# data[].attributes.attachment_caption
Litery szare występują jedynie w wyrazach, które zostały zapożyczone z innych języków.

# data[].attributes.headline
Alfabet polski, abecadło oparty na alfabecie łacińskim używany do zapisu języka polskiego.

# data[].attributes.subject
Alfabet polski, abecadło oparty na alfabecie łacińskim używany do zapisu języka polskiego.

# data[].attributes.body
Alfabet polski opiera się na alfabecie łacińskm. Alfabet łaciński nie wystarczał jednak do poprawnego zapisu języka polskiego. Brakowało w alfabecie łacińskim dostatecznej liczby liter do oddania bogactwa polskiego systemu spółgłosek, a także do zapisu samogłosek nosowych. Istniały natomiast w alfabecie łacińskim litery i dwuznaki zbędne, jak x, q, ae i oe. Wczesne dzieje polskiej ortografii składają się więc z prób przystosowania niewystarczającego systemu pisma łacińskiego do języka polskiego. Początkowe dzieje tych prób nie są znane, pierwsze polskie teksty i wyrazy zapisywane były anonimowo, w kościelnych skryptoriach i w kancelariach.

# data[].attributes.body
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Alfabet łaciński, pismo łacińskie, łacinka, alfabet rzymski – alfabet, system znaków służących do zapisu większości języków europejskich oraz wielu innych. Jest najbardziej rozpowszechnionym alfabetem na świecie – posługuje się nim około 35% ludzkości.
Źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Alfabet_łaciński

# data[].attributes.attachment_link.title
Błyskawiczne dzieje polszczyzny. Odcinek 2 - Powstanie języka polskiego

# data[].attributes.attachment_link.title
Błyskawiczne dzieje polszczyzny. Odcinek 4 - Najstarsze zabytki piśmiennictwa

# data[].attributes.headline
Renasans i polszczyzna - przełom w rozwoju naszego języka

# data[].attributes.subject
Renasans i polszczyzna - przełom w rozwoju naszego języka

# data[].attributes.attachment_link.title
Błyskawiczne dzieje polszczyzny. Odcinek 5 - Renesans i polszczyzna

# data[].attributes.headline
Przykłady słów wywodzących się z łaciny - latynizmy

# data[].attributes.subject
Przykłady słów wywodzących się z łaciny - latynizmy

# data[].attributes.body
Zapożyczenia z łaciny są najstarszą grupą w naszym języku. Sięgają średniowiecznych czasów. Pierwsze przejawy tego zjawiska w polskiej mowie związane są z  kluczowym dla losów naszego kraju chrztu w 966 roku. W średniowieczu jako pierwsze przechodzą do języka polskiego wyrazy obce związane z przyjęciem chrześcijaństwa.
W polskim języku nie było  słów charakteryzujących religijne obrzędy, zwyczaje, modlitwy czy budowle, dlatego zapożyczenia z łaciny  okazały się najprostszą drogą do zbudowania nowego słownictwa. Przykładem takich latynizmów są:

Anioł (łac. angelus);

Biskup (łac. Episcopus);

Kościół (łac. Castellum);

Msza (łac. Missa);

Pacierz (łac. Pater noster);

Proboszcz (łac. Praepositus);
Wigilia (łac. vigiliae)
Diabeł (łac. diabolus)
Brzmienia łacińskie tych słów zostały spolszczone.

Kolejne słowa przejęte z łaciny do języka polskiego dotyczą innych dziedzin życia. Sporo dotyczy życia szkolnego:
edukacja, szkoła, atrament, data, rejestr, statut, kolokwium, seminarium, liceum, gimnazjum, egzamin, tablica, pedagog, profesor, rektor, akademik.
Przykłady latynizmów z innych dziedzin życia:
balsam, cedr, mirra, manna, palma, korona, kryształ, burak, lawenda, cebula, kapusta, kancelaria, pergamin, biret, aforyzm, sentencja, kolor, natura, propozycja, religia, polityk, fizyk, architekt, aktor.
Warto wiedzieć, że nazwy miesięcy marzec i maj też zawdzięczamy wpływom łacińskim.
Łacina bardzo mocno i długo oddziaływała na język polski, co wynikało z jej bardzo silnej pozycji międzynarodowej jako jedynego w Europie przez długie wieki języka kultu religijnego, nauki i dyplomacji. Znajomość łaciny była dla wykształconego człowieka koniecznością.
Aby sprawdzić z jakiego języka został zapożyczony wyraz można sięgnąć do słownika etymologicznego.

Żródło: Język polski, A. Dąbrowska, Wrocław 1999, s.79-83

# data[].attributes.body
Zapożyczenia z łaciny występują również w formie nieco dłuższych wyrazów, skierowanych do drugiej osoby lub opisujących daną sytuację, stan czy rzeczywistość. Jak się okazuje, część z tych zwrotów spora ilość ludzi na pewno wykorzystuje na co dzień. Oto kilka przykładów:

Quo vadis? (Dokąd idziesz?);

Nihil novi (nic nowego);

Pro memoria (ku pamięcie);

Pro forma (dla pozoru);

Status quo (istniejący w danej chwili stan polityczny lub prawny);

Sensu stricto (w ścisłym znaczeniu);

Pro publico bono (dla dobra ogółu);

Ex cathedra (z urzędu).

Źródło: https://supertlumaczenia.pl/

# data[].attributes.headline
Poznaj najsłynniejsze łacińskie sentencje o życiu, nauce, mądrości:

# data[].attributes.subject
Poznaj najsłynniejsze łacińskie sentencje o życiu, nauce, mądrości:

# data[].attributes.body
Quidquid Latine dictum sit, altum videtur – cokolwiek powiesz po łacinie, brzmi mądrze. Warto więc nauczyć się choć kilku takich zwrotów:

Veni, vidi, vici – przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem (Juliusz Cezar);

Historia vitae magistra est – historia nauczycielką życia (Cyceron);

Ora et labora – módl się i pracuj (św. Benedykt);

Non scholae sed vitae discimus – nie dla szkoły, lecz dla życia uczymy się;

Dura lex, sed lex – twarde prawo, ale prawo;

Scio me nihil scire – wiem, że nic nie wiem (Sokrates);

Per aspera ad astra – przez ciernie do gwiazd;

O tempora! O mores! – O czasy! O obyczaje! (Cyceron);

De gustibus non disputandum est – gust nie podlega dyskusji;

Memento mori – pamiętaj o śmierci.

Carpe diem – Chwytaj dzień (Horacy);

Homo sum, humani nihil a me alienum 🤬 – Człowiekiem jestem i nic, co ludzkie, nie jest mi obce (Terencjusz);

Vanitas vanitatum et omnia vanitas – Marność nad marnościami i wszystko marność;

Errare humanum est – Mylić się jest rzeczą ludzką.

Verba volant scripta manent - Słowa ulatują, pismo pozostaje.