# data[].attributes.headline
ความงามกับสิ่งที่งาม

# data[].attributes.subject
ความงามกับสิ่งที่งาม

# data[].attributes.body
หัวข้อนำเสนอ อ. มุจลินท์ (Philosophy)

ความงามกับสิ่งที่งาม เป็นอย่างไร?
ความงามกับสิ่งที่งาม กล่าวคือ ความงามไม่ใช่สิ่งที่งาม แต่เวลากล่าวถึงความงามจำเป็นต้องกล่าวถึงสิ่งที่งามด้วยเช่นเราพูดถึงความงามของดอกไม้ความงามก็คือความงามดอกไม้ก็คือดอกไม้ แต่เมื่อเอาความงามไปไว้กับดอกไม้ก็เป็นความงามของดอกไม้ถ้าเอาความงามไปไว้กับตัวผีเสื้อ ก็เป็นความงามของผีเสื้อ หรือคางคกที่มีผิวหนังตะปุ่มตะป่ำดูเผินๆแล้วน่าเกลียดแต่ถ้ามองด้านความงามโดยเอาประเด็นทางด้านทฤษฎีศิลปะไปพิจารณาเช่น ความงาม ของพื้นผิว, สีสัน อาจมองว่างามได้

ความหมายของความงามในแง่ปรัชญาหรือทฤษฎีจากนักปรัชญาและนักศึกษาด้านศิลปะในอดีตได้กล่าวไว้หลายแง่มุม

เพลโต  (Plato. 428-347 B.C)
นักปรัชญา ร่วมสมัยกับโสเครติสกล่าวว่า “ความงามคือการเลียนแบบ” เพลโต ถือว่าทุกสิ่งทุกอย่างมีแบบที่เป็นมาตรฐานของมันอยู่แล้ว ความงามก็มีแบบของความงามอยู่แล้วศิลปินที่สามารถ สร้างงานศิลปะได้ใกล้เคียงกับแบบที่เป็นมาตรฐานมากที่สุดจะได้รับการยกย่องว่า เป็นศิลปินชั้นเยี่ยม ถ้าถามเพลโตว่า แบบที่ว่านั้นอยู่ที่ไหนเพลโตจะชี้ขึ้นเบื้องบนแสดงนัยว่าต้นแบบนั้นอยู่ที่พระเจ้าและยังกล่าวอีกว่า “ความงามคือความบริสุทธิ์และชัดเจน” และ “หนุ่มสาวทั้งหลายไม่ควรมีความละอายต่อเรือนร่างอันบริสุทธิ์สมบูรณ์ของตน”

สรุปคือ ความงามกับสิ่งที่งามคือความงามที่ต้องมีวัตถุเป็นองค์ประกอบจึงจะเกิดความสมดุลตามธรรมชาติ

ความงามกับธรรมชาติ
หัวข้อนำเสนอ อ. มุจลินท์ (Philosophy)

ความงามในธรรมชาติที่แท้จริงควรเป็นอย่างไร?

ความงามในธรรมชาติมีกฎเกณฑ์แห่งความงามซึ่งมนุษย์ได้อาศัยกฎเกณฑ์เหล่านั้นมาเป็น กฎเกณฑ์ทางศิลปะมาตั้งแต่มนุษย์เริ่มสร้างงานศิลปะกฎเกณฑ์ที่สำคัญก็คือความสมดุล เพราะทุกสิ่งในธรรมชาติมีความสมดุลอย่างลงตัว พอเหมาะ เช่น ความสมดุลทางด้านรูปร่าง รูปทรง ความสมดุลทางด้านสี ธรรมชาติยังมีความกลมกลืนความพอเหมาะพอดีสมดุลกับ ความแตกต่างของความขัดแย้งนอกจากนี้ธรรมชาติมีรูปทรงที่หลากหลายมีการเปลี่ยนแปลงคลี่คลายตลอดเวลา

อริสโตเติล  (Aristotle. 348-322 B.C)
นักปรัชญา สมัยกรีกโบราณและเป็นศิษย์เอก ของเพลโต กล่าวว่า “ความงามคือการเลียนแบบธรรมชาติ” และยังเชื่อว่า ศิลปะ คือ การเลียนแบบธรรมชาติด้วย อริสโตเติล มีความเชื่อเรื่อง รูปแบบ ที่เป็นมาตรฐานความงาม แตกต่างไปจากเพลโต คือเขาเชื่อว่าแบบที่เป็นต้นแบบจริง ๆ นั้นปรากฏอยู่บนโลกนี้เองถ้าถามว่าแบบอยู่ที่ไหน อริสโตเติล จะชี้ลงไปที่พื้นโลก

สรุป ความงามในธรรมชาติทุกสิ่งมีความสมดุลอย่างลงตัว  ความสมดุลของรูปร่าง สีจากธรรมชาติ มีความกลมกลืนพอเหมาะ โดย อริสโตเติล ได้กล่าวไว้ว่า ความงามคือการเลียนแบบทางธรรมชาติ โดยที่ธรรมชาติสร้างขึ้นเอง แล้วมนุษย์ลอกเลียนจากธรรมชาติและสื่อออกมาทางด้านงานศิลปะจากต้นแบบที่แท้จริง รูปร่าง รูปทรง สีจากธรรมชาติ นั้นคือ ความงามที่แท้จริง

เขียนโดย นางสาวภัทรวดี อาบสุวรรณ รหัส 6053300284
ร่วมกับ นางสาวกมลวรรณ นามรัง รหัส 6053300357
อ้างอิงภาพจาก :http://watkadarin.com/E(new)1/02studio2classrm/unit5/chapt5.1art%20edu/art%20edcatn.htm

# data[].attributes.headline
ความงามหลายมุมมอง

# data[].attributes.subject
ความงามหลายมุมมอง

# data[].attributes.body
หัวข้อนำเสนอ อ. พิมลมาศ ( Westem Arts )

หนึ่งผลงานที่มีชื่อเสียงโด่งดังของ Monet คือภาพวาดที่เป็นเรื่องเดียวกันแต่หลายมุมมอง แตกต่างกันโดยแสง สี บรรยากาศ วัน เวลาในแต่ฤดูที่แตกต่างกันไป ซึ่ง Monet ต้องการสื่อว่าสถานที่ที่หนึ่งสามารถสื่อถึงความรู้สึกได้หลากหลายอารมณ์เมื่อเปลี่ยนการดูในหลายมุมมอง ไม่ว่าจะอยู่ในมุมมองหรือสภาพแวดล้อมแบบไหนแต่ความงามก็ยังคงมีอยู่ในแต่ละมุมมอง ดิฉันจึงเลือกภาพของศิลปินท่านนี้พร้อมกับภาพนี้มาพูดถึง ซึ่งดิฉันประทับใจอย่างมากเพราะผลงานชุดนี้ของ Monet มีความงามหลากหลายมุมมองแม้ว่าจะอยู่แค่สถานที่นี้ทีเดียวแต่สามารถสื่อได้หลากหลายอารมณ์ ผู้คนอาจจะสงสัยว่าทำไมผลงานของ Monet เป็นผลงานที่อยู่ในสถานที่ที่เดียวแต่สำหรับ Monet ถึงแม้ว่าจะอยู่ในสถานที่ที่เดียวแต่สภาพแวดล้อม แสง สี และฤดูกาลที่แตกต่างกันแต่ความสวยงามของเขามีคุณค่าทุกมุมมองเสมอ

และทั้งหมดนี้ทำให้ดิฉันรู้สึกประทับใจกับแนวคิดของ Manet ที่สื่อสารออกมาจากรูปภาพเพราะรูปนี้สะท้อนให้เห็นถึงชีวิตของใครหลายๆคนในปัจจุบันนี้ที่ว่า บางคนหน้าที่การงานที่ทำอาจดูต่ำต้อย ไร้ศีลธรรม ในสายตาของผู้อื่นแต่คนผู้นั้นอาจไม่ได้ต่ำต้อย ไร้ศีลธรรมในส่วนของจิตใจก็เป็นได้ ดังนั้น  เราอย่าตัดสินคนอื่นจากแค่เพียงสิ่งที่เราเห็นภายนอก แต่เราควรศึกษาเขาให้ดีว่าภายในจิตใจเขานั้นเป็นคนเช่นไร  เพราะความงามที่แท้จริงเราอาจไม่สามารถวัดคุณค่ากันที่ภายนอก ความดีไม่ได้วัดกันที่การงานหรือยูนิฟอร์มที่ใส่กันเสมอไปแต่ข้างในต่างหากที่เราสามารถวัดคุณค่านั้นออกมาได้ และที่เราเรียกกันว่า "จิตใจ" เหตุนี้ทำให้ดิฉันจึงนำรูปภาพหรือผลงานนี้มาเพื่อเป็นแนวคิดและมุมมองใหม่ๆให้กับผู้คนในยุคสมัยนี้อีกด้วย
เขียนโดย นางสาวนฤดี    แซ่เจา รหัส 6053300233
ร่วมกับ นางสาวกวินธิดา  ขำเลิศ รหัส 6053300314

อ้างอิงรูปภาพจาก

:https://en.m.wikipedia.org/wiki/Haystacks_ Monet_series)#/media/File%3AGetty_monet_wheatstacks.jpg

# data[].attributes.headline
โศกนาฏกรรมของความงามในยุคโบราณ

# data[].attributes.subject
โศกนาฏกรรมของความงามในยุคโบราณ

# data[].attributes.body
หัวข้อนำเสนอ อ. ปติสร ( History )

ลีด เมคอัพ(Lead Makeup)
เป็นการทำให้หน้าขาวมากที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยใช้เครื่องสำอางที่มีส่วนผสมของตะกั่ว  ว่ากันว่าต้นกำเนิดมาจากประเทศกรีกในยุคโบราณกว่า2,000 ปี มาแล้ว และนิยมในฝรั่งเศสศตวรรษที่ 14 -19 ซึ่งสังคมนั้นเป็นสังคมชั้นสูงมากๆ แบบใครผิวดำถือว่าเป็นคนไม่มีเงิน (เพราะคนผิวดำมักทำงานหนัก คนผิวขาวไฮโซไม่ต้องทำงาน) ซึ่งคนดังที่ใช้แป้งข่าวทานั้นก็มีสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ

จากเหตุการณ์นี้สรุปได้ดังนี้

ความงามเป็นสิ่งที่น่ากลัว

แน่นอนว่าผลิตภัณฑ์มีส่วนประกอบของตะกั่ว ซึ่งทางอนามัยโลก จัดเป็นวัตถุที่ห้ามใช้เป็นส่วนผสมในการผลิตอยู่แล้ว โดยลีดเมคอัพเครื่องสำอางโบราณนั้นมี ส่วนประกอบคือตะกั่วขาวผสมกับขี้ผึ้ง ไขมันสัตว์ น้ำมันและไข่ขาว  ซึ่งสารตะกั่วนี้เป็นอันตรายต่อร่างกายเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากทำให้เบื่ออาหาร ท้องไส้ปั่นป่วน  มึนงง  แขนขาชา ตาบอด และหายใจไม่ออก บางครั้งอาจเสียชีวิตได้ หรือถ้าร่างกายสะสมตะกั่วมากๆ อาจเป็นมะเร็งได้
โดยในปี 1760 Marie Gunning สตรีชั้นสูงชาวไอริชที่มีชื่อเสียงในด้านหน้าขาวของเธอกลายเป็นเหยื่อรายแรกของการใช้สารตะกั่วพิษ และในปี 1878 คุณนาย Madame Rachel,ก็เสียชีวิตเพราะพิษของตะกั่วที่ทาบนใบหน้าเช่นกัน

สาเหตุของการเกิดโศกนาฏกรรมของความงาม

ลีด เมคอัพ (Lead makeup)
คือเทรนด์การแต่งหน้าให้ ‘ขาว’ แบบสุดๆ ที่มีต้นกำเนิดมาจากกรีกโบราณเมื่อราว 2,000 ปีก่อน และ ได้รับความนิยมในหมู่ชนชั้นสูงฝรั่งเศสเมื่อช่วงศตวรรษที่ 14-19 ซึ่งผู้คนในสมัยนั้นมีค่านิยมที่ว่า คนผิวดำคือชนชั้นยากจน ส่วนคนผิวขาวคือชนชั้นสูง และยิ่งมีผิวขาวมากเท่าไหร่ก็แสดงว่าคนๆ นั้นไม่เคยต้องตากแดดทำงานหนัก วันๆ อยู่แต่ในห้อง เป็นลูกผู้รากมากดีมีอันจะกิน ผู้คนในสมัยนั้นจึงนิยมทาหน้าให้ขาวมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อเป็นการแสดงฐานะทางสังคมอย่างหนึ่งนั่นเอง
แต่ทว่าด้วยวิวัฒนาการและเทคโนโลยีในยุคสมัยนั้นที่ไม่สามารถตรวจสอบอันตรายของสารพิษเหล่านี้ได้ ทำให้ไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อนเลยว่า สารตะกั่วจะมีโทษร้ายแรงได้ถึงเพียงนี้! และคนดังที่เป็นเหยื่อรายแรกจากการได้รับพิษของสารตะกั่วก็คือ เมื่อปีค.ศ. 1760 ‘Maria Coventry’ สตรีชนชั้นสูงชาวไอริชที่มีชื่อเสียงในด้านความสวยความงาม เธอต้องเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย จากการใช้เครื่องสำอางที่มีส่วนผสมของตะกั่วมากเกินไป นอกจากนั้นยังมี ‘Madame Rachel’ ช่างทำผมและนักต้มตุ๋นชื่อดังในสมัยวิคตอเรีย ที่ต้องมาเสียชีวิตเพราะสารตะกั่วเช่นกัน เป็นต้น
ปัจจุบันองค์การอนามัยโลก ห้ามมิให้ใช้ ‘ตะกั่ว’ เป็นส่วนผสมในการผลิตสินค้าอุปโภคบริโภคต่างๆ อย่างเด็ดขาด และมีการออกมารณรงค์สร้างความตื่นตัวเกี่ยวกับพิษจากสารตะกั่ว ให้กับผู้คนได้รับรู้เรื่อยมา
เขียนโดย นางสาวตวงทรัพย์ โชคพรทิพย์ รหัส 6053300101
ร่วมกับ     นางสาวนุชชลี หอมเสมอ รหัส 6053300250

อ้างอิงรูปภาพจาก : https://talk.mthai.com/inbox/74796.html

# data[].attributes.headline
โฆษณาความงามและการสร้างความจริงภาพจาก 

# data[].attributes.subject
โฆษณาความงามและการสร้างความจริงภาพจาก 

# data[].attributes.body
‘ขาวอมชมพู กระจ่างใส ไร้ริ้วรอย’ ตัวอย่างคำโฆษณาที่ได้เห็นได้ยินบ่อยครั้งในโฆษณาผลิตภัณฑ์เสริมความงามทั้งในสื่อกระแสหลักทุกช่องทาง ป้ายโฆษณากลางแจ้ง สื่อบนรถไฟฟ้าไปจนถึงข้างหลังเบาะรถเมล์ รวมถึงสื่อออนไลน์ ซึ่งเป็นพื้นที่การตลาดสำคัญของธุรกิจผลิตภัณฑ์เสริมความงามในปัจจุบัน งานวิจัยเรื่อง วิเคราะห์การสร้างวาทกรรมความงามของโฆษณาผลิตภัณฑ์บำรุงผิว โดย จันทิมา ปัทมธรรมกุล อ้างนิยามความหมายของโฆษณาว่า เป็นการสื่อสารประเภทหนึ่งที่มีการกำหนดกลยุทธ์การสื่อสาร โดยมีจุดประสงค์หลักเพื่อจูงใจหรือโน้มน้าวใจกลุ่มผู้รับสารให้เกิดทัศนคติและพฤติกรรมตามที่นักโฆษณาได้วางวัตถุประสงไว้ และเป็น “เครื่องมือที่สร้างผู้บริโภคให้เป็นสินค้าเพื่อขายสู่เจ้าของสินค้าอีกทอดหนึ่ง ด้วยกลยุทธ์เชิงสุนทรียศาสตร์ที่ครอบงำจิตสำนึกของผู้คน” ค่านิยมเรื่องความงามของผู้หญิงไทยทุกวันนี้จึงเป็นทั้งวัตถุดิบและผลผลิตจากการโฆษณา แม้จะเหมือนไข่กับไก่ที่ไม่รู้สิ่งใดเกิดก่อน แต่งานวิจัยดังกล่าวระบุว่า โฆษณาสามารถสร้างและผลิตซ้ำวาทกรรม ‘ความงาม’ ตามแนวคิดเรื่องวาทกรรม สื่อมวลชน โดยโฆษณาผลิตภัณฑ์เสริมความงามอาจถือเป็นสื่อมวลชนประเภทหนึ่งที่มีอิทธิพลต่อการประกอบสร้างความจริงทางสังคม (social construction of reality) บนฐานคิดที่ว่า “การนำเสนอใดๆ ของสื่อมวลชนไม่สามารถเรียกว่าเป็นความจริงได้ แต่สามารถเทียบเคียงได้ว่าเป็นภาพเสนอหรือภาพตัวแทนเท่านั้น และมีบทบาทในการสร้าง ‘ความเป็นจริง’ ชุดหนึ่งขึ้นมา เพื่อกระตุ้นให้ผู้รับสารต้องการบริโภคสินค้าที่อาจไม่จำเป็น เพื่อขับเคลื่อนวัฒนธรรมบริโภคนิยมต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด” ตามที่ Chris Hackley อาจารย์สอนวิชาการตลาดของมหาวิทยาลัยในประเทศอังกฤษกล่าวไว้

เขียนโดย  นันทชัย ทวินันท์  รหัส 6053300161
อ้างอิงรูปภาพจาก
https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.tcijthai.com

# data[].attributes.body
ภาพนี้มีชื่อว่า Pink Nude ซึ่งมีที่มาจาก Matisse เป็นวาดภาพผู้หญิงเปลือยกายที่มีรูปร่างที่สวย เซ็กซี่ และมีเสน่ห์ ในจินตนาการของ Matisse เขามองว่าผู้หญิงในรูปมีความสวยงาม เลยวาดภาพออกมาเป็นภาพดังกล่าว ที่หลายๆคนมองว่าเป็นภาพที่ตลก ซึ่งได้สร้างความตลกขบขันให้กับผู้ชมจำนวนมากเนื่องจากภาพวาดนั้นไม่มีความสมดุล เช่น มีหน้าอกที่ใหญ่และกลมช่วงลำตัวยาว แขนขาใหญ่แต่มีใบหน้าและศีรษะขนาดเล็ก นั่นซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้หลายๆคนไม่เข้าใจภาพวาดของ Matisse  ต้องการสื่อ

สรุปได้ว่าดิฉันมีความรู้สึกว่าภาพ Nude Pink  เป็นภาพที่ให้ความตลกขบขัน เนื่องจาก เป็นภาพที่ไม่มีความสมดุลของภาพ ดังนั้นเมื่อดิฉันได้มองภาพแล้วจึงเกิดความตลก ขบขัน

เขียนโดย นางสาวจิราภา ยามดี รหัส 6053300071

อ้างอิงรูปภาพจาก : http://pimelearning.pim.ac.th