# data[].attributes.headline
Θεσσαλονίκη,2021

# data[].attributes.subject
Θεσσαλονίκη,2021

# data[].attributes.body
" Εκεί, σε εκείνα τα παγκάκια , σε εκείνη την γωνιά, θυμάμαι πως περνούσα και έσχιζε χαρά. "
Αυτό λοιπόν το πάρκο, τι όμορφο και απλοϊκό που φαίνεται. Περνάω κάθε μέρα για να πάω στην δουλειά. Γιατί είναι όμως έτσι; Άδειο;  Γιατί να αφήνει ο ήλιος τις ακτίνες του σε αυτό και τα δέντρα την δροσιά τους και αυτό να είναι άδειο;
Δεν ήταν έτσι αυτό παλιά. Σε εκείνα τα παγκάκια μεγάλοι και παιδιά έπαιζαν, γελούσαν, τραγουδούσαν, έτρωγαν γλυκά.
Τώρα είναι άδειο από ανθρώπους, μένουν μόνο τα υλικά. Καραντίνα θα ονομάσω την κατάσταση αυτή, συνέπεια του κορονοιού. Δυο λέξεις : Κορονοιός, Καραντίνα. Δυο λέξεις που έκαναν αυτό το πάρκο και όλα όσα έχουν να κάνουν με αυτό, κενό, άδειο.
Η εικόνα όμως αυτή , το φως του ήλιου που διαφαίνεται, δίνουν την ελπίδα. Με τον καιρό όλα θα στρώσουν. Όπως είπε και ο φιλόσοφος Θαλής ''ο χρόνος είναι το σοφότερο όλων, διότι όλα τα βρίσκει και όλα τα θεραπεύει'' .

# data[].attributes.headline
Θεσσαλονίκη, 2021

# data[].attributes.subject
Θεσσαλονίκη, 2021

# data[].attributes.body
Τι αντικρίζουν τα μάτια μου; Πώς συμβαίνει αυτό; Γιατί είναι άδειο το προαύλιο στο σχολείο αυτό;
Α ναι, το ξέχασα, έχουμε Κορονοιό. Τέτοια εποχή, άλλες χρονιές, αυτό το σχολείο γέμιζε πλήθος παιδιών που έτρεχαν, έπαιζαν, γελούσαν, έκλαιγαν, φώναζαν δυνατά. Στα κάγκελα οι μανούλες που έφερναν και έπαιρναν τα παιδιά. Θυμάμαι περνούσα και χαιρόμουν με την τόση ξεγνοιασιά, που ζήλευα και ήθελα κι εγώ να ξανά γίνω παιδί. Τώρα έκλεισαν τα σχολεία και που είναι τα παιδιά; Τώρα τι έχω να ζηλέψω από την τόση ερημιά;

# data[].attributes.headline
«Άρχισε να μυρίζει κ

# data[].attributes.body
«Άρχισε να μυρίζει καλοκαίρι, κι όμως με δυσκολία μπορώ να μυρίσω τα αρώματά του. Ο ήλιος άρχισε να εκπέμπει τις πρώτες του θερμές ακτίνες, κι όμως με δυσκολία διαπερνούν στο πρόσωπό μου. Ο αέρας δεν θυμίζει πια χειμώνα, έχει μια άλλη νότα, ανάλαφρη, εύθυμη, λυγερή, φαιδρή, κι όμως δεν μπορώ να εισπνεύσω και να εκπνεύσω όπως πριν. Οι άνθρωποι αυτή την εποχή χαμογελούν, κι όμως δεν μπορώ να δω το χαμόγελό τους. Αυτή την εποχή κολυμπούν, κι όμως η θάλασσα είναι μόνη της. Αυτή την εποχή περπατούν, κι όμως οι δρόμοι είναι άδειοι. Η μάσκα που φορώ δεν μου επιτρέπει να αισθανθώ όλα αυτά  που θυμίζουν καλοκαίρι. Η απαγόρευση μετακινήσεων δεν μου επιτρέπει να δω τους ανθρώπους γύρω μου. Όπως παλιά, ναι όπως τότε που δεν είχαμε πανδημία και μπορούσα να κυκλοφορήσω ελεύθερη, χωρίς περιορισμούς, τότε που μπορούσα να μυρίσω, να δω, να αισθανθώ, να ζήσω…»

# data[].attributes.body
This is my neighborhood in Athens, at about 9:30 at night. I just returned from a business trip from Thessaloniki by train and I was going back home. Before quarantine, at that time in the evening, this street used to be full of people. Parents taking their children to play at a playground a few meters down the road, people sitting on benches with good company chatting, people running/jogging passing by, people leaving their homes to go for a drink in the evening, people returning home from work or whatever else they might have been doing, that was a typical evening in that neighborhood at about 9:30, a very nice and pleasant neighborhood indeed. Now in that picture, because of the quarantine and the curfew at 21:00, the street was completely empty, even the cats seemed to be respecting the curfew. Only one kiosk on duty who stays available for people's urgent needs. A completely different picture than the exact same place two years earlier. We do what we have to do, my only wish is that everyone comes out of this global situation safe, healthy and happy, and that the world gets over it very soon and that this beautiful neighborhood finds ones again its joy, and that the people, like myself, living there, start singing again.

# data[].attributes.headline
Θεσσαλονίκη, 2021

# data[].attributes.subject
Θεσσαλονίκη, 2021

# data[].attributes.body
Ναι η Θεσσαλονίκη είναι!! Δεν το κατάλαβες από την υπέροχη θέα(;). Κοίτα το λιμάνι, κοίτα τα κτίρια, τους δρόμους, τα δέντρα. Για στάσου όμως, κάτι λείπει για να ολοκληρωθεί η εικόνα. Λείπουν οι άνθρωποι… καλά κατάλαβες!! Οι φωνές τους, οι ομιλίες τους, τα γέλια τους, οι μουσικές τους, τα αυτοκίνητα, η φασαρία, η κόρνες.. Λείπουν τόσα πολλά πράγματα και αν δεν βιώναμε την καραντίνα ποτέ δεν θα καταλαβαίναμε ότι μας λείπουν. Ποτέ δεν θα τα εκτιμούσαμε όσο τώρα. Ο χρόνος δεν γυρίζει όμως πίσω, ίσως και δεν χρειάζεται. Αυτό που χρειάζεται είναι να γεμίσει η εικόνα στο μέλλον, από όλα αυτά που χάθηκαν.

# data[].attributes.headline
Πετρίτσι Σερρών, 2021

# data[].attributes.subject
Πετρίτσι Σερρών, 2021

# data[].attributes.body
Ένα υπέροχο εστιατόριο σε έναν υπέροχο προορισμό. Κάποτε ήταν γεμάτο πελάτες, γεμάτο κόσμο που έτρωγε, παιδιά που έπαιζαν, μουσική που ακουγόταν δυνατά. Κάποτε αυτό το μέρος έπαιρνε ζωή από τους ανθρώπους. Τώρα λείπουν όλα αυτά. Πόσο μου έλειψε τότε που πήγαινα εκεί ανενόχλητη, που έτρωγα χωρίς την μάσκα, που έβλεπα άλλους ανθρώπους γύρω μου. Τότε που δεν έστελνα μήνυμα για να βγω για φαγητό. Τότε που μπορούσα να βγω έξω από το σπίτι για φαγητό. Τότε που βασικά, μπορούσα να βγω έξω από το σπίτι. Πόσο μου έλειψε αυτό το μαγαζί.