# data[].attributes.headline
Тэлеперадача "Сваімі словамі"

# data[].attributes.subject
Тэлеперадача "Сваімі словамі"

# data[].attributes.body
Выпускі тэлеперадачы можна паглядзець, прайшоўшы па ссылцы https://3belarus.by/be/shows/svaimi-slovami

# data[].attributes.headline
ТЭЛЕПЕРАДАЧА "СВАІМІ СЛОВАМІ"

# data[].attributes.subject
ТЭЛЕПЕРАДАЧА "СВАІМІ СЛОВАМІ"

# data[].attributes.body
Сюжэт перадачы
«Сваімі словамі» – тэлевіктарына па беларускай мове, літаратуры і этнаграфіі. Удзельнікі праграмы аб'ядноўваюцца ў каманды, каб найхутчэй адказаць на пытанні. Пры гэтым гульцы дэманструюць не толькі эрудыцыю, рашучасць і здольнасць да крытычнага мыслення, але і ўменне вытлумачыцца з дапамогай роднага слова. Тэлеперадача адрасавана тым, хто цікавіцца роднай мовай, хоча карыстацца ёю штодня, але ведае пакуль абмежаваную колькасць слоў. На працягу 45 хвілін удзельнікі віктарыны і яе гледачы маюць магчымасць узбагаціць слоўнікавы запас, а разам з тым пашырыць свае веды па літаратуры, этнаграфіі, мастацтву, гісторыі.

# data[].attributes.headline
ТЭЛЕПЕРАДАЧА "СВАІМІ СЛОВАМІ"

# data[].attributes.subject
ТЭЛЕПЕРАДАЧА "СВАІМІ СЛОВАМІ"

# data[].attributes.body
Тэлевіктарына “СВАІМІ СЛОВАМІ”запрашае тэлегледачоў праверыць свае веды ў роднай мове, культуре, гісторыі. Вядучай і галоўнай суддзёй праекта стала сама Алена Трацэнка.

Удзельнікі тэлевіктарыны адказваюць на цікавыя пытанні на веданне беларускай мовы, літаратуры, этнаграфіі, мастацтва. Пры гэтым яны праяўляюць не толькі свае веды, але і вытрымку, хуткую рэакцыю, рашучасць, уменне дзейнічаць камандай і будаваць стратэгіі.

Вядучая праекта - Алена Трацэнка.

# data[].attributes.headline
ФОРМА ПЕРАКАЗУ

# data[].attributes.subject
ФОРМА ПЕРАКАЗУ

# data[].attributes.body
Форма дыялогу
Вечар. За акном цёмна. За хмарамі схаваліся ледзь бачныя зоркі. Матуля недзе ў суседкі, Сястра гуляе ў лялькі. Я гляджу тэлевізар. Чую званок. Адчыняю дзверы. Гэта тата вярнуўся з працы. Я саджуся ў крэсла і далей гляджу тэлевізар. Тата заходзіць у залу.
—      А што гэта ты робіш?
—      Я гляджу тэлеперадачу “Фактар страху”. Вельмі цікавая!
—      А пра што яна? Чаму вучыць? .
- —      Яна паказвае, што наша жыццё: небяспечнае. I заўсёды трэба пераадольваць страхі,' нікога і нічога не баяцца.
—      А хто яе вядзе?                   —      Валерый Турчынскі.
—      I хто ў ёй удзельнічае?     —      У ёй удзельнічаюць шэсць чалавек: тры; дзяўчынкі і тры хлопчыкі. Усяго тры конкурсы. У першым трэба як мага хутчэй дабрацца да пэўнага месца. , —      А ў другім?                          —      Другі конкурс звязаны з ежай, ,якую цяжка ёю і назваць. I дзе толькі такую ежу бяруць?!
—      А ў трэцім?                         —      А ўжо ў трэцім конкурсе ўдзельнікі змагаюцца за прыз — сто' тысяч рубяёў.
—      Ого-го! — сказаў тата
— Гэтыя выпрабаванні заслугоўваюць такоса каштоўнага прыза. Трэба мне знайсці хвілінку, каб паглядзець ’' гэту тэлеперадачу.                              —      Так, татка. Я таксама раю табе зрабіць гэта.                —      Дзякую, дачушка. Абавязкова пагляджу.

# data[].attributes.headline
ФОРМА ПЕРАКАЗУ

# data[].attributes.subject
ФОРМА ПЕРАКАЗУ

# data[].attributes.body
Форма ліста сябру. Прывітанне, Алена!
Піша табе Вольга. Ведаеш, я вельмі люблю глядзець тэлеперадачу “Апошні герой” і хачу табе расказаць пра яе. Сёлета з’явіўся новы выпуск праграмы “Апошні герой - 4”. Усе перадачы я глядзела з вялікім задавальненнем. I цяпер кожную суботу чакаю працягу, новай серыі, хвалююся за герояў.
У ёй мы бачым рэальнае жыццё людзей, якія апынуліся на розных астравах. Безумоўна, калі сядзіш дома, усё здаецца простым і лёгкім. Але калі чалавек трапляе ў экстрэмальныя ўмовы, ён не ведае, што рабіць, губляецца. Аднойчы тэлевядучы гэтай праграмы правёў апытанне ўдзельнікаў. Ён спытаў іх, дзеля чаго яны прыехалі на востраў. Большасць адказала, што яны жадаюць убачыць саміх | сябе з іншага боку. Так і ёсць. Гэта вельмі цяжка. Я раскажу табе аб праві лах гульні. Спачатку ідзе адбор удзельнікаў. Пасля іх вязуць на астраў, дзе яны будуць жыць доўгі час. Ім нічога не дазваляецца браць з ежы, посуду. На новым месцы ігракі павінны пабудаваць часовае жытло, распаліць вогнішча, знайсці ежу. Пасля пачынаюцца выпрабаванні. Хто пераможа, той атрымае татэм. Гэта значыць, што дадзеная каманда ў поўным складзе застанецца на востраве яшчэ на адзін тыдзень. А калі каманда прайграла, то збіраёцца рада, і па выніках галасавання адзін з удзельнікаў пакідае каманду і востраў. А цяпер колькі слоў пра любімых ігракоў — Ліку Star і Мікалая Драздова. Ліка падабаецца за тое, што яна моцная духам, справядлівая. А Драздоў за тое, што ён смешны, цікавы, загадкавы, вопытны. Ён паехаў на востраў “па новыя віды мікробаў”. Я лічу, што гэтыя людзі вартыя звання “герояў", Мне вельмі падабаецца гэта передача за яе экстрэмальнасць пазнавальнасць. Я раю i табе паглядзець яе. Да пабаадння. 15.11.2003        г.                    Твая  сяброўка Вольга.

# data[].attributes.headline
План-алгарытм пераказу тэлеперадачы

# data[].attributes.subject
План-алгарытм пераказу тэлеперадачы

# data[].attributes.body
1. Уступ |Тэлебачанне і мы Гісторыя яго ўзнікнення |
1.1                   Што такое тэлебачанне?
1. 2.  Якое значэнне яно мае ўвашым жыцці?
1.3.   Як і калі з’явілася?
1. 4.   Як выглядае сёння?
2. Асноўная частка .Любімая тэлеперадача,      яе змест
2. 1. Якая назва тэлеперадачы?
2.2.   Раскажыце пра гісторыю яе ўзнікнення.
2. 3. Якая яе мэта? Тэма?
2.4. Хто яе вядучы? Аўтар? Удзельнікі?
2. 5.  Раскажыце аб правілах ці парадку правядзення тэлеперадачы.
2. 6.Перакажыце самыя галоўныя ці самыя цікавыя эпізоды гэтай перадачы.
3. Заключная частка. Роздум і ўражанні
3.1.   Ацаніце майстэрства вядучага, паводзіны і выказванні ўдзельнікаў, культуру іх маўлення.
3.2.   Ці дасягнута мэта перадачы?
3.3.   Раскажыце аб сваіх уражаннях, якія ўзніклі пасля прагляду тэлеперадачы.
3. 4.   Ці будзеце вы раіць іншым паглядзець яе?

# data[].attributes.headline
Гісторыя ўзнікнення тэлебачання

# data[].attributes.subject
Гісторыя ўзнікнення тэлебачання

# data[].attributes.body
Назва "тэлебачанне” паходзіць ад грэчаскага“тэле” (‘далёка’) і лацінскага “візіо” {‘бачанне’), Тэлебачанне — перадача адлюстравання на адлегласці. Людзі здаўна марылі аб гэтым: успомніце казкі    з іх чароўнымі люстэркамі і сподачкамі з наліўнымі яблыкамі, якія маглі лаказаць,   што     адбываецца  “за краем свету.

Яшчэ ў 1907 годзе прафесар Б. Г. Розінг прапанаваў спосаб перадачы адлюстравання на адлегласці, а 22 мая 1911 года адбылася першая ў свеце “тэлеперадача” — на маленькім экране засвяцілася нерухомая кропка.

Першыя рэгулярныя тэлеперадачы ў нашай краіне пачаліся ў канцы 30-х гадоў, а на пачатку 50-х у многіх дамах засвяціліся “блакітныя экраны”. Першыя тэлевізары мала нагадвалі сучасныя: экран быў велічынёй з паштоўку, і, каб разгледзець вобраз, да тэлевізара прыстаўлялі вялікае павелічальнае шкло. Першыя праграмы ішлі ў прамым эфіры: перадавалася толькі тое, што рэальна адбывалася ў дадзены момант. Сёння часцей за ўсё перадачы рыхтуюць загадзя, запісваюць і ў неабходны момант перадаюць у эфір.

Безумоўна,  цяпер ў кожным доме ёсць тэлевізар, але сучаснаму дзіцяці цяжка

ўявіць, што, скажам, 40 гадоў назад тэлевізар быў большай рэдкасцю, чым сёння — спада- рожнікавая антэна.

Сёння тэлебачанне аб’ядноўвае ўсе іншыя мастацтвы. Дзякуючы яму мы можам убачыць шэдэўры (лепшыя творы) у музеях любой часткі свету, пазнаёміцца з мастацтвам розных народаў. Акрамя гэтага, на экране нас цешаць такія ўзоры мастацтва, стварыць якія можна толькі сродкамі тэлебачання, напрыклад, дуэт спевакоў, адзін з якіх у гэты момант знаходзіцца ў Мінску, а другі — у Беластоку.

Тэлевізар у доме — своеасаблівае “акно ў свет”. 3 яго дапамогай мы можам даведацца пра апошнія навіны, паглядзець самы новы ці зусім забыты стары фільм. Музей, тэатр, стадыён — туды мы таксама можам трапіць з дапамогай тэлебачання.