# data[].attributes.body
Dzwoniłem dzisiaj do Boga -
"Nie ma takiego numeru".
Do mamy chciałem dwa słowa
lecz cisza, nic oprócz szmeru.
Dzwoniłem do także do ojca,
ale nie podniósł słuchawki.
Może nie słyszą tam dzwonka -
w słuchawce wciąż same trzaski.
Znów wszystkie linie zajęte -
ciągle ktoś dzwoni po prośbie.
A wy tam wciąż nigdzie - wszędzie,
wciąż łzą, co spod moich powiek.

W zaklętych rewirach nieba
diabeł nie mówi dobranoc.
Ze szczęścia tam nie przelewa,
a u nas... ciągle to samo.
Choć każdy ma dziś telefon,
i dostęp do sieci pełny,
to serca mamy jak beton.
Tu młot jest bardziej potrzebny.
Nim nas samotność zabije,
przed wszystkim nieznanym trwoga,
zadzwońmy: "Jak się masz? Żyjesz?",
Zadzwońcie wreszcie, na Boga!

# data[].attributes.body
"Jak się mam z wami podzielić moim słyszeniem? Czy nikt z was nie chce wiedzieć naprawdę, co się z nami dzieje? Żyjemy. To prawda. Święta prawda. Tylko co z tego. Czy my chociaż wiemy, że żyjemy? Czy tylko przywykliśmy, że żyjemy? A może i tego za wiele już dla nas? Może i to przyzwyczajenie jest już ponad siły nasze? Może poddaliśmy się mu tylko, sądząc, że ono nas od wszystkiego uchroni? Może więc tylko udajemy życie? Wielkie nasze życie. Nasze życie syte, wesołe, uspokojone. Eh, życie nasz, życie, życie, pawiu nasz tęczowy. Ale czy wiemy chociaż tyle, chociaż tyle, że mniej już człowiek wiedzieć nie może o sobie, kiedy nas prawdziwa wesołość ogarnia, a kiedy pusty śmiech. A przecież tylko wtedy naprawdę człowiek żyje, kiedy wie o tym.”

W. Myśliwski ("Pałac")

# data[].attributes.body
" — Boi się pan?

— Jak każdy człowiek. Boję się, że będę bał się coraz bardziej".

Tadeusz Konwicki "Mała apokalipsa"

# data[].attributes.body
Koty udały się Panu Bogu -
mawia czasem Wisława Szymborska.
Niekiedy dodaje: Tylko.
Niekiedy: Najbardziej.

# data[].attributes.body
"Pielęgnujcie przypadkową życzliwość i piękne czyny pozbawione sensu".

Mariusz Szczygieł "Zrób sobie raj"

# data[].attributes.body
Czy nigdy nie uderzyło Cię, że po jednych ludziach zostaje Ci nuda i właśnie jakby zakalec w głowie, a po innych Ci żwawiej i świat ciekawszy i godzien uwagi?
- S. Mrożek

# data[].attributes.body
Be happy for this moment. This moment is your life.

# data[].attributes.body
Czasem mam wrażenie, że ludzie wyłączyli częstotliwość nastawioną na słuchanie. Zdarzają się dni, gdy czuję się zalewana czyimiś słowami, które płyną niczym potok i nie zważają na to, co się dzieje. Jestem wówczas statystą w sztuce o relacji, która z relacją ma mało wspólnego. Któregoś dnia z zaskoczeniem odkryłam, że zapytana o prostą sprawę nie umiem udzielić odpowiedzi. Bo przecież przyzwyczaiłam się, że to i tak nie ma znaczenia. Tak bardzo nie miało, że nawet ja sama przestałam się zastanawiać nad tym, co lubię, nie lubię, co jest ważne... Łatwo jest niemówić, łatwo jest być tylko ciałem, a duchem przebywać w innych galaktykach. Łatwo na wpół nieistnieć.

A z drugiej strony... Lubię takie momenty, gdy podchodzi do mnie człowiek i daje mi prezent w postaci fragmentu swojej historii. Lubię te historie kolekcjonować, niczym kolorowe paciorki nanizane na cienką żyłkę...

Jest coś jeszcze... i chyba o tym jest ten wpis. Ludzie, którzy przenikają jak cienie, nie wierząc, że kogoś może w ogóle obejść, to kim są, o czym myślą mieszając herbatę i czy tę herbatę piją we własnej kuchni, czy w zimnym przytułku. Ludzie, którzy już nawet nie próbują mówić. Tylko tesknie podążają wzrokiem za czyimś towarzystwem, za możliwością zostania zauważonym, może nawet dotkniętym, bo od lat nikt ich nie dotyka, nie przytula. Naprawdę łatwo jest na wpół nieistnieć.

# data[].attributes.body
Paradoksem tych czasów jest to, że w świecie, w którym nic nie jest anonimowe, żyje tak wielu anonimowych ludzi. W świecie, w którym żadne twoje słowo, choć istnieje tylko kilka chwil, to nie przepada, żyje tak wielu ludzi, których słów nikt nie słyszy.
Facebook wie co jesz na śniadanie, gdzie się ubierasz i z kim chodzisz na kawę.
A co jeśli nie chodzisz?
Co jeśli nie jadasz publicznych śniadań, ubierasz się w to co od lat wisi w szafie i jesteś poza tym całym exhibicjonizmem.
Jesteś?
Istniejesz?
Czy w świadomości innych ma jakikolwiek znaczenie, gdzie idziesz, dlaczego siedzisz na tej ławce, albo co cię zżera?

# data[].attributes.body
If they respect you, respect them. If they disrespect you, still respect them. Do not allow the actions of others to decrease your good manners, because you represent yourself, not others.

# data[].attributes.body
"To dziwne, pomyślała. Tak długo wszystkiego się uczyć, tak długo żyć, tyle razy budzić się i dreptać do zimnej łazienki, zjeść tyle kromek chleba ze śmietaną i cukrem, wdrapać się na tyle drzew – a na koniec wszystko zapomnieć"

# data[].attributes.body
"(...) żyjemy więc zawsze w oczekiwaniu czegoś lepszego, i to często zarazem w pełnej żalu tęsknocie za minionym. Rzeczy teraźniejsze natomiast przyjmujemy w poczuciu tymczasowości, uważając je za nic innego, jak tylko drogę do celu. Dlatego to ludzie, spoglądając u kresu swych dni wstecz (...) ze zdziwieniem widzą, iż to, co na ich oczach przechodziło tak niedocenione i mdłe, stanowiło właśnie ich życie - było tym właśnie w czego oczekiwaniu żyli. I tak z reguły przebiega ludzkie życie - człowiek mamiony nadzieją, pląsa wprost w objęcia śmierci".

# data[].attributes.body
http://www.tekstualna.pl/mam-nadzieje-ze-wiesz-co-to-znaczy/

# data[].attributes.body
Niektóre rzeczy robi się z odwagi. Ale mało. Większość ze strachu. A resztę z bezmyślności. A resztę bez powodu.

# data[].attributes.body
Róbcie swoje.
I jeśli tylko jest to wam pisane, postawcie na miłość.

# data[].attributes.body
http://www.tekstualna.pl/9-rzeczy-ktorych-nauczylam-sie-zaczynajac-od-nowa/

# data[].attributes.body
"Jednym z uczuć niosących najwięcej zadowolenia, a zarazem jednym z tych, które najbardziej przyczyniają się do rozwoju jednostki, jest - moim zdaniem - uczucie wynikające z cieszenia się drugim człowiekiem tak, jak cieszymy się zachodem słońca. Ludzie są równie wspaniali jak zachody słońca, kiedy tylko po prostu pozwolimy im być sobą. Możliwe, że zachody słońca tak nas cieszą właśnie dlatego, że nie możemy ich kontrolować. Kiedy obserwuję zachód słońca, nie myślę: Trochę złagodzić pomarańcz w prawym rogu i dodać trochę fioletu u podstawy, a chmurom dodać trochę różu. Nie robię tego. Nawet nie próbuję panować nad zachodami słońca. Po prostu podziwiam je z zapartym tchem."
Carl R. Rogers

# data[].attributes.body
Musi być do wyboru.
Zmieniać się, żeby tylko nic się nie zmieniło.
To łatwe, niemożliwe, trudne, warte próby.
Oczy ma, jeśli trzeba, raz modre, raz szare,
czarne, wesołe, bez powodu pełne łez.
Śpi z nim jak pierwsza z brzegu, jedyna na świecie.
Urodzi mu czworo dzieci, żadnych dzieci, jedno.
Naiwna, ale najlepiej doradzi.
Słaba, ale udźwignie.
Nie ma głowy na karku, to będzie ją miała.
Czyta Jaspersa i pisma kobiece.
Nie wie po co ta śrubka i zbuduje most.
Młoda, jak zwykle młoda, ciągle jeszcze młoda.
Trzyma w rękach wróbelka ze złamanym skrzydłem,
własne pieniądze na podróż daleką i długą,
tasak do mięsa, kompres i kieliszek czystej.
Dokąd tak biegnie, czy nie jest zmęczona.
Ależ nie, tylko trochę, bardzo, nic nie szkodzi.
Albo go kocha, albo się uparła.
Na dobre, na niedobre i na litość boską.

# data[].attributes.attachment_link.title
Vance Joy - Saturday Sun [Official Audio]

# data[].attributes.attachment_link.description
Official audio for Vance Joy "Saturday Sun" The new album, 'Nation of Two,' available February 23 Stream and Download: https://lnk.to/NationofTwo https://www.vancejoy.com https://www.facebook.com/Vancejoy https://twitter.com/vancejoy http://instagram.com/vancejoy

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Teraz jest zawsze teraz, wystarczy umieć liczyć do zera.

Bisz - „Pollock"

Kiedyś miałem pewną znajomą, nazwijmy ją Gosia. Co prawda wciąż żyje, ale mówię o niej w czasie przeszłym, bo już nie utrzymujemy kontaktu. Gdy z Gosią wypiliśmy jedno małe, później dwa duże, a na końcu trzy głębsze, zdarzało jej się opowiadać o tym, że najbardziej na świecie chciałaby dwóch rzeczy. Po pierwsze: jeść codziennie pierogi ruskie ze skwarkami i nie mieć wzdęć. Po drugie: rzucić wszystko w cholerę i wyjechać na pół roku w Bieszczady. Przy czym, w jej przypadku „Bieszczady" zaczynały się „B" i kończyły na „razylia". Tyle razy słyszałem od niej o karnawale w Rio, że prawie nauczyłem się poprawnie wymawiać „de Janeiro".

W chwili, gdy się poznaliśmy nie mogła tam polecieć, bo nie miała kasy.

W chwili, gdy zaczynaliśmy się kumplować nie mogła tam polecieć, bo musiałaby zrobić przerwę w nauce.

W chwili, gdy byliśmy dobrymi kumplami nie mogła tam polecieć, bo starała się o awans w pracy.

W chwili, gdy zrywał nam się kontakt nie mogła tam polecieć, bo była w ciąży.

W chwili, gdy ostatni raz widziałem jej zdjęcie na Facebook nie mogła tam polecieć, bo zajmowała się dzieckiem.

W tej chwili, podejrzewam, że za wiele się nie zmieniło. Dalej nie może tam polecieć, bo czeka na idealny moment.

To nie jest tak jak mówi brazylijski generator aforyzmów na zdjęcia z zachodem słońca. Kiedy czegoś gorąco pragniesz, to cały wszechświat wcale nie sprzyja potajemnie twojemu pragnieniu. Cały wszechświat najczęściej ma Cię głęboko w dupie, a gdy czegoś bardzo chcesz, to wkłada Ci kij w szprychy, żeby sprawdzić, czy zniechęci Cię lądowanie twarzą na glebie.

Jeśli nie jesteś potomkiem właściciela rafinerii naftowej, ani nie znalazłeś świnki skarbonki wypełnionej bitcoinami kopiąc dziurę w piaskownicy, to zawsze będzie Ci czegoś brakować. Albo pieniędzy, albo czasu, albo kompana, albo korzystnego układu planet, a najczęściej odwagi. Oczywiście są lepsze i gorsze momenty na otwieranie hodowli mrówek, kończenie związku, czy podróż do Iraku, ale z pewnością nigdy nie ma idealnego.

To nie jest tak, że Ci wszyscy ludzie, którzy wyprowadzili się do Peru czesać alpaki nie mieli kłód pod nogami, gołębie przestały srać im na czapki, a wszystkie znaki w Messengerze mówiły: jedziesz ziomuś! I ci co rzucali korpo, żeby otworzyć Pensjonat Pod Różą, i ci co rzucali się w podróż stopem wzdłuż równika, mieli filiżankę wątpliwości i cały gar przeciwności losu.

I podejmowali decyzję, że przełkną oba wywary.

Nie pojutrze, nie w przyszłym roku, nie gdy Saturn stanie z Jowiszem i Orionem w jednej linii. Nie kiedyś. Teraz.

Z trzech powodów.

Kiedy łatwiej podejmować Ci odważne decyzje? Gdy odpowiadasz wyłącznie za siebie, nie masz żadnych zobowiązań, a jedyna umową jaką jesteś z kimkolwiek związana, to pijacka przysięga z Twoją przyjaciółką, że jeśli nie znajdziecie sobie nikogo przed 40-tką, to zostaniecie lesbijskim małżeństwem? Czy może, gdy masz (trzy)miesięczny okres wypowiedzenia, męża, kredyt na mieszkanie i kogoś, kto może Ci narysować laurkę na Dzień Matki?

Powód numer jeden: im więcej lat, tym więcej zobowiązań.

Jak podają badania z 2014, w ciągu pierwszego roku działalności pada 9 na 10 startupów. Można powiedzieć, że to przez zbyt abstrakcyjne pomysły, czy oderwanie od realiów rynkowych i faktycznie, z „nieinnowacyjnymi" firmami jest lepiej, bo wśród nich w trakcie pierwszych dwóch lat upada tylko 8 na 10. Z kolei, jak przeczytałem w książce Roberta Kiyosakiegp, najczęściej wypala dopiero 3 pomył na biznes.

Powód numer dwa: jeśli Twój wielki plan/biznes za milion dolarów/podróż na koniec świata nie wypali, łatwiej się pozbierać, gdy jesteś młodszy, niż starszy.

I od razu powód numer trzy: gdy masz mniej świeczek na torcie, niż więcej, jesteś bardziej skory do podejmowania kolejnej próby.

Kiedyś dostałem od Czytelniczki maila, z którego można by zrobić opowiadanie pod tytułem „Tysiąc sposobów na oszukiwanie partnera, że jest Ci z nim dobrze". W skrócie: dziewczyna od dawna tkwiła w związku, który jej nie cieszył i przede wszystkim ją męczył, ale nie wiedziała jak się z niego wymiksować, bo przecież byli ze sobą już tak długo, więc dziwnie to urwać z dnia na dzień. Do tego potrzeba właściwej okazji. Idealnego momentu.

Odpisałem, że nie jestem kompetentną osobą, żeby udzielać jej rad w takim temacie, ale ogólnie jak pogada o tym z psychologiem, to raczej nic złego się nie stanie. Liczyłem na to co zwykle, gdy piszę komuś, żeby ze swoim problemem poszedł do kogoś, kto zajmuje się rozwiązywaniem ich zawodowo, czyli na ciszę. Stało się coś innego. Odpisała. Dostałem krótkiego maila, że już niczyja pomoc nie jest jej potrzebna. Dzień po tym, gdy wysłała mi wiadomość, jej wieloletni partner stwierdził, że to co jest między nimi, to już nie „to". I się wyprowadził.

Nie czekał na idealny moment. Po prostu zrobił to, co miał do zrobienia. TERAZ.

Bo nie ma idealnego momentu, jest tylko odwaga lub jej brak.

Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że Kraków jest miastem, w którym zimą zdrowiej jest pić bimber, niż oddychać. Niewielu z nas jednak wie, że syf, o którym alarmują stacje pomiarowe za oknem, jest też w naszych domach. I w sypialniach, i w szkołach, i w przedszkolach, i w biurach. I to nie tylko w Grodzie Króla Kraka, ale wszędzie, gdzie są problemy ze smogiem.

Jak wynika z badań naukowców z Akademii Górniczo-Hutniczej, w pomieszczeniach zamkniętych powietrze jest zanieczyszczone tylko o połowę mniej, niż na zewnątrz. Znaczy to tyle, że jeśli z soboty na niedzielę, na Radzikowskiego pyły zawieszone doszły do poziomu 1036% normy (tak, tu nie ma literówki: TYSIĄC TRZYDZIEŚCI SZEŚĆ procent normy, czyli 10 razy więcej, niż jest to dopuszczalne), to w mieszkaniach przy tej ulicy stężenie tych pyłów wynosiło średnio 518% normy. Jeśli ktoś ma bardziej szczelne okna, ciut mniej, jeśli ktoś ma mniej szczelne okna, ciut więcej.

Przed smogiem nie schowamy się ani pod łóżkiem, ani w piwnicy, ani za firanką u sąsiada. Jeśli nie chcemy chodzić w maskach antysmogowych po domu, mamy do wyboru albo zainwestowanie w oczyszczacz powietrza albo wyprowadzkę z kraju.

Przed dłuższy czas, jak większość osób, ignorowałem problem i tak jak Konstanty Radziwiłł - minister zdrowia - wmawiałem sobie, że „smog to problem teoretyczny". A potem zainteresowałem się tematem i dowiedziałem, że w Polsce, z powodu syfu w powietrzu, umiera rocznie 44 000 ludzi, 15 razy więcej niż w wypadkach drogowych. To jednak wciąż są tylko liczby, często abstrakcyjne i niezrozumiałe. Najbardziej sprawę z problemu zdałem sobie w momencie, kiedy na zewnątrz zacząłem chodzić w masce, a w domu korzystać z oczyszczacza powietrza.

Co się okazało? Że wszyscy, którzy mówili „to nie kac, to smog", mieli rację.

Od jakiegoś czasu używam oczyszczacza Electrolux EAP 300 z filtrem HEPA (zatrzymującym największy rakotwórczy paździerz zawieszony w powietrzu) i z filtrem węglowym (łapiącym sierść, kurz i zapachy), i gdy wchodzę do domu, czuję się jakbym teleportował się nad morze. Nagle okazało się, że można się budzić bez zwały z rana i nie czuć się zmulonym wieczorem, można też pozbyć się dziwnych bólów głowy, drapania w gardle i kaszlu biorącego się znikąd.

EAP 300 ma czujnik jakości powietrza, pokazujący jak bardzo zanieczyszczone jest to, czym oddychasz Ty i Twoje dziecko/pies/babcia, i funkcję automatycznego dostosowywania prędkości filtrowania, przez co, gdy otworzysz okno, żeby przewietrzyć miasto, sam wie, że ma pracować intensywniej. Oprócz tego, ma też taki bajer jak tryb nocny, który wycisza sprzęt, gdy tylko w pomieszczeniu zgaśnie światło. Co to daje? Poza sprawami, o których pisałem wyżej, przestałem mieć problemy z zasypianiem, które dziwnym trafem pojawiały się razem ze startem sezonu grzewczego. I przestałem sobie wmawiać, że gorsze samopoczucie to z braku słońca. Nie. To od smogu.

Filtr w domu, to w tej chwili jedyny sposób, by Kraków był miastem, które zapiera dech w piersiach, tylko metaforycznie.
dziękuję marce Electrolux, że została patronem tego wpisu, bo materiał ukazujący absurd, do którego popycha nas smog, chciałem stworzyć, odkąd zauważyłem, że zimą ubrania śmierdzą mi rozpałką po każdym spacerze

Dla niezorientowanych w temacie, szybkie wprowadzenie: Deynn, czy też Marita Surma, to najpopularniejsza w Polsce instagramerka z ponad milionem obserwatorów na swoim profilu. Teoretycznie zajmuje się fitnessem, praktycznie odzieraniem się z prywatności w mediach społecznościowych, co wyniosła do rangi sztuki, a z pewnością wepchnęła na nowy poziom, udowadniając, że nie ma takiej rzeczy, której nie wypada pokazać na Snapchacie. Jedni ją za to kochają, drudzy nienawidzą. Ja nie popieram, choć szczerze podziwiam za wytrzymywanie presji i nietonięcie w kolejnych falach hejtu. Ten poziom nienawiści z jakim musi zmagać się Deynn, dotyka chyba tylko polityków, bo nawet partnerka Wojewódzkiego miała lżej.

Od wczoraj Marita znów żyje w zagrożeniu powodziowym, bo wybiło kolejne szambo. Jej siostra postanowiła pociągnąć temat robienia „Big Brothera" ze swojego życia i opublikowała chwytający za serce wpis, w którym próbuje przekonać opinię publiczną, że fit-instagramerka jest najgorszym człowiekiem na świecie. I udaje jej się, bo po tym jak powyciągała prywatne rozmowy z własną siostrą, i sytuacje, które powinny zostać tylko między członkami ich rodziny, ludzie życzą blogerce butów z cementu.

Dlaczego? Bo ta straszna Deynn zorganizowała przeprowadzkę swojej dorosłej siostry Klaudii i ich niepełnoletniej siostry Natalii do Warszawy, by wyciągnąć je z małej mieściny. Co poszło nie tak? Szafiarka bez serca po dwóch miesiącach nie chciała być dłużej bankomatem bez dna.

Sprawdźmy.

Zacznę od tego, że nigdy nie miałam dobrych kontaktów z Maritą. Wyprowadzila się jak miałam 12lat i od tamtej pory widywałam ją kilka razy w ciągu roku. Często kiedy za długo ze sobą przebywałyśmy rodziły się niepotrzebne kłotnie. Ja sobie to tłumaczę tym, że się nie znamy. Nie bylo jej kiedy dojrzewałam, kiedy mój światopogląd zmieniał się niemal codziennie. Przez to nie możemy się dogadać, ona nie zna mojego charakteru, nie wie kiedy odpuścić. I to działa w dwie strony. Wyjazd do Warszawy miał mi otworzyć drzwi do nowego, lepszego świata. Miałam mieć super życie, Marita miała mi pomóc znaleźć super prace, miałam zacząć robić prawo jazdy, które „dała" mi na urodziny.

Ustalmy sytuację wyjściową: masz siostrę, za którą nie przepadasz, trudno Wam się ze sobą porozumieć i kiedy przebywasz z nią chwilę dłużej drzecie koty. Innymi słowy - jesteś w pełni świadoma trudności w kontaktach między Wam i tego, że raczej nie będziecie razem koni kraść. Mimo to, ta siostra wyciąga do Ciebie rękę i pomaga Ci się przenieść do stolicy...

Moja mama miała przyjechać do nas w styczniu, do tego czasu miałyśmy opiekować się Natalką razem, oczywiście ja miałam mieszkać z Nati sama na 29m w obcym mieście. Po dwóch dniach od przyjazdu wprowadziłyśmy się do „lepszego życia". Natalka zaczęła naukę, a Marita naciskała żebym znalazła pracę. Szczerze mówiąc bałam się strasznie, obce miasto, nowa praca, dojeżdżanie na drugi koniec miasta to był dla mnie kosmos. Więc znalazłam pracę w Żabce, do której miałam 2min drogi z domu.

...a Ty na starcie masz roszczeniową postawę i oczekujesz, że wszystko spadnie Ci z nieba. „29m w obcym mieście" to jest sytuacja, o której większość osób marzy, wyprowadzając się z domu, bo zazwyczaj to jest kąt w 14-metrowym pokoju, który musisz dzielić z obcym typem, a wcześniej pomyślnie przejść casting i wyczarować hajs na kaucję i pierwszy czynsz. „Marita naciskała żebym znalazła pracę" brzmi absurdalnie. Jesteś dorosłym, 20-letnim człowiekiem, który ma obie ręce i nogi, więc na co miała naciskać? Żebyś cały dzień siedziała w domu i pozowała do selfie w lustrze?

W żabce są dwie zmiany, 6-14 lub 14-23. Na początku kiedy miałam na 14 Marita zabierała do siebie Natalkę po szkole i przywoziła ją o 21 do domu. Natalka siedziała sama do 23, ja wracałam z pracy robiłam szybko kolacje, Natalka szła się myć i spać. Mój każdy dzień wyglądał tak samo, dzień w dzień robiłam to samo.

No hej, Klaudia, tak właśnie wygląda dorosłe życie - dzień w dzień to samo, tak długo, aż nie zrobisz czegoś, żeby to zmienić. Myślisz, że u innych ludzi, których nie utrzymują rodzice to jest jakoś inaczej?

Nie miałam żadnej koleżanki, z którą mogłabym spędzić dzień wolny, więc spędzałam go tak, że pół dnia spałam.

No tak, bo nowe koleżanki poznaje się najczęściej śpiąc pół dnia. Ciekawszą pracę zdobywa się podobnie. Będąc w nowym miejscu i mając tak dużo wolnego czasu chyba zwariowałbym, siedząc cały czas w domu. Aż się prosi, żeby z niego wyjść, poznać i oswoić to obce miasto, by podróż autobusem na jego drugi koniec już nie była „kosmosem".

Z czasem zaczęły się dziwne sytuacje. Natalka mówiła, że jak coś źle powie na porannym snapie Daniela to nagrywają jeszcze raz itp.

Uwaga, uwaga! Informacja z ostatniej chwili! Trzymajcie się stołków! Gotowi? ZDJĘCIA I FILMY NA INSTAGRAMIE TO NIE RZECZYWISTOŚĆ! SĄ REŻYSEROWANE! Szok! Po prostu, szok! Wpadlibyście na to, że to całe żarcie pod hashtagiem #foodporn jest pozowane? I że blogerki modowe tak naprawdę nie trzymają na co dzień na kołdrze płatków róż, nowego numeru „Vogue", kurosantów na fikuśnych talerzykach i perfum Chanell? Niewiarygodne, co?

Ja starałam się robić to, o co Marita mnie poprosiła, jak chciała żebym zawiozła Natalke do szkoły to zawoziłam z odbieraniem też nie było problemu, raz poprosiła mnie żebym zawiozła Natalke do szkoły, bo oni mają ważną sprawę do załatwienia, zgodziłam się bez problemu. Poźniej weszłam na snapa gdzie zobaczyłam jak Daniel dodał „ze w koncu sie wyspali i pospali do 11". Przykro, no cóż.

Przypomnienie nr 1: Instagram to nie rzeczywistość, to że Daniel powiedział na Snapchacie, że spał do 11, wcale nie znaczy, że musiało tak być.

Przypomnienie nr 2: dziewczyna, która śpi pół dnia, gdy nie pracuje, robi wyrzuty siostrze, która ją utrzymuje, że raz dłużej pospała.

Aha.

[ zrzuty ekranu z wymianą smsów między Klaudią, a Deynn, w których Klaudia chce, żeby Deynn zajęła się Natalią, bo do niej przyjeżdża jej chłopak - Mati]

Po tych smsach nie wiedziałam co mam zrobić, bardzo mi zależało żeby Mati do mnie przyjechał, nie widziałam go od miesiąca. Wiem, że to nieodpowiedzialne, że chciałam żeby Natalka opuściła szkołe, ale to tylko 3dni, a sytuacja miała być jednorazowa. Po tych smsach zadzwoniłam do Marity i przeprosiłam ją, że tak pisałam i poprosiłam żeby wzięła Nati.

Marita wzięła Natalkę od niedzieli do czwartku. Oczywiście nie pojechała do Wrocławia, ponieważ Daniel zdychał po urodzinach.

Kiedy zawiozłam Nati do niej w niedziele dała mi 80zł za to, że zajęłam się psem (tak mi sie przynajmniej wydaje) i na tym jej pomoc finansowa się skończyła. Więcej od niej pieniędzy nie widziałam.

Mateusz miał być u mnie przez tydzień, ale między czasie wyszło, że może u mnie zostać dłużej więc został dwa tygodnie.

Nie wiem, czy tu trzeba coś dodawać - Klaudia oczekuje, że Marita będzie jej płacić za mieszkanie i dawać pieniądze na jedzenie, a ona w tym czasie zamiast zająć się swoim rozwojem i poprawą sytuacji, przez 2 tygodnie skłotuje w nieopłacanym przez siebie mieszkaniu swojego chłopaka, dziwiąc się, że jej sponsorce to nie pasuje.

Deynn, mimo słabych relacji i średniego kontaktu, postanowiła pomóc swojej dorosłej siostrze Klaudii i nieletniej Natalii, wyciągnąć je z małego Świdwina i dać ciepły start w Warszawie, organizując i opłacając przeprowadzkę i mieszkanie. Liczyła, że jej 20-letnia siostra wykorzysta szansę i rozwinie skrzydła w mieście, gdzie praca leży na ulicy. Niestety przeliczyła się, ponieważ dziewczyny nie przegadały między sobą, jak to życie w stolicy będzie wyglądać i czy ich wyobrażenia się pokrywają, a wcześniejsze problemy w komunikacji dały o sobie znać ze zdwojoną siłą.

Marita oczekiwała, że Klaudia będzie tak zdeterminowana do rozwoju jak ona i zostanie Władysławem Kozakiewiczem biznesu, natomiast Klaudia szykowała się na dłuższe wakacje spodziewając się, że Marita zostanie Mike'iem Tysonem sponsoringu. Natalia najprawdopodobniej kompletnie nie wiedziała co ma o tym myśleć, bo wszyscy uznali, że jest tylko małym dzieckiem, które powinno robić to, co mówią rodzice. Przy czym, nie ustalono kto tym rodzicem ma być. To znaczy, sorry, obserwatorzy na Instagramie zakładali, że Deynn będzie Matką Polką wszystkich dzieci, głównie nieswoich. I przy okazji Świętym Mikołajem.

W efekcie wszyscy są wkurwieni na wszystkich, bo rozminęli się w oczekiwaniach.

Moja koleżanka Nishka napisała jakiś czas temu bardzo dobry tekst „Mamo, nie będę opiekunką twojego dziecka", który pasuje do tej historii jak papieros do kawy. Portale plotkarskie, instagramerzy, youtuberzy i cały świat ma pretensje do Deynn, że nie zaopiekowała się swoimi siostrami, tak jak oni by tego oczekiwali. Tylko, czy to faktycznie było jej zadanie? Bo jeśli żyją, a żyją, to z tego co wiem, dziećmi powinni zajmować się rodzice, a nie rodzeństwo. Chyba, że są pełnoletnie, a są, wtedy odpowiadają same za siebie.

Do Marity można mieć naprawdę wiele zastrzeżeń i niejedno z nich będzie pewnie w pełni uzasadnione, ale w tym przypadku szkalowanie jej jest bezpodstawne. Rola, w którą nie powinna wchodzić ją przerosła. Zgadza się. Tyle że, abstrahując już od tego, że nie jest matką małej Natalii, a tym bardziej dorosłej Klaudii, i nie powinna ich wychowywać, to cała ta sprawa powinna zostać rozwiązana za zamkniętymi drzwiami. Drzwiami od domu rodzinnego, bo to wyłącznie sprawa rodzinna. A stała się sprawą publiczną, tylko dlatego, że Klaudia Surma zachowała się jak rozkapryszona nastolatka, odgrywając się na siostrze i próbując ją zniszczyć, bo ta nie spełniła jej oczekiwań. Ohydne.

A mogła z nią po prostu porozmawiać.

wpis jest wynikiem współpracy z drukarnią internetową Chroma
Opowiadałem Wam, że zanim zająłem się blogowaniem pracowałem w kilkunastu różnych miejscach? Chłopiec na posyłki w fabryce, osiedlowy roznosiciel ulotek, sprzedawca gazet nad morzem, kelner w Dominium, układacz ciuchów w Housie, przygotowywacz jedzenia w McDonald's, fotograf w biurze nieruchomości, jakieś dziesięć innych zajęć pod drodze, i w końcu copywriter w agencji reklamowej.

Żeby biegać sobie po plaży w Niechorzu z plecakiem wypełnionym Gazetą Wyborczą, wystarczyło po prostu pojechać do ich ówczesnego biura na Sokolskiej w Katowicach i powiedzieć, że ma się taką fantazję. Żeby dostać się na praktyki do Onetu, a potem na płatny staż do Interii trzeba było jednak zrobić coś więcej. To enigmatyczne „więcej" materializowało się w postaci dobrego CV. Niby banał, ale ile zależy od dobrze napisanego i przyjaźnie zaprezentowanego życiorysu, przekonałem się dopiero wtedy, kiedy to ja byłem po drugiej stronie biurka na rozmowie rekrutacyjnej. I dostawałem na swoją skrzynkę mailową wypadki przy pracy, które powinny zostać wysłane do PZU jako materiał dowodowy przy podaniu o rentę, a nie dokumenty aplikacyjne na stanowisko wymagające myślenia.

Przechodząc do konkretów: oto najczęstsze błędy w CV, przez które Twoja aplikacja może zostać odrzucona.

Możesz być nieślubnym dzieckiem Steve'a Jobsa i Stephena Hawkinga z ogarnianiem wielozadaniowości na poziomie matki trójki dzieci, ale jeśli wysyłasz curriculum vitae w formacie, który jesteś w stanie otworzyć tylko Ty, to zgadnij co. Nikt się o tym nie dowie. Nie wszystkie firmy mają najnowszego Worda, nie wszystkie firmy - często z powodów bezpieczeństwa - mogą otwierać niszowe rozszerzenia plików, ale wszystkie mogą wyświetlić dokument przesłany w PDFie. Pilnuj Dobrego Formatu - PDF.

Poza kilkoma procent zawodów, w których naprawdę istotna jest kreatywność, dużo bardziej liczy się coś innego - sumienność. I to, czy Twoje CV da się przeczytać bez ataku epilepsji. I bardziej niż na wodotryskach i milionach wyróżników treści, osobom filtrującym aplikacje zależy na czytelności. Żeby mogły dotrzeć do istotnych informacji bez półgodzinnego studiowania legendy oznaczeń.

Albo bardziej finezyjnie - „curriculum vitae".

Przy rekrutacji na półroczne praktyki z konserwacji powierzchni płaskich dostaje się po kilkanaście zgłoszeń. Na stanowisko, gdzie płacą miską ryżu, kilkadziesiąt. Teraz wyobraź sobie, że to Ty jesteś tym kimś, kto ma wybrać człowieka do obsługi ekspresu w kantynie i dostałeś osiem zgłoszeń podpisanych identycznym akronimem „CV". Będziesz się męczył z edycją nazwy pliku, żeby przepisać tam ich nazwiska i móc się połapać czyje jest czyje, czy wciśniesz CTRL + A, a potem DELETE?

No właśnie.

Rekruterzy widząc tę formułkę dostają alergii III stopnia i lądują na OIOMie, czekając na domięśniowe podanie odczulaczy. Za każdym razem, kiedy przeklejasz z gotowca jakiś banał typu „znajomość pakietu MS Office i środowiska Windows 98" umiera jedna osoba z działu HR. Powstrzymaj się od używania tego typu oklepanych frazesów, bo nie będzie miał kto odpowiedzieć na Twoje zgłoszenie, a lekarze znów będą strajkować z nadmiaru pacjentów.

Nie uwierzyłbym, że ludzie to robią, jeśli nie byłbym tego naocznym świadkiem.

Wklejanie do curriculum vitae zdjęcia z plażingu w Mielnie albo imprezy na działce, to naprawdę nie jest coś, co pomaga dostać pracę, która polega na używaniu mózgu, a nie ciała. Podobnie jak podawanie w danych kontaktowych maila z początkiem „weedlover" albo „sweetkocia" w domenie „buziaczek.pl". Bądź pro, poświęć te 30 sekund na założenie maila imię.nazwisko@gmail.com i kwadrans na zrobienie sobie zdjęcia w koszuli na tle białej ściany.

Gdy kupujesz telefon chcesz wiedzieć ile trzyma bateria i jakiej rozdzielczość ma aprat, tak? Podobnie z komputerem, samochodem i masażerem osobistym, zgadza się? Nie wystarczy Ci informacja, że „jest sporych rozmiarów" i „wystarczy na dłuższe spotkanie", bo dla każdego „sporo" i „długo" znaczy co innego, a Ty chcesz wiedzieć konkretnie: ile?

Z opisywaniem swojej dotychczasowej kariery jest dokładnie tak samo. Przyszłemu pracodawcy nic nie mówi, że „wykonywałeś zadania biurowe" albo „pracowałeś z komputerem". Chce wiedzieć jakie dokładnie były Twoje obowiązki - czy byłeś przyciskiem do papieru, czy osobą odpisującą na zapytania ofertowe klientów.

Konkret, konkret, konkret.

Jeśli w rubryce „zainteresowania" wpisujesz „muzyka", bo jadąc samochodem lubisz sobie włączyć Eskę, to lepiej pozostaw to pole puste, bo w trakcie rozmowy błyskawicznie wyjdzie, że to wcale nie jest Twoją pasją. Jeśli faktycznie chcesz się pochwalić swoimi zainteresowaniami wpisz szczegółowo - „kuchnia wschodnioazjatycka", a nie „gotowanie". Jednak zdradzę Ci pewną tajemnicę: w większości branż ważniejsze od tego, co robisz po pracy, jest ważniejsze to, co robisz w pracy. I nic się nie stanie, jeśli wywalisz sekcję „hobby".

Innymi słowy - fałszywe wpisy w curriculum vitae, żeby podnieść jego atrakcyjność.

Ja wiem, że początki są najtrudniejsze i ruszanie z miejsca z niczym jest na maksa zniechęcające, ale nie ma innej drogi. Jeśli nie jesteś zawodowym aktorem - a jestem pewien, że nie jesteś, bo gdybyś był, nie czytałbyś tego wpisu - to na rozmowie rekrutacyjnej nie zagrasz kogoś, kto pełnił kierownicze stanowisko, bo nie będziesz nawet wiedział z jakimi obowiązkami wiąże się tego typu funkcja. I kłamstwo wyjdzie szybciej, niż gdy miałeś 5 lat i próbowałeś przekonać mamę, że to nie Ty zostawiłeś błoto w przedpokoju. Przekreślając tym samym Twoje szanse na jakąkolwiek pracę w tej firmie.

Żeby nie było, testowane empirycznie. Jedno i drugie.

„Mniej znaczy więcej", jak to mawiają sportowe świry na redukcji, więc warto się zastanowić, czy wszystkie informacje, które umieściliśmy w naszym zawodowym życiorysie są potrzebne. Wykształcenie poniżej średniego, stan cywilny, czy dyplom z osiedlowej biblioteki za wypożyczenie największej liczby książek w lutym, nie jest tym przez co rekruterzy lubią przebijać się najbardziej.

Upewnij się, że nie przepompowałeś swojej aplikacji zbędną treścią.

Większość osób, które szuka pracy, rozważa różne możliwości, branże i stanowiska. I na każde z nich wysyła jedno i to samo CV. A to naprawdę nie jest tak, że te same informacje, które pomogłyby Ci zdobyć posadę pracownika działu kadr, pomogą Ci też zostać przedstawicielem handlowym. Wręcz przeciwnie.

Wiesz co jest gorsze, niż przebijanie się przez setkę plików podpisanych „CV" w czterdziestu wersjach Worda, podczas, gdy Ty masz OpenOfice'a? Literówki w danych kontaktowych. Znajdujesz w końcu tą jedną, jedyną osobę, która spełnia wymagania podane w ogłoszeniu - i nie wysłała swojej cefałki na Senior Executive Officera, gdy jej doświadczenie to „barman, barman, barman, barman, pomoc barmańska" - i nie możesz się do niej dodzwonić, bo podając swój numer telefonu wcisnęła „0" zamiast "9".

Warto swój numer telefonu i adres e-mail sprawdzić więcej niż raz zwłaszcza wysyłając swoje zgłoszenie do Najpozytywniejszej Pracy Świata. Internetowa drukarnia Chroma szuka pracownika do działu kontroli jakości, oferując 1 miesiąc pracy, 11 miesięcy urlopu i 60 000 złotych wynagrodzenia. Zbyt piękne, żeby było prawdziwe? Dobra, powiem od razu, że jest jeden mały haczyk: żeby dostać taką fuchę życia, trzeba spełnić bardzo restrykcyjne wymagania.

Kwalifikacje, którymi musi się charakteryzować kandydat to:
- duże doświadczenie w byciu pozytywnym
- energia i dobry humor
- dyspozycyjność przez miesiąc
- znajomość słowa TAK w 11 językach

I do tego jeszcze to skomplikowane zadanie rekrutacyjne wyrwane na żywca z wnętrzności korporacyjnej machiny: „Przedstaw się jako najbardziej pozytywna osoba na świecie. Dołącz zdjęcie lub video, na którym jesteś na TAK!".

Mimo tych nieludzkich wymogów, sam chętnie podjąłbym rękawicę i wysłał swoje zgłoszenie, ale nie mogę, bo biorę udział w akcji promującej tę rekrutację, więc pozostaje mi tylko zachęcić Cię, żebyś Ty to zrobił, a potem mi opowiedział jak było.

# data[].attributes.attachment_link.title
Idealny moment jest jak idealny partner - nie istnieje

# data[].attributes.attachment_link.description
Teraz jest zawsze teraz, wystarczy umieć liczyć do zera. Bisz - „Pollock" Kiedyś miałem pewną znajomą, nazwijmy ją Gosia. Co prawda wciąż żyje, ale mówię o niej w czasie przeszłym, bo już nie utrzymujemy kontaktu. Gdy z Gosią wypiliśmy jedno małe, później dwa duże, a na końcu trzy głębsze, zdarzało jej się opowiadać o tym, że najbardziej na świecie chciałaby dwóch rzeczy.

# data[].attributes.body
A bit of life advice from Hol:

It’s a strange thing to realise and accept your mortality at 26 years young. It’s just one of those things you ignore. The days tick by and you just expect they will keep on coming; Until the unexpected happens. I always imagined myself growing old, wrinkled and grey- most likely caused by the beautiful family (lots of kiddies) I planned on building with the love of my life. I want that so bad it hurts.

That’s the thing about life; It is fragile, precious and unpredictable and each day is a gift, not a given right.

I’m 27 now. I don’t want to go. I love my life. I am happy.. I owe that to my loved ones. But the control is out of my hands.

I haven’t started this ‘note before I die’ so that death is feared - I like the fact that we are mostly ignorant to it’s inevitability.. Except when I want to talk about it and it is treated like a ‘taboo’ topic that will never happen to any of us.. That’s been a bit tough. I just want people to stop worrying so much about the small, meaningless stresses in life and try to remember that we all have the same fate after it all so do what you can to make your time feel worthy and great, minus the bullshit.

I have dropped lots of my thoughts below as I have had a lot of time to ponder life these last few months. Of course it’s the middle of the night when these random things pop in my head most!

Those times you are whinging about ridiculous things (something I have noticed so much these past few months), just think about someone who is really facing a problem. Be grateful for your minor issue and get over it. It’s okay to acknowledge that something is annoying but try not to carry on about it and negatively effect other people’s days.

Once you do that, get out there and take a freaking big breath of that fresh Aussie air deep in your lungs, look at how blue the sky is and how green the trees are; It is so beautiful. Think how lucky you are to be able to do just that - breathe.

You might have got caught in bad traffic today, or had a bad sleep because your beautiful babies kept you awake, or your hairdresser cut your hair too short. Your new fake nails might have got a chip, your boobs are too small, or you have cellulite on your arse and your belly is wobbling.

Let all that shit go.. I swear you will not be thinking of those things when it is your turn to go. It is all SO insignificant when you look at life as a whole. I’m watching my body waste away right before my eyes with nothing I can do about it and all I wish for now is that I could have just one more Birthday or Christmas with my family, or just one more day with my partner and dog. Just one more.

I hear people complaining about how terrible work is or about how hard it is to exercise - Be grateful you are physically able to. Work and exercise may seem like such trivial things ... until your body doesn’t allow you to do either of them.

I tried to live a healthy life, in fact, that was probably my major passion. Appreciate your good health and functioning body- even if it isn’t your ideal size. Look after it and embrace how amazing it is. Move it and nourish it with fresh food. Don’t obsess over it.

Remember there are more aspects to good health than the physical body.. work just as hard on finding your mental, emotional and spiritual happiness too. That way you might realise just how insignificant and unimportant having this stupidly portrayed perfect social media body really is.. While on this topic, delete any account that pops up on your news feeds that gives you any sense of feeling shit about yourself. Friend or not.. Be ruthless for your own well-being.

Be grateful for each day you don’t have pain and even the days where you are unwell with man flu, a sore back or a sprained ankle, accept it is shit but be thankful it isn’t life threatening and will go away.

Whinge less, people! .. And help each other more.

Give, give, give. It is true that you gain more happiness doing things for others than doing them for yourself. I wish I did this more. Since I have been sick, I have met the most incredibly giving and kind people and been the receiver of the most thoughtful and loving words and support from my family, friends and strangers; More than I could I ever give in return. I will never forget this and will be forever grateful to all of these people.

It is a weird thing having money to spend at the end.. when you’re dying. It’s not a time you go out and buy material things that you usually would, like a new dress. It makes you think how silly it is that we think it is worth spending so much money on new clothes and ‘things’ in our lives.

Buy your friend something kind instead of another dress, beauty product or jewellery for that next wedding. 1. No-one cares if you wear the same thing twice 2. It feels good. Take them out for a meal, or better yet, cook them a meal. Shout their coffee. Give/ buy them a plant, a massage or a candle and tell them you love them when you give it to them.

Value other people’s time. Don’t keep them waiting because you are shit at being on time. Get ready earlier if you are one of those people and appreciate that your friends want to share their time with you, not sit by themselves, waiting on a mate. You will gain respect too! Amen sister.

This year, our family agreed to do no presents and despite the tree looking rather sad and empty (I nearly cracked Christmas Eve!), it was so nice because people didn’t have the pressure of shopping and the effort went into writing a nice card for each other. Plus imagine my family trying to buy me a present knowing they would probably end up with it themselves.. strange! It might seem lame but those cards mean more to me than any impulse purchase could. Mind you, it was also easier to do in our house because we had no little kiddies there. Anyway, moral of the story- presents are not needed for a meaningful Christmas. Moving on.

Use your money on experiences.. Or at least don’t miss out on experiences because you spent all your money on material shit.

Put in the effort to do that day trip to the beach you keep putting off. Dip your feet in the water and dig your toes in the sand. Wet your face with salt water.

Get amongst nature.

Try just enjoying and being in moments rather than capturing them through the screen of your phone. Life isn’t meant to be lived through a screen nor is it about getting the perfect photo.. enjoy the bloody moment, people! Stop trying to capture it for everyone else.

Random rhetorical question. Are those several hours you spend doing your hair and make up each day or to go out for one night really worth it? I’ve never understood this about females

Get up early sometimes and listen to the birds while you watch the beautiful colours the sun makes as it rises.

Listen to music.. really listen. Music is therapy. Old is best

Cuddle your dog. Far out, I will miss that.

Talk to your friends. Put down your phone. Are they doing okay?

Travel if it’s your desire, don’t if it’s not.

Work to live, don’t live to work.

Seriously, do what makes your heart feel happy.

Eat the cake. Zero guilt.

Say no to things you really don’t want to do.

Don’t feel pressured to do what other people might think is a fulfilling life.. you might want a mediocre life and that is so okay.

Tell your loved ones you love them every time you get the chance and love them with everything you have.

Also, remember if something is making you miserable, you do have the power to change it - in work or love or whatever it may be. Have the guts to change. You don’t know how much time you’ve got on this earth so don’t waste it being miserable. I know that is said all the time but it couldn’t be more true.

Anyway, that’s just this one young gals life advice. Take it or leave it, I don’t mind!

Oh and one last thing, if you can, do a good deed for humanity (and myself) and start regularly donating blood. It will make you feel good with the added bonus of saving lives. I feel like it is something that is so overlooked considering every donation can save 3 lives! That is a massive impact each person can have and the process really is so simple.

Blood donation (more bags than I could keep up with counting) helped keep me alive for an extra year - a year I will be forever grateful that I got to spend it here on Earth with my family, friends and dog. A year I had some of the greatest times of my life

..’Til we meet again.

Hol

# data[].attributes.attachment_link.title
Dermot Kennedy // An Evening I Will Not Forget

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Chodząc dzisiaj między grobami, których z roku na rok mam coraz więcej do odwiedzenia, towarzyszyła mi jedna myśl: „Jak mało mamy tutaj czasu". Jak bardzo nie wiemy, ile dni nam zostało, ile jeszcze chwil i momentów złoży się na nasze życie.

Odwiedziła mnie przyjaciółka: „Muszę coś zrobić ze swoim życiem" - oznajmiła przy kolejnej lampce wina. Obie mamy prawie 40 lat, ile jeszcze mamy czekać na odwagę, która pozwoli nam zrobić krok do przodu? Jak długo powinnyśmy zastanawiać się, czy to ten odpowiedni moment? Kiedy okaże się, że jesteśmy gotowi?

J. robi kolejne kursy, szkolenia, jeździ na warsztaty, wciąż się doszkala i cały czas nie wierzy w siebie. Nieustannie towarzyszy jej lęk, czy podoła celom, które chce sobie postawić.

Rozmawiałyśmy o tym, jak mało mamy czasu. Ile jeszcze chcemy czekać? Przecież nie mamy czasu. Staję przy grobie kolegi z podstawówki - wypadek samochodowy, zmarł na kilka dni przed swoją 18-tką. Obok - jego brat, trochę ponad 40 lat... Zapalam znicz na grobie mamy mojej przyjaciółki i ze zdumieniem, jak każdego roku, stwierdzam, że miała 45 lat, gdy odchodziła... 45 lat - tak niewiele więcej ode mnie... Za chwilę mogę to być ja, ty, ktoś nam bliski, ktoś, kto nadal nie ma odwagi żyć, wziąć życia w swoje ręce. Ktoś, kto odkłada wszystko na bliżej nieokreślone jutro. A przecież już jutro może nas nie być.

To jak przebudzenie, kiedy zdajesz sobie sprawę, że wszystko, co planujesz, może zwyczajnie się nie zrealizować. Dlaczego? Bo nam się wydaje, że mamy czas, że na spokojnie, wszystko jeszcze uda nam się zrobić. Jak nie dzisiaj, to za tydzień, za miesiąc. Wydaje się nam, że te ważne rzeczy mogą jeszcze poczekać, przecież tu i teraz tyle się dzieje. Musimy wyskoczyć po zakupy, wysłać maila, zobaczyć co dzieje się na Facebooku, Twitterze, przeczytać jakiś tekst o celebrytach, zerknąć, co słychać u ulubionych blogerów. Jesteśmy nieustannie zajęci nadmiarem codziennych rzeczy do wykonania. Zawieźć dzieci, odwieźć, ugotować, posprzątać, wstawić pranie, powiesić pranie. Zaplanować kolejny dzień tak, by nic się nie wysypało, żeby wszystko zgadzało się z naszym zapisanym po brzegi kalendarzem. A co z tak zwaną całą resztą? Cała reszta przecież poczeka. A jeśli nie? Jeśli nie poczeka, jeśli odkładany od tygodni telefon do przyjaciółki się nie zdarzy, bo nie zdążysz zadzwonić? Jeśli nie zdążysz wpaść na kawę do swojej babci czy ukochanej cioci?

Spytałam siebie - o czym marzysz w tym momencie? Wiecie o czym? O tym, żeby mojego niemal 12-letniego syna złapać jeszcze za rękę podczas spaceru po cmentarzu, bo on zaraz mi się wymknie, za chwilę pójdzie już swoją drogą, gdzie nie będzie potrzebował prowadzenia za rączkę. „Mamo, nie ściskaj mnie tak bardzo" - usłyszałam, nie wiedząc nawet, ile siły włożyłam w zatrzymanie tej jednej chwili, tej, którą może pewnego mojego ostatniego dnia będę wspominać.

Świadomość nieuchronności śmierci powinna uczyć nas jednego - powinna uczyć nas żyć tak, jak chcemy, jak pragniemy, powinna ustalać nasze priorytety, dzielić rzeczy na ważne i najważniejsze, na te, w które warto włożyć naszą energię i te, które należy po prostu przez siebie przepuścić. Dzisiaj powinniśmy myśleć o tym jeszcze bardziej. Skupić się na tym, gdzie jesteśmy. Nie na pozorach szczęśliwego życia. Ubieramy nasze życie w nowe meble, samochody, ciuchy, zajęcia dla dzieci nazywając to szczęściem. Ale czy ono na pewno z tego się składa? Czy może są szczegóły, drobnostki, na które nie mamy czasu zwrócić uwagi. Tak niewiele potrzebujemy - uśmiech obcej osoby na ulicy, SMS od lub do męża, mała dłoń naszego dziecka wsunięta w naszą. To może być kot, który wyleguje się przy naszych stopach, dobra kolacja zjedzona w towarzystwie osób, które kochamy, szanujemy i które są prawdziwie ważne. To nie jedno z kolejnych spotkań, podczas których męczymy się udawaniem kogoś, kim nie jesteśmy. Dlaczego tak rzadko zabiegamy o czas z tymi, przy których zawsze jesteśmy sobą, a tak często tracimy godziny na rozmowach zupełnie nieistotnych?

Dlaczego nie chcemy wyciągać lekcji, wniosków? Dlaczego nie dbamy o to, co sprawia, że nasze życie staje się dobre, czasami nawet lepsze. Dlaczego nie skupiamy się na chwilach, w których pojawia się wdzięczność za życie, które mamy?

Pamiętacie pielęgniarkę, która pracowała przy umierających ludziach? Stworzyła listę rzeczy, których żałowali ci żegnający się już z życiem. Najczęściej pojawiało się, że nie zdążyli żyć swoim życiem, być uważnym na to, co naprawdę jest ważne.

Co dla ciebie dzisiaj jest ważne? Jaka odpowiedź wypływa gdzieś ze środka ciebie? Taka, która cię wzrusza, która cię porywa, która sprawia, że budzą się w tobie ogromne tęsknoty, serce bije szybciej. Myśl o tym, czego prawdziwie pragniesz rodzi radość? Niewysłowioną pewność, że tego właśnie chcesz? To na co czekasz? Dlaczego nie idziesz za tym głosem? Dlaczego nie zacząć iść za nim właśnie dzisiaj, kiedy jutra może nie być, może nie być żadnego za miesiąc, za rok, kiedy dzieci będą duże, kiedy nadjedzie odpowiedni moment. On może nigdy nie nadejść.

Gdybyś dzisiaj miała stworzyć dla siebie listę rzeczy, których żałowałabyś, gdyby okazało się, że nie ma dla ciebie jutra? Czego żałowałabyś najbardziej? Czego nie zdążyłaś zrobić? Powiedzieć? Poczuć?

Nie traćmy czasu na zacietrzewienia, na brak wybaczenia. Wybaczajmy sobie nasze błędy, wybaczajmy sobie, że pozwalaliśmy innym traktować siebie bez szacunku i miłości, wybaczajmy sobie, że żyliśmy życiem składającym się z naprawdę mało istotnych rzeczy. Że ważniejsze było to, co dopasowuje nas do ogółu, niż nasze prawdziwe emocje i potrzeby.

Połóż się dzisiaj ze swoim dzieckiem, choćby nie wiadomo, ile miało lat. Bądź blisko, byście ty i ono mogli w najtrudniejszych momentach wracać do tej chwili.

Powiedz „przepraszam" temu, kto na te słowa czeka.

Nie zacietrzewiaj się tym, co już było, nie pielęgnuj swojej złości. Wybaczaj sobie, wybaczaj innym. I idź dalej.

Zadzwoń do tej osoby, do której telefon odkładasz w nieskończoność, bo nigdy nie dość czasu na długą rozmowę, na otwarcie się, na poświęcenie czasu sobie i komuś, kto jest dla ciebie niezwykle znaczący. Co w tym momencie jest istotniejsze?

I tak - skup się na tym, co ważne tu i teraz. Pytaj siebie jak najczęściej - czego właśnie chcę? Pytaj, gdy czujesz ucisk w żołądku, gdy czujesz niezgodę, lęk, niepokój. Pamiętaj - ty podejmujesz decyzję, jak chcesz żyć, kolejnej szansy nie będzie. A jak długo będzie trwała ta, która została nam dana? Nadal chcesz ją zaniedbywać? Nadal chcesz czekać? Naprawdę tego właśnie chcesz?

# data[].attributes.attachment_link.title
Mamy mniej czasu niż nam się wydaje. Nigdy nie jest za późno, by zacząć żyć - Oh!me - Magazyn dla kobiet

# data[].attributes.attachment_link.description
Chodząc dzisiaj między grobami, których z roku na rok mam coraz więcej do odwiedzenia, towarzyszyła mi jedna myśl: „Jak mało mamy tutaj czasu". Jak bardzo nie wiemy, ile dni nam zostało, ile jeszcze chwil i momentów złoży się na nasze życie. Odwiedziła mnie przyjaciółka: „Muszę coś zrobić ze swoim życiem" - oznajmiła przy kolejnej lampce ...

# data[].attributes.body
Gdyby wszyscy mieli po cztery jabłka
Gdyby wszyscy byli silni jak konie
Gdyby wszyscy byli jednakowo bezbronni w miłości
Gdyby każdy miał to samo
Nikt nikomu nie byłby potrzebny
Dziękuję ci, że sprawiedliwość Twoja jest nierównością
To co mam i czego nie mam
Nawet to, czego nie mam komu dać
Zawsze jest komuś potrzebne
Jest noc, żeby był dzień
Ciemno, żeby świeciła gwiazda
Jest ostatnie spotkanie i rozłąka pierwsza
Modlimy się, bo inni się nie modlą
Wierzymy bo inni nie wierzą
Umieramy za tych co nie chcą umierać
Kochamy bo innym serce wychłudło
List przybliża bo inny oddala
Nierówni potrzebują siebie
Im łatwiej zrozumieć że każdy jest dla wszystkich
I odczytywać całość

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Cześć. Mam nadzieję, że u Ciebie wszystko dobrze. Nie wiem, czy się znamy, w końcu czytasz te słowa przez Internet. Na szczęście jednak nie jesteśmy sobie obcy. Myślimy zupełnie inaczej i pewnie w kluczowych sprawach nasze procesy decyzyjne przebiegają odrębnie niczym biegi Amazonki i Nilu, ale... oboje jesteśmy ludźmi. Ty i ja.

Sporo o tym ostatnio myślę.

Jest taka amerykańska youtuberka jak Brooke "Dodger" Lawson. Bardzo cenię jej opinie. Poruszyła niedawno wątek, który naprawdę ciężko w pełni pojąć. Do lat siedemdziesiątych w większości "zachodnich" kultur wymagano od kobiety, by brała ślub jakoś w parę chwil po ogólniaku i najlepiej od razu zajmowała się domem.

Potem nastąpiła kontrkultura, potem mamy czasy z grubsza dzisiejsze. Pełne coraz silniejszej tolerancji i wzajemnego wspierania się, czy to płci, czy ras, czy religii, czy orientacji seksualnych. To są dobre czasy. Trudne i potykające się o dziesiątki rozsypanych po świecie konfliktów, ale dające nadzieję.

A zarazem, co Dodger zauważyła w trakcie nagrania, charakteryzujące się okazjonalnymi przegięciami w drugą stronę. Jej zdaniem po latach presji na wizję "kobiety-pani-domu" pojawiła się prawie od razu silna presja na "kobietę-skrajny-sukces", tym razem narzucana często przez same kobiety.

Gdy Dodger mówi publicznie, że zawodowo gra w gry i gada potem o nich (i o animcach) na YouTube, większość facetów stwierdza, że to absolutne mistrzostwo. A większość kobiet jej dojeżdża, że powinna zająć się czymś prawdziwym. Biznesem. Karierą. Pokazywaniem światu, ile jest warta.

To przykre.

To znaczy - jeśli ktoś miałby mówić kobiecie, jak ma żyć, to albo powinni to być jej rodzice albo osoby związane z jej profesją, albo inne kobiety. To akurat bardzo rozsądne. Ale z drugiej strony, tak sobie myślę, po co w ogóle mówić komuś, jak ma żyć? Po co wymuszać złożone ambicje, gdy ktoś jest niesamowicie szczęśliwy z prostymi? To w inny sposób, ale podobnie krzywdzące, co zmuszanie kogoś do ambicji prostych, gdy ma złożone.

Zobacz: facet pracujący jako drwal. Kobieta opiekująca się domem. Facet sprzedający nieruchomości. Kobieta pracująca jako sekretarka. Facet pracujący jako designer międzynarodowej marki. Kobieta pracująca jako reżyser produkcji w telewizji lokalnej. Facet pracujący przy oświetleniu imprez lokalnych. Kobieta prowadząca wielki hedge-fund. Facet pracujący w przedszkolu. Kobieta pełniąca rolę premier kraju. Facet opiekujący się domem. Kobieta pracująca jako inżynier hydrauliki siłowej.

Czy coś jest nie tak z którymkolwiek z tych zestawień?

Nie. Przedstawicieli paru z nich nawet znam. Zarówno tych bardziej "tradycyjnych", jak i tych bardziej wolnych, bliższych współczesności. Żadna z nich, żaden z nich nie ma ze sobą żadnego problemu. Ale w przypadku tej drugiej grupy co jakiś czas ktoś na świecie lubi im przypomnieć, że nie, że powinni mieć taki problem.

Bo tak.

Wydaje mi się ważne, by poruszać ten temat publicznie.

Kobieto, dziewczyno. Jeśli mogę.

Jeśli chcesz być jak bohaterka zdjęcia z nagłówka i spędzać czas przemierzając plaże - to rób to.

Jeśli chcesz w lesie grać na gitarze, bo autobus na południe Oregonu się spóźnia a Tobie padła komórka - to rób to.

Jeśli chcesz kogokolwiek wyprzedzić i pierwszej spojrzeć z mądrym spokojem, ale też odwagą i ogniem w oczach w dół potężnego klifu życia, czy na dnie doliny na pewno jest coś ciekawego i wartego wysiłku - zrób to.

Jeśli chcesz założyć własny bank, grać w teatrze, opiekować się dziećmi, być profesorem zwyczajnym na uniwersytecie, zaprojektować poziomy do nowego tytułu w swojej ukochanej serii gier, założyć wielką rodzinę, wydać album, wymyślić nowy węzeł żeglarski, pracować w NASA - zrób dokładnie to, na czym Ci zależy. Ja zrobię to, na czym będzie zależało mi.

Gdy dotkniesz dłońmi szklanego sufitu, skruszmy go wspólnie. Blokady górne z reguły da się z czasem napiętnować niesprawiedliwością i podjąć zwarte wysiłki poprawiające sytuację wszystkich naraz. Blokady dolne - "nie, nie możesz być w domu i rysować" - są bardziej wredne, bo w teorii są "dla czyjegoś dobra".

Nie. Nie są.

Nie zawsze.

Każdy człowiek na świecie powinien mieć świadomość, że istnieje tylko jedna osoba ponosząca pełnię odpowiedzialności za prywatne decyzje podejmowane w demokratycznym, wolnym środowisku - takim jak Polska. Tą osobą jest się samemu dla siebie.

Można słuchać opinii innych. Ale to tylko opinie. Zdania. Destylacje myśli osób, które nigdy nie będą do końca wiedziały, co tak naprawdę masz w głowie. Na czym tak naprawdę Ci zależy.

Co mieszka w Twoim sercu.

Klucze do niego należą wyłącznie do Ciebie.

Otwórz. Zajrzyj. Spróbuj.

Ja podobnie uczynię z moimi.

Na trzy-cztery, okej?

# data[].attributes.attachment_link.description
Cześć. Mam nadzieję, że u Ciebie wszystko dobrze. Nie wiem, czy się znamy, w końcu czytasz te słowa przez Internet. Na szczęście jednak nie jesteśmy sobie obcy. Myślimy zupełnie inaczej i pewnie w kluczowych sprawach nasze procesy decyzyjne przebiegają odrębnie niczym biegi Amazonki i Nilu, ale... oboje jesteśmy ludźmi.

# data[].attributes.body
"Dawno zrozumiałam, że jeśli chce się zdobyć czyjeś zaufanie i szacunek, to trzeba być prawdziwym."

Anna Dymna

# data[].attributes.body
"Nie takie ważne, żeby człowiek dużo wiedział,
ale żeby dobrze wiedział.
nie żeby umiał na pamięć,
a żeby rozumiał,
nie żeby wszystko go troszkę obchodziło,
a żeby go coś naprawdę zajmowało".
-Janusz Korczak

# data[].attributes.body
Możesz mieć wady, być lękliwy i czasem poirytowany, ale nie zapominaj, że Twoje życie jest największym przedsiębiorstwem świata. Tylko Ty możesz zapobiec jego fiasku. Wielu Cię ceni, podziwia Cię i Cię kocha. Chciałbym, żebyś pamiętał, że być szczęśliwym, to nie znaczy mieć niebo bez burzy, drogę bez wypadków drogowych, pracę bez wysiłku, relacje bez rozczarowań.Być szczęśliwym to znaleźć siłę w przebaczaniu, nadzieję w walkach, bezpieczeństwo na scenie strachu, miłość w niezgodzie.Być szczęśliwym nie znaczy tylko doceniać uśmiech, ale też zastanawiać się nad smutkiem. To nie tylko świętowanie sukcesów, lecz także uczenie się na błędach. To nie tylko czucie radości pośród aplauzów, ale bycie radosnym anonimowo.Być szczęśliwym to uznać, że warto żyć, pomimo wszelakich wyzwań, nieporozumień i kryzysów.Być szczęśliwym to nie fatum losu, ale zdobywanie przez tych, którzy potrafią podróżować wewnątrz siebie samego.Być szczęśliwym to przestać czuć się ofiarą problemów, a stać się bohaterem własnej historii. To przemierzać pustynie w głębi siebie, umiejąc jednak odnaleźć oazę w zakamarkach swojej duszy. To każdego ranka dziękować Bogu za cud życia.Być szczęśliwym to nie bać się własnych uczuć. To potrafić mówić o sobie. To mieć odwagę usłyszeć „Nie”. To czuć się bezpiecznie, przyjmując krytykę, nawet jeśli niesłuszną. To całować dzieci, przytulać rodziców, przeżywać poetyckie chwile z przyjaciółmi, nawet jeśli nas ranią.Być szczęśliwym to pozwolić, by stworzenie, które jest wewnątrz nas, żyło w wolności, radości i prostocie. To być tak dojrzałym, by móc powiedzieć: „Pomyliłem się”. To być tak odważnym, by powiedzieć: „Przebacz mi”.
To mieć taką wrażliwość, by wyznać: „Potrzebuję cię”. To potrafić mówić: „Kocham cię”. Niech Twoje życie stanie się ogrodem okazji, by być szczęśliwym…Abyś w Twoich wiosnach był miłośnikiem radości.Abyś w Twoich zimach był przyjacielem mądrości. A kiedy pomylisz drogę, abyś zaczynał od nowa. Bo tak będziesz miał większą pasję życia.I odkryjesz, że być szczęśliwym to nie znaczy mieć perfekcyjne życie.Ale używać łez, by nawadniać tolerancję.Używać przegranych, by doskonalić cierpliwość. Używać błędów, by rzeźbić duchowy pokój.Używać bólu, by kamienować upodobanie.Używać przeszkód, by otwierać okna intelektu.Nigdy nie przestawaj…Nigdy nie rezygnuj z ludzi, których kochasz.Nigdy nie rezygnuj ze szczęścia, bo życie jest niewiarygodnym spektaklem. Papież Franciszek

# data[].attributes.body
Boję się świata bez wartości, bez wrażliwości, bez myślenia. Świata, w którym wszystko jest możliwe. Ponieważ wówczas najbardziej możliwe jest zło.
- Ryszard Kapuściński

# data[].attributes.body
Tak naprawdę
o nic nie chodzi.
Tylko o to,
żeby wystarczyło ci
czasu na życie
na złamany paznokieć
katar sąsiada
spacer w deszczu, pogrzeb wróbla
jeden Telefon, dwa jabłka
migotanie przedsionków
na Mozarta i Belliniego
samotność, nadzieję -

na więcej nie licz.
Posiwiało ci serce.

# data[].attributes.body
Po pierwsze, przyjaciele.
A poza tym:
Chcieć niezbyt wiele.
Wyzwolić się z kultu młodości.
Cieszyć się pięknem.
Nie dbać o sławę.
Wyzbyć się pożądliwości.
Nie mieć pretensji do świata.
Mierzyć siebie swoją własną miarą.
Zrozumieć swój świat.
Nie pouczać.
Iść na kompromisy ze sobą i światem.
Godzić się na miernotę życia.
Nie szukać szczęścia.
Nie wierzyć w sprawiedliwość świata.
Z zasady ufać ludziom.
Nie skarżyć się na życie.
Unikać rygoryzmu i fundamentalizmu.
- Leszek Kołakowski

# data[].attributes.body
"jakbym miał trochę forsy
kupiłbym sobie Nowy York

a tak?
nowy dzień
przynosi stare świństwa

żyć nie umiem
umrzeć się boję

stać mnie najwyżej na bilet do kina"

Wiesław Sadurski