# data[].attributes.headline
Η σημασία της γυναίκας στη ζωή του άνδρα.

# data[].attributes.subject
Η σημασία της γυναίκας στη ζωή του άνδρα.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Μαρία Τριανταφυλλίδου

# data[].attributes.attachment_link.title
Εκείνη - Φοίβος Δεληβοριάς

# data[].attributes.attachment_link.description
Uploaded by Μαρία Τριανταφυλλίδου on 2009-09-15.

# data[].attributes.headline
Να συγκεντρώσετε παροιμίες και αποφθέγματα για τη γυναίκα και να εμπλουτίσετε τις πληροφορίες που σας παρέχει το συγκεκριμένο Padlet.

# data[].attributes.subject
Να συγκεντρώσετε παροιμίες και αποφθέγματα για τη γυναίκα και να εμπλουτίσετε τις πληροφορίες που σας παρέχει το συγκεκριμένο Padlet.

# data[].attributes.headline
Ν' αναζητήσετε  τίτλους βιβλίων,θεατρικών έργων και ταινιών που αναφέρονται σε γυναίκες και να τις αναρτήσετε στον συγκεκριμένο ψηφιακό τοίχο.

# data[].attributes.subject
Ν' αναζητήσετε  τίτλους βιβλίων,θεατρικών έργων και ταινιών που αναφέρονται σε γυναίκες και να τις αναρτήσετε στον συγκεκριμένο ψηφιακό τοίχο.

# data[].attributes.body
(Μπορείτε να αξιοποιήσετε τη μηχανή αναζήτησης www.google.gr και τη βιβλιοθήκη του σχολείου μας

# data[].attributes.headline
Διάσημες γυναίκες του κόσμου

# data[].attributes.subject
Διάσημες γυναίκες του κόσμου

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας η σημερινή και εκτός από το να κάνουμε την ευγενική χειρονομία να προσφέρουμε λουλούδια στις μητέρες, αδελφές, συντρόφους και συναδέλφους μας, ας αρπάξουμε την ευκαιρία να αναλογιστούμε την προσφορά του γυναικείου φύλου στην ιστορία.

Το αδίκως ονομαζόμενο ασθενές φύλο, έχει προσφέρει πραγματικό έργο στις κοινωνίες του κόσμου σε πάρα πολλούς τομείς και έχει αποδείξει πως ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός σήμερα χωρίς αυτές.

Σε 10 τέτοιες γυναίκες με τεράστια επιρροή και μεγάλο έργο αναφέρεται το συγκεκριμένο άρθρο, που σίγουρα τα ονόματα μερικών δεν θα σας ξενίσουν.

10. Jane Goodall

Γεννημένη στο Λονδίνο το 1934, η Jane Goodall αποτέλεσε την πιο διάσημη οικολόγο του κόσμου παράλληλα με το να είναι η πλέον ειδική (expert) στους χιμπατζήδες. To 1977 ίδρυσε το ομώνυμο ερευνητικό και επιμορφωτικό Ινστιτούτο Άγριας ζωής και οικολογίας "Jane Goodall". Έχει παραλάβει αμέτρητα βραβεία έως τώρα και έχει τιμηθεί άπειρες φορές για την προσφορά της και το έργο της.

9. Amelia Earhart

Μια από τις πιο διάσημες πιλότους της ιστορίας, γεννήθηκε το 1897 στο Κάνσας της Αμερικής. Η μικρή της καριέρα ως πιλότος είναι γεμάτη από ρεκόρ και διακρίσεις, συμπεριλαμβάνοντας αυτό της πρώτης γυναίκας που πέταξε solo διασχίζοντας τον Ατλαντικό και Ειρηνικό ωκεανό. Η Amelia Earhart χρησιμοποίησε την μεγάλη της φήμη για να υπερασπιστεί τα γυναικεία δικαιώματα αλλά και την εμπορική αεροπορία. Το 1937 ξεκίνησε να πραγματοποιήσει τον στόχο να αποτελέσει την πρώτη γυναίκα που θα περιπλεύσει την υδρόγειο, αλλά αφού διέσχισε πάνω από τα 2/3 της απόστασης, το αεροπλάνο της εξαφανίστηκε στον Νότιο Ειρηνικό χωρίς να βρεθεί ποτέ ούτε η ίδια αλλά ούτε και το σκάφος της.

8. Florence Nightingale

Γεννημένη το 1820, της αποδόθηκε το ψευδώνυμο "η γυναίκα με την λάμπα" ("the woman with the lamp") για το έργο της ως Βρετανίδα νοσοκόμα κατά την διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου, αποτελώντας την πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε σε νοσοκομείο πολεμική περίοδο. Μετά τον πόλεμο μελέτησε και εξέδωσε πολλά βιβλία σχετικά με την υγεία και την νοσηλευτική και το 1860 ίδρυσε το εκπαιδευτικό σχολείο για νοσοκόμες "Nightingale Training School". Το 1883 η βασίλισσα Βικτωρία της απένειμε το βασιλικό βραβείο του Κόκκινου Σταυρού και το 1907 τιμήθηκε ως Order of Merit, κάνοντας την, την πρώτη γυναίκα αποδέκτη. Ο αγώνας της για την αναμόρφωση της δημόσιας υγείας συνεχίστηκε μέχρι το θάνατο της, το 1910.

7. Margaret Thatcher

Η Margaret Roberts γεννήθηκε to 1925, ξεκινώντας την καριέρα της ως δικηγόρος. Το 1979 αποτέλεσε την πρώτη γυναίκα Πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας, αποκτώντας το προσωνύμιο της Σιδηράς Κυρίας (the Iron Lady) για τον σκληρό ρητορικό της λόγο. Μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα της ιστορίας ομολογουμένως, που άφησε τα σημάδια της για τα καλά στην ιστορία του Αγγλικού λαού.

6. Marie Curie

Μια γυναίκα που είναι παγκοσμίως γνωστή για το έργο της στο τομέα της φυσικής και συγκεκριμένα της ραδιενέργειας. Ένα έργο που την οδήγησε στο να αποτελέσει τον πρώτο άνθρωπο που απέσπασε δύο βραβεία Νόμπελ. Στο μεγάλο της έργο έχει αναγνωριστεί και η ανακάλυψη δύο νέων στοιχείων, το Πολώνιο και το Ράδιο, καθώς επίσης και μια πιθανή διεργασία για την θεραπεία του καρκίνου. Μετά το θάνατο του συζύγου της, ανάλαβε την διδασκαλία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, καταλαμβάνοντας για άλλη μια φορά την γυναικεία πρωτιά. Γεννήθηκε στη Βαρσοβία το 1867 και πέθανε το 1934 από την εκτεταμένη έκθεση της στη ραδιενέργεια. Μέχρι σήμερα αποτελεί μια από τους καλύτερους επιστήμονες όλων των εποχών.

5. Joan of Arc

Η Joan γεννήθηκε το 1412, μέλος μιας ευκατάστατης αγροτικής οικογένειας, που έχει μείνει στην ιστορία ως "the Maid of Orleans", ύστερα από το ηρωικό της θάνατο (κάψιμο) την διάρκεια του Εκατονταετή πολέμου. Η ανάμιξη της ξεκίνησε όταν ήταν ακόμη έφηβη, ακούγοντας φωνές που τις έλεγαν να σώσει την Γαλλία από τους Άγγλους. Αφού κατατάχτηκε στον Γαλλικό στρατό οδηγώντας το σε μάχες, έγινε η σύλληψη της στο Παρίσι και πουλήθηκε στους Άγγλους οι οποίοι την δίκασαν για μαγεία και ιεροσυλία(ως αιρετική). Το σώμα της παραδόθηκε στις φλόγες και οι στάχτες της σκορπίστηκαν στον ποταμό Seine. To 1920 αγιοποιήθηκε από τον Βενέδικτο τον 15 Ο.

4. Rosa Parks

Γεννημένη ως Rosa Louise McCauley το 1913, ήταν γραφτό να μείνει στην ιστορία την 1 Η Δεκεμβρίου του 1955 επειδή αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε λευκό άντρα. Η πράξη της εκείνη την ημέρα έδωσε το έναυσμα στον Martin Luther King Jr να ηγηθεί ένα μποϊκοτάζ λεωφορείου στο Montgomery της Alabama. Η Rosa το 1957 μετακόμισε στο Detroit και εργάστηκε ως ρεσεψιονίστ για τον John Conyers, έναν Αφρο-Αμερικανό μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων ( House of Representatives). Αργότερα έγινε η βοηθός του και στον ελεύθερο χρόνο της συνέχιζε να δουλεύει με το Southern Christian Leadership Conference και NAACP. Παράλληλα υπήρξε συν-ιδρύτρια του Ινστιτούτου Rosa and Raymond Parks Institute, με σκοπό την αυτό-βελτίωση.

3. The Virgin Mary

Η μητέρα του Χριστού, είναι γνωστή για την μητρική αγάπη και την ταπεινοφροσύνη της. Οι Ορθόδοξες εκκλησίες, όπως και οι Καθολικές και Προτεσταντικές πιστεύουν ότι η Μαρία παρέμεινε παρθένα και η σύλληψη του Ιησού ήταν θεϊκή. Οι Ρωμαιοκαθολικοί επίσης πιστεύουν στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Η Παρθένος Μαρία αποτελεί για κάποιους τον διαμεσολαβητή μεταξύ των ανθρώπων και του θεού καθώς και μητέρα της Εκκλησίας.

2. Queen Elizabeth I

Ευρέως γνωστή ως η "Παρθένα Βασίλισσα" (Virgin Queen of England), γεννήθηκε το 1533 από τον βασιλιά Henry τον 8Ο και την Anne Boleyn. Κάθισε στο θρόνο της Αγγλίας το 1558 και οδήγησε τη χώρα στην Χρυσή Εποχή της ( Golden Age). Επανέφερε τον Προτεσταντισμό στη χώρα, ξεκίνησε την αποικιακή και επεκτατική πολιτική αλλά το 1588 οδήγησε το στρατό της σε μια μεγάλη ήττα εναντίων του Ισπανικού στόλου που κόστισε τις ζωές πολλών της κοντινών προσώπων. Έπεσε σε κατάθλιψη και αρρώστησε, πεθαίνοντας το 1603 βάζοντας τέλος στην 44χρονη ηγεμονία της, ως άγαμη βασίλισσα.

1. Mother Teresa

Από την ηλικία των 12 χρόνων, η Agnes Gonxha Bojaxhiu ήξερε πως ο σκοπός της ζωής της ήταν να βοηθάει τους φτωχούς. Γεννημένη το 1910, σε ηλικία 17 ετών πηγαίνει στην Ινδία και η πρώτη της αποστολή ως μοναχή ήταν να διδάξει σε ένα σχολείο στην Καλκούτα. Το 1948 εγκατέλειψε το γυναικείο μοναστήρι και ίδρυσε την διάταξη των Ιεραποστόλων της Φιλανθρωπίας (Order of the Missionaries of Charity) υπηρετώντας τους φτωχούς, άρρωστους και ορφανά, πρώτα στην Ινδία και έπειτα και σε άλλες χώρες. Το ανθρωπιστικό της έργο της απέδωσε το Νόμπελ Ειρήνης το 1979 και τον τίτλο Bharat Ratna, την υψηλότερη Ινδική τιμή το 1980. Πέθανε το 1997, ύστερα από χρόνια καρδιακά προβλήματα υγείας και η οσιοποίηση τ ης έγινε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο το Β'.
Φωτογραφίες των σπουδαίων αυτών γυναικών Caramelie
Tags: Amelia Earhart Florence Nightingale Jane Goodall Joan of Arc Margaret Thatcher Marie Curie Mother Teresa Queen Elizabeth I Rosa Parks The Virgin Mary βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας γυναίκα Μητέρα Τερέζα Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας Παρθένα Μαρία προσφορά γυναικών στον κόσμο

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
βασίλισσα ελισάβετ της αγγλίας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μητέρα τερέζα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παγκόσμια μέρα της γυναίκας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παρθένα μαρία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
προσφορά γυναικών στον κόσμο

# data[].attributes.attachment_link.title
Caramelie: Διάσημες γυναίκες του κόσμου

# data[].attributes.attachment_link.description
Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας η σημερινή και εκτός από το να κάνουμε την ευγενική χειρονομία να προσφέρουμε λουλούδια στις μητέρες, αδελφές, συντρόφους και συναδέλφους μας, ας αρπάξουμε την ευκαιρία να αναλογιστούμε την προσφορά του γυναικείου φύλου στην ιστορία.

# data[].attributes.headline
Αφού περιηγηθείτε στη μηχανή αναζήτησης www.google.gr και αναζητήσετε διάσημα έργα τέχνης με θέμα τη γυναίκα, να επιλέξετε εικόνες με γυναικείες μορφές τέχνης και στη συνέχεια να δημιουργήσετε ηλεκτρονική αφίσα με το padlet https://padlet.com/

# data[].attributes.subject
Αφού περιηγηθείτε στη μηχανή αναζήτησης www.google.gr και αναζητήσετε διάσημα έργα τέχνης με θέμα τη γυναίκα, να επιλέξετε εικόνες με γυναικείες μορφές τέχνης και στη συνέχεια να δημιουργήσετε ηλεκτρονική αφίσα με το padlet https://padlet.com/

# data[].attributes.headline
Αφού προσεγγίσατε τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία μέσα από διαφορετικές οπτικές, αξιοποιώντας τις πληροφορίες που σας   παρέχει ο συγκεκριμένος ψηφιακός πίνακας να δημιουργήσετε ψηφιακή αφήγηση γυναίκας από παλαιότερη εποχή με το πρόγραμμα storybird (https://storybird.com/)

# data[].attributes.subject
Αφού προσεγγίσατε τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία μέσα από διαφορετικές οπτικές, αξιοποιώντας τις πληροφορίες που σας   παρέχει ο συγκεκριμένος ψηφιακός πίνακας να δημιουργήσετε ψηφιακή αφήγηση γυναίκας από παλαιότερη εποχή με το πρόγραμμα storybird (https://storybird.com/)

# data[].attributes.headline
Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ: ΜΟΡΦΕΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

# data[].attributes.subject
Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ: ΜΟΡΦΕΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
Κοινωνιολογία (Γ Γενικού Λυκείου - Ομ. Προσ/σμού Ανθρωπιστικών Σπουδών / Οικονομίας & Πληροφορικής): Ηλεκτρονικό Βιβλίο

# data[].attributes.attachment_link.description
Η οικογένεια και η αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους στο πλαίσιο της οικογένειας αποτελούν αντικείμενο μελέτης της κοινωνιολογίας, γιατί οι πολιτισμικές αυτές δραστηριότητες (γάμος και αναπαραγωγή), αν και παρουσιάζονται ως ένας φυσικός προορισμός του ανθρώπου, είναι φαινόμενα που έχουν διαμορφωθεί κοινωνικά και διαφοροποιούνται στο χρόνο και στο χώρο.

# data[].attributes.headline
Άρθρο για τη ζωή της Φρανσουάζ Ζιρού.

# data[].attributes.subject
Άρθρο για τη ζωή της Φρανσουάζ Ζιρού.

# data[].attributes.body
http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/4266986/?iid=2

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
διαστάσεις μια ελεύθερη

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
διαστάσεις μια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελεύθερη γυναίκα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
στη συνέχεια

# data[].attributes.attachment_link.title
Διαστάσεις Μια ελεύθερη γυναίκα

# data[].attributes.attachment_link.description
"Τι δυστυχία!" αναφώνησε ο πατέρας, όταν είδε ότι το μωρό ήταν κορίτσι. Όμως, αργότερα θα μετάνιωσε για εκείνη του την αντίδραση,...

# data[].attributes.headline
Ενδοοικογενειακή βία σήμερα.

# data[].attributes.subject
Ενδοοικογενειακή βία σήμερα.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΣΚΑΪ 03 08 09 ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

# data[].attributes.headline
Κακοποίηση των γυναικών σήμερα.

# data[].attributes.subject
Κακοποίηση των γυναικών σήμερα.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

# data[].attributes.headline
Σύμφωνα με το παρακάτω απόσπασμα ν' αναφερθείτε στις αντιλήψεις σχετικά με τις γυναίκες σε άλλες
κοινωνίες και παλαιότερες εποχές.

 

# data[].attributes.subject
Σύμφωνα με το παρακάτω απόσπασμα ν' αναφερθείτε στις αντιλήψεις σχετικά με τις γυναίκες σε άλλες
κοινωνίες και παλαιότερες εποχές.

 

# data[].attributes.body
Γιούνγκ Τσανγκ, Οι αγριόκυκνοι

Σύμφωνα με το έθιμο, ο προπάππος μου παντρεύτηκε νέος, στα δεκατέσσερα, μια γυναίκα έξι χρόνια μεγαλύτερή του. Ένα από τα καθήκοντα μιας γυναίκας ήταν να βοηθήσει στην ανατροφή του άντρα της.
Η ιστορία της γυναίκας του, της προγιαγιάς μου, ήταν ίδια με την ιστορία εκατομμυρίων γυναικών της Κίνας στην εποχή της. Η οικογένειά της, αφενός επειδή δεν ανήκε στο χώρο των διανοουμένων και συνεπώς δεν είχε θέση στο μανδαρινάτο, κι αφετέρου επειδή ήταν κορίτσι, δεν της έδωσε όνομα. Ήταν η δεύτερη κόρη και τη φώναζαν «δεύτερο κορίτσι» …

Οι δύο νέοι δεν συναντήθηκαν πριν το γάμο. Τότε θεωρείτο μεγάλη ντροπή, ίσως και οικογενειακός εξευτελισμός, να ερωτευτεί κανείς. Όχι επειδή ο έρωτας αποτελούσε ταμπού-άλλωστε υπήρχε αξιόλογη παράδοση ρομαντικής αγάπης στην Κίνα-αλλά διότι οι δύο νέοι δεν έπρεπε να βρεθούν κάπου όπου μπορούσε να τους συμβεί κάτι τέτοιο, εν μέρει επειδή ήταν ανήθικο να συναντηθούν κι εν μέρει επειδή ο γάμος ήταν πρώτα απ’ όλα ένα καθήκον, μια συμφωνία μεταξύ δύο οικογενειών. Αν ήταν κανείς τυχερός μπορούσε να ερωτευτεί μετά το γάμο… Αλλά το μεγαλύτερο προσόν της ήταν τα δεμένα πόδια της που στα κινέζικα ονομάζονταν «μικρούτσικα χρυσά κρίνα». Αυτό σήμαινε ότι περπατούσε σαν το «βλαστάρι της μικρής ιτιάς στο ανοιξιάτικο αεράκι», παραδοσιακή έκφραση που χρησιμοποιούσαν οι Κινέζοι «γνώστες» των γυναικών. Υποτίθεται ότι μια γυναίκα που περπατούσε με τα πόδια δεμένα προκαλούσε ερωτική επιθυμία στους άντρες, μια και φαινόταν να είναι ευάλωτη και να έχει ανάγκη προστασίας.
Τα πόδια της γιαγιάς μου είχαν δεθεί όταν ήταν δύο χρονών. Η μητέρα της, που και κείνης τα πόδια ήταν δεμένα, της τα τύλιξε μ’ ένα άσπρο πανί, έξι μέτρα μάκρος, αφού πρώτα λύγισε τα τέσσερα μικρά δάκτυλα προς τα μέσα και κάτω από την πατούσα. Κατόπιν έβαλε μια μεγάλη πέτρα από πάνω για να σπάσει την καμάρα. Η γιαγιά μου στρίγκλιζε από τον τρομερό πόνο και την παρακαλούσε να σταματήσει. Η μητέρα της χρειάστηκε να της βάλει ένα πανί στο στόμα για να μη φωνάζει. Η γιαγιά μου λιποθυμούσε συνέχεια από τον πόνο.

Η διαδικασία κράτησε αρκετά χρόνια. Ακόμα κι αφού είχαν σπάσει τα κόκαλα, τα πόδια έπρεπε να παραμένουν δεμένα νύχτα μέρα με χοντρό πανί, επειδή από τη στιγμή που θα έμεναν ελεύθερα θα επανέρχονταν. Χρόνια ολόκληρα η γιαγιά μου έζησε μ’ έναν αδιάκοπο, φρικτό πόνο. Όταν ικέτευε τη μητέρα της να λύσει τους επιδέσμους, εκείνη έκλαιγε και της έλεγε ότι τα άδετα πόδια θα τη κατέστρεφαν και ότι το έκανε για τη μελλοντική ευτυχία της.
…Εκείνη την εποχή όταν παντρευόταν μια γυναίκα, το πρώτο πράγμα που έκανε η οικογένεια του γαμπρού ήταν να εξετάσει τα πόδια της. Τα μεγάλα πόδια, τα φυσιολογικά πόδια δηλαδή, θα ρεζίλευαν το σπιτικό του. Η πεθερά σήκωνε τον ποδόγυρο της μακριάς φούστας της νύφης κι αν τα πόδια της ήταν πιο μακριά από δέκα εκατοστά, άφηνε τη φούστα να πέσει με μια χειρονομία που δήλωνε περιφρόνηση και αποχωρούσε με ύφος αγέρωχο, εγκαταλείποντας τη νύφη στο επικριτικό βλέμμα των καλεσμένων, που κοιτούσαν τα πόδια της με καταφρόνια μουρμουρίζοντας προσβλητικές εκφράσεις.

Που και που, κάποια μάνα λυπόταν τη κόρη της κι έβγαζε το πανί που τύλιγε τα πόδια της. Αλλά όταν η κόρη μεγάλωνε και έπρεπε να υποστεί την περιφρόνηση της οικογένειας του άντρα της και την αποδοκιμασία της κοινωνίας, τότε κατηγορούσε τη μητέρα της για τον αδύναμο χαρακτήρα της.
Το έθιμο να δένονται τα πόδια ξεκίνησε πριν από χίλια χρόνια, υποτίθεται από μια παλλακίδα του αυτοκράτορα. Οι άντρες όχι μόνο θεωρούσαν ερωτικό το θέαμα μιας γυναίκας με μικροσκοπικά ποδαράκια να κουτσαίνει, αλλά και ερεθίζονταν όταν έπαιζαν με τα δεμένα πόδια, που ήταν κρυμμένα μέσα σε κεντητά μεταξωτά παπούτσια. (…) Τα δεμένα πόδια είχαν σάπιο κρέας και βρωμούσαν όταν έβγαινε ο επίδεσμος αλλά οι άντρες σπάνια τα έβλεπαν γυμνά. Θυμάμαι τη γιαγιά μου, όταν ήμουν παιδί, να πονάει συνέχεια. Ο πόνος προερχόταν τόσο από τα σπασμένα κόκαλα όσο και από τα νύχια που μεγάλωναν μες το πέλμα της.

# data[].attributes.headline
Η κοινωνική θέση της Αθηναίας και της Σπαρτιάτισσας γυναίκας

# data[].attributes.subject
Η κοινωνική θέση της Αθηναίας και της Σπαρτιάτισσας γυναίκας

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο ρόλος της Αθηναίας στην οικογένεια

Στην Αθήνα η πρώτη κύρια δυσκολία που αντιμετώπιζε ένα νεογέννητο κορίτσι ήταν να του επιτραπεί να ζήσει. Εξαρτιόνταν άμεσα από την απόφαση του πατέρα η του νεογνού σε μια ερημική περιοχή, καθώς η γέννηση ενός θηλυκού μέλους θεωρούνταν ανώφελο και επιπρόσθετο έξοδο για τον οίκο, εφόσον μάλιστα σε ένα κατεξοχήν πατριαρχικό σύστημα κληρονομιάς δεν είχε τη δυνατότητα να διατηρήσει το οικογενειακό όνομα και συνεπώς τα οικογενειακά περιουσιακά στοιχεία.

Βασική αρχή στην αθηναϊκή κοινωνία ήταν το ότι η γυναίκα τελούσε μονίμως υπό ανδρική κηδεμονία. Η νέα κοπέλα μέχρι το γάμο της εξαρτάται άμεσα από τον πατέρα της. Όταν έφθανε στην αποδεκτή κοινωνικά ηλικία γάμου, η οποία σύμφωνα με τις τότε αντιλήψεις υπολογίζονταν με βάση τη γυναικεία ήβη, ο πατέρας της επέλεγε το μέλλοντα σύζυγό της. Σε πιο σπάνιες περιπτώσεις, σύμφωνα με ένα παλαιότερο έθιμο, η νύφη αποτελούσε το αγώνων που προκήρυσσε ο πατέρας της και ακόμη σπανιότερα η ίδια επέλεγε το γαμπρό.

Η τελετή του γάμου περιλάμβανε δύο βασικές διαδικασίες. Η πρώτη ήταν ο αρραβώνας ή στον οποίο η παρουσία της νύφης δεν ήταν υποχρεωτική. Στην πράξη ήταν η υπογραφή του προγαμιαίου συμβολαίου, όπου καθορίζονταν το ύψος της προίκας. Στη συνέχεια ακολουθούσε η που αποτελούσε την κυρίως τελετή της παράδοσης της κοπέλας στο σύζυγο ο οποίος αναλάμβανε πλέον την κηδεμονία της. Ως παντρεμένη πλέον, στο σπίτι του ανδρός της, η πρώτη φροντίδα της ήταν να κάνει ιερές σπονδές μπροστά στην εστία. Από τούδε και στο εξής συμμετέχει ενεργά στις οικογενειακές θρησκευτικές τελετές.

Η βασική ευθύνη της, όμως, ήταν η διαχείριση του οίκου. Μέσω της χρηστής διαχείρισης ενός αθηναϊκού οίκου από τη νοικοκυρά θα επιτυγχάνονταν η ευημερία και η μακροημέρευση του. Για το λόγο αυτό ο σύζυγος και κύριος του οίκου, από την πρώτη στιγμή αναλάμβανε να εξηγήσει το βασικό αυτό καθήκον στη νεαρή γυναίκα του. Η ίδια κατοικούσε στο γυναικωνίτη που περιλάμβανε τον κοιτώνα των συζύγων, τα δωμάτια των κοριτσιών και τα διαμερίσματα που εργάζονταν οι δούλες. Επέβλεπε και κατεύθυνε τους δούλους και φρόντιζε για τη σωστή τακτοποίηση των αγαθών και των πραγμάτων του σπιτιού. Οι αριστοκράτισσες γυναίκες επίσης, στα πλαίσια των οικιακών καθηκόντων τους, ασχολούνταν με την υφαντική και το ράψιμο του ρουχισμού. Επίσης είχαν επιφορτισθεί με την ανατροφή των παιδιών. Ενώ όμως με όλες αυτές τις ασχολίες οι ευκατάστατες Αθηναίες δεν έβγαιναν από το σπίτι, οι φτωχές αναγκαστικά δούλευαν εκτός σπιτιού. Ο Αριστοτέλης μάλιστα γράφει στα ότι ήταν αδύνατον να εμποδίσει κανείς τις φτωχές γυναίκες να πηγαίνουν στην αγορά. Ανάμεσα σε άλλα εργαζόντουσαν ως εργάτριες μαλλιού, τροφοί, συλλέκτριες καρπών και σε μεγαλύτερη ηλικία ως πωλήτριες, όπως μας μαρτυρούν σχετικές παραστάσεις αγγείων.

Η κοινωνική ζωή της γυναίκας στην Αθήνα

Στο κοινωνικό πεδίο οι Αθηναίες συμμετείχαν στις κυριότερες θρησκευτικές γιορτές της πόλης. Στα και στα Ανθεστήρια προς τιμήν του Διονύσου. Στα Ανθεστήρια υποδέχονταν τη γιορτή του ερχομού της ανοίξεως, των πρώτων λουλουδιών και του νέου κρασιού. Η γιορτή κρατούσε τρεις ημέρες. Συμμετείχαν επίσης στην μεγάλη πομπή των Παναθηναίων που ήταν η επισημότερη γιορτή των αρχαίων Αθηνών προς τιμήν της πολιούχου της πόλεως θεάς Αθηνάς. Όλο το χρόνο, τέσσερις κοπέλες από καλές οικογένειες της Αθήνας, ύφαιναν το ιερό πέπλο. Το πέπλο αυτό ήταν κίτρινο και κεντημένο με σκηνές από τη Γιγαντομαχία. Έπειτα, το πέπλο μεταφερόταν γύρω-γύρω στην πόλη πάνω σε μια καρότσα με μορφή καραβιού, την οποία ακολουθούσε μια μεγαλοπρεπής, εορταστική πομπή. Στην πομπή, βάσει των απεικονίσεων της ανατολικής ζωφόρου του Παρθενώνα, οι κοπέλες κουβαλούν κάνιστρα, τα οποία θα παραδώσουν στον υπεύθυνο της τελετής.

Ουσιαστική συμμετοχή είχαν στα Θεσμοφόρια . Τα Θεσμοφόρια τελούνταν προς τιμή της θεάς Δήμητρας. Συμμετείχαν αποκλειστικά γυναίκες. Βασική αρχή των Θεσμοφορίων αποτελούσε ο αποκλεισμός του ανδρικού φύλου και η συγκρότηση μίας ένωσης γυναικών, μέσω της οποίας τονιζόταν ο ρόλος τους στη γονιμότητα και συμβολικά στην ευφορία της καλλιεργήσιμης γης. Ο εορτασμός τους διαρκούσε τρεις μέρες και ακολουθούσαν μία συγκεκριμένη τελετουργία. Οι γυναίκες κατά τη διάρκεια της γιορτής συγκεντρώνονταν στο ιερό της Δήμητρας και έτσι είχαν την ευκαιρία να περάσουν κάποιες μέρες μακριά από το σπίτι τους. Είχαν τη δυνατότητα να φέρουν μαζί τους και τα παιδιά τους, εάν αυτά βρίσκονταν σε ηλικία που ακόμη τα θήλαζαν. Οι σύζυγοι ήταν υποχρεωμένοι όχι μόνο να δώσουν τη συγκατάθεσή τους για να παραστούν οι γυναίκες τους στη γιορτή, αλλά και να αναλάβουν τα προβλεπόμενα έξοδα. Στα Θεσμοφόρια δεν επιτρεπόταν η συμμετοχή των παρθένων.

Άλλη μία συμβολή των γυναικών στη δημόσια ζωή ήταν το ιερατικό αξίωμα που ασκούσαν στα πλαίσια της λατρείας των γυναικείων θεοτήτων. Τα καθήκοντα τους ήταν να επιβλέπουν και να διευθύνουν τις λατρευτικές τελετές, όπως τις προσευχές και τις προσφορές και να προστατεύουν την ιερή περιουσία. Μόνο η εκάστοτε ιέρεια είχε δικαίωμα να μεταβεί στο άβατο του ναού και καμία τελετουργική πράξη δεν μπορούσε να εκτελεστεί χωρίς την παρουσία της. Να τονιστεί επίσης ότι το ιερατικό αξίωμα αποτελούσε κληρονομικό δικαίωμα για τις γυναίκες ιερείς ή αγοραζόταν για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Εντελώς διαφορετικά ζούσαν οι . Απολάμβαναν ελευθερίες, ευρισκόμενες σε μια διαφορετική κατάσταση από τις υπόλοιπες γυναίκες. Σε αντίθεση με τις άλλες γυναίκες, αυτές είχαν γνώσεις της λογοτεχνίας και δεν τους ήταν άγνωστη η τέχνη. Η θέση των καλλιεργημένων και μορφωμένων εταίρων ήταν τελείως διαφορετική. Συμμετείχαν ελεύθερα στα συμπόσια των ανδρών. Στα σπίτια τους μαζεύονταν πλήθος νέων. Τις θαύμαζαν, έστηναν γι' αυτές χρυσά αγάλματα, οι ποιητές τις εγκωμίαζαν στα έργα τους. Πολλές έγιναν διάσημες για την εξυπνάδα και το πνεύμα τους όπως η Φρύνη, ενώ η αθηναϊκή λογοτεχνία γνωρίζει συλλογές επιγραμμάτων που γράφτηκαν από εταίρες.

Η θέση της γυναίκας στην πολιτική ζωή των Αθηνών

Στην καθεαυτό πολιτική ζωή των Αθηνών η θέση των γυναικών ήταν ανύπαρκτη. Οι γυναίκες δε θεωρούνταν πολίτες. Δεν είχαν δικαίωμα εγγραφής στους καταλόγους των πολιτών. Εγγράφονταν μόνο στους καταλόγους της φατρίας τους. Επιπλέον δεν είχαν δικαίωμα κατοχής εγγείου ιδιοκτησίας -επομένως ούτε κληρονομιάς-, το οποίο αποτελούσε βασικό κριτήριο για την ιδιότητα του πολίτη. Ακόμη δεν είχαν τη δυνατότητα άσκησης δικαιοπραξιών. Δεν τους επιτρεπόταν δηλαδή να χειρίζονται οι ίδιες τις αστικές υποθέσεις τους. Για το λόγο αυτό εκπροσωπούνταν ενώπιον της πολιτείας από τον κύριό τους. Κατά συνέπεια στερούνταν των πολιτικών δικαιωμάτων που απολάμβαναν οι άνδρες. Ταυτόχρονα όμως έπαιζαν σημαντικό ρόλο στη μεταβίβαση της ιδιότητας του πολίτη. Έτσι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο ανήκαν, έστω εμμέσως στην ευρύτερη πολιτική κοινότητα.

Ο ρόλος αυτός συνίστατο στο γάμο. Ο μόνος νόμιμος γάμος στην αρχαία Αθήνα ήταν εκείνος που ένωνε έναν πολίτη με την κόρη ενός άλλου πολίτη. Μάλιστα από το 451 π.Χ αυτό αποτέλεσε νόμο του αθηναϊκού κράτους με ψήφισμα από την Εκκλησία του Δήμου, κατόπιν εισηγήσεως του Περικλή. Απέβλεπε στην ομοιογένεια και τη συνοχή του πολιτικού σώματος. Βλέπουμε λοιπόν ότι η αστή δεν είχε δικαίωμα να συμμετέχει στα πολιτικά δρώμενα, παρότι προέρχονταν από το σώμα των πολιτών. Όμως, ένας Αθηναίος πολίτης ήταν απαραίτητο να έρθει εις γάμου κοινωνίαν με μία αθηναία αστή, προκειμένου τα παιδιά του να μη θεωρηθούν νόθα. Επιπρόσθετα, εάν επρόκειτο για αγόρια θα μπορούσαν να αποκτήσουν την πολύτιμη ιδιότητα του πολίτη και να έχουν δικαίωμα στην πατρική κληρονομιά.

Να αναφέρουμε επίσης την περίπτωση της Ήταν γυναίκα που βρισκόταν να είναι η μοναδική κληρονόμος της πατρικής περιουσίας. Επειδή η ίδια δεν είχε δικαίωμα κατοχής γης, συνεπώς ούτε κληρονομιάς, είχε το δικαίωμα ο πλησιέστερος συγγενής να τη διεκδικήσει σε γάμο. Ο θεσμός αυτός υποδηλώνει την τεράστια σημασία που δίνονταν στα θέματα διαφύλαξης της περιουσίας του οίκου και της διατήρησης των γενών.

Ο ρόλος της Σπαρτιάτισσας στην οικογένεια

Οι γυναίκες της Σπάρτης τύγχαναν διαφορετικής αντιμετώπισης από τις Αθηναίες. Λόγω της ολιγανθρωπίας που αντιμετώπιζαν οι Σπαρτιάτες, η μητρότητα καταλάμβανε εξέχουσα σημασία. Τα θηλυκά μέλη της οικογενείας παρέμεναν σε αυτήν μέχρι κάποια ηλικία. Μετά τα αναλάμβανε το κράτος, όπως και τα αγόρια. Η κατάλληλη ηλικία γάμου για μια Σπαρτιάτισσα ήταν γύρω στα είκοσι έτη. Γεγονός που σήμαινε ότι είχε ολοκληρώσει βιολογικά την ανάπτυξή της, σε αντίθεση με τη γυναίκα των Αθηνών που παντρευόταν στην εφηβεία. Όταν έφθανε σε αυτή την ηλικία, ο πατέρας -κυρίως στις αριστοκρατικές τάξεις- αναλάμβανε να βρει το γαμπρό για τη γαμήλια συμφωνία. Έπειτα, στη Σπάρτη συνηθίζονταν η των γυναικών από τους άνδρες, πράγμα άγνωστο στην αθηναϊκή κοινωνία. Στο σπίτι του γαμπρού όπου μεταφέρονταν η κοπέλα, την αναλάμβανε μία γυναίκα του σπιτιού η νυμφεύτρια Της έκοβε τα μαλλιά και την έντυνε με αντρικά ρούχα. Τη νύχτα την επισκεπτόταν ο γαμπρός με σκοπό να συνευρεθούν. Αυτός ο γάμος συνήθως έμενε για μερικά χρόνια κρυφός. Το πιθανότερο είναι να πρόκειται για "γάμο υπό δοκιμή" . Αν από το γάμο αυτό δεν προέκυπταν απόγονοι, που ήταν το ζητούμενο, τότε ο γάμος λυόταν. Ενδέχεται όμως να κρατούνταν μυστικός ο γάμος, εάν ο άνδρας δεν είχε συμπληρώσει το τριακοστό έτος. Ο λόγος ήταν ότι απαγορευόταν να ζήσει το ανδρόγυνο μαζί, πριν την συμπλήρωση της παραπάνω ηλικίας από τον ίδιο.

Να προσθέσουμε επίσης ότι οι Σπαρτιάτισσες, λόγω της αγωγής τους δεν ασχολούνταν με την οικιακή οικονομία. Δεν καταπιάνονταν με το νοικοκυριό και τις ασχολίες του σπιτιού. Με τις δουλειές αυτές καταπιάνονταν το υπηρετικό προσωπικό. Οι δούλες δηλαδή. Εδώ παρατηρούμε μία ακόμη διαφορά νοοτροπίας σε σχέση με τις Αθηναίες νοικοκυρές που έχουν επιφορτισθεί οι ίδιες τα του οίκου τους.

Η κοινωνική θέση της γυναίκας στη Σπάρτη

Τα κορίτσια μετά τη γέννησή τους παραδίδονταν στην οικογένειά τους για να ανατραφούν, εφόσον δεν παρουσίαζαν κανενός είδους καχεξία ή δυσμορφία. Σε αυτή την περίπτωση τα εξέθεταν, όπως και τα αντίστοιχα δύσμορφα και καχεκτικά αγόρια στους Η διαφορά σε σχέση με την Αθήνα ήταν ότι η απόφαση για την έκθεση των βρεφών δεν αποτελούσε ιδιωτική υπόθεση του πατέρα, αλλά ανέκκλητη απόφαση της Γερουσίας. Ήταν δηλαδή κρατική υπόθεση, εντασσόμενη στα πλαίσια του ευγονισμού , που συνιστούσε την επιλεκτική προτίμηση στα υγιή και αρτιμελή παιδιά.

Από κάποια ηλικία και μετά η πολιτεία, που θεωρούσε κτήμα της όλα τα παιδιά των Σπαρτιατών, αναλάμβανε την αγωγή των νεαρών κοριτσιών. Η εκπαίδευσή τους δεν διέφερε από εκείνη των αγοριών. Συναναστρέφονταν σε αγέλες με σκοπό να σκληραγωγηθούν, όπως τα συνομήλικα τους αγόρια. Υπόκειντο σε παρόμοιες αθλητικές δοκιμασίες και διαφόρων ειδών κακουχίες, ελαφρώς ενδεδυμένα. Παράλληλα εμφανίζονταν στις θρησκευτικές εορτές μύησης, όπως τα Στη συγκεκριμένη θρησκευτική εκδήλωση έπαιρναν μέρος και τα αγόρια.

Η Σπαρτιατική κοινωνία έριχνε το μεγαλύτερο βάρος της στη σφυρηλάτηση των κοινωνικών δεσμών μεταξύ των ελευθέρων Σπαρτιατών και Σπαρτιατισσών. Έθετε σε δεύτερη μοίρα την ιδιωτική και οικογενειακή ζωή. Θεωρούσαν τη Σπάρτη ως μια μεγάλη οικογένεια. Πρόκριναν την υπαγωγή του ατόμου και της οικογενείας στην ευρύτερη κοινωνική ομάδα, μέσω της παροχής παρόμοιας εκπαίδευσης σε αγόρια και κορίτσια. Εντός του πλαισίου αυτού επιτρέπονταν το να εκτίθενται στα μάτια του άρρενος πληθυσμού τα γυμνά ή ντυμένα ανάλαφρα γυναικεία κορμιά. Η εμφάνιση των γυναικών, άλλωστε, έπαιζε το βασικότερο ρόλο στην επιλογή τους από τους συντρόφους τους. Η προίκα διαδραμάτιζε δευτερεύοντα ρόλο. Επιπλέον η σπαρτιατική αγωγή τους προσέδιδε μια πιο αρρενωπή συμπεριφορά από τις γυναίκες των άλλων πόλεων. Ο ίδιες, συναισθανόμενες την αυξημένη κοινωνική τους θέση λειτουργούσαν με αυτό τον τρόπο, έχοντας την πλήρη υποστήριξη του κράτους.

Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετούσε ο θεσμός της πολυανδρίας Η συνήθεια αυτή ήταν αρκετά διαδεδομένη. Σύμφωνα με την πολυανδρία την ίδια γυναίκα μοιράζονταν δύο, τρεις, τέσσερις ή πέντε άνδρες, οι οποίοι συνήθως ήταν αδέλφια. Αυτό το έθιμο επεκτείνονταν και στην περίπτωση που ένας ηλικιωμένος είχε νέα σύζυγο και επιθυμούσε να αποκτήσει παιδιά με το να τη φέρει σε επαφή με έναν νέο και ρωμαλέο άνδρα. Όποιος επίσης για κάποιους λόγους δεν επιθυμούσε να παντρευτεί, είχε τη δυνατότητα να ζητήσει μια παντρεμένη γυναίκα και με την προϋπόθεση της συγκατάθεσης του συζύγου της να αποκτήσει μαζί της παιδιά. Διαπιστώνουμε επομένως ότι, αποκλειστικός στόχος αυτής της σπαρτιατικής πρακτικής ήταν πέρα από την ηθική η υποστήριξη των δικαίων και των συμφερόντων της σπαρτιατικής πολιτείας. Βασική επιδίωξή τους ήταν να διατηρήσουν τη στρατιωτική τους ισχύ και να αποτρέψουν την οποιαδήποτε εξέγερση των πολυαρίθμων ειλώτων, οι οποίοι καραδοκούσαν.

Η θέση της γυναίκας στην πολιτική ζωή της Σπάρτης

Οι Σπαρτιάτισσες δεν είχαν άμεση συμμετοχή στο πολιτικά δρώμενα της πόλης τους. Αναμφισβήτητα όμως απολάμβαναν μεγαλύτερη ελευθερία από τις γυναίκες της Αθήνας. Ασκούσαν αναμφίβολα επιρροή στους άνδρες τους. Όμως, η θεώρηση της Σπάρτης ως γυναικοκρατούμενης πόλης, έχει να κάνει περισσότερο τόσο με τη σχετική ελευθερία των γυναικών όσο κυρίως με τη ανεξάρτητη οικονομική τους θέση στη Σπαρτιατική πολιτεία. Η περίπτωση της είναι χαρακτηριστική. Είναι ανάλογη της επικλήρου. Με μία βασική όμως διαφορά. Η πατρούχος μοναχοκόρη έχει δικαίωμα να κληρονομήσει την περιουσία του πατέρα της. Αυτή η κληρονομιά μπορεί να θεωρηθεί και ως προίκα. Όμως και ο πατέρας που βρίσκονταν εν ζωή, προίκιζε με ένα σεβαστό περιουσιακό του κομμάτι την κόρη του. Εξάλλου ο ίδιος ο Αριστοτέλης στα αναφέρει ότι στην εποχή του, τον 4 αιώνα π.Χ, τα δύο πέμπτα της συνολικής καλλιεργήσιμης έκτασης ανήκαν σε γυναίκες. Αυτό, βεβαίως, ενδέχεται να οφείλεται και στην ολιγανδρία της Σπάρτης εκείνη την εποχή, λόγω των αλλεπάλληλων πολέμων. Έτσι εξηγείται η συγκέντρωση τόσων κλήρων στα χέρια λίγων γυναικών, με επακόλουθο την αύξηση της πολιτικής επιρροής τους.

Όπως διαπιστώνουμε η θέση της γυναίκας στις πόλεις των Αθηνών και της Σπάρτης, στο πλαίσιο της οικογενειακής, της κοινωνικής και πολιτικής ζωής διέφερε σημαντικά. Στην Αθήνα, από πολιτική άποψη, η γυναίκα Αστή ήταν απαραίτητη γιατί ο σύζυγός της αποκτούσε μέσω αυτής γνήσιους απογόνους και ελεύθερους πολίτες. Ενώ ο ρόλος της στα πλαίσια της οικογένειας και της κοινωνίας έπεται σε σημασία του πολιτικού. Αντίστοιχα στη Σπάρτη είδαμε ότι η λιτή σπαρτιατική αγωγή των γυναικών αντανακλούσε τη θέση τους στην κοινωνία, με βασικότερο χαρακτηριστικό την ενσωμάτωσή τόσο των ιδίων, όσο και των ανδρών σε μία ευρύτερη λειτουργικά κοινωνική ομάδα με γνώμονα το συμφέρον του κράτους.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ιωάννης Φιλίστωρ

# data[].attributes.attachment_link.title
Η θέση της γυναίκας στην Αρχαία Αθήνα και στην Αρχαία Σπάρτη | Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο ρόλος της Αθηναίας στην οικογένεια Στην Αθήνα η πρώτη κύρια δυσκολία που αντιμετώπιζε ένα νεογέννητο κορίτσι ήταν να του επιτραπεί να ζήσει. Εξαρτιόνταν άμεσα από την απόφαση του πατέρα η του νεογνού σε μια ερημική περιοχή, καθώς η γέννηση ενός θηλυκού μέλους θεωρούνταν ανώφελο και επιπρόσθετο έξοδο για τον οίκο, εφόσον μάλιστα σε ένα κατεξοχήν πατριαρχικό σύστημα κληρονομιάς δεν είχε τη δυνατότητα να διατηρήσει το οικογενειακό όνομα και συνεπώς τα οικογενειακά περιουσιακά στοιχεία.

# data[].attributes.headline
Μαίρη Παναγιωταρά (Μια μέρα μιας Μαίρης) του
Λουκιανού Κηλαηδόνη

# data[].attributes.subject
Μαίρη Παναγιωταρά (Μια μέρα μιας Μαίρης) του
Λουκιανού Κηλαηδόνη

# data[].attributes.attachment_link.title
Mια μέρα μιας Μαίρης ( Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά )

# data[].attributes.attachment_link.description
Εκτέλεση Ηρώ Σαΐα Στίχοι: Λουκιανός Κηλαηδόνης Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης Πρώτη εκτέλεση: Αφροδίτη Μάνου Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά μια εργαζόμενη μητέρα μια καλή νοικοκυρά. Δεν είμαι τίποτα το σπέσιαλ, το καταπληκτικό, είμαι αυτό που λέμε δείγμα τυπικό.

# data[].attributes.body
Η λογοτεχνία δεν είναι μόνο μέσο χαλάρωσης, ούτε ενασχόληση για λίγους. Είναι προϊόν της εποχής της, καθρεφτίζει την κοινωνία στην οποία αναφέρεται, στέκεται κριτικά απέναντί της, κατακρίνει τα τρωτά της σημεία και πολλές φορές γίνεται μοχλός ανατροπής στερεοτύπων και πρόταση νέων προτύπων. Κι όλα αυτά με έναν λόγο που τέρπει. Απομένει σε μας, τους αναγνώστες, να την προσεγγίσουμε με καρδιά και με μυαλό!

# data[].attributes.headline
Ποια άποψη για τη ζωή της γυναίκας προβάλλεται στο παρακάτω απόσπασμα από τη 'Μήδεια' του Ευριπίδη;

# data[].attributes.subject
Ποια άποψη για τη ζωή της γυναίκας προβάλλεται στο παρακάτω απόσπασμα από τη 'Μήδεια' του Ευριπίδη;

# data[].attributes.body
Από όλα τα έμψυχα όντα, τα νοήμονα

εμείς οι γυναίκες είμαστε το αθλιότερο φύτρο.

Πρώτα με χρήματα άφθονα πρέπει

τον άντρα μας να αγοράζουμε

κι αφέντη στο κορμί μας επιβάλλουμε.

Χειρότερο άλλο κακό δεν υπάρχει.

Κι είναι εδώ η αγωνία η μεγαλύτερη,
αν πήρες άντρα χρηστό ή άχρηστο.

Για τις γυναίκες βέβαια τιμητικό το διαζύγιο δεν είναι.

Ούτε μπορείς να αποφεύγεις τον άντρα σου.

Κι αν ευρεθείς σε άλλες συνήθειες και νόμους

πρέπει να γίνεις μάντης

για όσα δεν σου έμαθε το πατρικό σου

πώς δηλαδή καλύτερα το σύζυγό σου να υπηρετείς.

Κι αν όλα τούτα επιτύχουμε με κόπο

κι ο άντρας μας συζεί μαζί μας

χωρίς να νιώθει βάρος το ζυγό του γάμου,

αξιοζήλευτη ζωή περνούμε.

Αλλιώς ο θάνατος μας πρέπει.

Ο άντρας αν βαρεθεί μέσα στο σπίτι του

βγαίνει έξω και της καρδιάς το βάρος ελαφρώνει

κοντά σε φίλους και σε συνομίληκους.

Λένε οι άντρες πως εμείς ακίνδυνη ζωή

στο σπίτι ζούμε ενώ εκείνοι πολεμούν στη μάχη.

Ανόητοι άντρες.

Τρεις φορές θα προτιμούσα σε ώρα μάχης

δίπλα στην ασπίδα να σταθώ

από το να γεννήσω μια φορά.