# data[].attributes.body
İki mekan arasındaki ilk duygusal fark insanların duyguları. İlk ve eski mekanın bulunduğu resimde komşuluk, sevgi ve saygı duyguları çok daha fazla gelişmişken 2. resimde bulunan modern binaların bulunduğu şehirde yaşayan insanların sevgi ve saygı gibi gelişmesi gereken duygular yerine insanlar arasında rekabet, hırs, öfke gibi duygular çok daha fazla gelişmiştir. Bu durumda iki mekan arasındaki fark insanların duyguları olur.

# data[].attributes.body
Gösterilen ilk fotoğraf daha samimi ve sıcak hissettirdi. Tamamen boş bir mutluluk. İkinci resim daha karamsar ve iç daraltıcıydı. Uzun gökdelenler arasında az katlı evler, şehrin manzarasına derin ve karmaşık duygular katıyor. Kalan az katlı evler geçmiş hatıraları canlandırıyor olabilir.

# data[].attributes.body
-Gökdelenlerin olduğu yer bana göre daha rahat bir ortam olduğu ama mahalle gibi olan ortam daha fazla hayatın zorluklarını hissedilen bir yer gibi hissediyorum.

-Gökdelenlerin olduğu yer insanların duygu olarak sadakat gibi duygular daha gelişmemişken mahalle olan yerlerde insanlar sadakat olarak daha gelişmiştir.

# data[].attributes.body
İlk resimde binaların birbirine yakın durmasından dolayı sosyal ilişkinin yoğun olduğunu ikinci resimde insanlar o yüksek binalarda iş yoğunluğundan dolayı aralarında herhangi bir sosyal ilişki yoktur. İkinci resimde şehirdeki aşırı ışık kirliliğinden çarpık kentleşmenin bu resimde daha yoğun olduğu görülüyor

# data[].attributes.body
İlk resimde 80lerde yaşayan darbenin başladıktan bir kaç gün sonra sabah ilk ışıklarında çekilen bir fotoğraf burada insanların darbenin ilk günlerinden sonra korkuları birazda olsa azalmıştı ama hala daha fikirlerinin deşifre olup asker tarafından yakalana korkusu devam ediyordu. Hemde arkadaşlarının hapiste olduğunu onlara şuanda işkenceler yapıldığını düşünerek üzülüyorlardı . Bu fotoğrafta yaşanılan bu kötü olayları düşünüldüğündde ışık kirliliği vb kötü şeylerin önemi kalmıyor bu yüzden 2. fotoğraftaki kötü şeyler bir yana hemde zenginliğin yüksek olduğu bir semt gibi görünüyor 2. fotoğrafta. Ve burada yaşayan insanların 1. fotoğraftaki insanların mutluluğundan çok yüksektir kimse bir darbe durumunun içinde olmak istemez.

# data[].attributes.body
Siyah beyaz olan resimdeki ışığın dar ve gölgeli sokağa vuruşu, insanların yalnız başına sokakta belirmesi ve binaların uzunluğu dar sokağı daha kasvetli yapıyor. Ancak, ikinci resimde çarpık bir kentsel dönüşüm ve burada insanların duygusal ve zihinsel olarak değişimini yansıtıyor. İlk resimde uzun binaların arasında yeşeren ve uzanan ağaç insanların içindeki yaşam kırıntılarının değişiminin ve yok oluşunu temsil eder.

# data[].attributes.body
Farklardan biri insanların farklı düşünce tarzları ve hayat tarzları olabilir. İkinci mekandaki insanlar daha tekdüze ve sosyal olmayan bir yaşam sürerken, ilk mekandaki ortam insanlar arasındaki bağların daha güçlü olduğunu gösteriyor. Ayrıca ikinci mekanda insanlar yüksek binaların moderniteyi teslim ettiklerini düşündüğünden dolayı daha çarpık ve dağınık bir şehir yapısı oluşmuştur.

# data[].attributes.body
Eski yapıların olduğu mekanda daha çok sakinlik ve hüzün var, her ne kadar binalar sıkışık olsa bile tenhalıktan ve gelişmediğinden içi bunaltan bir havası yok. İnsanların iyi geçinmediğini ve o sokaktan çıkamadığını, tek çarelerinin orda yaşamak olsa bile birbirlerini sevdiklerini ve yardımcı olduklarını düşünüyorum. Modern binaların olduğu yerde ise bir karmaşıklık ve yorgunluk var. Kalabalık gözükse bile insanların çok fazla iletişimde olmadığı ve herkesin kendi hayatında yalnız bir şekilde yaşadığını düşünüyorum.

# data[].attributes.body
Az önce gördüğümüz 2 mekan arasındaki duygusal farkların en barizi sakinlik ve sessizlik. Çünkü eski olan mekanda daha az sayıda insan ve bina ayrıca tenha bir konum. Yanındaki ağaçta görseldeki huzuru göstermiştir. Yeni görselde ise ışık kirliliği ve sebebi bilinmeksizin yükseklere doğru ulaşmaya çalışan apartmanlar ve gökdelenler beni bunaltmakta. Telaşı yoğunluğu ve korna seslerini anımsatmanın haricinde sekiz beş işe gidip monoton bir biçimde yaşayan insanların sıkıcılığını fark edebiliyorum.

# data[].attributes.body
İlk mekanda insanların ve konutların fazlalığından ötürü heyecanlı bir hava hakim. Hayat koşuşturması içinde olan insanların sahip olduğu hızlı ve karmaşık hayatın yansıması gözleniyor. İkinci resimde ise karşıt olarak sakinlik ve tenhalık görülüyor. İlk resimden ziyade ikinci resimde insanlar bir koşuşturmadansa daha sakin ve huzurlu. İlk resimde zaman daha akşama doğruyken ikinci resimde sokağa vuran ışıktan anlaşıldığı üzere sabahın ilk ışıklarından bir mekan.

# data[].attributes.body
İlk mekanda daha çok hüzün, yalnızlık ve yorgunluk ifade ediliyor. Duygular daha yoğun bir şekilde anlatılmış. Özelliklede mutsuzluk gibi insanların kolay bir şekilde adapte edebilen duygular anlatılmıştır. ikinci mekanda zenginlik, mutluluk ve daha çok plaza hayatı anlatılıyor. Plaza hayatından dolayı hayattan yorulmuş olsa bile yaşadığı lüksten kaynaklı bu yorgunluğunu bir şekilde bastırması anlatıyor

# data[].attributes.body
İlk mekanda fotoğrafta sokağın tenhalığı, insanların tek başına bulunması ve fotoğrafın siyah beyaz olması da fotoğrafa daha da hüzünlü bir atmosfer katmış. Taşların ortasından çıkan ağaç, mahallelinin bir umududur. Diğer fotoğrafta ışıklandırma daha fazla ve bu ışıklandırmalar aslında güzel bir manzara sunuyor ve insanların positifliğini arttırmıştır.

# data[].attributes.body
İlk görselde fotoğrafın siyah beyaz olması bu fotoğrafı eski zamanlardaki bir yer olduğunu gösterir. Ayrıca bu fotoğraftaki binaların mimari yapısı bu fotoğrafın geçmişte olduğunu kanıtlar. Diğer fotoğrafta ise fotoğrafın renkli ve şehrin abartılı bir ışık kirliliğine sahip olması bu fotoğrafın yakın zamanlara çekildiğini gösterir. Buna göre duygusal farkları tasvir edecek olursam, ilk resmin diğerine nazaran daha rahat ve komşuluk ilişiklilerinin gelişmiş olmasından dolayı ilk resim bana mutluluk ve huzuru sembol etti diyebiliriz. Ancak diğer resimde komşuluk ilişkilerinin nerdeyse imkansız olduğu ve buradaki ışık kirliliğini abartılı oluşu, huzursuzluk ve karmaşık bir duygu hissettirdi.

# data[].attributes.body
Eski binaların bulunduğu mekanda yaşayan kişi bize o sokakta yaşadığı anıları, çocukluğunu, mekanın monoton olmasına rağmen kardeşlik duygusunun yüksek olduğunu anlatabilir. Modern yapıların bulunduğu mekanda yaşayan herhangi bir kişi ise işkolik insanları, insanlar arasındaki rekabeti, şehrin ışıklarından ve seslerinden yorulmuşluğu, bıkmışlığı anlatabilir. Aynı zamanda daha farklı bir şekilde anlatıp orada yaşayan bir kişinin ne kadar mutlu olduğunu, ne isterse sahip olabileceğini, ailesi ve çocuklarıyla yaşadığı mutluluğu paylaşabilir.

# data[].attributes.body
Birinci mekanda gördüğüm eski ve birbirine aşırı yakın olan binalar bir yandan komşuluk ilişkilerinin gelişmişliğini hatırlatırken, diğer yandan iç daraltıcı bir hissiyat veriyor çünkü insanların yalnızlığa ve kendilerine ait kişisel ve geniş bir alana ihtiyaçları olduğunu düşünüyorum. Burada yaşayan insanların doğal olarak insanlarla iletişimi güçlü ve iyi bir gözlemci olduklarını düşünüyorum. Bu kadar yakın evlerde yaşayan insanlar birbiriyle uyum ve ahenk içinde yaşamak için birbirlerine her zaman hoşgörü göstermek zorundadır. İkinci mekana baktığımda gözlerimi kamaştıran şehirdeki devasa gökdelenlerin birbirinden uzaklığı insan ilişkilerinin uzaklığının bir temsilidir. Kısacası bu iki mekan birbirine tam olarak zıttır.

# data[].attributes.body
İlk resimde insanın dikkatini verebileceği bir unsur bulunmaz iken, diğer resimde insanın kendisine yönelik bir düşünceye sahip olmasına hatta kendi görüntüsünü incelemesine bile vakit bırakmayan fazla sayıda dikkat dağıtıcı unsur bulunmaktadır. Ayrıca, ilk resimde insanın daha da fazlasını istemeye yönelik bir imkanları bulunmaz iken diğer resimde insanın sürekli daha fazlasını istemesine yönelik sınırsız imkan ve bu imkanın doğurduğu sınırsız doyumsuzluk hissi her gün binlerce insanın ömürünü en ufak bir mutluluk ödemesi olmadan ellerinden almaktadır.

# data[].attributes.body
İlk resimde göze çarpan ağacın önündeki karakter bana göre orta yaşlı, pala bıyıklı, orta boylu bir birey sabah namazını kılan bundan sonra babasından kalan dükkanına geri dönen birisi. Yani kendisi bir esnaf. Mahallesini ve dükkanına gelen neredeyse herkesi tanıyor. Mahalleli onu sever o da mahalleliyi. Mutludur ama boş bir mutluluk yaşar, çünkü hayatına yeni giren birileri ya da yeni olaylar yoktur. Senelerdir tanıdığı insanlarla bu yaşa kadar gelmiştir. Yaşanabilecek en sıradan hayatı yaşamıştır. İkinci karakter uzun boylu ve beyaz yakalı bir çalışandır. Yaşadığı metropol şehrin hissettirdiği kalabalık, stres, zorunluluk ve rutin hayat onu çok zorluyor.

# data[].attributes.body
-Gökdelenlerin olduğu yer karakterin ruhsal açıdan stres olarak daha yoğunken mahallenin olduğu yer daha sakin ve stresten uzak.

-Gökdelenlerin olduğu yerde insanlar daha bakımlı ve maddi açıdan daha yüksek gelir elde ediyolar ama mahallenin olduğu yerde insanlar , gökdelenlerde yaşayan insanlardan daha az bakımlılar ve maddi gelirleri daha azdır.

# data[].attributes.body
Fiziksel olarak birinci metinde daha çok duru ve saf güzelliğin ön planda olduğunu, giyim tarzlarının daha şık ve özenli olması ama buna karşı olarak duygusal olarak daha kötü hissetmeleri, daha yorgun ve yalnız olduğu anlatılmış. İkinci metinde ise saf güzellikten çok daha yapay bir güzelliğin olduğunu ,daha çok spor ve şıklığın öne çıktığı, ilk metine karşı olarak bu giyim tarzının arkasında mutluluğun, hırsın yerini aldığını görüyoruz. Bu hırsın insanların işlerinde daha başarılı olabilmesine katkı sağlayabileceği de düşünülebilir.

# data[].attributes.body
İlk mekanda insanlar daha sakin ve mutlu bir yaşam tarzı sürerken, ikinci mekandakiler yaşadığı hayatınını iş üzerine yüklediğinden dolayı daha mutsuz ve depresif bir yaşam sürüyor olabilirler. İnsanların mutluluğu ise aralarındaki ilişkilerin sıkı olmasından kaynaklanıyor olabilir. İlk mekandaki ortam daha çok yaşlı kesimin yaşadığı bir mekanı canlandırdığından hayatın yükünün omuzlarına yüklenmesi ve artık hayattan beklentisi olmadığını gösteriyor olabilir.

# data[].attributes.body
Sokağın gölgeli olmayan güneş ışığı vuran mekanda belirgin olarak görünen kafası önüne eğik bir karakter görmekteyiz. Aklında yaşanmışlıkların ve verdiği kararların canlanması belki çok sevdiği bir kişiden ayrıldı veya gün içinde işleri iyi gitmedi hiç değilse bile gün içinde yorulup bir an önce eve gitmek istiyor olabilir. İkinci resimde güzel şaşalı, ihtişamlı plazaların ve şirketlerin olduğu bir mekan. Orada yaşayan bir insan parasal açıdan sıkıntı çekmeyeceği için diğer gündelik işlerinde, sorumluluklarında mutlu olur. Eğer kalabalık, gürültülü, ışıklı mekanlardan hoşlanmayan bir kişi ise depresif bir hale gelebilir.

# data[].attributes.body
İki görsel ne kadar farklı da olsa duyguların çok farklı olduğunu düşünmüyorum. Eski olan görsel dip dibe dar bir sokağın içinde sabahın erken saatlerinde baharın gelmesi ile birlikte bir işe girmeyi deneyen birini anlatmaktadır. Fakat kıştan nasibini almış olan biri olarak yeterince erken kalkamamıştır. Kısacası telaş içinde olmanın yanında ağacın güzelliği, bahar havası ve güneşinin bıraktığı etkiler sayesinde umutlu.

Şehrin olduğu görselde ise iç karartıcı ve bizi yiyen uzun binaların içerisinde işe gitmekten memnun olmayan birisi yer almakta. Kendisi asla rahat kalamayan biri. Sürekli gergin ve birilerini memnun etme çabasında. Bu yüzdende telaş içerisinde ve stresli.

# data[].attributes.body
Siyah beyaz fotoğrafta bulunan bir karakter siyah uzun kalın bir palto giyen, kahverengi fötr şapka takan, sarışın mavi gözlü, ailesini kaybetmiş, hayata tutunmaya çalışan bu yüzden sabah erken saatte zorunlu olarak işe gidiyor. Hayattan ve çalışmaktan bıkmış ama sokaktaki ağaç onun için bir umut vaat ediyor.

Diğer fotoğrafta daha kalabalık bir şehir ama kot veya deri ceketle dışarı çıkan, uzun kahverengi saçlı ela gözlü ama şehrin kalabalıklığı dolayısıyla yorulmuştur. Bir yerden bir yere gitmek zor olduğu için yorgunluk var ama bu sefer de ışıkların oluşturduğu görüntü karaktere umut ve sevinç veriyor.

# data[].attributes.body
1.fotoğrafta yaşayan kişinin ruhsal durumu çok daha kötüdür çünkü çok yakın zamanda darbe olduğu için insanların ruhsal durumun iyi olmasının imkanı yoktur. Ülkesi yeni bir yönetime geçerken hem bunlara alışmaya çalışırken sokaktaki askerlerin verdiği korkuyla beraberde kötü hissediyor olmalılar. Yüz hatları ve bedeni içinse morlukların ve yaraların olduğu bi bedene sahi olabilir askerlerin vurmasıyla ve onu joplaması nedeniyle bedeni tahrik olmuş birisidir.

2.fotoğrafta yaşıyan bir insan mutlu ve huzurlu bir insandır . Çünkü burada yaşıyan bir insan yüksek ihtimalle zengin ve istediği çoğu şeyi yapabilecek gücü vardır. Ailesinde hiç bir problem yoktur 2 çocuğu vardır mutluluk kaynakları bu iki çocuğudur ve eve geldiğinde onlarla geçirdiği zamanı hiçbir şeye değiştirmeyecek kadarda onlara sevmektedir.dış görünmü açısındanda her gün tıraş olan sinek kaydı bir yüze sahip olan biridir. Kıyafetleriyse çoğunlukla klasik ve takım giymektedir .

# data[].attributes.body
İlk mekandaki karakter, hayatını bir koşuşturma içinde geçirmekle birlikte bu koşuşturmadan sıkılmış ve artık hayatını bu koşuşturmadan uzak geçirme hayalleriyle idame ettiren bir karakter. Koşuşturmanın yoğunluğundan kambur bir halde olan lakin işi gereği öz bakımına çok önem gösteren ve çoğu zaman takım elbise giyen bir karakter

İkinci mekandaki karakter ise küçük bir mahallede yaşamasına rağmen hayat enerjisini yitirmemiş bir genç. Mahallesinin başında kaldırımın ortasından çıkan ağacı hayat felsefesine uyarlamış bi insan. Kendi hayatını daha iyi bir hale getirebileceğine inancını hiç yitirmemiş bir genç. Elleri çok çalışmaktan nasırlaşmış, düzgün bir beslenmeye parası el vermediği için zayıf ama her daim dik durmaktan vazgeçmeyen bir karakter

# data[].attributes.body
Birinci görseldeki mekanda yaşayan karakterin daha alçakgönüllü, insanların ne kadar kötü olabileceğiyle henüz tanışmamış ve insanın gözünü kör eden zevklerinden uzak büyümüş genç bir üniversite öğrencisi olarak hayal ediyorum. İkinci görseldeki mekanda yaşayan kişiyi ise işkolik ve çocuklarıyla ilgili olmayan ebeveynlere sahip, dışarıdan çok mutlu gibi görünüp içten içe yalnız olan, hayatın karmaşıklığının içinde kaybolmuş ve ailesinin tek çocuğu olan bir üniversite öğrencisi olarak hayal ediyorum.

# data[].attributes.body
Eski binaların olduğu sokaktaki yaşlı bir adam binaların altında ki dükkanlardan birinde çalışarak ömrünü geçirir ve çok çalışıp çok şey yaşadığından dolayı kambur bir duruşu vardır. Deneyimli biridir ve o sokaktaki herkesi tanır. Yeni binaların bulunduğu yerdeki karakter de iş, stres, büyük binalar yüzünden yorulmuştur. İşkolik bir insandır. Yoğunluktan ve şehrin büyüklüğünden dolayı diğer insanlarla iletişimi az olur.

# data[].attributes.body
Siyah beyaz olan resimde olan bir karakterde daha çok yaşlı, saçlarını yarısı dökülmüş ve kalanların aklaşmış olduğu muhtemeldir. Duygusal durumunda umutsuzlukların içinden hep bir umut bekleyen bir duygusu olduğunu ön görüyorum. Çünkü oradaki ağaç bir umutsuzluk yani kaldırımdan bir umut yani bir ağacın çıkması karakterimizde öyle bir duygu oluşturmuş olabilir.

İkinci metinde ise fiziksel hali iyi ve orta yaşlarda, bir iş adamı olduğunu düşünüyorum. Çünkü İstanbul'da böyle bir manzaraya sahip bir ev genelde fazla fiyatlara satılır. Duydu durumu ise her ne kadar zengin olmasına karşın, kafası karmakarışık ve nerede ne yapacağını önceden karar vermekte zorlanan biri olduğunu tahmin ediyorum. Çünkü, ışığın karmaşası her ne kadar iyi bir manzarası olmasına karşın insanın içini ve duygularını kırar, kararlaştırmasını zorlaştırır.

# data[].attributes.body
1. metin

Artık yaşlanmaya başlamış, 50. yaşını dolduran, iki çocuk sahibi, çocukluktan beri aynı mahallede yaşayan o adam artık yorulmuştu. Ama her ne olursa olsun mutluydu çünkü çocukluğunu aralarında hırs ve rekabet olmayan, birbirlerinin mutluluğuyla mutlu olan arkadaşlarıyla beraber aynı mahallede geçirmiş, eşini çok seven ve 2 tane dünyalar güzeli kızı olan bir adamdı. Yorulmuştu çünkü etraf artık ona monoton gelmeye başlamıştı, çalıştığı işten yorulmuş, bıkmıştı. Hayatın yorgunluğu omuzlarına çökmüştü. Ama her şeye rağmen çocuklarını okutmak için çalışmaya devam ediyordu.

2. metin

İnsanların birbirleriyle rekabet etmekten yorulmuş, bıkmış bir adamdı. Çalıştığı şirketteki olaylardan sıkılmıştı artık. Ne yapacağı konusunda bir fikri yoktu çünkü nereye giderse gitsin orada yaşadığı kadar lüks bir hayat süremeyecekti. Başka şansı yoktu, çalıştığı yerde kalıp her şeyi göz ardı etmeye devam etmek zorundaydı.

# data[].attributes.body
ilk resimdeki karakter bana göre orta yaşlı, hayatın yükünden dolayı sırtında kambur çıkmış, uykusuzluktan gözaltları morarmış bir adamdır. Ama tüm bu olanlara rağmen hala ayakta durabilmeyi başarmıştır. Maddi sıkıntı yaşadığı için psikolojisi çökmüş olsada ailesi için çalışmaya devam etmektedir. Bu adamı ayakta tutan şey diğer insanlarla olan dostluğudur.

İkinci resimdeki karakter bana göre genç, o yüksek binalarda yoğun mesaiden dolayı bütün vücudu çökmüş, yaşı genç olsada vücudu bir o kadar yaşlanmış bir adamdır. Bir maddi sıkıntısı olmasada hiçbir insanla iletişim kurmadığı için psikolojik olarak çok düşmüştür.

# data[].attributes.body
Geceden sabaha dönen zamanda dükkanımı açmak için yola koyulmuştum. Sanki sabaha kadar hastanede nöbet tutmamışım gibi abim yine dükkana beni yollamıştı. Etraf çok sessizdi, birkaç insan vardı etrafta onlarda aynı benim gibi dükkanları için gelmiştiler. Dükkanı açtım ama hayatım gittikçe kötüye gidiyordu bana tek umut olan şey şu karşıdaki Aysel teyzenin ağacıydı.

İşten eve gelmiştim. Bugün oldukça yoğundum. Birkaç davayla ilgilenmiştim ve bu iş beni oldukça yoruyordu. Ama hazırlanıp dışarı çıkmam gerekliydi çünkü geçen gün kazandığım davanın müvekkili beni yemeğe çıkarmayı istemişti. Hayat oldukça yorucuydu ama aynı zamanda eğlenceliydi de. Boğaza bakan evimin penceresinden dışarıya baktım. Her evin ışığı yanıyordu. Telefonumun çalmasıyla evden çıkma zamanımın geldiğini hatırladım.

# data[].attributes.body
1.fotoğrafta yaşayan kişinin adı Ahmet dir . Ahmet darbe olmadan önce siyasetle çok ilgilenmekte ve bir taraf tutmaktaydı. Darbe gecesi bu yüzden Ahmetide karakola götürmüşlerdi ve orada her kez sırayla sorguya çekiliyor içerden gelen seslerden içerdeki kişilere dayak atıldığını anlamıştır ve elektirikte verildiği çok kesindi . Ona sıra geldiğinde aynı şekilde dayak atıllar ve onada elektirik verip 8-9 gün nezarette tuttuktan evine morluklar içinde gidip hüzüntülü bir şekilde siyasete bulaşmaya yemin etmişti.

2.fotoğrafta kişi hayatın bütün zorluklarını çekmiş sonrasında hayatın ona sunduğu bir lutufla zengin olmuştu. Ve bunuda hak etmişti çünkü 14 yaşından beri yer fark etmeksizin çalışmıştı hem ailesine hemde kendisine mutlu bir hayat şansı tanımıştı.

# data[].attributes.body
İlk mekanda insanlar sakin mutlu ve sıcak bir duygu içerisinde herkes birbirini tanıdığı için rahat ve güven içerisinde durabilirler ama ikinci mekanda telaş duygusu kalabalık nerden ne çıkacağını bilmedikleri için bir şüphe içinde olabilirler. Etraftaki insan kalabalığı yüzünden rahatsız olan bir duygu içinde olabilir.

Umut

# data[].attributes.body
İlk mekanda benim hayal ettiğim karakter babasının bakkalını devralmış ve öğlen saatlerinde bakkalı açmaya giden genç bir çocuk. Babasını mutlu etmek için elinden gelen her şeyi yapabilir. İkinci mekanda hayal ettiğim kişi yüksek gelirli bir holding çalışanı. Sabah erkenden kalkan ve hazırlanan işinden biraz sıkılmış olmasına rağmen ayın sonunda alacağı para için çalışan biri.

Umut

# data[].attributes.body
Abimin hastalığı nedeniyle abimlerin yanına yani kasabaya gitmem gerekiyordu. Şehrin bu eğlenceli hayatından çıkmam gerektiği üzse de konu sağlıktı sonuçta. Kardeşim zaten orda yaşıyordu. Bende taşınma kararı alıp onların yanına dönmeye karar verdim. Oraya gittiğimde abimin davranışları bana karşı çok garipti sanki ona ben diyordum iki işte çalış diye. En büyük abim yüzünden olmuştu olanlar zaten kasabada kimse kalmamıştı herkes yalnız ve soğuktu. Ama o ağaç ordaydı Aysel Teyze'nin ağacı burayı sevmemi sağlayan tek şey o ağaç. Belirli bir süre sonra abim iyileşti ve ben kendi şehrime döndüm. O zevkli ve heyecanlı hayatıma geri dönmüştüm. Ve herkes eski düzenine dönmüştü.

# data[].attributes.body
Bu çalışmada insanların bakış açısının aynı olmadığını ve herkes aynı resmi görse bile aynı şekilde yorumlamadığını öğrendim. Aynı zamanda bu çalışmada birbiriyle zıt olan iki durumu birleştirip aynı metinde kullanmayı öğrendim.

# data[].attributes.body
Farklı bakış akılarından bakmanın önemli olduğunu, karakterlerin düşüncelerini, ruhsal ve fiziksel betimlemeyi, kurgu metninin nasıl yazılması gerektiğini öğrendim.

# data[].attributes.body
1. Mekan

Küçük esnaf tekrar dükkanı açmıştı sandalyesinde oturmuş müşteri beklerken babasından aldığı paralarla aldığı telefondan yılan oyunu oynuyordu. Sokak yavaş yavaş dolmaya başlamıştı, müşteriler gelmeye başlamıştı. Tek başına artık dükkana bakmak yorucu geliyordu. Hiç beklemediği bir olay oldu kendi sakin mahallelerinin çocuğu bakkallarından çikolata çalıyordu. Çocuğu hızlıca yakalayıp neden böyle yaptığını sordu aslında cevabı biliyordu mahalleleri biraz fakirdi bu seferlik çocuğa hediye etti bir daha olmaması için tembihledi.

2. Mekan

Sabah kalkıp işi için hazırlanmıştı. Ay sonu yakındı ondan mutluydu. Şu sıralar biraz sıkışıktı. İşe doğru yola koyuldu normal bir gündü ama b u gün farklı bir kalabalık vardı nedense izleniyormuş gibi hissediyordu ve birden çantası elinden gitti bir kapkaççı çantasını çalmıştı

Umut

# data[].attributes.body
İlk karakterin ismi mehmet, kendisi yıllardır babasının işini yürütmekte. Hayatın yükünü taşımaktan omuzları eğri, kambur bir duruşu vardı. Babası 3 yıl önce vefat etmiş ve kendisi dükkanın başına geçmişti. Para bakımından yeterinden fazlasıyla daha zengindi. O kadar parasına rağmen yıllardır yenisini almadığı yırtık paltosuyla gezer her şeyin en ucuzunu alırdı. Sabahın erken saatlerinde yine o yırtık paltosuyla sabah namazına gider namazdan sonra dükkanını açar akşam kapatır eve geldiğinde karısının dırdırına katlanır. 2 çocuğu vardır mehmetin. Çocukları hiç mutlu olur mu? Tabiki de hayır! Mehmet kafasını her yastığa attığında mutlu değildi. Kendisi hakkında daha iyi bir olanak düşünemiyordu. Kafası tamamen bomboştu. Şükür demişti "şükür". şükür edicekti tabii ki başka bir seçeneği mi vardı.

Şehirde yaşayan karakterin ismi ise Rıza, Rıza Ayberk. Rıza ismini babası vermişti ama bu ismi kullanmıyordu. Onun için bu isim fazla "köylüydü" kendisi yüksek binaların içinde kaybolmuş geceleri arkadaşlarıyla takılan bir gençti. Telefonu son modelin bir altı olduğu için kendini üzen, babasını da sürekli darlayan birisi idi. Görünüşü son moda olan taskafa traşı saçı, ve yine son moda olan Nike marka hırkasıyla gezer aklında, muhabbetinde ise insanların yaptığı olaylarlardan başka bir şey bulunmazdı. İlerde ne olacağı hakkında kafa yormaz hatta kafa yormasına gerek kalmazdı. Babasının işini devralmak oldukça karlıydı. Hayatı bu monotonlukta devam edip yaşlandığının farkına bile varayamacağı dikkat dağıtıcılarla gününü doldurup giderdi.

# data[].attributes.body
Dar sokakta alelacele koşuştururken bir anda ağacı gördü. 4 ay önce babasının vefatından sonra ilk defa canlı hissetmişti. İşe geç kalmamak için ilerlemeye devam etti, ama ağaç aklından çıkmadı. Zor bir kış geçirmişti. Şuan telaşlı ve gergin olmasına rağmen ağaç onu rahatlatmıştı. Kendisini daha iyi hissediyordu. Derin bir nefes aldı ve içeri girdi.

Canı sıkkın bir şekilde akşamın köründe ofisten ayrıldı. Mesaiye kalmak çok zoruna gidiyordu. Arabasına binerken hayatı boyunca hep birilerinin memnuniyeti için çabaladığını düşündü. Çocukken ailesini şimdi ise patronunu. Çok bir şey değişmemişti hayatında.

Monotonluğunu düşündükçe daha da derine dalıyordu, son dalışı ise ona çok şeye mal oldu. Arabası ile yamaçtan uçtu ve hayatını kaybetti.

# data[].attributes.body
Ahmet bey her gün sabah 8 de işine gider ve sabahtan akşama kadar toplantılar, evraklar, bütçe düzenlemeler gibi birçok işle uğraşır ve akşam 5 de işten ayrılır. İşten ayrıldıktan sonra evine gider ve çocuklarla vakit geçirir ya da televizyondan dizi ve film izler. Bazen oyun oynar ve vaktini her şekilde güzel kullanır.

Kamil her gün saat 6 da kalkıp apar topar dükkanı açıyor ve dükkan sahibi gelene kadar dükkanda tek başına çalışıyor. Saat akşam 9 gibi dükkandan çıkıyor. Saat 10 dan gece 2 ye kadar barda garsonluk yapıyor. Bu şekilde maddi olarak geçinmeye çalışıyor ve uyku olarak problemler yaşıyor.

# data[].attributes.body
Mehmet "fakirhane" olarak adlandırdığı evinden küçük mahallesinin dar sokaklarından yürüyüp küçük dükkanına gitmek için yola koyulmuştu. Adımları her zamanki gibi yavaş boynu ise yılların getirdiği yük ile eğikti. Boynunun eğik olmasına rağmen mahalledaşları ona büyük saygı gösterirlerdi. "Mehmet amca geçiyor, top oynamayı bırakın" diyen çocukların sesleri artık Mehmet için alışıldıkdı. Sıradan bir gündü bugün de onun için. Tıpkı 30 yıldır her günün öyle olduğu gibi. "Aynı, aynı" diye geçiriyordu içinden ve her ne tarafa bakarsa baksın düşüncesini değişterebilecek bir şey göremiyordu. Hayır, hayır bugün özel bir şey vardı. "özel, özel" evet! Bugün oğlu Ahmet'in evleneceği gündü. Hem de mahallenin en güzel genç kızıyla. Babası mutluydu. "aynı değil, aynı değil" diye geçirdi içinden. Dükkanı erkenden kapattı ve düğüne gitti. Oğlu pahalısından bir takım elbise gelin ise pahalı bir gelinlikle karşısından duruyordu. Ahmet babasını görünce sevinçle gidip onu selamladı. Bugün çok ama çok mutluydu. Mehmet oğlunun sevinçli gözlerinden kendi gençliğini gördü. Onun da düğünü böyleydi. Düğün, hayatının monotonlaşmaya başladığı ilk gün. Oğlunun da bu monotonlaşmaya maruz kalacağını fark etti. "aynı, aynı" evet, aynı.

# data[].attributes.body
1. Her gün olduğu gibi sabahın erken saatlerinde dükkana çalışmak için inmiştim. Yaşadığım sokak tenha olduğu için yıllardır çok az müşteri geliyordu. Sadece mahallemizdeki ailelerin çocukları bazen bir şeyler almaya geliyordu. Tüm esnaflar olarak tek eğlencemiz, öğlene doğru çaylarımızı alıp sokaktaki tek ağacın altına oturup sohbet etmekti.

2. İşten çıkıp eve gitmek için arabayı sürmeye başladım. Hava karamak üzereydi ve tüm binaların o gereksiz ve yorucu ışıkları göze çarpmaya başlamıştı. İş çıkışı olduğu için trafik çok fazlaydı ve her yerde korna sesleri vardı. Yaklaşık yarım saattir arabanın içinde önümdeki arabanın ilerlemesini bekliyordum. Arabanın içinde öylesine beklerken bugün tüm öğünlerimi atladığımı fark ettim. İş yoğunluğundan kendime zaman ayıramamıştım.

# data[].attributes.body
Bugün sonunda kendimi rahatlatabilecektim. Yaşadığım şehrin o yüksek binaları, ışıkları, sesleri, her şeyi üzerime doğru gelmeye başlamıştı. Bu yüzden işime biraz ara verip küçüklüğümü geçirdiğim yere gitmeye karar verdim. En azından bu stresli yerden biraz da olsa uzaklaşıp rahatlayabilirdim. Oraya vardığımda hemen anneannemin evine uğramak istedim. Artık orada oturmuyorlardı ama ben yine de o evi çok özlemiştim. Kapı kilitli olduğu için kapıyı zorladım fakat daha sonra kapıyı bir kadın açtı ve ne istediğimi sordu. Kapıyı bir kadın açtığında çok şaşırdım çünkü oraya kimsenin taşınacağını düşünmemiştim. Hafif kafamı içeriye doğru uzattım ve evin ne kadar değiştiğini gördüm. Kadın da benden bir cevap alamayınca kapıyı yüzüme kapattı. Hayal kırıklığına uğramıştım. O evi tekrar görmek isterdim. Sokakta öylesine yürürken o ağacı gördüm. Küçükken arkadaşlarımla ağacın altına oturup beştaş oynadığımız ağaç. En azından o değişmemişti. Ağacın altına oturup biraz eski anılarımı düşündüm. Bu moralimi yerine getirmişti.

# data[].attributes.body
Birinci karakter:

Gözlerim kapalıydı fakat uyanmıştım, gözlerimi açmaya çalıştığımda kendiliğinden kapanan göz kapaklarım henüz uykumu almadığımı açıkça belli ediyordu. Kendi kendime sordum: Beni bu kadar erken uyandıran dürtü ne olabilirdi? Sonra annem odaya aniden girdi ve:

-Ceren, kızım artık sabah oldu, uyanman gerekiyor, bugün büyük gün,

dedi.

Evet bugün büyük gündü, sınav sonuçları açıklanmıştı. Beni uyandıran şey de bu tatlı heyecandı. Bir yıl boyunca geceleri uyumadan ve yemeklerimi bile ihmal ederek hazırlandığım sınavın sonuçları içimi kıpır kıpır eden bir heyecan oluşturmuştu. Hemen bilgisayarımın önüne oturdum ve tercih sonuçlarına baktım. Site yoğunluktan dolayı çok yavaş yükleniyordu. Bilgisayarın önünde beklenen yarım saatten sonra site sonunda yüklendi. Sonuçları görünce tüm mahalleyi inletecek bir çığlık attım. Hedefime ulaşmıştım, istediğim üniversiteyi yüzde yüz bursla kazanmıştım. İşte o gün hayatımın değiştiği gündü. Bu üniversite bana harika bir hayat verebilirdi ve ailemi bu sefil hayatlarından kurtarabilirdim. Kim bilir orada ne iyi arkadaşlarım olacaktı. Üniversitenin ilk gününe kadar hep bunları hayal ederek hayatımın en umutlu tatilini yaşadım. Umarım hayal kırıklığına uğrayıp, zemine çakılmazdım...

İkinci Karakter:

Yine alarm sesi, beni monoton ve sıradan hayatıma uyandıran o klişe alarm sesi...

Uyanmak için hiçbir motivasyon kaynağına sahip değildim. Fransız hizmetçi üniversite sınav sonuçlarının açıklandığını duyurarak uyanmamı söyledi. Açıkçası iyi bir beklentim yoktu çünkü sınava zaten iyi bir şekilde hazırlanmamıştım. Gelecek hakkında herhangi bir kaygıya sahip değildim çünkü ailem beni en iyi üniversitelerde okutturacak kadar varlıklıydı. Bu her ne kadar iyi bir durum gibi gözükse de kaygı insanı harekete geçiren duygudur ve kaygısız insanları denizde sürüklenen ve nereye gittiğini bilmeyen bir sala benzetirim. Tıpkı benim olduğum gibi...

Telefonum çaldı ve arayan yurtdışına kısa bir iş seyahatine çıkmış olan babamdı. Babam:

- Denizciğim, güzel kızım seni Türkiye'nin en iyi üniversitelerinden birine kaydettim. Şimdi toplantıya gidiyorum, kapatıyorum,

dedi.

Hep böyle yoğun olurdu zaten. Babamla şu ana kadar hiç sağlıklı bir iletişimimiz olmadı. Anneme gelecek olursak da tüm parasını sadece lükse ve şatafata harcayan ve kendi gibi arkadaşlara sahip olan bir kadın olduğunu söyleyebilirim. Gördüğünüz gibi hayatım o kadar da güzel değilmiş...

# data[].attributes.body
1. Metin

Zorlanmaya başlamıştım hayattan artık. Sanki her zamanki gibi gördüğüm binalar daha da iç içe geçmiş ve daha da rahatsız edici olmaya başlamıştı. Yüzümün kırışıklıkları arası bir çukur gibi gözüküyordu. O morarmış, ve yorgun gözler bir umut arayışını uzakta aramayı bırakmıştı artık, çünkü kendini yakında gösteren hali hazırda bir ağaç vardı. Bu normal bir ağaç değildi, zorlukların yani kaldırım taşlarının arasından sanki benim umudumu kaybettirmemeye çalışıyordu. Bu ağacı şuan tam karşımda görüyordum ve yine huzurumu toplayıp artık sıradan işlerimi halletmeye gidebilirdim. Güneş ışınları bile beni götürmeye yeterdi aslında. Fark etmiyordum etrafımdaki güzellikleri, halbuki onlar kendilerini göstermek için can atıyorlardı.

2. Metin

İşim bitmişti yine. Rahatlamıştım. Önce her akşamki rutinim olan kendime bir bardak kahve doldurdum ve kahvemi içmeye başladım. Her yudumumda daha da rahatlıyor ve yine kendimi dışarını karmaşıklığını düşünürken buluyordum. Hayır, bu sefer fark etmiştim yine boş düşüncelere daldığımı. Yarına ne yapmalıydım ki acaba. Yine unutmuştum. Kafam artık el vermiyordu şu kocaman ve insan dolu evlerin birinde yalnız yaşamaya. Ama nasıl olabilir diki bu? Diğer insanların hep istediği para, işimdeki şöhret ve kendime ait bir evim vardı. Hatta 5 kişilik. Yine de bir türlü mutlu olamıyordum hep karmakarışıktı kafam. Bir an dışarıyı kafamın içi gibi hayal ettim. Her ışık bir fikri temsil ediyordu ama hepsi evime kadar ulaşamadan ya kırılıyor ya da direk başka yönlere doğru gidiyordu. Artık sorunumu bulmuştum ama sorunum tek çözümü ışıkları kapatıp lazım olanları almaktı. Fakat benim düşüncelerim bir ışık değil bir düşünceydi.

# data[].attributes.body
Görsellerden farklı yorumlar çıkarmayı, mekandan yola çıkarak karakter oluşturmayı, iki farklı mekanı aynı anda kullanmayı öğrendim.

# data[].attributes.body
Her yaz ki gibi yine köyüme gitmeye hazırdım. Bunu sebepsiz bir şekilde heyecanla beklemiştim çünkü artık mutluluğun şehirde olmadığını fark etmiştim. Eskiden de hep giderdim annemlerle ama o zamanlar sanardım ki şehir hayatı hep daha iyi ve böyle olmaya devam edecek ama bunun doğru olmadığını fark etmem çok uzun sürdü. Artık şehirdeki ışıkların zerresinden kaçıyordum. Artık yüzüme bile bakmayan insanlara "merhaba" demekten o kadar çok sıkılmıştım ki başladım köy yolculuğuna. Uzun bir yolculuk olmasına karşın değmişti, bir saniye, hayır burası benim köyüm değildi! Biraz daha ilerledim özel tabelamızı bulmak için, aradım ve aradım. Bulmuştum sonunda ama hala inanamamıştım buranın bir köy olduğuna. Hemen hasan abiyi görmeye gittim. Hasan eskiden beni sıkılmaktan kurtaran hasan abim artık buranın ağası olmuştu. Telefonda buraların değiştiğini bahsetmesine rağmen bu kadar bir şey beklemiyordum. Sanki şehrin sadece daha az katlı binalının olduğu versiyona gelmiştim. Hasan ağanın evini bulmam gerekiyordu ilk önce. Bir ağaç vardı evet, o onun evinin tam önündeydi. Biraz etrafa baktıktan sonra Hasan ağayı yolun ortasında gördüm. Beni hemen evine davet etti ve yolda yürürken gördüm o ağacı. Bazenleri saklambaç oynarken kullanırdık bazenleri ebe tura. İki kelam ettikten sonra işinin olduğunu ve gitmesi gerektiğini söyledi. Ben de hemen hasan ağanın üstündeki yolu takip ederek kendi evimi buldum. Evet artık benim evimdi bu. Eskiden uyuduğum yere geldiğimde duygulandım yine. Annem artık yoktu ve ben ne zaman ona sıkıldım dediğimde tam bu noktada başımı okşar ve bir şey olmaz az günümüz kaldı derdi. Ne artık o günler vardı en o çocuk.

# data[].attributes.body
Gençliğinde gökdelenlerle dolu bir şehirde çok lüks bir hayat geçirmiş olan, Amerika'nın en iyi üniversitelerinden birisinde okumuş olan o çocuk artık büyümüş, İstanbul'un en iyi şirketlerinden birisinde CEO olarak çalışmaya başlamıştır. Ama bilmediği bir şey vardı. Ailesi kara para aklıyordu ve onun bundan haberi bile yoktu. Yıllarca bu sırrı bilmeden o şirkette çalışmıştı. Artık gerçeği öğrenmenin zamanı gelmişti. Babasının çok ciddi bir hastalığı vardı, kanserdi. Ölüm döşeğinde oğluna bu gerçeği söylemişti. Oğlu şok olmuştu ve şehirden elini eteğini çekip küçük bir mahalleye yerleşmeye karar vermişti. Tabi ki en başlarda çok zorlanmıştı ama alışmıştı. Onun için orası çok farklı bir yerdi. Komşularıyla arası iyiydi ve sadece evinde dinlenerek vakit geçiriyordu. Hayatında artık çalışmaya yer yoktu.

# data[].attributes.body
Bu çalışmada, herhangi bir görebileceğimiz resime çok farklı ve güçlü anlamlar katabileceğimizi far ettim. Etrafımdaki olayların sadece üstünden geçtiğimi ve gerektiği kadar sorgulamadığını ayrıca düşünmeme vesile oldu. Hatta sanki kendim burada bi kere bulunmuşçasına hayal edip orada bulunan bir insanın neler hissedip nasıl görüneceğini hayal etmeye çalıştım. En son ki alıştırmada ise iki birbirinden alakasız mekanın nasıl birlikte kullanacağımı hayal edip, düşünüp bu şekilde yazdım.

# data[].attributes.body
1 Metin

Orta yaşlardaki adam kendi kunduracı dükkanından çıkmıştı. Hayatın yükünden dolayı kamburlaşmış sırtıyla zar zor yürüyordu. Uykusuzluktan morarmış gözleriyle sokağın ortasındaki ağaca baktı. Yıllardır o ağaç oradaydı. Artık mahallenin bir sembolü olmuştu. Kunduracı Mehmet ağır adımlarla evine yürümeye devam etti. Evde onu bekleyen çocukları için bakkaldan çikolata aldı. Bu aralar maddi sıkıntı çeksede çocuklarının mutluluğu onun için daha önemliydi. Evinin kapısını çaldı ve onu bir çift gülen yüz karşıladı

2 Metin

Genç bir adam olan Hüseyin ünlü bir holdingde masabaşı elemanı olarak çalışıyordu. Geliri iyi olsada hiç mutlu değildi. Evli değildi ve hiçbir arkadaşıda yoktu. Kimseyle düzgün bir iletişim kurmadığından psikolojisi iyice bozulmuştu. Kendini işine aşırı kaptırdığı için sosyal ilişkisine hiç önem vermemişti.

# data[].attributes.body
1.

Ben Muhittin ancak arkadaşlarım ve ailem bana "Muzo" der. Bundan da hiç rahatsız olmadım hatta yeni tanıştığım kişilere kendimi "Muzo" diye tanıtmaya bile başlamıştım. Uzun ve zorlu zamanlardan sonra sonunda işimde beklediğim terfiyi almıştım. Sonunda hayatım yoluna girdi derken onunla karşılaştım ve herşeyin o'ndan sonra sarpasaracağını hatta çıkmaza düşeceğinden bi-haberdim. Evet ne demiştim işimde terfi aldıktan sonra birkaç ay işler yolunda gitmeye devam etti. O kadar rahattım ki ben bile inanamıyordum. Daha sonra şirketime benim gibi bir müdür daha katıldı ve önceki çalıştığı yerde çokça saygı duyulan bir kadındı ve evli değildi. Bu kadına aşık olmuştum ve aklımdan onu çıkaramıyordum. Günlerden bir gün onunla tanışmak istedim ve onu akşam yemeği yemeye davet ettim, tabiki kabul etti. Onu evinden ben alacaktım ve birlikte yemeğe gidecektik. Mesai bitti ve eve gittim. Önce garaja inip 62' model siyah dededen kalma Corvette'min camlarını ve içini güzelce silip tozunu aldım. Dedem ve babam, annem ve babaannem ile bu araba sayesinde tanışmışlardı ve dedemin bana vasiyeti ise işte tam buydu. Gelecekte eğer bir gelini olursa bu arabaya benimle birlikte o binecekti ve onunla bu şekilde tanışmış olacaktık. Sanki saatler durmuş zaman akmıyor gibiydi ve ben daha saatler öncesinden hazırlanmış, arabamın tozunu almış direksiyon başında bekliyordum onun aramasını ve ben hazırım demesini. Nihayet aramıştı emektar Corvette hala ilk günkü gibi sapasağlam çalışıyordu. Motorun sesinden sanki aşk yayılıyordu da benim heyecanım her bir kilometrede daha da katlanıyordu. Evet ve sonunda geldik, bana tarif ettiği rampa ve dar sokak, ortasındaki kavak mı yoksa çınar ağacı mı olduğunu kestiremediğim bahsettiği yaşlı ağaç. Gözlerim "Mavi Akasya Apt." yazısını arıyordu ki birden onu gördüm sarı saçları, yeşil gözleriyle bana el sallıyordu. Motorun sesinden anlaşıldığı üzere arabam da heyecanlanmıştı en az benim kadar. Arabanın kapısını açtı ve "Muzo binebilir miyim?" dedi ve bindi. Restoran yolunda arabayı çok beğendiğini, bir mazisinin olup olmadığını sordu ve anlattım çok şaşırmıştı. Restorana vardığımızda içerisi kalabalıktı ancak ben önceden rezervasyon yapmıştım neyseki. Yemek güzel geçti ve tekrardan onu o rampalı dar sokağa bıraktım ve eve geçtim. Bir, iki ay böyle güzel bir aşk yaşadık ta ki onun ta ki il dışındaki şirketimizin başka bir bayisine atanmasına kadar. Nasıl bilebilirdim uçağın düşüp sevdiğimi benden alacağını. Malumunuz o gün bana içinde bir sıkıntının olduğunu ve daraldığını hatta uçağa binmek istemediğini söylemişti. Üzerinden Bir yıl geçti ve ben ne mi yapıyorum. Yoğun sigara dumanı altında onun küllenmiş resmine bakarak o rampalı dar sokağın ortasındaki kavak ağacının karşısında "Mavi Akasya Apt." yazısını arıyorum 62' model siyah dededen kalma Corvette'm ile.

2.

Mehmet lüks bir holding de finans genel müdürü olarak çalışan iki çocuklu bir aile babasıydı. İnsanların başkalarının arkasından gerçekleştirdikleri rekabetlerden ve kötü emelli oyunlarından bıkmış usanmıştı. Herkes gibi o da bıkmış ve yorulmuştu. Ona karşı oynanan bütün oyunların üstesinden gelerek finans biriminin gelen müdürü olmuştu ancak şimdi bile ayağını kaydırmak ve çukurunu kazmak isteyen insanlarla birlikte çalışıyor olmanın verdiği rahatsızlığı ne iş performansına ne de ev içinde karısı ve çocuklarına yansıtıyordu. Evde ve işte sanki ikisi farklı evrenlermiş gibi özverili davranıyordu ve meyvesini alıyordu da. Ancak bir gün kendisine oynana oyundan kurtulamayacağını ve finans departmanının en dibine düşeceğini nereden bilebilirdi ve nasıl önlem alabilirdi ki.

# data[].attributes.body
Üniversitenin ilk sabahına gözümü açmıştım, çok heyecanlıydım. Üzerime kot pantolonumu ve tişörtümü geçirip belime kırmızı ekose gömleğimi bağladım. Annemin yanağından öpüp onun arkadan "Kızım kahvaltı yapmadan nereye gidiyorsun?" nidalarına aldırış etmeden koşarak çıktım. Mahallemizin Ahmet Amcası sanki okula yeni başlayan bir ilkokul çocuğuymuşum edasıyla cebime bir miktar harçlık sıkıştırdı, bu bana saçları örgülü ve boynunda beslenme çantasıyla yokuşun yukarısındaki ilkokuluna giden masum kız çocuğunu hatırlattı ve gözlerim doldu. O kız çocuğu bendim... Üniversitem karşı tarafta olduğu için vapura atladım. Simidi ve tavşan kanı gibi çayı kapıp kendimi vapurun açık tarafına attım. Rüzgar yüzüme üflüyor ve saçlarımı savuruyordu. Simidimi havada kapan martılara veda etmemin vakti gelmişti. Vapurdan atladığım gibi yürüme mesafesinde olan üniversiteme doğru koştum. Üniversitem bir yandan denizi görürken, diğer yandan da devasa gökdelenleri görüyordu. Fakültenin bahçesine adımımı atar atmaz saçları boyalı, telefonları marka ve yüzleri makyajdan görünmeyen kızlar hemen dikkatimi çekti. Bana bakıp kahkaha atmaya başladılar. Hepsinin şımarık ve baba parasıyla okuyan öğrenciler olduğu aşikardı. Onların yanında tek duran uzun kızıl saçlı ve zengin olduğu anlaşılan kız bana sıcakça gülümsedi. Bu kızda diğerlerinden farklı bir şey vardı. Bana

"Merhaba ben Deniz, senin adın ne?" dedi. Ben de hayatım boyunca hep yanımda olacak o arkadaşla tanıştığımdan bihaber adımı söyledim...

# data[].attributes.body
Eskimiş kaldırımlarıyla ölmek üzere olan mahalle birçok kişiyle hatırası vardı. Evlerindeki çarpık düzen nedeniyle çok tercih edilmeyen bu tarihi mahallede uzun yıllardır yaşayan bir teyze vardı. Çocukları onu terk etmiş o da tek başına kalmıştı. Mahallenin bozulmuş yolunda yürümeye çalışan teyze arkasında bir araba belirdi. O arabanın içinde bir delikanlı vardı. Arabadan çıkıp teyzeye yardım etmek istedi. Delikanlı şehrin lüks tarafında yaşıyordu. Aslında pek lüks denmez. Aşırı ışık kirliliği, yüksek nüfusdan dolayı kötü bir mekandı. Gökdelenlerin tepesinde yaşasada hiçbir arkadaşı yoktu. Oysa kendisi çok iyi bir insandı. O bu şehir yaşantısına alışmış olsada başkaları için çok boğucu geliyordu. Teyzeyi arabasına alıp istediği yere bıraktı. Teyze teşekkür edip arabadan indi. Delikanlı bu bitişik binalara bakıp bu insanların buraların onlara boğucu geldiğini düşündü. Oysa asıl boğucu yer yaşadığı mekandı.

# data[].attributes.body
Ahmet bey Amerika kıtasında ,Asyada ve Avrupada büyük işler yapmış Dünyaca ünlü bir inşaat Şirketinin sahibidir. istanbulun en güzel yerlerinde şirketin ana binası bulunmaktadır. Ahmet beyde şehir dışına yada yurt dışına seyahate çıkmadığı zamanlar burada zamanını geçirir. Ve Ahmet beyin Holdingi iş olarak sadece inşaat sektörüyle ilgilenmemektedir aynı zamanda galericilik, ünlü bir araba markasının otomotiv üreticiliği, mücevher tasarımcılığı, elektronik aletlerin satıldığı bir marka, e-ticaret ,kargo şirketi , ayakkabı üreticiliği , ve nadide antika dükkanlarını işletmektedir ve gene aldığı bir kararla devletimizin işine yarayabilicek hemde gerçekten çok para kazanacağı bir işe atılmaya karar veriri. Bu da Silah Sanayisidir. bu işe girişir ve yaklaşık 6-7 ay sonra herşey tamamen hazırdır ve açılışın ardından üretim başlar ve Ahmet bey bu işe ayrı yeten ilgi göstermeye başlar mimarlıkta okuyan Ahmet bey hayli uzun bir araştırmanın ardından tam anlamıyla çizim yapmayı makinelerin çalışımını bu işteki en ufak ayrıntıyı dahi öğrenir ve asıl işi olan şeye başlar yeni şeyler tasarlamaya ve hayata geçirmeye. İlk başta çokk fazla ismi duyulmasada holdingde çok zaman geçiriyor ve tutacak ve devletin ilgisini çekecek yeni tasarımlar oluşturmaya çalışıyordu .Ve bu yüzden harika diyebileceğimiz tasarımları bile çöpe atıp, heba ediyor başka bir proje oluşturuyordu. Holdingde gene her zamanki gibi tasarımlarını yapıp bitirdiğinde bu sefer kendi bile bu tasarım gerçekten oldu dedi ve devlet mercilerinde tanıdığı inanlar olduğu için savunma bakanlığına projeyi göstermeye gitti ve bu sırada çıkardıkları ve üretime geçirdikleri ürünlerinde yetkili birimler tarafından incelendiğini öğrendi. Yetkilerin zaten yapılan üretimleri beğendiğini ve bu yeni savunma silahı karşısında şok olduklarını ve Ahmet Bey ve ekibiyle sözleşme imzalamak istediklerini söylediler . Ahmet Beyde elbette hemen kabul etti çünkü başından beri zaten amacı buydu ve ertesi gün için Ahmet beyin holdinginde bir görüşme yapmak üzere anlaşıldı. Ertesi gün savunma bakanı sayın Ayberk Akarsu geldi ve diğer yetkili bakanlar ama hiç gelmesi beklenmeyen sayın cumhurbaşkanı Çınar korkut da gelmişti. Holdingde konuşmalar başladı o sırada Ahmet Bey bir anlık düşüncelere daldı. 80 darbesinde onu aynı bu holdingin olduğu yerden yani burası kentleşmeden öncesinde 10 larca evin olduğu bir mahelleyken kaldırımları umursamzca aşan ağacın olduğu, Ahmet beyin aile evinin olduğu, arkadaşlarını son görüşünün olduğu noktada ona işkence etmek onu hapis e atmak için gelen askerleri hatırladı (o an böyle düşünmesinin sebebi Ahmet bey zengin olduktan sonra bütün mahallenin bulunduğu yeri satın aldı ve orada yaşadıklarını hatırlamamak babasının o mahallede askerler tarafından öldürüldüğünü bir daha hatırlamamak için en iyi yolun bu mahelleyi tamamen yeni bir yer haline getirip orada yaşamaya başladı bunu yapma amacı ise battığı yerden zirveye çıkmayı en iyi şekilde göstermekti) ve şuanda günümüzün askerleri için onlar daha güvenli bir şekilde çatışabilsin diye gecesini gündüzüne katıp devletinin savunma gücünün yükselmesi için tasarımı için devlet büyükleriyle anlaşma masasındaydı ama onun hayatını mahveden askerlerdi ve şimdi gene askerler çalışıyordu hiç pişman değildi çünkü çalıştığı askerler aynı askerler değildi ve onun yerine doğru bir yolda ilerleyen askerlerdi, kurallara uyan devleti için çalışan askerlerdi. Ve bu anlaşmadan sonrada asla pişman olmayacaktı .

# data[].attributes.body
Bu çalışmada bir görsel nasıl betimlenir onu öğrendim. Ayrıca bir görselin sadece tek bir hikayesi olamdığını, birçok farklı hikaye oluşturulabiliceğini öğrendim. Farklı Mekanlara bakarak onlarla ilgi hikaye yazlabileceğini öğrendim

# data[].attributes.body
Bu çalışmada insanlar aynı tabloya baksalar bile başka şeyler gördüğünü başka anlamlar çıkardığını her ne olursa olsun kaynak aynı olsa bile her zaman farklı düşüncelerin olduğunu anladım. Ve bir şeye sadece tek bir mana vermenin doğru olmadığını anladım

# data[].attributes.body
Bu çalışma benim empati kurma becerimi geliştirdi çünkü kendimi başka insanların yerine koydum, ve onların maceralarının içinde buldum. Her insanın hayatı başka bir maceraydı sonuçta. Dışarıda gördüğüm her insanın birbirinden farklı hayatları olması ne kadar normal olsa da bana hep heyecan verici gelmiştir. Hep böyle düşünen biri olarak, onların hayatlarından bir kesit yazarken harfler elimden uçtu, çok eğlendim ve kendimin bilmediğim bir yönünü daha keşfetmeme vesile oldu. Bundan sonra hikayeler yazmaya devam etmek istiyorum. Ayrıca bu çalışma düşünme ve yaratıcılık becerisini de geliştiriyor diye düşünüyorum çünkü birbirine tamamen zıt mekanlarda yaşayan iki karakterin yollarını kesiştirmek kolay olmadı.

# data[].attributes.body
Bu çalışma benim empati kurma becerimi geliştirdi çünkü kendimi başka insanların yerine koydum, ve onların maceralarının içinde buldum. Her insanın hayatı başka bir maceraydı sonuçta. Dışarıda gördüğüm her insanın birbirinden farklı hayatları olması ne kadar normal olsa da bana hep heyecan verici gelmiştir. Hep böyle düşünen biri olarak, onların hayatlarından bir kesit yazarken harfler elimden uçtu, çok eğlendim ve kendimin bilmediğim bir yönünü daha keşfetmeme vesile oldu. Bundan sonra hikayeler yazmaya devam etmek istiyorum. Ayrıca bu çalışma düşünme ve yaratıcılık becerisini de geliştiriyor diye düşünüyorum çünkü birbirine tamamen zıt mekanlarda yaşayan iki karakterin yollarını kesiştirmek kolay olmadı.

# data[].attributes.body
Bu çalışma benim empati kurma becerimi geliştirdi çünkü kendimi başka insanların yerine koydum, ve onların maceralarının içinde buldum. Her insanın hayatı başka bir maceraydı sonuçta. Dışarıda gördüğüm her insanın birbirinden farklı hayatları olması ne kadar normal olsa da bana hep heyecan verici gelmiştir. Hep böyle düşünen biri olarak, onların hayatlarından bir kesit yazarken harfler elimden uçtu, çok eğlendim ve kendimin bilmediğim bir yönünü daha keşfetmeme vesile oldu. Bundan sonra hikayeler yazmaya devam etmek istiyorum. Ayrıca bu çalışma düşünme ve yaratıcılık becerisini de geliştiriyor diye düşünüyorum çünkü birbirine tamamen zıt mekanlarda yaşayan iki karakterin yollarını kesiştirmek kolay olmadı.

# data[].attributes.body
İstanbul'da 48. katta yaşadığım gökdelenden dolayı ve çalıştığım şirkette ofisimin olduğu oda 52. katta olduğu için 7/24 güzel bir manzarayla beraberim. Asansör bozulursa çok fazla kat çıkmak gibi bir sorun var ama yaşadığım ve çalıştığım yerlerin asansör sayısı ve teknik ekipleri çok iyi oldukları için hiç bir sorunla karşılaşmadım. Asansörün olmadığı yerlere çıkarken zorlanıyorum. İstanbul'da sıkışık mahallelerin olduğu yerlerde yokuş caddeleri ya da oradaki apartmanların olduğu yerlerde yürümek çok zor geliyor. Orada insanların bu dik caddelerden hiç zorlanmadan çıktıklarını fark ettim.

# data[].attributes.body
(önceki kısımdaki 1. metnin devamı niteliğinde yazmak istedim)

Ben Muhittin ancak arkadaşlarım ve ailem bana "Muzo" der. Bundan da hiç rahatsız olmadım hatta yeni tanıştığım kişilere kendimi "Muzo" diye tanıtmaya bile başlamıştım. Uzun ve zorlu zamanlardan sonra sonunda işimde beklediğim olmuş terfii almıştım. Sonunda hayatım yoluna girdi derken onunla karşılaştım ve her şeyin o'ndan sonra sarpa saracağını hatta çıkmaza düşeceğinden bihaberdim. Evet ne demiştim işimde terfi aldıktan sonra birkaç ay işler yolunda gitmeye devam etti. O kadar rahattım ki ben bile inanamıyordum. Daha sonra şirketime benim gibi bir müdür daha katıldı ve önceki çalıştığı yerde çokça saygı duyulan bir kadındı ve evli değildi. Bu kadına âşık olmuştum ve aklımdan onu çıkaramıyordum. Günlerden bir gün onunla tanışmak istedim ve onu akşam yemeği yemeye davet ettim, tabiki kabul etti. Onu evinden ben alacaktım ve birlikte yemeğe gidecektik. Mesai bitti ve eve gittim. Önce garaja inip 62' model siyah dededen kalma Corvette'min camlarını ve içini güzelce silip tozunu aldım. Dedem ve babam, annem ve babaannem ile bu araba sayesinde tanışmışlardı ve dedemin bana vasiyeti ise işte tam buydu. Gelecekte eğer bir gelini olursa bu arabaya benimle birlikte o binecekti ve onunla bu şekilde tanışmış olacaktık. Sanki saatler durmuş zaman akmıyor gibiydi ve ben daha saatler öncesinden hazırlanmış, arabamın tozunu almış direksiyon başında bekliyordum onun aramasını ve ben hazırım demesini. Nihayet aramıştı emektar Corvette hala ilk günkü gibi sapasağlam çalışıyordu. Motorun sesinden sanki aşk yayılıyordu da benim heyecanım her bir kilometrede daha da katlanıyordu. Evet ve sonunda geldik, bana tarif ettiği rampa ve dar sokak, ortasındaki kavak mı yoksa çınar ağacı mı olduğunu kestiremediğim bahsettiği yaşlı ağaç. Gözlerim "Mavi Akasya Apt." yazısını arıyordu ki birden onu gördüm sarı saçları, yeşil gözleriyle bana el sallıyordu. Motorun sesinden anlaşıldığı üzere arabam da heyecanlanmıştı en az benim kadar. Arabanın kapısını açtı ve "Muzo binebilir miyim?" dedi ve bindi. Restoran yolunda arabayı çok beğendiğini, bir mazisinin olup olmadığını sordu ve anlattım çok şaşırmıştı. Restorana vardığımızda içerisi kalabalıktı ancak ben önceden rezervasyon yapmıştım neyse ki. Yemek güzel geçti ve tekrardan onu o rampalı dar sokağa bıraktım ve eve geçtim. Bir, iki ay böyle güzel bir aşk yaşadık ta ki onun ta ki il dışındaki şirketimizin başka bir bayisine atanmasına kadar. Nasıl bilebilirdim uçağın düşüp sevdiğimi benden alacağını. Malumunuz o gün bana içinde bir sıkıntının olduğunu ve daraldığını hatta uçağa binmek istemediğini söylemişti. Üzerinden Bir yıl geçti ve ben ne mi yapıyorum. Yoğun sigara dumanı altında onun küllenmiş resmine bakarak o rampalı dar sokağın ortasındaki kavak ağacının karşısında "Mavi Akasya Apt." yazısını arıyorum 62' model siyah dededen kalma Corvette'm ile. Aylar yıllar sonra işimde daha fazla kalamazdım çünkü o'nun ofisi hala bozulmamış bir şekilde duruyor ve benim ofisimin hemen karşısındaydı. Şirketin genel müdürüne yazdığım istifa mektubum ile birlikte şirkette bir tek güvenlik görevlileri kalınca ofisimi boşaltıp ayrıldım. Evde uzun ve donuk hüzün vakitlerinden sonra Evimi boşaltmadan sadece iki bavul kıyafet ve bir takım eşya aldıktan sonra emektar Corvette'me bindim ve büyük lüks ve şatafatlı plazaların, holdinglerin ve gökdelenlerin olduğu dünyanın sıfır noktası İstanbul yollarına düşmüştüm. Hiçbir şey bilmiyordum nerede kalacaktım, ne iş yapacaktım, nasıl geçinecektim. Dahası sevdiğimin acısıyla nasıl yaşayacaktım. Sabaha karşı saat 3,53 suları 8 saatlik bir yolculuk sonunda büyük lüks ve şatafatlı plazaların, holdinglerin ve gökdelenlerin olduğu dünyanın sıfır noktası olan İstanbul'a varmıştım. Güneş daha yeni doğmaktaydı. O an aklıma onunla izlediğimiz gün doğumu geldi arabayı kenara çekip biraz bekledim çünkü kendimde değildim. Biraz olsun kendimi iyi hissedince yola devam ettim. Planım önce bir otelde kalmak sonra bir ev bulmak ve ardından iş bulmaktı. Saat sabah altı buçuk veya yedi gibi "İstanbul Merkez Otel" adlı otele girdim ve 5 gecelik bir oda kiralamak istediğimi söyledim. Resepsiyondaki kadının adı o'nun adıyla aynıydı. Sanki O hiç benden ayrılmamıştı da hep yanımdaydı ancak farklı bedenlerde, mekanlarda ve olaylarda. Hüseyin adlı bir görevli beni odama götürdü ve ona bahşiş verdim. Sonra hemen iş ve ev ilanlarına baktım ama hiçbir boşta benim alanıma uygun iş yoktu. Ev ilanlarından hoş bir ev buldum ama apartmanın adı yazmıyordu sadece adres ve telefon numarası... Saat 12' yi geçmişti arabama atlayıp numarayı aradım evin sahibi ile bir görüşme yaptıktan sonra konuma gittim ama binanın adı "Akasyalar Gölgesi Apt." idi. O'nun oturduğu eski bina "Mavi Akasya Apt." ile arasında bir bağlantı mı vardı yoksa...  Ben bunun bir tesadüf olmasını umarken telefonuma gelen bir bildirim sesi ile irkildim. "Finansal direktörlük konumunda çalışacak deneyimli eleman arıyoruz." mesajı beni heyecanlandırmıştı hemen uygulamadaki konuma gittim. Burası şatafatlı ve ünlü bir holding. Lobideki görevliye iş ilanı için geldiğimi ve belgelerimin hazır olduğunu söyledim. Beni bekleme odasına aldılar ve bir çay ikram ettiler. Ne tesadüf ki çay tam O'nun sevdiği gibi koyu demli idi. Çayı sıcak olmasına aldırmadan tek hamlede bitirdim ve ardında görevli genel müdürün beni odasına çağırdığını söyledi. Hemen gittim benimle yaptığı uzun konuşma ve son bölümde sohbete dönen işe alınma toplantısı olumlu geçmişti. O şatafatlı ve ünlü holdingden çıkıp bir restorana gittim, yemek yiyip otele geri döndüm. Yarın oteldeki son gecem idi ve ben hala bir ev bulamamıştım. Yarın yeni bir evin içini gezmek için erken kalkacaktım. Bulduğum ev hem iş için gittiğim ışıklı holdingin çok yakınındaydı hem de şehrin göbeğindeydi. Bir buçuk yıl boyunca bu şekilde evden işe, işten eve gittim durdum. Artık buranın geceleri daha da beni içine çekmeye başlamıştı ve uyku düzenim alt üst olmuştu. Evimin penceresinden ışıklı İstanbul Boğaz Köprüsü'ne karşı oturup O'nun küllenmiş resmine bakarak koltuk başında uykuya dalıp tekrardan sabaha karşı uyanıyordum. Hala aklımdan o akşam havalimanında bana söyledikleri ve elimi tutup yanağımdan öpmesi gözümün önünden gitmiyordu. İstanbul'un o çok bahsedilen ışıklı hayatından eser yoktu sadece diğer evlerin, yapıların, sokak lambaların, sokaktan geçen arabaların ışıkları... Yine bir gün böyle bir gece yarısı İstanbul Boğaz Köprüsü'ne bakarken üzerime çöken hüzün, hasret ve özlem altında kalbim daha fazla dayanamayıp durdu. Ölümüm O'nun yokluğu ve özleminden idi.

# data[].attributes.body
Bu çalışmada insanların yaşadığı yerlerden bile toplumdaki kişiler arasında nasıl bir fark olduğunu öğrendim. Arkadaşlarımla birlikte fotoğraflara baktığımızda herkesin farklı bir anlam çıkarttığını öğrendim. Bana gören kalabalık ortamlar iyi iken başka biri için kalabalık kötü bir anlam taşıyor.

# data[].attributes.body
Sadece bir resim karesinden nasıl yaratıcı metinler çıkarabileceğimizi ve ayrıca resimlerin nasıl farklı fikir ve bakış açıları ile analiz ya da sentez edilebileceğini öğrendim. Arkadaşlarımın ve kendi fikirlerimi harmanlayarak özgün ve ayrıca güzel ötesi metinler oluşturduk.

# data[].attributes.body
1. Yaşlı adam her gün sabah saatlerinde dışarı çıkıyor, işlerini erkenden bitirip arkadaşlarıyla ve ailesiyle vakit geçiriyordu. Artık emekli olmuştu ama çocukları anne ve babasına bakmak ve kendi ailelerini geçindirmek için çalışıyordu. Babaları işlerini hallettikten sonra genelde yaşlı dostlarıyla oturuyordu. Anne ise komşularını ağırlıyor, çocuklarına yemek hazırlıyordu.

2. Sabahın erken saatlerinde kalkıp, işe gitmek için hazırlanmaya başladım. Her zamanki gibi hazırlığımı yaptıktan sonra metroya yürüdüm. Metroya bindikten sonra karşımda oturan kişilerin hayatını hayal etmeye başladım. Yapılabilcek başka bir şey var mıydı? İş odaklandığım tek konuydu. İşimi olması gerektiği gibi yaptım. Benim için önemli olan buydu. İşten sonra tekrar metroyla eve döndüm. Aynı rutinleri tekrarladım. Makarnamı pişirdim ve favori filmimi izlemeye başladım. Arkadaşlarımla bağım kopmuştu. Çokta önemli değildi. Zaten görüşmek için zaman mı vardı?

# data[].attributes.body
Vefatından iki saat önce hayatını gözden geçirir. Şu ana kadar neler başarmıştı, neler yaşamıştı onları düşündü. Aklına ona umut veren yeşermiş ağaç gelir. Onu hatırladığında gözü dolar ve düşünmeye devam eder. Babası vefat etmiş olsa bile şuan annesini memnun edebiliyordu. Sonra İstanbul'a taşındı. Hayatının aşkı ile tanışıp evlendi onu memnun etmeye çalıştı, çocukları doğdu. Onlar için çabalayıp durdu. Bir düşündü, tüm hayatı insanları memnun etmek üzerineydi. Zaten çalkantılı bir dönemdeydi. Tek yolu kendini bir şeye vermekti. İşine verdi. Mesaisinin bitiminde

öfkeliydi. Arabasına bindi hızla ilerlemeye başladı, bir anlık dalgınlık sonucunda yamaçtan uçtu. Hayatını kaybetti.

# data[].attributes.body
Ali şehirden uzak mahallesinde yaşayan sıradan bir gençti. Annesinin hastalığına mahallesindeki hiçbir doktor çare bulamamıştı. Ali'nin başka çözüm yolu kalmamıştı, şehrin yolunu tutması lazımdı. Şehire uzun bir yolculuk yaptı ve sonunda ulaşmıştı. Kafasını kaldırdığında kocaman gökdelenler onu sanki yiyecekmiş gibi gözüküyordu. Ali mahallesindeki insanlar kadar dürüst insanları her yerde var sanıyordu. Ali'nin köylü olduğu belli olan kılığından dolayı onunla konuşmaya çalışan bir insan vardı. Kendisini de bir köylü olarak tanıtmış, doktor bir arkadaşının olduğunu bahsetmiş ve bu doktor arkadaşının belli bir para ücreti karşılığında annesi ile ilgilenebileceğinden bahsetmişti. Ali bunu duyunca çok sevindi ve parayı direk olarak verdi. Adam ona telefon numarasını da vermişti. Belirli bir süreden sonra Ali onu aramaya karar verdi. Numara onu engellemişti. Ali dolandırılmıştı. Şimdi ise parasız, çaresiz bir şekilde şehrin sokaklarında gezinmek zorunda kalmıştı.

# data[].attributes.body
Bu çalışmadan neler öğrendiğim konusuna gelirsek benim gözlem ve analiz yeteneklerime biraz katkı sağladı. Çünkü 2 farklı görseli önce farklı sonrasında ise birlikte incelemek ve üzerine kelimeler dökebilmek çok kolay değil ki benim gibi Türkçe dersinde vasat ilerliyorsak. Onun haricinde hikayeleri kurgularken çok birşey öğrendiğimi sanmıyorum. Ne de olsa yaptığım tek şey biraz hikaye ekleyip iki metni birleştirmek oldu. Gayet keyifliydi ve bana birşeyler kattı yani boş bir etkinlik olmadı.

# data[].attributes.body
Ailemin en sevdiği şeyi tabi ki her yaz yapacaktık. Köylerine gitmek. Orada ne buluyorlar anlayamıyorum. İnternetin olmadığını söylemiyorum bile. Bunun onları rahatlattığını düşünüyorlardı. Doğanın ve hayvanların insanlara iyi geldiğini düşünüyorlar. Benim için ise çileden farkı yoktu. Koltukta oturup tavanla bakışıyordum. Bazen annemlerle oturuyordum. Başka bir seçeneğim yoktu. Aslında internet olsa belki kabul edilebilir bir yanı vardı. Dördüncü günden sonra artık aşırı ısrarlarıma karşı dayanamayıp dönmek zorunda kaldılar. Aslında çok da kötü değildi. Şehrin karmaşasından uzaklaşmak iyi gelmişti. Ama tabi ki bunu onlara söyleyemezdim. Yoksa her yaz buraya gelmek zorunda kalırdım.

# data[].attributes.body
Bu çalışmada insanın yorumlama yeteneğinin kendisinin bilinçaltına bağlı olarak farklı yollarda çalışabileceğini ve bu yolların sınırsız olduğunu öğrendim. Aynı zamanda kurgu yazma pratiği yapıp kendimi bu konuda geliştirmiş oldum.

# data[].attributes.body
Bu çalışmada aynı resimlere bakan kişilerin çok farklı anlamlar çıkardığını gördüm. Ortamda bulunan her bir cisme ne kadar farklı anlamlar yükleyebileceğimizi anladım. Ayrıca bir resme farklı kişilerin yerinden bakmanın daha farklı sonuçlar çıkardığını öğrendim. Bazı zıtlıkları bir arada kullanmanın ise bambaşka metinler ortaya çıkarabileceğini anladım.

# data[].attributes.body
1. Metin

Yine bir iş çıkışıydı. Yolların çoğu tıkanmış, trafik adeta dayanılmaz bir hale gelmişti. Bu küçük arabadaki görünüşü genç ruhu yaşlı o kişi için bir rutindi artık. Her akşam işinden evine ve her sabah evinden işine giderken bu manzarayla karşı karşıya kalıyordu. Çok çalışmaktan sosyal aktivitelerini de azaltmıştı bu dönemde. Ne arkadaşlarıyla dışarı çıkacak vakti ne de mecali vardı. İşi onu o kadar yoruyordu ki gençliğinden eser kalmamıştı. Bir an önce bu kentten kaçmanın hayaliyle sıkışık trafikte ilerlerken aynı zamanda eve gidince muhtemelen uyuyakalmış olan çocuklarını düşünüyordu. Onlara da zaman ayıramamıştı. Oysaki daha çok küçüklerdi ve babaları olmadan büyümeyi haketmiyorlardı. Eşini de bir hayli özlemişti onu da aksatmıştı bu koşuşturmada ne de şanslıydı ki eşi onu hep anlayışla karşılamıştı. Bu hayatta sahip olduğu nadir güzelliklerden biriydi karısı. Bunları düşünürken evinin önüne geldi. Usulca yüksek katlı olan evlerinin güvenliğinden içeri girdi ve asansöre binip evlerinin olduğu kat numarasına bastı. Kapılarının önüne geldiğinde duraksadı, sanki unuttuğu bir şey vardı. Kapıyı açtığında eşi ve çocukları onu kocaman bir hediye paketinin arkasında bekliyorlardı. Unutmuştu, bugün doğum günüydü.

2. Metin

Bir pazar sabahı daha gelip çatmıştı. Kaldırıma vuran güneş yavaş yavaş mahalleyi ısıtmaya başlıyordu. İlkbaharın o heyecanlı ilk günleri gelip çatmıştı. Ertesi gün tüm mahalle bahar temizliği yapmıştı. Herkes bithap düşmüştü bu yüzden sokaklar bomboştu herkes evinde dinleniyordu. Mahallenin tam da ortasında aceleyle yürüyen bir delikanlı vardı. Bir deri bir kemik olan bedeninden beklenmedik şekilde çevik ve hareketli görünüyordu. Yüzünden yaşama sevinci akıyordu sanki. Bu mahalleye geçen yıl taşınmıştı. Kırsal bir yerden geliyordu ve finansal durumu sadece bu mahalledeki bir eve yetmişti. Her sabah önce koşuşturarak mahallenin sembolu haline gelen ağacın yanına gidip dilek diler sonra da tekrar koşuşturarak okuduğu üniversiteye giderdi. Okurken aynı zamanda çalışırdı da. Kimseye muhtaç olmak istemezdi. Kendi ayakları üzerinde durmayı daha küçük yaşlarda öğrenmişti. Lakin bugün dersi yoktu, bu koşuşturmanın sebebi neydi? Kaldırımın bir diğer ucunda duran orta yaşlarında bir kadın ve adam onu güler yüzle bekliyordu. Kıyafetlerinden anlaşılacağı üzere kırsal bir yerleşkeden gelmişlerdi. Delikanlı koşarak ellerini öptü. "Anne, baba gelin sizi evime yerleştireyim." diyerek ellerindeki çantaları aldı. Anne ve babanın gözlerindeki gurur çocuk için paha biçilemezdi.

# data[].attributes.body
Rıza, yaşadığı mahallenin dar sokaklarında, geçmişin izlerini hem üzerinde hem kendi içinde taşıyan 68 yaşında bir ayakkabıcıydı. Her gün aynı ceket, pantolonu giyer, kasketini kafasına geçirir, kendisiyle yaşıt ağacına selam verir, dükkanın yolunu tutardı. Mahalleli çok severdi Rıza'yı, özellikle çocuklar severdi. Gördüğü çocuklara çikolatalar, oyuncaklar alır, sokakta onlara sahip çıkardı. Ancak Rıza mahallenin en bilinen simalarından olduğu halde kimsenin anlam veremediği bir sırrı vardı. Rıza geceleri evlerin ışıkları bir bir söndükten sonra soğuk sıcak hava fark etmeksizin dışarı çıkar, dakikalarca hatta bazen saatlerce dolaşırdı. Bu bir yana mahallenin kahvesinin küçük çalışanı Hüseyin, Rıza'nın bir kaç kere kırışmış ve hafif ıslaklıktan sonra kurumuş bir kağıda saatlerce baktığına tanık olmuştu. Bunun mahalleye yayılması üzerine herkesin sevdiği Rıza iyice gizemli bir hal almıştı. Herkes merak etse de kimse okuduğu buruşuk kağıtta ne yazdığını öğrenemedi. Çok geçmeden Rıza'nın ömrü sessizce sona erdi. Rıza arkasında bir kağıt bırakmış, teker teker tüm mahalleliye mal varlığını dağıttığını yazmış. Rıza'nın ölümünden yaklaşık 2 hafta sonra mahalleli ağacını kesti. Rıza'nın ardından mahalle, bir sessizliğe büründü. Onun gizemli hikayesi, ölümüyle birlikte daha da büyüleyici bir hal aldı. Rıza'nın gece yürüyüşlerinin ve o eski, kırışmış kağıda dökülen saatlerin sırrı, mahallede sonsuza dek bir merak konusu olarak kaldı. Ancak, Rıza'nın son jesti, onun ne kadar büyük bir kalbe sahip olduğunu bir kez daha gösterdi. Mal varlığını mahalle sakinlerine dağıtarak, hayatı boyunca gösterdiği cömertliği ve sevgiyi son bir kez daha kanıtladı. Ağacın kesilmesi, mahalle için bir dönüm noktası olmuştu. Bu ağaç senelerce Rıza'ya selam veren, Rıza'nın ise ona baktığında içinin huzur ve anıyla dolduğu bir dost olmuştu. Belki Rıza'nın fiziksel varlığının son izi de bu şekilde sona ermişti. Ancak, onun iyiliği, cömertliği ve mahalleye kattığı renk sona ermemek üzere mahallelinin kalbine kazındı. Belki de Rıza'nın en büyük sırrı böylece basit bir hayatın içinde nasıl bu denli kalıcı ve derin izler bırakılacağıydı. O gün bugündür Rıza'nın hikayesi, sevgisi ve ilgisi mahallenin sokaklarında esmeye devam ediyor.

2. Mert her gün aynı saatte, aynı alarm sesiyle uyanır. Aynı kahvaltıyı eder, aynı kahveyi satın alır iş için yola koyulurdu. Kalabalığın arasında hiç var olmamış gibi sıyrılır, bir yandan kahvesini yudumlar ve işe giderdi. Her gün suratsız yöneticilerin verdiği evraklarla uğraşır, eve aynı şekil geri dönerdi. Hafta sonları bile aynıydı. Mert zaman zaman hayatın bu akışından sıkıldığını fark ederdi. Ancak, içindeki umut sönmezdi, her gün aynı şeyleri yapsa bile böyle bir hayatta küçük mutlular bulacağına inanırdı. Kendini canlı tutmayı başarabilen birisiydi Mert.

# data[].attributes.body
Uzun bir mesai sonrası eve dönüş yolunda aniden titreyen telefonu ödünü patlatmıştı. Bu saatte kim olmalıydı? Telefonu açtıktan ve haberi aldıktan sonra zaman algısını kaybetmişti sanki. Koskoca sehire sığamıyormuş gibi hissediyordu. Etraftaki gökdelenler sanki üzerine düşecek, sanki hayatına son verecek gibiydi. Çalan korna sesleriyle biraz da olsa kendine geldi. Trafik zaten yoğundu ve aldığı haberle kendinde olmadığından ilerlemeyi aklından çıkarmıştı. Hemen sağa kırıp bir ara sokağa girdi. Nerde olduğu ile ilgili herhangi bir fikri yoktu. Arabadan indi. Artık hiçbir şey onun için önem arz etmiyordu sanki. Aldığı haberden sonra toparlayabileceğini düşünmüyordu. Hava aydınlanmaya başlamıştı. Yürüdükçe yürüyor, bulunduğu konumun farkında bile olmadan yürümeye devam ediyordu. Mekan algısını yitirmişti. Sonra o koca ağacı gördü. Küçükken dedesiyle birlikte diktiği ağacı... Karşısına baktı. İşte orasıydı, annesinin son bulunduğu yer... Koşarak karşıya geçti ve dükkanın önüne çöktü. Kaybettiği parçasını dükkanın önüne çökerek yad etti. Saatlerce kapısının önünde ağladı. Bir süre sonra ağlaması durmuştu, ama içindeki o küçük çocuğun hıçkırarak ağlayışlarını hayatı boyunca susturamadı.

# data[].attributes.body
Bu basit yerden kurtulup düzgün bir hayata kavuşabilmemin tek yolu lgs sınavıydı. Hem bakkalda çalışıp aynı sırada lgs ye çalışmak zordu ama ama yapmam gerekiyordu. Bakkalda müşteri yokken soru çözüyordum evdeyken de tek yaptığım şey soru çözmekti. Babam bakkalı bırakmak istememden pek memnun değildi ama benim yerime bir çalışan alabilirdi. Lgs den çıktığımda güzel bir sonuç almıştım ve artık bakkalda değil okulda ders çalışabilecektim annem ve babam beni istemeyerek gönderdiler boğaz manzaralı okulumda yeni bir düzende başladım. Eski hayatımdan tamamen farklıydı eski sakin hayatım yoktu artık herkes bir yarış içerisindeydi.

# data[].attributes.body
Bu çalışma sonucunda, tasvir yeteneklerimi geliştirmekle birlikte görseller arası fiziksel ve duygusal farklılık ve benzerlik analizi yapmayı öğrendim. Bu analizlerimi metinsel hale getirerek de yaratıcılık özelliğimin gelişmesine olanak sağladım.

# data[].attributes.body
Şehrin merkezine uzak olan, fakir ve yasadışı işlerin döndüğü bir mahallede yaşayan Orhan, 6 kişilik ailenin tek erkek çocuğu olan bir çocuktur. Üç ablasını Orhan'ın babası zorla mahallenin yaşça büyük ve zengin adamlarıyla evlendirmiştir. Orhan bu mevzu yüzünden babasıyla kavga etmiş, ona vurmaya kalkışmış. Bunun sonucunda evden kovulmuş Orhan, mahalleden geçen tek ve külüstür dolmuşla şehrin yolunu tutmuş. Otobüste aklına nereye gideceği gelmiş, 14 yaşındayken düğünde söylediği şarkıyla keşfedilen Orhan'ın sesi büyük bir müzik yapımcısının kulağına gitmiş ve bir davet almıştı. Şehre varır varmaz davetin üzerindeki adrese koşa koşa gitti. Yıllar geçtikçe Orhan'ın hayatı ve dertleri çok değişti. Mahalledeki samimiyetten sonra yıllar geçse bile şehrin karmaşası ve soğukluğuna alışamadı. Annesini ve kardeşlerini de bir hayli özledi. Ablası olmayan evin erkek çocuğu olarak sesini sadece tutku için değil, ailesini yoksulluktan kurtarmak için bir kurtuluş yolu olarak gördü. Orhan'ın hikayesi köyden şehre uzanmanın yanı sıra yoksulluktan umuda, yabancılıktan tüm ülkenin tanıdığı bir yüze dönüşmesinin de öyküsüydü. Ailenin parçalanmasına rağmen, müzik sayesinde tekrar birleşen bağların hikayesiydi.

# data[].attributes.body
aynı resme baksak bile insanın kafasında çoğu kişiden farklı hikayeler ve düşünceler oluşabileceğini, gördüklerimize tek bir mana yüklemenin doğru olmadığını da fark ettim.

# data[].attributes.body
Bu çalışma sonucunda görselleri fiziksel ve ruhsal olarak derin bir şekilde betimleyebilmeyi, benzetmeyi ve farklılıklarını daha iyi fark etmeyi öğrendim. Görsellerin arka planında asıl olan duyguları çözebilmeyi öğrendim

# data[].attributes.body
Yirmili yaşlardaki genç yine güneş doğmadan kalkmış kahvaltısını yapmış ve güneş doğduğunda siyah paltosunu ve açık kahverengi fötr şapkasını aldı ve güneşi selamlayıp işinin yolunu tuttu daracık sokaklarda. Kalaycı dükkanına vardığında paltosunu ve şapkasını asıp önlüğünü giydi. Ustası geldi ama yüzü şefkatle bakıyordu çocuğa ve karşısına oturdu. Yaşlandığını ve dükkanı artık gence bırkacağını söyledi. Genç bu habere şaşırmış ve aslında biraz da korkmuştu. Ustası iş veriyor, o da yapıyordu. Ustası önlüğünü bırakıp çıktıktan sonra bir karar verdi. Bu bıkmışlıktan, yorgunluktan kutulması gerekiyordu ve yanına kardeşini de alarak işlere koyuldu ve sefil bir hayat yerine mutlu, kendi işinde, şahsına münhasır bir yaşam sürdü.

Saat yine sabahın beşi. Neden bu saatte kalkmak zorundayım ben? Çünkü mesai saat 8 de başlıyor ama ben 3 saat önce kalkıyorum trafikten dolayı. Evden çıktığımda hava daha aydınlanmamaıştı, sürekli "Şafak operasyonuna mı gidiyorum işe mi belli değil." diyorum. Üstüne üstün bir de her gün genel müdürün mobingine maruz kalıyorum. 3. Köprüde sıra beklerken gözüm denizi buldu, sonrasında da karşı yakayı. Denizi çok severim, bir derdim olduğunda hemen sahilde alırdım zaten soluğu. Sonra gözüm bir binaya ilişti, sadece bi tane odanın lambası yanıyordu. Önce orada oturan kişinin de benim gibi olduğunu düşündüm ve içimi yine bir kasvet kapladı ancak daha çok düşününce aslında o karanlıkta umut aşılayıcı olarak yanıyor o ışık. Ben böyle dalmışken arkamdaki aracın korna sesi bütün bu düşüncelerden kurtardı. Ne zaman Polyannacılık oynasam, pozitif baksam olaylara, o bile kısa sürüyor.

# data[].attributes.body
Annem ve babamla İstanbul'a, ablamın yanına gitmiştik. İstanbul hep bana bir kasvet verir, uzun uzun binalar, kalabalıklığı buna bağlı olarak da trafiği. Aynı şehirde bir yerden bir yere gitmek nasıl saatler sürebilir anlamıyorum. Tek sevdiğim özelliği deniz ve köprüleri, gece olunca köprülerin ışıkları denizin sesiyle birleşince huzurlu oluyorum. Bir gün dışarı gezmeye çıktık, evin civarlarında olduğumuz için yürümeyi tercih ettik. Ben tabii ki yine şikayetçiydim çünkü hem hava çok sıcaktı hem de binalar üstüme üstüme geliyordu, bayılacak gibiydim. Acıktığımız için bir tane restontanta gidiyoduk, ben annemlere gölge bir yoldan geleceğimi, bir şey olursa aramalarını söyledim. Bir kaç farklı yola saptım gölge bir yer bulmak için ve en sonunda az katlı evlerin bulunduğu, taşlarla kaplanmış dar bir sokaktı, tenha da bir yerdi. Kalabalık ve serin olduğu için burayı sevmiştim. Dikkatimi uzun, yeni çiçek açmış bir ağaç çekti. Betonlar arsında yaşamını devam ettirmeye çalışıyordu. Boyuna bakılırsa oldukça yaşlıydı ve yıllardır bu taşlar arasında hayattaydı. Ben genelde çoğu şeyde anlam arayan biriyim ve bu ağaçta bana yaşamın zorluklarına rağmen hayatta kalmış, o kadar sıkıntı atlatıp hala çiçekleriyle kendini süslüyordu. Karnımın gurultusuyla beraber oradan ayrılmıştım. Dükkanlarda insanların ne kadar samimi olduklarını ama evlerin eskiliğinden dolayı az kişi kaldığını da görmüştüm. İstanbul çok garip bir memleket ama hala sevmiyorum.

# data[].attributes.body
Herkesin farklı bir perspektifi var, bir görsel kimisi için huzur verirken kimisi için bezginlik, yorgunluk ifade edebilir. Ne kadar farklı görseller olsa da aynı anlam ifade edebildiğini ve bunları kullanıp kurgusal metin yazmayı, bu mekanlarda yaşayan insanların özelliklerini betimlemeyi öğrendim.