# data[].attributes.body
oorspronkelijk ging het een poppenkast zijn, maar de tijd raakte op dus ik moest heel snel iets nieuws verzinnen om het op tijd af te krijgen

# data[].attributes.body
Het hele ding gaat over een meisje dat de wereld een beetje zat is. ze wilt er niet zijn. Het is veelte tragisch en ze wilt daar niets mee te maken hebben.
Dus ze blijft het liefst gewoon slapen want ze heeft volle controle over haar dromen.
Waar kan ze alles hebben.
Uiteindelijk verzint ze zelfs een vriend zodat ze niet meer alleen is. Nu heeft ze alles wat ze ook maar zou willen. Dus waarom zou ze opstaan?

oorspronkelijk was het idee dat er specifieke details over hoe hij geen ogen had waardoor hij niet kan staren en geen mond zodat hij niet emoties laat zien. aangezien mijn karakter die dingen niet begrijpt. een andere reden hiervoor die ik had bedacht was dat ze simpelweg geen gezicht kon bedenken omdat mensen niet echt goed zijn in compleet nieuwe gezichten bedenken. dit is eruit gehaald want het klonk een beetje raar

# data[].attributes.body
een zucht is onzichtbaar
net als de wind
de nacht is onzichtbaar
als de dag begint
onzichtbaar zijn dingen
die ik kwijt ben
die ik nooit meer vind
maar
niet met mijn ogen dicht
zie ik alles
wat mijn hoofd verzint

Hans & Monique Hagen

# data[].attributes.body
Klein, klein kleutertje,
wat doe je in mijn hof?
je plukt er alle bloempjes af
en maakt het veel te grof!
ach mijn lieve mamaatje,
zeg het niet tegen papaatje.
Ik zal zoet naar school toe gaan
en alle bloemetjes laten staan.

# data[].attributes.body
witte zwanen, zwarte zwanen,
wie wil er mee naar Engeland varen?
Engeland is gesloten,
de sleutel is gebroken.
Is er dan geen smid in het land
die de sleutel maken kan?
laat doorgaan, laat doorgaan
en de laatste zullen we vangen

door?

# data[].attributes.body
Te laat

Lopend van het station

rennend van het station

Ik ben in tijds nood

Met maar een doel

De stad is rumoerig

Van praters die praten

Tot brommers die brommen

Het ruikt naar uitlaatgassen

Langs de paté, langs de McDonalds

Door de markt

Langs de loom bandjes en stroopwafels

Rechts om de hoek

Langs die ene winkel waarvan ik nooit de naam ken

Langs de straat muzikant met zijn accordeon

Die iets onbekend maar prachtigs speelt

We zijn nu halverwege daar

Langs de mensen met hun nieuwe kleren

Langs de mensen met hun zware tassen

Langs de schreeuwende kinderen en hun vermoeide ouders

Langs de kletsende tieners die roddelen over een of ander

Ik kom bij de winkel al te laat

Het is gesloten, deuren dicht

Ik loop terug tot mijn ongemak

Wachtend op het treinstation

Zittend op het treinstation

Zelfs de trein is vertraagt

# data[].attributes.body
Lopend van het station

rennend van het station

Ik ben in tijds nood

Met maar een doel

De stad is rumoerig

Van praters die praten

Tot brommers die brommen

Het ruikt naar uitlaatgassen

Langs de paté, langs de McDonalds

Door de markt

Langs de loom bandjes en stroopwafels

Rechts om de hoek

Langs die ene winkel waarvan ik nooit de naam ken

Langs de straat muzikant met zijn accordeon

Die iets onbekend maar prachtigs speelt

We zijn nu halverwege daar

Langs de mensen met hun nieuwe kleren

Langs de mensen met hun zware tassen

Langs de schreeuwende kinderen en hun vermoeide ouders

Langs de kletsende tieners die roddelen over een of ander

Ik kom bij de winkel al te laat

Het is gesloten deuren dicht

Ik loop terug tot mijn ongemak

Wachtend op het treinstation

Zittend op het treinstation

Zelfs de trein is vertraagt

# data[].attributes.body
Wat is hier mooi aan? De terugtrekkende beweging uit het huis dat nu zonder vader is. Met vader gaat iedereen het huis uit. De namen krijgen ze teruggekaatst, de letters gaan mee en Mam woont voortaan in een ander huis achter haar eigen naam.

Het ene afscheid dat het andere voortbrengt.
Oude littekens en nieuwe wonden.
En dapper een nieuw huis met namen volroepen

# data[].attributes.body
stofjes dansen in de zon
een goudvis in een vissenkom

een flakkerende kaarsenvlam
danst om twaalf uur
een schaduw op de muur

een blaadje dwarrelt van de boom
en als ik in slaap val
dans ik in een droom

Hans & Monique Hagen

# data[].attributes.body
zonnebloemen draaien
met de zon mee
van vroeg tot laat
met de zon mee
tot hij ondergaat

s' nachts
draaien zonnebloemen
langzaam
niet vlug
s' nachts
draaien zonnebloemen
zachtjes terug

tot de zon komt
met de zon mee
zonnebloemenzee

Hans & Monique Hagen

# data[].attributes.body
papa heeft me weggebracht
hij gaf me kusjes voor drie nachten
nu zit hij thuis op mij te wachten
ik ben er eventjes niet meer
ik logeer
met mijn beer, met mijn ochtendjas
mijn zaklamp in mijn tas
ik maag zeggen wat we eten
maar ik weet het nu nog niet
misschien bakt opa pannenkoeken
anders kies ik friet
maar eerst ga ik hem vragen
duurt het lang drie dagen

Hans & Monique Hagen

# data[].attributes.body
ik zoek een woord
een heel nieuw woord
een woord dat niemand kent
ik zoek een woord
datt zeggen wil
dat jij de liefste bent

Hans & Monique Hagen

# data[].attributes.body
Wat is hier mooi aan? De terugtrekkende beweging uit het huis dat nu zonder vader is. Met vader gaat iedereen het huis uit. De namen krijgen ze teruggekaatst, de letters gaan mee en Mam woont voortaan in een ander huis achter haar eigen naam.

Het ene afscheid dat het andere voortbrengt.
Oude littekens en nieuwe wonden.
En dapper een nieuw huis met namen volroepen.

Papa’s huis

Lege kamers geven onze namen terug
en kaatsen ook de woorden van de wand.
Maar in het behang staan littekens
van voltooid verleden, waarin een vader was.
Zijn letters worden bewaard; ik schroef ze
later op mijn eigen deur. Mam gaat voortaan
wonen achter haar eigen naam. Morgen
slaan wij nieuwe wonden in een ander huis
en roepen dapper verse muren vol.

Ted van Lieshout
Uit: Als ik geen naam had kwam ik in de Noordzee uit
Uitgeverij Leopold, 1987.

# data[].attributes.body
Wat is hier mooi aan? De rauwe beschrijving van de dood die eraan komt.
Scheel kijken, geen eetlust meer hebben, een kille bloedsomloop die naar de modder zakt. Het roept het beeld op van een gestorvene bij wie het bloed naar beneden zakt. Toch ademt het gedicht aanvaarding.
Dit is de loop van het leven, met lakens voor het raam.

Als de sneeuw niet meer
smelten wil,
Een boterham met dubbel jam
De mond niet opent,
een oog kijkt eerder scheel
naar een gebroken ruit –
Dan hangt men lakens voor het raam,
De kille bloedsomloop
Zakt naar de modder,
Er is geen wakker worden aan.

Jan Wolkers
Uit: Wintervitrines
De Bezige Bij, Amsterdam, 2003

# data[].attributes.body
Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zij geen feeën meer, er zijn hormonen, en altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn avonturen hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn an'dre muren en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen en de soldaten zijn niet meer van tin. Dit is het land waar grote mensen wonen
...
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.

Annie M.G. Schmidt (1911-1995)

# data[].attributes.body
Op de Bibelebontse berg wonen Bibelebontse mensen
En die Bibelebontse mensen hebben Bibelebontse kinderen
En die Bibelebontse kinderen eten Bibelebontse pap
Met een Bibelebontse lepel uit een Bibelebontse nap

# data[].attributes.body
soms
val ik hard
dan huilt mijn knie
tranen rood van bloed
en uit mijn ogen
druppeltjes verdriet
soms
al ik lach
dan huil ik niet