# data[].attributes.body
Pierre Auguste Renoir, 25 Şubat 1841’de, bir esnaf ailesinin çocuğu olarak, Fransa’nın Limoges Şehri’nde dünyaya geldi. Babası terzilik yapıyordu.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pierre Auguste Renoir, 25 Şubat 1841'de, bir esnaf ailesinin çocuğu olarak, Fransa'nın Limoges Şehri'nde dünyaya geldi. Babası terzilik yapıyordu. Pierre Auguste, ailenin dördüncü çocuğuydu. Ailenin gelirini düzeltmek için babası Paris'e yerleştiği zaman, küçük Pierre henüz dört yaşındaydı. İlkokula giderken babasının dükkanında çalışıyor, ona yardım ediyordu. 13 yaşında iken, ailesinin gelirine yardımı dokunsun diye, bir porselen süslemecisinin yanına çırak olarak verdiler Porselen eşya üzerine resim yapa yapa, ressamlığın teknik yanlarını öğrendi. Öğleye kadar porselen işinde çalışıyor, öğleden sonra Louvre Müzesi'ne giderek hayranı olduğu ustaların eserlerini kopya ediyordu. Sonradan kendisini Tiziano, Vecellio, Tintoretto, Rubens, Fragonard, Delacroix gibi ressamlar zincirine bağlayacak olan zevk, eğitimi böylece kendini gösterdi.

Porselen sanayindeki gelişmeler sonunda ıstampa ve baskı metodları ortaya çıktı. Pierre 1858'de açıkta kaldı. Kendine yeni bir iş aradı. Bir yelpazecinin yanında iş buldu. Artık kumaşlar ve yelpazeler üzerine resim yaparak para kazanıyordu. Bu çalışmaları sırasında büyük bir fırça hakimiyeti ve çabukluğuyle hemen dikkati çekti. Zamanla biraz para biriktirmeyi de başaran Renoir, 1862'de Güzel Sanatlar Okulu'na girdi ve ressam Gleyre'nin atölyesinde çalışmaya başladı. Yakın arkadaşlıklarını hayatının sonuna kadar muhafaza edeceği Bazille, Monet, Sisley gibi genç ressamlarla burada tanıştı. Gelecek yıllarda ortaya çıkacak "İzlenimcilik = Empresyonizm"in tohumları böylece atılmış oluyordu. Renoir'ın henüz Courbet tarzındaki koyu renklerine karşılık, bu gençler daha açık renklerle paletlerini dolduruyorlardı.

Ertesi yıl aralarına yeni arkadaşlar da katıldı. Vakitlerini Louvre Müzesi'nde ve Fontainebleau Ormanı'nda geçiriyorlardı. Ormanda resim yaptığı bir gün Diaz de la Pena adlı bir İspanyol ressamıyla tanıştı. Barbizon Okulu'nun eski öğretmenlerinden olan ressamın Diaz'dan tabiat sevgisini ve renkleri nasıl kullanacağım öğrendi. Diaz, ona gördüğü manzaranın renklerini daha parlak bir şekilde tuvale sürmesini gerektiğini öğretti.

Mali bakımdan sıkıntıya düşmesine rağmen hayatından memnundu ve zevkle çalışmaya devam ediyordu. Eserlerinden biri 1863'teki "Yıllık Resmi Sergi"ye kabul edilmiş, fakat yeni resim akımlarına yakın olan tabloları reddedilmişti. Renoir'in hayran olduğu Courbet (1819 - 1877) bile, o günlerde "ihtilalci" ve resim sanatına zararlı bir ressam sayılıyordu; eserleri resmi sergilere alınmıyordu.

Renoir'in bu döneminde, "Yıllık Sergi"ye kabul edilmeyen bir ressamın eserlerine alıcı bulabilmesi son derece güçtü. 1863 sergisine hiçbir arkadaşının eseri alınmamıştı. 1864'te reddedilen tabloları 1865 "Sergi"sine alındı. Ressam Bazille zengin bir ailenin çocuğuydu, Renoir'e yardım ediyordu. 1867'deki Yıllık Resmi Sergi, Renoir'dan hiçbir resim kabul etmedi. Jüri üyeleri onu "aşırı yeni" buluyorlardı. 1868 yılında "Lise" adlı tablosunun "Sergi"ye alınıp büyük ilgi çekmesi, 29 yaşındaki ressama Paris sanat çevrelerinin kapılarını açtı.

Genç sanatçı bundan sonra, "Guerbois" kahvesinde sık sık toplanan grupla yakın temas kurdu. Buraya devam eden topluluğun önderi ve artık ustalığını sanat çevrelerine kabul ettirmiş olan Manet'nin yanısıra Degas, Bazille, Sisley, Monet, Pissarro, Cézanne, Fantin-Latour gibi ressamlar; fotoğrafçı Nadar ile Astruc, Duranty, Duret, Zola gibi yazar ve eleştirmenlerle arkadaş oldu. Görüşmeleri sırasında topluluğun özel bir sergi açması gerektiği fikri yavaş yavaş zihinlerinde yeretti.

Fakat "empresyonist" denilen bu gençlerin sergilerini açmak bir türlü mümkün olmuyor, açılış tarihi durmadan erteleniyordu. Buna sebep, önce 1870 yılındaki Alman Savaşı, sonra ressamları ayıran görüş farkları ve nihayet mali dertlerdi. Sonunda Renoir'in gayretiyle sergi, 1874 yılında, fotoğrafçı Nadar'ın stüdyosunda açılabildi.

Olay büyük akisler uyandırdı. Kimisi gülüyor, alay ediyor; kimi de resimde yepyeni bir görüşü temsil eden bu genç ressamların eserlerine tiksintiyle bakıp onları insafsızca yeriyordu. Fakat sergi reklam yönünden su götürmez bir başarı sağlamıştı. Halk o güne kadar üvey evlat muamelesi gören bu sanatçıları artık tanıyordu. Renoir'in bu sergideki tablosu "Luca" adlı eseriydi.

1874 yılı "Sergi"si ve onu takip eden 1876, 1877, 1879, 1882 ( Degas ile arasındaki anlaşmazlık yüzünden Renoir, 1880 ve 1886'da Sergi'ye katılmamıştır) yıllarındaki "Sergi"ler belki, ağır, fakat emin adımlarla gelişen empresyonist akımına taraftar çevrelerin genişlemesine yardımcı oldu. Artık resimleri satılıyor, tablo tacirleri onların peşinde koşuyorlardı.

Renoir, 1870 ile 1880 arasında empresyonist döneminin en güzel yapıtlarını verdi. 1880'de, aşık olduğu modeli Aline Charigot ile evlendi. 1881'de İtalya'ya gitti. Bu geziden sonra resim hayatında yeni bir dönem başladı. Zola'nın "aktüaliteci" dediği dönem bitti, "klasik"dönem başladı. İtalya'da Raffaello 'nun resimlerini ve Pompei fresklerini gördükten sonra: "Resmimde bir kırılma oldu. Empresyonizmin en son noktasına ulaştıktan sonra bir de baktım ki ne desen çizmesini, ne de boyamasını bilmiyormuşum. Tek kelimeyle, bir çıkmazdaymışım," dedi.

1895'den sonra Renoir'in "olgunluk" dönemi başladı. Resim yapmaktan, son yıllarına kadar vazgeçmedi. Ağır bir romatizma, fırça tutmasını bile engelliyordu. Son yıllarında heykel de yaptı. Resim yaparken fırçayı iki parmağının arasına iple bağlatıyordu. En sadık modeli Gabrielle Renard'ın resimleriyle, resim hayatını kapadı. Hem aşçı, hem hizmetçi, hem de çocuklarının dadısı olan bu kadın, Renoir'in resimlerinde görülen canlılığın sebeplerinden biridir.

Güney Fransa'ya, 1901'de bir köşk alıp yerleşmişti. 3 Aralık 1919'da Cagnes'teki evinde, 78 yaşında öldü.

# data[].attributes.attachment_link.description
Pierre Auguste Renoir, 25 Şubat 1841'de, bir esnaf ailesinin çocuğu olarak, Fransa'nın Limoges Şehri'nde dünyaya geldi. Babası terzilik yapıyordu. Pierre Auguste, ailenin dördüncü çocuğuydu. Ailenin gelirini düzeltmek için babası Paris'e yerleştiği zaman, küçük Pierre henüz dört yaşındaydı. İlkokula giderken babasının dükkanında çalışıyor, ona yardım ediyordu.

# data[].attributes.body
Paul Cezanne, 1839 ile 1906 yılları arasında yaşamış ünlü Fransız ressam ve aynı zamanda gezgin. Empresyonizm ve kübizm arasındaki geçişi sağladığı öne sürülerek, modern sanatın en önemli isimleri arasında anılmaktadır. Eserleri, yaşarken takdir görmemiş, 1906’da hayatını kaybettikten sonra büyük ilgi görmüştür.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Yaşamının son dönemine kadar kabul görmeyen ve zamanının bir çok sanat eleştirmeni tarafından "beceriksiz" bir ressam olarak tanımlandı. Fransız post-empresyonist ressam Paul Cézanne, Empresyonizm ile kübizm arasında kurduğu köprü, 20. yüzyıla yeni bir pencere açan sanat anlayışı, modern sanatın gelişmesine yaptığı katkılar ve etkisi nedeniyle Picasso'nun "hepimizin babası" , Renoir'un "Hayran olunacak biri" olarak nitelediği ressam modern sanatın babası olarak anıldı. Yaşamı boyunca eserleri nadiren gösterime sunan sanatçı sakin bir hayat yaşadı. Belli başlı birkaç konuda resim yapmayı tercih etti. Hayattayken pek takdir görmemiş olmasına rağmen sonrasında yaşadığı döneminin en büyük ressamı olarak kabul gördü.
Cézanne'ın hayatının büyük bir bölümü üzerinde, çok güçlü ve ezici bir kişiliği olan babasının baskısı altında geçti. Resme olan düşkünlüğüne rağmen babasının zoruyla, 1856'da girdiği Aix Resim Okulu'nu iki sene sonra bırakıp Aix Hukuk Okulu'na girdi. İnsanlarla kolay kolay ilişki kuramayan ve bu yanını "Ben tek başıma kalmak için yaratılmışım" cümlesiyle özetleyen ressam sert, kaba, bilerek hoyrat davranışları ile kendisini koruyan bir kabuğa bürünerek yaşadı. Hayatta güvendiği tek insan, babasıyla olan çekişmelerinde ara buluculuk yapan annesi oldu.
"Kimseyi umursamadan çalışmak ve dolaysıyla güçlenmek, sanatçının temel amacıdır; gerisi önemli değildir"
Paris'teki Güzel Sanatlar Akademisi tarafından resmin temel bir öğesi olan rengi, çizgiye ve gerçekçi tasvire fazlasıyla tercih ettiği, yani "özünde bir ressam değil boyamacı" olduğu gerekçesiyle defalarca reddedildi. Cézanne izlenimcilikten yola çıkarak yepyeni sanatsal ifade biçimlerine ulaşarak geç-izlenimciliğin (Post-Impressionism) en büyük ustası haline geldi.
Aynı zamanda 20.yüzyıl resminin (kübizm, fovizm, dışavurumculuk ve soyut resimin) temellerini atan bireyci ve yenilikçi bir sanatçı oldu. Modern resmin en önemli temsilcileri Cézanne'ı kendi gelişimleri içinde en önemli öncü olarak gördüklerini belirtirler. Gerçekten de onun yeni mekân anlayışı ve geleneksel perspektif kurallarına karşı duruşu resim sanatını yenilemiş, "özerk" resmin ve resmi geometrik unsurlara ayıracak olan akımların temellerini atmıştır.
Paul Cézanne monografisinde, eserlerinde resim sanatının sınırlarını zorlayarak modern resmin yolunu açan bir sanatçının kendine özgü dünyası vardır.
Paul Cezanne'nın yaşamı
Cézanne Aix-en-Provence'da doğmuş ve orada okula gitmiştir. 1859-1861 arasında hukuk okurken resim dersleri almıştır. 1861 yılında resim sanatını öğrenmek için Paris'e, çocukluk arkadaşı Emile Zola'nın yanına gitmiştir. İsviçre Akademisi'nde ve Louvre'da çalışmıştır. Renoir, Pissaro, Sisley, Guillaumin gibi sanatçılarla tanışmıştır. Delacroix, Courbet, Manet'ye karşı hayranlık duymuştur. Güzel Sanatlar Akademisi'nin giriş sınavlarında başarılı olamamış ve bu sebeplede Aix'e geri dönmüştür. Bütün zamanını resme ayırmıştır ve Salon'a gönderdiği bütün tabloların geri çevrilmesine karşın resim çalışmalarını sürdürmüştür. Eski İtalyan ustalarının yapıtlarını kopya ederek, portreler, natürmortlar ve bazen de manzara resimleri yapmıştır. Paris Salon jürisi Cézanne'in eserlerini gösterime sunmayı 1864'den 1869'a kadar her sene reddetmiştir. Bu nedenle Cézanne tablolarını ilk kez, Paris Salon tarafından reddedilmiş eserlerin gösterime sunulduğu Salon des Refusés'de 1863 yılında gösterime sunmuştur. Yaşamı boyunca eserleri nadiren gösterime sunmuş, sakin bir hayat yaşamış, belli başlı birkaç konuda resim yapmayı tercih etmiştir.

Bu dönemde yaptığı çalışmalar arasında Ressamın Babası, Zenci Scipio (1865, Sao Paulo Müzesi), Louis-Auguste Cezanne'in l'Evenement'i Okurken Portresi (1866), Pamuk Takkeli Adam (1865-67), Ressam Achille Emperaire'ın Portresi (1866), Zola'yı Okuyan Paul Alexiş (1869), Hasır Şapkalı Boyer'ın Portresi (1869-70) ve Magdalen ya da Elem (1866-68) adlı resimleri, Siyah Mermer Saat (1869-70, özel kol., Amerika) ve Teneke Çaydanlıklı Natürmort (1869-70) adlı natürmortları ve Estaque'da Eriyen Karlar (1870) ve Şarap Pazarı (1872) adli manzaraları sayılabilir. Bu eserlerde kalın renk katları ve siyah gölgeler dikkati çeker. Siyah, kahverengi, gri ve Prusya mavisinin ağır bastığı köyü ve kasvetli renklere ek olarak alışılmadık bir beyaz renk kullandığı görülür.

Cezanne'in Empresyonistlerle ve özellikle İsviçre Akademisi'nde tanıştığı Pissarro ile olan dostluğu onun dönük renkleri bırakarak Empresyonistlerin parlak, açık tonlu renklerini kullanmasını sağlamıştır. Kalın renk katmanları tekniğinden vazgeçip hafif fırça vuruşlarıyla noktalama yöntemine yönelmiş, pıhtılaşmış gibi görünen yüzeyler kullanmıştır. 1872-82 yılları arasındaki bu dönem Cezanne'in Empresyonist dönemidir. Modern Bir Olympia (1873), Asılmış Adamın Evi (1873, Louvre Müzesi, Paris), Yidizciçekleri (1875), Kırmızı Koltuklu Madame Cezanne (1877, özel kol., Amerika), Victor Chocquet'nın Portresi (1876-77), L'Estaque (1878-79, Louvre), Pontoişe'da Cote dü Jalais (1879-82) Kavaklar (1879-82) ve Maincy Köprüsü (1879, Louvre) gibi birçok ünlü eseri bu döneme aittir.

Cezanne'in izlenimciliğin kurallarından ayrılan sanatı hızla, daha yalıncı ama daha çok işlenmiş ve yapıya daha çok önem veren bir tutuma doğru gelişti. Tarzını düş gücünden ve gözlemlerinden kaynaklanan ögelerle zenginleştirdi. Desen gücü ile renklerin anlatım duyarlılığını birleştirdi. Klasik perspektif kurallarına pek uymayan Cezanne'in tutumu sonradan büyük ölçüde etkilediği Kübistlere öncü oldu.

Bu arada 1886 yılında Emile Zola ile L'Oeuvre isimli romanı yüzünden araları açıldı. Hortense Fiquet ile evlendi. Karısının Portreleri, Mavi Vazo ve Sepetli Natürmort (Louvre) Kırmızı Yelekli Çocuk (18900-95), Cezveli Kadın (1890-95, Louvre) ve Kağıt Oynayanlar (1890 yıllarında çeşitli versiyonları), Gustave Geffroy'un Portresi (1895) ve Bir Soytarı adlı tablolarıyla sanatı dengeye ve yetkinliğe ulaştı.

Çalışmalarında derinliği kaldıran sanatçı katlama bir perspektif uyguladı. Peppermint Lisesi, Elmalar ve Portakallar (1895-1900, Louvre) gibi natürmortları bu yönelisi vurgulayan başlıca yapıtlardır.

Sanatçının son on yıllık dönemi lirik dönemi olarak bilinir. Bu dönemde belli bir lirizme ve daha özgür fırça vuruşlarına yönelerek gösterişli ve cüretkar yapıtlar verdi. Aynı zamanda daha hızlı bir yöntem olan suluboya tekniğini de kullanıyordu. Eserlerinde henüz başlamakta olan kübizme özgü kesin akılcı yaklaşımın belirtileri seçilir. Aynı zamanda renkleri ve biçimleri lirik bir anlayışla kullanan Fovist akımın özellikleri de göze çarpar. Sainte-Victoire Dağı, Annecy Gölü (1896), Bibemuş'daki Kayalar ve Dallar (1904) ve Kara Sato (1904-06) adlı tabloları bu tarz çalışmalardır. Yaşamının son yıllarında gerçekleştirdiği Les Grandeş Baigneuses-Yıkanan Kadınlar (1902-06) adlı tablosuyla Cezanne'in sanatı doruk noktasına ulaşti. Bu tablo, ritmik kompozisyonu, kesin hatlarla üst üşte konulmuş düzlemleri ve resmin bütününün taşıdığı uyumla görkemli bir eserdir ve Picasso'nun hemen hemen aynı zamanlarda yaptığı Avignon'lü Genç Kızlar adlı tablosunu anımsatır.
Yıkanan Kadınlar(1906)
Sainte-Victoire Dağı(1904)

Cezanne'in yapıtları, özellikle 1907'de Paris'te açılan Salon d'Automne'dan sonra XX. yy. resminin en önemli kaynakları arasında sayıldı. Cezanne, sonradan modern resmin doğmasına yol açacak olan fovlar, kübistler ve soyut sanatçılar gibi yeni kuşağı büyük ölçüde etkiledi.

Cézanne, 1906'da fırtına esnasında dışarıda resim yaparken rahatsızlanmış, bir hafta sonra, 22 Ekim'de zatürreden vefat etmiştir. 20. yüzyıl modernistlerine göre Cézanne modern resimin babasıdır.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ressamların Ressamı; Paul Cezanne hayatı, sanatı ve online resim sergisi ile cafrande.org'ta " Cafrande Kültür Sanat ve Hayat

# data[].attributes.attachment_link.description
Yaşamının son dönemine kadar kabul görmeyen ve zamanının bir çok sanat eleştirmeni tarafından "beceriksiz" bir ressam olarak tanımlandı. Fransız post-empresyonist ressam Paul Cézanne, Empresyonizm ile kübizm arasında kurduğu köprü, 20. yüzyıla yeni bir pencere açan sanat anlayışı, modern sanatın gelişmesine yaptığı katkılar ve etkisi nedeniyle Picasso'nun "hepimizin babası" , Renoir'un ...

# data[].attributes.body
Vincent Van Gogh, 30 Mart 1853 tarihinde, Hollanda’nın güneyindeki Brabant bölgesinde, Groot-Zundert köyünde dünyaya geldi.

# data[].attributes.headline
Empresyonizm Sanat Akımı Temsilcileri ve Önemli Eserleri

# data[].attributes.subject
Empresyonizm Sanat Akımı Temsilcileri ve Önemli Eserleri

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
İzlenimcilik olarak da bilinen Empresyonizm akımı 19. yüzyılda Fransada vücut bulmuştur. Akım ortaya çıktığı yüzyılda tüm sanat dallarına etki ederek varlığını tamamlamıştır. İlk olarak resimle birlikte meydana çıkan İzlenimci fikir edebiyat dâhil tüm sanat dallarında boy göstermiştir. Akımın ismi ise Claude Monet'nin 'İzlenim: Gün Doğumu adlı tablosundan gelmektedir. İzlenimciliğin temelinde dış dünyanın sanatçıda yarattığı etki yatmaktadır. İzlenimciler, yaşamı, doğayı olduğu gibi anlatmak yerine onların kendilerinde bıraktığı etkilerle anlatırlar. Tabiatı, nesneleri, olayları izlenimciler nesnelliği bir kenara bırakarak ele alırlar. Empresyonizm bu yönüyle Sembolizme benzetilebilir, ancak tam olarak iki akımı birbiriyle özdeşleştirmek yanlış olacaktır. İzlenimciler hayale karşı büyük bir ilgi duyarlar ve eserlerinde soyut tasvirlere bolca yer vermektedirler.

Empresyonizmin Resimdeki Temsilcileri:
* * Auguste Renoir
* * Claude Monet
* * Van Gogh
* * Cezanne
* * Sisley
Empresyonizmin Edebiyattaki Temsilcileri:
* * R. Maria Rilke
* * Arthur Rimbaud
* * Paul Verlaine
* * James Joyce

Türk Edebiyatında Empresyonizm
Türk Edebiyatında İzlenimci olarak tarif edilebilecek bir şair yoktur. Ancak bütünüyle olmasa da Empresyonizm çizgisine yaklaşan bazı isimler yer almaktadır. Ahmet Muhip Dranas, Cahit Sıktı Tarancı gibi bazı ismimler İzlenimcilik akımına yatkın birkaç örnek şiirleri bulunmaktadır. Bunun yanı sıra Empresyonizmin Sembolizm ile benzerliği zaman zaman Ahmet Haşim ve Cenap Şahabettini de İzlenimci çizgiye yaklaştırmıştır.
SESLİLER
A kara, E ak, İ al, U yeşil, O mavi: sesliler,
Diyeceğim bir gün gizli doğumlarınızı da:
Karanlık koylara, kara sineklere benzer A,
O amansız pis kokular üstünde fır dönerler.

Kır çiçeği, buhar, çadır beyazlığında E'ler,
Benzer dik buzullar mızrağına, ak krallara;
Gülüşüne İ, güzelim kızıl dudakların, kana,
O pişman sarhoşluklar içindeki, o öfkeler.

Çevreler U, yeşil denizlerin çalkantısı,
Sessizliği onca otların, yüz kırışıklarının
Bastığı simyanın geniş alınlara damgasını;

Kutsal Borazan O, yaban çığlıklar, gürültüler,
Meleklerden, acunlardan geçmiş sessizlikler
- Sen ey Omega, ey o mor ışığı Gözlerinin!

Arthur RIMBAUD, Çeviri: İlhan BERK
Güz Günü
Tanrım, tam zamanı. Ne görkemliydi yaz.
Düşsün günışığına gölgen
ve rüzgâr okşasın çayırları.

Yetişsin buyruğunla güz meyveleri de;
eriştir erginliğe, bağışla,
birkaç sıcak gün daha; ve son tadı
akışsın keskin şaraba.

Yuva kurmaz artık, yurtsuz olan.
Yalnızdır, yalnız kalır uzun zaman:
uykusu kaçar, okur, sarılır mektuplara ve yeniden
dolaşır durmadan tedirgin
dökülürken yapraklar yollara.

Rainer Maria RİLKE, Çeviri: M. Mahzun DOĞAN

Seçilmiş Şiirler Cehennemde Bir Mevsim, Çeviri: İlhan Berk, Adam Yayınları, İstanbul, 1996
Çetişli, İsmail, Batı Edebiyatında Edebi Akımlar, Akçağ Yayınları, 2011

# data[].attributes.attachment_link.description
İzlenimcilik olarak da bilinen Empresyonizm akımı 19. yüzyılda Fransada vücut bulmuştur. Akım ortaya çıktığı yüzyılda tüm sanat dallarına etki ederek varlığını tamamlamıştır. İlk olarak resimle birlikte meydana çıkan İzlenimci fikir edebiyat dâhil tüm sanat dallarında boy göstermiştir. Akımın ismi ise Claude Monet'nin 'İzlenim: Gün Doğumu adlı tablosundan gelmektedir.

# data[].attributes.body
1840’ta Paris’te doğan Claude Oscar Monet, bir bakkalın oğludur. 1845’te ailesi Le Havre’a taşınan Monet, burada okul eğitiminin yanı sıra çizim öğrenimini de yaptı.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dünyaca ünlü Fransız empresyonist ressam Claude Monet'in hayatından kesitleri ve en ünlü tablolarını derledik.

1840'ta Paris'te doğan Claude Oscar Monet, bir bakkalın oğludur. 1845'te ailesi Le Havre'a taşınan Monet, burada okul eğitiminin yanı sıra çizim öğrenimini de yaptı. Çok gençken karikatüre meraklıydı, fakat 1858'den sonra gerçek ustası manzara ressamı Eugéne Boudin'in denetiminde açık havada resim yapmayı sevmeyi öğrendi. 1859'da Paris'e resim çalışmaya gitti. Bütün karşıt önerilere rağmen Monet çalışmalarını hem Charles Jacques'in atölyesinde, hem de Pissarro'yu tanıdığı Académie Suisse'de bağımsız olarak sürdürdü. 1862'de Paris'e yeniden gelişinde yaşamı boyunca dost kalacağı Frédérick Bazille, Pierre-Auguste Renoir ve Alfred Sisley'le tanıştı.
View At Rouelles, Le Havre, 1858
Bu yıllar Monet için zorlu yıllardır. Bağımsızlığını ve isyancı karakterini onaylamayan ailesinin her türlü parasal yardımı kestiği, ailesi ile sürekli tartışmalara girdiği gelişme ve çabalama yıllarıdır bu yıllar. O yıllarda aldığı tek yardım sanatçı arkadaşlarından özellikle Gustave Courbet ve Bazille'den gelmektedir. 1866'da kız arkadaşı Camille Doncieux'un tam boy portresini yaptı ve iyi eleştiriler aldı. Camille ile aralarındaki ilişkiyi onaylamayan ailesi ona para vermeyi yeniden kesti. Bu sıralarda Camille, Monet'nin ilk çocuğunu dünyaya getirdi.
Piknik, 1865
Piknik, arkadaşı Édouard Manet'in 1863'te skandal yaratan Kırda Öğle Yemeği adlı resminden esinlenerek yaptığı eseridir. Bu yıllarda Monet de Manet gibi kurguya dayalı, tarihsel, romantik ve düşsel konular yerine modern yaşamdan sahneler betimlemekten yanaydı. Piknik, Monet'in gerçekçi anlayışını devam ettirdiğini gösteren bir resmidir.
Camille Doncieux, 1866
Eşi Camille'nin yüzüne düşen sarı ışık adeta erken ölümün habercisiydi, yeri süpüren etekliğiyse tam tersine hayatın, hareketin simgesi. Ressam, ölüm gözlerini kapattığında da çizecekti Camille'yi, karısının mavi beyaz fırça vuruşlarıyla biçimlenen yüzünde acının izdüşümünü yansıtacaktı.
Jeanne-Marguerite Lecadre Bahçede, Sainte-Adresse, 1867
Monet halasının bahçesini resmetmiştir. Bahçede kadın Jeanne-Marguerite Lecadre, onun kuzeni. Monet'in annesi 1857 yılında ölür. Ressam, Lecadre'nin evine taşınır. Monet'in ressamlık yeteneğini görünce onu bu yönde teşvik eden biridir kuzen.
Sainte-Adresse'te Teras, 1867
Monet ailesi ile 1867 yazını Sainte-Adresse'te geçirir. Resme panama şapkasıyla babasını ve akrabalarını yerleştirmiş. Ressam, resimde yükseltilmiş bir bakış açısıyla, teras, deniz ve gökyüzünü boyayarak, tuvalin düz alanını vurgulamıştır. Ayrıca, Monet'in Camille ile beraberliği nedeniyle ailesiyle arasının gergin olduğu bir dönem.
Le Déjeuner (The Luncheon), 1868
Sık sık maddi problemler yaşayan bir ressam olan Monet, 1868'in yazında müşterilerinden birinden ciddi miktarda bir ücret aldı. Hayatında ilk defa, ailesine düzgün bir ev alabildi. Bu resimde kendisine poz veren ailesidir. Monet kendisini tabloya almamış, ama büyük ihtimalle bu manzarayı mutlu bir şekilde izlemiştir. Mekan samimi ve rahat bir his veriyor. Arka planda bir hizmetçi görüyoruz. Monet bu resmi özellikle büyük bir ölçekte resmediyor. Örneğin, masanın üzerindeki yemek gibi çok büyük öneme sahip olmayan detayların ön plana çıkarıldığını görüyoruz. Tabloda oğlunun ve annesinin üzerine parlak bir ışık yansıtarak ve aynı zamanda oğlunu tablonun en köşesine yerleştirerek duygusal olarak odak noktasında oğlunun olduğunu vurgular.
River Scene at Bennecourt, 1868
Bu resminde izlenimci üsluba geçişini görürüz. Eserde, Seine Nehri'nin karşısında oturan yine Camille. Seine Nehri'yle kurduğu yakın ilişkiyi, Monet şöyle özetler: "Seine! Onu hayatım boyunca, Paris'ten denize dek, her mevsimde, her anıyla resmettim. Manet derdi ki, 'Yahu biraz da bize bırak şu nehri!' Onu çizip boyamaktan bir an olsun bıkmadım. Seine her zaman bir yenilikti benim için, doğanın ta kendisiydi. Suyun yansımasından gözlerimin yandığı sıcak yazlar geçirdim kıyısında, amansız kışlar yaşadım. 1880 yılının ocağında buzların üzerinde çalıştığımı anımsıyorum. Su donmuştu. Sehpamı kurmak için buzu delmek zorunda kaldım."

1870'te Camille ile evlenip Fransa-Prusya savaşından kaçmak için Londra'ya taşındılar. Aradan bir yıldan uzun bir süre geçince yeniden Paris'e dönüp küçük bir ev kiraladılar. Artık gençlik yıllarındaki kadar fakirlik çekmese ve zamanını resme harcayabilecek durumda olsa da hala daha bazı arkadaşlarının yardımları ile geçiniyordu. 1870 yılında Monet, Pissarro ile Londra'ya gider. Bu ziyareti sırasında Westminster Köprüsü adlı eserini yapar.
The Thames Below Westminster, 1871
1872-1878 yılları arasında Argenteuil'de kalır. Bu, Monet için çok verimli bir dönem olur. 1874'te 3 ressam, Monet, Degas ve Morisot bir grup oluşturarak bir sergiye katıldılar. Bu gruba empresyonist adı verildi. Bu isimse Monet'in Gün Dönümü adlı tablosundan esinlenilmiştir. Empresyonist (izlenimcilik) deyimi önceleri yalnız bu sergiye katılan ressamlar için kullanılırken, sonraları bu deyim, yavaş yavaş bu sergiyi açanların ortaya koyduğu yeni sanat görüşünü ifade eden bir genel kavram olmuştur. Empresyonizm göz duyarlılığına dayalı bir sanattır. Çevremizde yer alan nesneleri, kavramlarından sıyırarak anlık bir görüntüyle bize izlenim olarak yansıtır.
Gün Doğumu, 1872
Gün Doğumu (İzlenim) adlı olan bu tablo güneşin doğuşunda La Havre Limanı'nı göstermektedir. Monet'in anlatmak istediği şey bir tan vakti güneş ışınlarının su yüzeyindeki harelenmeleri ve belli bir an içinde gök ve deniz yüzeylerinde meydana gelen ışık dalgalanmalarıdır. Monet esasen resmine verdiği isimle, resmin karakterini açık olarak belirtmiştir. Monet'in özgür fırça vuruşları, anlık algılarını tuvale aktarması sonucu çıkan taslaksı görünüm ve anındalık duygusu, esere etkileyici sabah görünümü olarak yansımıştır. Monet tarzı o zaman için bir devrim niteliğindeydi.
Wild Poppies Near Argenteuil, 1873 The Road Bridge At Argenteuil, 1874
8 yıl oturduğu Argenteuil, Monet'nin yapıtlarında önemli bir yer tutar. Bu kentten geçerken yatağı genişler nehrin, köprüler daha uzun, su daha sığdır. Gökyüzüyse alabildiğine derin. Hiç kuşkusuz bu derinliğe aşıktı ressam.
Japon Kostümü İçinde Camille Monet, 1876
Camille Monet'i, uzun kırmızı bir kimono içinde ve batılı kimliğini öne çıkarmak için kullandığı sarı peruğu ile görüyoruz. Boyutları oldukça heybetli olan bu resim, Monet'in renk kullanımı konusundaki ustalığını bir kez daha kanıtlarken, Tatami matı üzerinde, zarif yelpazesini sallarken gördüğümüz Camille, arkasındaki duvarda asılı farklı yelpazelerin renk ve desenlerini, parlak kırmızı kimonosu ve üzerindeki kılıcını kuşanmış figür ile gölgeliyor.
Saint-Lazare Garı, 1877
Claude Monet, garın hemen yanıbaşındaki evinden gözlemlediği Saint-Lazare Garı'nı resmederken, ön plandaki lokomotif ve vagonların üzerini kapatmış buhardan göz gözü görmüyor. Yolcular da bu sis ve belirsizlik içinde kaybolup gitmiş gibi. Arka planda, cam çatının üzerine yıkılacakmış gibi duran Avrupa Mahallesi'nin devasa yapıları da, beyaz cepheleriyle dumana karışmış, sanki erimişler. Monet, günboyu değişen ışığın peşindeydi, gerçekliğin değil. Ve bu yöntemle Saint-Lazare Garı'nın 12 tablosunu yaptı.

Monet 1878'in başından 1881'e kadar Vétheuil'de yaşadı. Özellikle Seine kıyılarına ait resimler yapmayı sürdürerek, ışığın su üzerindeki değişen yansımalarını resmetmeye çalışır. Aynı zamanda ışığın kar üzerindeki etkisini de birçok resminde işler. 1879'da hayata gözlerini yuman Camille'nin ölümü Monet'i düzensiz bir hayata sürükler. 1890'da sonunda içinde yaşadığı evi satın aldıktan sonra bir koleksiyoncunun dul eşi olan Alice Hoschede ile evlendi.
Alice Hoschede Bahçede, 1888 Sunset On The Seine At Lavacourt (Winter Effect), 1880
Lavacourt, Paris'te Seine Nehri kenarında bulunan ve Monet'in Eylül 1878'te bulunduğu yerdir. 1879 kışı özellikle sert geçmiştir. Paris ve çevresi kar nedeniyle felç olmuş, tüm ulaşım araçları kullanılamaz hale gelmiştir. Soğuğa rağmen, 1880'in ilk aylarında Monet Seine'in üzerindeki buzun yavaşça çözülmesini gözlemleyerek yaklaşık 20 civarı tablo yapmıştır.
The Woman With A Parasol, 1886
Şemsiyeli Kadın olarak da bilinen tablodaki model, Monet'in ikinci eşi Alice'nin ilk evliliğinden olan kızı Suzanne. Daha sonraki yıllarda Amerikalı ressam Theodore Earl Butler ile üvey kızı Suzanne Hoschede'nin evliliğine Monet itiraz eder. Fakat Butler ailesinin zenginliği öğrendikten sonra yumuşar. Düğünlerini de tablosunda ölümsüzleştirmiştir.
The Wedding March, 1892 İlkbaharda Tarlalar, 1892
Monet, resmi sarı ve mavi alanlara bölmesi ile mavi gökyüzü fonunda, ağaçlar yeşil olduğu halde kontrastlık fenomeninin etkisiyle sarımtırak görünür. Ağacın sarı alana düşen gölgesi morumsu mavi olarak algılanır. Ağaçlardaki yeşil renge kontrast yapması için alt planda küçük kırmızılıklar vardır.

Claude Monet, 50 yaşında ününün doruğunda Paris'e 80 kilometre uzaklıktaki Giverny'de bir kır evi inşa ettirdi. Sekiz dönümlük bahçesini yapay göl ve çiçeklerle donatmış. Monet bu bahçede Japonya'dan söğüt, zambak ve nilüfer sipariş edip burayı bir cennet bahçesine döndürmüş. 36 yıl boyunca pek çok tablosunu burada yaptı. Ölümünden sonra Fransız Akademisi'ne bağışlanan ev 1980'den bu yana ziyarete açık.
Nympheas, 1897 Giverny, 1913
Monet, 1923'te katarakt sebebiyle iki kez ameliyat olmuştur. Katarakt olduğu süreçte yaptığı resimlerin genel olarak kırmızı tonlarda olduğunu görürüz. Hastalığının sebep olduğu bir durumdur. 1926'da, 86 yaşındayken Giverny'de hayatını kaybetmiştir.
The Japanese Bridge, 1924
Kaynak
20. Yüzyılın İlk Yarısında Sanat, Ben Bir Kuş Öterken Resim Yaparım - Claude Monet

# data[].attributes.attachment_link.title
Empresyonizmin Öncüsü Claude Monet'in Hayatı ve 21 Eseri

# data[].attributes.attachment_link.description
Dünyaca ünlü Fransız empresyonist ressam Claude Monet'in hayatından kesitleri ve en ünlü tablolarını derledik. 1840'ta Paris'te doğan Claude Oscar Monet, bir bakkalın oğludur. 1845'te ailesi Le Havre'a taşınan Monet, burada okul eğitiminin yanı sıra çizim öğrenimini de yaptı. Çok gençken karikatüre meraklıydı, fakat 1858'den sonra gerçek ustası manzara ressamı Eugéne Boudin'in denetiminde açık havada resim yapmayı sevmeyi öğrendi.