# data[].attributes.body
Dzień dobry,

Drodzy rodzice, uczniowie oraz nauczyciele wszyscy dzisiaj stanęliśmy przed ogromnie trudnym zadaniem, z jednej strony musimy wyjaśniać naszym dzieciom trudne sytuacje, z drugiej strony wszyscy musimy nauczyć się funkcjonować w nowej rzeczywistości, która się nagle pojawiła. Musimy także podołać naszej pracy i nauczaniu zdalnemu. Wiem, że jest to trudne zadanie dla wszystkich stron i wymagające dużego poświęcenia. Dlatego też postanowiłam zebrać informacje, materiały, pomoce, porady jak wspólnie z dzieckiem spędzać czas, wspierać go i motywować do nauki oraz #zostańwdomu.

Z wyrazami wsparcia,

Anna Zdanowska-Sysak – pedagog szkolny.

# data[].attributes.body
Po ciężkiej i wytężonej pracy, nadszedł upragniony koniec roku szkolnego. Ten rok dla nas wszystkich był nietypowy i zaskakujący. Zasłużyliśmy na odpoczynek, na wakacje, na beztroskę. Życzę bezpiecznych i udanych wakacji. Proszę ładować baterie na kolejny rok szkolny.

Do zobaczenia po wakacjach :)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
3. Czy to opisuje moje dziecko?- ankieta

"Pozwolić dorosnąć i pozostać wsparciem"

2. Jak dojrzewa moje dziecko, czego mogę się spodziewać?

Adolescencja jest okresem życia pomiędzy dzieciństwem a dorosłością. Okres ten dzieli się na dwie fazy: dorastanie i młodzieńczość. Pierwsza faza jest czasem intensywnych przemian organizmu i psychiki. Ten trudny emocjonalnie okres często doprowadza młodych ludzi do kryzysu. Celem nadrzędnym staje się scalenie wszystkich fragmentów siebie w jednolitą całość, by utrzymać poczucie ciągłości swojego istnienia „dla siebie i innych". Dorastający zaczyna więc interesować się tym, jak odbierają go inni w porównaniu do tego, jak sam siebie widzi. Zdając sobie sprawę z tego, że rewolucja fizjologiczna zmieniła jego ciało, a otoczenie wysyła sygnały podjęcia bardziej dorosłych zobowiązań, młody człowiek będzie starał się połączyć te dwa obrazy siebie: ja - dziecko i ja - dorastający. Wykorzysta pierwotnie najprostszy sposób, czyli zaprzeczenie „dotychczasowemu sobie " (wyparcie się dzieciństwa). Będzie to manifestował zachowaniami, które zbliżają go do świata dorosłych, w jego oczach są symbolem dorosłości. Młody człowiek, który nie jest już dzieckiem, ale nie jest jeszcze gotowy do podjęcia roli dorosłego, musi przejść szereg prób, w których sprawdzi siebie w różnych rolach. Przede wszystkim w rolach, które zbliżą go do ponętnego świata dorosłych. Na to eksperymentowanie, w czasie którego wypracuje dla siebie nowy styl funkcjonowania i nową wizję siebie, potrzebuje czasu. Młody człowiek w tym okresie poszukuje więc tych, którym mógłby zaufać i okazać swoją wierność. Wyborem tym najczęściej obdarza swoich rówieśników, wyczuwając podobieństwo ich sytuacji do swojej i jednocześnie negując zależność od rodziców. Stąd biorą się konflikty między opiekunami a dorastającymi. Sprzeciwianie się zakazom i woli rodziców, negowanie wartości i norm reprezentowanych przez rodziców, a także osłabienie więzi emocjonalnej - jest to szczególnie dokuczliwe dla rodziców przyzwyczajonych do relacji z poprzedniej fazy, czyli całkowitej identyfikacji i zależności. Kryzysy w relacjach z rodzicami, bunt przeciw szkole kierują młodego do rówieśników. Tam z kolei czyhają kolejne trudności - lęk przed akceptacją, ryzyko odrzucenia przez grupę. Opiekuńcza postawa rodziców odbierana jako kontrola (rodzice częściej do nastolatka wygłaszają kazania o tym „co jest ważne a co nie" oraz „co jest dla niego dobre a co nie"), zależność od biologii, czyli zmieniające się ciało (trądzik młodzieńczy, menstruacja, mutacja itd.) oraz wymagania otoczenia („podejmij decyzję", „musisz się zdecydować", „to dotyczy twojej przyszłości") rodzą naturalny bunt. Ostentacyjne demonstrowanie swojej niezależności i samodzielności to coś, z czym okres dorastania kojarzy się najbardziej. Nastolatek może łatwiej niż osoby w innym wieku ulegać impulsom. Zmiany wywołane działalnością hormonów rozregulowują system kontroli. Impulsywność powoduje, iż zachowanie pojawia się przed refleksją nad jego konsekwencjami. Intensywna jest również potrzeba doznawania silnych wrażeń. Oczywiście przeciętny nastolatek posiada większą niż 3-latek zdolność radzenia sobie z impulsami i emocjami, jednak obszary mózgu nie współpracują ze sobą na tyle dobrze, aby w pełni panować nad emocjami. Każde rozregulowanie powoduje niepewność i poczucie nieadekwatności. Stąd różne strategie Ulotka nr 8 (dla rodziców) 25 obronne, które młodzi ludzi stosują. Jedną z nich można nazwać „wszechmocą". Przekonanie, że „mogę wszystko" pojawia się najczęściej w obliczu lęku, że „nie mogę nic", „nie daję rady", „nic mi nie wychodzi". Powoduje to fundowanie swojemu ciału sytuacji, w których doświadczane jest ekstremalnie - zachowania narażające zdrowie i życie np. eksperymentowanie z używkami, ekstremalne sporty, przypadkowe kontakty seksualne, radykalne diety, samookaleczenia itp. W związku z powyższym ważne jest, aby otoczenie dawało młodemu człowiekowi wsparcie:Co możemy zrobić - my nauczyciele i Państwo - rodzice? a.i.1. Mieć świadomość trudności i rozumieć, z czego wynikają - rozumieć kryzys, po to takie spotkania. a.i.2. Nie zaprzeczać zagrożeniom, ale też ich nie demonizować. a.i.3. Być blisko - zapewniać o swoim wsparciu poprzez właściwą komunikację.

4. Co mogę zrobić?

6. Gdzie szukać pomocy?

7.Pomarańczowa Linia

5. Rodzicu- pamiętaj!

1. Kilka słów o kampanii...

8. Jak skutecznie prowadzić dialog z nastolatkiem wg A. Faber, E. Mazlish?

Kampania profilaktyczna"DorastaMY AsertywNIE"- informacje dla rodziców.

„Być przykładem. Umieć rozmawiać z nastolatkiem!"

opracowanie K. Kołodziejczak

1. Zacznij od rozmowy z psychologiem/ pedagogiem szkolnym.2. Możesz skontaktować się z najbliższą poradnią psychologiczno- pedagogiczną.3. Skorzystaj z pomocy Pomarańczowej linii- konsultacje i pomoc online dla nastolatków i rodzin.

Wehikuł czasu - konkurs literacko-plastycznyZadaniem uczestnika konkursu „Wehikuł czasu. Mój najszczęśliwszy dzień!" jest wykonanie pracy plastycznej lub literackiej, prezentującej dowolny dzień z przeszłości lub przyszłości, który według wyobraźni i kreatywności uczestnika konkursu był wyjątkowy (spotkanie, miejsce, osoba).Termin konkursu: na prace czekamy do 30.09.2020 roku.Jak wysłać pracę?1 sposób - tradycyjnie; za pośrednictwem Poczty Polskiej lub firmy kurierskiej2 sposób - praca plastyczna może zostać uwieczniona na fotografii i przesłana w wersji elektronicznej na adres e-mail wehikul@trzezwyumysl.pl lub biuroztu@gmail.com. Wysyłając pracę w takiej formie, należy dołączyć krótki opis dotyczący techniki wykonania pracy oraz zgodę rodzica/opiekuna prawnego o następującej lub podobnej treści: Ja (imię i nazwisko) zapoznałem się z regulaminem konkursu „Wehikuł czas", akceptuję jego warunki i zezwalam mojemu dziecku (imię i nazwisko) na udział w konkursie. Praca literacka może zostać wysłana w pliku doc, docx, pdf również na naszego maila. Jeśli pisałeś/pisałaś ją odręcznie, zrób zdjęcie i prześlij na wskazany powyżej mail. Pamiętaj o załączeniu zgód od twojego opiekuna.Konkurs krzyżówkowy - pobierz i rozwiąż krzyżówkę*Wysil główkę i rozwiąż krzyżówkę, a później prześlij hasło na naszego e-maila:biuroztu@gmail.comlubkrzyzowka2020@trzezwyumysl.pl.* krzyżówka do pobrania ze strony online dla uczniów (uczniowie mają hasło)Pobierz i zaprojektuj własną pocztówkę w konkursie Sport to zdrowie - pocztówka dla przyjacielaWarunkiem uczestnictwa w konkursie Sport to zdrowie - pocztówka dla przyjaciela jest nadesłanie do końca września 2020 roku pracy konkursowej wykonanej na pustej stronie pocztówki (znajdującej się w materiałach pakietu kampanii ZTU) na adres podany na pocztówce lub w kopercie zbiorczej na adres: Stowarzyszenie Producentów i Dziennikarzy Radiowych, ul. Grochowska 45a, 60-277 Poznań, z dopiskiem „Pocztówka". Możesz też zrobić fotografię pocztówki i wysłać ją na naszego maila: pocztowka@trzezwyumysl.pl lub biuroztu@gmail.comAby nie ograniczać ilości uczestników dozwolone jest wykonanie własnego szablonu pocztówki na dowolnym materiale (papier, karton etc. o wymiarach nie większych niż 10x15 cm).Można też skorzystać z naszego wzoru pocztówki.wzór pocztówki i zgody opiekuna do pobrania ze strony online dla uczniów (uczniowie mają hasło)

Adolescencja jest okresem życia pomiędzy dzieciństwem a dorosłością. Okres ten dzieli się na dwie fazy: dorastanie i młodzieńczość. Pierwsza faza jest czasem intensywnych przemian organizmu i psychiki. Ten trudny emocjonalnie okres często doprowadza młodych ludzi do kryzysu. Celem nadrzędnym staje się scalenie wszystkich fragmentów siebie w jednolitą całość, by utrzymać poczucie ciągłości swojego istnienia „dla siebie i innych". Dorastający zaczyna więc interesować się tym, jak odbierają go inni w porównaniu do tego, jak sam siebie widzi. Zdając sobie sprawę z tego, że rewolucja fizjologiczna zmieniła jego ciało, a otoczenie wysyła sygnały podjęcia bardziej dorosłych zobowiązań, młody człowiek będzie starał się połączyć te dwa obrazy siebie: ja - dziecko i ja - dorastający. Wykorzysta pierwotnie najprostszy sposób, czyli zaprzeczenie „dotychczasowemu sobie " (wyparcie się dzieciństwa). Będzie to manifestował zachowaniami, które zbliżają go do świata dorosłych, w jego oczach są symbolem dorosłości. Młody człowiek, który nie jest już dzieckiem, ale nie jest jeszcze gotowy do podjęcia roli dorosłego, musi przejść szereg prób, w których sprawdzi siebie w różnych rolach. Przede wszystkim w rolach, które zbliżą go do ponętnego świata dorosłych. Na to eksperymentowanie, w czasie którego wypracuje dla siebie nowy styl funkcjonowania i nową wizję siebie, potrzebuje czasu. Młody człowiek w tym okresie poszukuje więc tych, którym mógłby zaufać i okazać swoją wierność. Wyborem tym najczęściej obdarza swoich rówieśników, wyczuwając podobieństwo ich sytuacji do swojej i jednocześnie negując zależność od rodziców. Stąd biorą się konflikty między opiekunami a dorastającymi. Sprzeciwianie się zakazom i woli rodziców, negowanie wartości i norm reprezentowanych przez rodziców, a także osłabienie więzi emocjonalnej - jest to szczególnie dokuczliwe dla rodziców przyzwyczajonych do relacji z poprzedniej fazy, czyli całkowitej identyfikacji i zależności. Kryzysy w relacjach z rodzicami, bunt przeciw szkole kierują młodego do rówieśników. Tam z kolei czyhają kolejne trudności - lęk przed akceptacją, ryzyko odrzucenia przez grupę. Opiekuńcza postawa rodziców odbierana jako kontrola (rodzice częściej do nastolatka wygłaszają kazania o tym „co jest ważne a co nie" oraz „co jest dla niego dobre a co nie"), zależność od biologii, czyli zmieniające się ciało (trądzik młodzieńczy, menstruacja, mutacja itd.) oraz wymagania otoczenia („podejmij decyzję", „musisz się zdecydować", „to dotyczy twojej przyszłości") rodzą naturalny bunt. Ostentacyjne demonstrowanie swojej niezależności i samodzielności to coś, z czym okres dorastania kojarzy się najbardziej. Nastolatek może łatwiej niż osoby w innym wieku ulegać impulsom. Zmiany wywołane działalnością hormonów rozregulowują system kontroli. Impulsywność powoduje, iż zachowanie pojawia się przed refleksją nad jego konsekwencjami. Intensywna jest również potrzeba doznawania silnych wrażeń. Oczywiście przeciętny nastolatek posiada większą niż 3-latek zdolność radzenia sobie z impulsami i emocjami, jednak obszary mózgu nie współpracują ze sobą na tyle dobrze, aby w pełni panować nad emocjami. Każde rozregulowanie powoduje niepewność i poczucie nieadekwatności. Stąd różne strategie Ulotka nr 8 (dla rodziców) 25 obronne, które młodzi ludzi stosują. Jedną z nich można nazwać „wszechmocą". Przekonanie, że „mogę wszystko" pojawia się najczęściej w obliczu lęku, że „nie mogę nic", „nie daję rady", „nic mi nie wychodzi". Powoduje to fundowanie swojemu ciału sytuacji, w których doświadczane jest ekstremalnie - zachowania narażające zdrowie i życie np. eksperymentowanie z używkami, ekstremalne sporty, przypadkowe kontakty seksualne, radykalne diety, samookaleczenia itp. W związku z powyższym ważne jest, aby otoczenie dawało młodemu człowiekowi wsparcie:Co możemy zrobić - my nauczyciele i Państwo - rodzice? a.i.1. Mieć świadomość trudności i rozumieć, z czego wynikają - rozumieć kryzys, po to takie spotkania. a.i.2. Nie zaprzeczać zagrożeniom, ale też ich nie demonizować. a.i.3. Być blisko - zapewniać o swoim wsparciu poprzez właściwą komunikację.

Adolescencja jest okresem życia pomiędzy dzieciństwem a dorosłością. Okres ten dzieli się na dwie fazy: dorastanie i młodzieńczość. Pierwsza faza jest czasem intensywnych przemian organizmu i psychiki. Ten trudny emocjonalnie okres często doprowadza młodych ludzi do kryzysu. Celem nadrzędnym staje się scalenie wszystkich fragmentów siebie w jednolitą całość, by utrzymać poczucie ciągłości swojego istnienia „dla siebie i innych". Dorastający zaczyna więc interesować się tym, jak odbierają go inni w porównaniu do tego, jak sam siebie widzi. Zdając sobie sprawę z tego, że rewolucja fizjologiczna zmieniła jego ciało, a otoczenie wysyła sygnały podjęcia bardziej dorosłych zobowiązań, młody człowiek będzie starał się połączyć te dwa obrazy siebie: ja - dziecko i ja - dorastający. Wykorzysta pierwotnie najprostszy sposób, czyli zaprzeczenie „dotychczasowemu sobie " (wyparcie się dzieciństwa). Będzie to manifestował zachowaniami, które zbliżają go do świata dorosłych, w jego oczach są symbolem dorosłości. Młody człowiek, który nie jest już dzieckiem, ale nie jest jeszcze gotowy do podjęcia roli dorosłego, musi przejść szereg prób, w których sprawdzi siebie w różnych rolach. Przede wszystkim w rolach, które zbliżą go do ponętnego świata dorosłych. Na to eksperymentowanie, w czasie którego wypracuje dla siebie nowy styl funkcjonowania i nową wizję siebie, potrzebuje czasu. Młody człowiek w tym okresie poszukuje więc tych, którym mógłby zaufać i okazać swoją wierność. Wyborem tym najczęściej obdarza swoich rówieśników, wyczuwając podobieństwo ich sytuacji do swojej i jednocześnie negując zależność od rodziców. Stąd biorą się konflikty między opiekunami a dorastającymi. Sprzeciwianie się zakazom i woli rodziców, negowanie wartości i norm reprezentowanych przez rodziców, a także osłabienie więzi emocjonalnej - jest to szczególnie dokuczliwe dla rodziców przyzwyczajonych do relacji z poprzedniej fazy, czyli całkowitej identyfikacji i zależności. Kryzysy w relacjach z rodzicami, bunt przeciw szkole kierują młodego do rówieśników. Tam z kolei czyhają kolejne trudności - lęk przed akceptacją, ryzyko odrzucenia przez grupę. Opiekuńcza postawa rodziców odbierana jako kontrola (rodzice częściej do nastolatka wygłaszają kazania o tym „co jest ważne a co nie" oraz „co jest dla niego dobre a co nie"), zależność od biologii, czyli zmieniające się ciało (trądzik młodzieńczy, menstruacja, mutacja itd.) oraz wymagania otoczenia („podejmij decyzję", „musisz się zdecydować", „to dotyczy twojej przyszłości") rodzą naturalny bunt. Ostentacyjne demonstrowanie swojej niezależności i samodzielności to coś, z czym okres dorastania kojarzy się najbardziej. Nastolatek może łatwiej niż osoby w innym wieku ulegać impulsom. Zmiany wywołane działalnością hormonów rozregulowują system kontroli. Impulsywność powoduje, iż zachowanie pojawia się przed refleksją nad jego konsekwencjami. Intensywna jest również potrzeba doznawania silnych wrażeń. Oczywiście przeciętny nastolatek posiada większą niż 3-latek zdolność radzenia sobie z impulsami i emocjami, jednak obszary mózgu nie współpracują ze sobą na tyle dobrze, aby w pełni panować nad emocjami. Każde rozregulowanie powoduje niepewność i poczucie nieadekwatności. Stąd różne strategie Ulotka nr 8 (dla rodziców) 25 obronne, które młodzi ludzi stosują. Jedną z nich można nazwać „wszechmocą". Przekonanie, że „mogę wszystko" pojawia się najczęściej w obliczu lęku, że „nie mogę nic", „nie daję rady", „nic mi nie wychodzi". Powoduje to fundowanie swojemu ciału sytuacji, w których doświadczane jest ekstremalnie - zachowania narażające zdrowie i życie np. eksperymentowanie z używkami, ekstremalne sporty, przypadkowe kontakty seksualne, radykalne diety, samookaleczenia itp. W związku z powyższym ważne jest, aby otoczenie dawało młodemu człowiekowi wsparcie:Co możemy zrobić - my nauczyciele i Państwo - rodzice? a.i.1. Mieć świadomość trudności i rozumieć, z czego wynikają - rozumieć kryzys, po to takie spotkania. a.i.2. Nie zaprzeczać zagrożeniom, ale też ich nie demonizować. a.i.3. Być blisko - zapewniać o swoim wsparciu poprzez właściwą komunikację.

Co mogę zrobić jako rodzic , aby pozwolić osiągnąć samodzielność dziecku i jednocześnie pozostać wsparciem:1. Wykorzystać sytuację, aby porozmawiać o zagrożeniach.2. Własnym wzorem modelować właściwą postawę.3. Doskonalić się we właściwej komunikacji z dzieckiem.

POMARAŃCZOWA LINIAPomoc telefoniczna 801 140 068Pomoc online: pomoc@pomaranczowalinia.plStrona internetowa: www.pomaranczowalinia.pl

Zachowanie Twojego dziecka nie jest wymierzone przeciwko Tobie. Twoje nastoletnie liczy się z tym, co mówisz, ale często nie przyznaje się do tego. Kryzys tożsamości nastolatka może przekładać się na kryzys w relacji rodzic- dziecko.Pamiętaj, to norma, naturalny, potrzebny etap rozwoju.

Główne cele kampanii:1. ZWIĘKSZANIE SAMOŚWIADOMOŚCI uczniów na temat zmian, jakie w nich zachodzą w związku z kryzysem rozwojowym, wzmacnianie umiejętności emocjonalno-społecznych uczniów, w tym przede wszystkim umiejętności radzenia sobie w sytuacjach trudnych, które powodują ryzyko pojawienia się zachowań agresywnych i autodestrukcyjnych np. sięgania po alkohol, dopalacze, papierosy, edukacja rodziców i wsparcie ich w zakresie umiejętności wychowawczych.2. SAMOPOZNANIE I SAMOAKCEPTACJA, czyli budowanie adekwatnego obrazu „Ja" - umiejętności dostrzegania własnych zalet, mocnych stron i ograniczeń.3. NABYWANIE UMIEJĘTNOŚCI rozpoznawania, nazywania i ujawniania swoich myśli/przekonań/uczuć w relacjach z innymi ludźmi.4. OGRANICZENIE podejmowania przez dzieci i młodzież zachowań ryzykownych (agresywnych i autodestrukcyjnych).5. WSPIERANIE działalności wychowawczej szkół i placówek oświatowych.6. EDUKACJA rodziców i wsparcie ich w zakresie umiejętności wychowaw

Drodzy rodzice ! Nasza szkoła bierze udział w Ogólnopolskiej Kampanii Profilaktycznej „Zachowaj Trzeźwy Umysł".Tegoroczna kampania pod hasłem „Dorastamy Asertywnie " zaprasza do wartościowego spędzania wolnego czasu.

Krok 1: Przedstaw problem lub swój punkt widzeniaJestem przerażona faktem, że na imprezie, naktórej byłyście w zeszłym tygodniu, ktoś sprzedawał narkotyki. Krok 2: Poproś nastolatka, aby przedstawiłswój punkt widzeniaCo o tym wiesz? Krok 3: Przyjmij perspektywę swojego dziecka, nie atakując goMówisz, że nic nie wiesz o tej sytuacji i że ktośrozsiewa plotki. Staram się zrozumieć twojąperspektywę, być może chcesz chronić przyjaciela przed konsekwencjami. Krok 4: Wyraź, co czujesz i określ swoje oczekiwaniaTo, co usłyszałam, bardzo mnie zaniepokoiło,mam wątpliwości, czy to zupełnie zmyślonefakty. Oczekiwałabym, że w takiej sytuacji porozmawiasz ze mną szczerze. Krok 5: Udziel informacjiZależy mi na twoim bezpieczeństwie. Krok 6: Zaproponuj wybórMasz wybór - albo upewnisz mnie, że jesteśbezpieczna, albo masz zakaz wyjścia na imprezy do momentu wyjaśnienia tej sytuacji. Krok 7: Wprowadź w życie zapowiedzianekonsekwencje

# data[].attributes.attachment_link.title
TZU dla rodziców. Temat 1 by Krystyna Kołodziejczak on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
3. Czy to opisuje moje dziecko?- ankieta "Pozwolić dorosnąć i pozostać wsparciem" 2. Jak dojrzewa moje dziecko, czego mogę się spodziewać? Adolescencja jest okresem życia pomiędzy dzieciństwem a dorosłością. Okres ten dzieli się na dwie fazy: dorastanie i młodzieńczość. Pierwsza faza jest czasem intensywnych przemian organizmu i psychiki.

# data[].attributes.headline
WIELKA MOC - cudowny film o budowaniu bezpiecznej więzi rodzic-dziecko.

# data[].attributes.subject
WIELKA MOC - cudowny film o budowaniu bezpiecznej więzi rodzic-dziecko.

# data[].attributes.body
Moc rodziców - "Jesteś większy, mądrzejszy i silniejszy. A wielka moc to wielka odpowiedzialność".

# data[].attributes.headline
W jaki sposób nauczyciel powinien rozmawiać z uczniem z podejrzeniem depresji ?

# data[].attributes.subject
W jaki sposób nauczyciel powinien rozmawiać z uczniem z podejrzeniem depresji ?

# data[].attributes.headline
Z okazji dnia dziecka zapraszam na wirtualny lot w Kosmos razem z Astrohunters.pl 💥Lot potrwa aż 45 minut !!! Lot jest CAŁKOWICIE DARMOWY !

# data[].attributes.subject
Z okazji dnia dziecka zapraszam na wirtualny lot w Kosmos razem z Astrohunters.pl 💥Lot potrwa aż 45 minut !!! Lot jest CAŁKOWICIE DARMOWY !

# data[].attributes.attachment_link.description
Other event by Astrohunters.pl on Tuesday, June 2 2020 with 1.6K people interested and 951 people going.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dziecko

jest nadzieją, która rozkwita wciąż na nowo

Janusz Korczak

1878-1942

lekarz, pedagog, pisarz

Dorothy Notle

1924-2005

pisarka, terapeutka rodzinna

"Dzieci uczą się tego, czym żyją"

Apel dziecka do rodziców - wg J. Korczaka

1. Nie psuj mnie, dając mi wszystko, o co cię poproszę. Niektóre prośby to tylko próba sił z mojej strony. 2. Nie obawiaj się postępować stanowczo. Twoje zdecydowanie daje mi poczucie bezpieczeństwa. 3. Nie bagatelizuj moich złych nawyków. Tylko ty możesz mi pomóc zwalczyć zło w zarodku. 4. Nie rób ze mnie większego dziecka, niż jestem. To sprawia, że postępuję głupio, aby udowodnić, jaki jestem duży. 5. Nie zwracaj mi uwagi przy innych ludziach. O wiele łatwiej mi przyjąć to, co mówisz, jeśli rozmawiamy w cztery oczy. 6. Nie chroń mnie przed konsekwencjami. Potrzebne mi są również doświadczenia bolesne i nieprzyjemne.

Apel Twojego dziecka wg Janusza Korczaka

Mamo, tato...

dalej

7. Nie wmawiaj mi, że błędy, które popełniam, są grzechami. To zaburza moje poczucie wartości. 8. Nie przejmuj się zbytnio, gdy mówię, że cię nienawidzę. To nie ciebie nienawidzę, ale twojej przewagi nade mną. 9. Nie zwracaj zbytniej uwagi na moje drobne dolegliwości. Czasami wykorzystuję je, by przyciągnąć twoją uwagę. 10. Nie zrzędź. W takich sytuacjach muszę się przed tobą bronić i staję się głuchy. 11. Nie składaj pochopnych obietnic, bo czuję się bardzo zawiedziony, gdy ich nie dotrzymujesz. 12. Nie zapominaj, że jeszcze trudno mi precyzyjnie wyrażać myśli. Dlatego nie zawsze się rozumiemy. 13. Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości. Zbyt łatwo strach zmusza mnie do kłamstwa. 14. Nie bądź niekonsekwentny. To mnie ogłupia i wtedy tracę wiarę w ciebie.

dalej

15. Nie odtrącaj mnie, gdy dręczę cię pytaniami. Wkrótce, zamiast prosić cię o wyjaśnienia, poszukam ich gdzie indziej. 16. Nie wmawiaj mi, że moje lęki są głupie. One po prostu są. 17. Nigdy nawet nie sugeruj, że jesteś ideałem. Prawda na twój temat byłaby w przyszłości nie do zniesienia. 18. Nie wyobrażaj sobie, że jeśli mnie przeprosisz, stracisz autorytet. Za uczciwość umiem podziękować miłością, o jakiej ci się nawet nie śniło. 19. Nie zapominaj, że lubię wszelkiego rodzaju eksperymenty. Nie zabraniaj mi tego, bo bez eksperymentowania nie mogę się rozwijać. 20. Nie zapominaj, że ja też rosnę, i to szybko. Pewnie trudno dotrzymać mi kroku, ale proszę cię - postaraj się. 21. Nie zapominaj mówić mi, że mnie kochasz. Nigdy!

wróć

dalej

"Dzieci uczą się tego, czym żyją"

Dorothy Nolte, 1972

Jeśli żyją otoczone krytyką, uczą się potępiać. Jeśli żyją otoczone wrogością, uczą się walczyć. Jeśli żyją otoczone strachem, uczą się być pełne obaw. Jeśli żyją otoczone żalem, uczą się żałować samych siebie. Jeśli żyją otoczone wyśmiewaniem, uczą się być nieśmiałe. Jeśli żyją otoczone zazdrością, uczą się zazdrościć. Jeśli żyją otoczone wstydem, uczą się poczucia winy.

wróć

"Dzieci uczą się tego, czym żyją" cd.

Dorothy Nolte, 1972

Jeśli żyją otoczone zachętą, uczą się wiary we własne siły.Jeśli żyją otoczone tolerancją, uczą się cierpliwości.Jeśli żyją otoczone pochwałą, uczą się wdzięczności.Jeśli żyją otoczone akceptacją, uczą się kochać.Jeśli żyją otoczone aprobatą, uczą się lubić siebie.Jeśli żyją otoczone uznaniem, uczą się, że dobrze jest mieć jakiś cel.Jeśli żyją otoczone dzieleniem się, uczą się szczodrości.Jeśli żyją otoczone szczerością, uczą się prawdomówności.Jeśli żyją otoczone uczciwością, uczą się sprawiedliwości.Jeśli żyją otoczone dobrocią i troską, uczą się szacunku.Jeśli żyją otoczone bezpieczeństwem, uczą się wiary w siebie i ludzi.Jeśli żyją otoczone przyjaźnią, uczą się, że świat jest dobrym miejscem do życia.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dzień Dziecka - dla rodziców by TATA ŚPIEWA on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Dziecko jest nadzieją, która rozkwita wciąż na nowo Janusz Korczak 1878-1942 lekarz, pedagog, pisarz Dorothy Notle 1924-2005 pisarka, terapeutka rodzinna "Dzieci uczą się tego, czym żyją" Apel dziecka do rodziców - wg J. Korczaka 1. Nie psuj mnie, dając mi wszystko, o co cię poproszę. Niektóre prośby to tylko próba sił z mojej strony.

# data[].attributes.headline
Darmowy webinar - Jak wspierać dziecko doświadczające przemocy rówieśniczej?

# data[].attributes.subject
Darmowy webinar - Jak wspierać dziecko doświadczające przemocy rówieśniczej?

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak wspierać dziecko doświadczające przemocy rówieśniczej?

# data[].attributes.attachment_link.description
Other event by Polskie Forum Migracyjne on Friday, June 5 2020 with 237 people interested and 71 people going.

# data[].attributes.headline
Specjalistyczny webinar: Zaburzenia nastroju wśród dzieci - 30 maja

# data[].attributes.subject
Specjalistyczny webinar: Zaburzenia nastroju wśród dzieci - 30 maja

# data[].attributes.attachment_link.title
Specjalistyczny webinar: Zaburzenia nastroju wśród dzieci

# data[].attributes.attachment_link.description
Causes event by Życie warte jest rozmowy and Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę on Saturday, May 30 2020 with 125 people interested and 49 people going.

# data[].attributes.headline
Domowe Zasady Ekranowe - webinarium dla rodziców dzieci 7-12 lat - 9 czerwca

# data[].attributes.subject
Domowe Zasady Ekranowe - webinarium dla rodziców dzieci 7-12 lat - 9 czerwca

# data[].attributes.attachment_link.title
Domowe Zasady Ekranowe - webinarium dla rodziców dzieci 7-12 lat

# data[].attributes.attachment_link.description
Other event in Warsaw, Poland by Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę on Tuesday, June 2 2020

# data[].attributes.headline
Domowe Zasady Ekranowe-webinarium dla rodziców dzieci 13-18 lat - 16 czerwca

# data[].attributes.subject
Domowe Zasady Ekranowe-webinarium dla rodziców dzieci 13-18 lat - 16 czerwca

# data[].attributes.attachment_link.title
Domowe Zasady Ekranowe-webinarium dla rodziców dzieci 13-18 lat

# data[].attributes.attachment_link.description
Video made with Biteable. The World's Simplest Video Maker

# data[].attributes.headline
Jak pomóc dziecku w wyborach edukacyjno-zawodowych?

# data[].attributes.subject
Jak pomóc dziecku w wyborach edukacyjno-zawodowych?

# data[].attributes.body
Bezpłatny webinaria dla rodziców.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak pomóc dziecku w wyborach edukacyjno-zawodowych?

# data[].attributes.attachment_link.description
✅ Jesteś rodzicem i zastanawiasz się, jak wspierać swoje dziecko, które stoi przed wyborem ścieżki edukacyjnej? ✅ Głowisz się, jaki zawód da mu gwarancję odnalezienia się na zmieniającym rynku...

# data[].attributes.headline
Polecam bezpłatny zbiór opowiadań „Uśmiechnij się! W domu też jest fajnie” przygotowany specjanie dla dzieci i rodziców, którzy mierzą się obecnie z izolacją i edukacją zdalną.

# data[].attributes.subject
Polecam bezpłatny zbiór opowiadań „Uśmiechnij się! W domu też jest fajnie” przygotowany specjanie dla dzieci i rodziców, którzy mierzą się obecnie z izolacją i edukacją zdalną.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Polecamy bezpłaty zbiór opowiadań „ Uśmiechnij się! W domu też jest fajnie " przygotowany specjanie dla dzieci i rodziców, którzy mierzą się obecnie z izolacją i edukacją zdalną.

Książęczka powstała w ramach projektu Rethinking Education w ścisłej współpracy z Happy Color. Zawiera krótkie opowiadania i ćwiczenia kreatywne dla najmłodszych, których celem jest dostarczenie okazji do wytchnienia, wspólnej zabawy i budowania bliskości.

Autorką tekstów jest Ewelina Sierocka - mama, która w wyniku obostrzeń związanych z pandemią musiała przemodelować swoje życie i zostać ze swoją pociechą w domu. Ilustracje do książki stworzyły Mery Winiecka i Natalia Urbańska.

Projekt Rethinking Education powstał w odpowiedzi na kryzys związany z koronawirusem. Wraz z zaangażowanymi partnerami chcemy stworzyć rozwiązanie, które realnie wpłynie na rzeczywistość związaną z edukacją zdalną.

Projekt ten jest oddolną inicjatywą pro publico bono, w pełni finansowaną (poprzez swoją pracę) przez osoby w niego zaangażowane.

Inicjatorem projektu Rethinking Education jest Greenhat Innovation. Oprócz DT w Szkole partnerami współtworzącymi go są Service Design Network Poland, LEMLab, Happy Color, iteo, Art Wizard (Michał Maciejewski).

# data[].attributes.attachment_link.title
Rethinking Education - książeczka - Design Thinking w szkole

# data[].attributes.attachment_link.description
Polecamy bezpłaty zbiór opowiadań „ Uśmiechnij się! W domu też jest fajnie " przygotowany specjanie dla dzieci i rodziców, którzy mierzą się obecnie z izolacją i edukacją zdalną. Książęczka powstała w ramach projektu Rethinking Education w ścisłej współpracy z Happy Color.

# data[].attributes.body
Rodzicu:
-Czy w tym codziennym pędzie pamiętasz o sobie?
- Czy pamiętasz o relaksie?
- Czy masz czas, aby w tym kołowrotku obowiązków usiąść i pomyśleć, zrobić coś przyjemnego dla siebie?
Kompleksowy poradnik relaksacyjny może pomóc w wygospodarowaniu czasu dla siebie, a propozycje zabaw umieszczone na końcu poradnika pozwolą na wypicie filiżanki gorącej kawy.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
ESERO-Polska | Pomysły na kosmiczne lekcje w szkole

# data[].attributes.attachment_link.description
Sprawdź nadchodzące wydarzenia i warsztaty, relacje i ciekawostki o kosmosie...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wytyczne dla klientów Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 1

1. W pierwszej kolejności przyjmowane są dzieci na badania gotowości szkolnej i w kierunku orzecznictwa po wcześniejszym umówieniu poprzez kontakt telefoniczny z sekretariatem
(91 433 30 12).

2. Termin badań predyspozycji zawodowych należy uzgodnić indywidualnie z psychologiem - doradcą zawodowym.

3. Porady i konsultacje dla rodziców umawiane są poprzez kontakt telefoniczny z sekretariatem
(91 433 30 12).

4. Dzień przed ustalonym terminem badania diagnosta dzwoni do klienta i w ramach telewizyty przeprowadza wywiad wstępny, zakłada kartę indywidualną i ustala przebieg wizyty stacjonarnej. Pobyt klientów w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 1 zostaje ograniczony do minimum czasowego. Przekazywanie wyników badania może być także wykonane telefonicznie, podobnie jak rozmowa postdiagnostyczna.

5. Na badania przychodzi dziecko do ukończenia 18 roku życia tylko z jednym rodzicem lub opiekunem prawnym w maseczce. W poradni wyznaczono miejsca na czas oczekiwania rodzica
w czasie trwania badania.

6. Przed badaniem rodzic dziecka składa oświadczenie, że on i dziecko nie są objęci kwarantanną oraz o świadomości obowiązujących procedur.

7. Na badanie przyjmowane są wyłącznie dzieci zdrowe. Dzieci zakatarzone, kaszlące,
z podwyższoną temperaturą nie będą wpuszczane do poradni. Przy wejściu do poradni pracownik poradni będzie sprawdzał temperaturę każdego dziecka oraz jego rodzica/opiekuna. Przy temperaturze 37 stopni lub więcej rodzic zabiera dziecko do domu.

8. Prosimy, aby dzieci nie zabierały ze sobą zabawek.

9. Idąc do poradni zaopatrz siebie i swoje dziecko, jeśli ukończyło 4. rok życia, w indywidualną osłonę nosa i ust, w miarę możliwości ochronne rękawice jednorazowe oraz własne przybory piśmiennicze.

10. Przed wejściem do gabinetu psychologa/pedagoga/logopedy dziecko i rodzic myją ręce.

11. Po każdym badaniu pomieszczenie oraz narzędzia używane do badania są dezynfekowane.

Możesz pomóc powstrzymać rozprzestrzenianie się wirusa

ograniczanie kontaktów spowalnia rozprzestrzenianie się COVID-19

wirus przenosi się głównie podczas kichania i kaszlu

pomożesz zachować najpotrzebniejsze zasoby dla najbardziej chorych pacjentów

Odpowiedzialność za podjętą decyzję związaną z wysłaniem dziecka na badanie/zajęcia
i dowiezieniem go do poradni spoczywa na rodzicu.

Procedura postępowania w przypadku wystąpienia u dzieci, opiekunów i pracowników PPP-1 w Szczecinie objawów choroby zakaźnej - kliknij tutaj

# data[].attributes.attachment_link.description
Wytyczne dla klientów Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 1 W pierwszej kolejności przyjmowane są dzieci na badania gotowości szkolnej i w kierunku orzecznictwa po wcześniejszym umówieniu poprzez kontakt telefoniczny z sekretariatem (91 433 30 12). Termin badań predyspozycji zawodowych należy uzgodnić indywidualnie z psychologiem - doradcą zawodowym.

# data[].attributes.headline
Pomoc psychologiczno-pedagogiczna PPP Nr 1

# data[].attributes.subject
Pomoc psychologiczno-pedagogiczna PPP Nr 1

# data[].attributes.body
W związku ze stanem zagrożenia epidemicznego Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna Nr 1 udziela telefonicznie wsparcia psychologiczno-pedagogicznego, porad i konsultacji dla dzieci i młodzieży, rodziców, nauczycieli z miasta Szczecina.

Porady i konsultacje będą udzielane osobom, które zgłoszą taką potrzebę pod numerem telefonu 91 433 30 12, 91 433 90 40, w godzinach 8.00-14.00 oraz pod numerem 503740514 w godzinach 8:00-12:00 - Pani mgr Agata Pielka - pedagog.

Dodatkowo w sprawach dydaktyczno-wychowawczych można kontaktować się z Panią Marzanną Swarcewicz, email: marzanna16@vp.pl lub na Skype kontakt Marzanna Swarcewicz.

Zachęcam do zapoznania się z poradami PPP Nr 1:

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Warto dziecku w dostosowany do niego sposób wytłumaczyć, dlaczego niektóre aktywności uległy zmianie (chodzenie od przedszkola lub szkoły, spotkania z rodziną lub przyjaciółmi, spędzanie czasu na dworze) - można w tym celu użyć bajki, ale ważne by była odpowiednia do wieku i rozwoju emocjonalnego dziecka. Dla starszych dzieci (w wieku szkolnym, niektórych dzieci w późniejszym wieku przedszkolnym) może być to np. „Krótki film o koronawirusie dla dzieci" studia Dinksy czy „Niezwykły przewodnik dla odważnych dzieciaków" (oryginał Erika Nerini i Daniela Longo, przetłumaczone przez Ewę i Iwonę Chądrzyńskie). Dla młodszych jest np. bajka „Jeżyk Bartek zostaje w domu" Marty Mytko czy Covibook Manueli Moliny Cruz przetłumaczony na język polski przez MamyProjekt.

Samo wprowadzenie tego typu materiału nie wystarczy - istotna jest rozmowa z dzieckiem, nazwanie jego emocji, zapytanie o jego przemyślenia. Warto po pewnym fragmencie bajki przerwać i omówić go z dzieckiem, zapytać, co się wydarzyło lub wykonać dołączone ćwiczenia (takie jak np. w Covibook). Jeśli dziecko odczuwa lęk warto materiały uzupełnić o informacje na temat tego, czym lęk jest, co nam daje i w jaki sposób możemy sobie z nim poradzić. Wyposażyć dziecko w konkretne sposoby radzenia sobie danej sytuacji, ograniczyć dopływ wiadomości z TV czy radia, nawet jeśli sądzimy, że dziecko nie rozumie zawartych w nich treści.
Uczucia dziecka i uczucia rodzica
Dzieci dostrzegają uczucia rodziców, nawet jeśli nie są one wyrażone wprost. Dlatego warto porozmawiać z dzieckiem, zadbać o jego emocje („Chyba złościsz się, bo nie poszliśmy dzisiaj na plac zabaw", „Smutno ci, że nie pobawisz się z kolegą z przedszkola"), ale także o własną higienę psychiczną (np. poprzez zaplanowanie czasu na relaks, ograniczenie napływu wiadomości w ciągu dnia - zamiast tego sprawdzanie raz/dwa razy dziennie stron rządowych). Jeśli Państwo lub ktoś z Państwa bliskich potrzebuje pomocy psychologicznej Zachodniopomorski Instytut Psychoterapii oferuje bezpłatne konsultacje w formie online. Na stronie Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie znajduje się również lista specjalistów (m.in. terapeuta uzależnień, psycholog czy specjalista pracy socjalnej) wraz z godzinami ich dyżurów telefonicznych oraz sekcja interwencji kryzysowej (czynna całą dobę).
Wspomaganie rozwoju emocjonalnego
Zarówno poprzez nazywanie emocji, jak i różnego typu zabawy i aktywności dostosowane do wieku dziecka zwiększające wiedzę na temat emocji (memory, kalambury z emocjami, gry planszowe np. „Odkrycia. Poznać i zrozumieć siebie", rozpoznawanie emocji na obrazkach i zdjęciach, zagadki na temat emocji, bajki terapeutyczne np. „Przygody Fenka", „Świat emocji", ocenianie własnego nastroju np. przez wybór odpowiedniej buźki lub pogody). Można wprowadzić metody relaksacyjne, które zwiększają świadomość własnego ciała, uczą samouspokajania. Pomocna może być książka „Uważność i spokój żabki" E. Snel (od 5 do 12 r.ż., niektóre ćwiczenia będą odpowiednie też dla 4-letnich dzieci) lub muzyka relaksacyjna, którą można znaleźć w Internecie.
Zaplanowanie czasu poprzez plan dnia
Plan dnia warto zrobić wspólnie, np. poprzez przyczepianie kolejnych aktywności przedstawionych na obrazkach i zdjęciach na rzepy lub przyklejanie plasteliną - w zależności od wieku dziecka. Dzieci mogą wtedy zobaczyć, w którym momencie dnia się znajdujemy i co będzie następne. Warto zadbać o utrzymanie dotychczasowych rytuałów, aby zwiększać poczucie bezpieczeństwa u dziecka. W przypadku dzieci starszych może wystarczyć omówienie planu danego dnia, bez przedstawienia w formie rysunków lub zdjęć.
Różne formy aktywności
W celu stworzenia repertuaru aktywności - zwłaszcza dla młodszych dzieci - można wprowadzić karty zabawy (bawimy się w to, co przedstawia karta - poprzez losowanie albo dając dziecku wybór między dwoma kartami), słoiki zabawy (karteczki z zabawami i losowanie ich ze słoika), kostki (na każdej stronie inna aktywność), koła wyboru (koło, którym kręcimy podobnie jak kołem fortuny, na każdym fragmencie jest inna aktywność), koszyki aktywności (przygotowujemy dwa obrazki z daną zabawą, jeden przyczepiamy do koszyka, w którym znajdują się rzeczy potrzebne do danej zabawy, drugą kartkę dajemy dziecku, a ono szuka odpowiedniego koszyka). Można zaskoczyć dziecko niestandardowym użyciem posiadanych zabawek lub stworzyć coś z tego, co mamy w domu. Aktywności mogą także obejmować wspólne czynności domowe (robienie ciasta, pizzy, wieszanie prania - zależnie od wieku dziecka).
Nuda nie jest czymś, co należy wyeliminować
Nuda jest uczuciem, które uruchamia kreatywność i jak wszystkie emocje jest potrzebna. Daje przestrzeń, aby się zastanowić, na co ma się ochotę, odpocząć od nadmiaru bodźców. Podobnie jak w przypadku innych emocji dziecka warto je nazywać „Widzę, że się nudzisz. Ciekawa jestem, co wymyślisz".
Warto dbać o siebie
J. Juul pisał: „Umiejętność troszczenia się o własne potrzeby - bez lekceważenia potrzeb dziecka - charakteryzuje dobre przywództwo w rodzinie. Daje ono dzieciom poczucie bezpieczeństwa i gwarantuje związek oparty na jednakowym szacunku dla obu stron. Związek taki wyróżnia się tym, że obie strony mają jednakową godność - a nie tym, że mają jednakowe prawa i obowiązki, czyli mogą tyle samo. (...) Najlepszym prezentem, jaki rodzice mogą dać dziecku, jest świadomość, że myślą to, co mówią, i mówią to, co myślą." Powyższy cytat dotyczy nie tylko sfery komunikowania własnych uczuć i emocji, ale także potrzeb i upodobań.
Wystarczająco dobrze
Na co dzień, a zwłaszcza w czasie epidemii, nie musimy dostarczać dzieciom najlepszych możliwych rozrywek, realizować codziennych kulinarnych pomysłów - czasami wystarczy, że robimy coś „wystarczająco dobrze", tak jak mamy to możliwość zrobić w danym czasie J

# data[].attributes.attachment_link.description
Warto dziecku w dostosowany do niego sposób wytłumaczyć, dlaczego niektóre aktywności uległy zmianie (chodzenie od przedszkola lub szkoły, spotkania z rodziną lub przyjaciółmi, spędzanie czasu na dworze) - można w tym celu użyć bajki, ale ważne by była odpowiednia do wieku i rozwoju emocjonalnego dziecka.

# data[].attributes.headline
Jak motywować i wspierać dzieci do nauki w domu 😊

# data[].attributes.subject
Jak motywować i wspierać dzieci do nauki w domu 😊

# data[].attributes.body
1) Na początku  warto wyjaśnić dziecku, co spowodowało, że nauka w szkole przeniosła się w tak   nieoczekiwany i zaskakujący sposób do domu,
2) Warto  wyjaśnić dziecku, w jaki sposób zajęcia szkolne pomogą mu w życiu (czego nauczą się dzieci dzięki konkretnym zadaniom, podajmy sposoby wykorzystania wiedzy lub umiejętności poza szkołą),
3) Zapewnijmy dziecku pozytywne informacje zwrotne – to je wzmacnia i buduje ich wysoką samoocenę, a co za tym idzie – pewność siebie, która z kolei jest drogą do samorealizacji. 😊
4) Zawsze wyraźnie mówmy dziecku, że w nie wierzymy („Wiem, że to potrafisz...”, „Wiem, że sobie poradzisz...”)
5) Nie bójmy się powiedzieć, że praca jest trudna, jednak unikajmy stwierdzeń typu: „Nie umiesz tego zrobić?! Przecież to takie proste!” – to demotywujące.
6) Pokazujmy dzieciom pozytywne przykłady, my też nie zawsze radziliśmy sobie ze wszystkimi lekcjami w szkole, możemy na przykład powiedzieć – „Ja też miałam/miałem trudności z matematyki, ale razem spróbujemy sobie poradzić z tym zadaniem”.
7) Nie wymagajmy zbyt dużo od dziecka, ta sytuacja jest przytłaczająca nie tylko dla nas, ale również dla dzieci, to nie czas na wygórowane wymagania.
8) Interesujmy się tym, jak czuje się dziecko, nie bójmy się zapytać, czy nie potrzebuje pomocy, a może wystarczy je przytulić?😊
9) Wystrzegajmy się porównywania dzieci i podawania za przykład rodzeństwa lub kolegów – każde z nich jest wyjątkowe, bo jest sobą!
10) Motywujmy nasze dzieci, powiedzmy im, że świetnie sobie radzą, że zrobiły coś bardzo dobrze. Takie słowa z ust rodzica, uskrzydlają bardziej niż pozytywna ocena. 😊😊😊

# data[].attributes.headline
Całodobowa, bezpłatna infolinia dla dzieci i młodzieży, rodziców oraz nauczycieli

# data[].attributes.subject
Całodobowa, bezpłatna infolinia dla dzieci i młodzieży, rodziców oraz nauczycieli

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jesteś dzieckiem lub nastolatkiem:

masz problemy w szkole lub w domu?
potrzebujesz z kimś porozmawiać?
czujesz się przygnębiony?
jesteś ofiarą przemocy?
myślisz, że „jest z Tobą coś nie tak"?

Jesteś rodzicem lub opiekunem:

masz problem z dzieckiem, dorastającym
nastolatkiem i nie wiesz jak mu pomóc?

# data[].attributes.attachment_link.description
Jesteś dzieckiem lub nastolatkiem: masz problemy w szkole lub w domu? potrzebujesz z kimś porozmawiać? czujesz się przygnębiony? jesteś ofiarą przemocy? myślisz, że „jest z Tobą coś nie tak"? Jesteś rodzicem lub opiekunem: masz problem z dzieckiem, dorastającym nastolatkiem i nie wiesz jak mu pomóc?

# data[].attributes.headline
Jak zorganizowac dzieciom warunki do nauki w domu

# data[].attributes.subject
Jak zorganizowac dzieciom warunki do nauki w domu

# data[].attributes.attachment_link.title
Krótki film o wirusie na literkę K i o żmii | Takie mamy czasy, że nie wiadomo co robić i nie wiadomo co się właściwie dzieje.
W naszym języku nagle pojawiło się mnóstwo pojęć, którymi jesteśmy... | By Dinksy | Facebook

# data[].attributes.attachment_link.description
283K views, 1K likes, 338 loves, 136 comments, 4.2K shares, Facebook Watch Videos from Dinksy: Takie mamy czasy, że nie wiadomo co robić i nie wiadomo co się właściwie dzieje.
W naszym języku nagle...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
autor:

„Wypracuj rutynę" - radzi Scott Kelly, astronauta, który spędził rok w kosmosie. O tym, jak żyć w izolacji opowiadają ci, którzy znają się na tym najlepiej.

Fot. Getty Images

Samotność długodystansowca

Życie w odosobnieniu, często z dala od rodziny, przyjaciół i stałych współpracowników, na które jesteśmy zdani podczas kwarantanny - to dla wielu z nas nieznane dotąd doświadczenie. Są jednak zawody, w których spora dawka samotności i samowystarczalności to codzienność. Marynarze stacjonujący na pokładzie okrętów podwodnych, badacze polarni czy astronauci musieli przystosować się do życia w izolacji, by pracować i odpowiednio funkcjonować w ekstremalnych warunkach.

Astronauta Scott Kelly, który przez rok przebywał w kosmosie, opowiada redakcji CNN, że każdy dzień spędzony na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej rozpoczynał od 2-godzinnego treningu. Pozwalało mu to utrzymać odpowiednią masę mięśniową i nadać nowej codzienności strukturę.

Wspinacz Jon Kedrowski, zdobywca najbardziej wymagających szczytów na świecie, który wiele tygodni spędzał z dala od domu stłoczony z niewielkim zespołem na powierzchni namiotu, przyznaje w rozmowie z CNN, że obecna sytuacja kojarzy mu się nieco z wyprawową izolacją. „Doświadczałem czegoś podobnego podczas wypraw na ośmiotysięczniki. Z małą różnicą: w namiocie nie było ogrzewania."

Członkowie załogi obsługującej stację NSF's Amundsen-Scott South Pole na Antarktydzie, którym długie mroźne miesiące mijają w towarzystwie tych samych ludzi (w okresie zimowym na terenie stacji przebywa nie więcej niż 50 osób), przyznają że podczas kwarantanny przydają im się umiejętności wypracowane w czasie polarnej izolacji.

Marynarz Jon Bailey, sternik łodzi podwodnej, a przed laty okrętu podwodnego amerykańskiej marynarki wojennej, napisał na Twitterze: „Podczas mojej służby przetrwałem wiele tygodni, a nawet miesięcy zamknięty w stalowej rurze wśród fal. Kwarantanna - podobnie jak wszystkie moje patrole - kiedyś się skończy. Trzeba tylko skurczyć swój świat do czterech ścian, skupić się na drobiazgach, które lubisz i myśleć o tym, co chcesz zrobić w przyszłość. Pomyśl - ty przynajmniej masz okno!".

During my time in the Submarine Service, I - along with many others - endured many weeks and months cooped up in a steel tube under the waves. I just thought I'd share a few coping strategies for many of you now facing a Covid-19 "patrol". pic.twitter.com/m9ObHd6FU9
- Jon Bailey (@SloopJontyB) March 20, 2020

#1 Wypracuj rutynę

Wyrabianie nowych nawyków i tworzenie harmonogramów to podstawowy zabieg, który wymieniają wszyscy eksperci. Nadaje codzienności strukturę i sprawia, że szybciej mija czas. W nowym środowisku przestrzeganie ustalonej rutyny daje wrażenie kontroli, panowania nad sytuacją, a przez to zwiększa poczucie bezpieczeństwa.

- Nazywam to „normalizacją nienormalności" - mówi Tim Peake, astronauta z Europejskiej Agencji Kosmicznej, który na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej spędził 186 dni w latach 2015-2016. Gdy przebywał na terenie stacji, ukończył nawet maraton londyński używając do tego... bieżni. Namiastkę normalności stanowiła dla niego m.in. herbata i ulubiony posiłek zaraz po przebudzeniu.

Dla astronautów przybywających na stację kosmiczną harmonogram dnia jest sztywno określony: wiedzą, kiedy mają jeść, ćwiczyć i wykonywać zadania.

Do zapanowania nad „półprostą wolnego czasu" przydaje się też podział dnia na różne kategorie (czas pracy, czas treningu, czas rozrywki, czas sprzątania itd.), a nawet zmiana pomieszczeń w zależności od podejmowanych aktywności.

Pamiętaj, żeby w codziennej rutynie znaleźć trochę czasu tylko dla siebie.

#2 Weź sobie do serca kodeks zachowań NASA
(...czyli jak wytrzymać z innymi na małej przestrzeni)

Jak to się dzieje, że astronauci, którzy spędzają ze sobą sześć miesięcy lub dłużej, wytrzymują w swoim towarzystwie? Odpowiedzią jest to, co NASA nazywa EB - Expeditionary Behavior, czyli dosłownie zachowaniem ekspedycyjnym lub wyprawowym.

Wyznacza ono pewien standard zachowań, jakie obowiązują wszystkich członków wyprawy. Chodzi o wzajemne zaufanie i świadomość, że wszyscy przyjmują na siebie odpowiedzialność, że będą owego kodeksu przestrzegać i dbać o atmosferę w grupie. Chodzi o kultywowanie kultury grupowej (wykorzystanie zasobów każdej osoby do zbudowania całości). To m.in. takie zasady jak: „współdziałaj, a nie rywalizuj", „szukaj rozwiązań, a nie problemów", „dostosuj swój sposób bycia do nowego środowiska", „jasno rozdzielaj zadania i wyznaczaj cele", „dawaj przykład", „wskazuj kierunek", „zachęcaj", „rozmawiaj, gdy coś idzie nie tak", „zadawaj pytania", „zachowaj spokój w czasie konfliktu", „szanuj obowiązki innych", „dostrzegaj zaangażowanie", „chwal", „okazuj cierpliwość i szacunek", „zgłoś się na ochotnika do wykonania nieprzyjemnych zadań", "oferuj i przyjmuj pomoc".

A gdyby tak skorzystać z kodeksu NASA i zastosować przynajmniej kilka z jego zasad we własnym domu?

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak poradzić sobie z izolacją? Podpowiadają: astronauta, himalaista i pracownik stacji polarnej

# data[].attributes.attachment_link.description
autor: „Wypracuj rutynę" - radzi Scott Kelly, astronauta, który spędził rok w kosmosie. O tym, jak żyć w izolacji opowiadają ci, którzy znają się na tym najlepiej. Fot. Getty Images Życie w odosobnieniu, często z dala od rodziny, przyjaciół i stałych współpracowników, na które jesteśmy zdani podczas kwarantanny - to dla wielu z nas nieznane dotąd doświadczenie.

# data[].attributes.attachment_link.description
Listen to Kulczyk Foundation | SoundCloud is an audio platform that lets you listen to what you love and share the sounds you create.. Warszawa. 50 Tracks. 125 Followers. Stream Tracks and Playlists from Kulczyk Foundation on your desktop or mobile device.

# data[].attributes.headline
Jak budować poczucie wartości u dziecka?

# data[].attributes.subject
Jak budować poczucie wartości u dziecka?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze lekcje w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Powiedz co pomaga Ci, gdy jesteś smutny/-a, Zrób 10 przysiadów strojąc przy tym miny, Powiedz co dzisiaj sprawiło Ci przykrość, Złącz nogi, zegnij kolana i pochyl się do przodu, Stań na prawej nodze i powiedz jakie masz marzenie, Jak i komu możesz sprawić dziś przyjemność?, Co poradziłbyś/-abyś koledze, który pokłócił się z siostrą?, Jaką postacią z bajki/ filmu chciałbyś/-abyś być?, Czego Ci brakuje w czasie w domu i jak możesz o to zadbać?, W jaki sposób dbasz o swoje dobre samopoczucie?, Za kim tęsknisz? Co możesz zrobić?, Opowiedz co dobrego wydarzyło się w tym tygodniu, Pokaż zwierzę. Zobaczymy, czy zgadnę kim jesteś, Co chciałbyś w sobie zmienić?, Wymień 5 "rzeczy" w swoim życiu, za które możesz podziękować, Zrób 5 pajacyków , Czego się boisz? Co wtedy Ci pomaga?, Kim chciałbyś/-abyś być w przyszłości? , Jak się złościsz? , Kiedy ostatnio poczułeś/-aś smutek? Co się wtedy wydarzyło? , Co w sobie lubisz?, Czego dowiedziałeś/-aś się o sobie w ostatnim tygodniu?, Po czym inni poznają, że radzisz sobie lepiej?, Jak myślisz, co możesz zrobić, by sobie pomóc, gdy będzie Ci smutno?, Gdybyś miał/-a na chwilę być zwierzęciem to jakim i dlaczego?.

# data[].attributes.attachment_link.description
Powiedz co pomaga Ci, gdy jesteś smutny/-a, Zrób 10 przysiadów strojąc przy tym miny, Powiedz co dzisiaj sprawiło Ci przykrość.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zarówno dane medyczne, jak i wyniki badań przeprowadzonych w ostatnich latach oraz doświadczenia psychologów dziecięcych wskazują na pogarszający się stan kondycji psychicznej dzieci i młodzieży w Polsce. Problem może dotyczyć także Twojego dziecka. Dlatego warto wiedzieć, gdzie szukać pomocy.

Kampania społeczna „JESTEŚMY UWAŻNI"

Z tego artykułu dowiesz się

Jak wygląda kondycja psychiczna dzieci i młodzieży w świetle najnowszych badań.

Jak może pomóc Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111.

Co powinno niepokoić rodziców, jak rozmawiać z dzieckiem i gdzie szukać pomocy.

W 2018 roku 10 033 ¹ osób do 19 r.ż. było hospitalizowanych z powodu zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania. Większość dzieci nie ma dostępu do profesjonalnej pomocy w swoim otoczeniu. Aż w 44% polskich szkół brakuje psychologa bądź pedagoga szkolnego ². Publicznych poradni jest za mało. W całej Polsce przyjmuje zaledwie 441 psychiatrów dziecięcych ³, a wizyta u tego typu specjalisty to nawet kilkanaście miesięcy oczekiwania.
Badania przeprowadzone w 2018 roku przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę na ogólnopolskiej, reprezentatywnej próbie 1 155 dzieci i młodzieży w wieku 11-17 lat (Ogólnopolska diagnoza skali i uwarunkowań krzywdzenia dzieci) po raz pierwszy pokazały skalę nasilenia tzw. zachowań autodestrukcyjnych (samookaleczania i próby samobójcze) wśród dzieci i młodzieży. Co szósty polski nastolatek (16%) okaleczał się, a 7% miało próbę samobójczą.

Istotnie częściej zachowania autodestrukcyjne występowały wśród dziewczyn niż chłopców. Niemal co czwarta dziewczyna okaleczała się (23% wobec 8% chłopców), a co dziesiąta próbowała odebrać sobie życie (10% wobec 3% chłopców).
Samookaleczenia istotnie częściej występowały u starszych nastolatków (15-17 lat) - 24%. Jednak wśród młodszych nastolatków (13-14 lat) zachowania takie także deklarowało 10% badanych. Przeprowadzono także analizy, których celem było określenie wpływu doświadczenia różnych kategorii krzywdzenia na zachowania autodestrukcyjne. Pokazały one, że badani, którzy doświadczyli przemocy rówieśniczej, ponad trzykrotnie częściej okaleczali się. Także dzieci, które doświadczyły przemocy ze strony bliskich dorosłych, trzy razy częściej okaleczały się. Ponadto samookaleczenia dwuipółkrotnie częściej występowały u dzieci zaniedbanych fizycznie oraz będących świadkami przemocy, a dwukrotnie częściej - u osób, które miały obciążające doświadczenia seksualne. Ponadto próby samobójcze stwierdzono siedem razy częściej u dzieci, które doświadczyły przemocy rówieśniczej i trzy razy częściej u osób, które doświadczyły wykorzystania seksualnego ⁴.

Ważnym wskaźnikiem świadczącym o kondycji psychicznej dzieci i młodzieży jest liczba prób samobójczych, która w Polsce z roku na rok stale rośnie. W 2019 roku zarejestrowano 951 prób samobójczych wśród dzieci do 18 r.ż., w tym aż 46 podjętych przez dzieci do 12 r.ż.

Jest to jedynie liczba wynikająca ze zdarzeń, które były zgłoszone i zakwalifikowane jako próba samobójcza. Większość prób samobójczych nie jest zgłaszana i odnotowywana, zatem ta liczba może być dużo większa. W minionym roku 98 z podjętych prób samobójczych zakończyło się zgonem dziecka ⁵. Samobójstwa stanowią jedną z głównych przyczyn śmierci dzieci i nastolatków w grupie wiekowej 10-19 lat. Pod tym względem Polska zajmowała w 2017 roku niechlubne, drugie miejsce w Europie.

Dorosłym, którzy martwią się, że z dzieckiem dzieje się coś złego, Fundacja Dajemy Dzieciom siłę udostępnia numer 800 100 100.

Od poniedziałku do piątku w godzinach 12.00-15.00 dzwonią pod ten numer rodzice, nauczyciele i inne osoby, które troszczą się o bezpieczeństwo dziecka. Można także opisać problem mailowo, wysyłając wiadomość na adres pomoc@800100100.pl. Pomocy dzwoniącym udzielają terapeuci, psycholodzy oraz prawnicy. Rozkład poszczególnych dyżurów można znaleźć na stronie internetowej. Fundacja prowadzi również Telefon Zaufania 116 111.

Każdego dnia konsultanci odbierają około 300 połączeń od młodych ludzi. Prawie połowa z nich dotyczy problemów związanych ze zdrowiem psychicznym, takich jak: depresja, niska samoocena, stres, napięcie, niepokój i lęki, a także zaburzenia odżywiania, samotność i smutek. Wśród tych telefonów są też połączenia od dzieci, które okaleczają się, mają myśli samobójcze, planują odebrać sobie życie lub są w trakcie podejmowania próby samobójczej. Miesięcznie konsultanci podejmują około 40 interwencji w sytuacjach zagrożenia życia lub zdrowia osoby dzwoniącej. To najpilniejsze przypadki, wymagające natychmiastowej reakcji odpowiednich służb w celu ratowania zdrowia i życia dzieci kontaktujących się z Telefonem Zaufania 116 111. W ciągu 12 lat działania linii 116 111 specjaliści Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę odebrali ponad 1 mln 300 tys. telefonów od młodych ludzi i odpowiedzieli na ponad 64 tys. anonimowych wiadomości online. W tym czasie podjęto ponad 1 852 interwencje ratujące życie najmłodszych.

Problemy zdrowia psychicznego dzieci są często związane z trudnościami w relacjach z rówieśnikami, rodzicami, kłopotami w szkole oraz sytuacjami, w których dziecko doświadcza przemocy. Średnio 26 rozmów dziennie dotyczy przemocy i krzywdzenia. Dzieci zwierzają się z doświadczania przemocy fizycznej i emocjonalnej - często wielokrotnej, a także wykorzystywania seksualnego czy zaniedbania.

Jak można samemu rozpoznać niepokojące symptomy? Objawy depresji obserwowane u dzieci i nastolatków przypominają objawy charakterystyczne dla dorosłych, jest jednak wiele odmiennych objawów charakterystycznych tylko dla tej grupy wiekowej.

Charakterystyczne objawy depresji występujące u dzieci i dorosłych

smutek, przygnębienie - u dzieci i nastolatków może przejawiać się przez drażliwość, płaczliwość, napady złości, wrogą podstawę względem otoczenia;

zobojętnienie, trudność w przeżywaniu radości - dziecko nie cieszy się z rzeczy lub wydarzeń, które wcześniej sprawiały mu radość;

zniechęcenie do wcześniej lubianych czynności - dziecko porzuca hobby, nie chce spotykać się z rówieśnikami, nie podejmuje wcześniej lubianych czynności;

wycofanie się z większości aktywności - dziecko niechętnie realizuje codzienne obowiązki i czynności (nauka, sprzątanie, higiena) lub nie realizuje ich wcale;

nieumiejętność poradzenia sobie z krytyką, uwagami ze strony otoczenia - dziecko lub nastolatek wybucha płaczem w szkole, reaguje złością na złą ocenę czy próby rozmowy ze strony rodzica;

negatywne schematy myślowe na temat świata i siebie samego (niska samoocena) - dziecko pesymistycznie ocenia własne możliwości, umiejętności, wygląd i otaczającą je rzeczywistość, pojawiają się;

poczucie bycia niepotrzebnym - dziecko uważa, że innym będzie bez niego lepiej, że jest źródłem kłopotów rodziny, doszukuje się winy za sytuacje, na które nie ma wpływu - np. w sytuacji kłótni czy rozwodu rodziców twierdzi, że gdyby był/-a lepszym synem/córką, to rodzice nie kłóciliby się;

niepokój, napięcie, poczucie zagrożenia - dziecko jest poddenerwowane i zaniepokojone, nie potrafi jednak wskazać, czego się boi lub z jakiego powodu odczuwa niepokój;

podejmowanie zachowań ryzykownych - dziecko lub nastolatek podejmuje zachowania autoagresywne, ma kontakt z substancjami psychoaktywnymi, wpada w „złe towarzystwo", ponieważ z jednej strony poszukuje sposobu poradzenia sobie z lękiem, oderwania się od myśli depresyjnych, a drugiej ma tendencję do impulsywnego działania w związku z obniżoną samooceną i poczucia znaczenia;

objawy psychotyczne (mogą pojawić się w ciężkich przypadkach depresji) - u dzieci występują niezwykle rzadko, natomiast nastolatkom może towarzyszyć głos negatywnie komentujący ich zachowanie, możliwości, umiejętności, obwiniający za różne sytuacje, zachęcający do autoagresji lub w skrajnych sytuacjach - próby samobójczej;

myślenie tunelowe, czyli zawężenie perspektywy i niemożność skupienia się na myśleniu o czymś innym czy działaniu np. nauce;

myśli rezygnacyjne, samobójcze, tendencje i próby samobójcze.

Specyficzne objawy i problemy, które mogą występować w przebiegu depresji u dzieci i młodzieży

zaburzenia koncentracji i trudności z zapamiętywaniem - dziecko/nastolatek otrzymuje złe oceny mimo wkładanego w naukę wysiłku, poświęcania jej czasu, sprawia wrażenie nieobecnego, zamyślonego;

pobudzenie psychoruchowe - dziecko kręci się, wierci, nie może się skupić uwagi, podejmuje bezwiednie działania, np. skubie ubranie, zamazuje długopisem kartkę, obgryza paznokcie, drapie się, porusza palcami („rysuje" kółka palcem wskazującym wokół kciuka) itp.;

silne zaangażowanie w wybraną aktywność, np. gra na komputerze;

zmniejszenie (rzadziej zwiększenie) apetytu;

problemy ze snem - trudności z zasypianiem, wybudzanie się w nocy, budzenie się wcześnie rano, nadmierna senność;

powracające dolegliwości somatyczne o niepotwierdzonych medycznie przyczynach: bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunki, bóle głowy, kołatania serca, duszność, częste zasłabnięcia lub omdlenia, moczenie nocne (ostatni objaw częściej występuje w depresji u dzieci);

bunt wobec rodziców, szkoły, nieprzestrzeganie zasad, zachowania agresywne i autoagresywne - taki obraz depresji częściej spotyka się u nastolatków.
Jeśli objawy utrudniają dziecku funkcjonowanie w ważnych obszarach jego życia (szkoła, dom, grupa rówieśnicza) lub/i utrzymują się dłużej niż 2 tygodnie, należy zgłosić się po fachową pomoc.

Rodzica czy dorosłą osobę/otoczenie powinna zaniepokoić każda nagła zmiana zachowania i funkcjonowania dziecka. Także nagła poprawa nastroju, która tylko pozornie może być związana ze zmianą na lepsze, jednak może też okazać się, że dziecko jest w stanie presuicydalnym, czyli odczuwa ulgę, spokój i radość związaną z uczuciem zakończenia swojego cierpienia w niedługim czasie. Niepokojące jest także tzw. „załatwianie swoich spraw", czyli np. rozdawanie rzeczy, naprawianie relacji itp.
Możliwe formy pomocy

1. Jeżeli zauważasz niepokojące zachowania u swojego dziecka lub ucznia, możesz o nich porozmawiać, dzwoniąc na bezpłatną infolinię Telefonu dla Rodziców i Nauczycieli w sprawie Bezpieczeństwa Dzieci 800 100 100. Telefon dostępny od poniedziałku do piątku w godz. 12-15. Więcej informacji na stronie www.800100100.pl.

2. Skorzystaj z konsultacji u lekarza wyspecjalizowanego w psychiatrii dzieci i młodzieży, ewentualnie zgłoś się do psychologa lub lekarza pediatry, który w razie potrzeby przekieruje dziecko na konsultację psychiatryczną.

3. Sytuacją, w której należy bezwzględnie i natychmiastowo poszukiwać pomocy lekarza psychiatry, jest zagrożenie samobójstwem.

Jak zapewnić dziecku pomoc? Jak przekonać dziecko do korzystania z pomocy?

Przede wszystkim rozmawiaj z dzieckiem o jego samopoczuciu. Dziecko często samo sygnalizuje, że nie radzi sobie ze swoimi emocjami. Szukaj pomocy i wsparcia. Leczenie depresji u dzieci i młodzieży wymaga zaangażowania rodziców, ale nie powinni zostawać z tym problemem sami.

Co dziecko powinno usłyszeć?

Ważne jest, aby dziecko usłyszało, że się o nie troszczymy i wiedziało, że zależy nam na tym, aby było bezpieczne. Warto powiedzieć dziecku, że rozumiemy, że może być mu trudno i chcemy mu pomóc. Ważne, by wiedziało i słyszało, że się o nie martwimy i proponujemy pomoc specjalisty, bo sami też jej potrzebujemy.

Czego na pewno dziecko nie powinno od nas usłyszeć?

Nie należy używać sformułowań, które w jakiś sposób interpretują, oceniają czy krytykują zachowanie albo samopoczucie dziecka, takich jak: „weź się w garść", „zacznij coś robić", „nic nie osiągniesz", „jakie Ty możesz mieć problemy?!", „ja to mam problemy", „zobaczysz, jak dorośniesz, wtedy to będzie trudno", „to wszystko wina telefonu/komputera/Internetu", „jesteś jak...matka/ojciec". Warto wtedy pomyśleć o myśleniu tunelowym, które sprawia, że dziecko nie jest w stanie oderwać swoich myśli i działa tzw. „samospełniające się proroctwo", podczas którego dziecko może opatrznie zrozumieć nasze komentarze i wbrew naszym zamiarom odebrać to jako potwierdzenie swoich przekonań, że dalsze życie nie ma sensu i brak zrozumienia dorosłych tylko to potwierdza.

Eksperci Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę
Źródła:
1 NIZP-PZH, www.statystyka.medstat.waw.pl.
² Przeciwdziałanie zaburzeniom psychicznym u dzieci i młodzieży, NIK, 2017.
³ Wg danych Centralnego Rejestru Lekarzy RP Naczelnej Rady Lekarskiej z dn. 24.02.2020 r.
⁴ Ogólnopolska diagnoza skali i uwarunkowań krzywdzenia dzieci, Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2018: diagnozakrzywdzenia.pl.
⁵ Zamachy samobójcze od 2017 roku, statystyka.policja.pl.

# data[].attributes.attachment_link.title
JESTEŚMY UWAŻNI - Kiedy z dzieckiem dzieje się coś złego

# data[].attributes.attachment_link.description
Zarówno dane medyczne, jak i wyniki badań przeprowadzonych w ostatnich latach oraz doświadczenia psychologów dziecięcych wskazują na pogarszający się stan kondycji psychicznej dzieci i młodzieży w Polsce. Problem może dotyczyć także Twojego dziecka. Dlatego warto wiedzieć, gdzie szukać pomocy. Jak wygląda kondycja psychiczna dzieci i młodzieży w świetle najnowszych badań.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing

W co się bawić ?Pomysły na zabawy w domu

Źródło: https://stressfree.pl/

Zabawy z mąką

Ten biały puch sprawdza się znakomicie w zabawach usprawniających zdolności małych paluszków. A ile przy tym frajdy!

1.Rysowanie na mące - na talerzyk lub tackę wsypujemy warstwę mąki. Dziecko rysuje wodząc palcem po dnie naczynia.

2. Masa solna - z połączenia mąki z solą i wodą powstaje masa solna (szklanka mąki, szklanka soli i pół szklanki wody). Zabawę dla dziecka może stanowić sam proces przygotowania masy - mieszanie, ugniatanie, zanurzanie rąk i wręcz taplanie się w tworzącej się masie. Zabawą może być także tworzenie z masy solnej różnych stworów, figurek, przedmiotów.

3.Mąkolina - z połączenia mąki pszennej z olejem (4 szklanki mąki i pół szklanki oleju) tworzy się masa przypominająca swą konsystencją piasek. Zabawy z wykorzystaniem mąkoliny to uczta dla zmysłu dotyku, a wraz z foremkami (do piaskownicy albo do ciasta) stanowi wspaniałe przypomnienie lata

4.Gniotki - po wsypaniu mąki do balona powstaje tzw. gniotek, czyli kuleczka zmieniająca swoje kształty pod wpływem dotyku. Warto ją odrobinę ożywić np. dorysowując oczy, usta i dokładając zwariowaną czuprynę np. z włóczki.

Ziarna

Ryż, groch, fasola, kawa, ciecierzyca, pieprz... Jest wokół nas bardzo wiele ziaren i ziarenek, które możemy wykorzystać w zabawie z dzieckiem stymulując zmysł dotyku, wzroku a nawet słuchu

1. Akcja segregacja - wsyp przynajmniej dwa rodzaje ziaren do miski i poproś dziecko, aby je posegregowało. To wyzwanie dobrze sprawdza się w przypadku maluchów. Starsze dzieci mogą zainteresować się przenoszeniem np. ziarna fasoli na łyżce z jednej miski do drugiej rozstawionej w odległości 2-3 metrów.

2. Grzechotki - wsypując ziarna do jakiegokolwiek plastikowego lub metalowego opakowania po kosmetykach czy żywności stworzysz znakomity instrument domowej roboty.

3. "Wyklejziarnki"- przyklejając różnorodne ziarna do papieru można stworzyć zaskakujące arcydzieła. Ziarenka mogą stanowić całość jak i element prac plastycznych (np. ziarna kawy uzupełniają postać narysowanej wcześniej dziewczynki i stają się guzikami przy sukience)

Kubki i puszki

Plastikowe, papierowe, metalowe...

1. Telefon - połączenie dwóch kubków sznurkiem po jego naciągnięciu tworzy telefon. Baw się na różne sposoby. Powtarzajcie słowa. Mówcie cicho, głośno, cienkim i grubym głosem. Udawajcie, ze rozmawiacie przez telefon.

2.A kuku! - to jedna z najstarszych zabaw na spostrzegawczość, która za każdym razem sprawia ogromną frajdę. Skarb, którym może być guzik lub ulubiony klocek, schowany pod jednym z trzech kubków, próbuje umknąć czujnym oczom dziecka. Zabawa polega na tym, by nie stracić go z pola widzenia

3. Budowanie - z wielu kubków można tworzyć wyjątkowe budowle, większe od samych dzieci. Do takiej zabawy najlepiej nadają się kubki po np. jogurtach. Nic nie kosztują, a mogą stać się ulubioną kolekcją „klocków", których ilość stale się zwiększa i daje nowe możliwości konstrukcyjne.

Gazety

Jak wykorzystać stare czasopisma bądź gromadzące się broszury reklamowe?

1.Papierowa koszykówka - zgnieć papier i stwórz z niego kule. Wraz z dzieckiem rzucajcie do celu, jaki sobie wyznaczycie. Tytułowy kosz może zastąpić garnek, miska, karton, a także obręcz zrobiona z twoich lub dziecięcych ramion.

2.Statki - przypomnij sobie, jak w prosty sposób można zrobić z papieru statek lub czapkę. Naucz tego krok po kroku swoje dziecko i włączcie papierowe cacko do wspólnej zabawy. Razem puszczajcie statki np. w wannie lub w misce

3.Wdech-wydech - podrzyjcie papier na małe kawałki, a następnie przy użyciu słomki na wdechu przenoście małe skrawki np. z talerzyka na talerzyk. Odwrotną wersją tego zadania jest położenie papierka na dłoni i za pomocą siły własnego wydechu wprawienie go w ruch. Aktywności te usprawniają rozwój mowy i są ważnym elementem profilaktyki logopedycznej.

Włóczki

Za pomocą kolorowych nitek można wyczarować różne zabawy.

1. Pajęczyna - użyj włóczki do stworzenia sieci będącej domowym torem przeszkód dla dziecka, a może nawet wszystkich członków rodziny. Wykorzystaj stoły i krzesła oraz wszystkie elementy w mieszkaniu, które ułatwią przygotowanie sieci do tego wyzwania na gibkość.

2. Wazoniki - Posmaruj butelkę klejem a następnie owijaj ją starannie włóczką tworząc kolorowe wzory. W ten sposób powstanie własnoręcznie zrobiony wazon.

3. Wyklejanie włóczką - malownicze, wielobarwne prace z włóczki mogą powstać także na kartce papieru. Ciekawe efekty daje nakładanie włóczki w formie spirali, fal, pasków.

4.Pompon - to jeden z prostszych sposobów na wykonanie puchatej kulki. Zwińcie włóczkę na prostokątnym kawałku papieru, na kubku lub innym przedmiocie, z którego będzie można ją potem zsunąć. W połowie szerokości tak powstałej pętli, w jej poprzek zawiąż ciasno supełek, a następnie rozetnij włókna na końcach.

Poduszki

Nadają się nie tylko do spania! Mają sobą o wiele więcej do zaoferowania.

1.Masażyki - miękka poduszka nadaje się idealnie pod głowę lub brzuszek dziecka, kiedy podsuwa swoje plecy do masowania. Masażyk może przybrać wesołą formę opowiastki, której elementy odzwierciedlone są za pomocą ruchu.

2.Mostek - rozłóż poduszki na podłodze. Niech staną się mostem nad rwąca rzeką, po którym należy przejść utrzymując równowagę.

3.Przytulanki - za pomocą szalika zwiąż poduszkę w połowie szerokości . W ten sposób powstanie maskotka. Nałóż na nią czapkę, a może będzie jej pasowała koszulka twojego dziecka?

Źródło:https://dziecisawazne.pl/

pedagog szkolny Krystyna Kołodziejczak

# data[].attributes.attachment_link.title
Zabawy w domu bez zabawek. by Krystyna Kołodziejczak on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing W co się bawić ?Pomysły na zabawy w domu Źródło: https://stressfree.pl/ Zabawy z mąką Ten biały puch sprawdza się znakomicie w zabawach usprawniających zdolności małych paluszków. A ile przy tym frajdy! 1.Rysowanie na mące - na talerzyk lub tackę wsypujemy warstwę mąki.

# data[].attributes.body
Film ten, będący wprowadzeniem do tematyki autyzmu, ma na celu podnoszenie świadomości dzieci i młodzieży, budowanie zrozumienia i akceptacji w przyszłych pokoleniach.

# data[].attributes.attachment_link.title
Amazing things Happen - Polish (Narrated by Kayah)

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
Zakręć kołem i zobacz, co wypadnie.. PAJACYKI - 15, SKOKI NA SKAKANCE - 15 (jeśli nie masz skakanki, zrób 15 wyskoków w górę).

# data[].attributes.headline
2 kwietnia obchodzimy Światowy Dzień Świadomości Autyzmu.

# data[].attributes.subject
2 kwietnia obchodzimy Światowy Dzień Świadomości Autyzmu.

# data[].attributes.body
Zapraszam do obejrzenia fragmentów z bajki "W głowie się nie mieści", który pokazuje emocje.

# data[].attributes.headline
STREFA PSYCHE - cykl tematyczny koronawirus

# data[].attributes.subject
STREFA PSYCHE - cykl tematyczny koronawirus

# data[].attributes.body
Gorąco zachęcam do obejrzenia webinary przygotowane przez Uniwersytet SWPS.

# data[].attributes.attachment_link.description
Świat stawia czoła pandemii koronawirusa. Zamknięte szkoły, przedszkola, biblioteki, centra handlowe, kina i restauracje.