# data[].attributes.body
Het verteringsstelsel bestaat uit een aantal organen die in de buikholte liggen. Bij herbivoren (planteneters) is het verteringsstelsel veel groter dan bij carnivoren (vleeseters). Alleseters of omnivoren hebben een spijsverteringstelsel van gemiddelde grootte. Het hele verteringsstelsel van een konijn is gemiddeld 5,5m lang als je het helemaal uit elkaar haalt, wat erg groot is voor een klein dier.

# data[].attributes.body
De slokdarm is het gedeelte tussen de mond en de maag.
Hij perst het voedsel van de mond samen en transporteert het naar de maag.

# data[].attributes.body
de maag zorgt voor het afbreken van voedsel. dit doet hij met verschillende sappen en zuren. Daarnaast kneed de maag het voedsel tot een brij met zijn sterk gespierde wand.

# data[].attributes.body
De lever en de galblaas zijn een zuiveringsorgaan en ze helpen bij het verteren. Ook zorgen zij ervoor om vetstoffen op te lossen, dus als je bv. aan het sporten bent zijn je lever en je galblaas vetstoffen aan het oplossen.

# data[].attributes.body
Het ademhalingsstelsel staat in voor de aanvoer van zuurstofgas naar het bloed en de afvoer van koolstofdioxidegas (of kortweg CO₂) naar de buitenwereld.

# data[].attributes.body
Deze verbindt de longen met de mondholte. Typisch zijn de kraakbeenringen die er voor zorgen dat de luchtpijp niet dichtklapt en je kan blijven ademen.

# data[].attributes.body
In dit stelsel vinden we alle organen terug die te maken hebben met de seksuele voortplanting.

# data[].attributes.body
De zaadballen maken zaadcellen aan.

Daarna gaan de zaadcellen naar de bijbal. Daar worden ze opgeslagen.

# data[].attributes.body
Het uitscheidingsstelsel is de filter van ons bloed. Door deze organen wordt ons bloed gezuiverd van afvalstoffen die ontstaan in de cellen.

# data[].attributes.body
Via de zaadleiders worden de zaadcellen en enkele bijproducten vanuit de testes naar de penis gebracht.

# data[].attributes.body
De nieren filteren ons bloed en produceren urine.

# data[].attributes.body
de urineleider vervoert de urine van het nierbekken naar de urineblaas

# data[].attributes.body
In de longen vindt de gasuitwisseling plaats tussen de ingedamde lucht en het bloed.

# data[].attributes.body
het middenrif zorgt dat de organen niet door de hoge druk in de buikholte worden ingeduwd . Het middenrif is ook een van de belangrijkste spieren bij de ademhaling.

# data[].attributes.body
In de eierstokken rijpen de eicellen tot ze klaar zijn om verder te gaan.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Een eierstokcyste is een met vocht gevuld zakje dat zich in of op een van de eierstokken ontwikkelt. Meestal zijn deze cysten niet gevaarlijk en verdwijnen ze na twee tot drie maanden vanzelf. Dan vereisen ze dus geen behandeling. Sommige cysten kunnen echter wel groot worden en daardoor klachten of complicaties opleveren. In dat geval kan wel een ingreep nodig zijn. Bepaalde soorten cysten kunnen zich ook tot een kankertumor ontwikkelen, al blijft dit vrij zeldzaam. De arts zal dan de nodige maatregelen nemen.

Functionele cysten

De meest voorkomende soort van cysten houdt verband met de menstruatiecyclus en komt dus vooral voor tijdens de vruchtbare jaren, voor de menopauze intreedt. Dit noemt men functionele cysten. Doorgaans zijn ze klein (3 tot 6 cm) en groeien ze niet verder. Meestal verdwijnen ze na enkele weken vanzelf.

Er bestaan twee types: folliculaire en luteale cysten.

Folliculaire cysten ontstaan uit een follikel. Een follikel is een ophoping van minuscule blaasjesachtige cellen in de eierstokken, waarin de eicel rijpt. Aan het begin van elke menstruatiecyclus - normaal gezien om de 28 dagen - groeit de follikel tot hij uit de eierstok puilt en uiteindelijk openbarst om de eicel vrij te laten. Het gebeurt echter dat de follikel niet openbarst en de eicel dus niet vrijkomt. In plaats van te verdwijnen zal de follikel dan blijven groeien en een cyste vormen.

Luteale of corpus luteum cysten ontstaan na de eisprong. De doorgang waarlangs de eicel de follikel heeft verlaten, raakt dan verstopt. Daardoor gaat de lege follikel (het zogenoemde gele lichaam of corpus luteum) zich met vocht vullen en een cyste vormen. <

Organische cysten

Een andere soort van cyste staat los van de menstruatiecyclus en wordt organische cyste genoemd. Deze cysten kunnen ontstaan uit eender welk deeltje van de eierstokken. Er bestaan dan ook meerdere type. De meest voorkomende zijn:

Dermoïdcysten: die ontwikkelen zich vanuit de cellen die de eitjes in de eierstok maken. Een dermoïdcyste kan gevuld zijn met vreemde weefsels, zoals haar, huid, tanden of zelfs botten.

Cystadenomen kunnen gevuld zijn met alleen vloeistof (sereuze cystadenomen) of met slijm (muceuze cystadenomen). Dit soort van cyste kan het grootst worden, in extreme gevallen zelfs tot 50 cm groot.

Endometriose: deze eierstokcysten vormen zich uit baarmoedercellen.

Door de band wordt hun evolutie meer opgevolgd. Organische cysten verdwijnen namelijk niet zo spontaan als functionele cysten en de kans is groter dat ze blijven groeien. Het risico is ook groter dat ze kwaadaardig zijn (kanker), zeker na de menopauze.

# data[].attributes.attachment_link.description
Als er zich een cyste in of op een eierstok ontwikkelt, merken de meeste vrouwen daar niets van. Vaak geven die immers geen klachten en verdwijnen ze na twee tot drie menstruaties vanzelf. Maar sommige cysten kunnen wel klachten opleveren en tot complicaties leiden.

# data[].attributes.body
Het transportstelsel zorgt er voor dat het bloed door heel het lichaam vervoert kan worden. Hierbij gaat het bloed voedingsstoffen aanvoeren naar de cellen en afvalstoffen afvoeren uit de cellen naar de buitenwereld.

# data[].attributes.body
De bloedvaten zijn de "leidingen" waardoor het bloed naar alle plekken in je lichaam gaat. Het is een gesloten systeem dat vertrekt vanuit het hart en er uiteindelijk terug in uitmond.

# data[].attributes.body
De eileider (of tuba uterina) transporteert de eicellen van de eierstokken naar de baarmoeder.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Een eierstokcyste is een met vocht gevuld zakje dat zich in of op een van de eierstokken ontwikkelt. Meestal zijn deze cysten niet gevaarlijk en verdwijnen ze na twee tot drie maanden vanzelf. Dan vereisen ze dus geen behandeling. Sommige cysten kunnen echter wel groot worden en daardoor klachten of complicaties opleveren. In dat geval kan wel een ingreep nodig zijn. Bepaalde soorten cysten kunnen zich ook tot een kankertumor ontwikkelen, al blijft dit vrij zeldzaam. De arts zal dan de nodige maatregelen nemen.

Functionele cysten

De meest voorkomende soort van cysten houdt verband met de menstruatiecyclus en komt dus vooral voor tijdens de vruchtbare jaren, voor de menopauze intreedt. Dit noemt men functionele cysten. Doorgaans zijn ze klein (3 tot 6 cm) en groeien ze niet verder. Meestal verdwijnen ze na enkele weken vanzelf.

Er bestaan twee types: folliculaire en luteale cysten.

Folliculaire cysten ontstaan uit een follikel. Een follikel is een ophoping van minuscule blaasjesachtige cellen in de eierstokken, waarin de eicel rijpt. Aan het begin van elke menstruatiecyclus - normaal gezien om de 28 dagen - groeit de follikel tot hij uit de eierstok puilt en uiteindelijk openbarst om de eicel vrij te laten. Het gebeurt echter dat de follikel niet openbarst en de eicel dus niet vrijkomt. In plaats van te verdwijnen zal de follikel dan blijven groeien en een cyste vormen.

Luteale of corpus luteum cysten ontstaan na de eisprong. De doorgang waarlangs de eicel de follikel heeft verlaten, raakt dan verstopt. Daardoor gaat de lege follikel (het zogenoemde gele lichaam of corpus luteum) zich met vocht vullen en een cyste vormen. <

Organische cysten

Een andere soort van cyste staat los van de menstruatiecyclus en wordt organische cyste genoemd. Deze cysten kunnen ontstaan uit eender welk deeltje van de eierstokken. Er bestaan dan ook meerdere type. De meest voorkomende zijn:

Dermoïdcysten: die ontwikkelen zich vanuit de cellen die de eitjes in de eierstok maken. Een dermoïdcyste kan gevuld zijn met vreemde weefsels, zoals haar, huid, tanden of zelfs botten.

Cystadenomen kunnen gevuld zijn met alleen vloeistof (sereuze cystadenomen) of met slijm (muceuze cystadenomen). Dit soort van cyste kan het grootst worden, in extreme gevallen zelfs tot 50 cm groot.

Endometriose: deze eierstokcysten vormen zich uit baarmoedercellen.

Door de band wordt hun evolutie meer opgevolgd. Organische cysten verdwijnen namelijk niet zo spontaan als functionele cysten en de kans is groter dat ze blijven groeien. Het risico is ook groter dat ze kwaadaardig zijn (kanker), zeker na de menopauze.

# data[].attributes.attachment_link.description
Als er zich een cyste in of op een eierstok ontwikkelt, merken de meeste vrouwen daar niets van. Vaak geven die immers geen klachten en verdwijnen ze na twee tot drie menstruaties vanzelf. Maar sommige cysten kunnen wel klachten opleveren en tot complicaties leiden.

# data[].attributes.body
de 12-vingerige darm krijgt de voedselbrij van de maag.

# data[].attributes.body
In de baarmoeder groeit de eventuele baby tot een mens dat geboren kan worden!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Een eierstokcyste is een met vocht gevuld zakje dat zich in of op een van de eierstokken ontwikkelt. Meestal zijn deze cysten niet gevaarlijk en verdwijnen ze na twee tot drie maanden vanzelf. Dan vereisen ze dus geen behandeling. Sommige cysten kunnen echter wel groot worden en daardoor klachten of complicaties opleveren. In dat geval kan wel een ingreep nodig zijn. Bepaalde soorten cysten kunnen zich ook tot een kankertumor ontwikkelen, al blijft dit vrij zeldzaam. De arts zal dan de nodige maatregelen nemen.

Functionele cysten

De meest voorkomende soort van cysten houdt verband met de menstruatiecyclus en komt dus vooral voor tijdens de vruchtbare jaren, voor de menopauze intreedt. Dit noemt men functionele cysten. Doorgaans zijn ze klein (3 tot 6 cm) en groeien ze niet verder. Meestal verdwijnen ze na enkele weken vanzelf.

Er bestaan twee types: folliculaire en luteale cysten.

Folliculaire cysten ontstaan uit een follikel. Een follikel is een ophoping van minuscule blaasjesachtige cellen in de eierstokken, waarin de eicel rijpt. Aan het begin van elke menstruatiecyclus - normaal gezien om de 28 dagen - groeit de follikel tot hij uit de eierstok puilt en uiteindelijk openbarst om de eicel vrij te laten. Het gebeurt echter dat de follikel niet openbarst en de eicel dus niet vrijkomt. In plaats van te verdwijnen zal de follikel dan blijven groeien en een cyste vormen.

Luteale of corpus luteum cysten ontstaan na de eisprong. De doorgang waarlangs de eicel de follikel heeft verlaten, raakt dan verstopt. Daardoor gaat de lege follikel (het zogenoemde gele lichaam of corpus luteum) zich met vocht vullen en een cyste vormen. <

Organische cysten

Een andere soort van cyste staat los van de menstruatiecyclus en wordt organische cyste genoemd. Deze cysten kunnen ontstaan uit eender welk deeltje van de eierstokken. Er bestaan dan ook meerdere type. De meest voorkomende zijn:

Dermoïdcysten: die ontwikkelen zich vanuit de cellen die de eitjes in de eierstok maken. Een dermoïdcyste kan gevuld zijn met vreemde weefsels, zoals haar, huid, tanden of zelfs botten.

Cystadenomen kunnen gevuld zijn met alleen vloeistof (sereuze cystadenomen) of met slijm (muceuze cystadenomen). Dit soort van cyste kan het grootst worden, in extreme gevallen zelfs tot 50 cm groot.

Endometriose: deze eierstokcysten vormen zich uit baarmoedercellen.

Door de band wordt hun evolutie meer opgevolgd. Organische cysten verdwijnen namelijk niet zo spontaan als functionele cysten en de kans is groter dat ze blijven groeien. Het risico is ook groter dat ze kwaadaardig zijn (kanker), zeker na de menopauze.

# data[].attributes.attachment_link.description
Als er zich een cyste in of op een eierstok ontwikkelt, merken de meeste vrouwen daar niets van. Vaak geven die immers geen klachten en verdwijnen ze na twee tot drie menstruaties vanzelf. Maar sommige cysten kunnen wel klachten opleveren en tot complicaties leiden.

# data[].attributes.body
De alvleesklier maakt het zuur dat uit de maag met de voedselbrij in de 12-vingerigedarm terecht komt minder zuur.

# data[].attributes.body
De dunne darm geeft de meeste voedingstoffen af aan het bloed.

# data[].attributes.body
In de dikke darm zal vooral water en opgeloste zouten opgenomen worden in het bloed. Daarnaast neemt het bloed ook nog enkele andere stoffen op die niet door de dunne darm kunnen.

# data[].attributes.body
In de blinde darm bij herbivoren gebeurt de vertering van de plantaardige voedselbrij door bacteriën. Bij omnivoren en carnivoren is dit orgaan kleiner en heeft het maar een beperkte tot geen functie.

# data[].attributes.body
De appendix is een voorraad van bacteriën.
Wij als mens en ook de vleeseters hebben de appendix niet bepaald nodig. Wij kunnen ons eten verteren zonder de bacteriën die de appendix bevat. Maar planteneters zoals het konijn hebben de appendix wel nodig. Bij hen helpt de appendix met het afvoeren en verteren van het eten. Zonder de appendix kunnen planteneters niet overleven.

# data[].attributes.body
Het hart is een pomp dat bloed laat rond stromen in het lichaam. Het hart pompt in het bloed opgeloste zuurstof en voedingstoffen naar alle spieren en organen.

# data[].attributes.body
In de endeldarm worden onverteerbare voedselresten tijdelijk opgeslagen. De ontlasting verzamelt zich hierin voor we naar het toilet gaan

# data[].attributes.body
De blaas is een opslagruimte voor de urine. Als de blaas vol genoeg is zal de urine langs de urinebuis naar buiten gaan

# data[].attributes.body
De urinebuis (urethra) transporteert urine naar de buitenwereld.