# data[].attributes.body
Rząd Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie – rząd Rzeczypospolitej Polskiej istniejący w latach 1939–1990, będący legalną kontynuacją władz II Rzeczypospolitej, zmuszonych opuścić Polskę po agresji III Rzeszy i ZSRR na nią we wrześniu 1939 i okupacji całego terytorium Polski przez agresorów. Siedzibą rządu był Paryż, później Angers[4] (na zasadzie eksterytorialności), a od końca czerwca 1940 (po upadku Francji) – Londyn[5] (stąd też często bywa on potocznie nazywany rządem londyńskim[6]). Do 5 lipca 1945 r. był powszechnie uznawany na arenie międzynarodowej (z wyjątkiem ZSRR oraz III Rzeszy i jej sojuszników) za jedyny legalny rząd Polski; po tej dacie utracił status podmiotu prawa międzynarodowego[7], jednak mimo to funkcjonował nadal, aż do pierwszych powszechnych wyborów prezydenckich w Polsce w 1990 r. Władze RP na uchodźstwie zakończyły swoją działalność po wyborze i zaprzysiężeniu Lecha Wałęsy na prezydenta Polski i przekazaniu mu insygniów prezydenckich przez ostatniego prezydenta RP na uchodźstwie – Ryszarda Kaczorowskiego[

# data[].attributes.headline
Rząd Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie działał od agresji Niemiec na Polskę w 1939 roku, najpierw w Paryżu, następnie w Angers i przez większość czasu swojego istnienia w Londynie – stąd też często bywa potocznie nazywany rządem londyńskim.

# data[].attributes.subject
Rząd Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie działał od agresji Niemiec na Polskę w 1939 roku, najpierw w Paryżu, następnie w Angers i przez większość czasu swojego istnienia w Londynie – stąd też często bywa potocznie nazywany rządem londyńskim.

# data[].attributes.body
Po konsultacjach z przedstawicielami antysanacyjnej opozycji (b. Front Morges) prezydent Raczkiewicz powołał na urząd prezesa Rady Ministrów generała Władysława Sikorskiego, który powołał z kolei koalicyjny gabinet.

W jego skład weszli przedstawiciele SN, SP, SL, PPS oraz mniej eksponowani politycy sanacyjni:

gen. Władysław Sikorski (bezpartyjny) – prezes Rady Ministrów, minister spraw wojskowych, minister sprawiedliwości,

Stanisław Stroński (SN) – minister – zastępca prezesa Rady Ministrów,

August Zaleski (bezpartyjny) – minister spraw zagranicznych,

płk Adam Koc (bezpartyjny) – minister skarbu, minister przemysłu i handlu.

Do tego pierwotnego składu wkrótce dołączyli:

gen. Józef Haller (SP) – minister bez teki,

Aleksander Ładoś (SL) – minister bez teki,

Jan Stańczyk (PPS) – minister opieki społecznej,

Marian Seyda (SN) – minister bez teki,

Henryk Strasburger (bezpartyjny), który zastąpił Adama Koca.

# data[].attributes.headline
Etap francuski (wrzesień 1939 – czerwiec 1940)

# data[].attributes.subject
Etap francuski (wrzesień 1939 – czerwiec 1940)

# data[].attributes.body
Wobec agresji Niemiec (1 września 1939) i ZSRR (17 września 1939) na Polskę, władze Rzeczypospolitej zmuszone zostały do przeniesienia siedziby poza granice kraju dla uniknięcia niewoli i wymuszonej kapitulacji. W nocy z 17 na 18 września prezydent RP i wódz naczelny przekroczyli granicę polsko-rumuńską w Kutach mając przyrzeczony zgodnie z V konsekwencją haską i układem sojuszniczym równoległym naciskiem władz III Rzeszy, ZSRR i Francji, władze Rumunii zażądały wbrew V konwencji haskiej zrzeczenia się od władz RP ich suwerennych prerogatyw państwowych pod groźbą internowania. Na skutek odmowy prezydenta RP, premiera i naczelnego wodza zostali oni internowani przez władze Rumunii w przygotowanych jeszcze w pierwszej połowie września 1939 ośrodkach internowania.