# data[].attributes.body
Mijn werkplekbegeleider zegt dat nog niet iedereen klaar is voor art based learning. Hij vertelde mij dat het belangrijk is om een praktische basis te leggen, vooral in de onderbouw.

Hierbij zou praktijk en techniek centraal moeten staan. Af en toe kleine termen over stromingen en beeldaspecten, maar zonder druk. Hierdoor zouden de leerlingen kennis maken met het uit proberen, verbeelden en creatief nadenken.

Vervolgens vertelde hij mij dat na deze basis de leerlingen (als het goed is) klaar zijn voor art based learning. We hebben het dan over de bovenbouw. Ze kunnen nu creatief genoeg nadenken voor persoonlijke betekenisgeving.

Iets om uit te zoeken? Klopt dit? Is dit hoe het er in de praktijk aan toe gaat? Kan de onderbouw dit niet?

# data[].attributes.body
Ik vind art based learning op papier geweldig klinken, maar ik loop toch tegen een aantal problemen aan.

Wie bepaald er welke kunst er wordt behandeld met de leerlingen? Wat nou als ik art based learning ga toepassen, wordt abstracte kunst dan nog wel behandeld? Ik zie er het nut niet van in, dus zou dat betekenen dat mijn leerlingen hier nooit over zullen leren, toch? En wat als ik het wel behandel, komt het dan goed over op de leerlingen?

Mijn volgende punt: welke eisen gaan we dan stellen aan kunstwerken? Wanneer is een kunstwerk goed genoeg om behandeld te worden? Bij art based learning krijg ik direct het idee van high art en low art, geselecteerd door de desbetreffende kunsteducator.

# data[].attributes.body
Creativiteit is een ingewikkeld begrip. Als je het vastlegt, in leerlijnen verwoordt of in stappen beschrijft, kan het als los zand tussen je vingers wegsijpelen. Toch kun je veel dingen doen en leren om de creativiteit van je leerlingen vleugels te geven. Wat kunnen we leren van kunst als het gaat om creativiteit?

Kunst maakt via kritische vragen ons hoofd en onze zintuigen wakker. Kunst nodigt uit tot dialoog door je uit te dagen tot het innemen van een ander perspectief. Daarmee voedt kunst de verbeeldingskracht en schept ruimte. Ruimte in tijd, voor ideeën, om uit te proberen, voor contact en om te ervaren. Ruimte dus ook voor persoonlijke betekenisgeving.

# data[].attributes.body
Ik stoor me al jaren aan het feit dat er zo veel druk wordt gelegd op de praktijk in het kunstonderwijs. Waarom is het in godsnaam van belang dat een leerling leert om in perspectief te tekenen? Waarom moet een leerling met acrylverf kunnen omgaan?

Ik vind het reflecteren en vrij associatief denken veel belangrijker in de kunstvakken. Naar mijn mening zouden we dit ook op de eerste plaats moeten zetten. Praktijk zou enkel ondersteunend moeten zijn.

# data[].attributes.headline
Ik snap abstracte kunst niet, mis ik iets?

# data[].attributes.subject
Ik snap abstracte kunst niet, mis ik iets?

# data[].attributes.body
Het heeft veel in mijn hoofd rondgespookt de afgelopen jaren op de ABV. Ik snap abstracte kunst niet. Het soort abstracte kunst van een paar verfspatten, twee kleurenblokken of iets wat er op doet lijken alsof het slecht is uitgevoerd. Ik zie schilderijen voorbij komen die lijken alsof ze hebben gediend als druppeldoek voor een ander schilderij, en toch verkopen ze voor duizenden euro´s. Wat mis ik?

# data[].attributes.attachment_caption
Domestikator is een kunstwerk van Atelier Van Lieshout/Joep van Lieshout (2018)

# data[].attributes.body
Voorbeeld van een kunstwerk waar ik niets voor voel. Toch vertel ik mijzelf dat kunst beweging moet brengen in de maatschappij, iets wat dit kunstwerk zeker doet. Hypocriet? Wellicht.