# data[].attributes.body
We gingen naar de keuken om wat te gaan eten.  Er was niet veel licht, aangezien we nog in 17e eeuw zitten en lampen niet zijn uitgevonden. Toen we beneden waren, was de schoonmaker aan het schoonmaken. Wessel moest blozen en er hing een beetje een romantische sfeer in de keuken. Na het eten ging Wessel naar Zacharias. Na een uur was hij weer terug en hij zei dat z'n vader een beetje duf was. Er was veel stof en zijn vader was ook slaperig. Geertje (de moeder van Wessel) zat rustig te breien in haar gebruikelijke hoekje. "Wat is er mam?" vroeg Wessel. "Oh, niks schat." Wessel vroeg of ze dat zeker wist. Het was al laat, dus we gingen slapen. Iedereen , behalve Zacharias, die moest verder werken.

# data[].attributes.body
Ja. Het is een heel goed boek. Misschien een beetje complex voor de jonge lezer, maar voor niveau 3 is het prima te doen. Als je een beetje van spanning houdt is het echt gewoon een geweldig boek. Er zit wel vaak een tijd sprongetje in van 1690 tot 2013, dus het kan prima dat lezers daarmee in de war raken, maar ik denk dat het niet zo snel zal gebeuren. Het heeft een verhaal met meerdere verhaallijnen die op hetzelfde einde neerkomen. Ik vind dat geniaal gedaan. De vier hoofdpersonen leven namelijk allemaal een verschillend leven en dat de schrijver dat nog samen kan laten lopen is geweldig. Het geeft een gevoel alsof er twee films zijn, compleet verschillend, maar dat ze samenkomen en dat de films hetzelfde einde hebben.

# data[].attributes.body
Ik moest met Wessel mee naar het schoolplein. Er hing een ijzige sfeer. Ik snapte er niks van. Ik snapte ook niet dat Zacharias zichzelf levend heeft kunnen houden met die houten punt in z'n borst, recht door zijn hart heen. Maar ja, we waren aangekomen en meteen begon Wessel naar een meisje te staren, maar dan niet op zo'n verliefde manier, maar op een creepy  manier, dat je denkt van: Help me. En dat was niet de enige persoon die hij zo aankeek. Er was een jongen, maar die beet meer van zich af dan het meisje. Toen we met de bus terug gingen, kwam het meisje ons achterna rennen. Wessel zei tegen het meisje: “Vergeet me, nu.” Ik snap er helemaal niks meer van.

# data[].attributes.body
"Alles wat leeft, heeft een levenslijn die zich door ruimte én tijd verstrekt. Ik ga die levenslijnen zichtbaar maken. Ik wil laten zien hoe ze korter worden met het verstrijken der jaren, en hoe ze verdwijnen als iemand sterft. Als ik de levenslijn van mijn patiënten zou kunnen zien… dan weet ik of iemand niet meer te redden is of dat verzorging nog zin heeft." vertelde Zacharias Kroonsz tegen zijn zoon, Wessel Kroonsz.  Zacharias was bang voor de gehoornde duivels en het oneindig brandende hellevuur. Hij besluit een uitvinding te maken die alle wetten tart. Als het hem uiteindelijk gelukt is om het te maken, “vertelt” de kronoscoop, de uitvinding, hem dat hij nog maar tien dagen te leven heeft. In een wanhopige poging de dood te slim af te zijn, breekt hij met alle natuurwetten en creëert hij een ‘Torn’: een afgrondelijk gat in het weefsel dat leven en dood van elkaar scheidt. Daarna wacht hij af tot het moment rijp is, wanneer hij tussen de hemel en hel kan springen. Terwijl dit allemaal gebeurt, wordt Wessel gevraagd om offers te halen van zijn vader. Die offers bestaan voornamelijk uit kinderen.

# data[].attributes.body
Wessel en ik moesten naar het station, want we verwachtten vanmiddag het meisje en later ook nog de jongen. Ondertussen was het meisje  aangekomen en ze zei dat ze Pink heette, terwijl ze niet eens iets van roze aanhad. Het wordt steeds gekker hier en ik snap er echt nog steeds niks van. In ieder geval, we zaten in een hele ouderwetse koets en hadden ook nog eens authentieke kleding aan. Helemaal in de sfeer van Oud Amsterdam dus. Pink was in de koets gestapt en was een beetje bang. Ik snapte dat ze bang was. Ik bedoel, ze werd meegenomen door een vreemde jongen, die haar "stalkt" en ze draagt ook nog eens kleding die voor veel bekijks zorgt. Ze wilde eerst niet, maar met de hulp van wat chloroform was ze opeens heel meegaand. Het was hetzelfde verhaal met die Bor. Hij protesteerde eerst heel ruw en erg fel, niet willend om mee te gaan, maar chloroform hielp weer.