# data[].attributes.headline
Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερόμε μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψεκι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαράανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξεφυλάξου για το τέλος θα μου πειςΣ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πωκι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτοςλιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατοςκουράγιο θα περάσει θα μου πειςΠώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιάτην άμμο που σαν καταρράχτης έλουζεκαθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιάδιαμάντια που απλόχερα μου χάριζεθα πάω κι ας μου βγει και σε κακόΣε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικόμπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκεαπό ποιο μακρινό αστέρι είναι το φωςπου μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκεκι εγώ ο τυχερός που το 'χει δειΜες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανόςαστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεταιμα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φωςφεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεταικαι φέγγει από μέσα η φυλακήΠώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιάτην άμμο που σαν καταρράχτης έλουζεκαθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιάδιαμάντια που απλόχερα μου χάριζεθα πάω κι ας μου βγει και σε κακό﻿

# data[].attributes.subject
Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερόμε μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψεκι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαράανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξεφυλάξου για το τέλος θα μου πειςΣ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πωκι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτοςλιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατοςκουράγιο θα περάσει θα μου πειςΠώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιάτην άμμο που σαν καταρράχτης έλουζεκαθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιάδιαμάντια που απλόχερα μου χάριζεθα πάω κι ας μου βγει και σε κακόΣε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικόμπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκεαπό ποιο μακρινό αστέρι είναι το φωςπου μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκεκι εγώ ο τυχερός που το 'χει δειΜες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανόςαστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεταιμα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φωςφεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεταικαι φέγγει από μέσα η φυλακήΠώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιάτην άμμο που σαν καταρράχτης έλουζεκαθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιάδιαμάντια που απλόχερα μου χάριζεθα πάω κι ας μου βγει και σε κακό﻿

# data[].attributes.body
Ιωάννα και Ελένη

# data[].attributes.attachment_link.title
Αύγουστος - Νίκος Παπάζογλου

# data[].attributes.attachment_link.title
__Η μπαλαντα του Κυρ Μεντιου __♪Νικος Ξυλουρης (eng.lyrics)

# data[].attributes.headline
 Mην κρύβεσαι π

# data[].attributes.body
Mην κρύβεσαι πίσω από το δάκρυ σου
και μην μου λες λόγια που πονάνε,
μην δίνεσαι κάν’ το για χάρη σου,
μην χαραμίζεις την ζωή για ένα βράδυ σου.

Αν ξημερώσει που θα πας και ποιον θα βρεις
όπου κι αν πας πάλι μπροστά μου θα βρεθείς...

Μοίρασέ τα όπως θέλεις πάρε ό,τι σου ανήκει
εσυ μείνε στην Αθήνα και εγώ στην Θεσσαλονίκη
και αν ο δρόμος σου σε βγάλει κάποια μέρα στον βορρά
μην διστάσεις να χτυπήσεις μια πόρτα όπως παλιά.

Mην κρύβεσαι μες στην ομίχλη σου
αφήνεις κάτω αποτυπώματα στην γη
νομίζεις χάθηκες και ίσως να ξέφυγες
ήσουν και θα είσαι στην ζωή μου μια πληγή.

Αν ξημερώσει που θα πας και ποιον θα βρεις
όπου κι αν πας πάλι μπροστά μου θα βρεθείς...

Μοίρασέ τα όπως θέλεις πάρε ό,τι σου ανήκει
εσύ μείνε στην Αθήνα και εγώ στη Θεσσαλονίκη
κι αν ο δρόμος σου σε βγάλει κάποια μέρα στο βορρά
μη διστάσεις να χτυπήσεις μια πόρτα όπως παλιά.
thomas poihths ths kardias

# data[].attributes.headline
Μόνο γιατί μ' ἀγάπησες*Δέν τραγουδῶ, παρά γιατί μ' ἀγάπησεςστά περασμένα χρόνια.Καί σέ ἥλιο, σέ καλοκαιριοῦ προμάντεμακαί σέ βροχή, σέ χιόνια,δέν τραγουδῶ παρά γιατί μ' ἀγάπησες.Μόνο γιατί μέ κράτησες στά χέρια σου μιά νύχτα καί μέ φίλησες στό στόμα, μόνο γι' αὐτό εἶμαι ὡραία σάν κρίνο ὁλάνοιχτο κι ἔχω ἕνα ρῖγος στήν ψυχή μου ἀκόμα,μόνο γιατί μέ κράτησες στά χέρια σου.Μόνο γιατί τά μάτια σου μέ κύτταξαν μέ τήν ψυχή στό βλέμμα, περήφανα στολίστηκα τό ὑπέρτατο τῆς ὕπαρξής μου στέμμα, μόνο γιατί τά μάτια σου μέ κύτταξαν.Μόνο γιατί μ' ἀγάπησες γεννήθηκαγι' αὐτό ἡ ζωή μου ἐδόθηστήν ἄχαρη ζωή τήν ἀνεκπλήρωτημένα ἡ ζωή πληρώθη.Μόνο γιατί μ' ἀγάπησες γεννήθηκα.Μονάχα γιατί τόσο ὡραῖα μ' ἀγάπησεςἔζησα, νά πληθαίνωτά ὀνείρατά σου, ὡραῖε, πού βασίλεψεςκι ἔτσι γλυκά πεθαίνωμονάχα γιατί τόσο ὡραῖα μ' ἀγάπησες.(Οἱ τρίλιες πού σβήνουν, 1928)

# data[].attributes.subject
Μόνο γιατί μ' ἀγάπησες*Δέν τραγουδῶ, παρά γιατί μ' ἀγάπησεςστά περασμένα χρόνια.Καί σέ ἥλιο, σέ καλοκαιριοῦ προμάντεμακαί σέ βροχή, σέ χιόνια,δέν τραγουδῶ παρά γιατί μ' ἀγάπησες.Μόνο γιατί μέ κράτησες στά χέρια σου μιά νύχτα καί μέ φίλησες στό στόμα, μόνο γι' αὐτό εἶμαι ὡραία σάν κρίνο ὁλάνοιχτο κι ἔχω ἕνα ρῖγος στήν ψυχή μου ἀκόμα,μόνο γιατί μέ κράτησες στά χέρια σου.Μόνο γιατί τά μάτια σου μέ κύτταξαν μέ τήν ψυχή στό βλέμμα, περήφανα στολίστηκα τό ὑπέρτατο τῆς ὕπαρξής μου στέμμα, μόνο γιατί τά μάτια σου μέ κύτταξαν.Μόνο γιατί μ' ἀγάπησες γεννήθηκαγι' αὐτό ἡ ζωή μου ἐδόθηστήν ἄχαρη ζωή τήν ἀνεκπλήρωτημένα ἡ ζωή πληρώθη.Μόνο γιατί μ' ἀγάπησες γεννήθηκα.Μονάχα γιατί τόσο ὡραῖα μ' ἀγάπησεςἔζησα, νά πληθαίνωτά ὀνείρατά σου, ὡραῖε, πού βασίλεψεςκι ἔτσι γλυκά πεθαίνωμονάχα γιατί τόσο ὡραῖα μ' ἀγάπησες.(Οἱ τρίλιες πού σβήνουν, 1928)

# data[].attributes.body
Μ.Πολυδούρη.

Ιωάννα και Ελένη.

# data[].attributes.headline
Τραγούδι των

# data[].attributes.body
Τραγούδι των σκούρων περιστεριών

Πάνω στα κλωνιά της δάφνης

είδα δυο περιστέρια

Το ένα ήταν ο ήλιος

το άλλο ήταν η σελήνη

«Γειτονόπουλα,τους είπα,

ο τάφος μου πού ‘ναι;»

«Στην ουρά μου,» είπε ο ήλιος.

«Μέσα στο στήθος μου», είπε η σελήνη

Κι εγώ που προχωρούσα

με τη γη στο ζωνάρι

είδα δυο αετούς χιονάτους

και μια ολόγυμνη κοπέλα

Ο ένας ήταν ο άλλος

και η κοπέλα δεν ήταν καμιά

«Αετουδάκια μου, τους είπα,

ο τάφος μου πού’ ναι;»

«Στην ουρά μου», είπε ο ήλιος

«Μέσα στο στήθος μου», είπε η σελήνη

Πάνω στα κλωνιά της δάφνης

είδα δυο περιστέρια γυμνά

Το ένα ήταν το άλλο

και τα δυο δεν ήτανε κανένα.

ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

# data[].attributes.headline
Εἶναι ἐκεῖ δὲν μπορῶ

# data[].attributes.body
Εἶναι ἐκεῖ δὲν μπορῶ ν᾿ ἀλλάξω
μὲ δυὸ μεγάλα μάτια πίσω ἀπ᾿ τὸ κύμα
ἀπὸ τὸ μέρος ποὺ φυσᾶ ὁ ἀγέρας
ἀκολουθώντας τὶς φτεροῦγες τῶν πουλιῶν
εἶναι ἐκεῖ μὲ δυὸ μεγάλα μάτια
μήπως ἄλλαξε κανεὶς ποτέ του.

Τί γυρεύετε; τὰ μηνύματά σας
ἔρχουνται ἀλλαγμένα ὡς τὸ καράβι
ἡ ἀγάπη σας γίνεται μίσος
ἡ γαλήνη σας γίνεται ταραχὴ
καὶ δὲν μπορῶ νὰ γυρίσω πίσω
νὰ ἰδῶ τὰ πρόσωπά σας στ᾿ ἀκρογιάλι.

Εἶναι ἐκεῖ τὰ μεγάλα μάτια
κι ὅταν μένω καρφωμένος στὴ γραμμή μου
κι ὅταν πέφτουν στὸν ὁρίζοντα τ᾿ ἀστέρια
εἶναι ἐκεῖ δεμένα στὸν αἰθέρα
σὰ μιὰ τύχη πιὸ δική μου ἀπ᾿ τὴ δική μου.

Τὰ λόγια σας συνήθεια τῆς ἀκοῆς
βουίζουν μέσα στὰ ξάρτια καὶ περνᾶνε
μήπως πιστεύω στὴν ὕπαρξή σας
μοιραῖοι σύντροφοι, ἀνυπόστατοι ἴσκιοι.

Ἔχασε τὸ χρῶμα του πιὰ αὐτὸς ὁ κόσμος
καθὼς τὰ φύκια στ᾿ ἀκρογιάλι τοῦ ἄλλου χρόνου
γκρίζα ξερὰ στὸ ἔλεος τοῦ ἀνέμου.

Ἕνα μεγάλο πέλαγο δυὸ μάτια
εὐκίνητα καὶ ἀκίνητα σὰν τὸν ἀγέρα
καὶ τὰ πανιά μου ὅσο κρατήσουν, κι ὁ θεός μου Εφη Θαλεια Φωτης

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιώργος Νταλάρας - Παραπονεμένα λόγια

# data[].attributes.headline
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτήσυγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

# data[].attributes.subject
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτήσυγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

# data[].attributes.body
Κ. Π. Καβάφης