# data[].attributes.body
Najbardziej tajemniczym miejscem w naszej szkole jest strych. Jest on ogromny i nie wolno nam tam wchodzić, ale wielu uczniów zastanawia się jak naprawdę wygląda to miejsce. Nie każda szkoła ma stych, ale nasza jest bardzo stara.

# data[].attributes.headline
W mojej szkole bardzo lubię chodzić na drugie boisko, te porośnięte trawą. Miło tam spędzam czas, ponieważ znajdujące się tam drzewa dają mi latem cień, a koniczyny rosnące wśród traw zajmują mi czas na dwudziestominutowych przerwach, na które nie zawsze mam ochotę wychodzić. Tak w 9 na 10 przypadków, czyli raczej często. A wracając do tematu koniczyn, to bardzo zaskakuje mnie fakt, że tak wielu ludzi uważa, że czterolistne koniczyny nie istnieją! A ja znalazłam takowych ponad 100 w rok! A trudno mi takowych szukać, kiedy ktoś co chwila tam biega, więc często rezygnuję z tej formy spędzania przerwy. Do moich częstych zajęć na górnym boisku należy też rysowanie postaci, najczęściej kobiet w XIX, albo XVIII strojach. Tylko, że kiedy chce spędzić czas w ten sposób, to muszę mieć wygodną pozycję do siedzenia, co na świeżym powietrzu często nie jest możliwe. Większość czasu poświęcam więc wcześniej już wymienionemu obserwowaniu chmur, często jednocześnie jedząc drugie śniadanie. Często pogrążam się wtedy w rozmyślaniach, na przykład o chmurach, których obserwowanie, jak już wcześniej wspomniałam należy do moich pasji. Bardzo lubię spacerować w tym miejscu, i bardzo chętnie napisałabym o bardzo wielu innych czynnościach, które wykonuję tam spacerując, ale niestety muszę kończyć, zanim ten opis zmieni się w opowiadanie o moich pasjach. Alicja 

# data[].attributes.subject
W mojej szkole bardzo lubię chodzić na drugie boisko, te porośnięte trawą. Miło tam spędzam czas, ponieważ znajdujące się tam drzewa dają mi latem cień, a koniczyny rosnące wśród traw zajmują mi czas na dwudziestominutowych przerwach, na które nie zawsze mam ochotę wychodzić. Tak w 9 na 10 przypadków, czyli raczej często. A wracając do tematu koniczyn, to bardzo zaskakuje mnie fakt, że tak wielu ludzi uważa, że czterolistne koniczyny nie istnieją! A ja znalazłam takowych ponad 100 w rok! A trudno mi takowych szukać, kiedy ktoś co chwila tam biega, więc często rezygnuję z tej formy spędzania przerwy. Do moich częstych zajęć na górnym boisku należy też rysowanie postaci, najczęściej kobiet w XIX, albo XVIII strojach. Tylko, że kiedy chce spędzić czas w ten sposób, to muszę mieć wygodną pozycję do siedzenia, co na świeżym powietrzu często nie jest możliwe. Większość czasu poświęcam więc wcześniej już wymienionemu obserwowaniu chmur, często jednocześnie jedząc drugie śniadanie. Często pogrążam się wtedy w rozmyślaniach, na przykład o chmurach, których obserwowanie, jak już wcześniej wspomniałam należy do moich pasji. Bardzo lubię spacerować w tym miejscu, i bardzo chętnie napisałabym o bardzo wielu innych czynnościach, które wykonuję tam spacerując, ale niestety muszę kończyć, zanim ten opis zmieni się w opowiadanie o moich pasjach. Alicja 

# data[].attributes.body
Raz na lekcję języka polskiego nasza nauczycielka przyszła dokańczając śniadanie po przerwie. Jadła coś dziwnego, co chrupało. Zapytaliśmy, co pani je. Okazało się, że był to kawałek białej kapusty. Pani przyznała, że w pokoju nauczycielskim jest talerz z pokrojoną kapustą, którą wszyscy nauczyciele zajadają. To chyba sekret mocy naszych nauczycieli !

# data[].attributes.body
Dziękuje za wszystkie starania, które
wkładacie w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, ze Wasz wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych. Dziękujemy za codzienne, niezwykle trudne budowanie naszych wnętrz. Dziękujemy za pokazanie nam,
że porażki mogą nas nauczyć czegoś pożytecznego,
że gdy przeżywamy trudności, możemy odkryć swą siłę,
że miłość i życzliwość często znajdujemy w najciemniejsze dni. Za trud jaki jest wkładany szczególnie chce podziękować pani Renacie która jest wychowawczynią mojej klasy 5b.

# data[].attributes.body
Lepiej pod mostem zdychać
niż labradora popychać
Tymek

# data[].attributes.body
W szkole jestem już 5 lat, zostało jeszcze parę dni, będą wakacje, a od września zacznie się 6 klasa. Były lepsze i gorsze chwile. Dwa lata była nauka zdalna. Lekcji było już dużo, i każdego roku dochodzi ich coraz więcej. Były lekcje na korytarzu, na dworze. Jednak moją najlepiej zapamiętaną lekcją była lekcja na korytarzu z panem Trygalskim. Szkoła ma duże boisko i każdy znajdzie sobie miejsce. W 1 klasie za wiele się nie działo, ale byłam bardzo podekscytowana. W 2 klasie byliśmy więksi i było coraz więcej nauki. Nadeszła 3 klasa- w tamtym czasie za długo w szkole nie byłam, zaczęły się lekcje zdalne. W 4 klasa nadal była zdalna nauka, ale chociaż widzieliśmy się przez komputer lub na żywo. 5 klasa działo się dużo, a nawet za dużo, zaczęliśmy niektóre rzeczy brać na poważnie. Ten rok szkolny już się kończy. Już niedługo wakacje, a po 2 miesiącach zaczniemy naukę od nowa. Dobrych wakacji, pa pa!

# data[].attributes.body
1 / 1

Mój kolega Sebastian chodzi on ze mną do szkoły siedzi on w trzeciej ławce z moją koleżanką Kingą ma on jedenaście lat urodził się dwa tysiące dziesiątym roku. Ma on brata który chodzi do siódmej klasy i ma on trzynaście lat. Mieszka on dziewięć kilometrów od szkoły.

# data[].attributes.body
ŻYCZENIA DLA NAUCZYCIELI

Dziękujemy za wytrwałość i cierpliwość, za Wasze trudy włożone w każdą lekcje. Za uciszanie nas medal dostać powinniście. Przepraszamy za to, że przyprawiamy was o bóle głowy i za gardło chore. I tak Was podziwiamy i wielbimy, lecz za złą ocenę się gniewamy, ale zawsze Wam przebaczamy. Nie ma złego nauczyciela wszyscy spisujecie się jak SUPER BOHATEROWIE. Mimo, że czekamy na wakacje to i tak po powrocie się cieszymy, że Was widzimy. Bo lepszych nauczycieli nie znajdziemy nawet na drugim końcu świata. Więc po wakacjach bądźcie zdrowi i gotowi. Jesteście nam potrzebni, bo kto inny nam pomoże z nauką tak dobrze jak Wy, poza tym dział sam się nie przerobi, więc przyjdźcie i nam pomóżcie, aby kolejny rok był tak samo świetny i ciekawy jak każdy z Wami spędzony rok szkolny. BĘDZIEMY NA WAS CZEKAĆ !

# data[].attributes.body
Krzesło w mojej szkole oceniam pięć na dziesięć pkt. Wygodna to ono nie jest. Popisana też nie. Dziur nie ma. I spód też jest okej. Ale siedzenie na nim to koszmar.

Siedzę na nim już 35 minut a już mnie wszystko boli. Dlatego opowiem wam historię. Pewnego strasznie męczącego dnia. W sali nr 14. jakiś uczeń z starszej klasy podmienił krzesło od fortepianu na moje. I siedziałam na mega wygodnym krześle to była najlepsza lekcja w moim życiu.

Krzesło było koloru czerwono czarnego i miało czarne metalowe nóżki. Innymi słowy krzesła są różne twrde i miękie kolorowe albo drewniane ale tamta lekcja była nie do zapomnienia.

# data[].attributes.body
Chodzą do szkoły podstawowej numer 6 przy ulicy Żwirki i Wigury szkoła mieści się w niedużym budynku stojącym blisko ruchliwej ulicy ze wszystkich stron otoczona jest płotem przez to najmłodsi mogą czuć się bezpiecznie budynek ma 2 piętra duże wejścia z tyłu jedno od frontu i małe z boku na samej Górze umieszczone jest podświetlany zegar obok szkoły znajduje się boisko a koło niego jest plac zabaw kawałek dalej zbudowano miasteczko ruchu drogowego przy głównym wejściu jest ogródek botaniczny koło którego stoi prawie stuletni 100 letni jesion ‘’Staś .Chodzę do 5 klasy dlatego moje lekcje przeważnie odbywają się na pierwszym piętrze. Parter przeznaczony jest dla najmłodszych uczniów. Lubię moją szkołę, ponieważ jest niezbyt duża i dlatego przytulna czuję się w niej bezpiecznie. Szkoda, że nie mamy sali gimnastycznej, ale za to możemy korzystać z basenu i pobliskich sal. Na parterze przy wejściu bocznym po lewej stronie jest wejście do świetlicy w której, można się pobawić, odrobić zadania i poczekać na rodziców. Jest tam stołówka. Na parterze głównego wejścia z prawej strony jest dyżurka koło niej wzdłuż ciągnie się długi korytarz po jego obu stronach są sale lekcyjne sekretariat, gabinet dyrektora i biblioteka. Stoją tu szafki w których uczniowie mogą zostawić książki. Na końcu jego korytarza jest zejście na dół tam znajdują się szatnie i toalety. Na pierwszym piętrze również są sale, ale tu jest pokój nauczycieli zaś na końcu tego korytarza są schody, które prowadzą na strych. Szkoła bardzo mi się podoba jest zadbana i ładnie oświetlona widać to szczególnie w nocy. Jest dobrze zagospodarowana każdy znajdzie tu miejsce dla siebie.

# data[].attributes.body
Lepiej w dzika się zamienić
niż młodo się ożenić
Tymek

# data[].attributes.body
Felix Jankiewicz 5a

Nasza szkoła jest wspaniała,

Dla pierwszaków całkiem duża,

Dla ósmaków całkiem mała.

Wszyscy się tu dobrze znamy,

Na boisku w piłkę gramy.

Dobrze tu możemy zjeść

I mówimy wszystkim cześć.

Na świetlicy się bawimy,

Wszyscy się tutaj lubimy.

Nasz plac zabaw fajny jest,

Mamy tu też kilka drzew.

W bibliotece książki mamy,

Wszyscy chętnie je czytamy.

My z basenu korzystamy,

Jak delfiny tu pływamy.

Sienkiewicza wszyscy znamy,

Jego książki tu czytamy.

Po ogródku tu chodzimy

I biologii się uczymy.

Drzewo nasze stare mamy

I nikomu nie oddamy.

Miasteczko rowerowe mamy

I na rowerach tu śmigamy.

Mistrzów szachowych pełna szkoła

Nie zobaczysz tu matoła.

# data[].attributes.body
Szkoła Podstawowa nr 6 im. Henryka Sienkiewicza znajduje się na ul. Żwirki i Wigury w Gnieźnie.

Założona została w roku  1922 . W roku szkolnym 2021/2022 obchodzimy wielkie święto, bo setną rocznicę jej założenia.

Nasza szkoła należy do małych. Mieści się w niewielkim, jedno piętrowym  budynku. Jest bardzo ładna. Ma jasną elewację i czerwoną dachówkę. Otoczona jest boiskami  i  wieloma starymi drzewami, które rosą obok niej od momentu jej założenia.

Mamy oddzielne boisko do piłki ręcznej, koszykówki, a także miasteczko rowerowe dla tych wszystkich uczniów, którzy chcą zdobyć kartę rowerową. Młodsi uczniowie mogą korzystać z placu zabaw z zjeżdżalniami, huśtawkami  i drabinkami.

W samym budynku szkolnym znajduję się dwadzieścia sal lekcyjnych ,łazienki,  stołówka, biblioteka i sekretariat.

Korytarze zawsze ozdobione są pracami uczniów .

# data[].attributes.body
Boisko szkolne znajduje się na ul. Żwirki i Wigury na terenie Szkoły Podstawowej nr6.
Nasze boisko szkolne jest duże i prostokątne. Ogrodzone jest zieloną siatką. Na terenie szkoły obok boiska rośnie nasze słynne drzewo o imieniu,, Staś''. To wyjątkowe drzewo jest zielonym symbolem niepodległej, naszej małej ojczyzny. Boisko pokryte jest zieloną trawą, znajdują się również na nim dwie bramki do gry w piłkę nożną. Często na lekcji wychowania fizycznego gramy z rówieśnikami w piłkę nożną, bardzo lubię takie zajęcia. Nasza szkoła nie posiada hali gimnastycznej dlatego na boisku szkolnym odbywaja sie różnego rodzaju festyny, a także zakończenie i rozpoczęcie roku.
Moim zdaniem boisko szkolne jest bardzo przydatne, bardzo lubię spędzać na nim czas.

# data[].attributes.body
Moja Szkoła
Od 5 lat uczęszczam do Szkoły Podstawowej Nr 6 w Gnieźnie. W
szkole jest fajnie. Mam dużo kolegów i koleżanek, wspólne przerwy,
na których się świetnie bawimy. Nauczyciele są mili i sympatyczni. Na
Języku Polskim czasami się wygłupiamy, na Geografii śmiejemy się z
żartów i historyjek Pana, a gdy Historia nadchodzi cały stres w nas
wchodzi. Na lekcji muzyki śpiewamy z uśmiechem. A na Języku
Angielski dużo radości i śmiechu.
Bardzo lubię chodzić do mojej szkoły i na pewno będę ją dobrze
wsp

# data[].attributes.body
Szczególne podziękowania

Bardzo dziękuje wszystkim nauczycielom za siły włożone w nasze wychowanie a szczególnie chciałabym podziękować pani Kosmali która wytrzymuje z nami od 2 lat, ponieważ wcale nie jesteśmy taką łatwą klasą jak się wydaje. Bardzo ciężko czasami z nami wytrzymać jednym z takich przykładów jest moment w którym na przerwie chłopacy z klasy robili trumnę z stołów i krzeseł, chowali się po szafkach, niszczyli mienie szkoły oraz gdy krzyczeli na całe gardło chociaż była lekcja. Pani Renatka jest jedyną nauczycielka która ma jeszcze do nas siły. Jest cudowna. Według mnie należy się jej złoty medal a to jest nawet mało. Czuję że to właśnie dzięki pani wyrosnę kiedyś na kogoś cudownego. Wiem że jest teraz ciężko u nas w klasie ale czuje że od nowego roku wszystko się ułoży. Nauczyła nas pani że każdy popełnia czasem błędy i że każdy błąd zawsze można naprawić. Chociaż zostały nam jeszcze 3 lata i tak jestem już pani za wszystko wdzięczna. Do zobaczenia w nowym roku.

# data[].attributes.body
Szkoła Podstawowa nr 6 w Gnieźnie to jedna z najstarszych szkół w Gnieźnie. Szkoła ma długą i bogatą historię. Na początku XX wieku Gniezno znajdowało się pod zaborem pruskim. Mimo iż niedawno powstał nowy budynek szkoły świętojańskiej, w mieście była potrzebna kolejna szkoła katolicka, że względu na duże przepełnienie dotychczas istniejących placówek. Z kroniki szkolnej pisanej przez FRANCISZKA CZARNOTĘ(pierwszego kierownika) wynika, że położenie kamienia węgielnego pod budowę szkoły nastąpiło krótko po wybuchu l wojny światowej , w 1914 roku. W chwili jej rozpoczęcia były tylko fundamenty. W 1915 roku budowa dobiegła końca . Powstał budynek północno-wschodniej części Gniezna. Dziękuję za przeczytanie mojego wypracowania z j.polskiego

# data[].attributes.body
Wracam do domu o wpół do czwartej.

Po obiedzie uczę się dalej.

Psy się do mnie tulą jak małe.

Biorę się za zadania domowe.

Mama upiekła ciasto bezowe.

Zaprasza mnie na kolację.

Brat bawi się w kapitulację.

Próbuje usnąć, nie daje rady.

A mój pies gdy poszłam do kota

Zaczął, udawać kojota.

Obudziły mamę i tatę!

Za kare spały na dworze,

a jutro jedziemy nad morze!

Nie mogę się już doczekać, aż pieski skończą szczekać.

Bawią się same ze sobą,

zapomniały o wszystkim -

głodne nawet nie były.

Poszły spać jakby były malutkie.

Do domu je wprowadziłam.

A na sam koniec wyjechaliśmy!!

# data[].attributes.body
Do szkoły podstawowej numer 6 w Gnieźnie w 2030 roku przyjechał kosmita o imieniu Lucek i porwał wszystkich uczniów, do szkoły marzeń.

Uczelnia ta znajdowała się  w nieznanym wymiarze, który  zamiast nazwy miał tylko numer 20227.  Świat ten był podobny do naszego, ale był bardziej kolorowy i tęczowy.

W szkole Lucka nie ma lekcji, kartkówek ani sprawdzianów, zamiast tego jest nauka przez zabawę. Na obiady są tam  owoce np. arbuz, maliny, jeżyny no i najważniejsze na deser słodycze. Jak ma się dopiero 12 lat to wtedy uczy się jazdy konnej lub tańca, zawsze na koniec roku są pokazy, za, które dostaje się oceny. Po ukończeniu 18 lat to Lusek zabiera ucznia do wymiaru, w którym się urodził.

Moim zdaniem bardzo bym chciała chodzić do takiej szkoły, bo fajnie by było nie mieć sprawdzianów ani kartkówek.

# data[].attributes.body
Pewnego dnia w szkole zdarzyła się dziwna sytuacja. Zabrakło w szkole klas podczas godziny geografii. Mieliśmy wtedy lekcja na korytarzu z Panem Trygalskim. Nagle rozładował się panu komputer i nie mieliśmy gdzie go podłączyć zaczeliśmy gadać gdy nagle stało się coś dziwnego. W szkole zaczął chodzi pracownik glovo z makiem nie zauważył nas (nie wiem jakim cudem) i włożył to do jakiejś szafki i uciekł. Wszyscy zaczeli się śmiać pan Trygalski też. Pan się spojrzał na niego pana najlepszą miną pod słońcem to (jest moja ulubiona mina). Ta sytuacja zostanie w mojej pamieci na zawsze.

Pozdrawiam pana Trygalskiego :)

# data[].attributes.body
Moja szkoła nosi nazwę Szkoła Podstawowa nr 6 , której patronem jest Henryk Sienkiewicz. Na boisku szkolnym mamy miasteczko, na którym zdawany jest egzamin na kartę rowerową. Niedaleko szkoły stoi również nasze symboliczne drzewo jesion, które dostało imię ,,Staś''. Szkoła ma wysoki poziom nauczania. W szkole panuje przyjazna atmosfera. Mamy organizowane różne zbiórki i festyny. Uczniowie naszej szkoły korzystają z zajęć na basenie. Bierzemy udział w zawodach pływackich. W tym roku przyjęliśmy dzieci z Ukrainy. Jeździmy na wycieczki. Uczestniczymy w akcji na koniec roku ,,Zamiast Kwiatka Niosę Pomoc'' współpracujemy z Polską akcją Humanitarną i pomagamy Ukrainie. Nasza szkoła jest fajna.

# data[].attributes.body
Opis terenu szkoły

Szkoła podstawowa nr 6 w Gnieźnie powstała w roku 1912 przed wybuchem II wojny światowej. Najstarsza szkoła podstawowa w Gnieźnie znajduje przy jednej
z głównych ulic miasta Żwirki i Wigury. Od strony ulicy Chudoby przy wejściu rośnie przeogromne i przepiękne drzewo – jesion Staś, który jest pomnikiem przyrody.

Niedawno szkoła została wyremontowana. Budynek po remoncie ma kolor kremowy. Zegar po odnowieniu ma tarczę czarną oraz złote wskazówki i cyfry.
Szkoła ma ozdobione okna od strony ulicy co bardzo ładnie wygląda. Z drugiej strony budynku znajdują się dwa wejścia – główne i boczne. Do wejścia głównego prowadzą schodki z poręczami. Po remoncie szkoła jest bardzo dobrze oświetlona
w ciemnościach i przyciąga wzrok przechodniów. Nawet z daleka przykuwa uwagę. Naprzeciwko budynku szkoły mieści się plac zabaw dla klas 1-3. Przy placu zabaw znajduje się boisko do gry w piłkę nożną. Obok pola do gry jest ścieżka prowadząca do schodów, po których dotrze się do miasteczka ruchu składającego się ze znaków drogowych, przejść dla pieszych, ronda i torów kolejowych. Na tej przestrzeni uczniowie zdają kartę rowerową. Za miasteczkiem znajduje się duże pole - boisko do gry w koszykówkę.

Wiele uczę się w tej szkole dzięki wspaniałym, miłym i sympatycznym nauczycielom, którzy z wielką chęcią dzielą się z nami wiedzą. Zapamiętam to miejsce na długie lata.

# data[].attributes.body
Szkoła Podstawowa nr 6 w Gnieźnie jest jedną z najstarszych szkół miasta Gniezna. Jej budowa rozpoczęła się w 1914 r. a zakończyła się w 1915 r.

Patronem szkoły jest Henryk Sienkiewicz ur. 5.05.1846 r. w Woli Okrzejskiej pierwszy polski laureat Nagrody Nobla z 1905 r. w dziedzinie literatury; autor wielkich polskich dzieł min.: “Krzyżacy “, “Quo Vadis”, “Ogniem i mieczem “

W mojej rodzinie Szkoła Podstawowa nr 6 odgrywa ważną role ponieważ w latach 60- tych uczęszczała do niej moja babcia Hania w latach 70– tych moja ciocia Beata w latach 90-tych moja mama Dorota a teraz uczęszczam ja.

Choć czasem jest trudno to bardzo lubię moją szkołę i klasę, gdzie poznałem wielu fajnych ludzi, z którymi lubię spędzać wolny czas.

# data[].attributes.body
Szkoła Podstawowa im. Henryka Sienkiewicza znajduje się na ulicy Żwirki i Wigury w Gnieźnie.

Szkoła jest w kolorze beżowym wieczorami jest ona podświetlana i pięknie to wygląda. Przed szkołą jest duże boisko, tuż obok znajduje się plac zabaw oraz miasteczko rowerowe, na terenie szkoły znajduje się również ogród, na którym nie dawno uczniowie Naszej szkoły sadzili tam kwiaty. W szkole znajduję się biblioteka, gdzie jest dużo ciekawych książek, czasopism i lektur. Świetlica i stołówka mieszczą się w podziemiach szkoły. Na parterze jest gabinet pani wicedyrektor i sekretariat. Na piętrze znajduje się pokój nauczycielski i sala komputerowa oraz gabinet Pani pedagog i gabinet Pani higienistki.

Dnia 6 maja 2022 roku uroczyście obchodziliśmy 100-lecie szkoły jest to najstarsza szkołą podstawowa w Gnieźnie

Uważam, że moja szkoła jest super i dobrze mi się w niej uczy.

# data[].attributes.body
Szkoła Podstawowa nr. 6- jej budowę rozpoczęto w 1912 r. W 1914 roku położono pierwsze fundamenty, a dopiero rok potem ją dokończona budować. 2017 roku po raz pierwszy przekroczyłem mury naszej szkoły. Zobaczyłem na pierwszy rzut oka boisko, boisko do kosz i jeszcze plac zabaw. Lubię naszą szkołę nasze. Przeżywałem tam pierwsze smutki i radości. Po raz pierwszy mogliśmy poznać tam nowych kolegów i koleżanki. Pewnie każdy grał w berka, chowanego lub w butelkę. Bardzo również podoba mi się szkoła wieczorem gdy jest przepięknie oświetlona. Fajne w niej jest również miasteczko rowerowe gdzie można się dużo nauczyć. Za jakiś czas będzie mi przykro odejść z niej i pójść do innej szkoły.

# data[].attributes.body
Hej, to ja Alicja opiszę Wam mój dzisiejszy dzień w szkole.
Godzina 7:00 dzwoni budzik a ja wstaję i jem śniadanie. Mój tata jak zwykle zrobił mi kanapki jedząc powtarzałam sobie biologię bo miałam dzisiaj sprawdzian mam nadzieję, że dobrze mi pójdzie. Spakowałam się do szkoły buty założone godzina 7:50 i do szkoły droga. W szkole mnie witają koleżanki i koledzy na wejściu do klasy Alan goni się z Wiktorią Kuba z Wiktorem piłka rzucają po szkole ale zdążył się wypadek. Kuba kopną piłkę w doniczkę która wisiała nad sufitem i spadła na ławkę, na szczęście nikomu idę nic nie stało. Pani na nich się wkurzała posprzątac kazała i uwagę wpisała. Lekcja się zaczęła liczbych ujemnych się uczyłam i wszystkie zadania zrobić zdążyłam. Następna przerwa się zaczęła do klasy marsz. W klasie 7 bił się z Alan, Kuba mu pomógł i tak zaczęło się lanie. Pani ich uspokoiła później rozmawiała z panią dyrektor a my z klasą zgadywaliśmy o czym rozmawiają. Na lekcji Plastyki pani wychowawczyni z pana pedagog do Olka problem mają no rozlał mleko w dziurce do drzwi. Później do domu poszłam raz dwa opowiedziałam rodzica to co się stało, śmiali się ze mną że łza mi poleciała.

# data[].attributes.body
Nasza szkoła nie jest za duża. Ma parter,1 piętro, piwnicę i strych.Jest w niej ponad 20 klas. Moja ulubiona to klasa nr 6, ponieważ są tam 3-osobowe ławki. Na dworze znajduje się boisko ogrodzone siatką. Obok boiska znajduje się plac zabaw. Na parterze stoi automat z jedzeniem. Po zejściu na dól są toalety męskie i damskie,obok każdej z nich są szatnie. W mojej szkole jest także pomnik przyrody którym jest jesion Staś to piękne,stare drzewo rośnie obok boiska sportowego.
Patronem szkoły jest Henryk Siękiewicz. Obok boiska znajdują się krzaki, w których bawią się dzieci. Za placem zabaw jest miasteczko rowerowe, na którym zdajemy kartę rowerową.W prawie każdej sali są tablice multi medialne. Szkoła jest odnowiona i bardzo ościetlona oświetlona.

# data[].attributes.body
Szkoła Podstawowa nr 6 w to najstarsza szkoła tego typu Gnieźnie. Właśnie w tym roku mija 100 lat
od położenia kamienia węgielnego pod budowę. Niestety funkcjonowanie szkoły przerwał wybuch I
wojny światowej, w czasie trwania której w budynku umieszczono niemiecki szpital wojskowy a po
wyzwoleniu szpital PCK dla żołnierzy polskich. Tak naprawdę życie uczniowskie zaczęło się toczyć od
1921 roku, aktu uroczystego poświęcenia dokonał proboszcz ksiądz Napierała. Zaledwie 10-ciu
nauczycieli tworzyło pierwsze grono pedagogiczne Szkoły Powszechnej im. Św. Michała. W tym czasie
wielkim wyróżnieniem dla społeczności szkolnej była wizyta ks. Kardynała Edmunda Dalbora. Kiedy w
1939 roku wybuchła kolejna wojna i Niemcy wkroczyli do Gniezna, Szkołę zamknięto, a nauczycieli
wysiedlono. Tuż po wyzwoleniu Szkoła wznowiła działalność i od marca 1945 roku uczyło się już 588-
miu uczniów w 15-stu oddziałach, w tym 7-miu oddziałach na poziomie klasy I. Powrócili dawni
nauczyciele i były kierownik Franciszek Czarnota. Kolejnym ważnym momentem w życiu szkoły, a
zarazem początkiem trwającej do dziś tradycji było wprowadzenie w 1965 roku specjalnych
wyróżnień dla uczniów. Były to listy pochwalne, odznaki a szczególnie brązowe, srebrne i złote
medale przyznawane według ścisłego regulaminu wybitnym absolwentom szkoły. W 1969 roku
Szkoła weszła do elitarnego grona szkół sienkiewiczowskich, czyli otrzymała imię wybitnego pisarza, a
uczniowie ułożyli słowa drugiej i trzeciej zwrotki hymnu. Na 50-lecie działalności Komitet Rodzicielski,
Zakłady Graficzne, osoby z całej Polski o nazwisku Sienkiewicz, rodzice oraz absolwenci ufundowali
piękny sztandar. W 1999 roku budynek Szkoły został uznany za zabytek. Bycie Szkołą
Sienkiewiczowską to zaszczyt ale też i zobowiązanie. W 1993 roku narodziła się idea zlotów szkół
sienkiewiczowskich, która obok przypomnienia, utrwalenia i ukazania geniuszu Henryka Sienkiewicza
i jego dzieł, ma za zadanie poznanie i promowanie pracy szkół i ukazywanie piękna naszego kraju.
Pomysłodawcą zlotów jest dyrektor Muzeum Henryka Sienkiewicza w Woli Okrzejskiej Pan Antoni
Cybulski, który od lat patronuje ich organizacji, szerząc najcenniejsze przesłania naszego noblisty.
Dotychczas odbyło się 20 zlotów szkół sienkiewiczowskich. Na zlot przybywa zwykle około
kilkadziesiąt delegacji szkół noszących imię wielkiego noblisty. To jest bardzo miłe i zaskakujące, że
tak dużo szkół podtrzymuje tę tradycję zapoczątkowaną kilkanaście lat temu przez Pana Antoniego.
On sam mówi, że nie spodziewał się takiej popularności zlotów oraz tego, że będą się one odbywały
przez tyle lat. Większość osób spotykających się każdego roku traktuje się jak dobrzy znajomi. Czekają
na te spotkania, rozmawiają ze sobą, wymieniając doświadczenia. W 2013 roku zaszczyt organizacji
XXI Zlotu przypadł szkole z Gniezna.

# data[].attributes.body
Szklanka dobrego humoru
Kropla uśmiechu
Szypta przyjaźni
Garść miłych słów
Trochę nadziei
Łyżeczka radości
Całość zalać optymizmem
Julka

# data[].attributes.body
Jestem plastikową, kolorową reklamówką, wyprodukowano mnie tak jak i moje koleżanki w zakładzie „Warfol” w Warszawie. Tam też zapakowano nas w duże, szare kartony i rozwieziono do różnych punktów sprzedaży. Ja i moja koleżanka trafiłyśmy do sklepu ,,Lidl’’ w Gnieźnie.  To duży, kolorowy market. Jakieś miłe panie położyły nas na półkach pod kasami wraz z innymi torbami.

Leżałam tak sobie i oglądałam nogi klientów. Widziałam różne spodnie, spódnice i  buty oraz wiele koszyków z różnymi towarami. Po dwóch godzinach leżenia i obserwowania podniosła mnie i moją koleżankę jakaś młoda dziewczyna. Wepchnęła w nas dużo kolorowych towarów i podniosła za uszy. Byłam tak zapakowana, że prawe ucho lekko mi się naderwało. Zaniosła nas do swojego domu i zaczęła rozpakowywać. Nie była przy tym delikatna, bardzo nas szarpała i ciągnęła. Moją koleżankę przecięta w pół gdy wyciągała kartoniki z ryżem.

Gdy byłyśmy już puste wcisnęła nas do kosza na śmieci, a wieczorem wyniosła do śmierdzącego kontenera. Leżałyśmy tam chwilę i nagle usłyszałyśmy okropne trzaski. Koleżanka krzyknęła, że to jacyś łobuzy demolują śmietnik. Faktycznie chłopacy krzyczeli i kopali w kontener, aż ten się przewrócił. Wszystkie śmieci z niego wypadły, my również. Koleżanka w ostatniej chwili chwyciła mnie za ucho i nagle zerwał się bardzo silny wiatr. Uniósł nas do góry, zawirował nami i porwał w nieznane. Leciałyśmy bardzo długo, aż wreszcie wiatr opadł z sił, a my upadłyśmy w dziwnym miejscu. Ludzie nazywali je plażą. Przeleżałyśmy tam kilka dni i nocy, było nawet przyjemnie i cicho. Niestety pewnego ranka pojawiła się grupa krzyczących i biegających dzieci, które wrzuciły nas do wody.

Płynęłyśmy unoszone falami bardzo długo, aż nagle nabrałyśmy wody i zaczęłyśmy opadać na dno. Pływało tam wiele ryb, które chciały nas zjeść lecz my im uciekałyśmy. Wiedziałyśmy, że nie jesteśmy pokarmem i możemy im zaszkodzić. Gdy byłyśmy już całkowicie wyczerpane, opadłyśmy na kamieniste dno. W pewnej chwili do mojej koleżanki podpłynęła szara foka i połknęła ją bo pomyślała, że to jest jedzenie. Byłam przerażona, wiedziałam jak to się skończy. Jednak po chwili foka zaczęła się dławić i wypluła znajomą reklamówkę. Tak się ucieszyłam, przytuliłam wystraszoną koleżankę i ukryłyśmy się za dużym kamieniem.

Nie wiem jak długo tam byłyśmy ale na szczęście po jakimś czasie wyłowiła nas grupa młodzieży. Okazało się, że to młodzi ludzie z organizacji, która czyści naszą planetę z zanieczyszczeń. Teraz trafiłyśmy do ogromnej fabryki, która zajmuje się recyklingiem śmieci. Najprawdopodobniej zostaniemy poddane recyklingowi i zostaną z nas wyprodukowane nawierzchnie chodnikowe.

Tak się cieszę, wreszcie naprawdę do czegoś dobrego się przydamy. Może będę nawierzchnią w twoim mieście? Kto wie. Wolę być chodnikiem niż reklamówką, która zatruwa środowisko. A tobie radzę abyś na zakupy zabierał torby wielokrotnego użytku.

S. F.

# data[].attributes.body
Hej jestem zwykłym kotem. Mam na imię Mike chociaż mówią na mnie też: Micheael, Miki, Prezes I jeszcze dużo mają na mnie nazw ale gdy bym wszytkie wymienił to opowiadanie było by nudne. Moi współ lokatorzy to: Filip, jego mama, tata, i najgorsze pies. Jestem u nich w domu jakieś 3 lata.  Pewnego zwykłego dnia poszedłem na dwór, żeby załatwić potrzebę I trochę się wybiegać, bo w tym domu można zanudzić sie na śmierć. Jak zwykle poszedłem tylko mi znaną trasą. Biegałem jak szalony ,było bardzo fajnie, ponieważ było ciepło. Spotkałem kilkoro dzieciaków, którzy mieli po jakieś sześć ,siedem lat I gonili mnie z psychopatycznym uśmiechem, ale pozatym raczej było super. Jest tylko jeden problem. To ,że ludzie są tacy wysocy. Przez to czują straszną władzę. Potrafią podejść, wyśmiać mnie I odejść. Tylko dlatego ,że jestem mniejszy. Jak widziałem jak marnie ludzie się wspinają, to śmiałem się z nich w myslach. Mogą wspiąć sie na co najwyżej metr osiemdziesiąt, kiedy ja mogę wskoczyć na 3 metrową szafę (Filip coś o tym wie). Ludzie myślą ,że zwierzęta nie myślą ,nie mają uczuć ,że potrafią tylko jeść spać i nic więcej.

Do tego ten pies. Coś strasznego. Wracam do domu po siedmiu godzinach na dworze a tam już czeka ta wariatka. Jakby jej celem w życiu było uprzykrzenie mojego. Ciągle tylko przynosi mi swoją piłkę. Pospała by ,zjadła coś, ale nie. Ona musi mnie denerwować! Jedyne dwa miejsca w domu, które są bezpieczne to szafa I drapak. I tu do akcji wchodzą ludzie! Jak jestem na szafie, to mnie zmuszają żebym zszedł. Jedyne co to ten drapak. A jak się znudzi? W zasadzie już mi się znudził. Ale opiekunowie bardzo często są też dobrzy. Głaskają mnie, przytulają, ale nie tak jak wcześniej wspomniane sześcio latki tylko tak jak bym chciał.

Nie zawsze jest aż tak źle. Czasem nawet kupują mi jedzenie takie ludzkie, ale nie do końca, mówię o takiej na przykład wątróbce. Mimo tych wszystkich przeszkód to dobrze mi sie z nimi żyje. Nie którzy po prostu nie mają szacunku dla zwierząt I myślę ,że nawet tego psa, co ze mną mieszka, powinno się szanować.

# data[].attributes.headline
“Odwiedziny Henryka Sienkiewicza” Pewnego dnia w roku szkolnym dusza Henryka Sienkiewicza przeniknęła przez historyczne drzwi naszej szkoły. Duch szedł dolnym korytarzem, podziwiając prace uczniów różnych klas. Wypełnił go zachwyt, gdy zobaczył, że wśród prac znalazły się projekty okładek jego książek. Były tam na przykład okładki książek “Ogniem i mieczem” i “W pustyni i w puszczy”. Postanowił wejść do jednej z sal i zobaczyć, jak teraz są prowadzone lekcje. Po wejściu zauważył, że uczniowie piszą sprawdzian z języka polskiego. Po chwili wrócił pamięcią do swej młodości: "Pamiętam, jak podczas mojego ostatniego egzaminu w Warszawskim gimnazjum w ciągu godziny napisałem pracę za swych dwóch kolegów i jeszcze dla siebie. Koledzy byli bardzo zdziwieni tym, że tak szybko to zrobiłem." Przyszła pora na górny korytarz. Tym razem wszedł do sali historycznej, gdzie klasa otrzymała swoje sprawdziany z historii. Niektórzy dostali bardzo dobre oceny, a inni zdecydowanie gorsze. Nasz patron przypomniał sobie kolejną sytuacje. "Pamiętam ten dzień, w którym otrzymałem świadectwo maturalne. Z języka polskiego, historii Rosji i Polski oraz geografii otrzymałem oceny bardzo dobre, lecz z reszty przedmiotów niestety trzynaście dostatecznych." Niedługo poeta musiał wrócić  na tamten świat, pomimo wielkiej chęci zostania. Kto wie, może dusza pisarza jeszcze kiedyś zwiedzi pozostałe szkoły sienkiewiczowskie?  Tosia 6a

# data[].attributes.subject
“Odwiedziny Henryka Sienkiewicza” Pewnego dnia w roku szkolnym dusza Henryka Sienkiewicza przeniknęła przez historyczne drzwi naszej szkoły. Duch szedł dolnym korytarzem, podziwiając prace uczniów różnych klas. Wypełnił go zachwyt, gdy zobaczył, że wśród prac znalazły się projekty okładek jego książek. Były tam na przykład okładki książek “Ogniem i mieczem” i “W pustyni i w puszczy”. Postanowił wejść do jednej z sal i zobaczyć, jak teraz są prowadzone lekcje. Po wejściu zauważył, że uczniowie piszą sprawdzian z języka polskiego. Po chwili wrócił pamięcią do swej młodości: "Pamiętam, jak podczas mojego ostatniego egzaminu w Warszawskim gimnazjum w ciągu godziny napisałem pracę za swych dwóch kolegów i jeszcze dla siebie. Koledzy byli bardzo zdziwieni tym, że tak szybko to zrobiłem." Przyszła pora na górny korytarz. Tym razem wszedł do sali historycznej, gdzie klasa otrzymała swoje sprawdziany z historii. Niektórzy dostali bardzo dobre oceny, a inni zdecydowanie gorsze. Nasz patron przypomniał sobie kolejną sytuacje. "Pamiętam ten dzień, w którym otrzymałem świadectwo maturalne. Z języka polskiego, historii Rosji i Polski oraz geografii otrzymałem oceny bardzo dobre, lecz z reszty przedmiotów niestety trzynaście dostatecznych." Niedługo poeta musiał wrócić  na tamten świat, pomimo wielkiej chęci zostania. Kto wie, może dusza pisarza jeszcze kiedyś zwiedzi pozostałe szkoły sienkiewiczowskie?  Tosia 6a

# data[].attributes.body
Wstałem jak wszyscy jeszcze spali, poszłam do mojej pani. Obudziłam ją dotykając ją po ręce, ale nic to nie dało. Postanowiłam pójść do salonu, żeby przywitać się z moim bratem kotem, na którego mówili Lulu. Przywitałam się i poszliśmy do kuchni, bo tam było nasze jedzenie i picie. Spojrzałam na miskę, a tam znowu to samo. Wypiłam trochę wody i pobiegłam tym razem do mojego pana. Po miałczałam, a także próbowałam otworzyć szafę, bo to zawsze kogoś budziło. Gdy mi się udało wszystkie bluzki i spodnie spadły na mnie. Mój właściciel wstał i zdjął ze mnie wszystkie ubrania. Za miauczała mówiąc “chce jeść”, nie zrozumiał, ale pomyślał, że chce pić, bo jak spojrzał na miskę, nie było tam wody. nalał wody a ja się nie napiłam tylko znowu miałczałam cały czas i to zawsze pomagało gdy chciałam zjeść coś konkretnego. Zawsze po jedzeniu dużo śpię. Lubię spać przy swoim właścicielu.

Często przeszkadzam najmłodszej z domowników przy lekcjach, bo kładę się na biurku przy komputerze. Zawsze mnie pogłaszcze, a potem wygania. Nie rozumiem tego, bo lubię się przytulać. Czasami mam wrażenie, że w ogóle mnie nie rozumieją, a ja im wysyłam tyle znaków.

Dziwny jest ten świat ludzi. Wychodzą gdzieś rano i nic nie mówią. Później się pojawiają i rozmawiają dużo ze sobą.

# data[].attributes.body
Szanowni Uczniowie SP6 w Gnieźnie!

Jako uczennica klasy 8, pragnę przekonać Was do mojego zdania, że "nie szata zdobi człowieka’’.    Niestety, obserwując naszą społeczność szkolną , widzę, że w naszej szkole dochodzi do podziału uczniów na lepszych i gorszych, ocenianych po wyglądzie. Moim małym marzeniem jest, aby wszyscy byli traktowani tak samo. Najważniejsze jest, aby zrozumieć, że ubiór to nie cecha charakteru.

Zależy mi, by uczniowie biedniejsi nie byli odrzucani tylko dlatego, że nie mają markowych ubrań. Takie złe traktowanie równa się z osiąganiem często też niższych wyników w nauce. Uczeń wykluczony jest nieśmiały, niepewny siebie. Nie wierzy nie tylko w swoje osiągnięcia, ale przede wszystkim w samego siebie.

Uważam, że gdyby zamienić ubraniami bogatszych z biedniejszymi, okazałoby się że ci pierwsi kompletnie nie umieliby sobie poradzić w nowej sytuacji. Warto też się zastanowić, czy ,,metka’’ to jedyna wartość w człowieku?

Uważam, że nie szata zdobi człowieka, ubiór nie jest troskliwy, nie może być przyjacielem, nie ma uczuć, a człowiek tak.

Wierzę w naszą społeczność szkolną i życzę Wam tolerancji.

Z wyrazami szacunku

Nadia

# data[].attributes.body
Nazywam się Mary, i jestem chomikiem. Moim właścicielem jest Piotr, a przynajmniej tak go wszyscy nazywają. Dziś opowiem Wam o przygodzie która przydarzyła mi się kilka dni temu. Chwila jakich dni?! Minęły już prawie dwa tygodnie, ale czas szybko płynie. Wszystko zaczęło się od tego, że mój brat Pipin chciał wygonić mnie z klatki, wtedy nie wiedziałem, o co mu chodzi. Później zorientowałem się, że brat po prostu przestał być dzieckiem, i traktował mnie jako konkurenta.  Całe szczęście pomogli mi ludzie. Mam teraz własną klatkę, a z Pipinem i tak często rozmawiam, bo nasze klatki stoją obok siebie.
Ala

# data[].attributes.body
Witam was! Jestem pieskiem. Mam na imię Tobi. Mieszkam w domu u Nowaków. Opowiem wam jak tam żyję i co robię.

Dzisiaj wstałem i wyszedłem na ogród pobiegać. Biegałem dosyć długo, więc się zmęczyłem. Moja pani przyniosła wodę, którą wypiłem w mgnieniu oka. Zjadłem coś (było przepyszne) i wyszedłem na spacer. Uwielbiam wychodzić na spacery. Zauważyłem pieska przywitaliśmy się i chwilę pogadaliśmy. Niestety musiałem już wracać do domu. Dostałem kilka smaczków za to, że byłem grzeczny na spacerze. Położyłem się i usłyszałem, że do mojej Pani ktoś przyszedł. Pogłaskały mnie i odeszły do salonu. Chyba zostały na noc, bo były dosyć długo. Nie pamiętam nic więcej, bo zasnąłem.

Mam nadzieję, że podobał wam dzień który wam opowiadam.
Daria

# data[].attributes.body
Koleżanki i koledzy!
Wszyscy mieliśmy styczność z czytaniem lektur. Nie dla każdego lektury są interesujące, ale poza nimi są jeszcze inne książki.
Czy rzeczywiście tak jest? Naszym zdaniem istnieją bardziej ciekawe powieści niż lektury szkolne i udowodnimy to poniżej!
Najpierw skupimy się na tym, żeby przedstawić Wam jakie istnieją ciekawe książki poza lekturami. Teraz wam podamy ciekawe tytuły, które nie są powiązane z lekturami szkolnymi: ,,Trzy kroki od siebie" ,, Miś zwany Paddington" ,,Detektyw Pozytywka". Oprócz czytania lektur szkolnych możemy czytać jedne z najpopularniejszych książek, ponieważ czym więcej przeczytamy informacji, tym będziemy mądrzejsi.
Mam nadzieję, że udało się nam Was przekonać, że warto czytać książki poza lekturami szkolnymi.

# data[].attributes.body
Cześć jestem lis. Jak już pewnie wiecie mam piękne rude futerko i puchaty ogon. Dzisiaj wam przedstawię moje życie w lesie i poza nim.

Najbardziej lubię przechadzać się z dala od ludzi, boję się ich. Mówią lisek chytrusek, a ja po prostu jestem uważny i sprytny. Gdy się robi wieczór lubię wtedy wyskoczyć na polowanie. Lubię różnego rodzaju jagódki, pająki, ale nie pogardzę kurką. Muszę wtedy uważać na gospodarza, żeby mnie z wideł nie uderzył. Wiem, że nie powinienem ruszać mu kurek, ale one są bardzo łatwym łupem.   Wiem, że ludzie mnie nie lubią, bo urządzają na lisy polowania, ponieważ zabijam razem ze stadem ich zwierzęta.

Najbardziej to się bałem, jak była ta nawałnica parę lat temu, drzewa się wywracały jak zapałki. Teraz mam mniej lasu, ale cieszę się, że ludzie sadzą drzewa nowy.
Borys

# data[].attributes.body
Dłoń czarnowłosego znalazła się w przestrzelonej ręce mężczyzny pokrytego opatrunkami. Kazutora dostał nakaz zostania w jednym z prywatnych bunkrów Valhalli, gdzie grupa wykwalifikowanych lekarzy zajmowała się jego niewielkimi, ale cały czas stwarzającymi zagrożenie ranami. Ich szczególne zmartwienie powodowała wcześniej wspomniana kończyna, która to tylko dzięki niesamowitemu szczęściu mogła dalej być sprawna. Kula jedynie dzięki zaistnieniu swego rodzaju cudu ominęła najważniejsze nerwy. Tak, jakby Bóg śmiał się twarz wszystkim, którzy z tej jednej ręki zginęli.
— Po co ty się osobiście mieszasz w takie coś? Kiedyś się doigrasz, zabraknie ci szczęścia i zdechniesz gdzieś pod murem — stwierdził Baji, przyglądając się nasiąkniętym krwią bandażom.
— Gadanie. Widzisz to? — Hanemiya wskazał na wiszący na jednej ze ścian telewizor, ukazujący kobietę opowiadającą bez emocji o rzekomej śmierci szefa wrogiego gangu. — Ta baba może i wygląda jakby jej to nie obchodziło, ale gwarantuję ci, że wszyscy politycy, policjanci i inni ludzie, będący wyżej od przeciętnych cywili w tej chorej drabinie społecznej, otwierają teraz szampana. W końcu, wydwałoby się nietykalny, Ken Ryuguji nie żyje. A przynajmniej tak im się wydaje. Kiedy umiera ktoś z naszej kategorii, to nikogo to nie obchodzi albo powoduje wszechobecną radość. Może poza naszymi bliskimi. Nikt nie będzie za nami płakał. Zostaniemy zapamiętani jako wariaci pozbawieni ludzkich odruchów. Pasożyty żerujące na społeczeństwie.
Keisuke spuścił głowę. Wiedział doskonale, że jego towarzysz ma rację. Na tym świecie ludzie uważali ich za morderców i mieli rację. W takich chwilach dwójka mężczyzn zdawała sobie sprawę, iż zabawa w boga nie zaniesie ich daleko. Żyli w iluzji wzajemnej adoracji, gdzie nikt nie mógł się im sprzeciwić, gdzie nawet organy prawne drżały przed potęgą militarną Toman i Valhalli, jednak czy to było warte życia z wieczną świadomością bycia tak bardzo nienawidzonym? Gdzieś w głębi serca Kazutora, jak i Baji, a zapewne nawet każdy z dowódców obu gangów czuł obciążenie spowodowane tak ogromnymi szkodami wyrządzonymi niczemu niewinnym osobom.
— Ciekawe jak będą świętować na moim grobie — zaśmiał się złotooki.
— Nawet tak nie mów. Kiedyś oboje damy sobie spokój i się zwolnimy z tej całej roboty.
— Teraz jest za późno. Wiesz, czasem jak zasypiam to słyszę tych wszystkich ludzi, którzy zginęli z mojego powodu. Wołają mnie, żebym razem z nimi przeżywał katusze w otchałniach piekielnych lub śpiewają z nieba ballady o mojej śmierci — długowłosy westchnął głęboko. — Zastanawiałeś się kiedyś nad tym? Ile istnień poszło w diabły tylko przez ciebie? Na pewno mniej niż przeze mnie, ale i tak.
Ciemnowłosy spojrzał na szefa Valhalli, który, wbrew pozorom, mówił tym razem z sensem. Zobaczenie rozmawiającego na poważnie Hanemiyi z kimkolwiek było niemal jednoznaczne z zobaczeniem jednorożca, jednak to pozwoliło dowódcy Toman na głębsze skupienie się na jego słowach i całej sytuacji. Dopiero w takich momentach zdawał sobie sprawę z powagi ich działań. Nawet jeśli wyglądali jak zwykli ludzie, jedli jak zwykli ludzie, spędzali wolne chwile jak zwykli ludzie, kochali i czuli jak zwykli ludzie to te trywialne czynności były tylko maską. Maską pozwalającą się im wtopić w społeczeństwo.

Ciemne oczy przyjrzały się leżącej sylwetce osoby. Złote tęczówki, piękne długie włosy, delikatne, niemal dziewczęce rysy twarzy, wspaniały uśmiech. Wyglądał jak anioł. Gdyby tylko chciał mógłby zostać modelem. Jak ktoś taki mógł kiedykolwiek zabić bliźniego?
Jagoda S.

# data[].attributes.body
Mimo, że o naszym patronie wiemy wiele, większość uczniów nie zwróciło większej uwagi na to jak wygląda. Dlatego, opowiem wam trochę o jego wyglądzie. Był niski i chudy. Przez sylwetkę i brak chęci nie nadawał się na wojskowego, więc został pisarzem. Twarz miał podłużną i chudą, a nos zwisający i garbaty, niczym Ebenezer Scrooge. Włosy jego były ciemne jak gorzka czekolada, a oczy szerokie, duże i niebieskie, jak łzy dzieci rozwiązujących sprawdziany ze znajomości jego dzieł. Cały czas chodził w garniturze, niczym tajny agent. Na szyi nosił zawiązaną czarną chustę – największy krzyk mody tamtych czasów. Postać Henryka Sienkiewicza zawsze była owiana nutką tajemnicy, więc jeżeli poszukamy o nim informacji na pewno dowiemy się czegoś ciekawego.

# data[].attributes.body
“Mały Książę” to zdecydowanie najsłynniejsze dzieło Antoine’a de Saint-Exupery'ego. Ta przepełniona miłością, dramaturgią i tęsknotą opowieść
w reżyserii Balinta Szylagyi’a została wystawiona na deskach teatru Fredry. We wtorek wraz z klasą miałam okazję zobaczyć ją i przeżyć wraz z aktorami. Dziś chciałabym opowiedzieć Wam o moim odbiorze tego właśnie spektaklu.

Scenografia Sandora Markusa od samego początku zachwyca dokładnością, ale i kreatywnością twórcy. Pierwsza scena jest istnie hipnotyzująca, wywołująca dreszcze. Klimat podkreśla również pełna grozy muzyka Krisztana Olahy. To wszystko powoduje, że nie umiemy oderwać wzroku od sceny. Zachwyciła mnie również niebanalna interpretacja mieszkańców planet, których odwiedza Mały Książę (Michał Karczewski). Kostiumy uwydatniają ich cechy, przez co odbiorca od razu może domyślić się, o jakiego bohatera chodzi. Zaskakująca okazuje się nagła narracja Róży (Joanna Żurawska), która znikąd pojawia się na scenie. Kiedy wybrzmiewa dzwonek na przerwę w głowie pojawia się pytanie: jak potoczą się losy Małego Księcia? Zakończenie jest równie zachwycające i wzruszające jak i w samej książce. Cały spektakl “skleja się” w jedno i wyraża słynne słowa Lisa: “dobrze widzi się tylko sercem”.

Jest to według mnie jest to jedna z najpiękniejszych interpretacji dzieła Exupery’ego. Oglądałam ją z zapartym tchem i łzami wzruszenia. Spektakl szczególnie warty obejrzenia!
Antonina Krawczyk, 7b

# data[].attributes.body
Szanowni słuchacze! Bez wahania możemy stwierdzić że warto czytać książki co postaramy się poprzeć tymi przykładami. Po pierwsze czytanie to dobra forma spędzanie czasu, która sprawia przyjemność. Wielokrotnie gdy nie mamy nic do robienia, czytanie okazuje się lepszy niż spoglądanie w telefon ,ekran komputera lub telewizor. Oprócz tego pobudza wyobraźnię Ileż razy siedząc nad książką nie zaczęliście sobie wyobrażać postaci lub miejsc? Drodzy uczniowie! Mamy nadzieję, że powyższym przykładem wpłynęliśmy na wasze zdanie na temat czytania książek.

# data[].attributes.body
We wczesne piątkowe rano przyleciałem do raju pięknych kwiatków (mniszków lekarskich na górnym boisku). Już miałem zająć się kolejnym kwiatem, gdy przybiegł chłopiec, zerwał owoc mojej pracy i pobiegł w stronę dużego kremowego budynku. Po jakimś czasie ze szkoły wybiegło całe mnóstwo dzieci. Czujnie rozglądając się za kolejnymi zbieraczami kwiatów, zobaczyłem gołębia ściągającego się z innymi ptakami. Ptaszysko chyba mnie zobaczyło, ponieważ już leciało na mnie. Sprytnie zrobiłem unik, niczym to białe małe coś (samolot) latające na niebieskim niebie. Gołąb z impetem uderzył w drzewo. Innymi słowami zwyciężyłem z ptaszyskiem. Mogłem znowu w spokoju poddać się powierzonemu mi zajęciu.

# data[].attributes.body
Bardzo fajnie się można zabawić na naszym placu zabaw, wiele zabawnych wspomnień mam z nim związanych. Wiele można wymyslec a najlepiej bawić się w rekina. Kiedy byłam młodsza bawiłam się z klasą w rekina na zjeżdżalni, albo zjeżdżałam po rurze, która znajduję się przy zjeżdżalni. Na naszym placu zabaw można stać się pająkiem i powspinać się na pajęczynie. Polecam wam nasz plac!

# data[].attributes.body
Oliwia

# data[].attributes.body
“Spojrzałam na swoje odbicie odbicie w lustrze. Ogromne wory pod oczami zupełnie nie zgrywały się z wystawną, zieloną suknią, zdobiącą moje ciało. Szykowałam się właśnie na wesele swojego kuzyna - Wacława. Świeżo pobrana para, mimo wcześniejszego wzięcia ślubu, chciała wyprawić sporą uroczystość dla dalszych krewnych. Moja rodzina przyjechała do stryjka Milczka dnia poprzedniego, dlatego zostało nam tylko wyszykowanie się.

Beztroskie spędzanie czasu przerwał mi głośny krzyk jakiegoś mężczyzny, którego przedstawiono mi jako Cześnika. Wujek nazywał go również “tym nieokrzesanym, świńskim pasztetem”.

— Coście wyczynili w tej kuchni?! Mocium panie, to jest nie do pomyślenia! Tłumaczyłżem wam jasno, że ciasto ma być gruszkowe, nie rabarbarowe! — unosiła się wysoka postać.

— O czym ty mówisz, sąsiedzie? Jestem pewien, iż mówiłeś o placku rabarbarowym — odrzekł wuj, wchodząc do kuchni. — No, ale trudno. To jest właśnie wola nieba, z nią się zawsze zgadzać trzeba.

— Panie, jak ja jestem na rabarbar śmiertelnie uczulony! — w dalszym ciągu awanturował się Raptusiewicz.

— Proszę was. Nie kłóćcie się chociaż dzisiaj. Już wystarczy, że przez was ślub mój i Wacława wyszedł tak... spontanicznie — do pomieszczenia weszła filigranowa blondynka. Najpewniej Klara - żona mojego kuzyna.

Ja sama słuchałam wymiany zdań z mniejszego korytarza, łączącego się z miejscem przygotowania wszelakich potraw. Czekałam, aż moi rodzice finalnie wyjdą ze swojej izby, by z nimi udać się na salę główną.”

W tym momencie kartka z pamiętnika Julii się urywała. Zofia w szoku odłożyła oprawiony w skórę notatnik na miejsce. Czyżby jej przyjaciółka faktycznie przeniosła się do książki?
Jagoda

# data[].attributes.body
Uważam, że zdalne nauczanie jest idealnym sposobem na naukę w czasie pandemii. Ma ono wiele minusów, ale także mnóstwo plusów. Moim zdaniem nauka zdalna jest lepsza od nauki stacjonarnej co postaram się udowodnić w poniższych argumentach.

Pierwszy plus e-lekcji to większa ilość czasu wolnego, ponieważ lekcje trwają tylko 30 minut a zadania domowe można odrabiać na przerwach powiedzmy nimi.

Drugą zaletą zdalnego nauczania jest to, że nie trzeba dojeżdżać do szkoły i można wstać tylko pół godziny przed rozpoczęciem lekcji.

Następny plus e-lekcji to nie włączanie kamerek, przez co nikt nas nie widzi, a my możemy siedzieć na lekcji tak jak nam wygodnie i nikt nas nie ocenia.

Kolejnym plusem jest siedzenie na wygodnym krześle i przy dopasowanym do mojego wzrostu biurku podczas lekcji zdalnych. Nie trzeba także nosić książek, ponieważ wszystko ma się pod ręką.

Największym plusem e-lekcji jest to, że są one sposobem na nie przerywanie nauki w czasie pandemii, przez co cały program zostanie zrealizowany tak jak w szkole, a my nie będziemy musieli odrabiać zaległości.

Mimo tego, że moim zdaniem zdalne nauczanie jest troszkę lepsze od stacjonarnego i tak chciałabym kiedyś wrócić do szkoły, ponieważ strasznie mi brakuje kontaktu z przyjaciółmi.
Julia

# data[].attributes.body
„Krzaki”

Między boiskiem, a ulicą, na terenie naszej szkoły, znajdują się „krzaki”. Jest to pas krzaczków, jednak są w nim dziury, do których można wchodzić i się chować. Kiedy byliśmy młodsi, często tam przesiadywaliśmy rozmawiając i śmiejąc się. Niestety teraz rzadko w nich siedzimy.
Zuzia G.

# data[].attributes.body
Pewnego śnieżnego dnia, wyszłam z moją przyjaciółką na długą przerwę. Pan Trygalski akurat miał dyżur. Przechadzałyśmy się spokojnie gawędząc, aż nagle ktoś rzucił śnieżką w nauczyciela. Warto wspomnieć, że ten w tamtej chwili jadł swój "twarożek". Tak więc pan Trygalski wypuścił serek z rąk, a on wylądował na mokrej trawie. Twarożek przez jakiś czas tam pozostał i to wydarzenie na zawsze zapadło w naszej pamięci.

PS: Niektóre informacje mogą mijać się z prawdą, ponieważ ich część pochodzi od plotek

Z. Gbur 6a

# data[].attributes.body
Owego dnia, gdy wschodziło słońce, a uliczki miast stawały się coraz bardziej zaludnione przez ludzi, na dworcu kolejowym pojawił się szaro-niebieski pociąg intercity. Wysiedli z niego zmęczeni podróżą pasażerowie, a potem także konduktor. Jako jeden z ostatnich wyszedł niski mężczyzna o miłym wyrazie twarzy. Nazywał się Prometeusz, nie wiedział jak znalazł się w tym dziwnym miejscu. Rozejrzał się po przystani i po chwili usiadł na ławce nieopodal. Bardzo zaciekawiło go to miejsce.
Po dwóch godzinach bocznego przyglądania się mijającym go ludziom Prometeusz postanowił przyjrzeć się miastu z bliska. Gdy kierował się do wyjścia, spostrzegł starszą panią w dużych, czerwonych okularach. Trzymała w ręcę laskę, na której się podpierała. Niosła trzy wielkie torby z zakupami, widać było po niej, że jest zmęczona. Wtem zachwiała się i upadła. Przez krótką chwilę Prometeusz nie wiedział, co się stało. Potem jednak opanował się się i podbiegł szybko do kobiety. Zdjął że swojego ramienia bandaż, który zawsze przy sobie nosił i opatrzył panią. Czuł się zobowiązany pomóc jej, ponieważ przechodnie nawet jej nie zauważali. Zawsze starał się dbać bezinteresownie o innych. Nie wiedział, kiedy mu będzie potrzebna pomoc.
Na szczęście kobiecie nie stało się nic poważnego, a gdy doszła do siebie, szczerze podziękowała Prometeuszowi.

Z. Gbur 6a

# data[].attributes.body
To był zwyczajny dzień w Szkole Podstawowej nr 6 im. Henryka Sienkiewicza, lecz zdarzyło się w nim coś niespodziewanego. Doszło bowiem do spięcia między dwoma osobami . Wcześniej jedna z tych osób wzięła drugiej piórnik i rzuciła na podłogę. Druga osoba nie wytrzymała już tego napięcia i chwyciła sprawcę za głowę i uderzyła nią o stół. Koniec

# data[].attributes.body
Nasza szkoła jest wspaniała mamy cudownych nauczycieli i pracowników najbardziej lubię pana od edb. Ma świetne poczucie humoru i umie dobrze zorganizować lekcje . Lubię tez panią od biblioteki zawsze gdy nie chce wychodzić na przerwę pozwala mi się skryć w bibliotece. Nasz pan od wf też jest świetny zawsze wymyśla bardzo kreatywne ćwiczenia. Najlepsze pomieszczenie w naszej szkole to według mnie sala chemiczna w której dzieją się cuda i bardzo ciekawe rzeczy a właśnie, zapomniałam o pani od chemii i fizyki ma świetne poczucie humoru i jest bardzo miła umie dobrze organizować lekcje i wszystko dokładnie tłumaczy nie ma nawet mowy że przychodząc na lekcje chemii wyjdziesz z nie wiedzą . Pani od chemii zawsze wszystko dokładnie wytłumaczy. Uwielbiam moją szkołę.

# data[].attributes.body
Kiedyś w 5 klasie poznaliśmy pana Trygalskiego. Na początku był dla nas surowy lecz później zaczął opwiadac historię z jego życia. Były one dość ciekawe lecz nie każdy był nimi zainteresowany. Opowiadał on też o paradokumentach które oglądał, mówił też k Rodzince pl. Wszyscy po tej lekcji zapamiętali pana jako miłego nauczyciela który uczy geografii, lecz myliliśmy się. Teraz w 8 klasie bardzo opiera swoją postawę na statucie szkoły, jeżeli ktoś zrobi coś przeciw statutowi odrazu pan zwraca mu uwagę i grozi wpisem do dziennika.

# data[].attributes.headline
A co, gdyby Staś Tarkowski chodził z nami do szkoły? 

# data[].attributes.subject
A co, gdyby Staś Tarkowski chodził z nami do szkoły? 

# data[].attributes.body
Zastanawialiście się kiedyś jakby to było, gdyby Staś Tarkowski chodził z nami do szkoły? Pewnie nie. Mnie wydaje się to ciekawe, dlatego piszę ten tekst. Zaczynając, był szczupłym, dobrze zbudowanym blondynem o niebieskich oczach, więc miałby niemałe powodzenie u dziewczyn. Byłby też pewnie jednym z najlepszych uczniów. Na polskim, niemieckim czy geografii nikt by mu nie dorównał. Przez jego otwartość i pewność siebie na pewno wszyscy by go lubili. Był tak zaradny, inteligentny i pomysłowy, że miałby duże szanse na zostanie przewodniczącym klasy.

# data[].attributes.body
Podczas pewnej przerwy, chłopacy wpadli na pomysł, aby posprzątać salę. Poszli do dyżurki po sprzęt, wzięli mopa, miotłę oraz szmatkę. Idąc po schodach do góry pomyśleli, że warto by było wziąć płyn do naczyń, wzięli go od kucharek. Będąc w klasie jeden z nich miał ochotę się poślizgać, wiec wylali ten płyn do naczyń na podłogę i rozprzestrzenili to po całej sali. Następnie zorganizowali wyścigi kto dalej zajedzie. Niestety jeden niefortunnie z nich wpadł na szafę i potrzaskała się cała szyba. Kolega rozciął sobie głowę, w wyniku czego pojechał na pogotowie. Musiał mieć szytą głowę, ale wrócił do szkoły szczęśliwy i uśmiechnięty. Powiedział, że już więcej tego nie zrobi, bo było to nierozsądne.

# data[].attributes.body
Uczęszczam do klasy 8, więc już wiele miłych jak i przykrych chwil tutaj przeżyłem. Bardzo milo wspominam te wiele z nich, ale jedna akcja związana szkolą przeszła wszystko.
Pojechaliśmy na wycieczkę do Poznania. Zwiedzaliśmy Stare Miasto  i oglądaliśmy eksponaty w muzeum. Jak na każdej wycieczce ma się czas na kupienie pamiątki, jedzenia itp.  w tym czasie moich 2 kolegów stwierdziło, że pojadą na elektrycznych hulajnogach poza teren rynku. Chcieli jechać szybko, żeby nikt nie zauważył, że wyjechali poza rynek, ale spóźnili się na zbiórkę.  Nie było z nimi żadnego kontaktu. Przyjechali po godzinie. Nasza pani była bardzo na nich zła, ale to nie wszystko. Jak się zapytała, po co pojechali na tych hulajnogach, powiedzieli, ze po bubbletea ( taką herbatę z kuleczkami). Jak to usłyszeliśmy, nikt nie mógł się ruszyć ze śmiechu.  Mógłbym pisać o naprawdę wielu takich dziwnych sytuacjach, ale ta najbardziej utkwiła mi w głowie.

# data[].attributes.body
Na pewnej lekcji j.polskiego policja zatrzymała pewnego mężczyznę, który zaparkował na przystanku przy naszej szkole. Wszyscy zamiast słuchać Pani wyjrzeli przez okno oglądając zatrzymanie radiowozu. Każdy z uczni był zainteresowany zaistniałą sytuacją. Nauczycielka kazała nam się skupić na aktualnym temacie gdy zadzwonił dzwonek.

# data[].attributes.headline
“Moja Szkoła” W mojej szkole lubię lekcje biologii. Są zawsze bardzo ciekawe, a z lekcji można wiele zapamiętać. Podobają mi się też lekcje: języka polskiego, chemii i geografii. Na każdej z nich można się dowiedzieć nowych rzeczy. Ostatnio na języku polskim omawialiśmy wiersz “ Nic dwa razy”. Dowiedziałam się wiele ciekawostek o autorce wiersza Wisławie Szymborskiej. Podobają mi się też przerwy. W większości klas na przerwie można w nich zostać i pogadać, co powoduje, że nie ma hałasu na korytarzu. Od niedawna chodzę do tej szkoły i od początku mi się bardzo podoba. 

# data[].attributes.subject
“Moja Szkoła” W mojej szkole lubię lekcje biologii. Są zawsze bardzo ciekawe, a z lekcji można wiele zapamiętać. Podobają mi się też lekcje: języka polskiego, chemii i geografii. Na każdej z nich można się dowiedzieć nowych rzeczy. Ostatnio na języku polskim omawialiśmy wiersz “ Nic dwa razy”. Dowiedziałam się wiele ciekawostek o autorce wiersza Wisławie Szymborskiej. Podobają mi się też przerwy. W większości klas na przerwie można w nich zostać i pogadać, co powoduje, że nie ma hałasu na korytarzu. Od niedawna chodzę do tej szkoły i od początku mi się bardzo podoba. 

# data[].attributes.headline
Bardzo lubię lekcję z Panem od geografii, ponieważ na każdej lekcji opowiada jakieś śmieszne historie. Uważam , że ten Pan jest najlepszym nauczycielem w szkole. Jest bardzo miły , śmieszny i fajny.  Organizował też fajne rajdy, mam nadzieję , że będzie ich więcej. :)) Lubię mieć z nim lekcje, bo ma poczucie humoru. Bardzo też lubię Panią polonistkę. Jest bardzo miła, fajna, śmieszna, dobrze tłumaczy i z tą Panią też bardzo lubię mieć lekcje.

# data[].attributes.subject
Bardzo lubię lekcję z Panem od geografii, ponieważ na każdej lekcji opowiada jakieś śmieszne historie. Uważam , że ten Pan jest najlepszym nauczycielem w szkole. Jest bardzo miły , śmieszny i fajny.  Organizował też fajne rajdy, mam nadzieję , że będzie ich więcej. :)) Lubię mieć z nim lekcje, bo ma poczucie humoru. Bardzo też lubię Panią polonistkę. Jest bardzo miła, fajna, śmieszna, dobrze tłumaczy i z tą Panią też bardzo lubię mieć lekcje.

# data[].attributes.body
Na świetlicy można się świetnie bawić i grać w co tylko się chce.

# data[].attributes.body
Moim ulubionym miejscem w szkole jest boisko na dwudziestominutowych przerwach - trzeba tam być! Mamy czas na odpoczynek, spędzamy czas z kolegami i koleżankami  z klasy.Czasem też pan wuefista, który prowadzi "Aktywną przerwę" daje nam przedmioty do zabawy np. skakanki,piłeczki,hula-hop. Po przerwie dziesiątki osób idą do szkoły wejściem głównym. Jest strasznie ciasno. Na korytarzach stoją uczniowie dyżurni z ósmych klas i pilnują, czy ktoś ma maskę i czy biega na korytarzu. Uwaga!  Dają uwagi! Zresztą mam ich sporo, ale i tak biegam.
Moim zdaniem przerwy powinny być dłuższe  a lekcje krótsze,  boisko większe,  ale jak to mówią" Jak się nie ma, co się lubi, to się lubi, co się ma..."
Piotr

# data[].attributes.body
W mojej szkole znajduje się parę ciekawych miejsc. Lubiane przeze mnie miejsce to plac zabaw, na którym jest dużo ciekawych rzeczy. Są tam min. Karuzela - jest ona bardzo fajna, ale jeżeli jest ciepło jest tak gorąca, że nawet dotknąć jej nie można. Są tam również zjeżdżalnie. Moim prawie najbardziej ulubionym miejscem jest sklep drewniaczek, który teraz nazywa się “Zoofik”. Lubię to miejsce, ponieważ jest tam najspokojniej. Można tam usiąść popatrzeć na ulicę Nie wiem, czy to jest interesujące, ale można tam pogadać z kolegami. Moim najbardziej ulubionym miejscem są kanapy koło klasy nr.6. Można tam usiąść się pouczyć, ale nie zawsze, ponieważ nie jest tam najspokojniej. Ale przy okazji można porozmawiać z kolegami i koleżankami. Uważam, że moja szkoła nie jest tak fajna jak w Ameryce, ale da się żyć.
Olgierd

# data[].attributes.body
Szkoło, szkoło czy ty wiesz?
Żeś wspaniałym miejscem jest
Wszystkie smutki, wszystkie lęki
Każdą radość i udręki
Trzymasz w sercu, trzymasz w nas
Myśmy wdzięczni tobie przez długi czas

Szkoło, szkoło czy ty wiesz?
Że niedługo pójdę gdzieś
W życie trudne lecz szczęśliwe
Tak jak rola, z której słyniesz
A wspomnienie pozostanie
O mej szkole ukochanej

Szkoło moja i nie tylko
W twoją setkę życzyć tylko
Aby każdy uczeń był pilny
Aby każdy uczeń był silny
Abyś pokolenia nauczać mogła
Jak przez tyleś lat wiodła
Każdą młodzież, wszystkie dzieci
Każde teraz cię zachwyci

Wychowanków zna cię krocie
I wspomina cię w istocie
Teraz mogą ci podziękować
I sercem swym obdarować

# data[].attributes.body
Jak pewnie wiecie w naszej szkole co roku przeprowadzana jest próbna ewakuacja. Ta jakże smutna historia, przydarzyła się mi jak byłam w pierwszej klasie. Pewnego dnia w środku lekcji zadzwoniły trzy dzwonki. Miały one oznaczać ewakuację. Zarówno nauczycielka jak i my byliśmy bardzo spokojni i nie spieszyliśmy się, ponieważ w ciągu tygodnia miał odbyć się próbny alarm. Nagle do naszej klasy wbiegła Pani Dyrektor. Zdenerwowana powiedziała, że to nie są ćwiczenia. Wszyscy w pośpiechu i lekkiej panice opuściliśmy szkołę. Gdy znaleźliśmy się na boisku większość naszej klasy zaczęła płakać, ale nie dlatego, że szkoła się paliła i komuś mogło się coś stać tylko, dlatego, że zostały tam nasze najukochańsze zabawki.  Najśmieszniejsze w tej sytuacji było to, że szkoła jednak się nie paliła, a to był próbny alarm.