# data[].attributes.body
'Ik ben August, trouwens. Ik ga niet beschrijven hoe ik eruit zie. Wat je ook denkt, ik weet bijna zeker dat het erger is.' Een jongen genaamd August Pullman heeft een gezichtsafwijking. Hij heeft al veel operaties achter de rug, maar nog steeds ziet hij der niet zoals gewoonlijk uit. Op straat probeert hij zo min mogelijk op te vallen, want als mensen hem zien hebben ze meestal geen leuke reacties; ze staren, kijken weg of schrikken zelfs van hem. Hij kreeg altijd thuisonderwijs van zijn moeder, maar op zijn 10e besloten zijn ouders hem naar school te sturen. Eerst wilde hij niet gaan, omdat hij denkt dat hij zal worden gepest en helaas is dat ook het geval. In de klas wordt hij genegeerd. Totdat een meisje genaamd Summer op hem afstapt. Summer let niet op zijn uiterlijk en ze worden goeie vrienden.

Ik vind dit een van de leukste boeken die ik ooit gelezen heb. Ik vond geen een stukje saai en vind dat het boek een goed verhaal heeft en ik vind het fijn dat het verhaal vanuit verschillende perspectieven is verteld.

# data[].attributes.body
Het verhaal begint bij Christopher thuis. August had nooit veel vrienden, maar hij had er wel een paar. Een daarvan was Christopher, zijn beste vriend. Jammer genoeg woonde Christopher heel ver weg. Ik vind dat het huis van Christopher een goede sfeer heeft, omdat August zich hier niet hoeft te schamen voor hoe hij eruitziet. Toen August samen met zijn ouders en zus bij het huis van Christopher was hoorde hij zijn moeder praatte met de moeder van Christopher. Ze hadden het over dat August in de herfst naar school zou gaan. August was hier helemaal niet blij mee en zijn vader was het er ook niet over eens. Persoonlijk begrijp ik August wel dat hij niet naar een gewone school wil, maar ik denk dat het wel goed voor hem is om meer sociale contacten te krijgen en ik denk dat hij op school van docenten meer kan leren dan van zijn moeder. Onderweg naar huis hoorde hij vanaf de achterbank zijn vader en moeder erover praten. Zijn ouders vertelden dat ze dit al een jaar van plan waren en hij zelfs al is toegelaten op de school.

# data[].attributes.body
August ging met zijn ouders naar zijn nieuwe school voor een kennismaking met de directeur en een rondleiding. Wat hij niet wist was dat hij die rondleiding kreeg van een groepje leerlingen. Onderweg naar het kantoor van de directeur meneer Aarsman kwamen ze de assistent van meneer Aarsman tegen. August vond de assistente eigenlijk best aardig. Eenmaal in het kantoor van meneer Aarsman aangekomen hadden ze een gesprek over van alles, maar August deed allesbehalve opletten. Tot hij ineens kinderstemmen hoorde buiten het kantoor. Hij voelde zich meteen een stuk minder goed. Mevrouw Garcia, de assistent, klopte aan en liet de kinderen naar binnen. Ik vind het goed dat August alvast nieuwe kinderen leert kennen voordat hij echt naar school gaat, maar ik vind dat hij dat wel eerder mocht aangeven in plaats van dat ze ineens naast hem staan.

# data[].attributes.body
De laatste plek van mijn Reisblok is het huis van August zelf. August woonde samen met zijn moeder, vader, zus en hond. Tot zijn 10e kreeg hij altijd thuis les van zijn moeder. Het is volgens mij een hele hechte familie en er is een goeie sfeer in het huis. Toen August thuiskwam van zijn eerste dag school rende die meteen naar zijn kamer. Hij wist niet goed wat hij ervan moest vinden. Aan de ene kant vond hij het leuk en aan de andere kant juist niet. Hij vond het moeilijk om in de ochtend zo vroeg op te staan en huiswerk te maken, want dat hoefde vroeger niet. De hond van August overleed ook in het boek. Toen hij thuis kwam van schoolkamp werd hij verdrietig van het idee dat zijn hond hem niet meer zou opwachten tot hij thuiskwam.

# data[].attributes.body
Ik zou deze reis zeker aanraden. Het is een heel mooi boek dat je ook zou kunnen inspireren om niet te veel naar uiterlijk te kijken, maar vooral naar iemands innerlijk. Je leert van het lezen van dit boek een beetje hoe het leven van iemand met zo’n afwijking nou eigenlijk is en hoe zo iemand dat ervaart en natuurlijk dat pesten echt niet oke is. Wat je ook van dit boek kan leren is om als je ziet dat iemand gepest wordt of merkt dat iemand niet oke is dat je er dan misschien even naar toe kan gaan om te vragen of het gaat, want dat kan iemand echt goed doen. Er zaten grappige stukjes in, maar ook minder leuke stukjes in die best zielig waren. Bijvoorbeeld de stukjes waarbij hij gemene opmerkingen kreeg of toen zijn hond overleed. Het boek eindigt als de moeder zegt tegen August: ‘Je bent echt een wonder, Auggie. Je bent een wonder.’
Dit is een foto van de jongen waar het boek eigenlijk op gebaseerd is: