# data[].attributes.headline
"Ζελέ απο ουροδόχο κύστη ψαριών"🐟

# data[].attributes.subject
"Ζελέ απο ουροδόχο κύστη ψαριών"🐟

# data[].attributes.body
Η έμπνευση ανήκει τους κατοίκους της Βικτοριανής Αγγλίας, που ανακάλυψαν ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν την ουροδόχο κύστη του ψαριού για να παρασκευάσουν ένα γλυκό.
Aρχικά χρησιμοποιόταν ως συστατικό κόλλας, αλλά στα τέλη του 18ου αιώνα αναγνωρίστηκε ως τρόφιμο. Στις μέρες μας, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στην παρασκευή κάποιων κρασιών και μπυρών.
Οι Βικτοριανοί έβραζαν την ουροδόχο κύστη και στη συνέχεια πρόσθεταν στο φιλτραρισμένο ζωμό, νερό, ζάχαρη, χυμό λεμονιού και φρούτα. Η ψαρόκολλα λειτουργούσε ως ζελατίνη για να πήξει το μείγμα. Η όλη διαδικασία ήταν χρονοβόρα, αλλά σύμφωνα με την φυλή άξιζε τον κόπο...

# data[].attributes.body
Οι άνθρωποι που ζουν στην Αρκτική συνηθίζουν να κυνηγούν φάλαινες και φώκιες. Το Μουκτουκ είναι ένα πιάτο, που αποτελείται από δέρμα φάλαινας, μαζί με το λίπος που το συνοδεύει. Το δέρμα της θεωρείται το πιο νόστιμο και μπορεί να καταναλωθεί με διάφορους τρόπους: φρέσκο, τηγανητό. Η γεύση του λίπους θυμίζει καρύδι, ενώ το δέρμα λόγω της υψηλής ποσότητας βιταμίνης C λέγεται ότι είναι ελαστικό. Ωστόσο, οι προτιμήσεις των νέων διαφέρουν με αποτέλεσμα το πιάτο να εγκαλείπεται γευστικά...

# data[].attributes.headline
Γεμιστός τυφλοπόντικας

# data[].attributes.subject
Γεμιστός τυφλοπόντικας

# data[].attributes.body
Μπορεί να έχετε στο μυαλό σας τον τυφλοπόντικας ως ένα  σιχαμερό τρωκτικό, αλλά για κάποιους ανθρώπους ήταν πραγματική τροφή.

Οι Ρωμαίοι τους έβαζαν μέσα σε πήλινα δοχεία, τα οποία τα κρατούσαν σκοτεινά με σκοπό οι τυφλοπόντικες να παρέμεναν αδρανή όλο το χρόνο, για να παχύνουν. Όταν το βάρος τους ήταν κατάλληλο έμπαιναν στο φούρνο, γεμισμένοι με καρύδια, μέλι και μπαχαρικά. Συνήθως σερβίρονταν ως ορεκτικό, αλλά η εκτροφή τους τελικά απαγορεύτηκε...

# data[].attributes.headline
Ψητός Ερωδιός

# data[].attributes.subject
Ψητός Ερωδιός

# data[].attributes.body
Οι σπάνιες και ακριβές πρώτες ύλες παραπέμπουν στη βασιλική συνοδεία μαγείρων. Όντας διαγωνιζόμενοι σε κάποιο τηλεπαιχνίδι, δούλευαν με ό,τι ψάρι ή πουλερικό τους δίνονταν, επιδιώκοντας να τα μαγειρέψουν όσο πιο νόστιμα μπορούσαν για το βασιλικό τραπέζι.

Ένας ενήλικος ερωδιός ζυγίζει μόνο 2 κιλά, οπότε απαιτούνται αρκετοί για να προετοιμαστεί μία ολόκληρη βασιλική γιορτή. Συνιστάται, να ψήσετε τους ερωδιούς ολόκληρους, τυλιγμένους σε μπέικον και τζίντζερ...

# data[].attributes.body
Η τρέλα της δεκαετίας του ‘50 με τα συσκευασμένα τρόφιμα οδήγησε στη δημοφιλή σαλάτα-ζελέ, η οποία συχνά σερβιριζόταν σε μία ελκυστική φόρμα. Αν και οι άνθρωποι είχαν υιοθετήσει ζελατινοειδείς τροφές από το 1600, τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60 η τρέλα του ζελέ έφτασε στο αποκορύφωμά της. Τα περιοδικά δημοσίευαν συνταγές και ιδέες για «πηκτές σαλάτες», με την προσθήκη γαρίδων, κρεατικών και λαχανικών.Οι συσκευασμένες και κονσερβοποιημένες τροφές έδιναν για πρώτη φορά στους ανθρώπους τη δυνατότητα να κάνουν μίξεις και γευστικούς πειραματισμούς που μέχρι τότε ήταν αδύνατοι. Και οι σαλάτες σε μορφή ζελέ ήταν ένας νέος και διασκεδαστικός τρόπος για να απολαύσουν οι οικογένειες τα λαχανικά τους.

# data[].attributes.headline
Αρχικά, το πρώτ

# data[].attributes.body
Αρχικά, το πρώτο αυθεντικό σάντουιτς δημιουργήθηκε εξαιτίας του Κόμη του Σάντουιτς. Ως μανιώδης τζογαδόρος, ήθελε κάτι που να μπορεί να φαγωθεί με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο να χαρτοπαίζει.

Το 1861 κυκλοφόρησε ένα βιβλίο, το οποίο περιείχε μία συνταγή για τοστ-σάντουιτς. Όπως καταγράφεται στο βιβλίο, αποτελείται από μία βουτυρωμένη φέτα του τοστ, με αλάτι και πιπέρι. Σε διάφορες παραλλαγές προστίθενται αυγά, φασόλια, σαρδέλες ή καρότα...

# data[].attributes.headline
Στην αρχαία Κίνα, ότ

# data[].attributes.body
Στην αρχαία Κίνα, όταν η θάλασσα ξέβραζε κομμάτια άμβρας στις ακτές, πίστευαν ότι ήταν σάλιο δράκων. Στην πραγματικότητα παράγεται από τις φάλαινες. Είναι ένα μίξη λίπους και χολής και εκκρίνεται όταν τα κήτη προσπαθούν να χωνέψουν κάτι σκληρό.
Κατά το παρελθόν, πολλοί πολιτισμοί απολάμβαναν την άμβρα ως τρόφιμο. Οι Γάλλοι την προτιμούσαν με ζεστή σοκολάτα και πολλοί πιστεύουν ότι ο Καζανόβα τη χρησιμοποιούσε ως αφροδισιακό. Καθώς μειώνεται οι φάλαινες, η άμβρα γίνεται όλο και πιο δυσεύρετη...

# data[].attributes.headline
Πρόκειται για ένα σπ

# data[].attributes.body
Πρόκειται για ένα σπάνιο πιάτο από την ιαπωνική κουζίνα. Μία γαλακτοκομική σπεσιαλιτέ. Συγκεκριμένα, είναι το μοναδικό γαλακτοκομικό προϊόν στην ιαπωνική ιστορία. Το γάλα βράζονταν μέχρι να γίνει μία σχεδόν στέρεη ουσία. Δεν ήταν κάποια γαστρονομική απόλαυση. Για τους ευγενείς αποτελούσε περισσότερο ένα σύμβολο κύρους.

Καθώς τότε δεν υπήρχαν ψυγεία, ο αρχικός στόχος ήταν η διατήρηση του γάλακτος όσο το δυνατόν περισσότερο...

# data[].attributes.body
Τη λεμονόπιττα τη γνωρίζετε, την ξυδόπιττα όμως; Κανείς δεν ξέρει ποιος την παρασκεύασε πρώτος, αλλά χρονολογείται τουλάχιστον από τα μέσα του 18ου αιώνα. Ο εμπνευστής της κατέφυγε στον μηλίτη, επειδή ήταν πολύ πιο φθηνός από άλλα είδη χυμών γι’ αυτό και αποκαλείται «η λεμονόπιττα του φτωχού». Η συνταγή είχε διάφορες παραλλαγές, αλμυρές και γλυκές.

Τα τελευταία χρόνια, η ξυδόπιττα έχει αρχίσει να επιστρέφει στη μόδα...

# data[].attributes.headline
Αυγά μαύρου Ιγκουάνα

# data[].attributes.subject
Αυγά μαύρου Ιγκουάνα

# data[].attributes.body
Εκ πρώτης όψεως, τα αυγά του μαύρου ιγκουάνα δείχνουν να μην είναι βρώσιμα. Όμως, οι Μάγια ήξεραν ότι στο εσωτερικό κρύβεται ένας κρόκος, γι’ αυτό και επιθυμούσαν να τρέφονται με αυτά. Είχαν ανάγκη την πρωτεΐνη τους, καθώς καλλιεργούσαν αρκετά φυτά.

Το μαύρο ιγκουάνα περνάει λιγότερο χρόνο στο νερό απ’ ό,τι το πράσινο και αυτό το καθιστά ικανό να ζήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς τροφή ή νερό. Σήμερα, το κυνήγι και η εκτροφή ιγκουάνα απαγορεύονται σε πολλές περιοχές της Αμερικής, συνεπώς η γεύση των αυγών του κατά πάσα πιθανότητα θα ξεχαστεί...