# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Użytkowniku,

Wygląda na to, że używasz dodatku do swojej przeglądarki, który blokuje reklamy.
Aby móc oglądać materiał prosimy o jego wyłączenie.
Dziękujemy! Redakcja TVP VOD

WYŁĄCZ BLOKADĘ

Film opowiada o Hannie Chrzanowskiej (1902 - 1973), znakomitej pielęgniarce, która swoją wiedzę przekazywała młodszemu...

Moja lista Usuń z mojej listy

Film opowiada o Hannie Chrzanowskiej (1902 - 1973), znakomitej pielęgniarce, która swoją wiedzę przekazywała młodszemu... ROZWIŃ

Film opowiada o Hannie Chrzanowskiej (1902 - 1973), znakomitej pielęgniarce, która swoją wiedzę przekazywała młodszemu pokoleniu. Była pionierką pielęgniarstwa społecznego w Polsce. Dokument ukazuje jej drogę życiową znaczoną cierpieniem, wytężoną pracą, owocującą powołaniem do życia pielęgniarstwa parafialnego, które utworzyła w diecezji krakowskiej przy wydatnej pomocy i wsparciu ks. Karola Wojtyły i proboszcza parafii Mariackiej, ks. Ferdynanda Machaya.

W filmie opowiemy o jej drodze do świętości, ze szczególnym uwzględnieniem środowiska rodzinnego, edukacji, kariery zawodowej, wreszcie wdrażania idei pielęgniarstwa społecznego. Szczególną uwagę poświęcimy religijnemu aspektowi działalności Hanny Chrzanowskiej, który decydująco wpływał na jej sposób rozumienia posługi pielęgniarskiej, stosunek do chorych, a szerzej do drugiego człowieka, także do współpracowników, hierarchii kościelnej, kursantów i współpracujących z nią świeckich.

Wreszcie na przykładzie Hanny Chrzanowskiej pokażemy życie jej pokolenia, które przeżyło dwie wojny światowe i okres realnego socjalizmu w Polsce - generacji, która tak znacząco zaistniała w naszej historii, tworząc podwaliny polskiej państwowości po okresie zaborów, a następnie przechowując depozyt polskiej inteligencji i kultury w okresie socjalistycznego zniewolenia.
Hanna Chrzanowska poprzez swoją działalność, publikacje i osobiste poświęcenie wytworzyła unikalny etos obecności chrześcijanina we współczesnej rzeczywistości i to dodajmy działając w skrajnie niesprzyjających warunkach. Film ma ukazać jej życie jako wzór. ZWIŃ

Moja lista Usuń z mojej listy

Moja lista Usuń z mojej listy

# data[].attributes.attachment_link.description
Film opowiada o Hannie Chrzanowskiej (1902 - 1973), znakomitej pielęgniarce, która swoją wiedzę przekazywała młodszemu pokoleniu. Była pionierką pielęgniarstwa społecznego w Polsce. Dokument ukazuje jej drogę życiową znaczoną cierpieniem, wytężoną pracą, owocującą powołaniem do życia pielęgniarstwa parafialnego, które utworzyła w diecezji krakowskiej przy wydatnej pomocy i wsparciu ks.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hanna Chrzanowska urodziła się 7. X. 1902 r. w Warszawie) w rodzinie zasłużonej dla polskiej nauki i kultury oraz pielęgniarstwa polskiego. Jej ojciec, Ignacy Chrzanowski, znany profesor literatury polskiej pochodził z katolickiej rodziny podlaskich ziemian. Matka Wanda, z domu Szlenkier, pochodziła z ewangelickiej rodziny zamożnych warszawskich przemysłowców: Siostra matki, Zofia Szlenkierówna, była fundatorką szpitala dziecięcego w Warszawie oraz dyrektorką Warszawskiej Szkoły Pielęgniarstwa. Obie rodziny znane były z rozległej działalności dobroczynnej. W 1910 r. rodzice Hanny przenoszą się do Krakowa, gdzie prof I. Chrzanowski obejmuje katedrę na Uniwersytecie Jagiellońskim.

W Krakowie Hanna uczy się najpierw prywatnie. a następnie w Gimnazjum Sióstr Urszulanek, które kończy z odznaczeniem w 1920 r. Po maturze przechodzi krótki kurs pielęgniarski, aby nieść pomoc ofiarom wojny polsko - bolszewickiej. W grudniu 1920 r. Hanna rozpoczyna studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Na wieść o powstaniu Warszawskiej Szkoły Pielęgniarstwa przerywa studia i wstępuje do nowo otwartej szkoły, aby całkowicie poświęcić się pielęgniarstwu. Była to dla Hanny kluczowa decyzja, mająca określić dalszą drogę jej życia. Po ukończeniu szkoły w 1924 r. wyjeżdża na stypendia do Francji i Belgii) gdzie pogłębia swą wiedzę, zwłaszcza w zakresie pielęgniarstwa społecznego.

W latach 1926 - 1929 pracuje jako instruktorka w Uniwersyteckiej Szkole Pielęgniarek i Higienistek w Krakowie. Od roku 1929 do 1939 Hanna Chrzanowska redaguje miesięcznik „Pielęgniarka Polska" - pierwsze w Polsce czasopismo zawodowe dla pielęgniarek. Mieszka w tym czasie w Warszawie. Publikuje wiele prac z dziedziny pielęgniarstwa, a także podejmuje udane próby twórczości literackiej. Uczestnicząc w pracach Polskiego Stowarzyszenia Pielęgniarek Zawodowych bierze czynny udział w przygotowaniu, uchwalonej przez Sejm w 1935 r. „Ustawy o pielęgniarstwie": Ustawa ta, uznawana za jedną z najlepszych w świecie, ma regulować zawodowy status pielęgniarek i będzie obowiązywać w Polsce prawie do końca XX wieku. Hanna Chrzanowska przyczynia się również w znacznym stopniu do powołania w 1937 r. Katolickiego Związku Pielęgniarek Polskich.

Wybuch II Wojny Światowej przynosi Hannie wiele bolesnych przeżyć. 2. X. 1939 r. w bombardowanej Warszawie umiera jej ukochana ciotka Zofia Szlenkierówna. 6. XI. 1939 r. w ramach Sonderaktion Krakau zostaje aresztowany jej ojciec i wywieziony wraz z innymi profesorami do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen, gdzie wkrótce umiera (19 I 1940 r.). Wiosną 1940 r. ginie w Katyniu, zamordowany przez sowietów, jedyny brat Hanny, Bohdan. Wojna nie oszczędza wielu innych, bliskich Hannie osób. Mimo tych tragicznych doświadczeń nie upada na duchu. Już na początku wojny wraca do Krakowa i zgłasza się na ochotnika do pracy w Polskim Komitecie Opiekuńczym, poświęcając wszystkie swe siły opiece nad uchodźcami, więźniami i przesiedlonymi. Szczególną troską otacza osierocone dzieci, w tym dzieci żydowskie, poszukując dla nich rodzin zastępczych i bezpiecznych miejsc pobytu. Organizuje kolonie letnie i prowadzi akcje dożywiania. Pracuje niezwykle ofiarnie, często z narażeniem zdrowia i życia.

Doświadczenie okrucieństwa wojny ma istotny wpływ na rozwój jej życia wewnętrznego. Jest to czas szukania oparcia w Bogu, czas odkrywania siły modlitwy i znaczenia Eucharystii. Ten czas duchowego dojrzewania idzie w parze z formacją ewangelicznej postawy miłości bliźniego.

Po wojnie Hanna Chrzanowska rozpoczyna pracę w Uniwersyteckiej Szkole Pielęgniarsko - Położniczej jako kierowniczka działu pielęgniarstwa społecznego. Wyjeżdża na stypendium do USA, gdzie pogłębia swą wiedzę w zakresie pielęgniarstwa domowego. Zdobyte doświadczenie wykorzystuje organizując pielęgniarstwo przyszpitalne i domowe.

Przez wiele lat wykłada metodykę pielęgniarstwa otwartego w Szkole Instruktorek Pielęgniarstwa w Warszawie. Jako instruktorka i wychowawczyni kładzie silny nacisk na wychowanie młodych pielęgniarek w duchu autentycznej służby człowiekowi choremu, z uwzględnieniem jego nie tylko zdrowotnych ale i duchowych potrzeb oraz poszanowaniem jego godności.

W 1957 r. Hanna Chrzanowska obejmuje funkcję dyrektorki Szkoły Pielęgniarstwa Psychiatrycznego w Kobierzynie, a w rok później, po niespodziewanej likwidacji tej placówki, przechodzi na wcześniejszą emeryturę. Nadal jednak pozostaje obecna w życiu środowiska pielęgniarskiego. Bierze czynny udział w pracach Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego. Opracowuje, cieszący się wielkim uznaniem, podręcznik - „Pielęgniarstwo w otwartej opiece zdrowotnej". Publikuje fachowe artykuły na łamach czasopism pielęgniarskich.

Pełniąc wiele znaczących funkcji w strukturach szkolnych oraz innych instytucjach środowiska pielęgniarskiego, Hanna Chrzanowska nie ukrywa swoich przekonań religijnych oraz przywiązania do wartości chrześcijańskich. Przeciwnie) daje swoim życiem czytelne i przejrzyste świadectwo wiary. Taka postawa budzi szacunek i uznanie, zwłaszcza wśród uczennic i współpracowników a rodzi niechęć, a nawet określone represje ze strony władz komunistycznych. Emerytura nie oznacza dla Hanny stanu odpoczynku. Zna bowiem z autopsji problemy wielu schorowanych ludzi - samotnych, opuszczonych i niepełnosprawnych, pozbawionych jakiejkolwiek opieki. Idąc za głosem wewnętrznego natchnienia postanawia zorganizować dla nich) opartą o struktury kościelne i niezależną od niewydolnej państwowej służby zdrowia) fachową pomoc pielęgniarską.

Z tą myślą zwraca się do ks. Karola Wojtyły, późniejszego biskupa krakowskiego) znajdując u niego pełne zrozumienie dla swoich planów: Przy moralnym i materialnym wsparciu ze strony władz kościelnych, organizuje placówki pielęgniarstwa parafialnego w Krakowie i całej archidiecezji. Obdarzona charyzmatyczną osobowością skupia wokół tego dzieła szerokie grono współpracowników i wolontariuszy Są wśród nich pielęgniarki, siostry zakonne, klerycy, księża, lekarze, profesorowie i studenci. Z ich pomocą organizuje dla swoich podopiecznych rekolekcje wyjazdowe, które przywracają chorym radość życia i dodają sił do niesienia codziennego krzyża.

Dzięki jej staraniom upowszechnia się zwyczaj odprawiania Mszy św: w domu chorego oraz odwiedzin chorych w ramach wizytacji duszpasterskich. Wiele uwagi Hanna Chrzanowska poświęca nadal środowisku pielęgniarskiemu, troszcząc się o duchowy i etyczny poziom pielęgniarek położnych. Organizuje dla nich okresowe konferencje i doroczne rekolekcje. Rozpowszechnia wnikliwie ułożony „Rachunek sumienia pielęgniarki.

Na wszystkich polach pracy z chorymi, Hanna Chrzanowska współpracuje ściśle z ks. kard. Karolem Wojtyłą. Na jego wniosek, Ojciec św: Paweł VI odznacza ją medalem „Pro Ecclesia et Pontilice". Życie wewnętrzne Hanny formuje się w znacznej mierze wg duchowości św. Benedykta - od 1956 r. jest oblatką Opactwa Tynieckiego. Służąc cale życie chorym i cierpiącym coraz wyraźniej uświadamia sobie, że służy w nich samemu Chrystusowi.

Hanna Chrzanowska umiera w Krakowie, 29. IV.1973 r. Uroczystościom pogrzebowym na Cmentarzu Rakowickim przewodniczy ks. kard. Karol Wojtyła. W homilii pogrzebowej powiedział m.in. „Dziękujemy Ci Pani Hanno, że byłaś wśród nas ( ... ) jakimś wcieleniem Chrystusowych błogosławieństw z Kazania na Górze, zwłaszcza tego, które mówi: błogosławieni miłosierni".

Osoby bliżej znające Hannę dają zgodne świadectwo, że w sposób heroiczny wypełniała przykazanie miłości bliźniego. Stąd w środowisku krakowskich pielęgniarek zrodziła się myśl, aby podjąć starania o jej beatyfikację. W 1995 r., pielęgniarki skupione w Katolickim Stowarzyszeniu Pielęgniarek i Położnych, zwróciły się z prośbą do ks. kard. F. Macharskiego o wszczęcie procesu beatyfikacyjnego.

Ksiądz Kardynał, który sam powiedział o Hannie, że była „sumieniem środowiska pielęgniarskiego', życzliwie odniósł się do tej prośby i po spełnieniu niezbędnych wymogów dokonał uroczystego otwarcia procesu w dniu 3 XI 1998 r. Proces beatyfikacyjny Służebnicy Bożej został zamknięty na szczeblu diecezjalnym 30. XII. 2002 r. Następnie dokumenty procesowe przekazane zostały do Kongregacji ds. Świętych przy Stolicy Apostolskiej, gdzie trwają dalsze prace związane z oceną świętości życia i heroiczności cnót Służebnicy Bożej Hanny Chrzanowskiej.

Venerable

Hanna Chrzanowska - 1902-1973

Hanna Chrzanowska was born October 7th 1902 in Warsaw, into a family who had rendered great services to the academic, cultural and nursing life of Poland. Her father Ignacy Chrzanowski, a renowned professor of Polish literature, came from a family of landowners. Her mother Wanda, neé Szlenker, came from a wealthy Lutheran family of Warsaw industrialists. Her mother's sister, Zofia Szlenkier founded a children's hospital in Warsaw and became a director of the Warsaw School of Nursing. Both families were renowned for their extensive charity and philanthropic work.

In 1910, Hanna Chrzanowska's parents moved to Kraków where Professor Chrzanowski took the chair of Polish Literature at the Jagiellonian University. In Kraków Hanna attended a high school run by Ursuline sisters where she graduated with distinction. Having left school she enrolled onto a Red Cross course in order to help nurse victims of the Polish-Bolshevik war. In December 1920 she commenced studies at the Jagiellonian University. Upon hearing about the establishment of a new school of nursing in Warsaw, she abandoned her university course and immediately enrolled in the school of nursing, in order to fulfil her dream of becoming a nurse.

Having graduated from the school in 1924, she was awarded scholarships to France and Belgium, where she became acquainted with community nursing. During the years 1926-1929, she worked as an instructor at the University School of Nursing in Kraków. From 1929 to 1939 she also edited a nursing monthly - Polish Nurse - the first such professional nursing journal in Poland. At this time she was living in Warsaw. She published numerous professional articles and also made successful attempts at literary works, some of which were semi-autobiographical. She took keen interest in the activities of the Polish Association of Professional Nurses and was its Vice-chair for many years. She also actively participated in preparing the first Nursing Act of 1935. She also contributed to the formation of the Catholic Union of Polish Nurses, in 1937.

The outbreak of the Second World War brought numerous painful experiences for Hanna. On October 2nd 1939, her aunt Zofia Szlenkier died in the battle for Warsaw. On November 6th her father was arrested as part of Sonderaktion Krakau, and along with other professors, he was deported to Sachsenhausen concentration camp, where he died shortly afterwards in January 1940. In the spring of 1940 Hanna's only brother Bohdan, a Soviet POW, was murdered in the Katyń woods by Soviet troops. In spite of these tragic experiences, she did not lose hope. Already at the beginning of the war she went back to Kraków and volunteered to work with the Polish Welfare Committee, dedicating all of her skills and powers to taking care of refugees, prisoners and displaced persons. She took special care of orphans, including Jewish children, trying to find them foster families and safe shelters. She even organised summer-camps outside of Kraków for youngsters and established food and milk banks for starving children. She worked tirelessly, frequently risking her health and life. The experiences of the atrocities of the war had a significant influence on the development of her spiritual life. It became a time of seeking God's support; a time of discovering the need for deep personal prayer and appreciating the meaning of the Eucharist. This time of intense spiritual growth was accompanied by the formation of a truly gospel inspired heroic love of her neighbour.

After the war, Hanna Chrzanowska resumed work in the Kraków School of Nursing as the head of the department of community nursing. Meanwhile she was offered a scholarship to the USA to broaden her knowledge and understanding of community and home nursing. For several years she lectured on community nursing and gave lectures on community health to nursing teachers in Warsaw. As an instructor and tutor she always put a strong emphasis on educating young nurses in a spirit of authentic service to the sick, treating patients with dignity and paying attention not only to their physical health, but also to their spiritual needs. In 1957, she was fired from her post and given the position of director of the Psychiatric School of Nursing in Kobierzyn, outside of Kraków. One year later the school was closed down and she took early retirement.

During all of her professional life Hanna did not conceal her religious beliefs or her attachment to Christian values, even during the darkest days of Stalinist communism. On the contrary, she manifested clear and credible testimony to her vibrant faith. Such an attitude prompted respect and recognition, especially among her students and colleagues but provoked aversion and repressive measures on the part of communist authorities.

Retirement did not mean rest for Hanna. She knew from personal experience the numerous healthcare needs of the people in Kraków - some of whom were friends and relations - but many more who were lonely, abandoned, elderly, or disabled and chronically sick, who were deprived of any kind of care. Following God's inspiration, she decided to organise for them professional nursing care, based on church structures and independent of the inefficient socialist health care system. Having developed the idea, she turned to Father Karol Wojtyła, later bishop of Kraków (now St Pope John Paul II), for advice. He in turn pointed her in the direction of Father Machay from the Basilica of the BVM, in the old town square, who gave his full approval of her plan to be implemented in his parish. Parish nursing in Kraków was established. Having received the moral support of the church authorities, Hanna proceeded to organise parish nursing not only in Kraków but within the whole archdiocese.

Endowed with a charismatic personality, she gathered around her a wide group of associates and volunteers including nurses, religious sisters, priests, seminarians, physicians, professors and students. With the help of her volunteers she organised holidays and retreats for her house-bound patients, which helped them rediscover the joys of life and gave them strength to bear their daily cross. Thanks to her efforts, the custom of celebrating the Holy Mass in the home of the sick became popularised, as well as the custom of pastoral visits to the homes of the sick and housebound. For her nurses and volunteers she also organised retreats and delivered regular conferences at which she would explain her nursing philosophy of spiritual care. She worked closely with Cardinal Karol Wojtyła, in all areas of work concerning the sick. As a result of his recommendation she was awarded the medal 'Pro Ecclesia et Pontifice' by Pope Paul VI.

Hanna's interior prayer life and practical nursing spirituality was profoundly influenced by Benedictine spirituality - and in 1956 she became an oblate of Tyniec Abbey. While caring for the sick and those who suffered, she gradually came to realise that she was serving Jesus Christ himself.

After suffering from a recurrance of cancer, Hanna died in Kraków on Sunday morning the 29th April 1973. The funeral Mass and ceremony in Rakowiecki Cemetery was conducted by Cardinal Karol Wojtyła. In the homily he said: We thank you Miss Hanna that you were among us... an embodiment of Christ's beatitudes from the sermon on the Mount, especially the one saying - 'Blessed are the merciful'. Those who knew Hanna well all testify that she heroically obeyed the Greatest Commandment of all - to love God with all her heart and her neighbour.

In 1995 nurses from the Catholic Association of Nurses and Midwives submitted a request to Cardinal Franciszek Macharski to open Hanna's canonisation cause. The Cardinal who once said of Hanna that she was the conscience of the nursing profession, responded positively to their request and Hanna's cause was formally opened November 3rd 1998. It was the first time that a professional group had petitioned the Church to canonise one of its members! On 7th July 2017, Pope Francis I declared that a miracle attributed to the Venerable Servant of God had prepared the way for her beatification.

Prayer
God, who in a special way called your servant Hanna Chrzanowska to the service of the sick, poor and abandoned, grant that she who answered your call with all her heart, should be counted among the saints while encouraging us with her example to bring help to our neighbours. Through her intercession grant us the grace... for which we pray in faith and hope. Through Jesus Christ our Lord. Amen. Our Father... Hail Mary... Glory be...
Please keep us informed about graces obtained through the intercession of Blessed Hanna Chrzanowska at the Postulator's Office: Parafia Sw Mikolaja, 31-034 Krakow, Kopernica 9

# data[].attributes.attachment_link.description
Hanna Chrzanowska urodziła się 7. X. 1902 r. w Warszawie) w rodzinie zasłużonej dla polskiej nauki i kultury oraz pielęgniarstwa polskiego. Jej ojciec, Ignacy Chrzanowski, znany profesor literatury polskiej pochodził z katolickiej rodziny podlaskich ziemian. Matka Wanda, z domu Szlenkier, pochodziła z ewangelickiej rodziny zamożnych warszawskich przemysłowców: Siostra matki, Zofia Szlenkierówna, była fundatorką szpitala dziecięcego w Warszawie oraz dyrektorką Warszawskiej Szkoły Pielęgniarstwa.

# data[].attributes.headline
Praca z tekstem ze wspomnienia liturgicznego

# data[].attributes.subject
Praca z tekstem ze wspomnienia liturgicznego

# data[].attributes.attachment_link.title
Praca z tekstem - wspomnienie liturgiczne

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak narysować pielęgniarka 💉| Kolorowanki dla dzieci HD | Kolorowanie | Rysowanie i kolorowanie

# data[].attributes.attachment_link.title
Odpowiedzialni za Kościół: Siostra Naszego Boga

# data[].attributes.headline
Karta pracy - napisz życiorys           bł. Hanny Chrzanowskiej 

# data[].attributes.subject
Karta pracy - napisz życiorys           bł. Hanny Chrzanowskiej 

# data[].attributes.headline
Wprowadzenie do tematu:        Wierzę w świętych obcowanie  

# data[].attributes.subject
Wprowadzenie do tematu:        Wierzę w świętych obcowanie  

# data[].attributes.attachment_link.title
Wprowadzenie - Kościół wspólnotą świętych - Wierzę w świętych obcowanie

# data[].attributes.attachment_caption
Autor : Witold Mizerski - bł. Hanna Chrzanowska 

# data[].attributes.headline
Zaznacz na mapie ważne miejscowości z życia bł. Hani

# data[].attributes.subject
Zaznacz na mapie ważne miejscowości z życia bł. Hani

# data[].attributes.headline
Na podstawie słów z wykreślanki opowiedz o życiu Hani Chrzanowskiej

# data[].attributes.subject
Na podstawie słów z wykreślanki opowiedz o życiu Hani Chrzanowskiej

# data[].attributes.headline
Piosenka dla przedszkola i zerówki wprowadzająca w temat o błogosławionej pielęgniarce Hani Chrzanowskiej.

# data[].attributes.subject
Piosenka dla przedszkola i zerówki wprowadzająca w temat o błogosławionej pielęgniarce Hani Chrzanowskiej.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Dziecięce Przeboje - Polskie piosenki dla dzieci

# data[].attributes.attachment_link.title
Dziecięce Przeboje - Pani Pielęgniarka / Polskie piosenki dla dzieci

# data[].attributes.headline
Życiorys bł. Hanny Chrzanowskiej na stronie brewiarz.pl

# data[].attributes.subject
Życiorys bł. Hanny Chrzanowskiej na stronie brewiarz.pl

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hanna Chrzanowska urodziła się 7 października 1902 r. w Warszawie. Jej dziadkowie po stronie matki to znani warszawscy przemysłowcy, zaś dziadkowie po stronie ojca to podlascy ziemianie. Obie rodziny znane były z działalności charytatywnej, przy czym dziadkowie po stronie matki byli wyznania ewangelickiego, dziadkowie zaś po stronie ojca byli katolikami. To było jedną z przyczyn, że w domu rodzinnym Hanny nie było większego zaangażowania religijnego. Podstawowe wykształcenie Hanna otrzymała w swoim domu rodzinnym, szkołę średnią ukończyła u urszulanek w Krakowie. Po zdaniu matury wraz z koleżanką zaangażowała się w niesienie pomocy żołnierzom w czasie wojny bolszewickiej.
W 1922 r. podjęła studia w nowo otwartej Szkole Pielęgniarstwa w Warszawie, które ukończyła z wysoką oceną. Skorzystała z przyznanego jej rocznego stypendium i wyjechała do Francji, aby tam przypatrzyć się bliżej organizowaniu pomocy chorym. W latach 1926-1929 pracowała jako instruktorka w Uniwersyteckiej Szkole Pielęgniarek i Higienistek w Krakowie. W latach 1929-1939 redagowała miesięcznik "Pielęgniarka Polska". W tym okresie widać u niej coraz większe zbliżenie się do Boga. Odzwierciedlają to jej publikacje z tego okresu i udział w pracach przy organizowaniu katolickiego Związku Pielęgniarek Polskich w roku 1937.
Po wybuchu wojny w 1939 r. przyjechała do Krakowa. Jej ojciec zostaje aresztowany przez Niemców i wywieziony wraz z innymi profesorami UJ do obozu, gdzie zmarł. Brat Hanny, Bogdan, zmobilizowany w 1939 r., został zamordowany w Kozielsku. Hanna nie załamała się. Zaangażowała się w działalność charytatywną w Obywatelskim Komitecie Pomocy, któremu przewodniczył ks. abp Adam Stefan Sapieha. Z chwilą powołania Rady Głównej Opiekuńczej (RGO) Hanna podjęła pracę w dziale Opieki nad Uchodźcami i Wysiedlonymi. Organizowała dla nich kwatery, posiłki, szukała miejsc do pracy. Szczególną troską otaczała dzieci, w tym także dzieci żydowskie. Organizowała dla nich kolonie, starała się umieścić sieroty w moralnie dobrze ustawionych rodzinach. Pod koniec wojny śpieszyła z pomocą wysiedlonym z Warszawy. W tym czasie jej życie religijne coraz bardziej się pogłębiało. Nie afiszowała się z tym, ale widać było, że przeżycia, które przeszła, bardzo wpłynęły na jej stan duchowy. Widać też, że jej życie wewnętrzne koncentrowało się przede wszystkim w Eucharystii i niesieniu pomocy bliźniemu w duchu ewangelicznym.
Po zakończeniu wojny i otwarciu Uniwersyteckiej Szkoły Pielęgniarsko-Położniczej w Krakowie zaczęła pracę jako kierownik działu pielęgniarstwa społecznego i domowego, kładąc na wykładach duży nacisk na solidne przygotowanie uczennic do pielęgnowania chorych w warunkach domowych. Wspólnie z uczennicami odwiedzała obłożnie chorych, służąc im radą i pomocą podczas odbywanych praktyk.

Przez krótki czas pełniła funkcję dyrektorki szkoły pielęgniarstwa psychiatrycznego w Kobierzynie. Po niespodziewanej likwidacji tej szkoły przez komunistyczne władze Hanna, której postawa religijna była dla nich przeszkodą, była zmuszona przejść na wcześniejszą emeryturę. Będąc w pełni sił, znając sytuację chorych pozostających w domach, podjęła się zorganizowania opieki nad obłożnie chorymi i opuszczonymi na terenach parafii krakowskich, przy pełnej aprobacie władz kościelnych. Potrafiła zdobyć pomoc materialną dla tej pracy, jak również zwerbować osoby chętne do współpracy: pielęgniarki, znajomych, studentów czy siostry zakonne. Przyuczała rodziny i sąsiadów do prostych posług przy obłożnie chorych. Jako pierwsza w Polsce zaczęła organizować rekolekcje dla chorych. Dzięki ogromnej kulturze i wytrwałości w działaniu zyskiwała coraz więcej zwolenników i powszechne uznanie.
Roztropnie troszczyła się o sprawy duchowe chorych, nie przejmowała roli duchownych, ale umiała wyczuć moment, kiedy zaistniała potrzeba np. wezwania księdza do chorej, a gdy istniała możliwość odprawienia Mszy Świętej w mieszkaniu chorego, chętnie śpieszyła z pomocą.
Od 1966 r. cierpiała z powodu choroby nowotworowej. Poddała się operacji. Choroba jednak drążyła jej organizm i doprowadziła do śmierci, która nastąpiła 29 kwietnia 1973 r.
Kondukt pogrzebowy prowadził kard. Karol Wojtyła. W tym celu specjalnie przyjechał do Krakowa, brał bowiem w tym czasie udział w posiedzeniu Konferencji Episkopatu Polski. Pogrzeb był wielką manifestacją ludzi wszelkiego stanu. Wzruszenie budziła wielka liczba chorych na wózkach, którzy chcieli, pełni wdzięczności, odprowadzić swoją opiekunkę na cmentarz. W kazaniu kard. Wojtyła powiedział: "Dziękujemy ci, pani Hanno, że byłaś wśród nas, że byłaś taką, jaką byłaś, z tą twoją wielką prostotą, z tym wewnętrznym żarem, że byłaś wśród nas jakimś wcieleniem Chrystusowych błogosławieństw z kazania na górze, zwłaszcza tego, które mówi: Błogosławieni miłosierni. Dziękujemy Panu Bogu za to życie, które miało taką wymowę, które pozostawiło nam świadectwo tak bardzo przejrzyste, tak bardzo czytelne. Niech twoją nagrodą będzie sam Pan, niech promieniowanie twojej posługi trwa wśród nas i wszystkich nas nieustannie uczy, jak służyć Chrystusowi w bliźnich".

Z inicjatywy członkiń Katolickiego Stowarzyszenia Pielęgniarek i Położnych w 1993 r. powstała propozycja wyniesienia Hanny Chrzanowskiej na ołtarze. 3 listopada 1998 r. otwarto jej proces beatyfikacyjny w Krakowie. 30 września 2015 za zgodą papieża Franciszka promulgowano dekret o heroiczności jej życia i cnót. Cudem wymaganym do beatyfikacji okazało się uleczenie z rozległego udaru mózgu Zofii Szlendak-Cholewińskiej, jednej z pomysłodawczyń rozpoczęcia procesu. 7 lipca 2017 r. za zgodą papieża Franciszka Stolica Apostolska, po zbadaniu okoliczności tego uzdrowienia, uznała je za nadzwyczajne.
Beatyfikacja nastąpiła 28 kwietnia 2018 r. w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w krakowskich Łagiewnikach podczas Mszy świętej, którą sprawował kard. Angelo Amato przy licznym udziale duchowieństwa oraz pielęgniarek, lekarzy, chorych z ich opiekunami, a także wolontariuszy oraz krewnych Hanny wraz z jej chrześniakiem.

# data[].attributes.attachment_link.title
.:ILG:. - Czytelnia: 28 kwietnia - Bł. Hanna Chrzanowska

# data[].attributes.attachment_link.description
Hanna Chrzanowska urodziła się 7 października 1902 r. w Warszawie. Jej dziadkowie po stronie matki to znani warszawscy przemysłowcy, zaś dziadkowie po stronie ojca to podlascy ziemianie. Obie rodziny znane były z działalności charytatywnej, przy czym dziadkowie po stronie matki byli wyznania ewangelickiego, dziadkowie zaś po stronie ojca byli katolikami.

# data[].attributes.attachment_link.title
Skarby Kościoła 28 kwietnia | bł. Hanna Chrzanowska

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
wykształcenie: niższe zawód: posługaczka oraz pośredniczka od wszystkiego charakter: pogodny skąpiec i dusigrosz
zainteresowania: >>Kobra<< i Synod "

Tak kiedyś żartobliwie opisała się sama. Pielęgniarka z powołania, pionierka pielęgniarstwa społecznego w szkolnictwie polskim, współtwórca i wieloletni redaktor czasopisma „Pielęgniarka Polska", współredaktor pierwszej w Polsce ustawy o pielęgniarstwie, autorka podręcznika „Pielęgniarstwo w otwartej opiece zdrowotnej", instruktorka i dyrektor szkół pielęgniarskich. Osoba o wielkiej kulturze (córka Ignacego Chrzanowskiego), artystycznych zainteresowaniach, organizacyjnym rozmachu, głębokiej wierze i pobożności, skojarzonych z niechęcią do dewocji i ostentacji.

Hanna Chrzanowska zmarła przed dwoma laty. Ale nie rocznica była okazją dla poświęconych jej dwóch wieczorów w krakowskim Klubie Inteligencji Katolickiej - raczej potrzeba przyjrzenia się jej życiu i jej dziełu. A także troska o to dzieło, o jego trwanie i rozwój. Cóż ona jednak stworzyła? Rzecz prostą i poniekąd banalną: pielęgniarstwo parafialne w Krakowie i diecezji krakowskiej.

Kiedy w 1957 r. zredukowano w szkole pielęgniarek dział pielęgniarstwa domowego, kilkunastu chorych będąc dotąd pod opieką uczennic zostało jej pozbawionych. Placówek PCK jeszcze wówczas w Krakowie nie było. Jako punkt oparcia pozostała parafia. Zaczęło się od parafii Mariackiej i od jednej dyplomowanej pielęgniarki. Potem doszła jedna osoba przyuczona. Stopniowo praca się rozwijała, obejmowała dalsze parafie, wreszcie zaczęła wychodzić poza Kraków. Ale może ktoś zapytać: czy dziś jest taka praca w parafiach potrzebna? Czy nie wystarczą pielęgniarki z PCK, opiekunowie społeczni, PKPS? Rzeczywiście, praca tych organizacji bardzo się rozwinęła w ostatnich kilkunastu latach i oby się rozwijała nadal. Ale, jak dotąd, liczba chorych wymagających opieki rośnie dużo szybciej niż liczba pielęgniarek. Nie znaczy to, że stan zdrowotny społeczeństwa tak się pogarsza, tylko stale wykrywa się nowe przypadki ludzi wymagających pomocy pielęgniarskiej. I to tym więcej, im lepiej się pracuje, im większy zasięg tej pracy. Wystarczy powiedzieć, że owe dwie pierwsze pielęgniarki zajmowały się dwudziestoma pięcioma chorymi, a dziś na jedną siostrę (jest ich 34) wypada około pięćdziesięciu chorych - do stałej pielęgnacji lub różnych doraźnych usług. Oczywiście ten wzrost potrzeb ma swoją granicę, ale dotychczas nie wykazuje tendencji zniżkowych. W gruncie rzeczy nie znamy ilości chorych wymagających opieki pielęgniarskiej, tak jak nie znamy całokształtu potrzeb w zakresie różnego rodzaju pomocy społecznej. Jakoś nie stać nas było na dokonanie takiego bilansu, choćby bardzo przybliżonego, niezbyt się też orientujemy w rozmiarach dysproporcji pomiędzy potrzebami a świadczoną pomocą. Dalecy jeszcze jesteśmy od tego, aby każda parafia miała przynajmniej jedną osobę z kwalifikacjami pielęgniarskimi, która by mogła cały swój czas poświęcić chorym. Pięćdziesięciu chorych na jedną pielęgniarkę - to pokazuje dobitnie stopień przeciążenia. A dochodzą do tego rozmaite trudności - bytowe i inne - oraz braki, o których można i trochę wstyd pisać. Budzą się niezbyt wesołe myśli na temat praktycznie funkcjonującej hierarchii wartości i preferencji.

Opieka nad chorymi to nie tylko usługi pielęgniarskie, ale nieraz konieczność załatwienia najróżniejszych spraw i troska o ich potrzeby duchowe, pomaganie im w godnym znoszeniu cierpień i ograniczeń, w przetwarzaniu ich na duchowe wartości: „...u podstaw koncepcji naszej pracy od samego początku leżał motyw religijny - pomoc w niesieniu krzyża chorym, a w nich Chrystusowi" - pisała Hanna Chrzanowska. Stąd rekolekcje zamknięte dla chronicznie chorych oraz wczasy dla nich. Te doroczne rekolekcje organizowane w prawdziwie społeczny sposób, przy szerokim współudziale ludzi dobrej woli służących swoimi ramionami czy samochodami, stały się już tradycją. Do pierwszych wczasów dla chorych doszło w 1971 roku, następne odbyły się w 1974 r., już po śmierci inicjatorki całej tej pracy. Jest to więc kontynuacja jej niepisanego testamentu.

Jej myśl i jej ducha odnajdujemy także we wnioskach wpływających do sekretariatu krakowskiego synodu. Jeden z nich, ujmujący w zwięzłej formie założenia i praktyczne rozwiązania pielęgniarstwa parafialnego, pochodzi z grona jej najbliższych współpracowników. Inne rozwijają różne szczegółowe propozycje i może nawet dalej bardziej są zgodne z intuicjami Hanny Chrzanowskiej niż z jej projektami. Warto niektóre z nich pokrótce omówić.

I tak postuluje się, aby księża w czasie wizyt duszpasterskich (które powinny być zresztą dłuższe i rozłożone na dłuższy okres czasu) starali się odnaleźć wszystkich chorych, zorientować się w ich potrzebach, ewentualnie uczulić na nie sąsiadów (jeśli mogą oni pomóc i pomoc ta będzie przyjęta).

Postulaty te na pierwszy rzut oka mogą się wydać oczywiste i praktykowane. Ale doświadczenie uczy, że nie jest to takie proste. Pomijając wypadki wyjątkowe (pewien proboszcz oświadczył kiedyś p. Chrzanowskiej, że u niego w parafii - wielkomiejskiej - nie ma ani chorych, ani biednych), stale nie możemy dojść do sytuacji, w której wizyta duszpasterska mogłaby w pełni spełnić swój cel. Pomoc sąsiedzka jest trudna do uruchomienia - przeszkadza tu nie tylko brach czasu i chęci, ale i swoista nieśmiałość dawania i przyjmowania pomocy, nawiązywania prostych i serdecznych kontaktów.

W sferze postulatów pozostają najczęściej różne formy pomocy mające na celu potrzeby duchowe, zaradzenie samotności i frustracji chronicznie chorych (np. lektura, dostarczanie nagrań z odczytów, konferencji czy rekolekcji - sporo materiałów tego rodzaju jest, ale brakuje ludzi dla ich dostarczania). Można tu oczywiście i należy apelować o wrażliwość osób bliskich chorym, ale wiemy, że trzeba im bardzo często w tym pomóc, a nierzadko zastąpić - zwłaszcza, że niemało chorych nie ma nikogo z rodziny czy przyjaciół w pobliżu. Postulat ten wiąże się więc z lepszą organizacją czytelnictwa, rozwojem biblioteczek o odpowiednim profilu, prenumeratą czasopism dla wspólnego użytku itp.

I wreszcie wniosek poruszający całkiem nowe w duszpasterstwie zagadnienie. „Byliśmy wszyscy świadkami - czytamy w nim - powstania różnych form duszpasterstwa dla różnych grup katolików, jest już odpowiedni moment, ażeby utworzyć duszpasterstwo dla ludzi chorych psychicznie, którzy cierpią na psychonerwice. Wzrastający procent takich ludzi należy chyba do znaków czasu". Chodzi tu oczywiście o chorych, którzy nie przebywają w szpitalach, ale żyją w swoich środowiskach i pracują. Problem poważny, złożony i delikatny. Nie ulega wątpliwości, że potrzebne jest dokształcenie i uwrażliwienie duszpasterzy na potrzeby i trudności tej kategorii ludzi. Potrzebna jest wielka praca uświadamiająca wśród ogółu społeczeństwa, bo barbarzyńskie postawy wobec chorych psychicznie nierzadkie są i wśród ludzi o wysokim poziomie wiedzy. Z drugiej strony nie byłoby chyba właściwe jakieś wydzielanie tych chorych z ogółu, odseparowywanie od innych, nawet z racji duszpasterskich. Jakie tu może być praktyczne rozwiązanie? Sprawa pozostaje otwarta, czekamy na głosy zainteresowanych oraz sugestie psychologów i lekarzy.

Od usług pielęgniarskich doszliśmy więc do najtrudniejszych może zadań w dziedzinę pomocy ludziom chorym. Obok Hanny Chrzanowskiej pojawia się tu sylwetka Antoniego Kępińskiego, jej przyjaciela i współpracownika. Niech obydwoje patronują tym wszystkim, którzy w różny sposób starają się nieść pomoc cierpiącym.

TEKST ZOSTAŁ OPUBLIKOWANY W TP 19/1975

# data[].attributes.attachment_link.description
Hanna Chrzanowska zmarła przed dwoma laty. Ale nie rocznica była okazją dla poświęconych jej dwóch wieczorów w krakowskim Klubie Inteligencji Katolickiej - raczej potrzeba przyjrzenia się jej życiu i jej dziełu. A także troska o to dzieło, o jego trwanie i rozwój. Cóż ona jednak stworzyła?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przez prawie 2 miesiące miałam poważny problem, który wprawiał mnie w ogromne zmartwienie. Modliłam się do Błogosławionej Hanny o rozwiązanie sprawy. Wczoraj, podczas obchodów jej święta problem został niespodziewanie i skutecznie rozwiązany. Ona definitywnie wstawia się za tymi, którzy ją o to proszą.

29.04.2023
Geraldine MC Sween z Irlandii, była Prezes CICIAMS

Dzieło życia Hanny, czyli Pielęgniarstwo Parafialne, to jej troska nie tylko o ciało ale i o dusze chorych. To ona zadbała, żeby Kościół przyszedł do chorych, skoro oni nie mogli przyjść do kościoła; zorganizowała rekolekcje dla chorych, odwiedziny duszpasterzy, zwłaszcza w okresie Wielkiego Postu, uzyskała zgodę na możliwość odprawiania Mszy świętej w domu chorego jeszcze przed Soborem Watykańskim II.

Ale Hanna taką samą troską otaczała młode adeptki zawodu pielęgniarskiego; organizowała rekolekcje i dni skupienia, a także pielgrzymkę na Jasną Górę, co przypłaciła utratą stanowiska dyrektorki Szkoły Pielęgniarstwa Psychiatrycznego.

Dlaczego tak się troszczyła o dusze innych ludzi? Bo sama bardzo głęboko przeżywała swoją wiarę i również nieustannie troszczyła się o jej rozwój. Z jej notatek i listów można wyczytać, że wędrówki po górach, piękno przyrody, to te doświadczenia, które bardzo ją zbliżały do Boga, pomagały przeżywać Jego majestat. Ale nade wszystko zachwyciła ją duchowość benedyktyńska i liturgia odprawiana w Tyńcu, a zwłaszcza Triduum Paschalne. Żeby je móc przeżywać, trzeba było dojść piechotą przez pola, bo autobus nie dojeżdżał do samego Tyńca. Tam, razem z przyjaciółkami, wynajmowała jakiś stryszek gdzie nocowały. Posilały się kaszą z mlekiem, po które do gospodarzy wysyłały najmłodszą z nich. Wszystkie te niewygody tylko potęgowały przeżycie tego niezwykłego Misterium Wielkiego Tygodnia. Została benedyktyńską oblatką. Często była widywana siedząca na murach „po turecku" z brodą podpartą na dłoni, zapatrzona w dal...

Tyniec z czasów, gdy odwiedzała go Hanna.

(więcej...)

Hanna Chrzanowska towarzyszyła mi codziennie przez 30 lat mojej pracy zawodowej. Kiedy wchodziłam czy wychodziłam ze szkoły, kiedy brałam aktywny udział w Dniach Patrona Szkoły. Patrzyłam na jej portret i czułam, że ona spogląda również na mnie. Czasami modliłam się do niej prosząc o wsparcie i wstawiennictwo, szczególnie w sytuacjach trudnych zawodowo ,a czasami beznadziejnych i zawsze wtedy czułam , że czuwa nade mną, że nie jestem zupełnie sama w swoich przekonaniach, działaniach czy podejmowanych decyzjach.
Rok temu przeżyłam wielką radość z możliwości uczestnictwa w jej beatyfikacji .Było to dla mnie niezwykłe doświadczenie, pozytywnie wzruszające. Po raz pierwszy brałam udział w tak podniosłej uroczystości religijnej i to jeszcze osoby tak bliskiej mi duchowo. Czułam się wyróżniona i szczęśliwa.
Kupiłam wówczas różaniec z jej wizerunkiem, który odegrał niezwykłą rolę w moim późniejszym życiu.
Po powrocie do domu po beatyfikacji okazało się, że moja 83 letnia mama, ma jednak raka esicy. Diagnoza była jednoznaczna. Czekała ją bardzo poważna operacja, im szybciej tym lepiej. Mamusia nie chciała zgodzić się na operację, nie akceptowała swojego stanu zdrowia. Byliśmy w rozpaczy.
I wtedy stało się coś wyjątkowego, dzięki uprzejmości i empatii kierownictwa szkoły przywiozłam relikwie Hanny Chrzanowskiej do naszego domu. Udekorowałam stół kwiatami, zapaliłam świece i zaczęłyśmy się modlić z siostrą i mamą o jej zdrowie i szczęśliwą operację. Po modlitwie zaśpiewałyśmy jeszcze kilka pieśni Maryjnych. Mamusia jakby była spokojniejsza i pogodzona ze swoją sytuacją.
Operacja odbyła się na początku czerwca 2018 roku w Warszawie w Klinice Onkologicznej. Wszystko się udało. Mamusia wracała szybko do zdrowia i nie mogła doczekać się powrotu o domu. Wyniki badań histopatologicznych były zadowalające. Dalsze leczenie radio czy chemioterapeutyczne było zbyteczne. Byliśmy przeszczęśliwi.
Od operacji minął już prawie rok. Mamusia czuje się dobrze i mam nadzieję, że jeszcze przez kilka lat będziemy razem.
W lipcu 2018 roku wyjechaliśmy z mężem i znajomymi na upragnioną wyprawę wakacyjną do Azji. Mąż jest nauczycielem, ale także wielkim pasjonatem - podróżnikiem i tą pasją podróżniczą zaraził także mnie. Przez pół roku organizuje samodzielnie wyprawę turystyczną, siedząc przed komputerem, rezerwując hostele, pensjonaty, kupując bilety lotnicze, kolejowe, czy autobusowe. Nasza rodzina żyje corocznie tymi wyprawami, już od grudnia. Czekamy tylko na trzynastkę i działamy. Tym razem opracował bardzo atrakcyjną wyprawę do Singapuru, Malezji, Indonezji ze zwiedzaniem Javy, Bali, Lomboku ,Gili.
I wszystko przez 4 tygodnie układało się doskonale. To co zaplanowaliśmy- zrealizowaliśmy Doznaliśmy niezwykłych wzruszeń i satysfakcji. Zdobyliśmy dwa wulkany: Bromo i Ijen, poznaliśmy ekscytującą kulturę wyspy Bali, zobaczyliśmy rajskie plaże na wyspie Lombok. Do pełni szczęścia brakowało nam tylko obecności córki i jej męża. I to się spełniło. 4 sierpnia, moja córka wraz ze swoim mężem doleciała szczęśliwie do nas. Cieszyliśmy się, że resztę wakacji spędzimy już razem. Pokazaliśmy im urocze plaże Lomboku, a w szczególności niezwykłą plaże Kokosową, na której można było zobaczyć przepiękne muszle Przydaczni Olbrzymiej, największego gatunku małża na świecie. Zjedliśmy przepyszną kolację w małej restauracyjce i pojechaliśmy do naszego hoteliku.
Był 5 sierpnia godzina 19:46 wszyscy byliśmy na zewnątrz budynku i planowaliśmy następny dzień wakacji. Mąż wyczuł to pierwszy, krzyknął -,, Trzęsienie, trawnik, gleba!". Najpierw myślałam, że żartuje, ale po sekundzie też to poczułam, silne drganie ziemi i narastający przeraźliwy dźwięk, który był wszędzie i paraliżował. Rzuciliśmy się na trawnik, leżąc chwyciłam córkę za rękę. Ziemia drgała i falowała podrzucając nami jak piłeczkami na wysokość około pół metra. Przewody elektryczne zostały zerwane, zrobiło się nagle ciemno. W powietrzy widać było tylko iskry, zaczęły spadać dachówki, cegłówki. Indonezyjka, która mieszkała obok nas wpadła w panikę, podniosła się z trawnika i chciała biec w stronę budynków. Mój mąż w ostatniej chwili złapał ją za nogi i przewrócił na trawnik. Córka zaczęła płakać, trzymając się za ręce, modliłam się, żeby to się skończyło, żebyśmy przetrwali. Nie wiem ile to dokładnie trwało, ale dla nas to była wieczność. Nagle wszystko ucichło . Mieliśmy nie wiele czasu. Wiedzieliśmy, że za chwilę mogą nastąpić wstrząsy wtórne. Odwróciłam się w kierunku naszego domku, widok był przerażający, ale musieliśmy tam wejść i zabrać paszporty, pieniądze i rzeczy. Mąż całą siłą wypchnął drzwi i przez małą szczelinę dostaliśmy się do naszego pokoju. Na naszym łóżku leżał strop i pozostałości po telewizorze. Zerknęłam w kąt pokoju gdzie powinien stać stolik nocny, był cały. Na stoliku leżała moja komórka i etui od okularów, a w nim różaniec z wizerunkiem Hanny .Chwyciłam komórkę ,założyłam różaniec na szyję i zaczęliśmy z mężem odrzucać strop, żeby dostać się do naszych rzeczy, na szczęście strop był z karton-gipsu, a nie z betonu. Udało nam się odzyskać najważniejsze rzeczy i dokumenty Trwało to może trzy lub cztery minuty. Wybiegliśmy na zewnątrz .Tam spotkaliśmy chłopców z recepcji z latarkami, którzy sprawdzali czy wszyscy żyjemy. Poinformowali nas, że musimy natychmiast iść do punktu ewakuacyjnego, który jest położony na zboczu góry, ponieważ wystąpiło zagrożenie tsunami. Podczas rozmowy z chłopcami z recepcji przyszło wtórne trzęsienie ziemi. Trwało krócej, ale znów leżeliśmy na ziemi, czując jej falowanie, drgania i przerażający skowyt. Kiedy ustąpiło, zaczęliśmy uciekać w stronę punktu ewakuacyjnego. Tam już było mnóstwo ludzi i panowała totalna dezinformacja i panika. W pewnym momencie kazali nam uciekać na szczyt góry, a więc najprawdopodobniej idzie tsunami. Więc ich posłuchaliśmy. W trakcie wspinania się na szczyt góry przychodziły wstrząsy wtórne. Wspinaliśmy się jednak mimo, że ziemia obsuwała nam się z pod nóg. Podczas jednego ze wstrząsów zobaczyłam w ostatnim momencie zerwaną gałąź, która leci w moim kierunku. Zasłoniłam instynktownie ręką oko. Byłam oszołomiona. Wokół było ciemno, wspinałam się za ludźmi, ale ich nie rozpoznawałam. Szłam tylko w górę. Pogubiłam się z rodziną. Na szczycie wróciła świadomość. Zorientowałam się że jestem sama bez rodziny. Towarzyszyła mi tylko myśl, że muszę ich odnaleźć. Jakiś Niemiec, podświetlił komórką moją twarz i zobaczył, że krwawię. Dał mi chusteczkę, wytarłam twarz i chciałam wracać do rodziny, nie puścili mnie. Kazali mi czekać, aż odwołają tsunami.
Były to najgorsze chwile w moim życiu. Nie wiedziałam czy spotkam jeszcze moją rodzinę. Zaczęłam się modlić . Po godzinie ktoś otrzymał SMSa, że możemy schodzić . Podczas zejścia jakieś 100 metrów od miejsca, w którym byłam, zobaczyłam światło komórki, a w nim twarz Szymona, męża mojej córki
Cieszyłam się, że wszyscy żyjemy, ale wiedzieliśmy, że to jeszcze nie koniec trzęsień. Czekaliśmy na wzgórzu całą noc. Modliłam się do Hani, żeby pozwoliła nam przetrwać i powrócić do domu.
Wydostać się z wyspy było bardzo trudno. Koczowaliśmy na lotnisku przez 3 dni, doświadczając kilku wstrząsów wtórnych i paniki . Przetrwaliśmy . Udało nam się wszystkim wrócić do kraju.
Trzęsienie ziemi o magnitudzie 6,9, które nawiedziło wyspę Lombok, było jednym z najgorszych w historii tej wyspy. Zginęły 563 osoby, a rannych zostało 1477 osób.
My dzięki opatrzności Boskiej i wstawiennictwu Hanny Chrzanowskiej żyjemy!
Różaniec długo nosiłam na szyi, ale niestety rozerwał się . Pozostał mi tylko obrazek z wizerunkiem Hanny i kilka paciorków.

Beata

W czasie śpiączki pewnej chorej przyśniła się Hanna Chrzanowska. Uśmiechała się i zapewniała: „Wszystko będzie dobrze". A wszystko to za sprawą pobożnych pielęgniarek z Krakowa. Oto historia cudu, który został zatwierdzony przez Watykan.

Cud, o którym tu mowa, miał miejsce w Krakowie. Mieście, z którym Chrzanowska była wielorako związana rodzinnie oraz zawodowo. Choć urodziła się w Warszawie (1902 r.), to do Krakowa przyjechała mając zaledwie 8 lat i tam podjęła najważniejszą życiową decyzję: o zostaniu pielęgniarką.

W czasach II Rzeczpospolitej przebywała raczej w Warszawie lub na stypendiach zagranicznych. Ale od momentu wybuchu II wojny światowej już do końca życia przebywała w Krakowie. Tam podjęła współpracę najpierw z kard. Adamem Sapiehą, potem zaś z kard. Karolem Wojtyłą.

Dzięki życzliwości przyszłego papieża Hannie Chrzanowskiej udało się zrealizować swój pomysł pielęgniarstwa parafialnego. Polegał on na tym, aby chorym z parafii była świadczona pomoc nie tylko w formie posługi księdza lub darów materialnych, lecz także pracy pielęgniarki. A ponieważ sama Hanna była bardzo religijna i codziennie uczestniczyła w mszy świętej, starała się także o to, aby była ona odprawiana również w domach obłożnie chorych.

Jej aktywności nie zahamowała nawet choroba nowotworowa. Zmarła w 1973 roku, a 25 lat później rozpoczął się proces beatyfikacyjny. W 2015 r. ogłoszono dekret o heroiczności jej życia i cnót. Do beatyfikacji brakowało tylko cudu. Obecnie za cud uznano nadzwyczajne wydarzenie z 2001 r.

Wtedy bowiem 66-letnia kobieta doznała wylewu krwi do mózgu, połączonego z jednoczesnym lekkim zawałem serca. Efektem był paraliż obu nóg i jednej ręki. Jej stan był na tyle katastrofalny, że nie nadawała się do operacji. Dlatego też przewieziono ją na oddział zachowawczy.

Tam z chorą nie było kontaktu, a personel utrzymywał jedynie jej czynności wegetatywne: oddychanie, bicie serca itd. Nie dawano kobiecie dużych szans na przeżycie. Gdyby jednak nawet nie umarła i odzyskała przytomność, to i tak na zawsze pozostałaby jej „pamiątka" po wylewie i zawale: osłabienie siły i zasięgu sparaliżowanych wcześniej nóg i ręki, czyli ich niedowład; zaburzenia mowy oraz ciągła hospitalizacja.

Wszystko jednak skończyło „happy endem". W czasie śpiączki chorej przyśniła się Hanna Chrzanowska. Uśmiechała się i zapewniała: „Wszystko będzie dobrze".

Wkrótce kobieta wybudziła się ze śpiączki, a zaskoczeni lekarze stwierdzili, że ich pacjentka nie tylko normalnie mówi, ale też rusza unieruchomionymi do tej pory kończynami. Leczenie trwało jeszcze jakiś czas, ale mieszkanka Krakowa wróciła do zdrowia.

Dlaczego jednak akurat w tej konkretnej sprawę zainterweniowała przyszła błogosławiona? Otóż uzdrowiona kobieta miała koleżankę pielęgniarkę. W dniu, w którym miały miejsce opisane wyżej nieszczęśliwe wydarzenia (wylew i zawał) pielęgniarka ta uczestniczyła w comiesięcznej mszy świętej odprawianej z prośbą o beatyfikację Hanny Chrzanowskiej.

Na te msze chodziły głównie członkinie Katolickiego Stowarzyszenia Pielęgniarek i Położnych. Do niego należała również wspomniana pielęgniarka. Ona też wezwała zgromadzone na Eucharystii koleżanki z wymienionego Stowarzyszenia do odmówienia nowenny w intencji uzdrowienia chorej 66-latki z Krakowa za przyczyną sługi Bożej Hanny Chrzanowskiej.

Nowenna rozpoczęła się od razu, czyli zaraz po apelu w tej sprawie. I była skuteczna, jak dowodzi fakt niespodziewanej poprawy stanu osoby, za którą się modlono. A ponieważ Chrzanowska była pielęgniarką, można powiedzieć, że swoim wstawiennictwem uczyniła przysługę koleżankom po fachu.

Dodajmy na koniec, że ten artykuł powstał w dużej mierze dzięki uprzejmości ks. Andrzeja Scąbra. referenta ds. kanonizacji archidiecezji krakowskiej. Udzielił on bowiem chętnie informacji niezbędnych do opisania cudu dokonanego za przyczyną Hanny Chrzanowskiej. Ks. Scąber zdementował również informację funkcjonującą w internecie, jakoby osobą, która dała podstawy do beatyfikacji Hanny Chrzanowskiej był niewierzący mężczyzna, który po cudownym uleczeniu z tętniaka mózgu nawrócił się na katolicyzm.

Artykuł ukazał sie na portalu Aleteia

# data[].attributes.attachment_link.title
Świadectwa | Błogosławiona Hanna Chrzanowska

# data[].attributes.attachment_link.description
Przez prawie 2 miesiące miałam poważny problem, który wprawiał mnie w ogromne zmartwienie. Modliłam się do Błogosławionej Hanny o rozwiązanie sprawy. Wczoraj, podczas obchodów jej święta problem został niespodziewanie i skutecznie rozwiązany. Ona definitywnie wstawia się za tymi, którzy ją o to proszą.

# data[].attributes.attachment_link.description
Duchowość Dziecka. 3 likes · 5 talking about this. Book