# data[].attributes.body
Werkwoordspelling

# data[].attributes.body
Werkwoordspellign

# data[].attributes.body
seymaS

# data[].attributes.body
Werkwoordspelling

# data[].attributes.body
werkwoordspelling

# data[].attributes.attachment_link.description
In dit filmpje van Oefengoed legt Laura uit hoe je de persoonsvorm verleden tijd moet spellen.

# data[].attributes.body
Onvoltooide deelwoorden

Onvoltooide deelwoorden eindigen op d(e).
Voorbeelden:
zwaaiend(e), lachend(e), fietsend(e), etc.

Ook onvoltooide deelwoorden kunnen bijvoeglijk gebruikt worden.
Voorbeelden:
De hoestende leraar, de lachende agent, het hinnikende paard

# data[].attributes.body
Voltooide deelwoorden

Voltooide deelwoorden eindigen op -en: gelopen, verdronken, gesneden.
Ze veranderen nooit, ook niet als ze bijvoeglijk worden gebruikt:
de gelopen race, het verdronken schaap, het gesneden brood

Uitzonderingen op deze regel vormen deelwoorden die eindigen op -n.
Als je deze bijvoeglijk gebruikt, moet je zo kort mogelijk schrijven.
(vergaan – vergane, gezien – geziene)

Eindigen op -d of -t: gered, gewit
Als je ze bijvoeglijk gebruikt, komt er een -e achter.
Je schrijft ze dan:

– zoals je ze hoort: het geredde paard, het gewitte plafon
– zo kort mogelijk: de gehate dictator, de gepote bloembollen

# data[].attributes.body
De persoonsvorm in de verleden tijd ziet er als volgt uit:

sterke werkwoorden enkelvoud en meervoud | klinker in de stam verandert: ik/jij/hij/zij/ het liep, wij/jullie/zij liepen
| hele stam verandert ik/jij/hij/zij/het ging, wij/jullie/zij gingen
zwakke werkwoorden enkelvoud en meervoud | stam + de(n) ik/jij/hij/zij/het gooide, wij/jullie/zij gooiden
| stam + te(n) ik/jij/hij/zij/het stopte, wij/jullie/zij stopten

Als de stam eindigt op een van de medeklinkers uit ’t kofschip of ’t fokschaap schrijf je stam + te(n). Anders schrijf je altijd de(n).

Opmerking 1:

Bij zwakke werkwoorden als verven en verbazen verandert de v en z aan het eind van de stam in een f of een s : ik verf , ik verbaas.

In de verleden tijd krijgen ze echter de(n) (ik verfde, ik verbaasde) omdat in het hele werkwoord een z en een v staan.

Opmerking 2:

Niet alle werkwoorden zijn op bovenstaande manier te vervoegen. Het Nederlands kent een aantal onregelmatige werkwoorden: hebben, kunnen, mogen, willen, zijn en zullen.

# data[].attributes.attachment_link.description
De vormen die in morfologisch opzicht met name van belang zijn voor het maken van deze tijden zijn de infinitief, de vorm voor de verleden tijd enkelvoud en die van het voltooid deelwoord. Wanneer men deze drie vormen van een werkwoord kent, kan men in het Nederlands alle gebruikelijke tijden uitdrukken.

# data[].attributes.body
De persoonsvorm ziet er in de tegenwoordige tijd zo uit:

(De stam van het werkwoord is de vorm die je krijgt als je het werkwoord in de tegenwoordige tijd vervoegt met ‘ik’.)

enkelvoud | stam | ik loop, loop jij
enkelvoud | stam + t | jij/ u loopt hij/zij/het loopt
meervoud | hele werkwoord | wij lopen, jullie lopen, zij lopen

# data[].attributes.body
Als de stam eindigt op één van de medeklinkers uit ‘t fokschaap of ’t kofschip schrijf je stam + te(n). Anders schrijf je altijd de(n).
Bij zwakke werkwoorden als verven en verbazen verandert de v en z aan het eind van de stam in een f of een s: ik verf, ik verbaas. In de verleden tijd krijgen ze echter de(n) (ik verfde, ik verbaasde) omdat in het hele werkwoord een z en een v staan.

# data[].attributes.body
Werkwoordspelling uitgebreid

# data[].attributes.body
Werkwoordspelling in twee minuten!