# data[].attributes.headline
Άλλαξε ο χώρος όταν προστέθηκαν αντικείμενα ή σώματα και με ποιον τρόπο; 

# data[].attributes.subject
Άλλαξε ο χώρος όταν προστέθηκαν αντικείμενα ή σώματα και με ποιον τρόπο; 

# data[].attributes.body
Ναι ο χώρος άλλαξε σημαντικά με την είσοδο των σωμάτων, καθώς δεν είναι ένα στατικό πλαίσιο, αλλά κάτι που διαμορφώνεται από τα στοιχεία που τον καταλαμβάνουν. Αρχικά, σε φυσικό και γεωμετρικό επίπεδο, το διαθέσιμο κενό μειώθηκε, αφού οι άνθρωποι γέμισαν το τετράγωνο, δημιουργώντας νέα όρια και περιορίζοντας τον ελεύθερο χώρο. Παράλληλα, η δυνατότητα κίνησης διαφοροποιήθηκε, καθώς κάθε νέο σώμα άλλαζε τη δυναμική της κίνησης μέσα στον χώρο.

Επιπλέον, η παρουσία ανθρώπων μετέτρεψε τον χώρο από ένα απλό, κενό τετράγωνο σε έναν χώρο αλληλεπίδρασης, δίνοντάς του κοινωνική διάσταση. Οι σχέσεις μεταξύ των σωμάτων, η μεταξύ τους εγγύτητα και η αλληλεπίδραση επηρέασαν τον τρόπο που βιωνόταν ο χώρος. Ψυχολογικά, ανάλογα με την πυκνότητα, μπορεί να προκλήθηκε αίσθηση άνεσης, πίεσης ή συνύπαρξης, γεγονός που υπογραμμίζει ότι ο χώρος δεν είναι απόλυτος, αλλά μεταβάλλεται ανάλογα με το ποιοι και πόσοι βρίσκονται μέσα σε αυτόν.

# data[].attributes.headline
Στάδιο 1: Έρευνα

# data[].attributes.subject
Στάδιο 1: Έρευνα

# data[].attributes.body
Λέξεις κλειδιά που βρήκα:

· Καταφύγιο

· Κατοικία

- Ηρεμια

· Οικειότητα

1. Σύμφωνα με τον Γκαστόν Μπασλάρ, η φωλιά είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένας απλός χώρος διαμονής. Είναι ένας τόπος γεμάτος συμβολισμό, που λειτουργεί ως καταφύγιο τόσο για το σώμα όσο και για το πνεύμα. Το δωμάτιο, όπως και η φωλιά, είναι ένας οριοθετημένος χώρος που μας προστατεύει από τον χαοτικό έξω κόσμο.

2. Η ίδια η κοιλιά του αρχιτέκτονα μπορεί να θεωρηθεί μια φωλιά. Ο Στορλάιν πάσχει από κοιλιακούς πόνους που σταδιακά συμβολίζουν την αποσύνθεση της ύπαρξής του. Το σώμα του, που κάποτε ήταν ένας λειτουργικός, προστατευτικός χώρος, γίνεται ένας φυλακισμένος, καταρρέων οργανισμός, δηλαδή μια φωλιά που πλέον δεν μπορεί να τον κρατήσει ασφαλή.

3. Η σύζυγός του, που μένει έγκυος από άλλον άντρα, συμβολίζει μια άλλη μορφή φωλιάς τη μήτρα, έναν χώρο που δημιουργεί ζωή. Όμως, αντί αυτή η ζωή να ανήκει στον ίδιο, του αφαιρείται. Η ίδια του η πατρότητα, που θα μπορούσε να είναι ένα νέο καταφύγιο, γίνεται σύμβολο της απομόνωσής του.

Συμπέρασμα

Αντί να βρει καταφύγιο, ο πρωταγωνιστής χάνει κάθε του φωλιά: το σώμα του τον προδίδει, η γυναίκα του τον αφήνει, και η αρχιτεκτονική, που κάποτε του έδινε δύναμη, γίνεται μια μορφή φυλακής. Στην ταινία, η φωλιά δεν είναι ένας τόπος ζεστασιάς, αλλά ένα μέρος που καταρρέει, μια αίσθηση του ανήκειν που χάνεται σταδιακά.

# data[].attributes.headline
Στάδιο 2: Τελικό έργο

# data[].attributes.subject
Στάδιο 2: Τελικό έργο

# data[].attributes.body
Το έργο μου πραγματεύεται την έννοια της φωλιάς μέσα από τη δημιουργία ενός δωματίου, ενός χώρου που λειτουργεί ως καταφύγιο, οικειότητα και προέκταση της ανθρώπινης ύπαρξης. Αντλώντας έμπνευση από τον Γκαστόν Μπασλάρ, που περιγράφει τη φωλιά ως ένα προστατευτικό κέλυφος, το δωμάτιο που δημιουργώ αντανακλά την ανάγκη του ανθρώπου να οριοθετήσει έναν προσωπικό μικρόκοσμο μέσα στον χαοτικό εξωτερικό κόσμο.

Η φωλιά δεν είναι απλώς ένα φυσικό κατασκεύασμα, είναι ένας ψυχολογικός τόπος, ένας χώρος ασφάλειας όπου κάποιος μπορεί να αποσυρθεί για να σκεφτεί, να ονειρευτεί ή να ξαναβρεί τον εαυτό του. Το δωμάτιο, όπως το προσεγγίζω, λειτουργεί ως χώρος ονείρου και εσωστρέφειας, όπου ο άνθρωπος αποθηκεύει μνήμες, προστατεύει τις σκέψεις του και αναγεννιέται.

Παράλληλα, το έργο συνομιλεί με την κινηματογραφική προσέγγιση της φωλιάς στην ταινία Η Κοιλιά του Αρχιτέκτονα του Πίτερ Γκριναγουέι. Εκεί, το δωμάτιο δεν είναι πάντα μια ασφαλής φωλιά, αλλά μπορεί να γίνει ένας τόπος απομόνωσης, ακόμα και αποδόμησης. Μέσα από αυτή τη διττή οπτική, το δωμάτιο που δημιουργώ δεν είναι μια στατική φωλιά, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που αντικατοπτρίζει τόσο την προστασία όσο και την εύθραυστη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης.

# data[].attributes.headline
Το έργο μου πραγματεύε

# data[].attributes.body
Το έργο μου πραγματεύεται την έννοια της φωλιάς μέσα από τη δημιουργία ενός δωματίου, ενός χώρου που λειτουργεί ως καταφύγιο, οικειότητα και προέκταση της ανθρώπινης ύπαρξης. Αντλώντας έμπνευση από τον Γκαστόν Μπασλάρ, που περιγράφει τη φωλιά ως ένα προστατευτικό κέλυφος, το δωμάτιο που δημιουργώ αντανακλά την ανάγκη του ανθρώπου να οριοθετήσει έναν προσωπικό μικρόκοσμο μέσα στον χαοτικό εξωτερικό κόσμο.

Η φωλιά δεν είναι απλώς ένα φυσικό κατασκεύασμα· είναι ένας ψυχολογικός τόπος, ένας χώρος ασφάλειας όπου κάποιος μπορεί να αποσυρθεί για να σκεφτεί, να ονειρευτεί ή να ξαναβρεί τον εαυτό του. Το δωμάτιο, όπως το προσεγγίζω, λειτουργεί ως χώρος ονείρου και εσωστρέφειας, όπου ο άνθρωπος αποθηκεύει μνήμες, προστατεύει τις σκέψεις του και αναγεννιέται.

Παράλληλα, το έργο συνομιλεί με την κινηματογραφική προσέγγιση της φωλιάς στην ταινία Η Κοιλιά του Αρχιτέκτονα του Πίτερ Γκριναγουέι. Εκεί, το δωμάτιο δεν είναι πάντα μια ασφαλής φωλιά, αλλά μπορεί να γίνει ένας τόπος απομόνωσης, ακόμα και αποδόμησης. Μέσα από αυτή τη διττή οπτική, το δωμάτιο που δημιουργώ δεν είναι μια στατική φωλιά, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που αντικατοπτρίζει τόσο την προστασία όσο και την εύθραυστη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης.

# data[].attributes.headline
«Τρειλερ» ΟΜΑΔΑ 7’

# data[].attributes.subject
«Τρειλερ» ΟΜΑΔΑ 7’