# data[].attributes.headline
... εκεί που φτάνεις να πιστεύεις πως οι έρωτες μόνο μέσα στην επανάληψη μπορούν να επιζήσουν κι απρόσμενα ένας έρωτας κορυφώνεται σε αγάπη ενώ εσύ, το ίδιο απρόσμενα, προσπαθείς να πεις πως αγαπάς... Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

# data[].attributes.subject
... εκεί που φτάνεις να πιστεύεις πως οι έρωτες μόνο μέσα στην επανάληψη μπορούν να επιζήσουν κι απρόσμενα ένας έρωτας κορυφώνεται σε αγάπη ενώ εσύ, το ίδιο απρόσμενα, προσπαθείς να πεις πως αγαπάς... Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

# data[].attributes.body
Τίτος Πατρίκιος, Σε βρίσκει η ποίηση

# data[].attributes.headline
Σου μίλησα ποτέ για κείνη τη νύχτα που ως το πρωί κουβέντιαζα για σένα;

# data[].attributes.subject
Σου μίλησα ποτέ για κείνη τη νύχτα που ως το πρωί κουβέντιαζα για σένα;

# data[].attributes.body
Τίτος Πατρίκιος, Μεγάλο Γράμμα

# data[].attributes.headline
Ο πόνος να ΄ναι πρόσκαιρος και η αγάπη να ΄ναι αιώνια.  

# data[].attributes.subject
Ο πόνος να ΄ναι πρόσκαιρος και η αγάπη να ΄ναι αιώνια.  

# data[].attributes.body
Τίτος Πατρίκιος, Ο δρόμος και πάλι

# data[].attributes.headline
Θα ΄μενε πάντα η εξαίρεση; Δεν άντεχε πια τη μοναξιά.

# data[].attributes.subject
Θα ΄μενε πάντα η εξαίρεση; Δεν άντεχε πια τη μοναξιά.

# data[].attributes.body
Τίτος Πατρίκιος, Προαιρετική στάση

# data[].attributes.headline
Κλείνω τα μάτια και δεν υπάρχει αναμονή και ανάμνηση...

# data[].attributes.subject
Κλείνω τα μάτια και δεν υπάρχει αναμονή και ανάμνηση...

# data[].attributes.body
Τίτος Πατρίκιος, Ποιήματα Α΄ 1943 - 1959

# data[].attributes.headline
Όπως και αν έρθουν τα πράγματα, όσο αντίξοες κι αν είναι οι συνθήκες, πάντα μπορεί κανείς να ερωτεύεται.Το δύσκολο είναι ν’ αγαπάς.

# data[].attributes.subject
Όπως και αν έρθουν τα πράγματα, όσο αντίξοες κι αν είναι οι συνθήκες, πάντα μπορεί κανείς να ερωτεύεται.Το δύσκολο είναι ν’ αγαπάς.

# data[].attributes.body
Τίτος Πατρίκιος, Λυσιμελής πόθος

# data[].attributes.headline
Ό,τι μας έφτανε χτες για σήμερα ήταν λίγο.

# data[].attributes.subject
Ό,τι μας έφτανε χτες για σήμερα ήταν λίγο.

# data[].attributes.body
Τίτος Πατρίκιος, Μεγάλο Γράμμα

# data[].attributes.headline
Χάθηκες μαζί της

# data[].attributes.subject
Χάθηκες μαζί της

# data[].attributes.body
Είναι ήδη αργά, ο χειμώνας έφτασε

Όλα γύρω μου έχουν παγώσει.

Δε θυμάμαι πως μεγάλωσα

Όλα παίρνουν γρήγορη τροπή

Η άνοιξη δε θέλει να γυρίσει

Μα θέλω να γίνει μια εξαίρεση..

Δεν μπορώ να θυμηθώ τις μαργαρίτες

Ψιθυρίζοντας να προσπαθούν να μου δείξουν εκείνη την πύλη…

Όμως πήγε αργά…

θέλω μόνο μια εξαίρεση

Μια εξαίρεση που θα μου θυμίζει την άνοιξη

Μιλάω για την εξαίρεση

Που δεν υπήρξε προορισμός

Το αστέρι που χάθηκε μαζί με τη σιωπή

Για εκείνη τη βέρα που ο ένας θέλησε να βγάλει

Για εκείνον που πέφτει για ύπνο τις λάθος ώρες

Για τη μαργαρίτα που ξέφτησε για ένα αύριο δίχως ζωή

Όμως εγώ…

χρειάζομαι μια εξαίρεση….

handres

# data[].attributes.headline
Άνοιξη ψυχών ανταριασμένων

# data[].attributes.subject
Άνοιξη ψυχών ανταριασμένων

# data[].attributes.body
Αιγαιοδρόμος

# data[].attributes.attachment_link.title
ΆΝΟΙΞΗ ΨΥΧΩΝ ΑΝΤΑΡΙΑΣΜΕΝΩΝ

# data[].attributes.attachment_link.title
Η φλόγα της αγάπης

# data[].attributes.headline
Ο βασιλιάς της Σπάρτης

# data[].attributes.subject
Ο βασιλιάς της Σπάρτης

# data[].attributes.body
Ελπίς

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο βασιλιάς της Σπάρτης

# data[].attributes.body
Μουσική,
Ήχοι γέλιου,
αποχρώσεις ζωής
περνούν αστραπιαία μπροστά απ'τα ανοιχτά μου μάτια.
Με προσκαλούν, με ταξιδεύουν.
Αστείρευτη, αθάνατη αγάπη που λάμπει γύρω μου σαν ενα εκατομμύριο αστέρια.
Με καλεί παντού,
σε όλο το σύμπαν.
Οπότε και εγω αγκαλιάζω τη στιγμή,
την κρατώ σφιχτά στα χέρια μου.
Η πιθανότητα να την χάσω με τρομάζει.
Αφού μου δόθηκε η ευκαιρία να την ξαναδώ,
να την ζήσω σαν θεατής,
γι'αυτό και μόνο ειμαι ευγνώμων.
Όμως όσο ο καιρός περνά, η αγάπη ξεθωριάζει.
Ίσως το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποτε υπήρξε.

Μυρσίνη

# data[].attributes.headline
Φως και Σκοτάδι

# data[].attributes.subject
Φως και Σκοτάδι

# data[].attributes.body
Σκάρλετ

# data[].attributes.headline
Όταν σε πλησιάζε

# data[].attributes.body
Όταν σε πλησιάζει η αγάπη....

Στον ορίζοντα φαινόταν κάποτε η αχνή της φιγούρα
Κι όμως, τώρα στέκεται εμπρός σου.
Το κρύο γινόταν όλο και πιο τσουχτερό
άφαντη ήταν η ελπίδα
όμως δεν τα παράτησες.
Τώρα ξέρεις πως άξιζε τον κόπο.
Μαζί της έφερε την άνοιξη
κι όλα άνθισαν μέσα σου.
Το φως του ήλιου πλημμυρίζει την ψυχή σου.
Αρχίζεις να ζεις ξανά
κι όλα τώρα φαντάζουν δυνατά.
Μα να το θυμάσαι,
δεν θα 'ναι για πάντα εκεί
αν σκληρά για εκείνη δεν αγωνιστείς.
Ο εφιάλτης σε πραγματικότητα θα μετατραπεί,
η φλόγα της θα σβήσει
κι η περιπλάνησή σου θα συνεχιστεί σε μονοπάτι σκοτεινό,
δίχως πυξίδα,
δίχως την λάμψη της να σε καθοδηγεί,
σαν να μην υπήρξε ποτέ....

σκαντζόχοιρος

# data[].attributes.body
Το Κοράκι

# data[].attributes.attachment_link.title
Για να αγαπήσεις...

# data[].attributes.headline
ΕΝΑΣ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

# data[].attributes.subject
ΕΝΑΣ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

# data[].attributes.body
Ξημερώματα καλοκαιριού με την ελπίδα να δεσπόζει

Στην επιφάνεια του μπλε που ποτέ δεν τελειώνει

Στην αντανάκλαση του χρυσαφιού που ποτέ δεν σβήνει

Σε είχα δει να με κοιτάς με μάτια γιομάτα ευτυχία

Και τα λιβάδια χόρευαν στου αέρα τη χορωδία

Με την οσμή τους να γιομίζουν την πλάση ευωδία

Μεσάνυχτα καλοκαιριού με την επιθυμία να τραντάζει

Το σμιλεμένο σώμα σου απλωνόταν ελαφρύ

Παλεύοντας ελεύθερο να αφεθεί

Στα αγγίγματα του αέρα και στα δάκρυα της θάλασσας

Και εγώ στεκόμουν δίπλα σου με μάτια απελπισμένα

Βλέποντας τα διαμάντια της νύχτας απλωμένα

Τότε που το χρυσάφι ενωνόταν με το ασήμι

Τότε που τα αστέρια έπεφταν στο νερό

Τότε που τα σύννεφα γίνονταν μπαμπάκι μαλακό

Και εσύ ανάλαφρος είχες αδειάσει το μυαλό

Αφήνοντας πίσω την καταιγίδα του χειμώνα

Εγώ παρασυρόμουν στην θύελλα της ανεμώνας

Ο αέρας με απομάκρυνε από την δικιά σου συντροφιά

Λες και ήμουν ένα πούπουλο

Λες και ήμουν ένα κόκκινο ύφασμα αδειανό

Που δεν είχε έρθει ποτέ κοντά

Και απεγνωσμένος φώναζες δυνατά το όνομά μου

Μέχρι που τα βουνά με βρήκαν αλλά δεν πρόδωσαν τα βήματά μου

Νεφέλη

# data[].attributes.body
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΕΝΙΑ

# data[].attributes.headline
Όταν ερωτεύεσαι

# data[].attributes.subject
Όταν ερωτεύεσαι

# data[].attributes.body
Όταν ερωτεύεσαι, όταν αγαπάς

ξεχνάς πού βρίσκεσαι, πού πας.

Ξεχνάς τον τόπο που ζεις, τον χρόνο

τα άτομα που γνωρίζεις.

Σαν ναυαγός μοιάζεις

που περιμένει μια σανίδα σωτηρίας,

ένα βλέμμα, μια κουβέντα, ένα χαμόγελο.

Το μόνο που σκέφτεσαι,

το μόνο που θυμάσαι

είναι δυο μάτια που σε ταξιδεύουν,
δυο χείλη που σε μαγεύουν
και μια ζωή ονειρική.
Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

Περσεφόνη

# data[].attributes.headline
Η Πρώτη Αγάπη 

# data[].attributes.subject
Η Πρώτη Αγάπη 

# data[].attributes.body
Αγαπη πρώτη όπως λέμε
η πρώτη ανάσα ενός μωρού
Όταν αυτό γεννιέται.

Αγαπη πρώτη μοναδική
σαν αυτή ανάμεσα
σε μια μητέρα και το παιδί της
που ολόιδια δεν υπάρχει.

Θα τρέξει στο κλάμα του
και με λόγια αγάπης
θα απαλύνει τον πόνο του
και η αγκαλιά της Παράδεισος
που μέσα θα το βάλει.

Αγαπη πρώτη
κοιτώντας τα μάτια σου
που λάτρεψα, να ψάχνω
μέσα τους για να βρω
τον πόνο τον δικό σου
για να νιώσω.

Να σε πιάσω από το χέρι,
να σε κλείσω μέσα
στον δικό μου Παράδεισο,
να μείνεις για πάντα
ασφαλής.

Αγαπη μου
κι εκείνο το πρώτο σου φιλί,
σηκωμενος στις μύτες των ποδιών σου, ίσα να φτάσεις
τα χείλη σου,
στα χείλη τα δικά μου.

Να σφραγίσει το για Πάντα,
αυτό που θα έχω να θυμάμαι,
όταν το πρόσωπο μου
ρυτίδες γεματο πια,
και θα λέω πως ήσουν
η αγάπη μου.......αγάπη μου πρώτη, μέχρι να βγει
και η τελευταία μου πνοή.

ΜΑΡΙΛΙ ❤️

# data[].attributes.attachment_caption
'Ποιος ξέρει' 

# data[].attributes.body
Κοσμέγια

# data[].attributes.attachment_link.title
'Ποιος ξέρει' ΠΟΙΗΜΑ

# data[].attributes.headline
         Η γέννηση της αγάπης  

# data[].attributes.subject
         Η γέννηση της αγάπης  

# data[].attributes.body
Ένα παγωμένο βράδυ
η σελήνη έλαμπε στον άναστρο ουρανό
κι η ψυχή δειπνούσε με τη μοναξιά της.
Ο αέρας έπαυσε στα ξαφνικά
ξεχνώντας το σκοπό του
και  γαλήνευσαν τα δέντρα.

Η κουκουβάγια αποσύρθηκε
στη φωλιά της.
Τα σπουργίτια χαιρέτησαν τον ήλιο
βασιλιάς στη γκρι θάλασσα σύννεφων
εμφανίστηκε την αυγή
κι η αγάπη
γεννήθηκε.

Ανθίππη

# data[].attributes.headline
Φλόγα και καπνός

# data[].attributes.subject
Φλόγα και καπνός

# data[].attributes.body
Λευκό κερί, δάκρυα πάνω του κυλάνε
οι κόκκινες μορφές, η φλόγα
των δακρύων η αιτία.
Ενωμένες, ένα σώμα,
ζεσταίνουν τις ψυχές μας.
Χορεύοντας πλησιάζουν στο τέλος
στο τέλος, τότε ξεκινά.
Γαλήνια το φως του χάνει,
αυτή τη λάμψη.
Αχ, πόσο οι άνθρωποι την έχουν υμνήσει;
Και όμως δεν χάνεται
ίσως μόνο η απόχρωση του πάθους.
Καπνός αιώνιος,
άνεμος γίνεται.
Αγάπη, αυτό γίνεται
αγνή, ελεύθερη από τα δεσμά της
και εμείς το ίδιο,
πουλιά του ουρανού.
Και αν κάτι έμεινε είμαστε εμείς
και αν κάτι χάθηκε μην το αναζητήσεις
ήταν  αυτός ο ύμνος, ο έρωτας.
Και εμείς ο καπνός, τα δάκρυα, η αγάπη.
Το κερί όμως έλιωσε.
Η φλόγα έσβησε...

Ηρώ

# data[].attributes.headline
Κοντουλα Λεμονιά

# data[].attributes.body
Κοντουλα Λεμονιά

# data[].attributes.attachment_link.title
Η διαφορετική οπτική του έρωτα

# data[].attributes.headline
Ανεξίτηλη αγάπη

# data[].attributes.subject
Ανεξίτηλη αγάπη

# data[].attributes.body
Τρέχει σα νεράκι ο καιρός
Πότε βρέθηκαν οι πρώτες ρυτίδες στο πρόσωπο μου
Δε θυμάμαι
Μα αναπολώ,
Τα χρόνια που περάσαμε μαζί
Τις μέρες που περπατούσαμε αγκαλιά στη βροχή
Και φιλιόμασταν παρέα με το φεγγάρι.

Μα σήμερα είμαι μακριά σου
Μόνο η μνήμη σου μου έμεινε
Να θυμάμαι τις παλιές εποχές
Και να αναρωτιέμαι πού χάθηκε ο φλογερός μας έρωτας
Κάθε βράδυ οι τύψεις με πλησιάζουν
Και με ενοχοποιούν με τους εφιάλτες τους.

Αν και ο χρόνος ξέρω,
Μας άλλαξε,
Θα είσαι ο παρτενέρ μου
Να χορεύουμε κάτω από τα αστέρια
Ακούγοντας την μουσική της καρδιάς μας
Και σου υπόσχομαι,
Θα είσαι για πάντοτε,
Η ανεξίτηλη αγάπη μου.

Δ.Κ.

# data[].attributes.headline
Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε 

# data[].attributes.subject
Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε 

# data[].attributes.body
Εγώ τον αδελφό μου τον αγαπώ
Αν και δεν το λέω και πολύ
Η πράξη είναι που αρκεί
Είναι ενοχλητικός ,δεν έχω να πω
Αλλά χωρίς την γκρίνια του δεν μπορώ
Μπορεί να μαλώνουμε του θανατά
Αλλά πάντα τα βρίσκουμε με μία αγκαλιά
Έχει τις παραξενιές του και αυτός
αλλά αυτός είναι ο δικός του εαυτός
Να τον αλλάξω δεν μπορώ
Αν και δεν το επιθυμώ
Η συντροφιά του είναι μοναδική
Σαν το κύμα που σκάει στην ακτή
Αυτή είναι η αγάπη , η αδελφική
ΒΓ

# data[].attributes.headline
Ο έρωτας έχει το όνομά σου (και τον λένε αδικία)

# data[].attributes.subject
Ο έρωτας έχει το όνομά σου (και τον λένε αδικία)

# data[].attributes.body
Δεν μπορώ να γράψω για έρωτες.

Για ένα χαμόγελο που φέρνει ζάλη,

Για δύο μάτια που γοητεύουν,

Για τον πόνο που ονόμασα ευτυχία.

Είμαι άδεια.

Έχω ξεμείνει από γέλιο, ιδέες, στίχους.

Γιατί έδωσα τα πάντα μου σε σένα

Και τώρα για μένα πια δεν έχει μείνει τίποτα

Πέρα από μια καρδιά

Που με κάθε χτύπο με προδίδει.

Μια καρδιά που ακόμη και αυτή,

Χτυπάει μόνο για εσένα.

Είναι άδικο, το να ερωτεύεσαι

Γιατί ο έρωτας είναι εξάρτηση, ποτό.

Ζεσταίνει το σώμα, γεμίζει το κενό στην ψυχή.

Η γεύση δεν σε ενθουσιάζει,

Αλλά το συνηθίζεις, το ζητάς.

Πίνεις, μεθάς, ξεχνιέσαι...

Χαμογελάς.

Ξυπνάς όμως το πρωί,

Με πόνο, πίκρα ενοχές

Και κλαις, μισείς, μετανιώνεις.

Το ίδιο βράδυ ξαναπίνεις.

Δεν τον καταλαβαίνω τον έρωτα.

Σε βυθίζει στην Άβυσσο

Και σε αφήνει να προσεύχεσαι

Να μην φύγει το φως

Που σου φανερώνει ένα μονοπάτι αδιάβατο.

Με τον έρωτα έρχεται η άνοιξη,

Μα μονάχα μια εποχή είναι μικρή.

Δεν φτάνει για όλη αυτήν την χαρά,

Δεν αξίζει για όλον αυτόν τον πόνο.

Είναι άδικο, που σ' ερωτεύτηκα

Γιατί είσαι το λικέρ που δεν μπορώ να πιω,

Η αχτίδα που δεν φώτισε τον δρόμο μου,

Ένας συνδυασμός από όλα τα κομμάτια μου

Που δεν κατάφεραν να σε αφήσουν πίσω.

Νιώθω αδικημένη, που σ' αγαπώ

Γιατί αν και ήρθε η άνοιξη στην πόρτα μου,

Μεσ'τον χειμώνα σου,

Ούτε νάρκισσος δεν ανθίζει.

Είναι άδικο, που δεν μπορώ να γράψω για έρωτες.

Γιατί δεν μπορώ να γράψω για εσένα.

-Η Θεά της Σκόνης

# data[].attributes.body
Και τελικά τι είναι αγάπη;
Αγάπα κάποιον............
Χωρίς να θέλεις αντάλλαγμα
Να του δίνεις τα πάντα..........
Χωρίς να ζητάς περισσότερα
Αυτό είναι ΑΓΑΠΗ!

Η αγάπη πονάει........
Αλλά αξίζει να πονάς,
Γιατί ξέρεις............
Πως άξιζε τον πόνο
Για αυτό το άτομο!

Η αγάπη είναι..........
Να κλείνεις τις πληγές
Του άλλου
Και όχι να του ανοίγεις
Άλλες πληγές

Η αγάπη είναι να κοιτάς τον άλλον
Στα μάτια
Και να καταλαβαίνεις...........
Τον πόνο
Και
Την θλίψη
Και την χαρά με μία ματιά

Taxell__

# data[].attributes.headline
Ανώνυμη Αγάπη

# data[].attributes.subject
Ανώνυμη Αγάπη

# data[].attributes.body
Μαργαρίτας

# data[].attributes.headline
Στην ζωή σου θα γνωρίσεις πολλούς ανθρώπους,Θα έρχονται, θα φεύγουν, πότε πιο νωρίς… πότε πιο αργά μα ένας θα μείνει για πάντα. Θα είναι εκεί, δίπλα σου…Στα καλά, τα κακά, τα όμορφα, τα άσχημα.Για πάντα, μέχρι να σας χωρίσει ο θάνατος…Και πάλι για πάντα...

# data[].attributes.subject
Στην ζωή σου θα γνωρίσεις πολλούς ανθρώπους,Θα έρχονται, θα φεύγουν, πότε πιο νωρίς… πότε πιο αργά μα ένας θα μείνει για πάντα. Θα είναι εκεί, δίπλα σου…Στα καλά, τα κακά, τα όμορφα, τα άσχημα.Για πάντα, μέχρι να σας χωρίσει ο θάνατος…Και πάλι για πάντα...

# data[].attributes.body
Δ.Α.

# data[].attributes.body
Εσύ και εγώ
με βάρκα το φεγγάρι
αρμενίζουμε

Καρολινα1

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
Boats and boating--Equipment and supplies

# data[].attributes.headline
Ανώτερος Άνθρωπος

# data[].attributes.body
Ανώτερος Άνθρωπος

# data[].attributes.headline
Το πιο υπέροχο πλάσμα κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου

# data[].attributes.subject
Το πιο υπέροχο πλάσμα κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΟ ΠΙΟ ΥΠΕΡΟΧΟ ΠΛΑΣΜΑ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΟΥ

# data[].attributes.body
Είναι φορές που σε βασανίζει
Σου πίνει το αίμα μέχρι τελευταία στάλα
Δε σε αφήνει να ανασάνεις
Σου παίρνει την ψυχή και την κάνει μικρά μικρά κομμάτια
Δε σου αφήνει περιθώρια προσωπικής ανάληψης αποφάσεων
Σου κρατάει την καρδιά σα να 'ταν δική της
Σου παίρνει λίγη λίγη τη χαρά αφήνωντάς σε σε κατάσταση οδυνηρή
Είναι αυτός έρωτας;
Υπάρχουν όμως και φορές που η χαρά δε τον περιγράφει
Στα σύννεφα σε πάει και δε σε κατεβάζει
Όλα σου τα δίνει χωρίς αντίρρηση
Και σε κόσμο ανύπαρκτο σε ταξιδεύει
Είναι αυτός έρωτας;
Ω ναι είναι έρωτας μικρή μου...
Μη με ρωτάς τι νιώθω για σένα
Αφού οι λέξεις δε μπορούν να το περιγράψουν
Είναι συναίσθημα;
Είναι επιλογή;
Είναι θάρρος;
Είναι απόφαση;
Ούτε κι εγώ δε ξέρω τι εστί έρωτας μικρή μου
Πως να τον καταλάβεις εσύ...

Ερωτικός έφηβος

# data[].attributes.headline
Τό ἕτερον μου ἥμισυ

# data[].attributes.subject
Τό ἕτερον μου ἥμισυ

# data[].attributes.body
Αλησμόνητο το βλέμμα σου

Και ανεξιτηλο το άγγιγμα σου.

Όσο και αν αγριέψει το κύμα

Όσο και αν η απουσία σου με πνίξει

Εγώ στη μορφή σου θα αρμενίζω

και των ματιών σου τη λάμψη θα ξεχωρίζω.

Εγώ, πάθος θα σε αποκαλώ

Πάθος  για το αλλο το μισο μου.

Γιατί θα είσαι η δύναμη ενάντια σε κάθε βάσανο μου

και η παρουσία σου θα αντανακλά το φυλαχτό μου.

Γιατί μόνο εσυ μπορείς.

Μόνο εσύ μπορείς να με λυτρώσεις

και αναπνοή παλι να μου δώσεις...

Νούφαρο

# data[].attributes.body
Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά , θυμάσαι.....
Με κοίταζες τόσο έντονα λες και με γνώριζες για χρόνια.
Μα και βέβαια με γνώριζες για χρόνια ,γιατί πριν μπεις στην ζωή μου είχες πολύ ζήσει  στα όνειρα μου

Και τελικά όλο και κάποιος που δεν έχει δικιά του ζωή θα μπει ανάμεσα μας να κλέψει την αγάπη μου να κλέψει την χαρά μας

Και όταν στον δρόμο ,στο δρόμο μου βρεθείς τα μάτια μου χαμηλώνω για να μην δεις αγάπη μου πως με γεμίζεις πόνο.

player volleyball

# data[].attributes.headline
Γνώριμη Άγνωστη

# data[].attributes.subject
Γνώριμη Άγνωστη

# data[].attributes.body
Με κοίταξε με βλέμμα άδειο.

Κενό.

Το ίδιο άτομο που κάποτε γνώριζα

φάνταζε άγνωστο τώρα.

Πλέον, ούτε εκείνη δεν γνώριζε τον εαυτό της.

Τα μάτια της σαν κάτοπτρα.

Πώς να είναι άραγε να αισθάνεται κανείς;

Θυμόταν τις στιγμές, τους ανθρώπους,

φιλίες, υποσχέσεις ανεκπλήρωτες, αγκαλιές και ολονύχτιες συζητήσεις.

Τα συναισθήματα όμως είχαν χαθεί.

Σαν ξένη μέσα στο ίδιο της το σπίτι.

Σαν θεατής στην τραγική ταινία της ζωής της.

Τα δάκρυα έπνιγαν τη σκέψη της.

Το δωμάτιο πλημμύρισε.

Την κοίταξα μέσα από τα θολά μου μάτια.

Πυκνή ομίχλη ανάμεσα μας.

«Πώς να γνωρίζω ότι μ’ αγαπάς όταν δεν μου το έχεις πει ποτέ;»

Τη ρώτησα.

Και η ερώτηση γύρισε σε εμένα χωρίς απάντηση.

Δεν ήξερε από αγάπη.

Και κανείς δεν της έμαθε να αγαπά.

Ούτε τον εαυτό της δεν αγάπησε ποτέ.

Πώς να αγαπήσει τους άλλους;

Τρίτο ενικό.

Λες και δεν την ήξερα.

Με την ελπίδα πως ο πόνος θα ήταν λιγότερο οξύς.

Ο πόνος, όταν ούτε ο ίδιος σου ο εαυτός δεν σ’ αγαπά.

Δεν άντεχα άλλο το βλέμμα της.

Απομακρύνθηκα από τον καθρέφτη

κι εκείνη εξαφανίστηκε.

Περίμενε πιστά να την αναζητήσω εγώ πάλι.

Για να μου δείξει ακόμη μια φορά πόσο δεν μ’ αγαπούσε.

La mandarina

# data[].attributes.headline
Μήπως και σβήσω...

# data[].attributes.subject
Μήπως και σβήσω...

# data[].attributes.body
Η φλόγα της αγάπης σου
να σπαρταρά να τρέμει
Να λάμπει ζεστή και θελκτική
Σαν νύμφη να χορεύει
Και γω φοβάμαι να αγαπήσω
Μήπως καώ μηπως και σβήσω
Γιατί να διώχνω την χαρά
Δεν την αξίζω; δεν τη βαστά
Η πια φραγμένη μου καρδιά;
Τα χείλη σου να μου δίνες
Κάτω από το φεγγαρόφως
Δάφνη,κρίνο πάναγνο,
παιωνία και ρόδο
Σαν δύο άστρα ενώθηκαμε
Έκρηξη κοσμική
Απ'το φως τυφλωθήκαμε
Σεισμός σ'ολη τη γη
Το σώμα μου ερρίγησε
Και στη ψυχή μου πλήγμα
Μα όταν χώρια είμαστε
Επικρατεί η νύχτα

Cinnamon Pixie

# data[].attributes.body
Σε μια στιγμή- η διάρκειά της με ξάφνιασε αργότερα·
Παρόλο που την ένιωσα στιγμή
Κράτησε διάστημα αρκετό για ν' ονομαστεί αιώνας-
Οι αποχρώσεις γύρω μου αλλάξανε

Ένα απαλό φως, κι όμως τύφλωνε, έπεφτε παντού
Οι κινήσεις έμοιαζαν σαν από ταινία
Κι αυτά που γίνονταν κι από παλιά
Τώρα ήταν μοναδικά σημεία

Ό, τι άκουγα να λες ήταν στίχος
Η φωνή σου μελωδία
Και το χρώμα της ο ήχος
Ενός γρίφου που θα με βασάνιζε για μέρες

Το βλέμμα σου τότε ήταν γλυκό
Καθάριο σαν το φως του φεγγαριού
Κι όμως, τόσο γρήγορα χανόταν
Στην ανάμνηση σβηνόταν πριν αποκτήσει σημασία

Το αίσθημα που είχα μέσα μου πολύ καιρό
Έλεγε να βρω αυτή τη λύση
Του γρίφου που ολοένα και μου θύμιζε
Το κλεφτό χαμόγελό σου:

Τι άραγε συμβαίνει
Όταν σβήνει η φασαρία
Και σωπαίνουν οι θόρυβοι
Που καλύπτουν επίμονα τον χτύπο της  καρδιάς;

Υπάρχει τότε μια ιστορία που θα     διηγούνταν
Μετά τον πόνο, η αγάπη
Που έχει μέσα της κάθε ψυχή
Όταν γαληνεύει.

Μυοσωτίς

# data[].attributes.headline
«Η φλόγα του έρωτα»

# data[].attributes.subject
«Η φλόγα του έρωτα»

# data[].attributes.body
Καιρό τώρα την είχε σημαδέψει όπως οι εμπρηστές τα πλούσια δάση!

Πλουσια βλέπεις και αυτη,

σε ομορφιά και χάρη

Σαν ανθισμένη αμυγδαλιά,

βασιλικού κλωνάρι

Πάντα κοντά της σύχναζε ώστε να την χαζεύει

Κι’αν τύχαινε ποτε κανείς σκουπίδι να πεταξει,

Να τη μολύνει και άθελα του να τη βλάψει,

Αμέσως ‘κεινος έτρεχε για να την προστατευει ακομα και το πιο μικρο σκουπίδι να μαζεύει

Αυτή γοητευότανε, ένιωθε προστασία

τον πρίγκιπα της είχε βρει χωρίς αμφιβολια.
Την ήξερε, την νοιάζονταν,τον είχε του χεριού της,

μα τις μεγάλες βλέψεις του που να τις βάλει ο νους της;

Έτσι λοιπόν στα ξαφνικά,

μια νύχτα με αέρα

έριξε σπίθα στα κλαδιά της

μέσα στον αιθέρα

Αυτή του αντιστάθηκε,

ήξερε πως δεν πρέπει

μα ύστερα παραδόθηκε

σαν να τον είχε αφέντη

Κόκκινη έγινε η περιοχή

απ’ τις δικές του φλόγες

και έτρεξε η πυροσβεστική

για να τις σβήσει όλες

Όλες εκτός από μια,

μια φλόγα είχε μείνει

μαυτή δεν έκαιγε κλαδι, δεν έκαιγε κλωνάρι

Αυτη εκαιγε της ψυχής τις τυψεις και τα βάρη

Έτσι λοιπόν ελεύθερη

αφέθηκε κοντά του.

Για λίγες ώρες έρωτα, για λίγες ώρες πάθους,
άξιζε να χαραμιστεί όλη η ζωή του δάσους!

Μένουν οι στάχτες πίσω τους

με μια ελπίδα χρονια

ο πόνος να είναι πρόσκαιρος

και η αγάπη να ‘ναι αιώνια.

margarita

# data[].attributes.attachment_link.title
Αναπάντητα ερωτήματα