# data[].attributes.body
Wszystko, co najważniejsze

# data[].attributes.body
Koniecznie sprawdź

# data[].attributes.headline
Ratowanie świata - przewodnik dla leniwych

# data[].attributes.subject
Ratowanie świata - przewodnik dla leniwych

# data[].attributes.body
Inspiracje :)

# data[].attributes.attachment_link.title
Cele Zrównoważonego Rozwoju: Ratowanie świata - przewodnik dla leniwych

# data[].attributes.body
Tych, którzy temat celów zrównoważonego rozwoju wdrażają w swojej klasie

# data[].attributes.attachment_link.description
Tweet "I just joined the movement to bring @TheGlobalGoals to education! Learn about #TeachSDGs at www.teachSDGs.org or @TeachSDGs on Twitter!" Read this comprehensive "How To" blog post from...

# data[].attributes.headline
Jak inaczej można pracować z młodszymi uczniami

# data[].attributes.subject
Jak inaczej można pracować z młodszymi uczniami

# data[].attributes.body
Inspiracja z Radowa Małego

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak nauczyciele mogą inaczej pracować w klasach I-III

# data[].attributes.body
Koniecznie wypróbuj

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tytuł tego postu jest hurraoptymistyczny i naprawdę zachęcający do wykorzystania Skype'a w klasie.
Dlaczego?

uczniowie mogą spotkać się i porozmawiać w realnym czasie z rówieśnikami z innego kraju, a nawet kontynentu, wziąć udział w wykładzie prowadzonym przez eksperta, nawet uczestniczyć w wirtualnej wycieczce na koniec świata,

edukacja zyskuje wymiar wielokulturowy,

doskonalimy kompetencje językowe młodzieży i swoje,

pokazujemy, że edukacja jest naprawdę na wyciągnięcie ręki i pomimo tego, że korzystamy z czegoś, co nazywa się Skype in the classroom, my właśnie poza klasę zabieramy swoich uczniów.

Co trzeba zrobić?

1. Założyć konto na www.education.microsoft.com

2. Kliknąć na Skype in the classroom w menu po lewej stronie i poznać możliwości tej oferty.

3. Dla początkujących przydatny będzie samouczek lub darmowy kurs internetowy (nie zabiera dużo czasu).

Wiem, wiem, może ktoś z Was nie zna języka angielskiego. Nic prostszego - wystarczy poprosić nauczyciela języka angielskiego o pomoc w realizacji działania (do założenia konta wystarczy język polski).
Jakie są możliwości?
Jak widać: Lekcje Skype, Mystery Skype, Wirtualne wycieczki klasowe i Prelegenci. Wyborowi najlepszej opcji służy wyszukiwarka z filtrami (tematu, wieku, języka, itp.). W ostatnich dniach dzięki niej znalazłam ciekawe propozycje dla moich licealistów, następnie zarezerwowałam termin, również poprzez prostą funkcję na wspomnianej platformie, a potem dostałam potwierdzenie od organizatorów.

Dzięki temu moi uczniowie już niedługo m.in. odwiedzą muzeum w Kairze i poznają rówieśników z innego państwa (nie powiem jakiego, bo to będzie część Mystery Skype).

Oto printscreen ukazujący kilka z możliwości wycieczek. Jest ich naprawdę dużo, dużo więcej!

Pierwsze sesje Skype'owe moi gimnazjaliści mają już za sobą i powiem szczerze - doświadczenie bezcenne - rozwijające nie tylko wiedzę, ale szereg potrzebnych kompetencji - od językowych poprzez komunikację i współpracę wielokulturową.
Nie czekajcie - korzystajcie!
Blogerka, podróżniczka, trenerka, aktywistka, dyrektorka Szkoły z mocą zmieniania świata, ekspertka innowacji w edukacji oraz transformacji Wyświetl wszystkie wpisy według Oktawia Gorzeńska

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Wyświetl wszystkie wpisy według Oktawia Gorzeńska

# data[].attributes.attachment_link.title
Skype w klasie - TAAAAAAAAK! | Oktawia Gorzeńska

# data[].attributes.attachment_link.description
Tytuł tego postu jest hurraoptymistyczny i naprawdę zachęcający do wykorzystania Skype'a w klasie. Dlaczego? uczniowie mogą spotkać się i porozmawiać w realnym czasie z rówieśnikami z innego kraju, a nawet kontynentu, wziąć udział w wykładzie prowadzonym przez eksperta, nawet uczestniczyć w wirtualnej wycieczce na koniec świata, edukacja zyskuje wymiar wielokulturowy, doskonalimy kompetencje językowe młodzieży i swoje, pokazujemy, że edukacja jest naprawdę na wyciągnięcie ręki i pomimo tego, że korzystamy z czegoś, co nazywa się Skype in the classroom, my właśnie poza klasę zabieramy swoich uczniów.

# data[].attributes.body
Inspiracja

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy możemy mówić o międzygeneracyjnym uczeniu się? Studentki pedagogiki specjalności gerontologia społeczna zrealizowały warsztaty z kreatywności, na które zaprosiły seniorów z Uniwersytetu Trzeciego Wieku i uczniów szkoły podstawowej.
Podjętym problemem było wzajemne uczenie się od siebie, wymiana doświadczeń, prezentacja swoich zainteresowań i pasji. A efektem projektu wykonanie prac plastycznych przez seniorów przy współpracy dzieci. W tej wspólnej pracy, można było zauważyć, że zdecydowanie dominowały dzieci, które pokazywały seniorom różne techniki plastyczne. Dzieci na co dzień uczestniczą w zajęciach plastycznych prowadzonych przez studentkę Akademii. Dzięki czemu poznały bardzo dużo ciekawych, różnorodnych technik plastycznych. Przyniosły swoje prace wykonane w szkole, którymi mogły się pochwalić. Tego typu zajęcia mogą być przykładem dzielenia się swoimi pasjami, wspólnego tworzenia, rozwijania wyobraźni i kreatywności, kształtowania i pogłębiania więzi grupowych, zwłaszcza międzypokoleniowych. Każdy z uczestników projektu prezentował swoje praca artystyczne, opowiadał o swoich pasjach. Następnie dzieci uczyły seniorów nowej techniki decupage, która wcześniej poznały w szkole na zięciach plastycznych. Każdy mógł się wykazać kreatywnością i pomysłowością. Bardzo aktywni byli uczniowie, to oni prezentowali seniorom nowe techniki plastyczne. Słuchacze Uniwersytetu Trzeciego Wieku również pokazali swoje osiągniecia, prace plastyczne i dużo opowiadali o swoich zainteresowaniach i pasja obecnie i z okresu dzieciństwa. Ta wspólna praca i spędzony czas pozwoliły wszystkim uczestnikom projektu rozwinąć kompetencje i umiejętności takie jak: rozwijanie umiejętności nawiązywania więzi z innymi, rozwijanie umiejętności przyjmowania ról grupowych zgodnych z potrzebami projektu, uświadomienie własnych talentów, zbudowanie pozytywnych relacji i więzi wewnątrz grupy, rozwijanie zdolności komunikacji i współpracy, radzenia sobie w trudnych sytuacjach, wzajemnej akceptacji. Dzieci również miały okazje dowiedzieć się jak dawniej ich dziadkowie, spędzali czas w dzieciństwie czym się interesowali i zajmowali. W trakcie trwania zajęć można było zauważyć, ze nie m żadnych różnic międzypokoleniowych, komunikacja i relacje były wyjątkowo partnerskie i otwarte.

Własnoręcznie zrobiona biżuteria

Twórczość plastyczna dzieci

Twórczość plastyczna dzieci

Twórczość plastyczna dzieci

Wspólna praca

Wspólna praca

Powstają dekoracje

Powstają dekoracje

# data[].attributes.attachment_link.title
Czy Jadzia może czegoś nauczyć Jadwigę i odwrotnie? „Decoupage dla każdego, małego i dużego". | kreatywnosc.edu,pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Czy możemy mówić o międzygeneracyjnym uczeniu się? Studentki pedagogiki specjalności gerontologia społeczna zrealizowały warsztaty z kreatywności, na które zaprosiły seniorów z Uniwersytetu Trzeciego Wieku i uczniów szkoły podstawowej. Podjętym problemem było wzajemne uczenie się od siebie, wymiana doświadczeń, prezentacja swoich zainteresowań i pasji. A efektem projektu wykonanie prac plastycznych przez seniorów przy współpracy dzieci.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Neurodydaktyka, czyli neurony w szkolnej ławce - Marzena Żylińska

# data[].attributes.attachment_link.description
Z zespołem Budzącej się szkoły spędziliśmy trzy dni w Evangelische Schule Berlin Zentrum, której dyrektorką jest Margret Rasfeld. Szkoła na pierwszy rzut oka wygląda jak przeciętna niemiecka szkoła, za to w środku wszystko wygląda zupełnie inaczej. Trudno ...

# data[].attributes.body
Projekt Ekopaka

# data[].attributes.attachment_link.title
Recykling plastiku - ekologiczne zajęcia edukacyjne

# data[].attributes.attachment_link.description
Według wyników badań w Polsce do wyrzucania niewykorzystanej żywności przyznaje się 39% badanych. Najczęściej wyrzucamy wędliny, pieczywo, warzywa, owoce, ryby i jogurty. W naszym programie dajemy drugie życie produktom, które z reguły skazane są na wyrzucenie. Poszukaj inspiracji! Zastanów się, zanim wyrzucisz!

# data[].attributes.headline
Drugie życie plastikowej butelki i innych rzeczy

# data[].attributes.subject
Drugie życie plastikowej butelki i innych rzeczy

# data[].attributes.attachment_link.title
drugie życie plastikowych nakrętek, butelek, palet, makulatury, itd...

# data[].attributes.attachment_link.description
Stylowa kolekcja inspiracji z kategorii Inne

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak to zrobiliśmy:

Miasto Gdynia zainspirowane podejściem design for all (projektowanie dla wszystkich) zdecydowało, że na ostateczny wygląd przestrzeni powinni mieć wpływ nie tylko jej projektanci, ale też użytkownicy. Postanowiono skonsultować z różnymi grupami użytkowników dostosowanie przestrzeni publicznej Gdyni do ich potrzeb. Jako jedną z grup użytkowników o specyficznych potrzebach wybrano osoby starsze, a jako pierwszą przestrzeń do zbadania - śródmiejskie okolice Urzędu Miasta. Spacery z osobami starszymi prowadzili nastoletni wolontariusze, uczestnicy Programu Aktywności Lokalnej prowadzonego przy Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej. W sumie odbyło się 6 spacerów na 3 trasach prowadzących od stacji SKM do budynku Urzędu Miasta, o różnych porach dnia. Seniorzy oceniali m.in. wygodę przystanków komunikacji miejskiej, rozwiązania zastosowane w przejściu podziemnym, rozmieszczenie i bezpieczeństwo przejść dla pieszych. Zrealizowane spacery zostały potraktowane jako pilotaż tego typu działań planowanych w przyszłości na szerszą skalę - miasto chce przeprowadzać kolejne spacery angażujące większą liczbę seniorów (a także inne grupy użytkowników) w ocenę przestrzeni poszczególnych rejonów Gdyni. Oprócz rekomendacji dotyczących planowania przestrzeni przedsięwzięcie było dla młodzieży i osób starszych okazją do kontaktu, przyniosło wartość dodaną w postaci międzypokoleniowej współpracy.

projekt "Dane, debata, demokracja (3D)" Stowarzyszenie Klon/Jawor oraz Pracownia Badań i Innowacji Społecznych "Stocznia"
Maria Perchuć i Ewa Stokłuska, Aleksandra Dębska-Cenian, Adam Cenian
Gdynia, Śródmieście

Krok po kroku:

KROK 1: WYBÓR TRASY

Wyznaczamy przestrzeń, którą chcemy zbadać. Określamy szczegółowo kwestie i problemy, które chcemy zdiagnozować w trakcie spaceru, a pod ich kątem wyznaczamy listę spraw czy elementów przestrzeni, o które chcemy pytać uczestników spaceru. Ustalamy, kto będzie prowadził spacery.

KROK 2: STWORZENIE I PRZETESTOWANIE SCENARIUSZA SPACERU

Rozpisujemy po kolei punkty na trasie, a do każdego z nich przyporządkowujemy pytania, które będą zadawane uczestnikom. Zapisujemy też wskazówki dla prowadzącego. Przeprowadzamy wspólnie „próbny spacer", żeby przetestować trasy i scenariusz. Najlepiej, gdyby udało się przeprowadzić taki pilotaż także z udziałem jakiejś zaprzyjaźnionej osoby będącej przedstawicielem badanej grupy (np. osoby starszej czy matki z dzieckiem). W trakcie spaceru i po jego zakończeniu poprawiamy scenariusz zgodnie z sugestiami uczestników i własnymi spostrzeżeniami.

KROK 3: SPACER

Spacer rozpoczynamy od przedstawienia się prowadzących i krótkiego wprowadzenia na temat spaceru - o jego organizatorach, celu i przebiegu oraz o tym, co się potem będzie działo z zebranymi informacjami. Idziemy po wyznaczonej trasie z przystankami w wytypowanych wcześniej miejscach, dodatkowo ewentualnie w miejscach, które wskazują sami uczestnicy. Odpowiedzi na pytania i inne komentarze uczestników zapisujemy w przeznaczonych do tego częściach scenariusza. Należy pamiętać, żeby w trakcie spaceru dopytywać o uzasadnienie komentarzy: dlaczego coś im się podoba, a coś nie.
Oprócz rozmowy podczas spaceru ważna jest dokumentacja fotograficzna przestrzeni. Najlepiej robić zdjęcia elementom, na które zwracają uwagę uczestnicy. Równoległe zadawanie pytań, notowanie odpowiedzi i robienie zdjęć będzie łatwiejsze dzięki obecności drugiej osoby prowadzącej spacer - jedna osoba może wtedy skupić się na zadawaniu pytań, a druga na dokumentacji fotograficznej.

KROK 4: ANALIZA I ZEBRANIE WYNIKÓW

Po zakończeniu serii spacerów organizujemy spotkanie podsumowujące z prowadzącymi: rozmawiamy o ich wrażeniach i obserwacjach, zbieramy ewentualne uwagi do scenariuszy, które pozwolą na ich udoskonalenie. Wnioski i notatki z poszczególnych spacerów zbieramy w jednym miejscu, np. w formie raportu podsumowującego, w którym zebrane będą uwagi do poszczególnych elementów przestrzeni zgłaszane w trakcie różnych spacerów. Raport przekazujemy osobom odpowiedzialnym za kształt danej przestrzeni.

WARIANTY:

Spacery badawcze w otwartej przestrzeni można planować w różnych porach dnia - gdy jest jasno i w porze wieczornej, przy sztucznym oświetleniu. Pora przeprowadzania spaceru często wpływa na pytania, które szczególnie warto zadawać jego uczestnikom. Spacer badawczy można przeprowadzić nie tylko w otwartej przestrzeni, ale też wewnątrz jakiegoś budynku. Przygotowanie takiego spaceru nie różni się od przygotowania spaceru na zewnątrz, należy jednak pamiętać, że w małej przestrzeni może pojawiać się więcej szczegółów, na które warto zwrócić uwagę (np. w siedzibie określonej instytucji publicznej może to być: rozlokowanie tablic ogłoszeniowych, czytelność systemu informacji, ustawienie krzeseł czy koszy na śmieci).

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak to zrobiliśmy: Miasto Gdynia zainspirowane podejściem design for all (projektowanie dla wszystkich) zdecydowało, że na ostateczny wygląd przestrzeni powinni mieć wpływ nie tylko jej projektanci, ale też użytkownicy. Postanowiono skonsultować z różnymi grupami użytkowników dostosowanie przestrzeni publicznej Gdyni do ich potrzeb.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak to zrobiliśmy:

Impulsem do zorganizowania olimpiady była dla Marcina rozmowa z synem, który grał w „papier, nożyce, kamień" na konsoli do gier wideo - prosta zabawa, do której kiedyś wystarczały dłonie, została przerobiona na piksele. Postanowił przypomnieć tę i inne, trochę zapomniane gry podwórkowe, które nie wymagają wielkich nakładów finansowych, a jednocześnie świetnie integrują dzieci. Marcin zorganizował olimpiadę na warszawskim podwórku. Zebrał instrukcje oraz materiały do prostych i znanych gier pamiętanych z dzieciństwa, znalazł przestrzeń do zabawy i anima- torów prowadzących gry. Przy wsparciu miejscowej świetlicy zaprosił okolicznych mieszkańców i zagrał z nimi w kapsle, cymbergaja, „szczura" i kilka innych gier. Za pomocą kredy i balonów z helem wyznaczyli tory do wyścigów w workach i kapsli i wydzielili stanowiska do pozostałych gier. Z europalet przygotowali podium, a z mebli z pobliskiej świetlicy - punkt zapisu uczestników połączony z atelier fotograficznym i stanowiskiem sędziów. Można było wziąć udział w pięciu różnych grach, posłuchać muzyki na żywo granej przez DJ-a, albo po prostu posiedzieć i pokibicować startującym w wyścigach. Marcin skupił wokół pomysłu nieznające się wcześniej osoby, które zaangażowały swój czas i energię, dobrze się przy tym bawiąc.

program „Animator in Residence" Towarzystwa Inicjatyw Twórczych „ę"
Marcin Koziński
Warszawa
animatorinresidence.blogspot.com/2012_07_01_archive.html

Krok po kroku:

KROK 1: Określenie celu i grupy uczestników

Na początek zastanówmy się, po co organizujemy olimpiadę i kogo chcemy zaprosić do wspólnej zabawy. Czy chcemy zintegrować grupę 10 osób, czy zorganizować piknik dla sąsiadów z kamienicy? Wybieramy gry, które zaproponujemy uczestnikom.

KROK 2: Przygotowanie do gier

Wyznaczamy miejsce na olimpiadę. Upewnijmy się, że podłoże jest odpowiednie i można łatwo wyznaczyć tory, a potem po nim biegać i skakać. Sprawdźmy też, czy można tam legalnie zorganizować taką imprezę. Zbieramy materiały do przygotowania różnych gier. Jeśli będzie ich kilka, opracowujemy system przyznawania punktów. Przygotowujemy też karty do podliczania punktacji. W najprostszej wersji wystarczą kartki papieru z wypisanymi nazwami konkurencji. Potrzebne są też proste i zrozumiałe instrukcje do gier. Warto każdą z nich zapisać w maksymalnie 5 punktach. Wybieramy sędziów do każdej gry oraz zespół, który na końcu podliczy punkty. Pamiętajmy o przygotowaniu podium dla zwycięzców - wystarczy kilka skrzynek, aby atmosfera była olimpijska. Warto pomyśleć o muzyce na żywo. Może mamy znajomego DJ-a Podstawowy sprzęt to stół, komputer z oprogramowaniem do puszczania muzyki i średniej mocy głośniki.

KROK 3: Promocja

Zadbajmy o promocję wydarzenia. Przygotujmy prosty plakat (np farbami plakatowymi/markerami na kartonie A4) z informacją o miejscu i czasie zabawy. Możemy też wydrukować przygotowane na komputerze ulotki i utworzyć wydarzenie na Facebooku.

KROK 4: Zawody

Warto być na miejscu odpowiednio wcześniej, żeby wszystko przygotować. Wyznaczamy tory do gier, przydzielamy animatorów/sędziów do odpowiednich stanowisk. Upewnijmy się, że znają zasady gier, którym sędziują. Rozdajemy im długopisy lub ołówki do zapisywania wyników, a uczestnikom - karty do podliczania punktacji. Kiedy wszystko jest gotowe, możemy zaczynać. Przechodzących ludzi zapraszamy, żeby włączyli się do zabawy. Pamiętajmy o posprzątaniu po zakończeniu imprezy.

WARIANTY:

Warianty gry zależą od wielkości olimpiady, ilości gier i uczestników, oraz dostępnych zasobów. Można zacząć od pojedynczej gry w kapsle na narysowanym kredą torze lub każdej innej gry. W zależności od możliwości dokładamy kolejne.

# data[].attributes.attachment_link.title
Olimpiada gier podwórkowych | Pomysły do zrobienia

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak to zrobiliśmy: Impulsem do zorganizowania olimpiady była dla Marcina rozmowa z synem, który grał w „papier, nożyce, kamień" na konsoli do gier wideo - prosta zabawa, do której kiedyś wystarczały dłonie, została przerobiona na piksele. Postanowił przypomnieć tę i inne, trochę zapomniane gry podwórkowe, które nie wymagają wielkich nakładów finansowych, a jednocześnie świetnie integrują dzieci.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dobry sąsiad to... | Pomysły do zrobienia

# data[].attributes.attachment_link.description
JAK TO ZROBILIŚMY? Miejska Rada Seniorów w Legionowie szukała sposobów na nawiązanie relacji z lokalną społecznością. Podczas plenerowego Dnia Sąsiada z pomocą animatorki Anny stworzyli tymczasową instalację. Zapraszali mieszkańców do rozmów, prosili o dokończenie zdania „Dobry sąsiad to..." i zapisanie tego na kartce. Chętni byli fotografowani ze swoją odpowiedzią.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak to zrobiliśmy:

Zespół Nadarzyńskiego Ośrodka Kultury zaobserwował, że rodzice często dowożą dzieci na zajęcia popołudniowe z oddalonych od ośrodka dzielnic. Pracownicy zaczęli się zastanawiać, co robią rodzice w czasie, gdy dzieci są na zajęciach. Czy oczekują od domu kultury zapełnienia tego czasu, czy wystarczy im wygodny korytarz, gdzie można poczekać, czy też wykorzystują ten czas na załatwienie spraw w okolicy (np. zakupy w pobliskim sklepie)? W znalezieniu odpowiedzi pomogły dwie socjolożki, Agata i Zuza i animatorka - też Agata.

Na korytarzu w widocznych miejscach rozwieszono sznurek, do którego klamerkami przyczepiono kartki z pytaniem. Wszystkich czekających rodziców proszono o uzupełnienie odpowiedzi i zawieszanie na sznurku. Wkrótce korytarz zapełnił się odpowiedziami. Dzięki temu, że wisiały na korytarzu, odpowiedzi były widoczne dla wszystkich i można było się nimi inspirować. Przy okazji powstała instalacja, która przyciągała uwagę wszystkich osób korzystających z domu kultury.

projekt "ZOOM na domy kultury. Strategie rozwoju" Towarzystwa Inicjatyw Twórczych "ę"
Agata Pietrzyk, Agata Nowotny, Zuza Cichowska
Nadarzyn, Nadarzyński Ośrodek Kultury

Krok po kroku:

KROK 1: WYBÓR TEMATU I SFORMUŁOWANIE PYTANIA

Zastanówmy się, jaki temat nas interesuje: czy zbieramy pomysły na nowe działania, czy chcemy dowiedzieć się, jak oceniają nasze działania lub przestrzeń mieszkańcy?
Możemy użyć tej metody do:

zbierania opinii mieszkańców (o ofercie, o przestrzeni, o danym wydarzeniu)

zbierania informacji o mieszkańcach (np. co lubią robić w wolnym czasie, jakie mają talenty, czego nie lubią etc.)

zbierania nowych pomysłów (np. na zajęcia, na sposób zagospodarowania przestrzeni etc.).

Jeżeli wiemy, o co chcielibyśmy zapytać, zastanówmy się, jak sformułować pytanie. W tego typu metodach najlepiej zadawać pytania otwarte, które pozwalają ludziom na wyrażenie swoich opinii i opisanie ich, a nie tylko na odpowiedzenie "tak" lub "nie". Pytania należy zaczynać od "Jak...", "Jakie.." "Jaki...", "Gdzie...", "Co..." (a nie "Czy..." albo "Dlaczego...").
KROK 2: WYBÓR GRUPY DOCELOWEJ I MIEJSCA

Musimy podjąć decyzję, do kogo najlepiej skierować pytanie. Czy do wszystkich mieszkańców okolicy, czy do konkretnej grupy, np. rodziców małych dzieci? Wybierzmy imprezę lub miejsce, gdzie można spotkać tych ludzi (np. impreza plenerowa, festyn, koncert, otwarte warsztaty). Najlepszy efekt osiągniemy, jeśli nasza akcja będzie towarzyszyć innemu wydarzeniu przez cały czas jego trwania - pozwoli nam to zaprosić więcej osób.

KROK 3: INSTALACJA I DZIAŁANIE

Szukamy miejsca, w którym możemy zawiesić sznurek (np. przedsionek, korytarz, latem może to być parkan przed domem kultury czy biblioteką) i obok którego będą często przechodzić ludzie. Rozpinamy sznurek (koniecznie sprawdźmy, czy konstrukcja jest stabilna) i przyczepiamy klamerki. Przygotowujemy kartoniki na odpowiedzi (maks. format to A5, format zeszytu szkolnego), mogą być w różnych kształtach. Na sznurku wieszamy szablon z pytaniem napisanym drukowanymi literami, a obok przypinamy kilka przykładowych odpowiedzi na zachętę. Resztę kartoników i flamastry kładziemy w widocznym miejscu. Rozdajemy kartoniki, zachęcamy do wzięcia udziału, tłumaczymy zasady, zadajemy pomocnicze pytania i odpowiadamy na wątpliwości, jeśli się pojawiają. W przypadku, gdy akcja trwa dłużej niż jeden dzień, należy zapewnić opiekuna, który będzie zajmował się uzupełnianiem kartek - tak, żeby zawsze były czyste do zapisania, dokumentował zapisane (najlepiej fotografował je) i zbierał zapisane kartki, jeśli byłoby ich na tyle dużo, że nie mieściłyby się.

KROK 4: ANALIZA WYNIKÓW

Po zakończeniu akcji warto zrobić w naszym zespole podsumowanie. Warto zebrać wszystkie odpowiedzi i zastanowić się, w jakie kategorie/obszary można je uporządkować. Po uporządkowaniu odpowiedzi w kategorie policzmy, które są najliczniejsze, a które mniej liczne. Ile odpowiedzi każdego rodzaju mamy? Wyniki możemy spisać albo zilustrować, np. w formie rysunku - to przyjazny sposób ich prezentowania. Instalację i zebrane materiały warto sfotografować, napisać kilka słów o przeprowadzonym badaniu na naszej stronie internetowej.

WARIANTY:

Jeżeli chcemy umieścić instalację na wolnym powietrzu, możemy zamiast kartoników wieszać na sznurku chorągiewki z mocnego materiału odpornego na działanie wody (najlepiej wykorzystać do tego stary baner reklamowy). Odpowiedzi zapisujemy wtedy wodoodpornymi markerami.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak to zrobiliśmy: Zespół Nadarzyńskiego Ośrodka Kultury zaobserwował, że rodzice często dowożą dzieci na zajęcia popołudniowe z oddalonych od ośrodka dzielnic. Pracownicy zaczęli się zastanawiać, co robią rodzice w czasie, gdy dzieci są na zajęciach. Czy oczekują od domu kultury zapełnienia tego czasu, czy wystarczy im wygodny korytarz, gdzie można poczekać, czy też wykorzystują ten czas na załatwienie spraw w okolicy (np.