# data[].attributes.body
Ben daha küçük bir tohumken bir çocuk beni ekti. Her gün ilgilendi, suladı, konuştu benimle. O beni sevdi, ben de onu çok sevdim. Evlerinin bahçesinde büyük bir kiraz ağacı olmam pek uzun zaman almadı. O, meyvelerimi yiyor, ben ise onu izliyordum. Yazın sıcak günlerinde dallarımın altına alıyordum onu. Hayatım çok güzeldi fakat bir gün evden taşındılar. Ben hüzünlü bir şekilde onlara veda ettim ama aklımda birçok soru vardı. Bana kim bakacak, kim sulayacak, kim konuşacaktı benimle? Hiçbirinin cevabını düşünemeden uykuya daldım. Bir iki gün sonra eve yeni birinin taşınacağı haberini aldım. Nasıl insanlardı acaba, diye düşünmekten yorgun düşmüştüm.

Eski ev sahipleri ayrıldıktan sonra birkaç gün geçti. Yeni ev sahipleri geldiğinde ilk başta çekindim ama zamanla onları sevmeye başladım. Onlar da beni sevdi, suladı ve ilgilendi. Yaz geldiğinde, dallarımın altında gölgelenmek isteyenleri ağırladım. Artık eski ev sahibimle yaşadığım günler unutulmazdı ama yeni ev sahiplerimle geçireceğim zamanın da değerli olduğunu fark ettim. Her biri, hayatıma anlam katan birer parçaydı ve ben de onları sevgi dolu bir kalple karşıladım. Yeni başlangıç, benim için bir umut kaynağıydı.

6F Dila Yılmaz

# data[].attributes.body
Ben tohumken beni yaşlı bir adam dikmişti. Bahçesinde çok mutluydum ama adam vefat ettiğinde buraya bir park açıldı hatta yeni ağaçlar dikildi, bunu iyi bir şey sanıyorsanız hikâyemi dinleyin.

Bir sabah, kalktığımda bir sürü çocuklar gördüm, etrafımda koşturuyorlardı. Ben bunu iyi bir şey sandım ama yukarı baktığımda bir gördüm ki… Çocuklar benim üstüme basıyorlardı ve canım çok yanıyordu, beni farketmemişlerdi.

Bir çocuk hariç, o çocuk beni fark etti ve arkadaşlarına:

-Hey, Bu fidana basmayın! Dedi.

Çocuklar onu dinlemedi. O çocuk tekrar seslendi:

-Hey, beni duyuyor musunuz?! O fidana zarar verirseniz doğaya zarar vermiş olursunuz. YAPMAYIN!

Çocuklar onu dinlemedi ama o çocuk benim başımda durdu ve beni korudu ve o anı hiçbir zaman unutmadım.

Bu olaylardan sonra büyüdüğümde ona gölge yapıp meyve verdim. Yani diyeceğim şu ki ağaçlara zarar vermeyin bizde canlıyız.

Doruk İyibaş ve Berk Şanlı 6-D

# data[].attributes.body
Ben küçük bir fidanken bir çocuk beni her gün suladı hem de her gün. Beni büyütü bana şarkılar söyledi benimle oyunlar oynadı. Beni sevdi herkesten çok sevdi.

Bir sabah uyandığımda bir sürü çocuk vardi bana bakan çocuk yoktu mutlu oldum beni seven çocuklar olduğu için. Ancak bana saldırmaya başladılar benim yapraklarımı kopardılar, bana tekme attılar. Bana iyi bakan çocuk geldi ve beni kurtardı.

O çocuk sayesinde mutlu bir şekilde yaşayabiliyorum. O çocuğa minnettarım ve büyüdüğümde çocuğa meyvelerimden verip gölge vericeğime söz verdim

Hasan Ege Mumcuoğlu 6/D 524

# data[].attributes.body
Bir gün annemin güçlü dallarında yatarken bir sarsıntı hissettim ve bir anda ne olduğunu anlayamadan yere kapaklandım. Bir anda bir su hışırtısı duydum. Bu su muhtemelen dünkü yağmurdan kalmaydı. Bu su beni uzun bir süre sağa sola çarptırarak aşağı doğru götürdü. En sonunda kenara fırlayıp nemli bir toprağın üzerine çakıldım. O kadar derine gittim ki yukarıdaki güneş ışığı görünmüyordu. Birkaç gün boyunca yukarı çıkmak için uğraştım en sonunda yanlışlıkla kabuğumu çatlattım. Bir anda çok panikledim. Ama sonra aklıma annemin öğütlediği sözler geldi: "Bir gün sende benim gibi kudretli bir ağaç olmak için çatlayacaksın". Bu sözler içime biraz da olsa su serpti. Birkaç gün sonra filizlenip gün yüzü gördüm. Yanımda annemin diğer çocukları vardı ve onun yanındaki ağaçta yetişen kuzenlerim hepsi filizlenmiş güneşe dönmüş güneşin keyfini çıkarıyorlardı. Birkaç gün daha geçti ve iyice kalınlaştık. Ondan sonra günler günleri kovaladı yıllar geçti, kuşlar kaç kere ziyarete geldi bilmiyorum. Tüm bu zamanda büyüdüm genç güzel bir ağaç oldum. Kuşların daimi oteli oldum. En sonunda benim de tohumlarım çıktı ve onlardan bir tanesi ve sonra diğerleri benim çıktığım yolculuğa çıktılar.

# data[].attributes.body
Bir zamanlar Kar adında bir geyik vardı. Bu ad ona çok yakışıyordu çünkü geyik bembeyazdı. Kar bütün gün karların içinde zıplardı. Ama bu ormanın tek bir kötü yanı vardı: Avcılar!

Bir gün Kar yine karların içinde zıplarken, silah sesleri duymaya başladı. Avcılar! Avcılar bu kadar beyaz bir geyik asla görmemiṣlerdi. Bu geyiği koleksiyonlarına eklemeye kararlıydılar. Geyiğin olduğu her yere ateş etmeye başladılar. Çok gergin, çok korkunç. Her yerde alevler ve ateşler. Dünyanın en büyük orman yangını bu olmalıydı. Ama Kar ve ailesi için sadece orman değil, onların evleri yanıyordu. Kar ve diğer hayvanlar için bu bir felaketti. Kar ve ailesi bütün hayvanlarla birlikte ağlamaya başladılar...

Birkaç sene sonra Kar'ın ailesi ölmüş ve Kar çok yaşlanmıştı. Ama orman yeşermeye başladıkça Kar'ın çocukları yine karda zıplamaya başlayacaklar. Doğa yeniden yeşerebilir ama bunun için yıllar geçmesi gerekir.

# data[].attributes.body
Ben zamanında küçücük, ufacık minicik bir ladin ağacıydım. Ormanda benim gibi bir sürü ladin ağacı vardı, ama bir de bir sıkıntı vardı... Herkes devasa ladin ağaçlarıydı ama ben sadece küçük ve zavallıydım, hepsi benimle dalga geçerdi mesela benle sürekli şöyle dalga çerlerdi:

-Ha ha ha, arkadaşlar bakın Ladincik Ağaçık uyanmış ha ha ha!(Koca Ağaç 1)

-Evet çok haklısın dostum, o kadar kısa ki yağmur bile ona ulaşamadan buharlaşıyor ha ha ha ha!

(Koca Ağaç 2)

Böyle yapışlarından hiç hoşlanmıyordum ve hep kendi kendime

-Keşke onlardan uzun olabilsem de onlara gülebiliyim.

Yine böyle benimle dalga geçtikleri bir gün:

-Hey küçük velet!

(Koca Ağaç 3)

-Ne?

(Ladin Ağacı)

-Orda havalar nasıl, HA HA HA HA!?

(Koca Ağaç 3)

Koca Ağaç bunu söyler söylemez ormanın en tepesinden çok güçlü bir rüzgar esmeye başladı. Her şey etrafa savruluyordu bütün ağaçlar(Ladin Ağacı dışında) korkuyla çığlık atıyordu:

-NELER OLUYOR!!! YARDIM EDİN LÜTFEN!!!

(Bütün Orman[Ladin Ağacı dışında])

Herkes korkarken ben aşağıda mutlu mutlu duruyordum.

Fırtınadan sonra Koca Ağaca cevabı yapıştırdım:

-Şey, açıkçası burada havalar gayet iyi, ama galiba sizin oralar biraz rüzgarlı.

(Ladin Ağacı)

Bu fırtınadan sonra anladım ki kısa olmak kötü değil ama iyide değil sadece iyi yanlarını kullanmanız gerekli.

Ömer Taha Başar 6/B 743