# data[].attributes.headline
 آمدمت که بنگرم:

# data[].attributes.body
آمدمت که بنگرم:
گریه نمی دهد امان
امان
امان
امان...

# data[].attributes.headline
Elbow - The take off and landing of everything

# data[].attributes.subject
Elbow - The take off and landing of everything

# data[].attributes.body
آلبوم دوست داشتنی (عیه)

# data[].attributes.headline
  ضربت خوردن علی (ع) اثر یوسف عبادی نژاد

# data[].attributes.subject
  ضربت خوردن علی (ع) اثر یوسف عبادی نژاد

# data[].attributes.body
"نور خورشید ولایت تاجدار هشت و چار
لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار"

# data[].attributes.body
چگونست خیره ماندن جز در چشم های تو؟
چگونست شنیدن جز هرچه بر لب های تو؟
ماه تابانت مرا دیوانه کرد
گو چگونست گذرِآرامش بلوای تو؟

- مستر چارلی فیت پورغلهاوس (مجانِین)

# data[].attributes.attachment_link.title
Guim Ti_ Zarraluki 1987 - Spanish Abstract painter - Tutt'Art@ (9)

# data[].attributes.body
I won't wake
A wealthy man someday
Cause the sun, don't follow me

I won't wake,
Without a song to sing
Nothing to some
Everything to me

On my worst
I'll do my best
To make it seem
Like I am happy

I've grown numb
Dry as my tear ducts
I've grown dumb
and empty

But don't give up on me...

# data[].attributes.body
امروز حس خوبی دارم

# data[].attributes.headline
A Non-repetitive dashboard (with a small hint

# data[].attributes.subject
A Non-repetitive dashboard (with a small hint

# data[].attributes.body
با الهام از Campbell's soup cans اثرِ اندی وارهل.

# data[].attributes.body
میگفت سیزده سال پیش این روزها پیش خدا دعا کرده که شب بخوابد و دو سه سال بعد بیدار شود. میگفت وضعیت مالی اش آن زمان بد بوده، به قدری بد که چند باری تصمیم میگیرد کلیه اش را بفروشد. دست آخر دار و ندارش را پول کرده و رفته تهران دنبال فروختن کلیه اش که - خودش میگوید از سق سیاه پدر پدرخرش- خریدار کلاهبردار از آب در می آید و دار و ندارش را به علاوه کلیه هایش از او میگیرد و با یک سرنگ هروئین آلوده تنهایش میگذارد. بیدار که میشود از بیمارستان فرار میکند و سعی میکند خودش را بکشد نمیتواند، میخواسته خودش را از بالای پل وسط اتوبان بیاندازد که میفهمد حتی توان بالا کشیدن از پله هارا هم ندارد. همانجا کنار پل عابر از ضعف و خستگی و عجز خوابش میبرد؛ میگوید شب قدر بوده، حالا راست و دروغش پای خدای خودش. میگوید صبح که از خواب بیدار شده دیده در خانه اعیانی است و پنج سال گذشته و در این مدت معجزه وار به زندگی قبلش و بعدش و کلا هرچه میخواسته رسیده. مال و منال... عشق، زندگی، آرامش. کلیه اش برگشته و بیماری اش شفا گرفته. میگفت چند روز اول باور نمیکردم و میگفتم یا مرده ام یا خوابم. کم کم برایش جا افتاده است چه خبر است و به قدری دنیایش زیر و رو شده که یکبار حتی در خلوت میگفت از آن پنج سال پنج سال هرروز سجده شکر بعد از نماز به جا برده... بعدش کمی برای خودم هم مبهم است. کمتر همدیگر را میبینیم و وقتی میبینیم اغلب در بی حوصلگی میگذرد؛ کم حرف میزند، کج خلق شده و حرف هم که میزند آشفته و در هم بلغور میکند. میگفت هیچ از این ها که دارد نمیخواهد. گفتم خب بده برود همه اش، عشق داری. میگفت هیچ کدام را نمیخواهم. هیچکدام. آشفته بود اصلا... گفت از آن شب که دست به دعا بیهوش شدم مهمترین چیزهای زندگی را از دست داده ام. عاشق نشدم، تلاش نکردم، هیچوقت اولین سقف روی سرم را نساختم. چشمانش برق میزد که میگفت... هیچوقت اولین بوسه زندگی ام را زندگی نکردم. کاش میشد بخوابم و سیزده سال پیش در حال مردن بیدار شوم... حس میکنم بیمار ترم و درمانی برایم نیست. آشفته بود اصلا! بی دردی است دیگر. دیوانه شان میکند