła ona od Szczecina po Triest.

# data[].attributes.body
Plan Marshalla został przedstawiony 5 czerwca 1947 r. przez sekretarza stanu USA gen. George’a Marshalla. Został opracowany podczas spotkań państw europejskich latem 1947 r. Obejmował on deklarację pomocy gospodarczej dla krajów Europy, w tym także ZSRR oraz państw satelickich (pomoc została odrzucona przez te kraje).

# data[].attributes.body
Już w pierwszych dniach po zakończeniu globalnego konfliktu przyszłość relacji między zwycięskimi mocarstwami wisiała na włosku, a w Wielkiej Brytanii prowadzono potajemne dyskusje nad ewentualnym przystąpieniem do nowej konfrontacji, tym razem ze Związkiem Radzieckim. Termin „zimna wojna” najwcześniej pojawił się w tekstach George’a Orwella, który już październiku 1945 roku użył go na określenie przyszłego świata, zmuszonego egzystować w cieniu nuklearnego zagrożenia. W 1947 roku określenie „zimna wojna” padło z kolei z ust amerykańskiego doradcy politycznego Bernarda Barucha, tym razem w odniesieniu ściśle do narastającego konfliktu między dwoma globalnymi mocarstwami: Stanami Zjednoczonymi i Związkiem Radzieckim. Za symboliczną datę początkową zimnej wojny uznaje się też niekiedy 5 marca 1946 roku. Wtedy to, podczas przemówienia wygłoszonego w Fulton, były premier Zjednoczonego Królestwa Winston Churchill po raz pierwszy mówił o „żelaznej kurtynie”, dzielącej kontynent na dwie części.

# data[].attributes.body
Józef Stalin to jeden z najbardziej krwawych dyktatorów świata. Stanowił prawdziwą udrękę dla wrogów, a wrogiem dla niego stawał się każdy, kto źle na dyktatora spojrzał, doń odezwał lub przy nim się zachował. Był bezlitosny dla przeciwników, ale częstokroć niemniej okrutny dla własnej rodziny i najbliższych współpracowników. Jak sam twierdził, "jedna śmierć to tragedia, milion – to statystyka". I choć statystyki, które po sobie zostawił, zatrważają, to anegdotki i opowieści z jego prywatnego życia przerażają jednakowo. Oto wybrane przesłanki, które zachowały się przekazywane ustnie w trakcie i spisane po ustaniu stalinowskiego terroru.