# data[].attributes.body
Roger Henri Schoemans werd geboren in Sint-Truiden op 14 juli 1942.

Hij is getrouwd en heeft 2 kinderen.

Hij was van 1963 tot 1968 reporter bij De Zondagmorgen.  In 1968 werd hij eindredacteur van Het Nieuwsblad en later werd hij hoofdredacteur.  In juli 1994 werd hij ontslagen, waarna hij als consultant werkte voor diverse bladen.

Roger Schoemans is auteur van een groot aantal jeugdromans en van thrillers voor volwassenen.

Voor zijn jeugdboeken werd hij bekroond met de Prijs van de Kinder- en Jeugdjury.
bron: wikipedia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Als Roger H. Schoemans levert hij zijn 41ste jeugdboek af, De leeuwendochter. Als brutaalweg Schoemans presenteert hij zijn tweede thriller, Zwarte suiker. ,,De eerste, Penetraties, met hardgekookt geweld en kinky seks, was maar om de draak te steken met het genre zoals het in Vlaanderen bedreven wordt'', zegt Schoemans, voormalig hoofdredacteur van onze krant. ,,Zwarte suiker is het echte, gemeende werk.''

De atypische hoofdingrediënten van Penetraties waren streeknieuwsfotograaf Geo Joosten, speurder tegen wil en dank, het decor Haspengouw-Limburg begot!, en cynisme à la Schoemans: zwavelzuur.
,,Zwarte suiker'' is een heel ander boek, maar de hoofdingrediënten zijn identiek.
Roger Schoemans: ,,Juist. Geo is nog altijd de complexloze gecompliceerde vent, editiefotograaf en dus 'het laagste dat je kunt vallen' in het oog van de buitenwereld, maar hij is de échte journalist. En hij tracht nog altijd zijn ex te overtuigen dat hij wel een goeie partij is. Hij wordt weer in het verhaal betrokken - zonder het zelf te willen - wanneer hij een rond een paal geplooide BMW van een Limburgse SP.A'er moet fotograferen, met een dode ex-Joegoslavische erin. Seks komt er nog nauwelijks in voor, tenzij wat telefoonseks, en het geweld heb ik onder controle gehouden. Een afgesneden penis en zo, niet meer dus dan je kan verwachten van een ex-Joegoslavische bende.''
Leve de EU!
Inspiratie voor de plot vond Roger Schoemans in een subsidiezwendel met suiker, ,,die waarschijnlijk nog bestaat''. Suiker uit Servië-Montenegro wordt in de Europese Unie ingevoerd, aangelengd met elders aangekochte rietsuiker, en wordt weer uit de EU uitgevoerd. Maar, in beide gevallen zwáár gesubsidieerd.

Een soortgelijk verhaal leverden de vrachtwagens die heen en weer blíjven pendelen tussen Beieren en Tsjechië met altijd dezelfde vracht melkpoeder. Bij elke doortocht passeren ze langs de EU-subsidiekassa. Wat Schoemans de kans geeft om de draak te steken met het EU-ambtenarenapparaat.

,,Dat is zo gigantisch dat je er vrolijk mee kan sollen.Voeg daar nog een Vlaamse makelaarsfamilie met spoken uit het verleden bij. Elke gelijkenis met bestaande personages is overigens louter fictief, jawel.''
Ook de Limburgse top-SP.A'er?
,,Ook hij is fictief. Waarom de SP.A? Omdat dat in Limburg de modieuze partij is. Modieuze partijen komen altijd beter over, dan ze in werkelijkheid zijn. Er mag ook eens een slechte in voorkomen (lichte grijns ).''

Uit Schoemans' nieuwe jeugdboek De leeuwendochter (12-15 jaar) spreekt diezelfde ernstige vraag, waarom de mens zo vlug en zo graag naar geweld grijpt. Het wrede maar knappe verhaal van het meisje Ank-Thi speelt zich 15.000 jaar geleden af en vertelt hoe de vrouwen van haar stam noodgedwongen het heft in eigen handen nemen en zich verzetten tegen de vijand.

,,Voor de beschrijving van de primitieve en primaire samenleving waarin Ank-Thi leeft, heb ik me gebaseerd op het gedrag van de bonobo's, en ook wat van de chimpansees. Chimpansees zijn heel vreedzaam tot hun territorium wordt bedreigd. Maar het linkt mijn thriller met mijn jeugdboek: waarom blijven mensen elkaar uitmoorden?''

# data[].attributes.attachment_link.title
Zwarte Suiker is voor auteur Roger Schoemans het echte werk

# data[].attributes.attachment_link.description
Als Roger H. Schoemans levert hij zijn 41ste jeugdboek af, De leeuwendochter. Als brutaalweg Schoemans presenteert hij zijn tweede thriller, Zwarte suiker. ,,De eerste, Penetraties, met hardgekookt geweld en kinky seks, was maar om de draak te steken met het genre zoals het in Vlaanderen bedreven wordt'', zegt Schoemans, voormalig hoofdredacteur van onze krant.

# data[].attributes.attachment_link.description
Hec (13) is een ietwat balorige tiener. Hij zit in de knoop met alles en iedereen. Als hij weer eens huisarrest heeft, muist hij er van door. Op het pleintje ontmoet hij Sofie, een meisje van negen. Hec is een beetje wild en raakt haar aan het hoofd met de schommel.

# data[].attributes.body
In het verhaal hebben we te maken met een hij-verteller. De verteller is geen personage in het boek maar spreekt wel altijd over het hoofdpersonage Hec. De verteller vertelt het verhaal eerder subjectief omdat hij in het verhaal vertelt wat Hec hoopt en wat Hec denkt, maar soms praat de verteller ook objectief. In het verhaal weet de verteller meer dan de personages zelf, maar weet hij de afloop niet. Zo wacht hij zoals Hec zelf af op de antwoorden die de politie gaat geven over de moord op Sofie. De verteller kent de gevoelens en gedachten van meerdere personages, bijvoorbeeld: “Hec gloeide van trots” en “Hij had het precies tegen een volwassene”. Nog een voorbeeld is “Hecs vader keek vluchtig naar hun dienstkaarten”. Het verhaal gaat over een alwetend of auctorieel perspectief omdat de verteller buiten het verhaal staat en dus geen personage op zich is. Hij geeft wel commentaar op de gebeurtenissen en is op de hoogte van de gevoelens en gedachten van de personages zoals hier net al aangetoond. Ik denk dat de auteur voor dit perspectief kiest omdat het verhaal er anders helemaal anders uit zou zien dan nu het geval is. De voordelen van dit perspectief zijn dat de verteller de gevoelens en gedachten van de personages kent en weet wat er gebeurd op alle plaatsen op hetzelfde moment. Als ik de auteur was en het verhaal zou moeten herschrijven dan zou ik het verhaal in een ik-vorm schrijven omdat de verteller dan zelf in het verhaal zit en tegelijkertijd het hoofdpersonage is. Als ik zou moeten kiezen voor welke ik-verteller ik zou gaan dan zou ik voor de ‘belevende ik’ gaan omdat hij dan zelf de acties meemaakt en omdat het me wel leuk lijkt in dit soort verhaal over een moord. Je weet als lezer ook niet meer dan de ik-persoon zelf op dat moment. Ik-verhalen zijn ook vaak subjectiever en betrokkener dan hij-verhalen dus dan weet je niet of de verteller de waarheid spreekt of dat hij zichzelf wilt helpen.  Hierdoor moet je zelf een beetje gaan uitzoeken wat de waarheid is in dit verhaal en sleept het verhaal je meer mee vind ik persoonlijk.