# data[].attributes.attachment_link.title
Edukacja dla równości – nowy poradnik dla nauczycieli i nauczycielek - Kraków dla Równości

# data[].attributes.attachment_link.description
Edukacja dla równości – nowy poradnik dla nauczycieli i nauczycielek

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Urządzenia te są poręczne i lekkie. Ekran dotykowy jest łatwiejszy w obsłudze niż komputer z myszką dla osób z zaburzeniami motorycznymi. Niektóre dzieci z autyzmem mają nadwrażliwość słuchową, dzięki możliwości regulowania głośności łatwo mogą dostosować dźwięk do swoich potrzeb. Trzeba pamiętać, że iPad czy komputer nie jest receptą na sukces dla każdego ucznia ze SPE. Technologa może świetnie się sprawdzić u jednego dziecka, a u innego nie przyniesie oczekiwanych rezultatów. Problemem może być także umiejętny dobór aplikacji, które usprawnią u dziecka zaburzone obszary, a nie będą tylko centrum mobilnej rozrywki. Odpowiednie narzędzia mogą pomóc w rozwijaniu umiejętności społecznych, motorycznych, mogą poprawić komunikacyjnych, ułatwić codzienne funkcjonowanie dziecka organizując mu plan zajęć czy aktywność w ciągu dnia, doskonalić umiejętności szkolne.

Jednak wprowadzając technologie do nauczania dzieci z autyzmem i niepełnosprawnością intelektualną trzeba zachować ostrożność. Dobór aplikacji musi być dostosowany do indywidualnych potrzeb dziecka. Trzeba wiedzieć jakie umiejętności chce się ćwiczyć, i jakich efektów się oczekuje.

W sklepie App Store znajdziemy wiele aplikacji, które można wykorzystanie w terapii dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Zebrałyśmy je w formie infografiki, część z nich jest dostępna w języku polskim, te chciałybyśmy krótko opisać.

Mimamo to zestaw aplikacji umożliwiających badanie poziomu rozwoju dziecka w zakresie małej motoryki. percepcji wzrokowej, pamięci słuchowej i wzrokowej oraz grafomotoryki.

W module diagnoza terapeuta wykorzystując opracowane zestawy diagnostyczne bada poziom rozwoju dziecka. W module terapia ma do dyspozycji gotowe zestawy do ćwiczeń usprawniających zaburzone funkcje. Wyniki zapisywane są w profilach dzieci a ich interpretację można odczytać na serwisie www.mimamo.pl. Zestaw składa się z czterech modułów.

Moduł "Złap balona" umożliwia diagnozę i terapię zaburzeń małej motoryki. Dzięki zawartym w nim ćwiczeniom dziecko rozwija małą motorykę, usprawnia precyzję ruchów dłoni i palców. rozwija elastyczność, płynność i harmonię ruchów dłoni.

Moduł "Na farmie" to diagnoza i terapia rozwoju grafomotorycznego. Diagnoza i terapia odbywa się poprzez analizę pokolorowanego przez dziecko obrazka.

Moduł "Kangur i przyjaciele" to diagnoza i terapia percepcji wzrokowej. Ćwiczenia w aplikacji usprawniają analizator wzrokowy poprzez rozwój spostrzegawczości, analizy, syntezy, kierunkowości oraz pamięci wzrokowej.

Moduł "Superpamięć - wskaż i znajdź" umożliwia diagnozę i terapię pamięci wzrokowej i słuchowej. Do zapamiętania są słowa lub kolorowe obrazki.

Alfabet dla dzieci, polski to aplikacja, która pomoże dzieciom poznać litery. Zawiera 9 gier: Alfabet, Wielkie litery, Małe litery, Znajdź kartę, Budowanie słów, Litery w słowie, Pexeso, Jaką głoskę słyszysz na początku słowa?, Jaką głoskę słyszysz na końcu słowa?.

Aplikacja Alfabet - Bambuko to prosty sposób poznania alfabetu oparty na połączeniu czytelnej grafiki, słowa i dźwięku. Dziecko przechodząc przez kolejne strony utrwala tradycyjny zapis liter.

Ucz się matematyki - Miniklub to prosta i przejrzysta aplikacja, która wprowadzi dziecko w świat matematyki w zabawny i interaktywny sposób, ucząc dodawania i odejmowania.

ABC... Uczę się! To gry dla dzieci rozszerzające walory edukacyjne kolekcji książek „ABC... Uczę się!" wydawnictwa Hachette. Gry wspierają wszystkie litery i cyfry z serii.

Uczymy się bawiąc to prosta i przyjazna gra, w której głównymi bohaterami są wiejskie zwierzątka. Zadaniem dziecka jest dopasowanie zwierzątek do narysowanych na górze kształtów. W przyjemny i łatwy sposób pozna ono dzięki zabawie głównych mieszkańców wsi. Poprawi swoją koordynację wzrokową i nauczy się rozpoznawać poszczególne stworzenia.

Zabawne Kropki - niezwykle przejrzysta i łatwa w obsłudze aplikacja, w której dziecko łączy ponumerowane punkty w odpowiedniej kolejności, tak aby powstał obrazek. Celem aplikacji jest nauka liczenia, rysowania oraz poznawanie nowych słów. Wystarczyć połączyć ponumerowane kropki, aby zobaczyć co kryje się pod tajemniczo ułożonymi cyframi.

Puzzle dla Dzieci to zabawa, która usprawnia spostrzegawczość, koncentrację oraz zdolność do rozpoznawania i różnicowania kształtów. Animowana nawigacja puzzli, kolorowe obrazki, polski lektor oraz dźwięki charakterystyczne dla danych zwierząt i przedmiotów to dodatkowe atuty zabawy. Aplikacja zawiera 60 obrazków uporządkowanych w 6 kategoriach: Zwierzęta, Pojazdy, ZOO, Zwierzęta domowe, Ubrania, Owoce.

O innych aplikacjach i sposobie ich wykorzystania można przeczytać na blogu www.specjalni.pl.
Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska są nauczycielkami w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku i członkiniami społeczności Superbelfrzy RP. Prowadzą blog www.specjalni.pl. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Superbelfrów. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.title
iPad w terapii dzieci niepełnosprawnych intelektualnie

# data[].attributes.attachment_link.description
Urządzenia te są poręczne i lekkie. Ekran dotykowy jest łatwiejszy w obsłudze niż komputer z myszką dla osób z zaburzeniami motorycznymi. Niektóre dzieci z autyzmem mają nadwrażliwość słuchową, dzięki możliwości regulowania głośności łatwo mogą dostosować dźwięk do swoich potrzeb. Trzeba pamiętać, że iPad czy komputer nie jest receptą na sukces dla każdego ucznia ze SPE.

# data[].attributes.attachment_link.title
Superbelfrzy Webinar (23) - Małe i duże projekty edukacyjne z TIK

# data[].attributes.attachment_link.description
Webinar Superbelfrzy (23) - Małe i duże projekty edukacyjne z TIK - Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska Prezentacja: https://drive.google.com/open?id=0Bzgt_ch-Wks-Qm5HZlFyUUw0Tmc

# data[].attributes.attachment_link.title
EduMocOnline 2016 - Jolanta Majkowska i Zyta Czechowska

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Scena pierwsza. Nad pudełkiem stoi mała smutna dziewczynka, obok na podłodze siedzi tata. "Mój żółw umarł. Jeszcze dzisiaj rano był żywy" - mówi dziecko. Aha, czyli w tajemniczym pudełku leży mały zielony przyjaciel. Tata głaszcze córkę po plecach: "Nie przejmuj się tak bardzo, kochanie". Dziewczynka zaczyna płakać. Tata: "Nie płacz, to tylko żółw". Mała rozpacza coraz bardziej. Tata: "Przestań! Kupię ci innego żółwia!". "Nie chcę innego!" - krzyczy dziecko i kładzie się na podłodze. "Zachowujesz się niedorzecznie!" - mówi ojciec, przyjmując bojową postawę.

Przytoczona historia - opatrzona pytaniem: "Czy tak było między tobą a twoimi rodzicami?" - w formie komiksu znalazła się na okładce książki "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły" - Adele Faber i Elaine Mazlish (wyd. polskie Media Rodzina 2013). Pojawiła się tam też wersja alternatywna historii z żółwiem, ale o niej za chwilę.

Publikacja autorstwa duetu Faber-Mazlish w Stanach Zjednoczonych ukazała się już w 1980 roku i szybko zyskała miano kultowej. Autorki przekonują w niej, jak niezwykle ważna - i ułatwiająca życie - jest umiejętność nazywania uczuć i emocji.

22 lata później na jednym z osiedlowych placów zabaw ten temat ożywia grupkę rodziców. Wymieniają się doświadczeniami, opowiadają anegdotki. Dyskutują o książkach, które pomagają dzieciom poznać różne emocje. - Mamy w domu jedną taką książeczkę, że tych emocji jest tam tak wiele, że aż sama byłam zdziwiona, że tyle aż może ich być - mówi jedna z mam.

- Dziś problem z definiowaniem swoich emocji mają i dzieci, i dorośli - zauważa w rozmowie z Interią Zyta Czechowska, pedagożka specjalna, zdobywczyni tytułu Nauczyciel Roku 2019. - Wynika to z tego, że wydaje nam się, że tylko przyjemne emocje są dobre. Że zawsze powinniśmy być uśmiechnięci, radośni, szczęśliwi, zakochani i w ogóle. A przecież życie nie składa się tylko z przyjemności - dodaje.

Zyta Czechowska zajmuje się Treningiem Umiejętności Społecznych, tzw. TUS-em.

Na co dzień pracuje z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych. - Moi podopieczni to osoby z różnymi niepełnosprawnościami intelektualnymi i zaburzeniami rozwoju, w tym ze spektrum autyzmu, zespołem Aspergera, zespołem Downa czy niepełnosprawnościami sprzężonymi. Dlatego w mojej pracy TUS wykorzystuję przede wszystkim w terapii dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną. To, co dla dużej części społeczeństwa wydaje się naturalne, bo szybko uczymy się przez naśladowanie i obserwację, ale też funkcjonowanie społeczne, dla nich jest dużo trudniejsze do osiągnięcia. I po prostu muszą się tego nauczyć w inny sposób - opowiada.

Ale - jak zaznacza - TUS można wdrożyć znacznie szerzej.

- Jestem przekonana, że przyniósłby wiele dobrego niejednemu dorosłemu i dziecku z deficytami i trudnościami w zakresie funkcjonowania społecznego. Szczególnie, że żyjemy w świecie, w którym coraz bardziej zamykamy się w swoich przestrzeniach, mamy mniej realnych kontaktów z innymi osobami. To, co się kiedyś wydawało naturalne, bo uczyliśmy się tego poprzez przebywanie w grupie, inicjowanie wspólnych zabaw czy obchodzenie rodzinnych uroczystości, teraz już tak naturalne nie jest - opowiada.

O co chodzi w Treningu Umiejętności Społecznych? - TUS polega na nabywaniu i podnoszeniu konkretnych umiejętności społecznych, m.in. zachowań adekwatnych do sytuacji, w których znajduje się nasz uczeń, rozpoznawania własnych potrzeb, wyrażania krytyki i odpowiedniego na nią reagowania czy definiowania swoich dobrych stron i mówienia o nich - wylicza Zyta Czechowska.

Jak to się trenuje? Zajęcia mogą być bardzo różne.

Przykład? Grupa uczniów przebiega z jednej części sali na drugą. W jednym kącie uczniowie tupią, podskakują, prychają, machają rękami, część dzieci uderza w poduszkę, część krzyczy misiowi w ucho. Co robią? Trenują wyrażanie złości. Tak, żeby ani sobie, ani nikomu innemu nie robić nikomu krzywdy. W drugiej też skaczą, też pokrzykują, ale też śpiewają, machają rękami, uśmiechają się i tańczą - pokazują, jak można wyrazić radość.

Albo taki: Uczniowie odrysowują kształt swojej dłoni. Przy każdym palcu piszą swoją jedną dobrą cechę. Potem opowiadają o tym grupie.

Można też tak: Grupa bawi się w kawiarnię, część uczniów wciela się w rolę klientów, część w kelnerów. Po co? To ćwiczenie inicjowania i utrzymania rozmowy.

Mogą to być też zajęcia, które pomagają wyłapać impulsy - sytuacje, znaki z ciała - prowadzące do wybuchu, tak, by udało się zastąpić zachowania agresywne nieagresywnymi.

Chodzi też o wspomniane emocje.

- Nauka rozpoznawania i regulowania emocji to jedna z podstaw TUS. To wszystko wiążę się też z umiejętnością rozwiązywania konfliktów. Żyjemy w bardzo trudnych czasach. Pandemia, wojna w Ukrainie, sytuacja bytowa bardzo wielu rodzin... To wszystko sprawia, że jest w nas bardzo duże napięcie emocjonalne, czujemy lęk, stres. Permanentne napięcie powoduje, że dużo łatwiej o rozniecenie konfliktu. Jeśli będę czuła złość, nawet neutralny komunikat mogę odebrać przeciwko sobie. A jeśli będę w dobrym nastroju, to ten sam komunikat odbiorę całkiem inaczej. Tylko żeby to wiedzieć, muszę umieć rozpoznać swój nastrój i swoje emocje. Na szczęście tego wszystkiego można i trzeba się nauczyć - mówi nasza rozmówczyni.

Czechowska zwraca też uwagę na zmiany, jakie spowodował gwałtowny rozwój nowych technologii, a skatalizowała pandemia COVID-19.

- Chodzi o permanentne bycie online. Zauważyłam, że konflikty między uczniami, ale także dorosłymi, coraz częściej wybuchają, bo ci komunikują się na odległość za pomocą urządzeń elektronicznych, nie widzą siebie, swoich reakcji, nie słyszą intonacji głosu. Kiedy wyłączymy kamerkę, to nie dostrzeżemy, co się dzieje po drugiej stronie. Nie zaobserwujemy emocji, postaw ciała - wskazuje. A - jak podkreśla - to, co poza słowami, czyli pozawerbalne komunikaty, jest niezwykle istotne.

Do ciekawych wniosków doprowadził przeprowadzony w 2016 roku przez Fundację "Dbam o mój z@sięg" eksperyment społeczny. Polegał on na odcięciu na 72 godziny stu osób od wszelkich urządzeń elektronicznych i sieci - telefonów komórkowych, tabletów, gier on-line playstation, telewizji.

Rozmawiam o nim z dr. Maciejem Dębskim, założycielem i prezesem Fundacji "Dbam o mój z@sięg", socjologiem problemów społecznych.

- Nikt nikogo nigdzie nie zamykał, uczestnicy eksperymentu funkcjonowali w swojej codzienności. Byli to przede wszystkim młodzi ludzie, często licealiści, którzy na czas badania swoje komórki, tablety i tym podobne oddali rodzicom - opowiada.

Okazało się, że młodym ludziom zwolniły się cztery godziny dziennie - tyle czasu poświęcali na nowe technologie.

Część uczestników - jak opowiada dr Maciej Dębski - doświadczała symptomów zespołu odstawiennego.

Eksperyment pokazał też, że antidotum na niewłaściwie używanie nowych technologii jest posiadanie hobby, zainteresowań. Zwrócił również uwagę na kwestie higieny cyfrowej, w tym odpowiedniego wysypiania się.

Nasz rozmówca podkreśla jednak inny, ważny wniosek.

- Eksperyment najgorzej przeszły osoby, które mają kiepskie relacje z najbliższymi, w tym przypadku z rodzicami. Dlatego podkreślam: to dobre relacje, jeśli mamy takowe, stanowią najlepszy czynnik chroniący nas przed wejściem w problem, czy to problem uzależnienia, czy depresji - mówi.

- Bardzo nam brakuje empatycznego słuchania - zaznacza dr Dębski. Jak mówi, w zamian za to mamy "okopywanie się na swoich pozycjach". - Trudno w takiej sytuacji złapać przestrzeń, w której mówimy jednym językiem. Socjologicznie jest to pewnie związane z tym, że jesteśmy jako kraj bardzo podzieleni, przede wszystkim politycznie. Ale to nie są podziały w Warszawie na Wiejskiej czy w innych gabinetach. Te podziały, to agresywne przekonywanie się do własnej prawdy, podkopywanie ustalonych porządków, powoduje, że podziały schodzą do naszych domów, do rodzin - dodaje.

***

Scena druga. Nad pudełkiem stoi mała smutna dziewczynka, obok na podłodze siedzi tata. "Mój żółw umarł. Jeszcze dzisiaj rano był żywy" - mówi dziecko. Wiemy już, jaka jest zawartość pudełka. Tata głaszcze córkę po plecach: "O nie! To straszne!". Dziewczynka zaczyna płakać. "On był moim przyjacielem" - chlipie. Tata patrzy ze zrozumieniem. "Strata przyjaciela zawsze boli" - mówi. "Nauczyłam go robić sztuczki" - opowiada dziewczynka. "Ładnie się razem bawiliście" - słyszy od ojca. "Codziennie go karmiłam..." - wspomina dziecko. Tata przyznaje: "Bardzo dbałaś o tego żółwia". Dziewczynka - wciąż smutna, ale uspokojona - wstaje, bierze pudełko. Tata idzie obok, przyjacielsko trzyma córkę za ramię. Spokojnie odchodzą.

Wideo

Odtwarzacz wideo wymaga uruchomienia obsługi JavaScript w przeglądarce.

Biejat w ''Graffiti'' o premii dla piłkarzy: Oburzające jest to, co się stało później Polsat News

# data[].attributes.attachment_link.title
"Najlepszy czynnik chroniący". Co zanim przyjdzie kryzys?

# data[].attributes.attachment_link.description
I dzieci, i dorośli mają problem z definiowaniem swoich emocji. Ale to wynika z tego, że wydaje nam się, że tylko przyjemne emocje są dobre. Że zawsze powinniśmy być uśmiechnięci, radośni, szczęśliwi, zakochani i w ogóle. A przecież życie nie składa się tylko z przyjemności - mówi Zyta Czechowska, pedagożka, trenerka umiejętności społecznych.

# data[].attributes.attachment_link.title
Kompetencje emocjonalno-społeczne w projekcie - e-book

# data[].attributes.attachment_link.title
Polska szkoła specjalna rozwija mocne strony uczniów dzięki narzędziom Office 365 Education

# data[].attributes.attachment_link.description
By zapewnić wszystkim podopiecznym równe szanse rozwoju, pedagodzy z Zespołu Szkół Specjalnych w Kowanówku stawiają na nauczanie inkluzywne i skoncentrowane na potrzebach uczniów. Ich metody nakierowane są na rozwój indywidualnych zdolności i kształtowanie wiary we własne możliwości. Potrzeby edukacyjne uczniów szkoły różnią się w zależności od specyficznych trudności pod względem emocjonalnym, intelektualnym czy fizycznym.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Motywem przewodnim publikacji wydanej w 2021 roku są BIOGRAFIE MIASTA. Numer składa się z tekstów opowiadających biografie (nie)zwykłych mieszkanek i mieszkańców Poznania (z urodzenia, z wyboru, z potrzeby), rzeczy, budynków, dzielnic, które razem tworzą różnorodne oblicze miasta.

Centralna część wydania dotyczy Centrum Szyfrów Enigma - nowego obiektu zarządzanego przez Poznańskie Centrum Dziedzictwa, którego otwarcie zaplanowane jest na lato 2021. Czytając magazyn, można zapoznać się z historią zainicjowania tego projektu, historią budynku Collegium Martineum, biografiami matematyków-bohaterów i ich wynalazków, które pomogły złamać szyfr Enigmy. W numerze nie zabrakło także artykułów o edukacji matematyczno-informatycznej w polskiej szkole oraz wkładzie kobiet w rozwój cyfrowego świata.

Ważną częścią publikacji jest też opis działalności Galerii Śluza oraz zaproszenie na wystawę czasową „Przynęty i pułapki" realizowaną we współpracy z UAP.

# data[].attributes.attachment_link.description
Motywem przewodnim publikacji wydanej w 2021 roku są BIOGRAFIE MIASTA. Numer składa się z tekstów opowiadających biografie (nie)zwykłych mieszkanek i mieszkańców Poznania (z urodzenia, z wyboru, z potrzeby), rzeczy, budynków, dzielnic, które razem tworzą różnorodne oblicze miasta. Centralna część wydania dotyczy Centrum Szyfrów Enigma - nowego obiektu zarządzanego przez Poznańskie Centrum Dziedzictwa, którego otwarcie zaplanowane jest na lato 2021.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Robot Photon | Odkrywca młodych geniuszy

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nauczyciele, ale i rodzice, zgodzą się zapewne, że prawidłowe funkcjonowanie w sferze emocjonalnej i społecznej jest niezwykle ważne, a nawet niezbędne do osiągnięcia sukcesów w zakresie zdobywania wiedzy i umiejętności szkolnych. Takie kompetencje warunkują także lepsze wyniki w nauce i nawiązywanie właściwych relacji ze swoimi rówieśnikami, ale także z najbliższymi członkami rodzin. Przekładają się one także na to, jak potoczy się nasza droga zawodowa. Od umiejętności społecznych, ale także od inteligencji emocjonalnej zależy w dużej mierze poczucie własnej wartości, a to wpływa na motywację do zdobywania wiedzy, kształtowania kompetencji kluczowych i poczucia sprawstwa.

1. Skutki zdalnej edukacji

2. Szczerość w pracy z uczniami

3. Jak rozwijać umiejętności społeczno-emocjonalne u swoich uczniów?

4. Wybór umiejętności i zdolności społeczno-emocjonalnych

5. Wykorzystanie nowych technologii w rozwoju kompetencji społeczno-emocjonalnych

O konieczności stałej uważności na potrzeby uczniów, na rozwijanie umiejętności emocjonalnych i społecznych przekonaliśmy się wszyscy w czasie edukacji zdalnej. Wcześniej budowane relacje nauczycieli z uczniami, ale także z rodzicami przełożyły się na efektywnie prowadzone lekcje, wzajemne zaufanie i pomoc. Wielu z nas doświadczyło trudów prowadzenia zajęć i terapii w zupełnie nowej rzeczywistości, za pomocą dotąd nieznanych narzędzi. Tylko właściwe postawy, wzajemny szacunek, elastyczność w dostosowaniu się do nowych warunków, empatia i pokora pozwoliły na kontynuację nauczania. Ci z nas, którzy dotąd nie przykładali zbyt dużej uwagi do dbania o relacje, szybko nadrabiali to w czasie pandemii. Zapraszając uczniów i rodziców poniekąd do naszego prywatnego świata, nierzadko pokazując swoją domową przestrzeń i dzieląc się własnymi radościami i problemami, wbrew pozorom zyskaliśmy w ich oczach sympatię i zaufanie. Takie proste gesty i naturalne zachowanie potrafią burzyć mury, które czasami bezrefleksyjnie stawiamy.

Szczerość w pracy z uczniami

Pracując z uczniami z niepełnosprawnością intelektualną, zawsze stawiam na naturalność, szczerość i prostotę w relacjach. Dostosowuję się do specyfiki ich funkcjonowania, niesamowitej szczerości i bezpośredniości w okazywaniu uczuć, emocji i akceptacji. Nie widzę problemu w tym, aby okazywać własne emocje, mówić o nich, zyskując tym samym w ich oczach szacunek i zaufanie. Moi uczniowie odwzajemniają się wtedy tym samym i budujemy odpowiednią atmosferę i poczucie bezpieczeństwa na lekcji.

Jak rozwijać umiejętności społeczno-emocjonalne u swoich uczniów ?

Jest wiele sposobów, ale w mojej ocenie najskuteczniej i najbardziej efektywnie jest wówczas, kiedy działania te ych, zajęć rewalidacyjnych czy w ramach zajęć z pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Realizowane w szkole projekty są niezastąpione w rozwijaniu umiejętności emocjonalno-społecznych, ponieważ uczniowie w naturalny sposób uczą się współpracy, współdziałania, inicjatywności, krytycznego myślenia, rozwiązywania problemów i uwzględniania zdań, opinii, głosu i propozycji innych użytkowników. Realizując projekty czytelnicze, ekologiczne, a nawet matematyczne, stwarzamy naszym uczniom wplatamy w codzienne aktywności podc zas zajęć dydaktyczn optymalne warunki do naturalnego rozwijania tych umiejętności. Doskonałym przykładem jest mój autorski projekt "5 sposób na matematykę" ( piecsposobownamatematyke.blogspot.com), w którym oprócz podnoszenia kompetencji matematycznych i poznania jej użyteczności, moi uczniowie nauczyli się organizować duże przedsięwzięcia szkolne, takie jak na przykład szkolna kawiarenka. Wspaniale wszystko zaplanowali, przygotowali salę i podjęli gości, z którymi musieli prowadzić rozmowy, zaproponować menu, odpowiednio podsumować należność za zakupione smakołyki.

Warto również kształtować te umiejętności regularnie, np. podczas uroczystości szkolnych czy wykorzystując naturalne sytuacje, które mają miejsce w szkole, a uczą m.in. asertywności, empatii, opiekuńczości. Musimy stale nad tym pracować, gdyż incydentalne, punktowe działania nie przynoszą trwałości tych zachowań, a uczniowie nie widzą ich użyteczności i zasadności ich uczenia.

Wybór umiejętności i zdolności społeczno-emocjonalnych

Pamiętajmy, że w szkole możemy również udzielać naszym uczniom pomocy psychologiczno-pedagogicznej w trakcie bieżącej pracy i w ramach zajęć rozwijających kompetencje emocjonalno-społeczne, które zastępują dotychczasowe zajęcia socjoterapeutyczne i, zgodnie z rozpoznanymi potrzebami, mogą być adresowane do większej grupy dzieci i młodzieży.

Prowadzący zajęcia dokonuje wyboru tych umiejętności i zdolności, które wynikają z rozpoznanych potrzeb uczestników w odniesieniu do sfery emocjonalno-społecznej. Należą do nich np.:

Wykorzystanie nowych technologii w rozwoju kompetencji społeczno-emocjonalnych

Nowe technologie stały się nieodłącznym elementem procesu edukacyjno-wychowawczego. Coraz śmielej wkraczają także do terapeutycznych oddziaływań. Dlatego warto, a nawet trzeba, wykorzystywać je w procesie kształtowania kompetencji emocjonalno-społecznych.

Warto skorzystać z aplikacji do tworzenia awatarów tak jak np. Awatarmaker czy Bitmoji, które z kolei mogą być punktem wyjścia do opisywania i nazywania emocji, własnego samopoczucia itd. Za pomocą elektronicznych książeczek takich jak np. Storyjumper nasi uczniowie mogą stworzyć fantastyczne historie, którymi mogą opowiedzieć o nurtujących ich przykrych sytuacjach albo wręcz przeciwnie - o cudownych chwilach, które przeżyli z przyjaciółmi. Wykorzystujmy też aplikację Flipgrid, która pozwoli na niesamowitą współpracę i współdziałanie poprzez nagrywanie wideokomentarzy i kreatywnych odpowiedzi. Wirtualne tablice ( Jamboard, Liveaboard) pozwolą i zachęcą uczniów do prezentacji własnych pomysłów, do dyskusji, współpracy i prezentacji wypracowanych produktów.

Każdy sposób na rozwijanie kompetencji społeczno-emocjonalnych będzie efektywny, jeśli my - dorośli, rodzice i nauczyciele - będziemy autentyczni w swoich działaniach i propozycjach oraz będziemy towarzyszyć naszym dzieciom w ich rozwoju czy pokonywaniu własnych słabości. Dbajmy o to, by nasi uczniowie mogli żyć w zgodzie i w harmonii z samym sobą.
O tym, jak rozwijać kompetencje uczniów dzięki nowej metodzie, która ułatwi Ci proces reintegracji w postcovidowej rzeczywistości szkolnej opowiemy już 27 maja w czasie webinaru, którego gośćmi będą Jolanta Okuniewska i Paulina Kurowska-Loryńska , ambasadorki Certyfikowanej Ścieżki i współautorki Modułu Photon Edukacja Społeczno-Emocjonalna (SEL). Zapraszamy do udziału w wydarzeniu !
Zyta Czechowska, autorka tekstu

Ekspertka rozwoju kompetencji społeczno-emocjonalnych. Nauczycielka Roku 2019. Właścicielka i dyrektorka Niepublicznego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli - Zyta Czechowska specjalni.pl. Współautorka projektu sieci współpracy nauczycieli „SPEcjalna edukacja cyfrowa" i autorka wielu branżowych publikacji. Prowadzi warsztaty i szkolenia dla nauczycieli z zakresu stosowania i wdrażania TIK. Współprowadzi blog edukacyjny www.specjalni.pl. Ekspertka ds. awansu zawodowego nauczycieli. Trenerka Cyfrowego Dialogu i programu #SuperKoderzy w zakresie programowania i TIK. Należy do społeczności Superbelfrzy RP. Trenerka Umiejętności Społecznych. W 2017 r. otrzymała Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej za szczególne osiągnięcia edukacyjne i wychowawcze.

# data[].attributes.attachment_link.title
Lekcja, za którą rodzice będą Ci wdzięczni - jak uczyć o emocjach i relacjach?

# data[].attributes.attachment_link.description
Nauczyciele, ale i rodzice, zgodzą się zapewne, że prawidłowe funkcjonowanie w sferze emocjonalnej i społecznej jest niezwykle ważne, a nawet niezbędne do osiągnięcia sukcesów w zakresie zdobywania wiedzy i umiejętności szkolnych. Takie kompetencje warunkują także lepsze wyniki w nauce i nawiązywanie właściwych relacji ze swoimi rówieśnikami, ale także z najbliższymi członkami rodzin.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
... ale pomóc mu się w niej odnaleźć
Zyta Czechowska - pedagożka specjalna, wykładowczyni akademicka, nagrodzona tytułem Nauczyciela Roku 2019, współtworzyła wirtualnie poradnik „Jak nie zgubić dziecka w sieci"

Jak być dobrym rodzicem w wirtualnej rzeczywistości?
- Przede wszystkim powinniśmy być rodzicami świadomymi, znającymi rangę nowych technologii i wiedzącymi, że będą one się rozwijały. Postulaty, żeby dzieci nie spędzały tyle czasu w sieci, są nietrafione i nieefektywne. Warto raczej podnieść kompetencje i umiejętności cyfrowe rodziców, żeby wiedzieli, czego dzieci szukają w sieci i co tam znajdują. Świadomi rodzice mają szansę zostać przewodnikami i towarzyszami dzieci. „Jak nie zgubić dziecka w sieci" odpowiada poniekąd rodzicom i nauczycielom na pytanie, dlaczego dzieci tyle czasu spędzają w internecie.

No właśnie, dlaczego?
- Bo to przestrzeń, która daje im wolność, kontakt z rówieśnikami. Jest niezwykle inspirująca i pełna interesujących treści. Ale często to miejsce ucieczki, szukania wsparcia i akceptacji. Próba zwrócenia uwagi na swoje potrzeby i problemy.

Spotykać się z rówieśnikami można też w parku, na podwórku. Te zaś są puste, bo dzieci siedzą przed komputerem.
- Młodzi kontaktują się również z tymi, którzy mieszkają daleko, a interesują się tymi samymi grami, piłkarzami czy muzykami. Przeglądają specjalistyczne fora i dzielą się pomysłami na strategie w grach. Albo lubią programować i poszukują w sieci miejsc podwyższających kompetencje związane z programowaniem. Kiedyś nie było możliwe zaproszenie do domu np. piłkarza, muzyka czy youtubera. Na Instagramie, TikToku, YouTubie mają wszystkich w zasięgu ręki. To jest dla nich atrakcyjne i daje poczucie, że są częścią niedostępnego dotąd świata.

Jednak jeśli pozwolimy im zbyt głęboko wejść w ten świat, wielu będzie miało problem, żeby stamtąd wrócić. Już mają kłopoty z budowaniem relacji i kontaktów.
- Budują je w inny sposób. Kiedyś, żeby kogoś poznać, trzeba było wyjść z domu, pójść na dyskotekę, ewentualnie być w szkole. Teraz poznaje się ludzi w sieci. Atrakcyjne jest też to, że dzięki internetowi kontaktujemy się z dalszą rodziną na drugim końcu Polski i świata. Poza tym jeśli młodzi nie mają innej oferty ze strony dorosłych, bo ci pracują, zajmują się swoimi sprawami, sami często przebywają w sieci, to sieć jest azylem, gdzie mogą spotkać osoby podobnie myślące i funkcjonujące. To także bardzo często przestrzeń, w której znajdują akceptację i zrozumienie. Rodzice narzekają, że dzieci tyle czasu spędzają w sieci, a nie bawią się z nimi, nie dają nic w zamian. Opór przed nowymi technologiami jest jak opór Sokratesa przed słowem pisanym - daremny.

Ależ dziesięciolatki błyskawicznie uzależniają się od internetu, choć mają ofertę ze strony rodziców. Gdybym dała synowi komórkę, po kilku dniach bez kontroli byłby uzależniony. Dlatego nie ma swojej. Rodzice z podwórka i z klasy opowiadają to samo.
- A jesteś z synem w sieci? Zapytałaś, co robi? Dlaczego tak długo i często spędza tam czas?

Oczywiście, dlatego wiem, że szuka głównie spraw naukowych: architektura, inżynieria. Ale nawet to musi mieć granice.
- Jeśli widzimy, że coś zmierza w niewłaściwym kierunku, to dobrze, że zaczynamy się zastanawiać dlaczego. Tylko że rodzice bardzo często robią tak, że drastycznie odcinają dostęp do internetu, myśląc naiwnie, że dziecko już nie będzie po niego sięgało. Dziecko jednak skorzysta z niego w szkole, pożyczy telefon od kolegi, skłamie, że idzie na rower, a podjedzie do kafejki internetowej. Dlatego w poradniku mówimy z Mikołajem Marcelą, że warto być z dzieckiem w sieci, żeby ono czuło wartość rodzica poprzez zabawę, wspólne gry, że rodzic nie jest z nim za karę, że można z nim rozmawiać i dzielić radości eksplorowania. Warto dać fajną alternatywę, pokazać ciekawe miejsca w sieci, takie jak: Belfry Bazgrolą, Pan Belfer - nauczyciel z Internetów, Nauka. To lubię, Pi-stacja, Genially - oficjalna polska grupa, Khan Academy, Wordwall, LearningApps, Progresownia czy blog grupy Superbelfrzy.

Najważniejsze więc: mieć temat do rozmowy z dzieckiem, wiedzieć, czego ono szuka w sieci.
- Ale też powiedzieć mu: można fajnie spędzić czas również inaczej. Na początku dziecko będzie się buntowało. Ale jest to kwestia zbudowania odpowiednich relacji. Fakt, małe dzieci nie powinny przebywać tyle w internecie, a my nie powinniśmy dopuścić do tego, żeby był zamiennikiem spędzania czasu. Skoro deklarujemy, że nie chcemy, by dziecko spędzało tyle czasu w internecie, ale gdy mamy coś do zrobienia, podrzucamy mu telefon jako alternatywę, to dobrze nie wróży. Dziecko uczy się, że zawsze, kiedy będzie smutne, znudzone, dostanie go.

Czy ograniczamy dziecku czas w sieci?
- Wspólnie z dzieckiem regulujemy i uczymy samoregulacji. Dbamy o dobrostan, wypoczynek, sen i właściwe odżywianie. Internet jest wszechobecny, niezbędny, więc odcinanie od sieci będzie mało skuteczne. Jest potrzebny w szkole i daje przestrzeń do rozwoju. Ile czasu w nim spędzaliśmy przy nauczaniu zdalnym? I to w sytuacji, że najpierw w szkole zabranialiśmy używania telefonów komórkowych, a nagle okazało się, że są niezbędne. Nie dziwmy się zatem, że dzieci ogłupiały. Internet wszedł w różne przestrzenie życia, nie uciekniemy przed nim: jedzenie, kupowanie, praca, nauka. Nie można z internetu robić kozła ofiarnego. On nie jest ani dobry, ani zły. To tylko narzędzie, które powinno być właściwie używane. Jeśli kupujemy dziecku nową zabawkę, siadamy i czytamy instrukcję, uczymy się obsługi. A komórkę po prostu kupujemy i dajemy dziecku do ręki. Tymczasem rodzic powinien wdrażać dziecko do internetu. Niewiedza wywołuje lęki, demonizowanie niektórych spraw.

Czy pozwolić dziecku grać w gry komputerowe?
- Nie zabraniać. Nie można wszystkich gier wrzucić do jednego worka. Kiedyś dzieci bawiły się klockami Lego, układały puzzle, przyszedł czas na gry komputerowe. Rozwijają, jeśli rodzic świadomie je kupi, wiedząc, jakie umiejętności intelektualne, poznawcze dziecko rozwinie. Minecraft rozwija wyobraźnię, uczy rozwiązywania problemów, tworzenia strategii, logicznego myślenia. Gorzej, jeśli jest to strzelanka.

Młodzi są tubylcami w tej technologii, my nie.
- Dlatego boimy się, że gdy dziecko spędza tyle czasu w sieci, dzieje się coś bardzo złego, nawet jeśli ten czas spędza konstruktywnie. Rozwija się, rozmawia z kolegami. Coś, co jest nieznane, zawsze budzi lęk i obawy, dlatego zachęcamy do poznania wirtualnych przestrzeni i ich możliwości. Dla wielu z nas nie ma różnicy, czy rozmawiamy online czy offline.

Nie przesadzajmy, zdecydowanie wolę spotkanie z tobą na żywo niż rozmowę przez internet.
- Jasne, przez internet nie wypiłybyśmy kawy. Nie zmienia to faktu, że dla młodych świat internetu jest oczywisty.

Widziałam smutne zdjęcie ze studniówki: wszyscy ze smartfonami, bez kontaktu, obecni ciałem, nieobecni duchem.
- Nie uczymy dzieci, jak się zachować wobec internetu. Wszędzie natomiast musimy umieć się zachować: w sklepie, w internecie, w banku, w kościele. Czy z maturzystami ktoś porozmawiał, jak się zachowywać na studniówce? Urodzili się z telefonem w ręku, ale naprawdę wiele rozumieją. Jeśli jestem autentyczna i powiem: chcę z wami spędzić czas, wspólnie bawmy się, tańczmy, i będę żywo zainteresowana byciem z nimi, to nie będzie z tym problemu. Nie muszą wszystkiego się domyślać. Przytoczę mem: przystanek autobusowy w latach 90. - wszyscy z nosem w gazecie. Dziś nos mają w telefonie, bo tam czytają gazety, książki, których pewnie nigdy nie przeczytaliby, gdyby nie ten telefon. Zmieniły się media dostarczające informacji. Też by mnie denerwowało, gdyby moja córka siedziała przed komputerem całe dnie, a z nami nie chciałaby posiedzieć. Ale wiem, że ona tego nie zrobi, bo upieczemy wspólnie ciasto, obejrzymy film, pośmiejemy się, wyjdziemy do ogrodu, wyjedziemy. Dajemy jej alternatywę.

Sama bardzo się rozwinęłam dzięki sieci, jestem samoukiem, nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych, jeśli chodzi o aplikacje i programy. Tak długo siedzę, aż zrozumiem, jak coś działa. Sprawia mi to przyjemność. Tworzę fotoksiążki, książki elektroniczne, tutoriale, szkolenia dla nauczycieli, wideolekcje, ale oprócz tego z moimi uczniami z niepełnosprawnością szyjemy, pieczemy, robimy pomoce dydaktyczne. Czerpiemy radość z jednego i drugiego.

Czego mamy się bać w internecie?
- Zawsze lepiej mówić, jak powinno się z niego korzystać w mądry i bezpieczny sposób, niż straszyć, bo dzieci, wiedząc, że będzie coś strasznego, będą tego szukały. Jeśli natomiast dziecko będzie wiedziało, jak bezpiecznie się poruszać, to ustrzeżemy je przed złem. W sieci mogą się wydarzyć nieakceptowalne sytuacje, podobnie jak w życiu realnym i dlatego ważne, byśmy uczyli nasze dzieci mówić o nich i umiejętnie sobie z nimi radzić.

Nie wiem, czy ustrzeżemy. Pisałam o 12-latce mającej świadomych rodziców - nauczycieli, zgwałconej internetowo przez pedofila z zagranicy. Pisał: nadzieję cię na penisa, rzucę tobą o ścianę. Chciała się zabić.
- Straszna historia, pewnie, że są takie zagrożenia. Musimy mówić dzieciom, żeby nie komunikowały się z osobami, których nie widzą, nie znają, że nie mogą podawać swoich danych osobowych, że mają zabezpieczać swoje komputery, telefony, tablety, że o każdej niepokojącej sytuacji mają poinformować dorosłego. Muszą wiedzieć, że jeśli cokolwiek je zaniepokoi, ktoś sprawi im przykrość, zawsze jest to przekroczenie granic, o którym muszą powiedzieć dorosłemu. Nie mogą sobie pozwolić na obrażanie i hejtowanie w sieci. Muszą sobie zdawać sprawę, że po drugiej stronie zawsze jest żywy człowiek, nawet jeśli go nie widzą. Muszą mieć świadomość, że nie tylko im ktoś może zrobić krzywdę, ale również one mogą skrzywdzić nawet słowem.

Małym dzieciom nie da się opowiedzieć o przestępstwach cyfrowych, pozyskiwaniu danych, tworzeniu fałszywych tożsamości. To trudne nawet dla dorosłego. Do pewnego wieku dzieci nie powinny korzystać z internetu bez kontroli.
- Oczywiście, pięciolatek nie jest całkowicie bezpieczny w sieci. Dajemy mu tablet bez świadomości, że dwie, trzy godziny szybko mijają, a dziecko cały czas siedzi w sieci. Wszystko dostosowujemy do wieku. Natomiast dziesięciolatek już powinien być świadomy pewnych spraw, wiedzieć, jak się zachowywać w sieci, jak się chronić, i nie widzę powodu, żeby nad nim stać i spoglądać przez ramię, co robi. Warto budować relacje i zaufanie do dziecka.

A elektroniczne kontrole rodzicielskie?
- To nie jest złe narzędzie. Warto jednak powiedzieć dziecku, że taka kontrola w komputerze jest. Bo to zrodzi zaufanie, dziecko poczuje się bezpiecznie, wiedząc, że rodzic czuwa i w razie czego mu pomoże. Trzeba uczyć dzieci, jak hasłować dane, czego nie wrzucać do sieci, uczulać na wykorzystywanie seksualne i nieszafowanie wizerunkiem, który bardzo łatwo ukraść. Nawet dorośli bezmyślnie wrzucają zdjęcia, nie podejrzewając, jak mogą być za chwilę wykorzystane. Sieć nie jest gorsza ani groźniejsza od przestrzeni realnej. Jest inna i w inny sposób musimy z niej korzystać. Prof. Jacek Pyżalski zwraca uwagę, jak łatwo szafujemy określeniem: on jest uzależniony od internetu. Nie, po prostu za dużo czasu spędza w internecie, bez kontroli, i niehigienicznie prowadzi swoje życie cyfrowe. Wszystko, co w nadmiarze, odbija się na naszym zdrowiu i psychice.

Nasze mózgi jeszcze nie wyewoluowały do migającego obrazka. Są kłopoty z koncentracją. Internauci nie są w stanie skupić się na tekście dłuższym niż 7-8 tys. znaków.
- Nowe technologie wpływają na mózg. Dzięki internetowi przestajemy powoli myśleć w sposób liniowy, a zaczynamy łączyć myśli hiperlinkowo - skacząc od zagadnienia do zagadnienia i dostrzegając pomiędzy nimi nieoczywiste połączenia. To ma oczywiście dobre i złe strony, daje nam nowe możliwości, choć częściowo odbiera stare. Jednak przecież na tym polega ewolucja: dostosowujemy się do nowego środowiska, by jak najlepiej w nim się odnaleźć.

Mamy jednak wysyp wszelkich odmian ADHD.
- Zawsze były dzieci uznawane za niegrzeczne, ruchliwe, mówiliśmy nawet, że niewychowane, a często nie miały rozpoznanej nadpobudliwości psychoruchowej. Tak jak kiedyś nie diagnozowano zespołu Aspergera albo autyzmu. Teraz mamy odpowiednie narzędzia. Nowe technologie nie wpływają na te dysfunkcje czy niepełnosprawności. Ale owszem, nieumiejętnie wykorzystywane mogą narobić szkód. Książkę kończymy puentą: nie pozwólcie im zgubić się w sieci, ale pomóżcie im się w niej odnaleźć. Musimy nauczyć się z niej korzystać. Gdy się nauczymy, dziecko będzie miało świadomość, że nie musi siedzieć w nocy pod kołdrą i grać w grę, bo jak przyjdzie na to czas, to rodzice mu w tę grę pozwolą grać. Tu nie ma recepty, bo każde dziecko jest inne.

Podstawą jest kontakt z dzieckiem.
- Oczywiście. Budowanie z nim relacji, zaufania. I uważność. Inaczej, nawet jak nie będzie siedziało w internecie, zamieni go sobie na coś innego, co mu da poczucie wartości, sprawstwa, satysfakcję. Uświadommy poza tym najpierw sobie, potem dzieciom, że to, co jest w sieci, trzeba przesiać przez sito. Trzeba nauczyć krytycznego myślenia i selekcji informacji. Bo inaczej, gdy dziecko ma zadanie domowe, bierze pierwszą lepszą informację z sieci i przepisuje jako pewnik. Dzieci muszą wiedzieć, z których źródeł korzystać, jak oddzielić fake newsy od newsów. Należy im też uświadomić, że celebryci o wciętych taliach to efekt Photoshopu i filtrów. Że przeciętny człowiek tak nie wygląda. I trzeba się akceptować. Dajmy również dziecku poczucie, że jeśli do nas przyjdzie z problemem, na pewno zostanie wysłuchane i wspólnie zastanowimy się, jak sobie z tym poradzić.
b.igielska@tygodnikprzeglad.pl Fot. XXXXXXXX

# data[].attributes.attachment_link.description
ale pomóc mu się w niej odnaleźć Zyta Czechowska - pedagożka specjalna, wykładowczyni akademicka, nagrodzona tytułem Nauczyciela Roku 2019, współtworzyła wirtualnie poradnik „Jak nie zgubić dziecka w sieci" Jak być dobrym rodzicem w wirtualnej rzeczywistości? - Przede wszystkim powinniśmy być rodzicami świadomymi, znającymi rangę nowych technologii i wiedzącymi, że będą one się rozwijały.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Najważniejsza w kształtowaniu relacji z dziećmi, ale także osobami dorosłymi jest uważność, czyli autentyczne, niczym niezakłócone, pełne zaangażowania i twórcze uczestnictwo w dziejących się aktualnie wydarzeniach naszych dzieci i uczniów. Co ważne, powinno ono być wolne od ocen i nawyków wracania do przeszłości i odwoływania się do zdarzeń, które stały się już przeszłością. Takiej niezwykłej i stałej uważności właśnie potrzebują młodzi ludzie, którzy bardzo często nie potrafią sami zwerbalizować i okazać swoich potrzeb, pragnień, ale co najgorsze obaw i rozterek. Ważne też, by nauczyły się używać nowych technologii w sposób uważny i efektywny.
Nowe technologie stały się nieodłącznym elementem procesu edukacyjno-wychowawczego. Coraz śmielej wkraczają także do terapeutycznych oddziaływań. Ostatnie wydarzenia z edukacją zdalną uświadomiły nam nauczycielom, wychowawcom i terapeutom jak ważnym elementem naszej codzienności jest TIK (technologia informacyjno-komunikacyjna).

Bogatsi o to doświadczenie efektywniej zadbamy, aby technologie efektywnie wspierały nasze działania bez wysuwania się na pierwszy plan. Przede wszystkim potraktujmy TIK jako czynnik motywujący, uatrakcyjniający, a także uzupełniający lekcje, zajęcia czy trening.

Wykorzystajmy je do konstruowania ćwiczeń, wizualizacji zadań, przygotowywania kart pracy i materiałów edukacyjnych i jako aspekt motywujący do aktywności. Narzędzia TIK sprawdzą się także jako element współpracy, współdziałania i inicjatywności uczniów. Z pewnością TIK pomoże także w wizualizacji i prezentacji działań lekcyjnych, w promocji wytworów uczniów, co ma ogromne znaczenie w kontekście podnoszenia własnej wartości i poczucia sprawstwa.

Za pomocą narzędzi TIK zrealizować możemy każdy projekt, w którym mamy zawsze otwartą przestrzeń do rozwijania relacji, współpracy i kształtowania kompetencji emocjonalno- społecznych, który zaczynają się tworzyć już na etapie ustalania działań projektowych.

Przede wszystkim nasi uczniowie wykorzystując narzędzia do komunikacji werbalnej, ale także metodą AAC mają szansę na rozmowę, kontakt i zawieranie nowych znajomości z uczniami z Polski i całego świata. Wielu nieśmiałych uczniów, którzy rzadko udzielają się podczas lekcji w tradycyjnej, stacjonarnej i bezpośredniej formie, za pomocą TIK stają się bardziej aktywni i komunikatywni. Nie czują swoich ograniczeń, nie boją się oceny i ostracyzmu ze strony swoich kolegów.

Jako entuzjastka nowych technologii wdrażam je na swoich lekcjach od lat, czego przykładem i potwierdzeniem jest współprowadzony blog edukacyjny www.specjalni.pl . To skarbnica inspiracji i pomysłów na to jak wykorzystywać konkretne aplikacje, programy, czy generatory w pracy z uczniami, w tym z SPE.

Pamiętajmy, że to, co dla starszego pokolenia wydaje się być niezrozumiałe i nie do przyjęcia, dla młodych ludzi jest czymś absolutnie normalnym i naturalnym. Kultura cyfrowa zmienia nas i nasze sposoby funkcjonowania, uczenia się, a także nawiązywania znajomości i relacji. Dorośli mają z tym problem, ale młodzi ludzie już nie. W mediach społecznościowych co sekundę pojawiają się nowe komunikaty, opisy, zdjęcia i relacje. Zarówno my, jak i nasi uczniowie jesteśmy w oku tego technologicznego cyklonu i mamy szansę na eksplorowanie czegoś, co jeszcze kilka lat temu wydawało się niemożliwe.
Co więc możemy zrobić?

Potraktujmy to jako korzyść, która pozwala naszym uczniom być kreatywnym, pozyskiwać wiedzę i komunikować się z kolegami na drugim końcu globu.

Dostrzeżmy w tej nowej sytuacji potencjał zupełnie nowych narzędzi do kontaktu z wami dziećmi, lepszego rozumienia ich potrzeb i odkrywania ich potencjału.

Wykorzystajmy aplikacje, programy i platformy do ćwiczeń w nazywaniu naszych emocji, niwelowania niepożądanych zachowań i wizualizacji naszych potrzeb.

Jakie zatem narzędzia TIK mogą wzbogacić i uatrakcyjnić rozwijanie kompetencji emocjonalno-społecznych?
Genially to niesamowite narzędzie, w którym bezpłatnie stworzyć możemy angażujące prezentacje, infografiki, interaktywne obrazki, gry i quizy. Mamy możliwość uporządkowania wszystkich treści potrzebnych do przeprowadzenia lekcji, terapii, ale także treningu umiejętności społecznych. Do prezentacji, plakatu, czy ćwiczenia bez problemu możemy dodać lub osadzić filmy, teksty, polecenia dla uczniów, nagrania audio, linki do zewnętrznych zasobów, innych prezentacji na jednym slajdzie. Dzięki funkcjom umożliwiającym dodawanie interaktywności do dowolnych elementów prezentacji oraz dużych możliwościach uatrakcyjnianiu treści poprzez opcje ich animowania. Fantastycznym walorem tego programu jest możliwość generowania linku, za pomocą którego udostępniamy materiały.

Przykładem zastosowania są prezentacje, które pomagają w określaniu emocji, nazywaniu własnych odczuć i przeżyć.

Trudno jest mówić o swoich mocnych stronach, o swoich umiejętnościach i zainteresowaniach. Łatwiej jest to zrobić w kontekście swoich koleżanek i kolegów. Dlatego w ramach lekcji, realizowanych projektów czy treningu umiejętności społecznych, można zaproponować uczniom aktywności, w których wzajemnie określają swoje supermoce. Aby ułatwić im to zadanie symulujmy aktywności, róbmy ich zdjęcia, a następnie edytujemy w fantastycznej, bezpłatnej aplikacji, która pozwala także na tworzenie komiksów, które będą fantastycznym wstępem do opisywania własnych i kolegów supermocy.

Takie komiksowe plakaty można scalić i opublikować w formie elektronicznej książeczki, która pozwala na upowszechnianie i udostępnianie za pomocą wygenerowanego linku.

polecam także aplikację toryjumper, która jest intuicyjna i pozwala na współtworzenie i współpracę uczniów. Taka książka może być efektem ich współdziałania kształtującego umiejętności emocjonalno- społecznych.

Warto skorzystać z aplikacji do tworzenia awatarów tak jak np. czy które z kolei mogą być punktem wyjścia do opisywania i nazywania emocji, własnego samopoczucia itd. Wykorzystujmy też aplikację która pozwoli na niesamowitą współpracę i współdziałanie poprzez nagrywanie wideokomentarzy i kreatywnych odpowiedzi. Wirtualne tablice ( Jamboard, Liveaboard) pozwolą i zachęcą uczniów do prezentacji własnych pomysłów, do dyskusji, współpracy i prezentacji wypracowanych produktów za pomocą kolorowych karteczek, grafiki, którą możemy dodać, czy tekstu, który pozwoli na opisywanie własnych emocji i potrzeb.

Generator to narzędzie dla nauczyciela,ucznia, terapeuty, ale dla każdego kto chce tworzyć materiały edukacyjne. W generatorze znajdziemy galerię z gotowymi kartami pracy z możliwością ich modyfikacji przez użytkownika. To również świetny sposób na szybkie stworzenie własnych materiałów, dostosowanych do potrzeb uczniów na różnych etapach edukacyjnych. Za pomocą bezpłatnych, uniwersalnych narzędzi wygenerujemy karty pracy i kartkówki np. z tarczami zegara, kartami bingo, mapami, czy wzorami matematycznymi. Wygenerujemy także kolorowe, angażujące plansze spinnerowe z emotkami, obrazkami czy wyrazami, często też z wizualizacją tych treści.

Generator spinnerowych tarcz

Na stronie Senteacher znajdują się także generatory do tworzenia fiszek, kart do gry, plansz do bingo lub memory.

Podczas zajęć z pomocy psychologiczno-pedagogicznej, na zajęciach logopedycznych, czy rewalidacyjnych sprawdzą się wirtualne kości opowieści, które pozwolą na ćwiczenia wypowiedzi, opisywania rzeczywistości, współtworzenia historii i poszerzania słownictwa. Wszystkie te aktywności znacząco wpływają na zwiększenie poczucia własnej wartości, aktywności na zajęciach i budowania relacji.

Przykładem takich wirtualnych kości opowieści i kart są:

Dzieci, ale także osoby ze spektrum autyzmu, z zespołem downa czy z niepełnosprawnością intelektualną mają duże problemy z odczytywaniem mowy ciała i mimiki. Nie potrafią określić stanu emocjonalnego drugiej osoby na podstawie wyrazu twarzy. Na rynku cyfrowych narzędzie istnieje wiele aplikacji, które wspomagają treningu umiejętności społecznych. Jedną z nich jest aplikacja Autimo, która pomaga opanować tę umiejętność w ciekawy sposób. Dzieci podczas gry uczą się rozpoznawać smutek, radość, zaskoczenie złość, strach. Aplikacja zawiera trzy gry: pary, intruz i zagadki oferując za każdym razem dwa poziomy. które dobieramy do wieku i poziomu funkcjonowania dziecka.

Pobierz aplikację Autimo

Inną , ale bardzo podobną aplikacją jest Expressions for Autism. Pomaga ona rozpoznawać i wyrażać emocje poprzez zabawę. Gra jest przyjazna dla dziecka, posiada prosty interfejs i ciekawą grafikę. Aplikacja, składa się się z 10 różnych emocji i 20 historii nawiązujących do wydarzeń dnia codziennego, z czego w wersji bezpłatnej mamy dostęp do 8 historii związanych z takimi emocjami jak szczęście, złość, strach, smutek. Aplikacja jest dostępna na iPady.

Pobierz aplikację Expressions for Autism

Wiele uwagi na temat kształtowania kompetencji emocjonalno- społecznych i roli projektów w także eTwinning w procesie kształtowania kompetencji emocjonalno- społecznych opisałam wraz z Mikołajem Marcelą w książce Jak nie zgubić dziecka w sieci.

Każdy sposób na rozwijanie kompetencji emocjonalno- społecznych będzie efektywny, jeśli my dorośli, rodzice i nauczyciele, będziemy autentyczni w swoich działaniach i propozycjach i będziemy towarzyszyć naszych dzieciom w ich rozwoju, pokonywaniu własnych słabości. Dbajmy o to, by mogli żyć w zgodzie i w harmonii z samym sobą.

Artykuł jest jednym z cyklu materiałów przygotowanych przez naszych ekspertów na temat relacji. Zapraszamy do lektury pozostałych!

Jak budować i dbać o relacje w szkole

Zachęcamy do skorzystania z przykładowych zadań na wspierających budowanie relacji w klasie:

Scenariusz lekcji: A jakie Ty masz supermoce?

Autorka: Zyta Czechowska - Ambasadorka programu eTwinning

Nauczyciel Roku 2019. Właścicielka i dyrektorka Niepublicznego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli- Zyta Czechowska specjalni.pl. Absolwentka UAM w Poznaniu, na kierunku pedagogika specjalna, od ponad 24 lat terapeuta i nauczyciel w szkole specjalnej. Pasjonatka nowoczesnych technologii. Współautorka projektu sieci współpracy nauczycieli „ Czas TIKa", prowadzi warsztaty i szkolenia i Rady Pedagogiczne dla nauczycieli z zakresu stosowania i wdrażania TIK. Współprowadzi bloga edukacyjnego www.specjalni.pl . Ekspert ds. awansu zawodowego nauczycieli. Trenerka Cyfrowego Dialogu i programu #SuperKoderzy w zakresie programowania i TIK. Należy do społeczności Superbelfrzy RP. Trenerka Umiejętności Społecznych. W 2017 r. otrzymała Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej za szczególne osiągnięcia edukacyjne i wychowawcze. Posiada tytuł Microsoft Innovative Educator Ekspert, nadawany przez firmę Microsoft najbardziej innowacyjnym nauczycielom na świecie. Jest czynną ambasadorką programu eTwinning.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rozwijanie kompetencji emocjonalno- społecznych z wykorzystaniem TIK | .eTwinning Polska

# data[].attributes.attachment_link.description
Najważniejsza w kształtowaniu relacji z dziećmi, ale także osobami dorosłymi jest uważność, czyli autentyczne, niczym niezakłócone, pełne zaangażowania i twórcze uczestnictwo w dziejących się aktualnie wydarzeniach naszych dzieci i uczniów. Co ważne, powinno ono być wolne od ocen i nawyków wracania do przeszłości i odwoływania się do zdarzeń, które stały się już przeszłością.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Każde dziecko i nastolatek odczuwają silną potrzebę przynależności do wspólnoty szkolnej i bycia równoprawnym członkiem społeczeństwa. Potrzeba ta jest zauważalna w szczególności wśród uczniów, którzy zmagają się z ograniczeniami emocjonalnymi, intelektualnymi czy fizycznymi. Zapewnienie odpowiednich warunków i równych szans rozwoju dla wszystkich podopiecznych to wyzwanie, przed którym stoimy na całym świecie. Nauczyciele z Zespołu Szkół Specjalnych w Kowanówku wyznaczają najwyższe standardy w zakresie nauczania integracyjnego. W swojej pracy z dziećmi i młodzieżą sięgają po rozwiązania wbudowane w aplikacje Office 365 Education, które pozwalają spełnić najbardziej wymagające potrzeby uczniów.
- To świat współczesny powinien przystosowywać się do osób niepełnosprawnych, a nie na odwrót. Jeśli rzeczywiście chcemy, (...) aby inkluzyjna edukacja była do dyspozycji dla wszystkich, wszędzie i zawsze, to musimy sobie uświadomić, że spełnienie tego oczekiwania jest trudnym i odległym w czasie zadaniem dla wszystkich antycypujących w nim stron[1] - pisał prof. Viktor Lechta w międzynarodowym podręczniku akademickim pt. „Pedagogika" pod redakcją Bogusława Śliwerskiego i Zbigniewa Kwiecińskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN).
Lider edukacji włączającej
W Polsce jednym z liderów w nauczaniu inkluzywnym jest Zespół Szkół Specjalnych w Kowanówku, którego celem jest zapewnienie uczniom równych szans rozwoju i poczucia przynależności do społeczności szkolnej poprzez zaspokojenie ich wyjątkowych potrzeb. Metody pedagogów ZSS w Kowanówku nakierowane są na rozwój indywidualnych zdolności i kształtowanie wiary we własne możliwości uczniów, a do ich wprowadzenia wykorzystywane są cyfrowe rozwiązania Microsoft.

„Skupiamy się na mocnych stronach uczniów. Motywujemy ich do nauki oraz budujemy ich poczucie własnej wartości" - tłumaczy Jolanta Majkowska, zastępca dyrektora w ZSS w Kowanówku. „Jednak w Polsce mamy stosunkowo mało podręczników i materiałów dydaktycznych dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi wynikającymi z niepełnosprawności intelektualnej lub ruchowej czy trudności adaptacyjnych. Office 365 Education pomaga nauczycielom tworzyć odpowiednie treści".

Nauczyciele ZSS w Kowanówku w codziennej pracy dydaktycznej korzystają z szeregu aplikacji Office 365 Education, które wzbogacone są w funkcje ułatwiające dostęp do narzędzi i wiedzy dzieciom dotkniętym niepełnosprawnością w różnym stopniu. Są to narzędzia takie jak Microsoft Whiteboard, czytnik immersyjny, Microsoft Teams Spotlight i naklejki. Dzięki temu kadra pedagogiczna dostosowuje sposób dostarczania treści do indywidualnych potrzeb. Materiały edukacyjne są przystępne i interesujące dzięki wizualizacji treści, a dodatki, takie jak naklejki, wzbogacają lekcje, ciekawią i angażują uczniów do nauki.

Odpowiedni przekaz informacji jest niezwykle istotny dla dzieci i młodzieży słabo widzącej i niewidzącej, z dysleksją oraz z trudnościami z koncentracją uwagi. Ułatwienia dostępu w systemie operacyjnym Windows 10 i usłudze Office 365 Education pomagają nauczycielom w stworzeniu włączającego środowiska edukacyjnego, które pozwala uczniom rozwijać samodzielność i kreatywność, opanowywać czytanie, języki obce i nauki ścisłe. Dzięki temu nauczyciele łatwiej dostosowują nauczanie do zróżnicowanych potrzeb uczniów.

„Korzystamy z interaktywnej tablicy Microsoft Whiteboard, by angażować uczniów w naukę i wspierać ich dzięki atrakcyjnej wizualizacji, która ułatwia koncentrację" mówi Zyta Czechowska. Tablica umożliwia też dodawanie własnego tekstu opisującego przedstawione obiekty i odczytanie go za pomocą czytnika ekranowego. „Kolejnym ważnym narzędziem jest czytnik immersyjny Microsoft. Pozwala na głosowe odczytanie tekstu przez program, zmianę rozmiaru czcionki, koloru tła i dostosowanie linii" - dodaje Zyta Czechowska. „Wszystko to zapewnia pogłębione rozumienie tekstu". Czytnik wbudowany jest m.in. w aplikacje Microsoft Teams, Word oraz OneNote.

Z kolei funkcja Spotlight także dostępna w Microsoft Teams pomaga uczniom zmagającym się z deficytem uwagi. Umożliwia ona wyróżnienie konkretnego uczestnika lekcji online jako prezentera.

„Taka opcja przydaje się wszystkim uczniom niezależnie od ich zdolności, ponieważ ucząc się zdalnie, niezwykle trudno jest utrzymać wysoki poziom koncentracji na dłużej" - uważa Zyta Czechowska.

„Nawet drobne dodatki do platformy Office 365 Education bardzo przydają się naszym pedagogom" - dodaje Ewa Szczecińska, dyrektor Zespołu Szkół Specjalnych w Kowanówku. „Na przykład naklejki to proste narzędzie, które pozwala nauczycielom wynagradzać podopiecznych za ich wysiłek i sukcesy. Ten niewielki dodatek stanowi istotne pozytywne wzmocnienie - zwłaszcza dla uczniów ze spektrum autyzmu" - podsumowuje Szczecińska.

Mimo że szkoła korzystała wcześniej z systemu Windows 10 oraz narzędzi Office 365 Education, by ułatwić współpracę pedagogom, to właśnie pandemia przyspieszyła adopcję platformy wśród uczniów. Nauczyciele zainstalowali Microsoft Teams na szkolnych tabletach i komputerach oraz opracowali wytyczne dla dzieci i rodziców, by pomóc im w instalacji aplikacji na urządzeniach domowych. W ciągu trzech tygodni cała szkoła - łącznie 153 uczniów - zyskała dostęp do Microsoft Teams.

„Obawiałam się, czy wnukowi uda się uczestniczyć w lekcjach online. Dzięki prostej obsłudze, instrukcji video oraz temu, że nauczyciele ćwiczyli z uczniami, jak korzystać z Microsoft Teams, radzi sobie bez problemu" - mówi Elżbieta, babcia jednego z uczniów.
Szkoła dla każdego
Microsoft od wielu lat wspiera sektor edukacji w jego transformacji cyfrowej pamiętając o potrzebach uczniów niepełnosprawnych. Jednym z przykładów zaangażowania w edukację dostępną dla wszystkich jest specjalna ścieżka szkoleniowa na platformie Microsoft Educator Centre, która została przygotowana przy współpracy z Achievement for All, wiodącą edukacyjną organizacją charytatywną, specjalizującą się w edukacji inkluzyjnej. Składa się ona z 6 oddzielnych kursów online, które zawierają wskazówki jak zbudować cyfrową społeczność integracyjną w każdej szkole. Ścieżka szkoleniowa dostępna jest TUTAJ.

Dodatkowo, zainteresowani pedagodzy mogą wziąć udział w dwóch webinariach na temat wykorzystania technologii Microsoft w edukacji inkluzyjnej.

Pierwsze z nich „ Indywidualizacja pracy z uczniem ze SPE z wykorzystaniem narzędzi Office 365 Education" odbędzie się 19 kwietnia 2021 r. Uczestnicy zdobędą wiedzę na temat zastosowania czytnika immersyjnego w pracy z uczniami z dysleksją rozwojową i różnorodnymi dysfunkcjami i niepełnosprawnościami. Szczegóły i rejestracja na stronie: https://aka.ms/webinarSPE1

Drugie, „ Motywacja i aktywizacja uczniów z wykorzystaniem aplikacji pakietu Office 365 Education" zaplanowane jest na 26 kwietnia 2021 r. Podczas tego szkolenia uczestnicy skoncentrują się na możliwościach aplikacji Office 365 Education wpływających na wzrost motywacji w edukacji zdalnej i stacjonarnej oraz aktywizujących uczniów podczas lekcji z wykorzystaniem Microsoft Teams. Szczegóły i rejestracja na stronie: https://aka.ms/webinarSPE2

Spotkania poprowadzą:

Zyta Czechowska - nauczycielka w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku, laureatka konkursu Nauczyciel Roku 2019. Właścicielka i dyrektorka Niepublicznego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli - Zyta Czechowska specjalni.pl. Zyta współprowadzi bloga edukacyjnego: www.specjalni.pl. Trenerka Cyfrowego Dialogu i programu #SuperKoderzy w zakresie programowania i TIK. Należy do społeczności Superbelfrzy RP i Microsoft Innovative Educator Ekspert (MIEE).

Jolanta Majkowska - wicedyrektor Zespołu Szkół Specjalnych w Kowanówku oraz nauczycielka języka polskiego, historii i informatyki. Od lat wdraża nowoczesne technologie w szkole specjalnej. Współautorka bloga propagującego wykorzystanie technologii informacyjno-komunikacyjnych w nauczaniu dzieci ze SPE: www.specjalni.pl. Należy do grupy Superbelfrzy RP oraz społeczności Microsoft Innovative Educator Expert (MIEE).

Więcej informacji na temat rozwiązań inkluzywnych Microsoft dla edukacji na stronie: https://aka.ms/edukacjainkluzywna

[1] V. Lechta, Pedagogika, tom 4, Gdańsk: 2010, s. 332

# data[].attributes.attachment_link.title
„Skupiamy się na mocnych stronach uczniów"

# data[].attributes.attachment_link.description
Każde dziecko i nastolatek odczuwają silną potrzebę przynależności do wspólnoty szkolnej i bycia równoprawnym członkiem społeczeństwa. Potrzeba ta jest zauważalna w szczególności wśród uczniów, którzy zmagają się z ograniczeniami emocjonalnymi, intelektualnymi czy fizycznymi. Zapewnienie odpowiednich warunków i równych szans rozwoju dla wszystkich podopiecznych to wyzwanie, przed którym stoimy na całym świecie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Członkowie Klubu Myśli Prospołecznej z Zytą Czechowską rozmawiali o problemach polskiej edukacji, pracy z uczniami z niepełnosprawnościami i zastosowaniu nowoczesnych technologii w polskiej szkole. Całe spotkanie można znaleźć na profilu Klubu Myśli Prospołecznej na Facebooku (poniżej).

- Nauczyciel powinien być przewodnikiem, poszukiwaczem, uczyć się przez całe życie. Także od swoich uczniów - mówi Zyta Czechowska.

- Edukacja zdalna pokazała bolączki naszej polskiej szkoły. Warto, żebyśmy to doświadczenie, które podczas niej zdobyliśmy, wykorzystali w dalszych etapach naszej pracy - dodaje.

Zyta Czechowska jest absolwentką Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu i nauczycielką z wieloletnim stażem. Obecnie uczy w szkole specjalnej i prowadzi Niepubliczny Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli „Specjalni.pl". Jest też entuzjastką zastosowania nowoczesnych technologii w procesie edukacji i prowadzi szkolenia dla nauczycieli o tej tematyce.

W 2019 r. wyróżniono ją tytułem Nauczyciela Roku. Wcześniej, w 2017 r., otrzymała natomiast Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej. Posiada tytuł Microsoft Innovative Educator Ekspert, nadawany przez firmę Microsoft najbardziej innowacyjnym nauczycielom na świecie. Jest czynnym Ambasadorem programu eTwinning i marki W. Kruk.

# data[].attributes.attachment_link.title
Obejrzyj spotkanie z Nauczycielem Roku 2019

# data[].attributes.attachment_link.description
Członkowie Klubu Myśli Prospołecznej z Zytą Czechowską rozmawiali o problemach polskiej edukacji, pracy z uczniami z niepełnosprawnościami i zastosowaniu nowoczesnych technologii w polskiej szkole. Całe spotkanie można znaleźć na profilu Klubu Myśli Prospołecznej na Facebooku (poniżej). - Nauczyciel powinien być przewodnikiem, poszukiwaczem, uczyć się przez całe życie.

# data[].attributes.attachment_link.description
Wykorzystanie technologii informacyjno-komunikacyjnych w szkole podstawowej. Zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze i kształcenie na odległość Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska, nauczycielki które zasłynęły w ostatnim czasie swą biegłością i innowacyjnością w wykorzystywaniu internetowych aplikacji edukacyjnych - stawiają tezę, że nowe narzędzia stały się nieodłącznym elementem edukacji, a przed nauczycielami, rodzicami oraz samymi uczniami stoi obecnie konieczność opracowania i wdrożenia nowego modelu nauczania i uczenia się.

# data[].attributes.attachment_link.title
Polish special needs school nurtures every child's strengths with Office 365 Education tools

# data[].attributes.attachment_link.description
To ensure all students are given equal opportunities to succeed, Zespół Szkół Specjalnych (ZSS), a special needs school complex in Kowanówko, Poland, crafts inclusive, learner-oriented classes. In keeping with its mission, the school aims to enhance each student's unique strengths, providing them with learning conditions under which they develop the confidence to thrive.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nowe technologie stały się codziennością zarówno dorosłych, jak i dzieci, a edukacja zdalna wpłynęła znacząco na przyspieszony kurs umiejętności cyfrowych. Wśród uczniów ze SPE, a w szczególności niepełnosprawnych intelektualnie, TIK odgrywa znaczącą rolę w procesie edukacyjno-terapeutycznym. Rynek aplikacji mobilnych, oferta platform i stron edukacyjnych jest tak duża i zróżnicowana, że warto, a nawet należy z nich korzystać. Tym bardziej, że dla uczniów ze SPE niestety nie ma dostosowanych podręczników i zbyt wielu materiałów edukacyjnych, z których mogliby korzystać.
Wielu z nas z pewnością zastanawia się nad faktem czy TIK przysparza więcej korzyści, czy trudności w funkcjonowaniu dzieci z dysfunkcjami i wieloma deficytami. Ja. jako zdecydowana fanka i entuzjastka nowych technologii, od lat wdrażam je w szkolnictwie specjalnym i obserwuję jak różnorodność ćwiczeń i materiałów do których dzięki internetowi mamy dostęp, znacząco poprawia efektywność nich procesu uczenia się. Trzeba jednak pamiętać, że TIK nie jest celem samym w sobie, ale środkiem do osiągania jak najlepszych efektów edukacyjno-terapeutycznych - nie powinna zajmować całej jednostki lekcyjnej, tylko pojawiać się w jej odpowiednich fragmentach.

Pamiętajmy też o tym, że nasi niepełnosprawni uczniowie, tak jak my, szukają w sieci nie tylko materiałów edukacyjnych ale także rozrywki, kontaktu z rówieśnikami, a czasami po prostu uwagi i akceptacji. Sieć, i to co ma dla nich w ofercie, jest ich codziennością - w przeciwieństwie do wielu z nas oni wychowują się w niej od najmłodszych lat. Często nie zdają sobie sprawy z zagrożeń oraz wpływu jaki ma na nich zbyt intensywne korzystanie z internetu. Dlatego my dorośli, jesteśmy zobowiązani do tego, aby towarzyszyć naszym dzieciom w tej cyfrowej rzeczywistości i być dla nich przewodnikiem.

Parafrazując słowa Shapiro z jego książki "Nowe cyfrowe dzieciństwo" warto pamiętać, że... Nasz opór przed cyfrową zabawą, nauką czy szkołą jest jak opór Sokratesa przez słowem pisanym - daremny. Twoje dzieci potrzebują Twojej pomocy...
Z moich obserwacji wynika, że uczniowie ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi są w sieci bardziej niż ich pełnosprawni koledzy narażeni na różne niebezpieczeństwa, przykrości i niepożądane zachowania. Dlaczego? Ponieważ uczniowie Ci:

Nie zawsze potrafią czytać, lub czytać ze zrozumieniem co powoduje niestety niewłaściwy odbiór treści.

Wiele komunikatów jest dla nich niezrozumiałych.

Skracają dystans z rozmówcą, którego często nawet nie znają, czym często powodują niemiłe sytuacje.

Są nachalni prosząc o utrzymanie kontaktu nawet nieznajomego, co kończy się bardzo często zablokowaniem ich profilu.

Nagminnie zmieniają konta na portalach społecznościowych ponieważ zapominają haseł i loginów.

Publikują dane wrażliwe bez zastanowienia się jak ktoś może je wykorzystać.

Nie respektują regulaminów stron i portali społecznościowych.

Stają się obiektem żartów i kpin, publikując np. zdjęcia, infantylne nagrania, czy wulgarne treści, również za namową szukających sensacji i zabawy nieznajomych.

Ze względu na deficyt uwagi ze strony innych oraz deficyt własnej wartości potrzebują stałych wzmocnień i aprobaty, która w tym przypadku może okazać się zgubna.

Są zbyt ufni i nie zakładają złych intencji innych, w związku z czym narażeni są na niepożądane sytuacje, a czasami wplątują się w kryminalne sytuacje.

W związku z tym nie powinniśmy jako rodzice, ale przede wszystkim jako nauczyciele pozostawać obojętni na to co dzieje się w sieci, i jak w niej funkcjonują nasi podopieczni.

Mimo wspomnianych trudności nie ma powodu, aby dzieci ze SPE nie mogły efektywnie korzystać z dobrodziejstw cyfrowego świata. To tym bardziej, że technologie cyfrowe, niezbędne do życia i pracy w nowoczesnym społeczeństwie informacyjnym, stwarzają zupełnie nowe szanse i możliwości także dla takich dzieci. Wszystkim naszym działaniom (pedagogów specjalnych, a także rodziców) powinny przyświecać następujące cele:

Uświadamianie uczniów, oraz ich rodziców, jak korzystać z internetu i nowoczesnych technologii.

Wyposażenie dzieci i młodzieży w kompetencje cyfrowe i zasady bezpiecznego funkcjonowania w sieci, bez narażania ich na niebezpieczeństwa związane z przebywaniem w niej.

Zaznajomienie naszych uczniów, rodziców, nauczycieli i wychowawców z problematyką bezpieczeństwa online oraz promocją pozytywnego wykorzystywania internetu.

Inicjować i propagować działania na rzecz bezpiecznego dostępu dzieci i młodzieży do zasobów internetowych.

Być z nimi i towarzyszyć w wędrówkach po wirtualnym świecie.

Co należy zrobić, aby spopularyzować wśród uczniów bezpieczeństwo w sieci?
Każdy dzień jest dobry do tego, by przypominać o zasadach bezpiecznego surfowania po internecie. Natomiast coroczny Dzień Bezpiecznego Internetu jest pretekstem do podejmowania wielu kreatywnych i atrakcyjnych dla uczniów działań poprawiających ich bezpieczeństwo online oraz zwiększających ich umiejętność właściwego i efektywnego korzystania z dobrodziejstw sieci.

Co z okazji DBI, ale także w trakcie bieżącej pracy z uczniem, możemy zrobić, aby nasi podopieczni czuli się pełnoprawnymi uczestnikami sieci, mieli poczucie bezpieczeństwa i nie łamali obowiązujących zasad?:

Wspólnie z dziećmi należy przygotować kanon właściwych zachowań w sieci (netykieta).

Opracować katalog bezpiecznych, wartościowych aplikacji i programów edukacyjnych.

Rozmawiać z uczniami na temat tego, jak powinniśmy korzystać z sieci, i w jaki sposób poruszać się w tej ogromnej, wirtualnej przestrzeni.

Warto dać głos samym uczniom, którzy np. w formie klasowych, czy szkolnych debat sami wymieniliby się spostrzeżeniami i doświadczeniami wynikającymi z użytkowania wspólnej cyfrowej przestrzeni.

Na pewno wartościowe okaże się spotkanie z ekspertami z tej dziedziny, między innymi np. z edukatorami, trenerami, terapeutami czy np. policjantami.

Nie może w tych działaniach zabraknąć również rodziców, którzy nie tylko powinni być świadomi swojej roli w kształtowaniu właściwych, bezpiecznych zachowań dzieci, ale sami również powinni taką wiedzę posiąść.

Póki co warto przypomnieć niektóre wartościowe publikacje, które po dostosowaniu możemy wykorzystać na naszych zajęciach zarówno z najmłodszymi uczniami, jak i tymi starszymi. Zebrałam je w formie interaktywnego plakatu, który w bardzo prosty sposób możemy stworzyć w programie Genially.
Po kliknięciu w obrazek, przejściu do plakatu i kliknięciu na odpowiedni znacznik przeniesiemy się do proponowanego zasobu.
W sieci jest coraz więcej naprawdę wartościowych materiałów, które z pewnością ułatwią nam wszystkim nie tylko przygotowanie tego istotnego wydarzenia, ale przede wszystkim wzbogacą naszą wiedzę.

Mam jednak niedosyt i świadomość tego, że niestety brakuje nam materiałów, które dostosowane byłyby do niepełnosprawnych intelektualnie użytkowników Internetu. Dzieci i młodzież z umiarkowaną, a czasami nawet i lekką niepełnosprawnością intelektualną, nie zawsze potrafią czytać, a jeśli nawet odczytują krótkie teksty to nie zawsze rozumieją ich znaczenie. Pojawiające się w dostępnych materiałach przykłady, dobre praktyki nasycone są trudnym słownictwem, metaforami, których te dzieci i dorośli po prostu nie rozumieją. Ktoś mógłby powiedzieć, że przecież są bajki, są kreskówki dla dzieci, które poruszają ten temat. Ale stanowczo się temu sprzeciwiam. Niepełnosprawni intelektualnie, dorośli użytkownicy sieci nie powinni być traktowani jak dzieci. Nie zależy nam na infantylizacji przekazu, tylko na jego prostocie. Nawet trudne, ważne i istotne treści można przekazać w prosty, bezpośredni sposób, bez użycia zawiłego, niezrozumiałego słownictwa. Zależy nam na właściwym doborze narzędzi i treści, które nie upokorzą tych osób, nie zbagatelizują tematu, a ułatwią jego przyswojenie.

Odpowiednio zwizualizowany przekaz pomoże nie tylko w zrozumieniu trudnego tematu, ale także zapamiętywaniu treści. Idealnym narzędziem do przygotowywania tego typu treści może być Canva , albo strona . To bezpłatne narzędzia, dzięki którym przygotujecie spersonalizowane materiały edukacyjne - z powodzeniem skorzystają z nich także wasi uczniowie!

Nie wszyscy są ekspertami z dziedziny nowoczesnych technologii. Warto zatem wesprzeć ich pracę i pomóc w opracowaniu materiałów niezbędnych do edukacji cyfrowej ich uczniów. Od wielu lat staram się na współprowadzonym blogu www.specjalni.pl, podsuwać pomysły na wykorzystywanie TIK w pracy edukacyjnej i terapeutycznej. Coraz więcej nauczycieli świadomie wdraża cyfrowe elementy na swoich lekcjach. Pozostaje jednak jeszcze temat bezpieczeństwa i świadomości korzystania z Internetu przez tych uczniów. Myślę, że pedagodzy specjalni robią co mogą, by właściwie przygotować dzieci i młodzież do funkcjonowania w tej wymagającej przestrzeni, ale stanowczo potrzebują jeszcze właściwych, dostosowanych materiałów. Nie zapomnijmy także o uczniach ze SPE np. z autyzmem, niedowidzących, niewidomych niedosłyszących, nie komunikujących się werbalnie czy niesłyszących. Jeśli ktoś z Państwa ma wiedzę na temat dostępnych materiałów dostosowanych do tych uczniów prosimy o informację, stworzymy wtedy bazę takich publikacji. Jakie materiały są najbardziej pożądane?:

Byłoby wspaniale, gdyby to były materiały z małą ilością tekstu, a większą obrazu!

Z pewnością sprawdzą się pomoce w formie komiksowej.

Przydałyby się także krótkie filmiki z wyraźnym, prostym przekazem. Z sytuacjami z życia codziennego. Mogły by wówczas wesprzeć także trening umiejętności społecznych.

Nieocenioną pomocą są zawsze mapy myśli, infografiki i plakaty.

W ostatnim czasie we współpracy z Mateuszem Łyskiem z grupy Belfry Bazgrol ą udało mi się przygotować plansze dotyczące zasad bezpiecznego internetu. Warto z nich skorzystać, bo wizualizują ważne informacje, które wszyscy nasi uczniowie powinni znać. Przekaz tych haseł jest pozytywny, bez negatywnych skojarzeń.

1. Otwieraj wiadomości tylko od znajomych osób,.

2. Unikaj klikania nieznanych linków i otwierania załączników w wiadomościach e-mail.

3. Nie podawaj w sieci danych osobowych ani haseł.

4. Nie wysyłaj swoich zdjęć osobom poznanym w sieci.

5. Pamiętaj, że osoba po drugiej stronie nie musi być tym, za kogo się podaje.

6. Szanuj prawa autorskie udostępnianych w sieci plików.

7. O niepokojących sytuacjach w sieci powiedz rodzicom lub innej zaufanej osobie dorosłej.

8. Szanuj innych użytkowników Internetu.

9. Korzystaj z umiarem z internetu!

Plansze i wklejkę do zeszytu pobierz TUTAJ.

Pamiętajmy, że wiele fundacji, stowarzyszeń i instytucji zajmujących się edukacją publikuje mnóstwo wartościowych materiałów edukacyjnych w omawianym temacie. Organizuje przeróżne inicjatywy, webinary i konferencje, z których możecie Państwo skorzystać, by zwiekszyć swoją wiedzę na temat bezpieczeństwa w sieci.

Do najciekawszych należą:
Artykuł jest jednym z cyklu materiałów przygotowanych przez naszych ekspertów na temat edukacji medialnej. Zapraszamy do lektury pozostałych!
Edukacja medialna
Zachęcamy do skorzystania ze scenariusza lekcji:
Scenariusz: Czy w Internecie są również zasady?

Autorka: Zyta Czechowska - Ambasadorka programu eTwinning

Nauczyciel Roku 2019. Właścicielka i dyrektorka Niepublicznego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli- Zyta Czechowska specjalni.pl. Absolwentka UAM w Poznaniu, na kierunku pedagogika specjalna, od ponad 24 lat terapeuta i nauczyciel w szkole specjalnej. Pasjonatka nowoczesnych technologii. Współautorka projektu sieci współpracy nauczycieli „ Czas TIKa", prowadzi warsztaty i szkolenia i Rady Pedagogiczne dla nauczycieli z zakresu stosowania i wdrażania TIK. Współprowadzi bloga edukacyjnego www.specjalni.pl . Ekspert ds. awansu zawodowego nauczycieli. Trenerka Cyfrowego Dialogu i programu #SuperKoderzy w zakresie programowania i TIK. Należy do społeczności Superbelfrzy RP. Trenerka Umiejętności Społecznych. W 2017 r. otrzymała Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej za szczególne osiągnięcia edukacyjne i wychowawcze. Posiada tytuł Microsoft Innovative Educator Ekspert, nadawany przez firmę Microsoft najbardziej innowacyjnym nauczycielom na świecie. Jest czynną ambasadorką programu eTwinning.

# data[].attributes.attachment_link.title
Bezpieczna sieć dla uczniów ze SPE | .eTwinning Polska

# data[].attributes.attachment_link.description
Nowe technologie stały się codziennością zarówno dorosłych, jak i dzieci, a edukacja zdalna wpłynęła znacząco na przyspieszony kurs umiejętności cyfrowych. Wśród uczniów ze SPE, a w szczególności niepełnosprawnych intelektualnie, TIK odgrywa znaczącą rolę w procesie edukacyjno-terapeutycznym. Rynek aplikacji mobilnych, oferta platform i stron edukacyjnych jest tak duża i zróżnicowana, że warto, a nawet należy z nich korzystać.

# data[].attributes.body
Genially- dla etwinning

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nowoczesne technologie oferują coraz ciekawsze rozwiązania wspierające rozwój uczniów, w tym także z ASD (spektrum zaburzeń autystycznych) oraz z niepełnosprawnością intelektualną. Urządzenia mobilne są bardzo dobrym rozwiązaniem w terapii i edukacji takich dzieci, ponieważ ich atutem jest mobilność. Uczniowie mogą pracować w szkole i kontynuować terapię w domu, wykorzystując zainstalowane aplikacje. Na moich lekcjach tablet jest nieodłącznym elementem zajęć, służy nie tylko do kształtowania konkretnych umiejętności, ale także do planowania aktywności dziecka podczas lekcji i treningu. Jednym z najczęściej wykorzystywanych przeze mnie narzędzi jest aplikacja Genially - niesamowite narzędzie, w którym bezpłatnie możemy stworzyć angażujące prezentacje, infografiki, interaktywne obrazki, gry, tutoriale, plany aktywności i quizy. Zyskujemy możliwość uporządkowania wszystkich treści potrzebnych do przeprowadzenia lekcji, terapii, ale także treningu umiejętności społecznych. Do prezentacji, plakatu, czy ćwiczenia bez problemu dodamy filmy, teksty, polecenia dla uczniów, nagrania audio, linki do zewnętrznych zasobów, innych prezentacji - wszystko na jednym slajdzie. Genially pozwala na utworzenie kompletnego zasobu umożliwiającego przeprowadzenie lekcji każdego przedmiotu, a także terapii. Fantastycznym walorem tego programu jest możliwość generowania linku, za pomocą którego udostępnimy materiały uczniom lub opublikujemy (osadzimy na stronie szkoły, na blogu, itp). Realizując projekty edukacyjne możemy wykorzystać Genially do prezentacji produktów, wizualizacji działań oraz utrwalania zdobywanej w jego trakcie wiedzy. Kolorowe motywy, szablony i różnorodność animacji będzie niezwykle atrakcyjna dla dzieci, pomaga w wizualizacji i zapamiętywaniu.
Od czego zacząć przygodę z tą niezwykłą aplikacją? Koniecznie załóż bezpłatne konto, na którym automatycznie zapisują się nasze ćwiczenia. Skorzystaj z gotowych szablonów i z pomocą menu twórz angażujące i kreatywne zadania.
Szczegółowy tutorial opisujący pierwsze kroki w Genially znajdziesz tutaj (przewodnik można także pobrać jako PDF)
Tutorial Genially

A jak ja wykorzystuję Genially?

Sposobów jest wiele... Często tworzę tutoriale i instruktaże wykonania konkretnego zadania czy pracy plastycznej. Dzięki temu moi niepełnosprawni uczniowie mają zwizualizowane etapy i kolejne kroki, np. przy tworzeniu stroików, przygotowaniu posiłków, wykonaniu podstawowych czynności higienicznych.

Jednym z przykładów takiego tutorialu jest przepis na świątecznego skrzata. Podczas zajęć przysposobienia do pracy (lub w ramach zajęć z techniki) warto wykonać z uczniami świąteczne gadżety. Nie potrzeba wysokich kompetencji manualnych i skomplikowanych akcesoriów.

Aby ułatwić uczniom zebranie potrzebnych materiałów oraz wykonanie zadania, przygotowałam wraz z Mateuszem z Belfry Bazgrolą obrazkową instrukcję, a następnie tutorial w aplikacji Genially. Uczniowie nie tylko obserwowali na żywo etapy powstawania krasnala, ale mogli także przyjrzeć się im wcześniej, przed lekcją (dzięki temu poczuli się pewniej i bezpieczniej) oraz kontynuować prace w domu (ciekawy materiał stanowił zachętę, aby włączyć w działanie pozostałych członków rodziny).

Tutorial - skrzaty

Innym przykładem ćwiczeń, które przygotowałam dla moich młodszych uczniów są angażujące aktywności, które wykorzystamy na zajęciach rewalidacyjnych lub w ramach pomocy psychologiczno-pedagogicznej.

Przygotowana prezentacja zawiera ćwiczenia doskonalące orientację przestrzenną i spostrzeganie. Dzięki możliwościom umieszczania ich na osobnych slajdach możemy stopniować trudność zadań, zaproponować różnorodne aktywności. Oprócz grafiki i tekstu możemy dodać wiadomości i polecenia głosowe, dzięki czemu są zrozumiałe dla dzieci, które nie potrafią czytać. Do naszej dyspozycji są liczne interesujące i angażujące animacje, a możliwość przemieszczania przedmiotów, rysowania i zaznaczania pozwala tworzyć niezwykle efektywne i efektowne materiały.

Świąteczne zajęcia rewalidacyjne

Genially sprawdzi się także na zajęciach edukacyjnych z uczniami starszymi. Na lekcje matematyki przygotowałam angażujące ćwiczenia, za pomocą których dzieci doskonaliły umiejętności rozpoznawania, nazywania i przeliczania pieniędzy. Genially pozwoliła mi na wizualizację banknotów, monet, a także konkretnych zadań, w których uczniowie płacili, wskazywali sumę kwot czy kupowali wybrane produkty. Pamiętajmy, że tworząc takie zadania mamy do dyspozycji bogatą bibliotekę grafik i kształtów w aplikacji oraz możliwość dodania własnych obrazów (pamiętajmy o prawach autorskich pobierając materiału z sieci - ja najczęściej korzystam ze strony www.pixabay.com).

Ćwiczenia z matematyki - pieniądze

Genially wykorzystuję także w realizacji projektów. W jednym z nich, Na logikę, w którym rozwijaliśmy logiczne myślenie, orientację przestrzenną i wdrażaliśmy do integracji, stworzyliśmy angażujące uczniów ćwiczenia, które udostępniliśmy naszym partnerom projektowym. Przykładem takich zadań były kratownice i ćwiczenia z programowania. W tego typu zadaniach możemy osadzać zewnętrzne platformy i ćwiczenia, na których uczniowie mogą programować i projektować własne gry.

Ćwiczenia z kodowania

Ilość atrakcyjnych dodatków i funkcjonalności w tym narzędziu, które wspomagać mogą terapię, nauczanie i uczenie się jest tak szeroka, że nie sposób zaprezentować je w jednym artykule. Zachęcamy do skorzystania z pakietu ćwiczeń do zajęć rewalidacyjnych i zajęć w ramach pomocy psychologiczno-pedagogicznej, które zebrałam w kolekcji na wakelet.

Ćwiczenia do zajęć rewalicacyjnych

Nowe technologie stały się nieodłącznym elementem procesu edukacyjno-wychowawczego, chociażby ze względu na pandemię. Coraz śmielej wkraczają także do terapeutycznych oddziaływań. Ostatnie wydarzenia z edukacją zdalną uświadomiły nam nauczycielom, wychowawcom i terapeutom jak ważnym elementem naszej codzienności jest TIK. Kompetencje cyfrowe pedagogów, uczniów, ale także ich rodziców warunkują pomyślność i efekty naszej, wspólnej pracy.

Jak zatem wdrażać nowe technologie, by nie stały się wiodące, ale efektywnie uzupełniały działania nauczycieli, terapeutów, specjalistów i trenerów? Z jakich narzędzi korzystać i jak dostosować do konkretnej lekcji i terapii?

Potraktujmy TIK jako czynnik motywujący, uatrakcyjniający, a także uzupełniający naukę i terapię. Wykorzystajmy nowe technologie do konstruowania ćwiczeń, wizualizacji zadań, przygotowywania kart pracy i materiałów edukacyjnych.

Jako entuzjastka nowych technologii wdrażam je na swoich lekcjach od lat, czego przykładem i potwierdzeniem jest blog edukacyjny www.specjalni.pl prowadzony wspólnie z Jolantą Majkowską. To skarbnica inspiracji i pomysłów na to jak wykorzystywać konkretne aplikacje, programy, czy generatory w pracy z uczniami, w tym z SPE.
Autorka:
Zyta Czechowska- Ambasadorka programu eTwinning, Nauczyciel Roku 2019. Właścicielka i dyrektorka Niepublicznego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli- Zyta Czechowska specjalni.pl. Absolwentka UAM w Poznaniu, na kierunku pedagogika specjalna, od ponad 24 lat terapeuta i nauczyciel w szkole specjalnej. Pasjonatka nowoczesnych technologii. Współautorka projektu sieci współpracy nauczycieli „ Czas TIKa", prowadzi warsztaty i szkolenia i Rady Pedagogiczne dla nauczycieli z zakresu stosowania i wdrażania TIK. Współprowadzi bloga edukacyjnego www.specjalni.pl . Ekspert ds. awansu zawodowego nauczycieli. Trenerka Cyfrowego Dialogu i programu #SuperKoderzy w zakresie programowania i TIK. Należy do społeczności Superbelfrzy RP. Trenerka Umiejętności Społecznych. W 2017 r. otrzymała Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej za szczególne osiągnięcia edukacyjne i wychowawcze. Posiada tytuł Microsoft Innovative Educator Ekspert, nadawany przez firmę Microsoft najbardziej innowacyjnym nauczycielom na świecie. Jest czynną ambasadorką programu eTwinning.

# data[].attributes.attachment_link.title
Genially w edukacji i terapii | .eTwinning Polska

# data[].attributes.attachment_link.description
Nowoczesne technologie oferują coraz ciekawsze rozwiązania wspierające rozwój uczniów, w tym także z ASD (spektrum zaburzeń autystycznych) oraz z niepełnosprawnością intelektualną. Urządzenia mobilne są bardzo dobrym rozwiązaniem w terapii i edukacji takich dzieci, ponieważ ich atutem jest mobilność. Uczniowie mogą pracować w szkole i kontynuować terapię w domu, wykorzystując zainstalowane aplikacje.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rozmowa z Zytą Czechowską - Nauczycielką Roku 2019, wykładowczynią, edukatorką, trenerką Cyfrowego Dialogu. Specjalizuje się w pracy z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Jest autorką licznych publikacji, w tym poradników i scenariuszy. Razem z Jolantą Majkowską tworzą bloga specjalni.pl .
Nauka programowania znalazła się już kilka lat temu w podstawie programowej, jednak programowanie wciąż potocznie kojarzone jest ze specjalistyczną wiedzą informatyczną. Może zatem zaskakiwać, że kodujesz z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Dlaczego kodowanie jest dla każdego?
Właśnie tak jest! Ludzie dziwią się i pytają: jak to kodujecie z uczniami w szkole specjalnej? Przecież to wymaga dużych umiejętności i wiedzy. Odpowiadam wtedy, że kluczem w takich aktywnościach jest dostosowanie materiału i stopnia trudności wykonywanych zadań. Kodowanie to projektowanie kroków postępowania, układanie planów, rozwijanie logicznego myślenia, orientacji przestrzennej, rozwiązywanie problemów. Ja tak to postrzegam. Nauka i rozwijanie takich kluczowych umiejętności znacząco wpływa na wspieranie i rozwijanie potencjału każdego ucznia.

Pamiętajmy też, że kodowanie to nie tylko aplikacje i programy komputerowe, ale także niezwykle angażujące dzieci offlinowe aktywności (na przykład na macie edukacyjnej), to gry zespołowe, gry planszowe, ćwiczenia z kolorowymi kubeczkami, klockami lego i innymi gadżetami. To także niesamowicie rozwijające zadania z robotami, które są dla uczniów motywatorem do ćwiczeń i uczenia się. Tablet i komputer jest dopiero kolejnym etapem tych działań.

Dla wielu z nas praca z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi owiana jest niewiedzą. Dlatego trzeba przyznać - kodowanie w Scratchu i zabawa szyframi w wykonaniu Twoich podopiecznych może być emocjonującym zaskoczeniem. Co Ciebie najbardziej zaskakuje w codziennej pracy z uczennicami i uczniami?
Ja postrzegam pracę z uczniami ze SPE jako coś zupełnie naturalnego i oczywistego. Pracuję w szkole specjalnej już 25. rok. Bardzo rzadko zdarza się, bym uznała, że jakieś zadania nie są dla moich uczniów, częściej zaś zastanawiam się, jak przełożyć je na warunki mojej szkoły i możliwości dzieci. Pamiętajmy, że to jak wykorzystamy dany sprzęt multimedialny, program, aplikację czy pomoce dydaktyczne zależy od dostosowania zadania i skorelowania z tematem. Nie ma zbyt wielu dedykowanych, typowych pomocy dydaktycznych, programów, czy sprzętu dla uczniów niepełnosprawnych intelektualnie. Korzystamy z tych ogólnie dostępnych, ale ich wykorzystanie jest dostosowane do możliwości dzieci. Większość ćwiczeń opieramy na zabawie, często z elementami muzyki, w ruchu. Ponadto działania uczniów poprzedzone są przygotowanymi przez nas instrukcjami obrazkowymi, słownymi, planami aktywności, etykietami, ilustracjami, które wizualizują proces. Zaczynamy naukę i większość aktywności od demonstracji ćwiczenia na dużych płaszczyznach, a stopniowo przechodzimy do mniejszych przestrzeni. Zadania zawsze bazują na konkretach, a tematyka spójna jest z wiedzą i aktualnymi wydarzeniami w życiu dzieci, w powiązaniu z praktycznym działaniem. Wprowadzając kody czy szyfry zawsze początkowo opieram je na symbolach, grafice, stopniowo przechodząc do kształtów, liczb i liter. Takie stopniowanie trudności i różnicowanie materiału powoduje sukcesywny przyrost kompetencji.

Natomiast kolorowe i estetyczne pomoce zachęcają do działania. Moi uczniowie zaskakują mnie każdego dnia. Mają niespożyte siły i wbrew pozorom duże możliwości. Takie niekonwencjonalne aktywności motywują do rozwijania ich kompetencji, do rozwoju. Chętnie uczestniczą w zabawach, współpracują w grupie, rozwiązują zadania i oczekują pochwał, które są dla nich ogromną motywacją. Dostrzegam ich każdy postęp, przyrost umiejętności i buduję poczucie własnej wartości, doceniając ich sprawstwo. Zawsze wprowadzam elementy zabawy, współzawodnictwa i pozytywny klimat na lekcji. Dzięki temu kodowanie na macie, układanie wież z kubków na podstawie kodów, czy odkodowywanie szyfrów nie jest problemem. Nagrodą za te działania, które utwierdzają mnie w przekonaniu, że warto iść tą drogą, są sytuacje, w których uczniowie przynoszą do szkoły swoje roboty, klocki lego, kostki do gry, czy inne gadżety, pytając, czy możemy kodować na ich sprzęcie.
Jakie ćwiczenia i zabawy związane z kodowaniem najczęściej wykorzystujesz? Na czym polega ich uniwersalność?
Najczęściej bazuję na konkretach - gadżetach, zabawkach, klockach, kubeczkach czy macie edukacyjnej. To są aktywności offline, bez zastosowania komputera czy urządzeń mobilnych, na nie jest czas właśnie dopiero po tych wprowadzających zadaniach. Ostatnio nawet kupiłam dzwonki chromatyczne, które pozwalają nam na kodowanie muzyki i dostarczają ogromnej radości. Ucząc matematyki ćwiczę tabliczkę mnożenia na macie, układamy razem tangramy, figury geometryczne, wskazując ich współrzędne, obliczamy pola powierzchni, ale także ćwiczymy symetrię. Układamy skrypty do rozwiązywania zadań, przygotowujemy szyfry i kodujemy informacje - a to uczniowie uwielbiają. W określaniu stosunków przestrzennych i rozwijaniu logicznego myślenia pomagają nam także roboty. Zawsze staram się, by kodowanie nie było celem samym w sobie, a raczej elementem lekcji, które ją scala, podsumowuje zdobytą wiedzę, czy wprowadza do tematu.
W scenariuszach Twojego autorstwa często łączysz kodowanie z innymi przedmiotami. Chociażby kodujesz, a przy tym ćwiczysz z dziećmi wymowę. Na czym polega fenomen kodowania, że tak często staje się środkiem do realizacji innych treści przedmiotowych?
Kodowanie traktuję jako angażujący uczniów element lekcji lub zajęć terapeutycznych. Terapia logopedyczna nie zawsze daje uczniom satysfakcję. Systematyczne, długotrwałe i żmudne ćwiczenia powodują szybkie zmęczenie i zniechęcenie. Dlatego poszukuję różnych aktywności, by dzieci chciały wykonywać ćwiczenia, a przy okazji miały przy tym frajdę. Staram się dostarczać dzieciom jak najwięcej wrażeń, maksymalnie wykorzystując ich naturalną ciekawość i aktywność.
Dostosowuję zatem formy pracy i proponuję takie aktywności, które są zgodne z zainteresowaniami dzieci i duchem czasów. Stąd właśnie pomysł na kodowanie podczas zajęć logopedii. Czy jest to w ogóle możliwe? Moim zdaniem tak. Wystarczy kilka kolorowych gadżetów, klocków, kółek i ilustracji, by zaangażować i zaciekawić dziecko zadaniem. Mówiący robot może być inspiracją, ale też formą nagrody za wykonane ćwiczenie.

W kodowanie zwykle wpisane jest wspólne realizowanie projektów, wymiana pomysłów, wrażeń, uwag. Jak często organizujesz dzieciom z dysfunkcjami pracę w grupach? O czym należy pamiętać, jeśli wprowadzamy tę formę pracy?
Liczebność klas w szkole specjalnej jest znacząco niższa niż w szkole ogólnodostępnej. To daje dużą przestrzeń do integrowania dzieci i wdrażania do współpracy w parach, ale także w grupie. Taka forma pracy jest nie tylko efektywna, atrakcyjna, ale przede wszystkim kształcąca. Kompetencje, które nabywają w takiej formie uczenia się, będą procentowały w ich dorosłym życiu. Pozwalają też na bieżące niwelowanie błędów, wdrażają do umiejętności wykrywania i redukowania niepotrzebnych elementów zadania, mają też walor terapeutyczny oraz integrujący. Dzieci uczą się od siebie, wzmacniają własne poczucie wartości, pomagają sobie wzajemnie, stają się za siebie odpowiedzialne. Mają też przestrzeń do promowania własnego potencjału i eksponowania swoich umiejętności na forum klasy. Przykładem takich wspólnych, fantastycznych działań mogą być zajęcia szkolne, ale także ogólnopolskie projekty i oczywiście "Europejski Tydzień kodowania".

Warto odwiedzić chociażby bloga projektu " Na logikę"
Chyba każdy kodujący nauczyciel ma jakieś szczególne wspomnienie z pierwszych zakodowanych doświadczeń, które stały się zaczątkiem szkolnej programistycznej przygody. Co Tobie najbardziej utkwiło w pamięci?
Oczywiście, mam takie wspomnienia. To jeszcze z czasów, kiedy podglądałam Mistrzów Kodowania i ich poczynania na macie edukacyjnej. Marzyłam o takiej pomocy dydaktycznej dla moich uczniów, ale mając świadomość ograniczeń finansowych szkoły, nie śmiałam nawet o nią prosić. Pierwsze offlinowe aktywności przeprowadzałam na wyklejonej taśmami kratownicy na podłodze w klasie, ustawiałam kolorowe klocki, kasztany, jabłka i sezonowe produkty. Do tych ćwiczeń konstruowałam gry planszowe, karty pracy, pojawiły się też spinnery, które od razu wykorzystałam do wymyślania zadań i to sprawiało mi ogromną radość. Miałam szczęście, bo po niedługim czasie udało mi się tę matę otrzymać na potrzeby mojej szkoły. Od tego czasu zajęcia rewalidacyjne i nasze lekcje były niesamowitą przygodą. Realizowałam różne zewnętrzne projekty i programy grantowe, stopniowo pojawiały się roboty oraz inne ciekawe gadżety. Dziś kodowanie jest wpisane w funkcjonowanie naszej szkoły. Realizujemy programy oparte na kodowaniu takie jak np. #SuperKoderzy, jestem nawet współautorką scenariuszy do tego programu- ścieżki dla uczniów ze SPE. Kolejnym krokiem było opracowanie scenariuszy w ramach programu "Zaprogramuj Przyszłość" dla uczniów z niepełnosprawnością umiarkowaną i znaczną, które moim zdaniem mogą pomóc początkującym nauczycielom rozpocząć przygodę z kodowaniem (scenariusze pt. Kodowanie na SPEcjalne zamówienie przeczytasz TUTAJ).

Trwa CodeWeek. Co poradziłabyś tym nauczycielkom i nauczycielom, którzy nie zorganizowali jeszcze żadnej akcji, a chcieliby się zaangażować ze swoimi uczniami w zakodowaną inicjatywę?
Zachęcam do rozpoczęcia aktywności z kodowaniem właśnie w czasie CodeWeek2020. To dobry moment na uczenie się i inspirowanie się od innych, ale także do zaprezentowania działań własnej szkoły - nawet jeśli nasze działania są początkowo symboliczne. Każdy pomysł ma znaczenie. To ogromna szansa na podzielenie się swoimi praktykami i włączenie się do kodującej rodziny z całego świata!

# data[].attributes.attachment_link.title
Kodowanie na SPEcjalne zamówienie - Stowarzyszenie Cyfrowy Dialog

# data[].attributes.attachment_link.description
Rozmowa z Zytą Czechowską - Nauczycielką Roku 2019, wykładowczynią, edukatorką, trenerką Cyfrowego Dialogu. Specjalizuje się w pracy z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Jest autorką licznych publikacji, w tym poradników i scenariuszy. Razem z Jolantą Majkowską tworzą bloga specjalni.pl . Nauka programowania znalazła się już kilka lat temu w podstawie programowej, jednak programowanie wciąż potocznie...

# data[].attributes.attachment_link.description
Początek roku już za chwilę, ale tym razem jest to początek wyjątkowo niepewny. Nasi eksperci i ekspertki, nauczyciele, nauczycielki i dyrektorki, wypracowali dla Was zestaw materiałów, które możecie zabrać ze sobą na radę pedagogiczną. Każdy z nich jest z innego poziomu: organizacji całej szkoły, zespołu nauczycielskiego i konkretnego nauczyciela.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
To, co przeniesiemy do tradycyjnej szkoły z tej przestrzeni, to przekonanie, że relacje są sednem kontaktów i współpracy. Umiejętności cyfrowe uczniów mogą posłużyć nam do budowania nowej, cyfrowej szkoły i byłoby wspaniale, gdybyśmy my, nauczyciele i rodzice, chcieli się od naszych dzieci uczyć. Wszyscy jesteśmy sobie potrzebni - pisze Zyta Czechowska, Nauczyciel Roku 2019, w odpowiedzi na pytania w ankiecie redakcyjnej Głosu

Pospolite ruszenie, które obserwowaliśmy w momencie ograniczenia działalności szkół, można błędnie odczytać jako sprawną odpowiedź na potrzebę chwili i płynne przejście z edukacji stacjonarnej do zdalnej.

Nauczyciele bez wahania przystąpili do zmiany formy nauczania w obawie o swoich uczniów i nie ma co ukrywać, w obawie również o swoje miejsca pracy. Ale czy wszyscy robili to poprawnie, czy uwzględniali potrzeby emocjonalne i możliwości sprzętowe oraz intelektualne uczniów?
Czy w ogóle polska szkoła była na to gotowa?
Moim zdaniem, ale też zdaniem większości nauczycieli i dyrektorów, nie. Dlaczego?

Ponieważ, po pierwsze, nie wszyscy nauczyciele pracowali dotychczas z wykorzystaniem nowych technologii, a ich kompetencje cyfrowe były na różnym, często niskim poziomie. Nie wszyscy nauczyciele, ale też większość dzieci nie miała własnego, odpowiedniego i bezpiecznego sprzętu komputerowego oraz dostępu do internetu.

Szkoły nie miały uruchomionych i wdrożonych edukacyjnych platform, które na organizację takiej formy nauczania pozwalają. Większość szkół nie pracowała dotychczas w taki sposób, a wiemy, że metodyka nauczania zdalnego jest diametralnie inna niż tradycyjna. Nie da się przełożyć jej w stosunku 1:1, co, niestety, próbowali czynić niektórzy dyrektorzy.

Zapomnieliśmy też o dzieciach ze specjalnymi potrzebami, które wymagały jeszcze większej uważności, nakładu czasu i specyficznych oddziaływań. Dla wielu z nich edukacja zdalna w ogóle nie była możliwa i jak w takich okolicznościach myśleć o realizacji podstawy programowej?

Nagła konieczność przeniesienia nauczania do wirtualnej rzeczywistości, bez przygotowania i odpowiednich narzędzi, spowodowała chaos i wiele nieporozumień. Potrzeba było przede wszystkim czasu, aby uzupełnić swoje kompetencje cyfrowe i przekonstruować metodykę pracy na odpowiednią do zdalnej formy nauczania. Szkoły zaczęły wdrażać bezpieczne rozwiązania chmurowe, które pomogły w prowadzeniu zdalnych lekcji. Wszystko wymagało czasu i uważności. Niestety, nie uniknęliśmy błędów i niektórzy z nas zgubili istotę edukacji. Wbrew pozorom nie nauka i realizacja podstawy programowej były na samym początku (i nawet teraz nie są) najważniejsze dla naszych uczniów. Nie powinniśmy aż tak bardzo skupiać się na ocenianiu, które i tak nie jest obiektywne i uczciwe wobec dzieci, które nie mają równych szans, ze względu na ograniczenia sprzętowe i umiejętność samodzielnego uczenia się.

Nie da się wszystkiego zorganizować zdalnie w przeciągu dwóch tygodni, a nawet miesiąca. Dysproporcje w przyswojeniu wiedzy i rozumieniu nowego materiału, które powstaną w wyniku samodzielnej nauki, będą tak duże, że nauczyciele po powrocie do szkoły i tak będą musieli pochylić się nad tymi zagadnieniami i na nowo je omówić. Dlatego moim zdaniem ten trudny czas, z nierównym dostępem do nauki, należało poświęcić na rozwijanie zainteresowań uczniów, na działania projektowe i niesztampowe zdobywanie wiedzy, na które w tradycyjnych warunkach nie ma po prostu czasu.

Model podający nauczania należało przeobrazić w samodzielne poznawanie źródeł wiedzy i jej selekcjonowanie. Poza tym to doskonały czas na naukę krytycznego myślenia i rozwiązywania problemów. To przecież pożądane umiejętności ponadprogramowe, które wpływają na realne kompetencje kluczowe uczniów. Na szczęście w wyniku refleksji, tak właśnie zaczyna działać i pracować wielu nauczycieli, co przełoży się, mam nadzieję, na zmianę form i stylu nauczania i uczenia się w tradycyjnej rzeczywistości.

Jak zatem wykorzystać te cenne doświadczenia trudnego czasu pandemii i edukacji zdalnej i przenieść do modelu tradycyjnej, stacjonarnej szkoły, na którą przyjdzie czas już we wrześniu?

Wszyscy jesteśmy sobie potrzebni. Relacje i wzajemne uczenie się od siebie

Od samego początku wielu z nas alarmowało i mówiło o konieczności pielęgnowania relacji z uczniami i stawania w pierwszej kolejności właśnie na nie właśnie. Na bazie właściwie zbudowanych wirtualnych kontaktów personalnych, można tworzyć podwaliny edukacji i współpracy.

Myślę, że po raz kolejny przekonaliśmy się o tym jak odpowiedni kontakt nauczycieli z uczniami, z rodzicami i odwrotnie, jest ważny, i jaki ma wpływ na efektywność procesu uczenia się. Bez właściwych relacji i kontaktów w niektórych szkołach niestety zaczęły się tzw. rajdy na lekcjach online, nieporozumienia i wzajemne obwinianie.

To, co przeniesiemy do tradycyjnej szkoły z tej przestrzeni, to przekonanie, że relacje są sednem kontaktów i współpracy. Wzajemne zrozumienie i empatia potrafią rozwiązać wiele nieporozumień. Odrobina pokory i umiejętność przyznania się do błędu czy niewiedzy mogą być dla nas, nauczycieli, punktem wyjścia do zmiany i rozwoju. Wszyscy uczymy się nowej rzeczywistości i nie ma powodu, abyśmy się tego wstydzili. Przeciwnie, uważam, że uczenie się od siebie, w tym nauczycieli od uczniów, powinno być nową jakością edukacji. Umiejętności cyfrowe uczniów mogą posłużyć nam do budowania nowej, cyfrowej szkoły i byłoby wspaniale, gdybyśmy my, nauczyciele i rodzice, chcieli się od naszych dzieci uczyć. Wszyscy jesteśmy sobie potrzebni.
Pozytywne wzorce i wypracowanie nawyku korzystania z nowych technologii
Myślę, że obecna sytuacja pokazała nam, jak bardzo potrzebujemy nowej, cyfrowej szkoły, nowych metod nauczania, nowego podejścia, nowoczesnego sprzętu i stałego podnoszenia swoich kompetencji cyfrowych. Parafrazując słowa zawarte w fantastycznej książce Jordana Shapiro „Nowe cyfrowe dzieciństwo", że opór przed cyfrową szkołą jest jak opór Sokratesa przed słowem pisanym, jest daremny, zachęcam wszystkich do zmiany podejścia do cyfrowej szkoły. Ta zmiana jest nam wszystkim potrzebna.

Skorzystajmy z pozytywnych wzorów, doświadczenia i kompetencji nauczycieli eduzmieniaczy, którzy od wielu lat dzielą się swoim dorobkiem na blogach i na portalach społecznościowych. Do najciekawszych zaliczyć można: blog SuperbelfrzyRP, Cyfrowy Dialog, Klikankowo, Digitalni i Kreatywni Nauczyciele, eTwinning Polska czy mój, który współprowadzę z koleżanką www.specjalni.pl. Jest wiele fantastycznych grup nauczycielskich, w ramach których pedagodzy entuzjaści dzielą się swoją wiedzą i doświadczeniem. Wspomnieć też należy o organizacjach pozarządowych i fundacjach, które od wielu lat wdrażają programy podnoszące kompetencje cyfrowe uczniów i nauczycieli. Mam nadzieję, że obecnie tego typu programy będą cieszyły się jeszcze większym zainteresowaniem. Do najciekawszych i dostępnych bezpłatnie zaliczyć można programy: SuperKoderzy, Zaprogramuj Przyszłość czy Centrum Mistrzostwa Informatycznego.
Organizacja pracy szkoły. Liczymy na nowe otwarcie
Sytuacja, z którą wszyscy się mierzymy, obnażyła irracjonalność i zbytnią obszerność podstawy programowej z wielu przedmiotów. Nieprawdopodobna jej objętość i mała uniwersalność w wielu przypadkach uniemożliwia racjonalne uczenie się rzeczy, które w nowoczesnej rzeczywistości nie są potrzebne. Środowisko nauczycielskie liczy na zmianę i nowe otwarcie w tym zakresie. Osobiście bardzo mi zależy przede wszystkim na zmianie podstawy programowej dla uczniów z lekką niepełnosprawnością intelektualną.

Ponadto nieuniknione wydaje się zwiększenie nakładów na cyfryzację szkół, na doposażenie placówek w nowoczesny sprzęt. Należy także przyznać dyrektorom większą swobodę decyzji w tym zakresie. W każdej placówce wiedzą najlepiej, czego najbardziej potrzeba i jaki sprzęt warto kupić. Konieczne są więc kolejne programy, takie jak „Aktywna tablica", ale zapewniające dyrektorom większą elastyczność w zakresie wyboru sprzętu. Liczę także na refleksję tych dyrektorów, którzy do tej pory nie widzieli potrzeby wdrożenia dziennika elektronicznego czy profesjonalnych platform e-learningowych do edukacji zdalnej. Mam nadzieję, że doświadczenia, które wszyscy zdobyliśmy nie tylko w prowadzeniu e-lekcji, ale także podczas prowadzenia zdalnych zebrań z rodzicami i zdalnych spotkań rad pedagogicznych skłonią nas do zmiany postrzegania nowoczesnej technologicznie edukacji.

Wskazane jest niewątpliwie - również, a może przede wszystkim - wzmocnienie i docenienie roli kreatywnych nauczycieli, bo to dzięki nim w ogóle to przedsięwzięcie miało szansę powodzenia. Liczę także, że po powrocie do szkoły różne czasochłonne zebrania i spotkania zespołów nauczycieli będzie można przenieść chociaż częściowo do wirtualnego świata, bo już wiemy, że tak można.

Mam nadzieję, że uczniowie i nauczyciele chętniej będą korzystać z wirtualnych konsultacji i wsparcia, np. w ramach rozwijania swoich zainteresowań.
Nauczyciele. Mamy potencjał, którego nie można zmarnować
Nie możemy zmarnować potencjału nauczycieli i kompetencji, które zdobyli na polu zmagań z edukacyjną materią podczas zdalnej edukacji. Bardzo liczę na kontynuację dobrych praktyk i na umiejętne połączenie wykorzystywania tradycyjnej czarnej, kredowej tablicy z interaktywnym monitorem.

Okres nauki zdalnej pokazał ogromny potencjał wielu nauczycieli i ich niezłomność w dzieleniu się wiedzą i swoimi umiejętnościami. Tego potencjału nie możemy zaprzepaścić, a wręcz przeciwnie, musimy zadbać o jego rozwój. Dlatego apeluję do nauczycieli o wzajemne, dalsze wspieranie się, zmianę metod, form pracy i oceniania. Konieczne jest odejście od podających metod nauczania na rzecz kreatywnego uczenia się, poznawania i penetrowania przez samego ucznia wirtualnych zasobów.

Namawiam także do refleksji nad własnym warsztatem pracy i ścieżką rozwoju zawodowego, a tym samym planami dotyczącymi awansu zawodowego. Może to niepopularne, co powiem, i spotka się z krytyką, ale to już chyba najwyższy czas, abyśmy zaczęli wymagać od nauczyciela dyplomowanego zaawansowanych umiejętności w zakresie nowych technologii w edukacji.

Edukacja zdalna pokazała także, że istnieje możliwość przeniesienia niektórych naszych aktywności do wirtualnego świata. Przykładem może być akcja #TacyjakMy, którą przeniosłam do wirtualnego świata.

Pandemia i wyzwania zdalnej edukacji utwierdziły nas w przekonaniu, że trudne sytuacje rodzą kreatywność, pobudzają przedsiębiorczość i mobilizują do uczenia się i poznawania nowych rzeczy. Mam nadzieję, że wyzwoliło to w nas wszystkich refleksję i będzie sprzyjać wdrażaniu takich metod i form pracy, w których w centrum będzie uczeń - uczeń, który poszukuje, doświadcza, selekcjonuje informacje, a nie otrzymuje gotowe rozwiązania.

Ankieta redakcyjna. Czas zdalnego nauczania i co dalej? Katarzyna Nowak-Zawadzka: Sednem są relacje
Rodzice. Ich pomoc i zaangażowanie są kluczowe
Podczas edukacji zdalnej rodzice odgrywają ogromną rolę. Ich pomoc i zaangażowanie są kluczowe i nieocenione. Na początku nie było łatwo, bo festiwal zadań domowych, które przesyłano uczniom, wywołał oburzenie i frustrację rodziców, zresztą uzasadnione. Potem pojawiła się refleksja, że konieczne jest wyposażenie również rodziców w kompetencje cyfrowe. Wielu z nich poznało wiele narzędzi TIK-owych po to, by wesprzeć i pomóc swoim dzieciom. To ogromny krok na rzecz dalszej współpracy rodziców z nauczycielami i na rzecz zmiany nastawienia wobec nowych technologii. Wzrost świadomości i umiejętności cyfrowych rodziców spowodują zmniejszenie niepożądanych aktywności ich dzieci w internecie. Mam nadzieję na wzmocnienie relacji nauczycieli i rodziców opartych na wzajemnym wsparciu i szacunku. Sytuacja edukacji zdalnej uświadomiła wielu rodzicom to, jak trudna i odpowiedzialna jest praca nauczyciela oraz to, że umiejętności i wiedza ich dzieci nie biorą się znikąd.
Uczniowie. Doceniajmy, a nie oceniajmy
Zdalne nauczanie obnażyło braki w wielu aspektach edukacji dzieci i młodzieży. Na pierwszym planie pojawiła się nieumiejętność samodzielnego uczenia się, zdobywania wiedzy i braki kompetencji w zakresie organizacji pracy i nauki. Jestem przekonana, że to obszar wymagający rozwoju. Należy położyć jeszcze większy nacisk na tworzenie warunków szkolnych do odkrywania pasji, większej samodzielności i zaufania w stosunku do uczniów. Istotne jest to, byśmy kontynuowali wypracowaną i pożądaną w czasach edukacji zdalnej zasadę doceniania, a nie oceniania. Stosujmy nadal konstruktywną, kształtującą ocenę zwrotną i poszerzajmy wachlarz sposobów oceny wiedzy i umiejętności uczniów. Kładźmy większy nacisk na samodzielność, na poszukiwawczy eksperymentujący model uczenia się.

Jaka będzie polska szkoła „po"... Marta Florkiewicz-Borkowska: Razem przebijemy beton
Wzajemny szacunek i współpraca wszystkich stron
Reasumując, czas edukacji zdalnej okazał się bardzo trudnym okresem i czasem próby dla całej naszej społeczności. Nie było i nadal nie jest łatwo, ale wspólnie uda nam się przejść przez ten wymagający czas.

Dlatego, drodzy Nauczyciele, Rodzice i Uczniowie, nie kopcie pod sobą dołków, bo wszyscy jesteśmy od siebie zależni. Współpracując i wypracowując przenikające się działania i metody pracy, mamy szansę na odniesienie sukcesu. Uczmy się od siebie i wzajemnie się doceniajmy.

Zmian nie da się uniknąć, choć czasami bywają kłopotliwe, a nawet przerażające. Nie trzymajmy się kurczowo tego, co znane i oswojone, dajmy sobie szansę na rozwój!
Zyta Czechowska
Nauczyciel Roku 2019, nauczycielka i pedagog specjalny w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku (woj. wielkopolskie)

Artykuł ukazał się w Głosie Nauczycielskim N nr 25-26 z 17-24 czerwca br.

Marcin Zaród, Nauczyciel Roku 2013, o zdalnym nauczaniu: same cyfrowe narzędzia nie wystarczą
Ankieta Głosu. Szkoła po pandemii
Od wielu tygodni kształcenie odbywa się w sposób zdalny. Czas na podsumowanie: czego w tym czasie dowiedzieliśmy się o polskiej szkole, nauczycielach, uczniach, rodzicach? Czy te wnioski, doświadczenia można wykorzystać w przyszłości do wprowadzenia korzystnych zmian w edukacji? Jakie Nauczyciele Roku mają rekomendacje dla koleżanek i kolegów - jak uczyć po pandemii?

Takie pytania zadaliśmy laureatom naszego Konkursu Nauczyciel Roku. Cykl zainaugurował Marcin Zaród, Nauczyciel Roku 2013 („Szkło powiększające", GN nr 20-21 z 13-20 maja br.). Głos na ten temat zabrali już także Marzena Kędra, Nauczyciel Roku 2012 („Edukacja w koronie", GN nr 22 z 27 maja br.), Wiesław Włodarski, Nauczyciel Roku 2007 („Jest szansa!", GN nr 22 z 27 maja br.) oraz Marta Florkiewicz-Borkowska, Nauczyciel Roku 2017 („Razem przebijemy beton", GN nr 23-24 z 3-10 czerwca br.). W GN nr 25-26 z 17-24 czerwca br. opublikowaliśmy wypowiedzi Zyty Czechowskiej, Nauczyciela Roku 2019 ("Nie kopmy pod sobą dołków"), Barbary Halskiej, Nauczyciela Roku 2014 ("Nowy model") i Katarzyny Nowak-Zawadzkiej, Nauczyciela Roku 2015 ("Sednem są relacje").

# data[].attributes.attachment_link.title
Zyta Czechowska: Jak wykorzystać doświadczenia edukacji zdalnej po powrocie do stacjonarnej szkoły - Głos Nauczycielski

# data[].attributes.attachment_link.description
To, co przeniesiemy do tradycyjnej szkoły z tej przestrzeni, to przekonanie, że relacje są sednem kontaktów i współpracy. Umiejętności cyfrowe uczniów mogą posłużyć nam do budowania nowej, cyfrowej szkoły i byłoby wspaniale, gdybyśmy my, nauczyciele i rodzice, chcieli się od naszych dzieci uczyć. Wszyscy jesteśmy sobie potrzebni - pisze Zyta Czechowska, Nauczyciel Roku 2019, w ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak uczyć, by uczniowie ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w naturalny i kreatywny sposób rozwijali swoją wyobraźnię, zainteresowania, poznawali nowe osoby, nawiązywali przyjaźnie i znajomości? Jak kształtować kompetencje kluczowe uczniów, które są istotą edukacji i wpływają na jakość i efektywność poczynań w dorosłym życiu? Jakie aktywności zaproponować, by były one możliwe zarówno w formie stacjonarnej jak i w trakcie edukacji zdalnej? Myślę, że jednym ze sposobów, który daje szansę, a nawet gwarancję na wszechstronny rozwój ucznia, zarówno w tradycyjnej szkole jak i podczas zdalnej nauki, jest projekt edukacyjny. Dlaczego projekt?
Ponieważ umożliwia nauczycielom, terapeutom, a także rodzicom, poznanie predyspozycji, zainteresowań i umiejętności uczniów. Dzięki różnorodnym zadaniom zaplanowanym w pracy projektowej umożliwiamy naukę i aktywność wszystkim dzieciom, bez względu na ich rodzaj inteligencji i predyspozycji. Na odniesienie sukcesu szansę mają zarówno słuchowcy jak i uczniowie u których dominującym zmysłem jest wzrok. Projekt sprawdzi się w pracy z uczniami z wysoką samooceną jak i z uczniami o niskim poczuciu własnej wartości. Swoje miejsce odnajdą w nim uczestnicy preferujący rolę lidera i uczniowie lubiący aktywności w cieniu innych. I to właśnie jest dla mnie argumentem przemawiającym za częstym zastosowaniem tej metody, zarówno w edukacji stacjonarnej, jak i zdalnej. Doskonale sprawdza się także w pracy z uczniami o specjalnych potrzebach edukacyjnych.

Niezwykle istotne jest to, że projekt pozwala na zastosowanie różnorodnych metod, form i środków dobranych do konkretnych aktywności oraz możliwości i potrzeb dzieci. Wykorzystanie nowoczesnej technologii, typowe dla realizacji projektów, aktywizuje uczniów i wyraźnie uatrakcyjnia proces uczenia się. Ułatwia komunikację, realizację zadań i wymianę doświadczeń, a także efektywną i efektowną prezentację wyników pracy.
Co jest gwarancją uzyskania pozytywnych efektów, które założymy w procesie jego realizacji?
Z pewnością jest nią odpowiedni dobór aktywności, które powinni zaplanować uczniowie, bo to oni w konsekwencji będą się z nimi mierzyć. Dajmy im zatem szansę, aby sami stali się kreatorami planów i harmonogramów. Pozwólmy im dobierać narzędzia, decydować o sposobie wykorzystania. A my bądźmy dla nich wsparciem, inspiracją i głosem doradczym w tym procesie.

Taką formę projektu oferuje właśnie program eTwinning. Tu w centrum stawiany jest rozwój najważniejszych kompetencji uczniów, rozwój realizowany poprzez współpracę, innowacyjne podejście, niestandardowe metody i elastyczność pozwalającą dopasowywać na bieżąco metody, narzędzia i działania. To także miejsce, gdzie poprzez dzielenie się wiedzą, dobrą praktyką i doświadczeniem wiele skorzystać mogą także nauczyciele.

Fantastyczne jest to, że eTwinning udostępnia nam także idealne narzędzia do pracy. Na bezpłatnej platformie możemy odnaleźć partnerów projektowych, wymieniać się doświadczeniami, pracować nad projektem i upowszechniać jego rezultaty. Liczne narzędzia do komunikacji (wideokonferencje, fora, czaty) niezwykle ułatwiają współpracę.

Ogromnym wsparciem przy realizacji zadań jest też bogata oferta bezpłatnych kursów i szkoleń, z których może skorzystać każdy zarejestrowany w eTwinning nauczyciel. Z ich pomocą może pogłębiać swoją wiedzę na temat nowych technologii, kreatywnych narzędzi TIK, które wzbogacą projekt i wpłyną na efektywne kształtowanie kompetencji kluczowych uczniów. Ja sama korzystałam z wielu takich szkoleń i webinariów, a dziś jako ambasadorka programu eTwinning mam przyjemność dzielić się swoimi umiejętnościami z innymi nauczycielami.
Top lista edukacyjnych narzędzi TIK
Oferta programów, aplikacji jest ogromna. Każdy znajdzie w niej narzędzia, które najlepiej będą pasować do jego potrzeb i oczekiwań. Wiele też okaże się zupełnie nietrafionych (patrząc np. z perspektywy umiejętności naszych uczniów). Po realizacji licznych projektów edukacyjnych, bogatsza o nowe, praktyczne umiejętności i doświadczenie, stworzyłam własną top listę z narzędziami TIK, które sprawdzają się w pracy projektowej z uczniami ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi (SPE).

Bardzo ważne są na niej aplikacje i programy, które pozwalają na uporządkowanie działań, czyli mapy myśli. Najczęściej do ich tworzenia wykorzystuję program webowy -, który daje możliwość zapisywania pomysłów w formie haseł, ale dodatkowo wzbogaconych o obraz, co ułatwia moim uczniom zapamiętywanie.

Na drugim miejscu są narzędzia, które wizualizują efekty naszej pracy, czyli przeróżne aplikacje do przygotowania plakatów, infografik i ogłoszeń. Stawiam na takie, które są po pierwsze bezpłatne, łatwe w obsłudze i intuicyjne, by moi uczniowie bez problemu mogli z nich samodzielnie korzystać. Często korzystamy z aplikacji na urządzenia mobilne: świetnie sprawdzi się także . Do ulubionych natomiast należy oraz . Wszystkie te programy zawierają bezpłatne szablony, które można edytować i dostosować do własnych potrzeb.

Na mojej liście nie mogło zabraknąć komiksów, które są swego rodzaju sposobem na wizualizację działań, prezentację procesu projektowego i, zgodnie z metodą Treningu Umiejętności Społecznych, także sposobem na generalizację wyuczonych umiejętności. Poprzez komiks dzieci mogą zwizualizować to czego nauczyli się w projekcie, a także opowiedzieć o swoich emocjach i np. trudnościach, które są nieodzownym elementem procesu projektowego. Ulubionym narzędziem moich uczniów jest Nie wymaga logowania i jest niezwykle prosty w obsłudze. Wystarczy dodać kilka zdjęć, rysunków, dymki dialogowe, dobrać filtr i mamy komiks, który zachwyci każdego odbiorcę.

Ostatnio ulubionym narzędziem, które wykorzystuje nie tylko w projekcie, ale także podczas zajęć zdalnych jest Dzięki tej aplikacji tworzę interaktywne prezentacje, a także świetnie sprawdzające się w projektach gry logiczne i escape roomy z zadaniami i aktywnościami dla uczniów. Jedno z takich zadań (Patriotyczna mucha ) stworzyliśmy wspólnie podczas zajęć zdalnych - wspiera rozwój kompetencji cyfrowych, logicznego myślenia i orientacji przestrzennej. Opracowane z pomocą tych narzędzi zasoby mogę w prosty sposób udostępnić uczniom za pomocą linku, kodu QR, umieścić na blogu, stronie szkoły lub projektu.

W projekcie edukacyjnym z uczniami z SPE sprawdzą się także elektroniczne książeczki, które są swego rodzaju spisem emocji, wrażeń, ale też mogą stać się elektroniczną kroniką działań projektowych. Ja najczęściej korzystam ze StoryJumper . Efekt jest atrakcyjny wizualnie, i co najważniejsze łatwy do udostępnienia w różnych formach. Idealnie sprawdza się przy upowszechnianiu rezultatów projektu.

Ewaluując projekt warto skorzystać z chmur wyrazowych, w których uczniowie wyrażą swoje zdanie na temat współpracy i realizowanych zadań. Sama często korzystam z WordArt . Wygenerowana chmura jest interaktywna, ale mogę ją pobrać także jako plik .jpg i wykorzystać jako element karty pracy, ćwiczenia, czy ozdobnik pocztówki dla partnerów projektowych.

Ciekawym narzędziem do podsumowania pracy będą również awatary, wyrażające opinie i emocje członków projektu. Warto skorzystać z , który pozwala na generowanie postaci bez konieczności logowania i zakładania konta, a stworzoną pracę można udostępnić za pomocą linku lub pobrać na komputer w wielu formatach. Na uwagę zasługuje także , który dodatkowo umożliwia nagrywanie wypowiedzi. Jest to fantastyczny sposób na prezentację działań projektowych, poszerzanie słownictwa, doskonalenie wypowiedzi, ale także kreatywna forma opisu postaci, czy nawet kolegów projektowych.

Podczas edukacji zdalnej bardzo często przygotowujemy dla naszych uczniów, krótkie tutoriale i nagrania wideolekcji. W projekcie przekazujemy w ten sposób instrukcje do wykonania zadań, informację zwrotną czy prezentację rezultatów. Ciekawe materiały można przygotować korzystając z Aby z niego skorzystać należy założyć wirtualną klasę projektową, dodać tematyczną tablicę i przypisać obszar preferowanych odbiorców. Taki wideo instruktaż można wzbogacić o dodatkowe efekty wizualne, doklejając zdjęcia, tekst, udostępniając tablicę czy fikuśne filtry. Zachęcam do skorzystania z mojego tutoriala , który zademonstruje jak to zrobić.

Większość projektów kończy się wręczeniem uczniom dyplomów, odznak, certyfikatów i medali. Do ich tworzenia możecie wykorzystać fantastyczny generator na stronie Eduzabawy, który udostępnia mnóstwo edytowalnych szablonów.
Dobre praktyki
Więcej narzędzi, a także inspiracji dotyczących realizowanych projektów znajdziecie na blogu www.specjalni.pl, na którym z Jolantą Majkowską opisujemy aplikacje, programy i platformy, które naszym zdaniem sprawdzą się nie tylko w edukacji z uczniami z SPE, ale także w edukacji ogólnodostępnej.

W ostatnich kilku latach realizowałam z uczniami wiele projektów eTwinning, które mogą być inspiracją i formą dobrych praktyk. Współpracowałam z wieloma nauczycielami z całej Polski, którzy byli dla mnie przewodnikami i wsparciem. Jednym z ostatnich projektów jest , który kontynuujemy w trybie klasowym w czasie edukacji zdalnej. Działania projektowe opisujemy nie tylko na platformie TwinSpace, ale także na specjalnie w tym celu założonym blogu , który jest fantastyczną formą promocji i upowszechniania rezultatów. Jeśli chcecie założyć własnego bloga skorzystajcie z kursu na platformie eTwinning - będzie doskonałym wsparciem i ułatwi pierwsze kroki.
Autorka: Zyta Czechowska
Absolwentka UAM w Poznaniu, na kierunku pedagogika specjalna, od ponad 20 lat terapeuta i nauczyciel w szkole specjalnej. Pasjonatka nowoczesnych technologii. Współautorka projektu sieci współpracy nauczycieli „ Czas TIKa", prowadzi warsztaty, szkolenia i Rady Pedagogiczne dla nauczycieli z zakresu stosowania i wdrażania TIK. Współprowadzi bloga edukacyjnego www.specjalni.pl. Ekspert ds. awansu zawodowego nauczycieli. Trenerka Mistrzów Kodowania w zakresie programowania. Należy do społeczności Superbelfrzy RP. W 2017 r. otrzymała Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej za szczególne osiągnięcia edukacyjne i wychowawcze. Posiada tytuł Microsoft Innovative Educator Ekspert, nadawany przez firmę Microsoft najbardziej innowacyjnym nauczycielom na świecie. W 2019r otrzymała także tytuł Nauczyciela Roku. Ambasadorka programu eTwinning.

# data[].attributes.attachment_link.title
Edukacja online i projekty z uczniami ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi | .eTwinning Polska

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak uczyć, by uczniowie ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w naturalny i kreatywny sposób rozwijali swoją wyobraźnię, zainteresowania, poznawali nowe osoby, nawiązywali przyjaźnie i znajomości? Jak kształtować kompetencje kluczowe uczniów, które są istotą edukacji i wpływają na jakość i efektywność poczynań w dorosłym życiu?

# data[].attributes.attachment_link.title
#005 - Zyta Czechowska - Nauczanie w szkołach specjalnych okiem Nauczyciela Roku 2019

# data[].attributes.attachment_link.title
Poznaj z Nami SuperMoce - publikacja.pdf

# data[].attributes.attachment_link.description
Aby czytać nasze artykuły wyłącz AdBlocka/uBlocka lub dodaj wyjątek dla naszej domeny.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zdalne nauczanie uczniów ze SPE - jak robić to ciekawie, bezpiecznie i efektywnie? [PRAKTYCZNE PORADY]

Nauczanie zdalne stało się koniecznością - również dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Wywołało to obawy i troskę o dzieci i młodzież nie tylko wśród nauczycieli, ale przede wszystkim wśród rodziców. Większość szkół specjalnych, a nawet ogólnodostępnych nie pracowała dotąd z wykorzystaniem nowych technologii. Platformy do nauczania zdalnego to nowość, którą w przyspieszonym tempie należało poznać i przyswoić.

Czas edukacji zdalnej to okres, w którym należy odejść od schematu, sztampy i tradycyjnych form nauczania na rzecz cyfrowych przestrzeni i narzędzi.

Czy w ogóle mamy szansę i możliwości, aby zaprosić do tej nowej, wirtualnej przestrzeni uczniów z niepełnosprawnościami?

Z pewnością częściowo tak. Niestety nie w przypadku każdego dziecka będzie to możliwe i efektywne.

Po pierwsze dlatego, że nie każdy uczeń posiada odpowiedni sprzęt komputerowy i dostęp do internetu. Znaczącym elementem warunkującym organizację zdalnego nauczania są także możliwości intelektualne i poznawcze uczniów.

Po drugie, nie wszyscy nauczyciele pracowali dotąd z wykorzystaniem nowych technologii, nie mają też odpowiedniego zaplecza sprzętowego. Potrzeba też czasu, aby uzupełnić swoje kompetencje cyfrowe i zmienić metodykę pracy na odpowiednią do zdalnej formy nauczania. Szkoły dopiero wdrażają bezpieczne rozwiązania chmurowe, które pomogą w prowadzeniu zdalnych lekcji. Wszystko wymaga czasu i uważności.

W przypadku wielu szkół specjalnych nauczanie zdalne odbywa się dwutorowo. Rodzaj nauczania zdalnego jest dostosowany do umiejętności cyfrowych, możliwości intelektualnych, ale przede wszystkich sprzętowych uczniów. Istotne w doborze rodzaju nauczania i zastosowanych aktywności były zadeklarowane przez rodziców możliwości czasowe, by zaangażować się w pomoc uczniom.
Microsoft Teams - jak zaczać
Od kilku lat efektywnie wykorzystujemy pakiet aplikacji Office 365 w swojej pracy. Przede wszystkim ze starszymi uczniami korzystamy z bezpiecznego konta pocztowego Outlook, które daje im możliwość odbierania i wysyłania wiadomości także podczas korzystania z aplikacji na urządzeniach mobilnych, dzięki czemu mają oni stały dostęp do wiadomości. Idealnym rozwiązaniem w czasie zdalnych lekcji okazała się aplikacja Teams. Z aplikacji Microsoft Teams można korzystać na komputerze stacjonarnym, w internecie oraz na urządzeniach mobilnych z systemami operacyjnymi iOS i Android.

Wybrałyśmy tę formę kontaktu i uczenia się przede wszystkim po to, by usprawnić i uporządkować pracę. Aplikacja jest pomocna również przy roboczej wymianie informacji, tworzeniu, przechowywaniu i publikowaniu plików spójnych dla danego zespołu czy całej klasy, ale z powodzeniem wykorzystamy ją także w pracy 1:1. Idealnie w tym przypadku sprawdził się też czat, gdzie łatwiej jest uczniom z zaburzeniami funkcji komunikacyjnych wymieniać się poglądami i pomysłami. Niezwykle motywująca okazała się możliwość łączenia się online. Uczniowie uwielbiają się komunikować w ten sposób. Możliwość rozmowy, widzenia się i współpracy dała im namiastkę normalności.

Od czego należy zacząć?

Należy zgłosić szkołę i uruchomić dla niej bezpłatny pakiet edukacyjny Office 365.

Trzeba wygenerować uczniom adresy mailowe, najlepiej z domeną szkoły. Wiele wysiłku na pewno będzie kosztowała nas pomoc w zalogowaniu się do platformy. My dla swoich uczniów przygotowałyśmy tutorial wideo, który znacznie ułatwił im tę czynność.

Tutorial znajduje się TUTAJ
Jak korzystać z Teams?
Zaloguj się do platformy Office 365 i wybierz aplikację Teams, a następnie załóż zespół, czyli swoją klasę - lub przedmiot, którego uczysz.

Jak utworzyć zespół, dowiesz się z tutorialu zamieszczonego TUTAJ.

Po zalogowaniu krok po kroku, dając sobie czas, należy wdrożyć uczniów do sprawnego poruszania się w aplikacji: wyjaśnić funkcjonalności i zacząć od prostych rzeczy, witania się, wysyłania wiadomości, wstawiania i pobierania plików.

Aplikacja Microsoft Teams to najlepsza aplikacja do przesyłania wiadomości w organizacji - obszar roboczy zapewniający współpracę i komunikację w czasie rzeczywistym, spotkania, udostępnianie plików i aplikacji, a nawet okazjonalne użycie emotek. Wszystko w jednym miejscu, wszystko w otwartym obszarze, wszystko dostępne dla wszystkich.

Jeśli uczeń lub rodzic będą chcieli porozmawiać z nauczycielem prywatnie, mają taką możliwość, ponieważ dostępny jest prywatny czat.

Na platformie Teams możemy połączyć się z wykorzystaniem kamerki z 25 uczniami na raz, ale możemy jej także użyć do kontaktu z jednym uczniem podczas terapii czy lekcji indywidualnej. Kiedy łączymy się online za pomocą kamery, możemy wyciszyć uczniom mikrofony, tak by nie przeszkadzały w prowadzeniu zajęć. Każdy uczestnik może sam aktywować i dezaktywować mikrofon oraz kamerę. Podczas lekcji online w trakcie łączenia istnieje także możliwość udostępniania swojego pulpitu. Dzięki tej funkcji zaprezentujemy uczniom przygotowane wcześniej ćwiczenia, quizy czy slajdy prezentacji. Możemy włączyć wideo, a nawet pliki muzyczne, co sprawi, że nasze lekcje staną się bardziej atrakcyjne dla dzieci. Na platformie z powodzeniem udostępnimy link do interaktywnego materiału, a nawet testu, który przygotujemy np. w aplikacji Forms.

Klikając pod oknem konwersacji w ikonę kamery, rozpoczynamy spotkanie.

Podczas trwającego spotkania klikamy ikonę ekranu ze strzałką, a następnie wybieramy opcję udostępniania pulpitu, tablicy lub innych zewnętrznych platform.

Spotkanie kończymy, klikając w trzy kropki, a następnie - zakończ spotkanie. W tym miejscu mamy także możliwość rozpoczęcia nagrania naszego spotkania, ale również widoku notatek ze spotkania i innych opcji.

Dodatkowym atutem Teams jest to, że firma Microsoft ma w swoich zasobach niesamowite narzędzie: czytnik immersyjny, który jest doskonałym wsparciem dla uczniów z SPE, ale także dla uczniów ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się.

Wchodzący w skład tzw. narzędzi edukacyjnych firmy Microsoft (Microsoft Learning Tools) czytnik immersyjny to narzędzie umożliwiające czytanie na głos przez narratora, dzielenie tekstu na sylaby czy zwiększanie odstępów między wierszami i literami. Czytnik współpracuje z Microsoft Edge i aplikacjami Office na kilku różnych platformach. Jego najnowsza aktualizacja wnosi parę wyczekiwanych funkcji, w tym słownik obrazkowy, kolorowanie różnych części mowy i roaming ustawień.

Czytnik immersyjny firmy Microsoft to bezpłatne narzędzie, które wspiera naukę czytania niezależnie od wieku i umiejętności użytkowników. Narzędzie używa sprawdzonych technik w celu rozwoju następujących umiejętności:

rozumienie tekstu,

nauka języków,

dekodowanie dla czytelników z dysleksją.

Czytnik immersyjny jest też używany przez narzędzia gramatyczne i słownik programu Microsoft Edge.

Dla ucznia, który ma problem z poprawnym czytaniem, któremu przeszkadza zbyt zwarta lub zbyt drobna czcionka, możemy przygotować odpowiednio dobrany i dostosowany tekst, następnie zaznaczyć opcję narratora, który go przeczyta, lub uruchomić dyktafon, który zapisze wypowiedziany przez ucznia tekst. Jest to istotna pomoc w terapii dysleksji czy dysgrafii. Uczeń samodzielnie wybiera szybkość czytania, głos męski lub damski.

Innym rozwiązaniem, które sprawdzi się w edukacji zdalnej i edukacji online dzieci z SPE, jest pakiet G Suite. Zachęcamy szkoły do uruchomienia tej usługi, ponieważ jest ona w pełni bezpieczna zarówno dla uczniów, jak i dla nauczycieli - i do tego całkowicie bezpłatna. Aby założyć G Suite, należy wejść na stronę https://gsuite.google.com/signup/edu/welcome i postępować zgodnie ze wskazówkami.

Usługa ta zapewnia uczniom i nauczycielom konto e-mail w domenie szkoły, możliwość komunikacji i współpracy w czasie rzeczywistym oraz dostęp do wielu aplikacji, w tym do aplikacji Classroom, gdzie nauczyciel może zorganizować nie tylko zajęcia wynikające z ramowych planów nauczania, ale także zajęcia w ramach pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Mogą być one prowadzone zarówno grupowo, jak i indywidualnie. Aby dołączyć do grupy, uczeń wpisuje kod zajęć podany przez nauczyciela. W aplikacji Classroom udostępnimy filmy, interaktywne ćwiczenia, obrazy, cyfrowe notatki i zadania stworzone w aplikacjach Google. Spośród wielu dostępnych aplikacji opiszemy tu kilka, w których przygotowanie ćwiczeń dostosowanych do potrzeb i możliwości dzieci jest bardzo proste. Dodatkowo programy te pozwalają na wizualizację prezentowanych zagadnień, co ma ogromne znaczenie dla uczniów z SPE, ponieważ bardzo ułatwia naukę.
Rysunki Google
Rysunki okazały się niezbędnym narzędziem w pracy z dziećmi z SPE. Wykorzystane do tworzenia materiałów dla uczniów dają wbrew pozorom ogrom możliwości.

Rysunki Google to tak naprawdę duży cyfrowy arkusz papieru, do którego można dodawać tekst, obrazy, kształty i linie. Prosty i intuicyjny interfejs sprawia, że można ich używać do pracy z uczniem w każdym wieku. Jak zatem korzystać z tej aplikacji? Jednym ze sposobów, który szczególnie polecamy, jest praca na szablonach. W Rysunkach Google takie graficzne organizery stworzymy bardzo szybko. Udostępnione uczniom mogą być ciekawą formą pracy na zajęciach dodatkowych. W połączeniu z aplikacją Classroom dają możliwość stworzenia kopii dla każdego dziecka.

Link do przykładowego szablonu: https://bit.ly/2YdHBpe.
Jamboard
Jamboard to tablica do współpracy, która pozwala na tworzenie notatek, pomysłów, burz mózgów i zadań. Na tablicy równocześnie może pracować nawet cała klasa. Każdy uczeń jest podpisany imieniem i nazwiskiem, dzięki czemu nauczyciel ma kontrolę nad tym, co się na niej dzieje. Ważny jest sposób udostępniania. Jeżeli zaznaczymy opcję edycji, to dzieci będą mogły nanosić zmiany widoczne w czasie rzeczywistym. Aplikacja sprawdzi się nie tylko na lekcji z dziećmi z SPE, ale również na zajęciach rewalidacyjnych i zajęciach specjalistycznych, ponieważ nauczyciel z łatwością wizualizuje za jej pomocą omawiane treści.
Dokumenty
Dokumenty Google to narzędzie do edycji tekstu. Dokumenty tworzymy bezpośrednio w przeglądarce, możemy do nich dodawać łącza, obrazy i rysunki. I to wszystko za darmo. Nad dokumentem mogą pracować jednocześnie wszyscy uczniowie, a każda naniesiona zmiana widoczna jest w czasie rzeczywistym i zapisywana automatycznie.

Mniej znaną funkcją tego programu jest możliwość pisania głosem, która jest dostępna w przeglądarce Chrome. Aby móc z niej skorzystać, trzeba włączyć mikrofon. Urządzenie należy dostosować w Panelu sterowania oraz w ustawieniach przeglądarki Chrome w zakładce Prywatność i bezpieczeństwo.

Aby uruchomić w dokumencie pisanie głosem, należy wybrać z zakładki Narzędzia - Pisanie głosowe. Wówczas pojawi się ikona mikrofonu, a po kliknięciu na nią rozpoczynamy tworzenie notatki. Jest to szczególnie przydatne dla osób niedowidzących lub niepełnosprawnych ruchowo i intelektualnie, ponieważ pozwala na pisanie bez używania klawiatury i myszy.
Planowanie i prowadzenie zajęć online w aplikacji Hangout Meet
Aplikacja Meet to narzędzie, które umożliwia zajęcia na odległość w formie wideokonferencji. Aby zorganizować spotkanie, należy wejść na stronę meet.google.com i rozpocząć spotkanie lub do niego dołączyć.

Po wpisaniu nazwy spotkania trzeba kliknąć i do wydarzenia. Po kliknięciu przycisku z nazwą wydarzenia pojawi się ekran z linkiem, który należy udostępnić uczniom. W jaki sposób? Można go wysłać mailem lub wkleić do aplikacji Classroom.

W Hangout Meet mamy również możliwość udostępnienia własnego pulpitu. Wystarczy kliknąć przycisk Zaprezentuj teraz i zdecydować, czy widoczny ma być cały ekran, czy tylko okno aplikacji. Swoje ekrany mogą również udostępniać uczniowie.

Aplikacja oferuje również dostęp do czatu. Pozwala zmieniać układ, w jakim widzimy uczniów. Do dyspozycji mamy:

pasek boczny - pokazuje jedną osobę większą w centrum, a pozostałe mniejsze z boku

wyróżnienie - umożliwia wybranie jednej osoby, która będzie widoczna dla wszystkich na pełnym ekranie

układ sąsiadujący - pozwala zobaczyć cztery osoby na jednym ekranie.

W każdym momencie możemy wyłączyć kamerę i mikrofon oraz wyciszyć mikrofony uczniów. Mamy także opcję usuwania ich ze spotkania. Istnieje również możliwość nagrania lekcji po skonfigurowaniu narzędzia w panelu administratora. W spotkaniu może wziąć udział nawet 250 osób.

Wszystkie omówione aplikacje są dostępne również na telefonie i tablecie z systemami Android i iOS, wystarczy je pobrać za darmo ze Sklepu Play lub AppStore.

Zaprezentowane przez nas narzędzia z pewnością usprawnią edukację dzieci z SPE. Zarówno Office 365, jak i G Suite oferują imponującą gamę aplikacji i funkcji do nauki i zarządzania klasą. Ponadto oba narzędzia są całkowicie bezpłatne, dzięki czemu szkoły mogą korzystać z nich bez żadnych kosztów.

Na rynku istnieje jeszcze wiele innych platform i aplikacji umożliwiających komunikację online, jak np. Zoom, Messenger, WhatsApp, Discord, Webex czy Whereby. Nie są jednak one bezpieczne pod kątem przepisów RODO, danych osobowych i dlatego nie rekomendujemy ich do formalnej pracy zdalnej z uczniami. Można z nich korzystać prywatnie, do kontaktu z nauczycielami czy znajomymi.

O autorkach:

Zyta Czechowska- Nauczyciel Roku 2019, pedagog specjalny, współautorka bloga edukacyjnego www.specjalni.pl. Ambasadorka programu eTwinning i członkini grupy SuperbelfrzyRP. Posiada tytuł Microsoft Innovative Educator Ekspert.

Jolanta Majkowska- wicedyrektor Zespołu Szkół Specjalnych w Kowanówku. Od lat wdraża nowoczesne technologie w pracy z dziećmi z SPE. Współautorka bloga www.specjalni.pl, członkini grupy Superbelfrzy RP

Autorki prowadzą również fanpage https://www.facebook.com/specjalniblog/

# data[].attributes.attachment_link.title
Zdalne nauczanie uczniów ze SPE - jak robić to ciekawie, bezpiecznie i efektywnie? [PRAKTYCZNE PORADY] | NOWA ERA

# data[].attributes.attachment_link.description
Nauczanie zdalne stało się koniecznością - również dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Wywołało to obawy i troskę o dzieci i młodzież nie tylko wśród nauczycieli, ale przede wszystkim wśród rodziców. Większość szkół specjalnych, a nawet ogólnodostępnych nie pracowała dotąd z wykorzystaniem nowych technologii.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Potrzeba komunikowania się jest jedną z najważniejszych potrzeb człowieka. To, że dziecko najczęściej niepełnosprawne intelektualnie nie mówi, nie znaczy wcale, że nie ma nam nic do powiedzenia.

Nie mogąc wypowiedzieć swoich potrzeb werbalnie ucieka w zachowania niepożądane takie jak krzyk, autoagresja, płacz pragnąc w taki sposób zwrócić na siebie uwagę i wyrazić swoje potrzeby. Warto więc zrobić wszystko, żeby nawiązać z dzieckiem kontakt i zrozumieć jego potrzeby.

Niezwykle pomocne mogą okazać się aplikacje mobilne, będące wsparciem dla osób z trudnościami w porozumiewaniu się oraz dla osób niemówiących. Polecane przez nas aplikacje są dostępne w języku polskim, można je dostosować do swoich potrzeb oraz pobrać za darmo z App Store lub sklepu Play.

Gadaczek Pro - aplikacja działająca w oparciu o system Android, można w niej nagrać krótkie wiadomości i wielokrotnie je odtworzyć. Dzięki Gadaczkowi osoba z problemami w komunikowaniu się ma dostęp do kilkudziesięciu wiadomości dzięki którym może w prosty sposób wyrazić swoje potrzeby. Program posiada także funkcje dodawania grafiki na poszczególne przyciski co znacznie ułatwia odszukanie potrzebnego nagrania.

Mówik - aplikacja przeznaczona na tablety i smartfony z systemem Android, to pierwszy polski program ułatwiający komunikację użytkownikom alternatywnych i wspomagających metod porozumiewania się. Mówik pozwalają takim osobom na rozmowę, przekazywanie swoich pragnień, myśli, opinii, potrzeb, pytań.

Aphasia Create PL - to rodzaj cyfrowego notatnika dedykowanego osobom z Afazją. Pozwala na zapisywanie codziennych sytuacji w postaci notatek, rysunków, zdjęć i udostępnianie ich innym osobom.

LetMeTalk - to darmowa aplikacja, które wspiera komunikowanie się we wszystkich sferach życia. Pozwala na układanie sekwencji obrazów i odczytywanie ich. Użytkownik może skorzystać z sponad 9000 obrazów dostępnych w aplikacji. Ponadto może dodawać własne obrazy lub zdjęcia wykonane telefonem lub tabletem. Nie wymaga dostępu do Internetu.
Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska są nauczycielkami w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku i członkiniami społeczności Superbelfrzy RP. Prowadzą blog www.specjalni.pl. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Superbelfrów. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.title
Aplikacje tabletowe pomocne w komunikowaniu się

# data[].attributes.attachment_link.description
Potrzeba komunikowania się jest jedną z najważniejszych potrzeb człowieka. To, że dziecko najczęściej niepełnosprawne intelektualnie nie mówi, nie znaczy wcale, że nie ma nam nic do powiedzenia. Nie mogąc wypowiedzieć swoich potrzeb werbalnie ucieka w zachowania niepożądane takie jak krzyk, autoagresja, płacz pragnąc w taki sposób zwrócić na siebie uwagę i wyrazić swoje potrzeby.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wywiad z Zytą Czechowską - Nauczycielem Roku 2019

# data[].attributes.attachment_link.description
Zawsze w trakcie naszych wirtualnych spotkań jest czas na swobodne rozmowy uczniów, ale też na planowanie kolejnych zajęć. Moi uczniowie mają głos, zawsze mają wpływ na to o czym będziemy rozmawiać i jaki quiz mam dla nich przygotować. Przykładem kreatywnej pracy, które była efektem ich wyboru, były kolaże z wycinków gazet, z bieżącymi informacjami.

# data[].attributes.attachment_link.title
Specjalni czyli nowe technologie w szkołach specjalnych

# data[].attributes.attachment_link.description
Uczniowie z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim charakteryzuje się istotnie niższym niż przeciętne funkcjonowaniem intelektualnym z jednocześnie współwystępującym ograniczeniem w zakresie dwóch lub więcej spośród następujących umiejętności przystosowawczych: porozumiewania się, samoobsługi, trybu życia domowego, uspołecznienia, korzystania z dóbr społeczno-kulturalnych, samodzielności, troski o zdrowie i bezpieczeństwo, umiejętności szkolnych, organizowania czasu wolnego i pracy (Kostrzewski).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Drogie Koleżanki i Koledzy...
otrzymujemy od Was wiele zapytań i próśb o wsparcie w kontekście nauczania zdalnego dzieci niepełnosprawnych intelektualnie. Prosicie o rady i wskazówki dotyczące organizacji takiego nauczania. Wszyscy wyrażacie opinię, że jest to niezwykle trudny obszar do zorganizowania, stąd narastające obawy.

Nie chcemy pouczać, nakazywać, czy też stawiać się w roli ekspertek, bo to niezwykle trudny temat, który nie wymaga sztampy i szablonu, ale indywidualnego podejścia każdego nauczyciela. Mamy dla Was jednak kilka wskazówek, które nam pomagają w organizacji tej trudnej sytuacji i być może przydadzą się Wam.

Pamiętajcie jednak, że nie ma złotego środka i jednego słusznego rozwiązania. Specyfika naszej pracy i funkcjonowania szkół specjalnych jest tak różna, że aby właściwie i efektywnie zorganizować proces zdalnego nauczania potrzeba po pierwsze spójności, planowości, korelacji i współpracy wszystkich nauczycieli. Nie da się przejść przez to samodzielnie, bo prędzej czy później napotkamy ścianę. Dajmy szansę dyrektorom na zaplanowanie i zorganizowanie systemu najbardziej odpowiedniego dla danego typu szkoły i warunków jakie szkoła posiada. Większość nauczycieli i szkół nie pracowała w ten sposób, więc nagle nie stanic się w tydzień szkołą w chmurze. Nie stanie się i nie musi. Nie popadajmy w niebezpieczny nurt tworzenia festiwalu narzędzi i aplikacji, a następnie wysyłania bez głębszej refleksji dzieciom.

Naszym głównym zadaniem jest informowanie i podpowiedź rodzicom tego gdzie dostępne są informacje i materiały, które mogą wykorzystać z uczniami. Skupmy się na przekazie tygodniowym, ustaleniu współpracy na tydzień, a nie wysyłajmy zadań każdego dnia. Dostosujmy też ilość treści i zadań dla konkretnego ucznia.

Po pierwsze....RODZICE!
Nawiążcie kontakt z Rodzicami. To oni są istotnym elementem naszej współpracy i gwarancją efektywności podjętych działań. Bez Rodziców niczego nie uda nam się zorganizować i wdrożyć. To oni są naszymi "przekaźnikami" i sprzymierzeńcami w relacjach i kontaktach z naszymi uczniami. Bez nich nie uda się nic...
Zastanówmy się wspólnie z nimi jaka forma kontaktu będzie dla ucznia i dla nas najlepsza. Jakim sprzętem dysponują i czy w ogóle jest możliwa bezpośrednia komunikacja. Poprośmy o pomoc i wsparcie. Ustalmy formę, czas i sposób kontaktu. Zastanówmy się wspólnie na ile możemy prosić ich o pomoc, ile czasu mogą poświęcić na bezpośrednią pracę z dzieckiem i wdrożenie naszych wskazówek. Czy jest szansa na wykonywanie naszych zadań i udzielanie przez nich informacji zwrotnej. Weźmy pod uwagę to, że w domu może być kilkoro dzieci, które też potrzebują ich wsparcia i dostępu do sprzętu komputerowego czy materiałów i przyborów szkolnych, które zostały w klasie. Potraktujmy ten czas nie tylko jako konieczność realizacji zadań, ale na odnowienie kontaktów, głębsze poznanie, czas na rozmowy i wzajemne wsparcie. Nie zadania do wykonania odgrywać będę w obecnej sytuacji największą rolę.

Po drugie.... SPRZĘT!
Zdajemy sobie sprawę, że nie każdy uczeń posiada w domu komputer. Nie wszyscy mają też internet. To samo dotyczy przecież nauczycieli. Jak zatem sprawić, by każdy uczeń miał równe szanse? Nie da się tego zapewnić z pewnością.
Wypośrodkujmy i zaplanujmy takie aktywności, do których bezpośredni dostęp do komputera nie jest koniecznością. Wykorzystajmy chociażby telefon, który ułatwi nam kontakt z naszym uczniem i jego rodzicami. Być może oburzą się niektórzy, że nie mają służbowych telefonów i nie zamierzają udostępniać prywatnego numeru. Mają do tego prawo. My jesteśmy jednak zdania, że są wyjątkowe sytuacje, w których naprawdę warto zrezygnować z dotychczasowych postanowień na rzecz dobra nas wszystkich. To jest moment, kiedy możemy uczłowieczyć też nasz zawód i postawić na inne niż do tej pory relacje. Stawiajmy oczywiście granice relacji, ale warto też w tym trudnym czasie postawić na inną formę kontaktu. Pokażmy uczniom i rodzicom, że my jesteśmy też ludźmi, rodzicami, też mamy obawy, ale w tym trudnym czasie jesteśmy razem i możemy na siebie liczyć. Czasami krótki kontakt telefoniczny, wysłany sms z pytaniem o zdrowie i samopoczucie może zdziałać więcej niż lekcje online. Nie wszyscy uczniowie zdają sobie sprawę z zaistniałej sytuacji, dla niektórych ta przerwa w nauce oznacza po prostu wakacje. Dla innych brak kontaktu z nauczycielem, czy kolegami z klasy może okazać się traumatycznym przeżyciem. Postarajmy się jak najszybciej skontaktować z uczniami i w miarę możliwości wyjaśnić tę sytuację. Zapewnijmy o naszej obecności, o pamięci i o tym, że nadal są dla nas ważni. Być może rodzicom uda się zdobyć numery telefonów do innych uczniów, rodziców i warto, by mieli ze sobą kontakt chociaż telefoniczny. Nie zapomnijmy w tym trudnym czasie o tych uczniach, którzy na co dzień są wycofani, mniej aktywni, nie mają dobrych relacji z innymi uczniami, aby nie czuli się wykluczeni jeszcze bardziej.

Po trzecie....RELACJE!
Wbrew pozorom nie nauka i realizacja podstawy programowej nie jest teraz najważniejsza dla naszych dzieci. Zadbajmy o ich komfort psychiczny. Dla każdego dziecka, szczególnie w młodszym wieku szkolnym nowa, dotąd nieznana sytuacja, której skutkami może być zagrożenie zdrowia i życia może sprawić, że towarzyszyć jej będzie lęk i poczucie zagrożenia. Nie lekceważmy tych emocji i starajmy się je na bieżąco rozwiewać. Dajmy szansę na zadawanie pytań i swobodną rozmowę, która może ukoić napięcie spowodowane niewiedzą, ale także zbyt dużym nasileniem informacyjnym. To co dla nas wydaje się mało istotne, u dzieci może powodować lęk, histerię, symulowanie choroby, by zwrócić na siebie uwagę, wzrost temperatury ciała, a nawet zachowania niepożądane. Pamiętajmy też o naszych postawach, emocjach, które uczniowie bacznie obserwują. To, jak komunikujemy się z nimi, wyjaśniamy trudne tematy jest dla nich papierkiem lakmusowym powagi sytuacji. Nie okłamujmy ich, nie demonizujmy, ale też nie lekceważmy ich obaw, po prostu wyważajmy nasz przekaz.
Wbrew pozorom uczenie się nie jest teraz najważniejsze, ale z pewnością jest też znaczącym elementem wsparcia dzieci i stworzenia namiastki normalności. Dlatego warto, aby racjonalizować i ograniczać zadania. Nie dopuśćmy do sytuacji, że zarzucimy teraz uczniów licznymi zadaniami i ćwiczeniami. To dla nich trudny czas. Skupmy się raczej na dozowaniu zadań i jeśli już na ich kreatywnej formie. Ustalmy z dziećmi plan dnia. Jasno należy wyznaczyć czas na lekcje, czas na zabawę i czas na wspólne np. oglądanie filmów, gry planszowe, czy nawet prace domowe.
Po czwarte.... DOSTOSOWANE MATERIAŁY I AKTYWNOŚCI
W pracy z uczniami ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, a w szczególności z dziećmi niepełnosprawnymi intelektualnie bazujemy na ich mocnych stronach, poprzez praktycznie, aktywne działanie wykorzystujemy to co dzieje się tu i teraz. Uczymy na materiale konkretnym, wielozmysłowo bazując na doświadczaniu. W wielu przypadkach istotne jest alternatywny sposób komunikacji oparty o piktogramy. Przekaz słowny, nie przyniesie w tym przypadku żadnego skutku. To wszystko sprawia, że my pedagodzy specjalni jesteśmy pełni obaw o to, jak zorganizować zdalne nauczanie biorąc pod uwagę te wszystkie uwarunkowania.
Słowem klucz okazuje się tutaj INDYWIDUALIZACJA.
Spersonalizowane podejście do ucznia ma bezpośrednie przełożenie na organizowanie nauczania zdalnego w kontekście każdego ucznia. Rekomendujemy zatem spokój, zdroworozsądkowe podejście do tematu i nowej rzeczywistości, w której się znaleźliśmy. To my pedagodzy specjalni działając w oparciu o akty prawne mamy nie tylko prawo, ale i obowiązek samodzielnie decydować o tym w jakiej formie, w jakim zakresie i jak będziemy dostosowywać nie tylko warunki pracy z naszymi uczniami, ale również jak będziemy realizować podstawę programową. Dlatego jesteśmy przekonane, że mając dotychczasowe doświadczenie, bazując na sprawdzonych metodach, działaniach, dostępnych materiałach, rozsądku i wypracowanych sposobach pracy poradzimy sobie i realizować będziemy na spokojnie podstawę programową. Pamiętajcie, że nie każdy uczeń musi tyle samo w tym samym czasie i tak samo jak inni.

Po piąte ....PODSTAWA PROGRAMOWA
Podstawa programowa dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym i znacznym jest na tyle ogólna, szeroka, spójna z funkcjonowaniem w codziennej rzeczywistości, że właściwie nie ma żadnego problemu, by ją realizować. Każda nasza propozycja i aktywność ucznia wpisze się w jej treści.
Jeśli chodzi o uczniów z lekką niepełnosprawnością intelektualną, to oczywistą jest rzeczą, że realizują te same treści z poszczególnych przedmiotów co ich koledzy, ze szkół ogólnodostępnych, ale forma realizacji jest dostosowana do maksymalnych możliwości uczniów. Jakie są to możliwości decydują nauczyciele, którzy znają najlepiej swoich uczniów. Bazujemy zatem na mocnych stronach uczniów, wykorzystujemy dostępne w domu przedmioty i sprzęty, a z pewnością z powodzeniem tę podstawę zrealizujemy- chociaż nie ona jest teraz najważniejsza i ogóle w tak trudnej sytuacji powinniśmy o niej pamiętać. Rozumiemy jednak obawy nauczycieli, którzy martwią się też o swój byt, który jest związany z jej realizacją właśnie. ( Za chwilę pewnie będzie trzeba dokumentować oficjalnie jej przebieg). Zapamiętajmy, że życie to nie podstawa programowa, to nie kartkówka, to nie lektura, czy sprawdzian. Życiem jest nasz stan emocjonalny, poczucie bezpieczeństwa i wspólnota, której namiastkę w każdym działaniu starajmy się stworzyć. Uspokójmy przede wszystkim naszych uczniów, nauczmy ich radzić sobie ze stresem, planować czas wolny i aktywnie działać. Nikt kto się boi, kto się stresuje i jest pełen lęku nie będzie w stanie niczego się nauczyć.

Po szóste..... OCENIANIE

Dla przypomnienia: Każda szkoła ma swoje zasady oceniania, które ustaliliśmy na podstawie możliwości naszych uczniów i specyfiki naszej pracy. Uczniowie niepełnosprawni intelektualnie w stopniu umiarkowanym i znacznym oraz uczniowie w edukacji wczesnoszkolnej mają oceny opisowe, a za pomocą cyfry oceniamy uczniów z lekką niepełnosprawnością intelektualną.
Pytacie bardzo często Państwo jak w takiej wyjątkowej i trudnej sytuacji oceniać uczniów, obawiacie się, że dzieci mogą w domu spisywać zadania, że ktoś może im pomagać w ich rozwiązaniu, więc ocena nie będzie adekwatna do stanu faktycznej wiedzy.
Naprawdę? Czy dla nas nauczycieli, rodziców, pedagogów ocenianie uczniów powinno być teraz najważniejszą rzeczą? Czy nie lepiej swojej energii przeznaczyć na budowanie relacji, rozwijanie umiejętności współpracy, kształtowanie konkretnych kompetencji kluczowych, na które nie zawsze jest czas i możliwość w szkole. Nie ocena jest sensem edukacji, ale umiejętności i kompetencje. Relacje, umiejętność funkcjonowania w społeczeństwie, rozwój zainteresowań, przyrost umiejętności manualnych, samoobsługowych. Ocenić można nie tylko sprawdzian, ale także postawę dziecka, zaangażowanie, wysiłek który wkłada w zdobywanie nowych umiejętności, nawet tych praktycznych, które ułatwiają codzienne ich funkcjonowanie. Nie zapomnijmy też o elementach Oceniania Kształtującego, o informacji zwrotnej, o kształtującej ocenie. Pozostawiamy to Państwa indywidualnej OCENIE....:)

Po siódme....WSPÓŁPRACA I WZAJEMNA POMOC
Drogie Koleżanki i Koledzy, nie bójmy się prosić innych o pomoc. Nie wstydźmy się tego, że nie znamy takiej, czy innej aplikacji, że nie mamy pomysłu jak tę przestrzeń zagospodarować. Mamy prawo nie znać i nie wiedzieć. Są jednak obok nas nauczyciele, którzy mają większe doświadczenie w zakresie nowych technologii i mogą okazać się dla Was ogromnym wsparciem. Nie obrażajmy się na siebie, ustalmy wspólny plan działania. Nie wprowadzajmy kilku komunikatorów i platform, bo to spowoduje chaos i niezrozumienie. Powodzenia!

Przykłady aktywności na różnych przedmiotach

Co może zrobić nauczyciel, jakie materiały może udostępnić uczniom i jak zaplanować zdalne nauczanie?

Mamy wiele możliwości. W najlepszym przypadku jeśli możliwości intelektualne i sprzętowe naszych uczniów pozwalają na to, możemy zorganizować on-linową lekcję włączać się z naszymi uczniami online poprzez platformy edukacyjne, aplikacje, czy komunikatory. Przykładem takiego programu mogą być Teamsy na platformie office 365, lub whereby, którego opisałyśmy tutaj:
http://www.specjalni.pl/2020/03/wirtualna-klasa-lekcja-online-krok-po.html#more

Możemy nagrać tutoriale, lekcje wideo, które wyślemy naszym uczniom. Pozwolą one na odsłuchanie i obejrzenie lekcji, w której nie tylko udostępnimy linki do interaktywnych ćwiczeń, ale wprowadzimy do tematu, objaśniamy nowe zagadnienia i stworzymy namiastkę kontaktu. Przykładem programu, który może posłużyć nam do nagrania tutorialu, czy screencastu jest opisany przez nas na blogu Screencasting, o którym poczytasz TUTAJ

Jeśli nie mamy możliwości bezpośredniego łączenia się online i przygotowywania tutoriali to wykorzystajmy nasz telefon do tego, aby nagrywać krótkie wiadomości dla naszych uczniów. Filmiki, które za pośrednictwem dziennika elektronicznego, poczty elektronicznej lub komunikatorów przekażemy naszym uczniom. Pamiętajmy także, że mamy możliwość nagrywania wiadomości głosowych. Czasami taka krótka wiadomość może zdziałać więcej niż tysiące napisanych zdań i poleceń.

Możemy również napisać wiadomość sms, wysłać maila czy informację poprzez dziennik elektroniczny. Popularną formą aktywności wśród nauczycieli jest wysłanie linków do ćwiczeń interaktywnych, albo informacji o treści: proszę wypełnić ćwiczenia od strony 34....56. Tylko, czy to jest forma nauczania i czy ona jest w ogólne efektywna?

My wszyscy stoimy przed dylematem jak zorganizować chociaż namiastkę zdalnego nauczania naszym uczniom. Co zaproponować dzieciom i rodzicom, by było nie tylko możliwe do wykonania, atrakcyjne dla nich, mobilizujące do pracy, ale jeszcze efektywne.
Tu znowu nie ma cudownego i jedynego rozwiązania. Zależne jest to w pełni od możliwości sprzętowych dzieci, możliwości współpracy rodziców, świadomości ich potrzeb i determinacji nas wszystkich. Nie bójmy się wykorzystywać materiały sprawdzone, takie które już kiedyś opracowaliśmy. Edukacja zdalna nie oznacza, że wykorzystujemy tylko interaktywne zasoby, wręcz przeciwnie poprzez kontakt online możemy uczyć zarówno bazując na tradycyjnych jak i cyfrowych materiałach.
Proponujemy kilka aktywności, które naszym zdaniem są na tyle atrakcyjne i nieinwazyjne, że jesteśmy je w stanie wdrożyć. Wybór zależy od możliwości intelektualnych uczniów. Najważniejszy jest jednak spokój i rozsądek. Wbrew powszechnemu pędowi my podejdźmy do tematu racjonalnie.

Jeśli potrzebujecie wsparcia w zakresie komunikacji alternatywnej dla Waszych uczniów odwiedźcie bloga "Rozumiemy się bez słów". Znajduje się TUTAJ

Funkcjonowanie osobiste i społeczne:
-Korzystajmy z aplikacji i interaktywnych ćwiczeń do utrwalania wiadomości, jeśli ktoś je zna i potrafi z nich korzystać.
-Stwórzmy dla uczniów elektroniczne książeczki, w których zamieścimy ważne informacje, zdjęcia, instrukcje czy pliki niezbędne do poznania tematu. Książeczkę możemy udostępnić uczniom za pomocą linku. Przykłady takich książeczek.

-Przygotujemy wirtualne tablice, takie padlet czy wakelett, na których zamieszczać będziemy uczniom karty pracy, ćwiczenia, filmy czy pliki głosowe.
-Wyślijmy pliki z odgłosami np. zwierząt, a na ich podstawie stwórzmy ich opisy.

- W przestrzeni internetowej znajduje się mnóstwo audycji dla dzieci. Jedną z nich jest " Życie w lesie.

-Poprośmy uczniów o stworzenie awatarków na podstawie naszej instrukcji, czy opisu. Mogą to być awatarki zrobione w aplikacji lub narysowane.
-Proponujemy wysłuchanie audiobooka z bajką, opowiadaniem i narysowanie rysunku na ich podstawie.

-Zaproponujmy pracę z kartami pracy, które można wydrukować lub przepisać i przerysować do zeszytu.

Karty można wygenerować TUTAJ

-Z wycinków z gazet uczniowie mogą tworzyć plakaty na temat różnych sklepów, świąt czy produktów.
-Wykorzystajmy kostki do gry do przeróżnych aktywności edukacyjnych.
-Wykorzystajmy papierowe miary do ćwiczeńTUTAJ
-Uczniowie mogą zrobić zdjęcia telefonem produktów spożywczych i je podpisać.
-Mogą zrobić plakat w aplikacji ze zdjęciami ubrań.
-Poprośmy o narysowanie komiksu na temat wybranej przygody lub treści czytanki.
-Uczmy dzieci zapisywania własnych danych teleadresowych.
-Proponujemy wirtualne spacery po galeriach.
-Ćwiczmy posługiwanie się pieniędzmi. Uczniowie mogą zorganizować sklep w domu. Nauczyciel może też nagrać zabawę w sklep tak jak na tym nagraniu.

-Ćwiczmy odczytywanie godzin na zegarze.
-Rozmawiajmy o zwierzętach domowych, wykorzystajmy te co mamy w domu.
-Wykorzystujmy sytuację do podnoszenia kompetencji cyfrowych.
-Zachęcajmy do nauki wypisywania pocztówek i listów.
-Niech dzieci mierzą, ważą przedmioty w domu.
-Niech tworzą listy zakupów szacują ich ceny.
-Proponujemy przygotowanie wywiadu z rodzicami, rodzeństwem i dziadkami.
-Proponujemy prace w ogrodzie wcześniej utrwalając nazwy akcesoriów ogrodniczych.

Przysposobienie do pracy:
-Proponujmy, by przygotowali samodzielnie śniadanie,
-Uczniowie mogą przygotować obrazkowy jadłospis na cały tydzień.
-Namówmy ich do prasowania ubrań i samodzielnego ich ułożenia w szafie, a następnie na potwierdzenie niech zrobią zdjęcie.
-Wykorzystajmy ten wolny czas do doskonalenia umiejętności praktycznych w zakresie gospodarstwa domowego.
-Wyślijmy obrazkową instrukcję jak przygotować kanapki, jak pościelić łóżko, jak spakować walizkę, czy jak posegregować książki na półce niech uczniowie to wykonają, a następnie zrobią na dowód zdjęcie. Podczas rozmowy omówmy zadanie, co się udało co nie, co sprawiło trudności itd.
-Możemy zachęcać do samodzielnego przygotowywania posiłków na podstawie naszych instrukcji.
-Możemy zachęcić do przygotowywania stroików wiosennych.
Jeśli uczniowie mają dostęp do komputera mogą tworzyć np. elektroniczne komiksy.
-Proponujemy przygotowanie sklepiku w domu z produktów spożywczych.
Uczy nakrywania do stołu i posługiwania się sztućcami.

Zajęcia rozwijające kreatywność:
-Proponujemy przygotowywanie prostych pomocy dydaktycznych do usprawniania zaburzonych funkcji z elementów, które są w domu. Np. z klamerek, puszek, czy kartoników. Przykłady takich pomocy macie TUTAJ

-Zaproponujmy przygotowanie stroików świątecznych.
-Uczniowie mogą przygotowywać plakat na temat ulubionego sportowca czy wokalisty.
-Możemy zaproponować zajęcia z karaoke.
-Jeśli mamy połączenie zdalne możemy przygotować teleturniej muzyczny.
-Zaproponujmy przygotowanie pokazu mody z dostępnych w domu ubrań.
-Zaproponujmy kreatywne zabawy z wykorzystaniem kolorowych kubeczków.
- W sieci znajdują się nagrania z wierszykami do ryzowania.

-Możemy przygotować instrukcję i propozycję przygotowania przeróżnych mas sensoplastycznych.

Zajęcia rozwijające komunikowanie się:
-Proponujemy symulowanie rozmów z aktorami, muzykami i ich idolami.
-Przypomnijmy formy grzecznościowe.
-Rozwijamy słownictwo za pomocą kości opowieści.
-Grajmy w gry planszowe.

-Zaproponujmy grę w dobble.
-Grajmy w spinnery.

-Zaproponujmy nagrywanie wypowiedzi na telefon i poprośmy o ich wysłanie do nas.
-Proponujemy nagrywanie podcastów.
--Twórzmy chmury wyrazowe.
-Wykorzystajmy aplikacje do ćwiczeń wypowiedzi.
-Na podstawie naszych propozycji obrazkowych poprośmy o ćwiczenia oddechowe i artykulacyjne. -Możemy nagrać instrukcje wideo.

Wychowanie fizyczne:
-Wdrożmy tematy związane z higieną osobistą. Proponujmy wykonanie prezentacji, plakatu czy pracy plastycznej.
-Możemy zaproponować rozmowę na temat znanych sportowców. Przygotowanie na ich temat -podcastu czy nagrania filmiku. Możemy też wysłać filmik na temat sportowca.
-Zaproponujmy obejrzenie jakiegoś wydarzenia sportowego i opisania później zasad danej dyscypliny sportowej.
-Przygotujmy zestaw ćwiczeń na wideo do samodzielnej aktywności.
-Możemy przygotować poradnik na temat udzielania pierwszej pomocy.
-Propozycja ćwiczeń i aktywności ruchowej na podstawie wideo.

Aktywności terapeutyczne z pomocą rodziców:
-stymulacje polisenoryczne
-masażyki
-zabawy paluszkowe
-muzyka relaksacyjna
-ćwiczenia metodą Knilla

Zapraszamy do współtworzenia dokumentu z propozycjami Waszych aktywności, które zaproponujecie dzieciom, Tym z lekką jak i umiarkowaną i znaczną niepełnosprawnością. Udostępniamy dokument, każdy może wpisać swoja propozycję, powstanie dzięki temu baza dobrych praktyk. Propozycje automatycznie się zapisują.

Dokument znajduje się TUTAJ
Zestaw rekomendowanych przez nas stron i platform, które wykorzystasz w pracy z uczniami z SPE znajduje się TUTAJ

# data[].attributes.attachment_link.title
PRACA ZDALNA- UCZNIOWIE W SZKOŁACH SPECJALNYCH

# data[].attributes.attachment_link.description
Drogie Koleżanki i Koledzy... otrzymujemy od Was wiele zapytań i próśb o wsparcie w kontekście nauczania zdalnego dzieci niepełnosprawnych intelektualnie. Prosicie o rady i wskazówki dotyczące organizacji takiego nauczania. Wszyscy wyrażacie opinię, że jest to niezwykle trudny obszar do zorganizowania, stąd narastające obawy.

# data[].attributes.attachment_link.title
"Pomysły na lekcje online i zadania domowe dla uczniów z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czas pandemii to wielkie wyzwanie dla całego środowiska edukacyjnego, które musiało błyskawicznie dostosować się do nowych warunków pracy. O efekty tych zmian po ponad miesiącu nauczania zdalnego, zmianach jakie czekają naszą edukację oraz osobistych odczuciach na temat obecnej sytuacji zapytaliśmy cenionych w środowisku edukacyjnym nauczycieli, którzy na co dzień aktywnie uczestniczą w życiu społeczności nauczycielskiej.

Zyta Czechowska

Nauczycielka i pedagog specjalny w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku, Nauczyciel Roku 2019, trener z zakresu TIK, współzałożycielka bloga edukacyjnego Specjalni.pl

1. Czy powiedzenie "chcieć to móc", trafnie oddaje mobilizację środowiska nauczycielskiego w ostatnich tygodniach?

Na to pytanie można odpowiedzieć dwubiegunowo, ponieważ i można i nie można. Wszystko zależy od tego co jest naszym celem i jakiego efektu się spodziewamy. Pospolite ruszenie, które wśród środowisk edukacyjnych w ostatnim czasie obserwujemy można błędnie odczytać jako sprawną odpowiedź na potrzebę sytuacji i płynne przejście z edukacji stacjonarnej na zdalną. Nauczyciele bez wahania przystąpili do zmiany formy nauczania. Ale czy wszyscy robią to poprawnie, czy uwzględniają potrzeby emocjonalne i możliwości sprzętowe oraz intelektualne uczniów? Myślę, że nie do końca.

Nie wszyscy nauczyciele pracowali dotąd z wykorzystaniem nowych technologii, nie mają też odpowiedniego, bezpiecznego sprzętu komputerowego. Potrzeba też czasu, aby uzupełnić swoje kompetencje cyfrowe i przekonstruować metodykę pracy na odpowiednią do zdalnej formy nauczania. Szkoły dopiero wdrażają bezpieczne rozwiązania chmurowe, które pomogą w prowadzeniu zdalnych lekcji. Wszystko wymaga czasu i uważności. Postarajmy się, aby w tym wszystkim nie zgubić istoty edukacji. Wbrew pozorom nie nauka i realizacja podstawy programowej nie jest teraz najważniejsza dla naszych dzieci. Nie skupiajmy się na ocenianiu, które i tak nie jest obiektywne, a raczej na docenianiu.
Zadbajmy o ich komfort psychiczny. Dla każdego dziecka, szczególnie w młodszym wieku szkolnym nowa, dotąd nieznana sytuacja, której skutkami może być zagrożenie zdrowia i życia może sprawić,
że towarzyszyć jej będzie lęk i poczucie zagrożenia. Nie zapomnijmy o uczniach potrzebujących wsparcia, pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Nie da się wszystkiego zorganizować zdalnie i w przeciągu dwóch tygodni. Nie wszyscy uczniowie mają możliwość nauki zdalnej, ponieważ brak sprzętu komputerowego, lub konieczność dzielenia się nimi z pozostałymi członkami rodziny i brak internetu ogranicza ich szanse na realizację zadań na miarę swoich możliwości. Dysproporcje w przyswojeniu wiedzy i rozumieniu nowego materiału, które powstaną w wyniku samodzielnej nauki będą tak duże, że nauczyciele po powrocie do szkoły i tak będą musieli pochylić się nad tymi zagadnieniami i na nowo je omówić.

Niestety, póki co, efektem chaosu i nieprzygotowania szkół jest kilka godzin spędzonych codziennie na odrabianiu lekcji - tak wyglądała rzeczywistość większości rodzin w Polsce.

2. Jakie zmiany w polskiej edukacji może przynieść obecna sytuacja?

Wbrew chaosowi, który wdał się na początku naszych edukacyjnych poczynań, upatruję w tej trudnej sytuacji szansę na zmianę podejścia do edukacji. To okoliczności powodują przełomy, a nawet czasami głębokie zmiany. Mam nadzieję, że zarówno MEN, organy prowadzące jak i dyrektorzy szkół zrozumieją, że pandemia okazała się testem nie tylko empatii, człowieczeństwa i zwykłej ludzkiej życzliwości, ale też jest papierkiem lakmusowym kompetencji cyfrowych nauczycieli, uczniów i stopnia przygotowania szkół do kryzysowych sytuacji. Jestem przekonana, że wpłynie również na realną ocenę stopnia wyposażenia placówek w sprzęt komputerowy i multimedia. Paradoksalnie mam nadzieję, że ta trudna rzeczywistość,Wpłynie z pewnością na zmianę podejścia wielu dyrektorów i nauczyciel do cyfrowej szkoły.
z którą musimy wszyscy każdego dnia się zmagać przyniesie w dziedzinie edukacji wiele dobrego.

Zmobilizuje do doposażenia placówek w odpowiedni sprzęt i rozpocznie okres prawdziwego rozwoju kompetencji przyszłości w naszych szkołach. Aby jednak tak się zadziało, nie możemy my, nauczyciele popełnić podstawowego błędu jakim jest niewłaściwe pojmowanie edukacji zdalnej. Nie mylmy nauczania zdalnego z przesyłaniem i zasypywaniem dzieci stertą nikomu niepotrzebnych zadań, interaktywnych ćwiczeń i prezentacji. Postawmy na kontakt, na relacje, na wplatanie elementów nauczania w takie właśnie aktywności. Nie dopuśćmy do tego, aby uczniowie i rodzice stracili zaufanie do nauczycieli do szkół i instytucji edukacyjnych. Postarajmy się, aby nowe technologie były naszym sprzymierzeńcem,
a nie stały się kolejnym powodem do obniżania rangi nauczycieli, ich negatywnego postrzegania
i deprecjonowania naszego statusu.

Nie da się przenieść nauczania stacjonarnego w skali 1:1 do przestrzeni cyfrowej, ponieważ metodyka nauczania zdalnego jest zupełnie inna. Wykorzystajmy ten moment, na to aby odejść od nauczania podającego, od wykładu, od serwowania uczniom gotowych treści na rzecz samodzielnej nauki, poszukiwania informacji, selekcjonowania i krytycznego myślenia. Nauczyciele zgłaszali dotąd, że nie mają czasu na rozwijanie pasji swoich uczniów, na poznawanie źródeł wiedzy, uczenie sposobów uczenia się itd. To jest ten moment, aby zacząć właśnie reorganizacji podejścia do edukacji. Dajmy większą swobodę dzieciom, pozwólmy im działać, mówić, opowiadać, opisywać, tworzyć, po prostu być kreatywnym. Nowe technologie niech będą pomocne w prezentacji tych zadań, umiejętności i kontaktu online. To z pewnością przyniesie więcej korzyści w zakresie kompetencji kluczowych uczniów, niż przepisywanie kolejnych notatek do zeszytu.

3. Jakie było Pani największe pozytywne zaskoczenie ostatniego miesiąca?

Ja na ogół staram się widzieć pozytywy i przekierowywać swoją aktywność na rzeczy efektywne i takie, na które mam realny wpływ. W ostatnim czasie wszyscy nauczyciele zmagali się z trudną sytuacją związaną z brakiem sprzętu, dostępem do internetu swoich uczniów i nie ma co ukrywać, sytuacja nadal jest trudna. Zależy nam na wyrównywaniu szans i w miarę równym dostępie do edukacji wszystkich naszych uczniów. To co na początku przerażało mnie i okazało się festiwalem edukacyjnych narzędzi, bezmyślnie wysyłanymi linkami do uczniów i stertą zadań domowych , którymi obciążyliśmy rodzicówTak jak już wspomniałam wyżej, wszystko wymaga czasu i doświadczenia, którego z czasem nauczyciele nabędą. Pozytywne jest to, że bardzo szybko do wielu nauczyciel przyszła refleksja i wygląda już to wszystko dość dobrze. Nie wszyscy niestety jeszcze zrozumieli i poznali sens i istotę zdalnej edukacji. Myślę, że wpływ na zmianę aktywności i postępowania miały głosy i Nauczycieli Roku i członków grupy Superbelfrzy RP, instytucji edukacyjnych, które zorganizowały wiele webinarów i szkoleń, które niewątpliwie wspierały nauczycieli i utwierdziły w przekonaniu, że warto zaufać swojej intuicji i zacząć od budowania fundamentu nowej szkolnej rzeczywistości. Wydaje mi się, że to przyniosło rezultaty.Bardzo pozytywnie zaskoczyli mnie moi niepełnosprawni intelektualnie w stopniu umiarkowanymKolejnym zaskoczeniem było ogromne zainteresowanie nauczycieli współprowadzonym przeze mnie blogiem edukacyjnym
i tak znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej, już dziś wygląda dość przyzwoicie.

i znacznym uczniowie, którzy dołożyli wielu starań, aby opanować umiejętność logowania się do platformy office 365 i aplikacji Teams. Ta operacja wymagała ogromnego zaangażowania nie tylko ode mnie, www.specjalni.pl.
ale przede wszystkim od uczniów ich rodziców. Kolejny raz utwierdziłam się w przekonaniu, że upór, pokora i systematyczna praca przynosi efekty. Radość młodzieży z możliwości kontaktu online, wspólnych rozmów, wymiany poglądów jest nieoceniona.
Nauczyciele z chęcią korzystają z opisanych tam narzędzi, platform, programów i pomysłów na zdalne lekcje, które moim zdaniem i zdaniem mojej koleżanki Jolanty Majkowskiej doskonale sprawdzą się w wirtualnej rzeczywistości.

Nauczycielka i aktywistka edukacyjna, na Facebooku znana jako
„Babka od histy", redaktorka naczelna serwisów CiekawostkiHistoryczne.pl
i TwojaHistoria.pl, wiceprzewodnicząca rady fundacji „Ja, nauczyciel", tutorka, trenerka Odysei Umysłu.

1. Czy powiedzenie "chcieć to móc" trafnie oddaje mobilizację środowiska nauczycielskiego w ostatnich tygodniach?

Myślę, że tak. Nauczyciele i nauczycielki znaleźli się w bardzo nietypowej sytuacji i w ekstremalnie krótkim czasie musieli zmienić nawyki pracy. Podczas gdy z Ministerstwa na początku nie wypłynęły żadne wskazówki (bo informacje, że nauczanie zdalne może polegać na tym, ze wyślemy uczniowi smsa
z informacją o zadaniu nie jest żadną wskazówką w kwestii realnej pracy zdalnej!) nauczyciele błyskawicznie zaktywizowali się w facebookowych grupach. Można było zaobserwować, iż jesteśmy bardzo zmotywowani do szybkiego podjęcia pracy zdalnej, pomimo iż systemowo nie zostaliśmy do tego przygotowani. Na licznych webinarach organizowanych w sieci pojawiały się tysiące nauczycieli poszukujących jak najlepszych rozwiązań. Do dziś (a minął już miesiąc!) na grupach typu Nauczyciele się uczą, Ja, Nauczyciel, Digitalni i kreatywni nauczyciele z pasją wymieniamy się rozwiązaniami i wzajemnie inspirujemy. Znajdziemy tam trochę narzekania (wynika to głównie z braku wsparcia...), ale bardzo dużo wzajemnego motywowania się i pomocy. Co ważne - studia z e-learningu trwają nawet 2 lata.
Nasza grupa zawodowa musiała podstawy przyswoić w kilka dni! Nie zapominajmy, iż edukacja zdalna charakteryzuje się inną metodyką i innymi narzędziami. To na pewno wielkie wyzwanie i wielu z nas realizuje je jak najlepiej potrafi. Oczywiście nadal popełniamy błędy, ale myślę, że wola jest ogromna! Powstały wspaniałe inicjatywy, takie jak Tarnowska Akademia Nauki czy akcja lekcjewsieci.pl. Nauczyciele wspierają inicjatywy typy Studenci uczniom, nagrywają live`y, uczą na facebookowych grupach.
To jest niesamowite!

2. Jakie zmiany w polskiej edukacji może przynieść obecna sytuacja?

Ja jestem idealistką i chcę wierzyć, że ten trudny czas przyniesie zmianę paradygmatu edukacji.
Że wreszcie systemowo zrozumiemy co w tej edukacji jest najważniejsze. A nie jest to na pewno podstawa programowa, ocenianie czy faktografia. Przy zdalnych lekcjach trudniej jest zrealizować tak ogromną ilość materiału, jaką realizuje się w szkole Chcę więc wierzyć, że na trwałe postawimy na relacje, mądre towarzyszenie. Że będziemy uczyć naszych uczniów samodzielnego planowania
i organizowania pracy, że lepiej zapoznamy ich z technikami uczenia. Marzę o tym, że szkoła stanie się kiedyś wspaniałym i inspirującym miejscem spotkań, na których będziemy rozmawiać o przyszłości, uczyć kreatywności, pozostaniemy w dialogu bardziej niż w monologu. No i że wreszcie odejdziemy od pruskiego modelu, który twardo trzyma nas w wieku XIX. Te wszystkie dzwonki, testy, stres, ogromne ilości faktów przyprawiają mnie o ciarki. No ale to raczej w sferze marzeń, choć wielu nauczycieli pisze,
że w czasie nauki zdalnej lepiej poznaje swoich uczniów. Bo zaczynają więcej mówić o tym, co ich pasjonuje, zwierzają się z sytuacji domowych. To bardzo pozytywny skutek uboczny.

Bardziej realistycznie patrząc polska szkoła po kwarantannie będzie bardziej nowoczesna. Nawet jeśli
do tej pory baliśmy się pacy z nowoczesnymi technologiami, to teraz zostaliśmy zmuszeni, by je oswoić.
I to się chyba całkiem nieźle udaje. Kiedyś zwykły quiz na Kahoot był innowacją, teraz stanie się normą. Może dzięki temu w polskiej szkole lekcje staną się zwyczajnie ciekawsze?

3. Jakie było Pani największe pozytywne zaskoczenie ostatniego miesiąca?

Młodzież. Mnie młodzież nie przestaje zaskakiwać. To, w jaki sposób się zorganizowali by zawalczyć o informacje związane z egzaminem maturalnym wprowadziło mnie w stan dumy. To będzie pokolenie obywatelskie, pełne aktywistów. Sami pisali listy i apele do Ministerstwa, zorganizowali niesamowitą akcję #mójzestawmaturalny2020, zaczęli wstępować na drogę sądową - to wszystko sprawiło, że MEN wreszcie podjęło konkretne decyzje, wcześniej niż zapowiadano. Trzymanie młodych ludzi w niepewności związanej z egzaminami uważałam za skandaliczne. Młodzież niesamowicie mi zaimponowała.

Na drugim miejscu pozytywnym zaskoczeniem jest dla mnie to, że nauczyłam się bardzo wiele, w bardzo krótkim czasie. Nie jestem „tikową ninją", ale okazało się, że „nie taki diabeł straszny". Te umiejętności już ze mną zostaną. To również bardzo cieszy.

Nauczycielka, pasjonatka nowych technologii i programowania, SuperBelfer RP, Microsoft Innovative Educator Ekspert, członek zespołu OSEhero, w sieci znana jako PANI Informatyk.

Nauczyciele zawsze potrafią świetnie odnaleźć się w sytuacji w jakiej się znajdują. Kreatywność w prowadzeniu zajęć zdalnych pokazuje, ze faktycznie „chcieć to móc". Nauczyciel rozwija zainteresowania swoich uczniów na wiele sposobów, to jeden z nich. Lekcje przez internet, tzw zdalne lekcje, to tylko pokazanie, że potrafimy odnaleźć się w każdym momencie naszego życia i tak poprowadzić zajęcia, żeby uczeń nie odczuł dyskomfortu z zaistniałej sytuacji. Wykorzystanie nowoczesnych technologii pokazuje, 1. Czy powiedzenie "chcieć to móc", trafnie oddaje mobilizację środowiska nauczycielskiego w ostatnich tygodniach ?

że lekcja poza klasą w szkole również może być interesująca.

2. Jakie zmiany w polskiej edukacji może przynieść obecna sytuacja?

Dobre pytanie. Na pewno inne spojrzenie na proces edukacji. Tak szeroko mówione wykorzystywanie technologii informacyjny-komunikacyjnych stało się teraz faktem. Ogromna większość wykorzystuje możliwości jakie daje nam technologia. Nagle można rozmawiać z uczniami poprzez wideokonferencje, komunikować się z nimi za pomocą różnych platform edukacyjnych. Nagle można wprowadzić na lekcji różne aktywności od filmów począwszy a skończywszy na wspólnej pracy wszystkich uczniów nad jednym dokumentem zamieszczonym w chmurze. Nagle można w taki sposób prowadzić lekcje, ze są one atrakcyjne, ze uczeń się nie nudzi. Sytuacja w jakiej się teraz znaleźliśmy pokazuje, że nie ma znaczenia czy lekcja odbywa się w normalnych warunkach w klasie, czy prowadzimy ją łącząc się z uczniami przez internet, jesteśmy w stanie sobie świetnie radzić w każdych warunkach.

Moje największe zaskoczenie dotyczyło nauczycieli. Wiele razy słyszałam, że prowadzanie lekcji przez skype, nie jest tym samym co prowadzenie lekcji na żywo. W momencie kiedy nie mamy wyjścia i takie lekcje to jedna z alternatywa na obecną sytuacje okazuje się, że to całkiem fajne rozwiązanie i że można prowadzić rozmowy jak na normalnej lekcji. Możemy połączyć się z uczniami, widzieć ich, rozmawiać, wymieniać doświadczenia i spostrzeżenia. Część nauczycieli nigdy wcześniej nie wykorzystujących wideokonferencji czy chmury nagle jest z tych rozwiązań zadowolona i twierdzi, że to ma sens. 3. Jakie było Pani największe pozytywne zaskoczenie ostatniego miesiąca?

Dawni przeciwnicy stali się zwolennikami nowych technologii. To piękna sprawa i jestem jako nauczyciel dumna, że możemy pokazać, że jesteśmy w stanie poprowadzić każde zajęcia bez względu na to gdzie się znajdujemy i gdzie są nasi uczniowie.

Marta Wysocka

Nauczycielka, koordynatorka ds. IT w III LO w Koninie, entuzjastka nowych technologii, Microsoft Innovative Educator Expert.

1. Czy powiedzenie "chcieć to móc", trafnie oddaje mobilizację środowiska nauczycielskiego w ostatnich tygodniach ?
Tak, zdecydowanie! Wielu nauczycieli broniło się do tej pory przed nowymi technologiami wyszukując listę powodów. Dziś kiedy nie ma innego wyjścia otwierają się na nowe wyzwania i radzą sobie w tej nowej rzeczywistości.

2. Jakie zmiany w polskiej edukacji może przynieść obecna sytuacja?
Będą to nieodwracalne zmiany! Pokonanie barier, które wydawały się nie do pokonania spowodują, że przeniesiemy się w również w rzeczywistość online, która stanie się częścią polskiej edukacji.

Oczekiwanie dzieci na spotkanie z nauczycielem 3. Jakie było Pani największe pozytywne zaskoczenie ostatniego miesiąca?
Wzajemna pomoc wśród nauczycieli, mobilizacja do wspólnej pracy i doskonalenie nowych umiejętności.

# data[].attributes.attachment_link.title
Polska edukacja w czasie pandemii - opinia nauczycieli - Szkoła w Chmurze .pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Czas pandemii to wielkie wyzwanie dla całego środowiska edukacyjnego, które musiało błyskawicznie dostosować się do nowych warunków pracy. O efekty tych zmian po ponad miesiącu nauczania zdalnego, zmianach jakie czekają naszą edukację oraz osobistych odczuciach na temat obecnej sytuacji zapytaliśmy cenionych w środowisku edukacyjnym nauczycieli, którzy na co dzień aktywnie uczestniczą w życiu społeczności nauczycielskiej.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
- Tylko nie mówcie, proszę, że "cierpię na autyzm", bo "cierpię" tylko na brak tolerancji - mówi Janek, gdy próbuje opisać siebie. Nauka zdalna to dla niego i innych dzieci w spektrum autyzmu prawdziwe wyzwanie. Nie wszystkim udaje się podołać.

- Czasami czuję zbyt mocno, widzę za ostro, słyszę za głośno - tłumaczył 14-letni Janek Gawroński, gdy po raz pierwszy spotkaliśmy się jesienią ubiegłego roku w Łodzi.

Trudno mu ustać w miejscu, między innymi dlatego, że jest w spektrum autyzmu. To znaczy, że ma trudność z robieniem różnych rzeczy, które dla większości ludzi są łatwe - na przykład z siedzeniem bez ruchu. Czasami Janek używa też trochę nietypowych słów. Ale u różnych osób autyzm może mieć bardzo różne objawy.

Osoby w spektrum autyzmu, czyli około procent społeczeństwa, należą do grup najbardziej narażonych na dyskryminację, przemoc i wykluczenie. Dorosłym z autyzmem trzy razy częściej niż osobom neurotypowym grozi depresja. Aż 40 procent z nich rozważało odebranie sobie życia, a 15 procent podjęło próbę samobójczą. Powodem są często traumy z dzieciństwa, między innymi stres szkolny, przemoc rówieśnicza, przemocowe terapie.

Janek nie lubi hałasu, chaosu i zmian. Zdalna edukacja, na którą szkoły musiały przejść w związku z zagrożeniem koronawirusem, potrafi być dla niego zatem naprawdę uciążliwa.

Co jest najtrudniejsze? - Na pewno wysyłanie zadań co chwila, chaos - za każdym razem, gdy zaczynam szkołę. To jest bardzo stresujące, jak brak planu - mówi mi Janek.

Jego mama, Sylwia Mądra, podaje przykład: - Janek umówił się na rozmowę z tobą o konkretnej godzinie. Chwilę po tym okazało się, że zdalna lekcja informatyki odbędzie się jednak o innej godzinie i musi zmienić termin waszego spotkania. Dla niego to olbrzymi stres. Było bardzo dużo emocji i już do wieczora nie mógł się na niczym skupić.

Zacięty e-dziennik to koszmar

Najgorsze były pierwsze dni zdalnej nauki. Rodzice, uczniowie i nauczyciele z całej Polski narzekali na zacinające się i nie działające pod wpływem wzmożonego zainteresowania aplikacje do nauki. - Spróbujcie sobie wyobrazić, co dla Janka znaczy taki niedziałający, zacinający się e-dziennik. To koszmar - mówi Sylwia.

Jankowi brakuje też kolegów i koleżanek ze szkoły. - Muszę się z nimi kontaktować, żeby żyć, bo bardzo ich uwielbiam - mówi. Rozmawia za pośrednictwem komunikatorów z innymi uczniami i ze znajomymi, z którymi współtworzą Klub Świadomej Młodzieży.

- I to jest świetne, że mają kontakt, ale w połączeniu z lekcjami i zadaniami to sprawia, że całymi dniami przesiadują przed ekranami, a dla dzieci w spektrum, które łatwo przebodźcować, to naprawdę męczące doświadczenie. Dlatego wzruszyłam się, gdy wśród zadań od nauczycieli zaczęły pojawiać się polecenia "odejdźcie od komputera", "przewietrzcie się", "pomyślcie o czymś miłym" - mówi Sylwia.

Słowo "potem" nie istnieje

Rodzice dostrzegają też plusy zdalnej edukacji. - Pierwszy raz w życiu mogę zobaczyć proces edukacyjny inaczej - mówi mama Janka. - Przerabiam z nim teraz materiał bazowy, z pomocą nauczycieli dowiaduje się, jak ta podstawa programowa jest podawana dzieciom ze specjalnymi potrzebami. My, rodzice takich dzieci, możemy teraz wychwycić wiele rzeczy, które mogą się przydać nam i nauczycielom. Tylko, że to bardzo trudne, bo wymaga czasu i cierpliwości, a przecież też musimy normalnie pracować. Ostatnio swoją pracę skończyłam po północy, bo dzień zajęła nam zdalna edukacja Janka - dodaje.

Chłopiec jest obowiązkowy, u niego nie istnieje słowo "potem", kiedy więc zadania do wykonania zaczynają spływać równocześnie, robi się nerwowy. Nie chce odraczać terminu ich wykonania, chce je robić natychmiast.

- Chętnie robiłem motylki, odbijałem widelce i robiłem obliczenia w Excelu - wymienia udane zadania domowe Janek.

Sylwia i Janek mają też duże szczęście, bo ich szkoła zadbała o to, by w czasie zdalnej nauki wsparcie dostawali również rodzice.

- Stworzono nam grupę, gdzie mamy ciągły kontakt z psychologiem szkolnym i specjalistami, na przykład od treningu umiejętności społecznych. Dzięki temu dowiadujemy się, co my możemy zorganizować dla swoich dzieci, żeby cały czas pracować nie tylko nad nauką, ale też tym społecznym aspektem ich funkcjonowania - mówi Sylwia.

"Smutne to wszystko"

Nie wszyscy mają jednak takie szczęście. Alina, nauczycielka z Pomorza, pisze: "Od początku nasza szkoła działa zdalnie tylko przy pomocy e-dziennika. Nie ma sprzętu dla nauczycieli, a i uczniowie często nie są odpowiednio wyposażeni. Rodzice odbierają zlecenia wykonania zadań domowych z poszczególnych przedmiotów w zakładce "zadania domowe" (...). U mnie w klasie jest uczeń z zaburzeniami zachowania i z zespołem Aspergera objęty nauczaniem indywidualnym. Mieszka w domu babci z mamą, która wychowuje jeszcze córkę. Dla nich to nauczanie zdalne jest bardzo trudne, mają problemy z internetem. Zarzucony zadaniami chłopiec przestał odróżniać biologię od geografii. Mama zarzucona wiadomościami przestała się w nich orientować, a u dziecka wzmogły się działania autodestrukcyjne. Stanęło na tym, że jako wychowawca gromadzę zadania od nauczycieli i raz w tygodniu wysyłam mamie, a ona decyduje, co syn jest w stanie zrobić. Smutne to wszystko".

Dzieciom brakuje bezpieczeństwa

- Do tej pory dla większości dzieci z autyzmem szkoła była miejscem przewidywalnym, znanym, nie wywołującym lęku i poczucia zagubienia. To, co dzieje się w obecnej sytuacji, zmiana formy i modelu uczenia się, z pewnością wpłynie znacząco na zachowanie uczniów z autyzmem i z pewnością u większości z nich prowokować będzie zachowania trudne - mówi Zyta Czechowska, Nauczycielka Roku 2019, która na co dzień uczy w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku w Wielkopolsce.

Jej zdaniem, w obecnej sytuacji najpoważniejszym wyzwaniem jest utrzymanie u dzieci z autyzmem tego poczucia bezpieczeństwa.

- Przestrzeń klasowa, nauczyciele, terapeuci i koledzy wpływali na spokój, stabilizację emocji i często schematyczne, ale jednak odpowiednie zachowanie - przypomina nauczycielka. - Nagłe przekierowanie aktywności na tryb zdalny, który wiąże się z potrzebą większej samodzielności, organizacji pracy i planowania, spowodowało nie tylko ich obawę, niechęć, spadek motywacji, która i tak jest ogromnym problemem w funkcjonowaniu edukacyjnych dzieci z autyzmem, ale w wielu przypadkach niepożądane zachowania, w tym także autoagresję, samookaleczanie, brak łaknienia czy zaburzenia snu - dodaje.

Czechowska apeluje, by nie lekceważyć tych emocji i starać się je na bieżąco rozładowywać.

- Dajmy szansę na zadawanie pytań i swobodną rozmowę, która może ukoić napięcie spowodowane niewiedzą, ale także zbyt dużym nasileniem informacyjnym - mówi Czechowska.

I przypomina, że teraz to nie nauka i realizacja podstawy programowej są najważniejsze dla dzieci ze spektrum autyzmu, ale relacje i ich komfort psychiczny.

Zyta Czechowska Nauczycielką Roku 2019

08.10 | Jestem przekonana, że to, co robię, jest moją pasją i nie potrafiłabym wykonywać niczego lepiej - mówi Zyta Czechowska, która na co dzień pracuje z niepełnosprawnymi dziećmi i młodzieżą. To ją w tym roku doceniła kapituła konkursu Nauczyciel Roku.
tvn24

Ułóżmy plan dnia

- Warto, aby racjonalizować i ograniczać zadania. Nie zarzucajmy teraz uczniów licznymi ćwiczeniami. To dla nich trudny czas - mówi Czechowska. - Brak umiejętności selekcjonowania informacji i planowania działań na pewno nie wpłynie na zwiększenie motywacji do rozwiązywania licznych zadań i uzupełniania kart pracy. Skupmy się raczej na dozowaniu zadań i na ich kreatywnej formie. Ustalmy z dziećmi plan dnia. Jasno należy wyznaczyć czas na lekcje, na zabawę i na wspólne na przykład oglądanie filmów, gry planszowe, czy nawet prace domowe - podkreśla.

Zyta Czechowska przypomina, że nie wszyscy są w stanie w taki sam sposób zaplanować i poprowadzić aktywność dziecka, jak nauczyciele w codzienności szkolnej, a rutyna ma w przypadku tych uczniów ogromne znaczenie.

- Nie zapomnijmy o stałym wzmocnieniu pozytywnym i nagradzaniu. Zauważajmy nawet najmniejszy postęp ucznia. To dla nich bardzo ważne i motywujące - przypomina nauczycielka. - W pracy z uczniami ze spektrum autyzmu bazujemy na ich mocnych stronach, poprzez praktyczne, aktywne działanie wykorzystujemy to, co dzieje się tu i teraz. Uczymy na materiale konkretnym, wielozmysłowo bazując na doświadczaniu. W wielu przypadkach istotny jest alternatywny sposób komunikacji oparty o piktogramy. Przekaz słowny nie przyniesie w tym przypadku żadnego skutku. To wszystko sprawia, że my, pedagodzy specjalni, jesteśmy pełni obaw o to, jak zorganizować zdalne nauczanie, biorąc pod uwagę te wszystkie uwarunkowania, a co dopiero ich rodzice i sami uczniowie - dodaje.

Dzieciństwo bez przemocy, dorosłość bez lęku

2 kwietnia obchodzimy Dzień Świadomości Autyzmu. - Tylko nie mówcie, proszę, że "cierpię na autyzm", bo "cierpię" tylko na brak tolerancji - zaznacza Janek, gdy ktoś próbuje go opisać.

W tym roku w kwietniu, miesiącu świadomości autyzmu, nie będzie imprez masowych. Kampania "Dzieciństwo bez przemocy, dorosłość bez lęku" poprowadzona zostanie w internecie. Na portalu inicjatywy obywatelskiej "Chcemy całego życia!" publikowane będą historie osób w spektrum autyzmu i ich bliskich. Będzie można przeczytać o ich życiowych doświadczeniach i zmaganiach, ale też o nadziejach, planach, marzeniach.

Przez cały miesiąc wspólnie z samorzecznikami w spektrum autyzmu, organizacjami partnerskimi (Fundacją Autism Team, Fundacją "Pomerdało mi się", Fundacją Lorem, Raw Atelier i innymi), społeczniczkami i aktywistami z różnych stron Polski działacze będą edukować, podnosić społeczną świadomość, burzyć bariery, łamać stereotypy, nagłaśniać problemy, z jakimi borykają się osoby w spektrum i proponować rozwiązania, pokazywać pozytywne wzorce.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dzieci w spektrum autyzmu potrzebują rutyny. Zdalna edukacja może zamienić się dla nich w koszmar

# data[].attributes.attachment_link.description
Tylko nie mówcie, proszę, że "cierpię na autyzm", bo "cierpię" tylko na brak tolerancji - mówi Janek, gdy próbuje opisać siebie. Nauka zdalna to dla niego i innych dzieci w spektrum autyzmu prawdziwe wyzwanie. Nie wszystkim udaje się podołać.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy polska szkoła jest gotowa na zdalne nauczanie? Wywiad z Zytą Czechowską, Nauczycielką Roku 2019

Sytuacja polskiej szkoły uległa diametralnej zmianie przez epidemię koronawirusa. Placówki edukacyjne zostały zamknięte, jednak należy pamiętać, że nie jest to czas wakacji. Uczniowie uczą się zdalnie. Czy polska szkoła jest gotowa na takie rozwiązania? Z jakich platform i stron najlepiej korzystać? I w jaki sposób rozmawiać z dzieckiem, by odpowiednio wyjaśnić mu zaistniałą sytuację? Zapytaliśmy Zytę Czechowską, Nauczycielkę Roku 2019, która na co dzień pracuje jako nauczycielka i pedagog specjalny w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku, w woj. Wielkopolskim.
W Polsce zamknięte zostały szkoły, jednak nie oznacza to zaprzestania działać edukacyjnych. Jak dziś organizowana jest w Polsce edukacja?
Zyta Czechowska: To trudna sytuacja zarówno dla nauczycieli, uczniów jak również ich rodziców. Z doniesień medialnych wiemy, że przerwa w szkole z pewnością będzie dłuższa niż pierwotne dwa tygodnie. Dlatego nie ma chyba szkoły i nauczyciela, który nie podszedłby do tego faktu niezwykle odpowiedzialnie i aktywnie.

Na portalach społecznościowych i w przestrzeni internetowej zawrzało. Tak żywiołowo i aktywnie nie było już dawno. Nauczyciele prześcigają się między sobą w instalowaniu programów do nauczania zdalnego, wideokonferencji i nagrywania tutoriali. Nie śpią, nie jedzą, tworzą wirtualne klasy, kursy i lekcje. Każdy chce zdążyć i zapewnić swoim uczniom ciągłość nauczania.

Zgodnie z wytycznymi MEN szkoły organizują zdalne nauczanie, wykorzystując w tym celu przeróżne środki multimedialne. Wykorzystuje się w tym celu smartfony, tablety czy komputery. Uczniowie otrzymują od nauczycieli zadania, ćwiczenia czy kursy, które są już dostępne w przestrzeni internetowej. Wielu pedagogów tworzy własne cyfrowe materiały, po to, by zapewnić dzieciom jak najlepsze materiały edukacyjne.

Apeluję jednak do swoich koleżanek i kolegów o rozsądek. Nie o zarzucanie uczniów zadaniami tutaj chodzi. Nie róbmy zbiorowego festiwalu edukacyjnych narzędzi multimedialnych i zadań domowych, którymi zasypiemy nie tylko uczniów, ale i ich rodziców.

Zatrzymajmy się i zastanówmy, gdzie w tym wszystkim jest nasz uczeń, dziecko, które potrzebuje wsparcia, zrozumienia i tego, by na nowo poukładać sobie świat. Ta trudna sytuacja nie minie za tydzień, ani dwa. By właściwie i efektywnie przez nią przejść, warto zacząć od postawienia fundamentów, czyli wsparcia naszych uczniów i ich rodziców.

Im nie potrzeba teraz 20 interaktywnych ćwiczeń, bo pamiętajmy, że nie każdy ma dostęp do komputera i internetu, nie każdy może z niego skorzystać, nie każdy chce. Nie każdy uczeń i rodzic ma takie same kompetencje cyfrowe i nie będzie w stanie posługiwać się tymi samymi narzędziami. A gdzie równość szans w edukacji?

Zdalne nauczanie nie polega tylko na łączeniu się online, by przekazać komunikat ile zadań ma dziecko do wykonania. Niedopuszczalną jest sytuacja, w której stawiamy za te zadania oceny. Nie wprowadzamy też nowych treści, bo zgodnie z rozporządzeniem mamy ograniczone zajęcia dydaktyczno-wychowawcze.
Z jakich stron, technologii mogą korzystać nauczyciele i uczniowie by móc sprawnie prowadzić lekcje online?
Zyta Czechowska: W sieci znajduje się mnóstwo edukacyjnych blogów, na których nauczyciele dzielą się swoimi pomysłami na kreatywne lekcje online i pomysły na zagospodarowanie wolnego czasu. W przestrzeni internetowej z powodzeniem funkcjonuje wiele edukacyjnych platform oferujących szkolenia, kursy i nagrania wideo lekcji z matematyki, informatyki, czy innych przedmiotów.

Proponuję platformę Khan Academy, na której uczniowie w atrakcyjny i merytoryczny sposób, wykorzystując nowoczesne technologie mogą uczyć się matematyki, ale też innych przedmiotów. Uczniowie mogą uczyć się w swoim własnym tempie, sięgając po nowy materiał lub uzupełniając luki w zrozumieniu tego, o czym była już mowa. W ten sposób skutecznie budują solidną wiedzę. Pi-stacja to nieustannie rosnąca kolekcja krótkich filmów edukacyjnych realizujących podstawę programową kształcenia ogólnego i ściśle do niej dopasowanych. Rekomenduję też Eduelo, czyli nowoczesne narzędzie edukacyjne oferujące quizy dla uczniów i nauczycieli klas II-VI szkoły podstawowej, zaprojektowane tak, aby nauka była wciągającą grą, polegającą na pokonywaniu wyzwań i zdobywaniu nagród. Do czasu ponownego otwarcia szkół, każde dziecko w wieku szkolnym może zalogować się na stronie szkolawchmurze.org. Po utworzeniu darmowego konta uczeń uzyska dostęp do materiałów edukacyjnych z przedmiotów objętych nauczaniem w szkole podstawowej. Materiały te w całości realizują podstawę programową MEN. Na platformie uczniowie znajdą kompletne karty pracy z przedmiotów takich jak: język polski, historia, wiedza o społeczeństwie, geografia, biologia, przyroda, chemia.

Od wielu lat z powodzeniem funkcjonuje platforma E‑podręczniki. To bezpłatne i dostępne dla wszystkich materiały edukacyjne. Na platformie znajdziesz skategoryzowane w poszczególne przedmioty treści edukacyjne i interaktywne ćwiczenia zgodne z podstawą programową.

W sieci znajdziemy też strony z lekturami w formacie pdf i audiobooków, wirtualne muzea, czy filmy na youtube.

Zachęcam także do odwiedzin sprawdzonych i lubianych przez nauczycieli blogów edukacyjnych takich jak blog Superbelfrzy RP, Zamiast kserówki, Klikankowo, Oswajamy Programowanie, stronę Superkoderzy, a najbardziej na swój blog, kory prowadzę z Jolantą Majkowską www.specjalni.pl, bo to skarbnica materiałów, platform, stron i aplikacji, które ułatwią zdalne nauczanie. Tego typu platform i stron jest naprawdę wiele i nie ma moim zdaniem potrzeby, by tworzyć nowe zadania.

W ostatnich dniach uporządkowałam z Jolą te wszystkie strony, blogi i platformy, by nauczycielom łatwiej było do nich dotrzeć. Strony i platformy dla starszych uczniów znajdują się tutaj: http://www.specjalni.pl/2020/03/wirtualne-lekcje-na-platformie-edupuzzle.html#more, Interaktywne materiały dla najmłodszych znajdziecie tutaj: http://www.specjalni.pl/2020/03/cwiczenia-i-nauka-online-dla-najmodszych.html#more.

Nie każde dziecko lubi, może i jest w stanie rozwiązywać interaktywne zadania. Mamy zatem możliwość wygenerowania w kilka minut ciekawych kart pracy. Taką kartę możemy pobrać na swój komputer i przesłać rodzicom drogą mailową, czy poprzez komunikator. Generatory są na tyle intuicyjne, że rodzice sami mogą takie materiały wygenerować także dla dzieci.

Strony z generatorami znajdują się tutaj: http://www.specjalni.pl/2020/03/generatornia-wygeneruj-sobie-karte.html#more

Nie do wszystkich jednak te narzędzia trafią i będą odpowiednimi. Warto zatem zaproponować uczniom praktyczne działanie. Może wykorzystajmy po prostu ich pasje, zainteresowania i pozwólmy na ich kreatywne rozwijanie. Byłoby efektywnie gdyby każde dziecko przygotowało krótką prezentację - nie musi być multimedialna, na temat tego co go interesuje, czym się zajmuje w wolnym czasie i o tym opowiedział swoim kolegom. Fantastycznie jeśli dziecko zechce np. przygotować drzewo genealogiczne swojej rodziny, może też mapę myśli na temat swoich przodków i tego czym się zajmowali, nagra ulubioną piosenkę, stworzy mini ogródek w donicy, przygotuje rysunkową książeczkę na zadany temat, czy zaprezentuje ostatnią przeczytaną lekturę w pudełku. Warto też wykorzystać tę sytuację, by objaśniać uczniom tematy bieżące.

Nie skupiajmy się tylko i wyłącznie na wiedzy, a raczej na rozwijaniu kompetencji naszych uczniów, o których tak dużo i często mówimy w kontekście edukacji.

Jeśli interesuje uczniów konkretny przywódca historyczny, albo muzyk to niech wyszukają na jego temat informacje, niech uczą się ich selekcjonowania i odpowiedniego prezentowania informacji. Niech wyciągają wnioski i stawiają argumenty za konkretne tematy. Teraz jest na to czas. To jest ten moment.

Nie martwmy się też o rozpoczęte projekty edukacyjne. Warto zaproponować uczniom ich kontynuację. Mogą przecież w domu czytać książki i tworzyć na ich temat lapbooki i elektroniczne książeczki, mogą przygotowywać kreatywne pomoce dydaktyczne dla młodszych uczniów, mogą poznawać odległe zakątki naszego globu i opisywać je w postaci notatek graficznych. Wszystko można, oby rozsądnie, kreatywnie i adekwatnie do sytuacji.

Pamiętajmy o wsparciu uczniów, o rozmowach o dbaniu o ich wzajemne relacje. Można ich zachęcić do kontaktu z kolegami za pomocą telefonu czy komunikatorów. Niech podtrzymują kontakty, niech się wzajemnie wspierają.
Czy polska szkoła jest przygotowana na cyfrowe nauczanie?
Zyta Czechowska: Moim zdaniem cyfrowa szkoła powinna być miejscem, w którym wykorzystuje się wszelkie elektroniczne narzędzia, sprzęty i dzięki nim tworzone i udostępniane materiały edukacyjne. Jako entuzjastka nowych technologii jestem przekonana, że cyfrowa edukacja zwiększa efektywność nauczania, rozwija kompetencje kluczowe i nie tylko uatrakcyjnia, ale wspomaga edukację wpływając na jej efektywność. Nie wszyscy niestety mają takie zdanie, co przekłada się na to, że niestety jeszcze wiele szkół w Polsce nie jest przygotowanych na cyfrowe nauczanie. Brak sprzętu, internetu, a nawet umiejętności nauczycieli przełoży się teraz na to, że niestety nie we wszystkich szkołach rekomendowane zdalne nauczanie zaistnieje. Nie jesteśmy jeszcze systemowo przygotowani do zdalnej, e-learningowej edukacji. Nie da się nagle przenieść tradycyjnego nauczania do wirtualnej rzeczywistości za sprawą tylko aplikacji mobilnych, webowych czy generatorów. One pomogą w tworzeniu namiastki tej edukacji, ale jej nie zastąpią.

Sytuacja konieczności pozostania w domach nie jest z pewnością łatwa dla uczniów. Jak można ich zmotywować, by nie popadli w zbyt duże rozprężenie i mimo wszystko odrabiali zadania domowe?

Po pierwsze zadbajmy o ich komfort psychiczny. Dla każdego dziecka, szczególnie w młodszym wieku szkolnym nowa, dotąd nieznana sytuacja, której sutkami może być zagrożenie zdrowia i życia może sprawić, że towarzyszyć jej będzie lęk i poczucie zagrożenia. Nie lekceważmy tych emocji i starajmy się je na bieżąco rozwiewać. Dajmy szansę na zadawanie pytań i swobodną rozmowę, która może ukoić napięcie spowodowane niewiedzą, ale także zbyt dużym nasileniem informacyjnym. To co dla nas wydaje się mało istotne, u dzieci może powodować lęk, histerię, symulowanie choroby, by zwrócić na siebie uwagę, wzrost temperatury ciała, a nawet zachowania niepożądane. Dodatkowy niepokój uczniów wzbudza "psychoza", która zaczęła ogarniać większość społeczeństwa i objawia się wzmożonymi zakupami produktów spożywczych, co stwarza dodatkowy lęk dzieci. Zadbajmy w trudnym czasie o odpowiednie warunki nauczania, dostępne środki higieniczne, aktywności integrujące dzieci i relaksację, która okazać się może dla nas wszystkim zbawienną. Pamiętajmy też o naszych postawach, emocjach, które uczniowie bacznie obserwują. To, jak komunikujemy się z nimi, wyjaśniamy trudne tematy jest dla nich papierkiem lakmusowym powagi sytuacji. Nie okłamujmy ich, nie demonizujmy, ale też nie lekceważmy ich obaw, po prostu wyważajmy nasz przekaz.

Wbrew pozorom uczenie się nie jest teraz najważniejsze, ale z pewnością jest też znaczącym elementem wsparcia dzieci i stworzenia namiastki normalności. Dlatego warto, aby racjonalizować i ograniczać zadania. Nie dopuśćmy do sytuacji, że zarzucimy teraz uczniów licznymi zadaniami i ćwiczeniami. To dla nich trudny czas. Skupmy się raczej na dozowaniu zadań i jeśli już na ich kreatywnej formie. Ustalmy z dziećmi plan dnia. Jasno należy wyznaczyć czas na lekcje, czas na zabawę i czas na wspólne np. oglądanie filmów, gry planszowe, czy nawet prace domowe.
Równie trudnym zagadnieniem dla wielu rodziców jest samo wytłumaczenie dzieciom zaistniałej sytuacji - jak zrobić to odpowiednio, by nie wzniecić w nich strachu ale też nie lekceważyć epidemii?
Zyta Czechowska: Przekaz trudnych informacji, które chcemy przemycić naszym uczniom będzie efektywny i przyniesie zamierzone, pozytywne skutki, jeśli zadbamy o wspólny przekaz rodziców i nauczycieli. Dostosowany do wieku dziecka, ale też jego możliwości poznawczo- percepcyjnych i emocjonalnych. Miejmy na względzie deficyty i dysfunkcje niektórych uczniów, szczególnie w szkołach specjalnych.

Forma przekazu i czas poświęcony na wprowadzenie do tematu jest nie bez znaczenia. Ucznia świadomego swoich odczuć oraz celu rozmowy o wiele trudniej wyprowadzić z równowagi, niż kogoś nieprzygotowanego.

Ważny jest także kontekst i czas rozmowy - nie powinna ona odbywać się w przypadkowych warunkach, okolicznościach. Przygotujmy się do tej rozmowy, zbierzmy rzetelne informacje i stwórzmy odpowiednie warunki do jej realizacji.

Odpowiedni dobór form przekazu, wizualizacja treści ma ogromne znaczenie nie tylko na stopień rozumienia tematu, ale przede wszystkim na wywołane tematem emocje, które towarzyszą jego omawianiu.

Mówmy szczerze, wspomnijmy też o swoich emocjach, ale nie straszmy dzieci. Zadbajmy o właściwą atmosferę w domu.

# data[].attributes.attachment_link.title
Czy polska szkoła jest gotowa na zdalne nauczanie? Wywiad z Zytą Czechowską, Nauczycielką Roku 2019

# data[].attributes.attachment_link.description
Sytuacja polskiej szkoły uległa diametralnej zmianie przez epidemię koronawirusa. Placówki edukacyjne zostały zamknięte, jednak należy pamiętać, że nie jest to czas wakacji. Uczniowie uczą się zdalnie. Czy polska szkoła jest gotowa na takie rozwiązania? Z jakich platform i stron najlepiej korzystać? I w jaki sposób rozmawiać z dzieckiem, by odpowiednio wyjaśnić mu zaistniałą sytuację?

# data[].attributes.attachment_link.title
Nauka w dobie koronawirusa. Jak radzą sobie wielkopolscy nauczyciele?

# data[].attributes.attachment_link.description
Wszystkie szkoły, przedszkola, żłobki i uczelnie wyższe w Polsce od poniedziałku są zamknięte. Nie odbywają się zajęcia dydaktyczne, ani opiekuńczo-wychowawcze. Rząd przekonuje, że nie jest to czas wolny dla uczniów i że powinni oni poświęcić go na powtarzanie i utrwalanie materiału.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Technologie informacyjno-komunikacyjne mogą ułatwić pracę nauczyciela poprzez szybkie, często intuicyjne tworzenie ciekawych kart pracy. Kart, które dzięki bezpłatnym generatorom pozwolą na lepsze zrozumienie
omawianych zagadnień i na indywidualizację nauczania. Gdzie zatem szukać takich narzędzi?

Bogactwo aplikacji, programów i platform edukacyjnych sprawia, że TIK jest coraz częściej wykorzystywany w szkole przez nauczycieli różnych przedmiotów, w tym nauczycieli matematyki. To, w jakim stopniu technologia pojawi się na zajęciach lekcyjnych, w dużej mierze zależy od umiejętności informatycznych nauczyciela. Warto więc doskonalić swój warsztat pracy, aby móc skorzystać z tego, co oferuje nam internet, i ułatwić dzieciom naukę. Dzisiejsze pokolenie uczniów wymaga od nauczycieli zaproponowania takich metod pracy, które będą nastawione na aktywny sposób zdobywania wiedzy, rozwiną umiejętność uczenia się, pozwolą na wykorzystanie wiedzy w praktyce i położą nacisk na współdziałanie i pracę w grupie. Interaktywne narzędzia umożliwiają realizację tych zadań i zapewniają współpracę między nauczycielami a uczniami. Z doświadczenia wiemy, że żeby zainteresować dziecko lekcją matematyki, warto stosować interaktywne metody i narzędzia TIK. Metody te z pewnością ułatwią zrozumienie tematu i uatrakcyjnią proces edukacyjny. W ostatnim czasie w wielu szkołach pojawiły się interaktywne tablice, monitory dotykowe, tablety, chrombooki - narzędzia, dzięki którym możemy czerpać z bogatych, często bezpłatnych zasobów sieci. Ponadto grzechem byłoby nie skorzystać ze smartfonów naszych uczniów, multimedialnych urządzeń, dzięki którym młodzi ludzie mają dostęp do filmów, gier, portali edukacyjnych czy interaktywnych quizów.

Nowocześni nauczyciele, którzy są świadomi zmian, jakie niesie za sobą postęp cywilizacyjny, korzystają podczas zajęć z nowoczesnych technologii. Robią to rozsądnie i tylko w celach edukacyjnych. My z doświadczenia wiemy, że właściwie dobrane narzędzia multimedialne nie tylko wzbogacają i uatrakcyjniają proces lekcyjny, ale także wpływają na konkretne efekty edukacyjne.

W sieci istnieje mnóstwo stron i platform edukacyjnych z gotowymi interaktywnymi ćwiczeniami, ale także generatorów, które służą do tworzenia spersonalizowanych kart pracy, gier planszowych czy łamigłówek.

Co to jest generator kart zadań?

Generator kart zadań to narzędzie dla nauczyciela, ale może z niego korzystać każdy odwiedzający konkretną stronę. W generatorze znajdzie się galeria z gotowymi kartami pracy, z możliwością ich modyfikacji przez użytkownika. To świetny sposób na szybkie stworzenie własnych materiałów dostosowanych do potrzeb uczniów na różnych etapach edukacyjnych. Stopień trudności konstruowanych materiałów najczęściej dostosowuje nauczyciel. Do tej pory większość z nas samodzielnie i mozolnie przygotowywała własne karty pracy, testy czy materiały edukacyjne w podstawowych edytorach tekstu. Dziś istnieje mnóstwo stron, platform czy programów, które pozwalają na szybkie generowanie tych treści w specjalnie zamieszczonych szablonach.

Jednym z takich uniwersalnych narzędzi dla nauczycieli matematyki, ale także dla innych przedmiotowców, pedagogów czy wychowawców, jest generator do tworzenia kart pracy np. z tarczami zegara, kart bingo czy wzorami matematycznymi, w tym spinnerowych plansz z liczbami z wizualizacją paluszkową lub liczbami rzymskimi. Na wspomnianej stronie można pobrać gotowe plansze lub edytować istniejące i tworzyć własne zasoby edukacyjne. Generator matematycznych kart pracy znajduje się na stronie //tiny.pl/trb1w.

Jak stworzyć własne zasoby edukacyjne?

By stworzyć własne zasoby edukacyjne, należy wejść na wyżej wspomnianą stronę. Nie zakładamy konta, co skutkuje tym, że skonstruowane przez nas materiały nie zapisują się i po ich wygenerowaniu należy pobrać je na swój komputer.

Menu generatora jest nieskomplikowane i intuicyjne. Możemy wydrukować gotowe, stworzone przez generator karty pracy lub samemu je edytować, indywidualizując materiały na potrzeby własnych lekcji i konkretnych uczniów. W przypadku np. karty pracy z tarczami zegara, które z pewnością uatrakcyjnią zajęcia edukacyjne bądź zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze lub posłużą nauczycielom jako sprawdzian czy kartkówka, można wybrać w dostępnym menu przyrost godzin na zegarze, liczbę tarcz na jednej stronie oraz liczbę jednorazowo wygenerowanych kart pracy, rodzaj tarczy zegara (analogową lub cyfrową) oraz styl tarcz zegarowych, w tym ich kolor. Istnieje także możliwość zadecydowania, czy wydruk ma być w kolorze, czy czarno-biały. Po ustaleniu tych wszystkich opcji możemy podejrzeć wydruk, a ostatecznie pobrać skonstruowane karty pracy na swój komputer lub wydrukować je z pozycji strony. Poniżej zrzut ekranu przykładowej karty oraz menu generatora www.senteacher.org

Inną opcją we wspomnianym generatorze jest możliwość tworzenia tarcz ze strzałką, tak zwanych spinnerowych kart pracy, w których możemy umieścić np. liczby rzymskie, działania matematyczne, liczby z wizualizacją paluszkową czy matematyczne wzory. Taka karta pracy z pewnością uatrakcyjni zajęcia edukacyjne i zajęcia dodatkowe, a także może być świetną formą zadania domowego, które będzie chciało odrobić każde dziecko.

Jak stworzyć taką kartę?

W menu dostępna jest opcja zmiany koloru i treści w polach spinnera oraz liczby pół na tarczy. Po jej wypełnieniu można podejrzeć wydruk, następnie pobrać skonstruowaną kartę pracy na swój komputer lub wydrukować na sztywnej kartce bezpośrednio ze strony. Na środku tarczy za pomocą pinezki i korka przypinamy wygenerowaną i wyciętą strzałkę, a jeśli posiadamy spinner, wówczas kręcimy nim bez konieczności przypinania strzałek.

Jak wykorzystać taką kartę i jakie mogą być zasady gry lub przykładowe ćwiczenia?

Zasady gry - zastosowanie karty pracy ze spinnerem
Uczniowie mogą grać samodzielnie, ale także dobrani w pary lub w zespoły 3- lub 4-osobowe. Na środku planszy przypinają strzałkę lub kładą spinner, który jedno ramię ma zaznaczone kolorową naklejką lub taśmą. Wprawiamy je w ruch, po zatrzymaniu wskazują jedną z liczb rzymskich. Zadaniem ucznia jest odgadnięcie, jaka to liczba, i zapisanie jej w postaci liczby arabskiej na kartce. W przypadku prawidłowej odpowiedzi dziecko otrzymuje punkt, patyczek czy inny element, który będzie świadczył o poprawnej odpowiedzi. Liczby możemy losować np. po 5 razy lub przez wcześniej ustalony czas. Zabawę wygrywa ta osoba, która zdobędzie najwięcej punktów. Zasady ćwiczenia mogą być każdorazowo modyfikowane, w zależności od tego, jaki cel ma zadanie na konkretnej lekcji. Do takiej spinnerowej karty możemy np. wydrukować tabelę z działaniami matematycznymi i zadaniem ucznia będzie odszukanie właściwego działania, które dopasuje do wylosowanej liczby będącej właściwym wynikiem. Poniżej autorska karta pracy - spinnerowa matematyka, skonstruowana w celu utrwalenia umiejętności obliczania potęg. Poniżej zrzut ekranu przykładowej wygenerowanej karty spinnerowej www.senteacher.org

My bardzo często wykorzystujemy tego typu ćwiczenia na lekcjach matematyki oraz na zajęciach rewalidacyjnych czy świetlicowych, ponieważ spinnery to jeden z ulubionych gadżetów naszych uczniów. Wskazuje się na wiele pozytywnych oddziaływań, które niosą za sobą ćwiczenia ze spinnerem. Bez wątpienia możemy zaliczyć do nich relaksację, ćwiczenia w skupianiu uwa...

# data[].attributes.attachment_link.title
Darmowe generatory DO TWORZENIA KART PRACY i konstruowania pomocy dydaktycznych

# data[].attributes.attachment_link.description
Technologie informacyjno-komunikacyjne mogą ułatwić pracę nauczyciela poprzez szybkie, często intuicyjne tworzenie ciekawych kart pracy. Kart, które dzięki bezpłatnym generatorom pozwolą na lepsze zrozumienie omawianych zagadnień i na indywidualizację nauczania. Gdzie zatem szukać takich narzędzi? Bogactwo aplikacji, programów i platform edukacyjnych sprawia, że TIK jest coraz częściej wykorzystywany w szkole przez nauczycieli różnych przedmiotów, w tym nauczycieli matematyki.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Microsoft Reporter

At Microsoft, our mission is to enable everyone to achieve more. This starts in Europe's classrooms. School is where most of us spend our formative years, honing various skills, preparing for the world of work, and growing alongside our peers. It should be an environment where all children, including those with disabilities, can thrive.

Technology has a vital role to play in ensuring that Europe's schools are inclusive in supporting young people with disabilities to learn alongside their peers wherever and whenever possible. At the recent BETT 2020 education technology show, Microsoft presented some of our newest solutions geared towards increasing accessibility in education: from the new Microsoft Edge browser with built-in tools allowing students to change text size, read text aloud and ink on PDFs, to the live captions feature in OneNote that records and transcribes text in real-time, while still allowing students to pause and highlight passages as they go.

Accessible technology can also foster collaboration in the classroom among students of varying abilities. Jolanta Majkowska, who has been a special needs educator in Poland for over 25 years, highlights the power of technology in helping her students stay engaged and focused as they get to grips with group projects:

Some of my students struggle with public speaking and presenting their ideas aloud. Using Microsoft Teams gives them space and time to prepare and then we can collaborate together using the Forms feature to check their work and address any knowledge gaps.

Allowing students to learn and absorb knowledge at their own pace and in a way that puts them at ease is another key advantage. Zyta Czechowska, another special needs educator from Poland, explains how:

My role is to prepare my students to live and work in today's world. I can't imagine doing that without technology, which helps them learn, but also grow their confidence and independence. Zyta, who was named by the "Głos Nauczycielski" as Teacher of the Year in 2019, shared the example of students on the autistic spectrum who use Office 365 to collaborate and communicate with their peers.

Another key advantage of accessible technology is how it can help teachers adjust to different levels of ability within the same classroom. " Within one department we have a variety of students with different skills and different abilities", notes Zyta. " There are students who read and write fluently and those who do not. AI-based solutions that read text in real-time can play an amazing and truly impactful role in improving my students' lives."

Zyta and Jolanta - along with many other teachers across Europe - are united by their commitment to enabling every student to achieve their full potential, by making learning as exciting and engaging as possible. To do this, they need easy, affordable access to the right tools. Unfortunately this is not always the case for specialist solutions, which are not funded or marketed in every EU region.

This is where built-in tools like the Microsoft Immersive Reader come in. Available on Microsoft Office 365, but also as an API for independent software developers to use, this tool is customisable and adaptable depending on a student's specific disability. Students with dyslexia, for instance, can hear the text read aloud as well as seeing it spaced apart or broken down into syllables; while students with low vision can intuitively change the size, font, or text color.

When it comes to creating a more inclusive society, however, education is just one piece of the puzzle. Making the leap from education into employment is difficult for many young people, but it can be especially challenging for young people with disabilities, who are disproportionately excluded from the world of work. In the European Union, only 47 percent of persons with disabilities are employed, compared to 72 percent of persons without disabilities, and the unemployment rate of people with disabilities aged 20-64 is 17 percent - far higher than the European average of just 10 percent.

Speaking at BETT 2020, Hector Minto, Senior Technical Evangelist for Accessibility at Microsoft, explained how workplaces need to anticipate a wider range of needs among their workforce, both to retain existing employees and recruit from a more diverse talent pool.

With education systems becoming more aware and instinctively inclusive of disabilities, the transition into the workplace can often be jarring. If a workplace's culture isn't proactively positive about accessibility, people with disabilities aren't going to feel able to put their hands up," Hector explained. "For instance, 75 percent of people with dyslexia don't tell their employers. That's why it's vital that accessible tools are readily available and easily discoverable. Employees need to be able to find and use them intuitively, without having to ask.

For Hector, this isn't just a question of doing the right thing by employees of all abilities; it's also a business imperative. As people live longer, they are working longer too - and they want to be working in more inclusive environments. To attract and retain the best talent, employers therefore need to be proactive about boosting accessibility. Beyond this, Accenture research has also shown that companies which embrace accessibility initiatives tend to outperform other companies in revenue, net income and economic profit margins.

Finally, companies in all sectors and industries can benefit from a more diverse workforce to generate new ideas and boost innovation. Our own experience at Microsoft has shown how some of our greatest innovations come from colleagues with disabilities, who initially aimed to solve concrete accessibility challenges, but ended up creating solutions with far wider applications as well.

Microsoft will continue to work to make sure that our technologies meet the changing needs of a diverse population, and to support our customers and partners in making their organizations as inclusive and welcoming as possible. We live in a wonderfully diverse world, where every individual has something unique to contribute - it's time for our classrooms and boardrooms alike to reflect this.

# data[].attributes.attachment_link.title
How Technology is bridging the Accessibility Gap From Classroom to Boardroom - Microsoft News Centre Europe

# data[].attributes.attachment_link.description
Microsoft Reporter At Microsoft, our mission is to enable everyone to achieve more. This starts in Europe's classrooms. School is where most of us spend our formative years, honing various skills, preparing for the world of work, and growing alongside our peers. It should be an environment where all children, including those with disabilities, can thrive.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Programowanie na specjalne zamówienie
Programowanie na specjalne zamówienie
Okazuje się, że z programowaniem jest jak ze śpiewaniem - każdy może to robić, oczywiście na miarę swoich możliwości i potrzeb. Jak przekonują autorki kolejnego artykułu - Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska, nauczycielki ZSS w Kowanówku, w programowaniu świetnie odnajdują się także uczniowie z niepełnosprawnością intelektualną. Przykłady, które podają, mogą być doskonałym źródłem inspiracji w pracy z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.

# data[].attributes.attachment_link.description
Programowanie na specjalne zamówienie Okazuje się, że z programowaniem jest jak ze śpiewaniem - każdy może to robić, oczywiście na miarę swoich możliwości i potrzeb. Jak przekonują autorki kolejnego artykułu - Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska, nauczycielki ZSS w Kowanówku, w programowaniu świetnie odnajdują się także uczniowie z niepełnosprawnością intelektualną.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Na pewno można wspólnie z dziećmi przygotować kanon właściwych zachowań w sieci. Opracować katalog bezpiecznych, wartościowych aplikacji i programów edukacyjnych. Rozmawiać z uczniami na temat tego jak powinniśmy korzystać z sieci i w jaki sposób poruszać się w tej ogromnej, wirtualnej przestrzeni.

Warto dać głos samym uczniom, którzy np. w formie klasowych czy szkolnych debat sami wymieniliby się spostrzeżeniami i doświadczeniami wynikającymi z użytkowania wspólnej cyfrowej przestrzeni.

Na pewno wartościowe okaże się spotkanie z ekspertami z tej dzieciny, między innymi np. z edukatorami, trenerami, terapeutami czy policjantami.

Nie może w tych działaniach zabraknąć również rodziców, którzy nie tylko powinni być świadomi swojej roli w kształtowaniu właściwych, bezpiecznych zachowań dzieci, ale sami również powinni taką wiedzę posiąść.

W sieci jest coraz więcej naprawdę wartościowych materiałów, które z pewnością ułatwią nam wszystkim nie tylko przygotowanie tego istotnego wydarzenia, ale przede wszystkim wzbogacą naszą wiedzę, w którą jako nowocześni nauczyciele i rodzie powinniśmy być wyposażeni.

Chcemy jednak zwrócić uwagę na szczególną grupę uczniów. Mamy niedosyt i świadomość tego, że niestety brakuje nam materiałów, które dostosowane byłyby do niepełnosprawnych intelektualnie użytkowników Internetu. Dzieci i młodzież z umiarkowaną, a czasami nawet i lekką niepełnosprawnością intelektualną, nie potrafią czytać, a jeśli nawet odczytają krótkie teksty to nie zawsze rozumieją ich znaczenie. Pojawiające się w dostępnych materiałach przykłady, dobre praktyki nasycone są trudnym słownictwem, metaforami, których te dzieci i dorośli po prostu nie rozumieją. Ktoś mógłby powiedzieć, że przecież są bajki, są kreskówki dla dzieci, które poruszają ten temat. Ale stanowczo się temu sprzeciwiamy. Niepełnosprawni intelektualnie, dorośli użytkownicy sieci nie powinni być traktowani jak dzieci. Nie zależy nam na infantylizacji przekazu, tylko na jego prostocie. Nawet trudne, ważne i istotne treści można przekazać w prosty, bezpośredni sposób, bez użycia zawiłego, niezrozumiałego słownictwa i tylko poprzez tekstowy przekaz. Zależy nam na właściwym doborze narzędzi i treści, które nie upokorzą tych osób, nie zbagatelizują tematu, a ułatwią jego przyswojenie. (Często maksymalny poziom rozwoju intelektualnego dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie osób, to wiek 9-12 lat).

Pracując od ponad 20 lat w szkodnictwie specjalnym, obserwujemy bagatelizowanie tego tematu. Pedagodzy specjalni to bardzo zaangażowana, pracowita i twórcza grupa nauczycieli. Na sukces swoich uczniów muszą pracować podwójnie. Borykają się od zawsze z brakiem odpowiednich materiałów edukacyjnych dla uczniów, podręczników czy pomocy dydaktycznych. Mimo tego, sami przygotowują dostosowane do indywidualnych potrzeb dzieci karty pracy, pomoce i materiały dydaktyczne. Nie wszyscy ją jednak ekspertami z dziedziny nowoczesnych technologii. Warto zatem wesprzeć ich pracę i pomóc w opracowaniu materiałów niezbędnych do edukacji cyfrowej ich uczniów.

Od wielu lat staramy się na swoim blogu www.specjalni.pl, podsuwać pomysły na wykorzystywanie TIKu w ich pracy edukacyjnej i terapeutycznej. Coraz więcej nauczycieli świadomie wdraża cyfrowe elementy do swoich lekcji. Pozostaje jednak jeszcze temat świadomości bezpiecznego korzystania z Internetu tych uczniów. Myślę, że pedagodzy specjalni robią co mogą, by właściwie przygotować dzieci i młodzież do funkcjonowania w tej trudnej przestrzeni, ale stanowczo potrzebują jeszcze właściwych, dostosowanych materiałów. Nie zapomnijmy także o uczniami z SPE np. z autyzmem, niedowidzących, niewidomych niedosłyszących, czy niesłyszących.

Jeśli ktoś z Państwa ma wiedzę na temat dostępnych materiałów dostosowanych do tych uczniów prosimy o informację, stworzymy wtedy bazę takich publikacji. Ale:

Byłoby wspaniale, gdyby to były materiały z małą ilością tekstu, a większą obrazu!

Z pewnością sprawdzą się pomoce w formie komiksowej.

Przydałyby się także krótkie filmiki z wyraźnym, prostym przekazem. Z sytuacjami z życia codziennego.

Nieocenioną pomocą są zawsze mapy myśli, infografiki i plakaty.

Z czym borykają się w sieci uczniowie z niepełnosprawnością intelektualną i na co są narażeni?

Nie zawsze potrafią czytać, lub czytać ze zrozumieniem co powoduje niestety niewłaściwy odbiór treści.

Skracają dystans z rozmówcą, którego często nawet nie znają, czym często powodują niemiłe sytuacje.

Bywają nachalni prosząc o utrzymanie kontaktu nawet nieznajomego, co kończy się bardzo często zablokowaniem ich profilu.

Nagminnie zmieniają konta na profilach społecznościowych ponieważ zapominają haseł.

Publikują dane wrażliwe bez zastanowienia się, że ktoś może je wykorzystać.

Stają się obiektem żartów i kpin, publikując np. zdjęcia, infantylne nagrania, czy wulgarne treści, również za namową szukających sensacji i zabawy nieznajomych.

Ze względu na deficyt uwagi ze strony innych oraz deficyt własnej wartości potrzebują stałych wzmocnień i aprobaty, która w tym przypadku może okazać się zgubna.

Nie zakładają złych intencji innych, w związku z czym są bardzo ufni.

Póki co warto przypomnieć niektóre wartościowe publikacje, które po dostosowaniu możemy wykorzystać na naszych zajęciach zarówno z najmłodszymi uczniami, jak i tymi starszymi. Zebrałyśmy je w formie interaktywnego plakatu, który w bardzo prosty sposób możemy stworzyć w programie genia.ly.

Po kliknięciu na odpowiedni znacznik przeniesiemy się do proponowanego zasobu. Plakat pobierz tutaj. Więcej dowiesz się na naszym blogu specjalni.pl.
Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska- nauczycielki w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku. Członkinie grupy SuperbelfrzyMini i SuperbelfrzyRP. Autorki bloga specjalni.pl. Entuzjastki nowoczesnych technologii i kreatywnych pomocy dydaktycznych. Wdrażają elementy programowania w szkolnictwie specjalnym. Autorki projektu sieci współpracy nauczycieli, prowadzące Rady Szkoleniowe i warsztaty dla nauczycieli. Za szczególne osiągnięcia edukacyjno-wychowawcze otrzymały w 2017 r. Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Superbelfrów i został nieznacznie zmodyfikowany przez Marcina Polaka. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Na pewno można wspólnie z dziećmi przygotować kanon właściwych zachowań w sieci. Opracować katalog bezpiecznych, wartościowych aplikacji i programów edukacyjnych. Rozmawiać z uczniami na temat tego jak powinniśmy korzystać z sieci i w jaki sposób poruszać się w tej ogromnej, wirtualnej przestrzeni. Warto dać głos samym uczniom, którzy np.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Polecamy stronę VOKI, na której można nie tylko dokonać nagrania, ale także stworzyć mówiącego awatara lub prezentację.

Jak to zrobić? Wejdź na stronę: https://www.voki.com/site/create.

Załóż konto, kliknij na przycisk create, wybierz awatara, który wymówi nagraną kwestię. Awatarka możesz odpowiedni przystroić. Następnie klikając na ikonkę głośnika, zapisujemy tekst, który ma być nagrany. Przy okazji dzieci mogą doskonalić pisanie z pamięci lub ze słuchu i na bieżąco po nagraniu tekstu korygować błędy. Awatar dokładnie odczyta i wypowie taką frazę, jaka będzie zapisana. Przy zapisywaniu tekstu najpierw należy ustalić język.

Zapisujemy awatara, który zachowa się na naszym koncie. Zawsze mamy możlwość edycji. Bezpłatnie możemy zapisać 3 awatary, które znajdować się będą w zakładce: Moje awatary.

Jak takie nagranie udostępnić, poprzez przycisk share. Możemy automatycznie nagranie udostępnić na portalach społecznościowych lub skopiować link do nagrania, który udostępniamy.

Jak stworzyć prezentację z mówiącym awatarkiem?

Klikamy u góry na przycisk PRESENT, następnie create new. Pojawi nam się pole robocze, pierwszy slajd, do którego dodajemy tło, awatara i inne elementy. Koljeny slajd dodajemy plusem. Zapisujemy i udostępniamy w podobny sposób jak awatara. Powodzenia!

A tutaj odsłuchaj przygotowane przez nas nagranie.
Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska- nauczycielki w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku. Członkinie grupy SuperbelfrzyMini i SuperbelfrzyRP. Autorki bloga specjalni.pl. Entuzjastki nowoczesnych technologii i kreatywnych pomocy dydaktycznych. Wdrażają elementy programowania w szkolnictwie specjalnym. Autorki projektu sieci współpracy nauczycieli, prowadzące Rady Szkoleniowe i warsztaty dla nauczycieli. Za szczególne osiągnięcia edukacyjno-wychowawcze otrzymały w 2017 r. Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Polecamy stronę VOKI, na której można nie tylko dokonać nagrania, ale także stworzyć mówiącego awatara lub prezentację. Jak to zrobić? Wejdź na stronę: https://www.voki.com/site/create. Załóż konto, kliknij na przycisk create, wybierz awatara, który wymówi nagraną kwestię. Awatarka możesz odpowiedni przystroić. Następnie klikając na ikonkę głośnika, zapisujemy tekst, który ma być nagrany.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Od dłuższego czasu coraz częściej nauczyciele sięgają po ten sposób wprowadzania i utrwalania wiedzy. Dzieci dzięki temu uczą się współpracy, okazywania i panowania nad emocjami, cierpliwości, ale także logicznego, strategicznego myślenia.

Gry planszowe mogą być wykorzystywane zarówno do wprowadzenia tematu i przylizania nowych treści, ale chyba najlepiej sprawdzą się do podsumowywania i utrwalania zdobytych umiejętności i wiedzy. Gry planszowe rozwijają myślenie, percepcję wzrokowo-ruchową, działają terapeutycznie, uczą skupiania uwagi.
My przygotowałyśmy dla uczniów gry do nauki cyfr i liczb rzymskich. Gry udostępniamy w dwóch wersjach, jedna z nich dotyczy cyfr i liczb od 1-12, kolejna pełnych dziesiątek i setek liczb w zakresie 1000, oraz pustą planszę, którą sami Państwo możecie wypełnić dostosowując od swoich uczniów.

Do gry możemy wykorzystać zwykłe kostki, które po wyrzuceniu wskażą o ile pól należy przemieścić się na planszy.lub kolorową kostkę, na której umieszczonych jest 6 kolorów wskazujących pola na planszy. Uczeń przemieszcza się na najbliższe pole z kolorem, który wskazała wyrzucona kostka. Dla urozmaicenia zabawy i zwiększenia emocji na planszy zostały umieszczone także strzałki, które nakazują cofnięcie się lub przemieszczenie na dalsze pola o tyle pól ile wskazuje strzałka.

Miłej nauki i zabawy!
Pobierz pustą planszę do gry Pobierz planszę z cyframi od 1-12 Pobierz planszę z cyframi do 100 Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska- nauczycielki w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku. Członkinie grupy SuperbelfrzyMini i SuperbelfrzyRP. Autorki bloga specjalni.pl. Entuzjastki nowoczesnych technologii i kreatywnych pomocy dydaktycznych. Wdrażają elementy programowania w szkolnictwie specjalnym. Autorki projektu sieci współpracy nauczycieli, prowadzące Rady Szkoleniowe i warsztaty dla nauczycieli. Za szczególne osiągnięcia edukacyjno-wychowawcze otrzymały w 2017 r. Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Od dłuższego czasu coraz częściej nauczyciele sięgają po ten sposób wprowadzania i utrwalania wiedzy. Dzieci dzięki temu uczą się współpracy, okazywania i panowania nad emocjami, cierpliwości, ale także logicznego, strategicznego myślenia. Gry planszowe mogą być wykorzystywane zarówno do wprowadzenia tematu i przylizania nowych treści, ale chyba najlepiej sprawdzą się do podsumowywania i utrwalania zdobytych umiejętności i wiedzy.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dlatego tym razem proponujemy zapamiętywanie nazw pierwszych wiosennych kwiatów poprzez proste aktywności z kodowaniem. Przygotowałyśmy karty pracy, które mamy nadzieję są dla dzieci na tyle atrakcyjne, że zmotywują je do twórczej pracy, a przy okazji rozwiną logiczne myślenie, orientację przestrzenną, poszerzą słownictwo i utrwalą pożądaną wiedzę na temat wiosennych kwiatów.

Zadanie polega na odczytaniu kodu z planszy literowej. Wyznacznikiem kodu są kolorowe okręgi oraz strzałki, które wskazują kierunek do odczytania właściwej litery. Karty mają 2 poziomy trudności i można je dostosować do umiejętności uczniów. Zaczynamy od najłatwiejszej, gdzie dzieci odczytują wyraz za pomocą kodu strzałkowego. Druga, gdzie uczniowie mają za zadanie odczytać wyraz zakodowany poprzez ukryte kwiaty w kółkach i strzałki wskazujące kierunek odczytania liter.

Karty pracy pobierz TUTAJ.
Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska- nauczycielki w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku. Członkinie grupy SuperbelfrzyMini i SuperbelfrzyRP. Autorki bloga specjalni.pl. Entuzjastki nowoczesnych technologii i kreatywnych pomocy dydaktycznych. Wdrażają elementy programowania w szkolnictwie specjalnym. Autorki projektu sieci współpracy nauczycieli, prowadzące Rady Szkoleniowe i warsztaty dla nauczycieli. Za szczególne osiągnięcia edukacyjno-wychowawcze otrzymały w 2017 r. Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Dlatego tym razem proponujemy zapamiętywanie nazw pierwszych wiosennych kwiatów poprzez proste aktywności z kodowaniem. Przygotowałyśmy karty pracy, które mamy nadzieję są dla dzieci na tyle atrakcyjne, że zmotywują je do twórczej pracy, a przy okazji rozwiną logiczne myślenie, orientację przestrzenną, poszerzą słownictwo i utrwalą pożądaną wiedzę na temat wiosennych kwiatów.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Aplikacja jest łatwa w użyciu, ma przyjazny interfejs i można w niej tworzyć niegraniczoną liczbę e-booków. Niewątpliwym atutem tego programu jest możliwość tworzenia klas. Uczniowie do logowania używają nazwy stworzonej przez nauczyciela i kodu kasy.
Jak zatem stworzyć pierwszą opowieść?
Zaczynamy od strony tytułowej, dodajemy kolorowe tło, obraz oraz wpisujemy tytuł książki i autora.

Następnie generujemy kolejne strony opowiadania z tekstem wpisanym przez ucznia oraz ilustracjami lub zdjęciami, które można dodać z bazy aplikacji, wyszukać w internecie lub zaimportować z komputera.

Ponadto nauczyciele mogą przekazywać uczniom informację zwrotną, pisząc poprawki bezpośrednio pod tekstem dziecka. Program umożliwia również dodawanie narracji głosowej, którą można w dowolnym momencie odtworzyć. Książki uczniów są przechowywane na klasowej półce. Gotową pracę można wydrukować, zapisać w formacie pdf lub udostępnić za pomocą linku.
Warto tworzyć elektroniczne książeczki nie tylko na lekcjach języka polskiego, ponieważ dzięki tej aplikacji w atrakcyjny i angażujący sposób doskonalimy u uczniów szkoły podstawowej umiejętność pisania i czytania.

Nasze pomysły na wykorzystanie aplikacji:

napisane własnej baśni (utrwalenie cech baśni),

opowiadanie na wybrany temat,

wyjaśnienie matematycznych reguł,

opisanie historycznych postaci i wydarzeń,

wyjaśnienie zjawisk przyrodniczych.

Adres strony internetowej: https://www.writereader.com

Aplikacja na iPady jest dostępna tutaj

Rozszerzenie Chrome ściągniesz tutaj
Przykładowa książeczka Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska- nauczycielki w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku. Członkinie grupy SuperbelfrzyMini i SuperbelfrzyRP. Autorki bloga specjalni.pl. Entuzjastki nowoczesnych technologii i kreatywnych pomocy dydaktycznych. Wdrażają elementy programowania w szkolnictwie specjalnym. Autorki projektu sieci współpracy nauczycieli, prowadzące Rady Szkoleniowe i warsztaty dla nauczycieli. Za szczególne osiągnięcia edukacyjno-wychowawcze otrzymały w 2017 r. Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Aplikacja jest łatwa w użyciu, ma przyjazny interfejs i można w niej tworzyć niegraniczoną liczbę e-booków. Niewątpliwym atutem tego programu jest możliwość tworzenia klas. Uczniowie do logowania używają nazwy stworzonej przez nauczyciela i kodu kasy. Jak zatem stworzyć pierwszą opowieść? Zaczynamy od strony tytułowej, dodajemy kolorowe tło, obraz oraz wpisujemy tytuł książki i autora.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jedną z platform, która umożliwia nam tworzenie elektronicznych fiszek jest Easy Notecards. Niewątpliwym atutem takiego rozwiązania jest to, że karty nigdy się nie zgubią, nie zabrudzą ani nie zniszczą, ponieważ są zapisane na koncie użytkownika. Ta bezpłatna usługa, pozwala w łatwy i szybki sposób stworzyć zestaw kart, które można będzie udostępniać uczniom. Również sami uczniowie mogą takie zestawy generować. W jaki sposób?

Wystarczy wejść na stronę https://www.easynotecards.com/index i utworzyć konto wpisując nazwę użytkownika, hasło oraz adres e-mail. Aplikacja oferuje gotowe zestawy, ale można też stworzyć własne zasoby. Strona ta pozwala również na udostępnianie gotowych fiszek uczniom oraz rodzicom, którzy mogą w domu wydrukować zasoby, z których na lekcji korzystał nauczyciel.

Dostępnie gry i testy ułatwiają dodatkowo efektywność zapamiętywania.

Fiszki - posiadają dwie strony, z których pierwsza jest widoczna od razu, a druga dopiero po kliknięci. Na karcie można wpisać tekst , można też wykorzystać plik graficzny, tworząc np. karty, na których z jednej strony będzie np. ilustracja, mapa, zdjęcie, a z drugiej strony objaśnienie tekstowe.

Quiz - wykorzystuje hasła z zestawu, należy zaznaczyć poprawne objaśnienie do danego hasła.

Matching - łączenie pasujących do siebie kart w pary, w rezultacie czego znikają one z naszej tablicy. Po zakończeniu gry generowany jest ranking najlepszych graczy.

BINGO - stworzone z kart znajdujących się w zestawie. W tę edukacyjną grę można grać samemu jak też z innymi osobami. Aplikacja wyświetla podsumowanie gry po jej zakończeniu. To podsumowanie pokazuje elementy, które użytkownik wskazał poprawnie, niepoprawnie i pominął. Informacje te pomagają określić, jaki materiał dziecko musi jeszcze powtórzyć.

Print - drukowanie zestawu fiszek.

Nauczyciel zestawy fiszek może przypisać do wybranej klasy, którą stworzył w zakładce My Classes. Do klasy uczniowie mogą dołączyć za pomocą kodu klasy lub wygenerowanego linku.

Przykładowe pomysły na wykorzystanie aplikacji:

Historia - stworzenie fiszki dotyczących postaci historycznych i dat

Język polski - wygenerowanie kart ze środkami stylistycznymi, częściami mowy, bohaterami lektur

Geografia - położenie państw na mapie, planety, strefy krajobrazowe

Matematyka - wzory geometryczne, ułamki, tabliczka mnożenia

Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska- nauczycielki w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku. Członkinie grupy SuperbelfrzyMini i SuperbelfrzyRP. Autorki bloga specjalni.pl. Entuzjastki nowoczesnych technologii i kreatywnych pomocy dydaktycznych. Wdrażają elementy programowania w szkolnictwie specjalnym. Autorki projektu sieci współpracy nauczycieli, prowadzące Rady Szkoleniowe i warsztaty dla nauczycieli. Za szczególne osiągnięcia edukacyjno-wychowawcze otrzymały w 2017 r. Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jedną z platform, która umożliwia nam tworzenie elektronicznych fiszek jest Easy Notecards. Niewątpliwym atutem takiego rozwiązania jest to, że karty nigdy się nie zgubią, nie zabrudzą ani nie zniszczą, ponieważ są zapisane na koncie użytkownika. Ta bezpłatna usługa, pozwala w łatwy i szybki sposób stworzyć zestaw kart, które można będzie udostępniać uczniom.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pomysł jest dość prosty - dzieci mają do przeczytania określone lektury, a potem przedstawiają wybrane zagadnienia na podstawie przeczytanych treści z wykorzystaniem rozmaitych aplikacji internetowych. Tych programów jest na tyle dużo, że aktywności związane z omawianiem lektury można podzielić w dowolny sposób (np. wykorzystanie narzędzi blogowych, wideo, nagrywania głosu, najróżniejsze formy ekspresji graficznej, animacje itp.). Ważne aby nauczyciel wiedział, co chce osiągnąć i dopasowywał aplikacje do różnych form aktywności.

O tym, w jaki sposób można zrealizować lokalny projekt międzyszkolny promujący czytelnictwo z szerokim wykorzystaniem TIK opowiadały podczas INSPIR@CJI WCZESNOSZKOLNYCH 2018 Zyta Czechowska i Jola Majkowska z Zespołu Szkół Specjalnych w Kowanówku, członkinie grupy Superbelfrzy RP, liderki bloga Specjalni.pl. Zachęcamy do posłuchania o projekcie „A może książka?", w którym uczestniczyły dzieci w różnym wieku. Spróbujmy podobne działania wprowadzić w innych szkołach:
(Notka o autorze: Marcin Polak jest twórcą i redaktorem naczelnym Edunews.pl, zajmuje się edukacją i komunikacją społeczną, realizując projekty społeczne i komercyjne o zasięgu ogólnopolskim i międzynarodowym. Jest również członkiem grupy Superbelfrzy RP).
***
INSPIR@CJE WCZESNOSZKOLNE 2018 odbyły się w Warszawie w dniach 10-11 lutego 2018. Uczestniczyło w nich ponad 340 edukatorów i nauczycieli z całej Polski. Zdjęcia z konferencji dostępne są w galerii Edunews.pl na Flickr.com.

# data[].attributes.attachment_link.description
Pomysł jest dość prosty - dzieci mają do przeczytania określone lektury, a potem przedstawiają wybrane zagadnienia na podstawie przeczytanych treści z wykorzystaniem rozmaitych aplikacji internetowych. Tych programów jest na tyle dużo, że aktywności związane z omawianiem lektury można podzielić w dowolny sposób (np. wykorzystanie narzędzi blogowych, wideo, nagrywania głosu, najróżniejsze formy ekspresji graficznej, animacje itp.).

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kompetencje cyfrowe (w tym umiejętność programowania), są wartością pożądaną na rynku pracy (a w wielu zawodach niezbędną). Dlatego nie możemy pozostać na te potrzeby obojętni. Warto, a nawet należy wdrażać dzieci i młodzież do działań, które w łatwy i przystępny sposób pomogą przyswoić pożądaną wiedzę, nabyć umiejętności i wykształcić postawy, które pozwolą na bycie kompetentnym w danej dziedzinie. Jedną z możliwości rozwijania tych kompetencji jest udział w różnych programach, które kierowane są do szkół.

Na wspomnienie zasługuje program Fundacji Orange - #SuperKoderzy. To seria bezpłatnych zajęć dla dzieci, organizowanych w szkole, w czasie których młodzi ludzie uczą się m.in. podstaw języka programistycznego (np. Scratch, Python) czy podstaw robotyki - w inspirujący sposób i w sprzyjających kreatywności warunkach.

#SuperKoderzy to programowanie nie tylko na lekcjach informatyki. W tym wypadku kodowanie pojawia się też na zajęciach z przyrody, historii, matematyki, języka polskiego, języka angielskiego, zajęć rewalidacyjnych, muzyki i techniki. Warto podkreślić, że mogą wziąć w nim udział nie tylko uczniowie szkół ogólnodostępnych, ale również dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi ze szkół integracyjnych i specjalnych. Takimi właśnie zajmujemy się w naszej szkole.

Mając na uwadze konieczność dostosowania i indywidualizację pracy z dziećmi niepełnosprawnymi ruchowo, intelektualnie, czy np. ze spektrum autyzmu, Fundacja Orange wdrożyła specjalną ścieżkę pt. "Młodzi Patrioci". Jako jedyna składa się ona z dwóch poziomów o różnym stopniu trudności. Poziom pierwszy rekomendowany jest dla uczniów niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu umiarkowanym i znacznym, natomiast drugi - dla dzieci z autyzmem lub zespołem Aspergera oraz niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu lekkim. Lekcje przygotowane są w taki sposób, by można było tworzyć własną kompilację zajęć z zasobów na poziomie 1 i 2 - z czego chętnie skorzystałyśmy.

W ramach ścieżki stawia się na indywidualizację pracy i elastyczność w doborze scenariuszy oraz konkretnych aktywności. Uczniowie, edukatorzy i nauczyciele mają całkowitą swobodę w ich doborze. Nie jest to bez znaczenia, w przypadku pracy z uczniami z niepełnosprawnościami, których umiejętności i funkcjonowanie nawet w obrębie klasy są ogromnie zróżnicowane.

Bogactwo pomocy dydaktycznych, przyrządów, aplikacji, materiałów edukacyjnych, ale przede wszystkim aktywności pozwala na wielozmysłowe doświadczanie tematu, możliwość kreatywnego działania i co najważniejsze odniesienie sukcesu. Zadania w module są tak zaplanowane, aby znane uczniom treści dotyczące barw narodowych, symboli, polskich stolic i legend wpleść w zadania rozwijające logiczne myślenie, rozwiązywanie problemów i tworzenie prostych skryptów.

Aktywności w tym module są spójne z podstawą programową kształcenia ogólnego oraz podstawą programową dla uczniów z umiarkowaną i znaczną niepełnosprawnością intelektualną. Pozwala to na wplatanie programu podczas realizowanych treści na większości przedmiotów. Warto nadmienić, że ćwiczenia zostały zaplanowane w taki sposób, aby można było działać z uczniami, zaczynając od dużych, analogowych płaszczyzn z wykorzystaniem np. mat edukacyjnych, kolorowych kubeczków, klocków ruchu i etykiet, a kończąc na ćwiczeniach w programie komputerowym Scratch czy aplikacji Scratch Junior.

Różnorodność zadań, ale też rozmaity dobór narzędzi sprawia, że dzieci chętnie doskonalą swoje kompetencje cyfrowe, rozwijają logiczne myślenie i usprawniają orientację przestrzenną. Do każdego z zadań opracowano graficzną instrukcję i wizualizację, co znacząco ułatwia wykonanie konkretnych ćwiczeń. Uczniowie tworzą proste skrypty, labirynty czy kubeczkowe sudoku. Mapę Polski projektują na edukacyjnej macie, która jest pomocną przy określaniu położenia dawnych i aktualnej stolicy Polski. Dzieci poznają zabytki Gniezna, Warszawy czy Krakowa poprzez zapamiętywanie przyporządkowanych im kolorowych kubków i kodów.

Te aktywności przenoszone są następnie na mniejsze płaszczyzny i karty pracy. Programowanie graficzne ozobotów, które są elementem opisywanej ścieżki, okazało się dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi ogromną przygodą i niesamowitym doświadczeniem edukacyjnym oraz terapeutycznym. Poprzez programowanie tych zabawnych robocików dzieci usprawniają motorykę małą, doskonalą koordynację wzrokowo-ruchową, a przy okazji ćwiczą orientację przestrzenną. W przypadku tej ścieżki ozoboty, na specjalnie w tym celu przygotowanych trasach i kartach pracy, pomagają poznać kierunki geograficzne, utrwalić nazwy stolic czy poznać legendy. Takie formy aktywności uczniów sprawiają, że treści zawarte w scenariuszach są szybciej i łatwiej przyswajane, a uczniowie są bardziej świadomi swoich działań. Z pewnością każde dziecko, które uczestniczy w programie, nauczy się rozwiązywać problemy, pozna proste sposoby tworzenia skryptów i będzie świadome, że niektóre zadania mogą mieć wiele rozwiązań.

Czy po zrealizowaniu ostatniego scenariusza programu #SuperKoderzy kończy się przygoda z programowaniem? Oczywiście, że nie. Warto planować kolejne działania, wykorzystując wiedzę zdobytą podczas pracy z materiałami od Fundacji Orange. Przykładem takich działań mogą być lekturowe karty do aplikacji Scratch, które pokazują, jak można zobrazować przygody literackich bohaterów, programując proste animacje. Warto, a nawet należy zachęcać samych uczniów i nauczycieli do tworzenia własnych ćwiczeń i dzielenia się nimi z innymi entuzjastami programowania.

Jesteśmy przekonane o zasadności i konieczności realizacji edukacji programistycznej dla uczniów z SPE. Właściwie dobrane metody, formy pracy, rekwizyty, ćwiczenia i pomoce dydaktyczne w powiązaniu z praktycznym działaniem i realizacją ciekawych, nieoderwanych od rzeczywistości treści przyczyniają się do podniesienia kompetencji cyfrowych uczniów, wpływają na wyrównanie deficytów w zakresie logicznego myślenia, orientacji przestrzennej oraz podnoszą umiejętność rozwiązywania problemów. Z pewnością przyczynią się także do osiągnięcia sukcesu przez naszych uczniów.

Poziom I
SCENARIUSZE DO POZIOMU I ZNAJDZIESZ TUTAJ

Poziom II
SCENARIUSZE DO POZIOMU II ZNAJDZIESZ TUTAJ

***

#SuperKoderzy to ogólnopolski program edukacyjny Fundacji Orange, którego kluczowym elementem jest nauka programowania. Adresowany jest do szkół podstawowych oraz uczniów w wieku 9-14 lat. W czasie trwania programu dzieci uczą się programowania, podstaw robotyki i poznają świat nowych technologii nie tylko na informatyce, ale również na lekcjach przyrody, historii, języka polskiego, muzyki, matematyki czy języków obcych. Więcej informacji: www.superkoderzy.pl.
Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska- nauczycielki w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku. Członkinie grupy SuperbelfrzyMini i SuperbelfrzyRP. Autorki bloga specjalni.pl. Entuzjastki nowoczesnych technologii i kreatywnych pomocy dydaktycznych. Wdrażają elementy programowania w szkolnictwie specjalnym. Autorki projektu sieci współpracy nauczycieli, prowadzące Rady Szkoleniowe i warsztaty dla nauczycieli. Za szczególne osiągnięcia edukacyjno-wychowawcze otrzymały w 2017 r. Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kompetencje cyfrowe (w tym umiejętność programowania), są wartością pożądaną na rynku pracy (a w wielu zawodach niezbędną). Dlatego nie możemy pozostać na te potrzeby obojętni. Warto, a nawet należy wdrażać dzieci i młodzież do działań, które w łatwy i przystępny sposób pomogą przyswoić pożądaną wiedzę, nabyć umiejętności i wykształcić postawy, które pozwolą na bycie kompetentnym w danej dziedzinie.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak to zrobić?

1. Zrób zdjęcie / wykonaj zrzut ekranu,

2. Mów i rysuj - narysuj szczegóły i nagraj komentarz,

3. Udostępnij,

4. Podczas rysowania Clarisketch nagrywa twój komentarz głosowy.

Link do gotowego rysunku z komentarzem głosowym możesz udostępnić na Facebooku, Google+ lub innej sieci społecznościowej bądź wysłać go w e-mailu. Rysunek z komentarzem głosowym to jednak nie wideo! Jest to mały format pliku multimedialnego, także udostępnianie go z telefonu lub tabletu trwa tylko kilka sekund.

Adresaci wiadomości nie muszą mieć zainstalowanej aplikacji Clarisketch - wiadomość można otworzyć w każdej przeglądarce.

Aplikacja w pełni jest w języku polskim. Pobierz ją w Google Play.

Przykładowy projekt: https://www.clarisketch.com/sketch/5bA5rYkFYaJ6yBlGOMCo9q.
Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska- nauczycielki w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku. Członkinie grupy SuperbelfrzyMini i SuperbelfrzyRP. Autorki bloga specjalni.pl. Entuzjastki nowoczesnych technologii i kreatywnych pomocy dydaktycznych. Wdrażają elementy programowania w szkolnictwie specjalnym. Autorki projektu sieci współpracy nauczycieli, prowadzące Rady Szkoleniowe i warsztaty dla nauczycieli. Za szczególne osiągnięcia edukacyjno-wychowawcze otrzymały w 2017 r. Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak to zrobić? 1. Zrób zdjęcie / wykonaj zrzut ekranu, 2. Mów i rysuj - narysuj szczegóły i nagraj komentarz, 3. Udostępnij, 4. Podczas rysowania Clarisketch nagrywa twój komentarz głosowy. Link do gotowego rysunku z komentarzem głosowym możesz udostępnić na Facebooku, Google+ lub innej sieci społecznościowej bądź wysłać go w e-mailu.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Osoby z różnorodnymi niepełnosprawnościami, odmienne kulturowo, mające inny kolor skóry, czy mówiące w innym języku potrzebują naszej permanentnej pomocy, opieki i wskazówek, by móc swobodnie funkcjonować.

My nauczyciele, rodzice, starsi koledzy stajemy się dla nich przewodnikami i pomocnikami. Nierzadko ich „inność" staje się jeszcze niestety pretekstem do niemiłych rozmów, kpin, niepożądanych zachowań, a nawet wykluczenia.

Dlatego każda nawet najmniejsza akcja społeczna, rozmowa, artykuł, lekcja czy nawet najmniejszy gest, które nakierowane są na uświadamianie, edukację i przybliżenie tematu braku akceptacji powoduje zwiększenie naszej wiedzy, a tym samym wzrost tolerancji.

Niewłaściwe zachowania obserwujemy w stosunku do ludzi, którzy mają inne poglądy, orientację seksualną, wygląd, pochodzą z innego kręgu kulturowego, czy wyznają inną religię.

Niestety boimy się tego, co nowe, inne, nieznane. Wolimy żyć w utartej rzeczywistości, bo ona jest dla nas bezpieczna i sprawdzona. Problem jest jednak istotny, bo dotyczy ludzi, z którymi tak naprawdę żyjemy w społeczności, spotykamy się na ulicy, w sklepie, w pracy czy w szkole.

Dlatego my, staramy się podejmować takie działania edukacyjne, które naszych niepełnosprawnych uczniów przygotują do życia w otwartym społeczeństwie, przygotują na trudności, często niemiłe sytuacje, ale przede wszystkim nauczą żyć wśród ludzi o odmiennych poglądach, orientacjach czy przekonaniach religijnych.

Utwierdzamy ich w przekonaniu, że odmienność może być atutem, a to co inne nie oznacza gorsze. Dlatego napisałyśmy kolejny, autorskich, integracyjny projekt edukacyjny, który ma po raz kolejny udowodnić, że współpraca uczniów szkół ogólnodostępnych i specjalnych po pierwsze jest możliwa, a po drugie przynosi same korzyści. Że odmienna kultura czy religia może stać się dla nas inspiracji i bodźcem do działania.

Podczas planowania aktywności uczniów i realizowania projektów w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku, stawiamy na integrację naszych uczniów z ich rówieśnikami, w tym niepełnosprawnych intelektualnie z pełnosprawnymi. Istotna jest dla nas tolerancja, wzajemny szacunek oraz kształtowanie konkretnych kompetencji kluczowych takich jak komunikacja, czytelnictwo, postawy obywatelskie, kształtowanie kompetencji cyfrowych oraz usprawnianie języka. Dlatego opracowałyśmy autorski, ogólnopolski projekt edukacyjnych pt. „Chawerim Towim- poznajmy się". Został on zgłoszony do Narodowego Biura Projektów eTwinning i po akceptacji przystąpiliśmy do realizacji.

"Chawerim Towim - Poznajemy się" - to integracyjny projekt wdrażający do dialogu międzykulturowego, oparty przede wszystkim o tolerancję wobec religii, kultury i tradycji żydowskich.

W ramach współpracy z Gminą Żydowską np. w Poznaniu zaplanowaliśmy warsztaty kulinarne, warsztaty w synagodze, podczas których dzieci poznawać będą symbole, tradycje i kulturę żydowską. Ponadto uczniowie biorący udział w projekcie przygotują scenki prezentujące ważne święta dla tej religii i kultury. Nie obędzie się też bez użycia nowoczesnych technologii, dzięki którym powstaną prezentacje, elektroniczne książeczki i blog.

Zorganizujemy również wycieczkę do Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie. W projekcie bierze udział 7 szkół z całej Polski, w tym Szkoła Podstawowa nr 1 w Murowanej Goślinie, Niepubliczna Szkoła Podstawowa Specjalna im. O.A Kordeckiego w Częstochowie, Szkoła Podstawowa im. A. Mickiewicza w Skokach, Szkoła Podstawowa nr 118 we Wrocławiu, Szkoła Podstawowa im. Arkadego Fiedlera w Połajewie, Prywatna Polsko-Angielska Szkoła Podstawowa im. Johna Deweya w Obornikach oraz autorzy projektu Zespół Szkół Specjalnych w Kowanówku.

Wszystkie aktywności uczniów na bieżąco prezentować będziemy na ogólnopolskiej platformie eTwinning, na blogu projektu oraz na stronie szkoły. Projekt ma swoją infografikę i logo. Mamy nadzieję na owocną współpracę kilkunastu nauczycieli i kilkudziesięciu uczniów, wymianę doświadczeń z realizatorami z całej Polski, a przede wszystkim na uzyskanie konkretnych efektów edukacyjnych i wychowawczych. Podsumowanie naszych działań odbędzie się w placówce autorów projektu w maju.

Uczniowie ZSS, uczestniczyli już w wycieczce do Gminy Żydowskiej w Poznaniu i dzięki spotkaniu z jej przewodniczącą Panią Alicją Kobus zgłębili swoją wiedzę. Wszyscy byliśmy pod wrażeniem spotkania i niesamowitej lekcji tolerancji. Poznaliśmy już najważniejsze zasady judaizmu, ich symbole i święta. Przed nami mnóstwo ciekawych aktywności, o których na bieżąco będziemy Państwa informować.

W naszym, międzyszkolnym, integracyjnym projekcie biorą udział zarówno uczniowie ze szkół specjalnych jak i ogólnodostępnych. Dlatego staramy się, aby w jak najbardziej różnorodny i dostosowany do możliwości uczniów przybliżać dzieciom tę ważną tematykę. Stąd nasz pomysł na stworzenie samouczka z kolorowymi ikonami-symbolami judaizmu oraz kolorowankami, dzięki którym nasze dzieci będą mogli zapamiętać symbole.

Symbole i kolorowanki w formacie pdf - pobierz tutaj.

Folder z ikonkami w formacie jpg - pobierz tutaj.

Projekt ma już swój blog, na którym sukcesywnie opisywać będziemy nasze działania - tutaj.
Notka o autorkach: Zyta Czechowska jest nauczycielką w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku. Członkini grupy SuperbelfrzyMini i SuperbelfrzyRP. Razem z Jolantą Majkowską autorka bloga specjalni.pl. Entuzjastka nowoczesnych technologii i kreatywnych pomocy dydaktycznych. Wdraża elementy programowania w szkolnictwie specjalnym. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Superbelfrów. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Osoby z różnorodnymi niepełnosprawnościami, odmienne kulturowo, mające inny kolor skóry, czy mówiące w innym języku potrzebują naszej permanentnej pomocy, opieki i wskazówek, by móc swobodnie funkcjonować. My nauczyciele, rodzice, starsi koledzy stajemy się dla nich przewodnikami i pomocnikami. Nierzadko ich „inność" staje się jeszcze niestety pretekstem do niemiłych rozmów, kpin, niepożądanych zachowań, a nawet wykluczenia.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bez świadomości europejskiej i podstawowym informacji na temat jej funkcjonowania nie będzie to w pełni możliwe. Dlatego naszym zadaniem jako rodziców, nauczycieli, pedagogów i wychowawców jest wyposażenie uczniów w takie informacje, wiedzę i umiejętności, które pozwolą na funkcjonowanie w niej poprzez realną współpracę i integrację. Współpraca z młodzieżą z innych państw, podróżowanie, możliwość wymiany doświadczeń i nauka języków obcych wydaje się być w dzisiejszym świecie czymś naturalnym i pożądanym przez większość młodych ludzi. Dlatego należy wyposażyć ich w taką wiedzę o Unii oraz umiejętności, które ułatwią realizację tych planów i marzeń.

Idealnym, pomocnym i różnorodnym materiałem, który zawiera w pigułce najważniejsze informacje o Unii jest publikacja ze scenariuszami o Unii Europejskiej.

Publikacja Temat: Europa to efekt konkursu na scenariusz lekcji europejskiej zorganizowanego w 2017 r. przez Przedstawicielstwo Komisji Europejskiej w Polsce, we współpracy z siecią informacyjną ekspertów Team Europe z okazji 60. rocznicy podpisania Traktatów Rzymskich.

Autorami są nauczyciele i nauczycielki ze szkół ponadpodstawowych o bardzo różnych profilach z dużych i mniejszych miejscowości oraz pracownicy bibliotek.

W publikacji zaprezentowano 16 najwyżej ocenionych i najciekawszych - zarówno pod względem merytorycznym, jak i metodycznym - scenariuszy, wraz z materiałami pomocniczymi do wykorzystania podczas zajęć w następujących obszarach tematycznych: Geneza integracji europejskiej; Moje prawa w Unii Europejskiej; Jak funkcjonuje Unia Europejska? Kto? Co? Jak?; Wartości europejskie; Kulturalna Europa; Bezpieczna Europa (pokój, bezpieczeństwo, dobrobyt); Europa badań i odkryć naukowych; Euro w portfelu; Przyszłość Europy.

Ich cechami wspólnymi są: kreatywne podejście do tematyki, innowacyjne wykorzystanie metod pracy z młodzieżą, wysoka wartość merytoryczna oraz możliwość realizacji na różnych etapach kształcenia i przedmiotach.

Prezentowane w publikacji pomysły na lekcje, a zatem i całość treści scenariuszy są pracami autorskimi nauczycieli - laureatów konkursu.

Proponowane scenariusze mogą być realizowane jako cykl poświęcony tematyce europejskiej (np. w ramach działań samorządu uczniowskiego, godzin wychowawczych czy klubów europejskich), ale też jako pojedyncze zajęcia przedmiotowe.

Wspierają one realizację treści programowych różnych przedmiotów, począwszy od tych, które w najbardziej oczywisty sposób łączą się z tematyką europejską, takich jak wiedza o społeczeństwie, historia czy geografia, poprzez języki obce - angielski czy niemiecki, aż po przedmioty ścisłe, takie jak fizyka.

Ważnym kryterium, którym jury kierowało się przy wyborze scenariuszy, było zaprezentowanie odbiorcom niniejszej publikacji całej palety możliwości pozwalającej na twórcze włączenie wątków europejskich w przedmiotowy zakres treści różnych zajęć wchodzących w skład szkolnego curriculum.

Zależało nam na tym, by pokazać, że tematyka europejska nie tylko obecna jest w różnych przestrzeniach naukowych, ale też, że warto, można i należy o Unii Europejskiej, jej mechanizmach, zasadach i wartościach mówić w różnych kontekstach i uczyć o niej na różnych przedmiotach.

Publikacja ta, to gotowy zbiór pomysłów, zgodnych z podstawą programową, maksymalnie angażujących uczniów. Każdy uczeń, nauczyciel, a nawet rodzic znajdzie coś dla siebie.

Więcej informacji o scenariuszach i ich autorach, możliwościach ich wykorzystania i o samym konkursie znajdziecie w samej publikacji oraz na stronie Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Polsce.
POBIERZ SCENARIUSZE LEKCJI
Ja z dumą mogę pochwalić się, że jestem jedną z laureatek tego zacnego konkursu. Opracowałam scenariusz lekcji o Unii dla uczniów z umiarkowaną i znaczną niepełnosprawnością intelektualną oraz niepełnosprawnościami sprzężonymi w klasie przysposabiającej do pracy w szkole specjalnej. Zależało mi na tym, aby udowodnić innym i pokazać, że dobierając odpowiednie narzędzie, pomoce dydaktyczne i metody pracy, nawet o trudnych tematach takich jak integracja Unii, można rozmawiać z dziećmi niepełnosprawnymi intelektualnie, ponieważ są oni pełnoprawnymi jej uczestnikami.

Konkurs „Temat: Europa" przeprowadzony został od września do grudnia 2017 roku. Do udziału w nim zaproszeni zostali nauczyciele wszystkich przedmiotów, a także pracownicy bibliotek w szkołach ponadpodstawowych, gimnazjach, liceach, technikach, zasadniczych szkołach zawodowych i szkołach specjalnych. Realizatorem konkursu było Przedstawicielstwo Komisji Europejskiej w Warszawie.

Prace konkursowe oceniane były pod względem zarówno formalnym, jak i merytorycznym. Jury brało pod uwagę m.in. kreatywność podejścia do przedstawienia tematyki wybranego obszaru, innowacyjność wykorzystanych metod pracy z młodzieżą, wartość i poprawność merytoryczną czy wykonalność scenariusza.

Wśród przesłanych scenariuszy wyłoniono 16 prac finałowych, których treść przedstawiamy w powyższej publikacji. Nagrodą dla laureatów konkursu był wyjazd studyjny do Brukseli.

Opracowanie redakcyjne publikacji scenariuszy zajęć powierzone zostało Centrum Edukacji Obywatelskiej. Honorowego patronatu przedsięwzięciu udzielili: Minister Edukacji Narodowej i Fundacja Rozwoju Systemu Edukacji.
Notka o autorkach: Zyta Czechowska jest nauczycielką w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku. Członkini grupy SuperbelfrzyMini i SuperbelfrzyRP. Razem z Jolantą Majkowską autorka bloga specjalni.pl. Entuzjastka nowoczesnych technologii i kreatywnych pomocy dydaktycznych. Wdraża elementy programowania w szkolnictwie specjalnym. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Superbelfrzy.edu.pl. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Bez świadomości europejskiej i podstawowym informacji na temat jej funkcjonowania nie będzie to w pełni możliwe. Dlatego naszym zadaniem jako rodziców, nauczycieli, pedagogów i wychowawców jest wyposażenie uczniów w takie informacje, wiedzę i umiejętności, które pozwolą na funkcjonowanie w niej poprzez realną współpracę i integrację.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ale internet to również zagrożenia, o których należy rozmawiać ze swoimi uczniami i wskazać niebezpieczeństwa, na jakie mogą natknąć się w sieci. Warto wykorzystać podczas takich zajęć cykl animowanych filmów dla dzieci pt. Owce w sieci, przygotowanych przez Fundację Dzieci Niczyje. Te zabawne kreskówki pokazują zagrożenia, związane z korzystaniem z internetu. Występują w nich: mądry Baca, naiwny Jasiek, dzielny Gajowy, niewinne owce i barany oraz złe wilki. Każdą opowieść kończy morał, mówiący o tym, jak unikać niebezpiecznych sytuacji w sieci.

Dla naszych uczniów przygotowałyśmy kilka mini-plakatów z hasłami związanymi z bezpieczeństwem w internecie i rozwiesiłyśmy je w korytarzu szkolnym. Do każdego plakatu dołączyłyśmy bajkę z owieczkami w roli głównej, wykorzystując rozszerzoną rzeczywistość (AR) i aplikację HP Reveal. Wystarczyło wydrukować dołączone plakaty ( pobierz tutaj), zeskanować tabletem lub smartfonem, na którym była uruchomiona aplikacja, a plakat zamieniał się w kreskówkę, którą dzieci mogły obejrzeć na swoim urządzeniu.

W jaki sposób? Zobaczcie poniżej.

1. Zainstaluj aplikację HP Reveal, czyli dawniejszą Aurasmę (na urządzenia z systemem Android, i z systemem iOS Apple).
2. Utwórz konto.
3. Wyszukaj kanał ,,specjalni".
4. Kliknij na przycisk Follow.
5. Wyjdź przyciskiem Back i Cancel.
6. Zeskanuj obraz.

Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska, nauczycielki ZSS w Kowanówku, autorki blogów edukacyjnych www.specjalni.pl, www.tikzklasa.blogspot.com, trenerki, prowadzące szkolenia z zakresu nowoczesnych technologii, członkinie grupy Superbelfrzy RP. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Superbelfrów i został nieznacznie zmieniony przez Marcina Polaka. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Ale internet to również zagrożenia, o których należy rozmawiać ze swoimi uczniami i wskazać niebezpieczeństwa, na jakie mogą natknąć się w sieci. Warto wykorzystać podczas takich zajęć cykl animowanych filmów dla dzieci pt. Owce w sieci, przygotowanych przez Fundację Dzieci Niczyje. Te zabawne kreskówki pokazują zagrożenia, związane z korzystaniem z internetu.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak wykorzystać przygotowaną przez nas kartę pracy do nauki ze spinnerami? Uczniowie (2-3 osoby) losują kolejno 3 wyrazy za pomocą spinnera, które poprawnie muszą nazwać i wypowiedzieć. Jeśli właściwie nazwą symbole, zakreślają je na karcie z obrazkami. Wygrywa ta osoba, która zakreśli najwięcej obrazków. Możemy ustalić, że gramy tak długo, aż nie zakreślimy wszystkich obrazków, lub ustalić czas np. 10 minut.

Inna opcja gry może polegać na tym, że dziecko zakreśla w taki sposób obrazki, aby jako pierwsze zdobyć rząd poziomy lub pionowy. Dla starszych dzieci można pokusić się o konieczność wskazania np. liczby mnogiej wylosowanych obrazków lub podaniu rodzaju rzeczownika. Dodatkowo dzieci mogą mieć za zadanie np. układać zdania z wylosowanymi wyrazami, czy dokonać kategoryzacji.
Kartę ze spinnerem pobierz TUTAJ (pdf) Planszę do gry pobierz TUTAJ (pdf) Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska, nauczycielki ZSS w Kowanówku, autorki blogów edukacyjnych www.specjalni.pl, www.tikzklasa.blogspot.com, trenerki, prowadzące szkolenia z zakresu nowoczesnych technologii, członkinie grupy Superbelfrzy RP. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu ZamiastKserowki.edu.pl. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak wykorzystać przygotowaną przez nas kartę pracy do nauki ze spinnerami? Uczniowie (2-3 osoby) losują kolejno 3 wyrazy za pomocą spinnera, które poprawnie muszą nazwać i wypowiedzieć. Jeśli właściwie nazwą symbole, zakreślają je na karcie z obrazkami. Wygrywa ta osoba, która zakreśli najwięcej obrazków.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Najczęściej działamy praktycznie i w taki sposób, aby poznawane treści były skorelowane z różnymi przedmiotami, a środki zostały przygotowane, zaplanowane i dostosowane do każdego ucznia. Stawiamy także, a nawet przede wszystkim na indywidualizację pracy.

Okazuje się, że Polskę można poznawać także przy pomocy robotów i programowania! Pamiętając jednak o tym, że nie programowanie jest celem samym w sobie, ale środkiem do osiągnięcia konkretnych efektów edukacyjnych i terapeutycznych.

Naszym sprzymierzeńcem w tym konkretnym działaniu jest program #SuperKoderzy, który jest prowadzony przez Fundację Orange we współpracy z Fundacją Think! (operator programu) i Akademią Młodego Hakera.
Czym jest projekt #Superkoderzy?
To seria bezpłatnych zajęć dla dzieci, organizowanych w szkole, w czasie których uczestnicy uczą się podstaw języka programistycznego Scratch czy podstaw robotyki w inspirujący sposób i w sprzyjających kreatywności warunkach.

#SuperKoderzy to programowanie nie tylko na lekcjach informatyki. Kodowanie pojawia się też m.in. na lekcjach przyrody, historii, matematyki, języka polskiego, języka angielskiego, funkcjonowania osobistego i społecznego, zajęć rewalidacyjnych, muzyki i techniki.

Ponieważ Orange to operator działający na terenie wielu różnych państw, to polska wersja #Superkoderów ma ten sam cel, co w przypadku podobnych akcji organizowanych co roku w innych krajach.

Mając na uwadze specjalne potrzeby i możliwości naszych uczniów (dzieci z orzeczeniami o potrzebie kształcenia specjalnego), fundacja po raz pierwszy w tym roku do swojego fantastycznego, edukacyjnego programu, który kształci kompetencje przyszłości #SuperKoderzy wdrożyła specjalną ścieżkę pt. „Młodzi Patrioci". Jesteśmy autorkami scenariuszy do „Młodych Patriotów", z czego jesteśmy bardzo dumne. Dziękujemy Fundacji, że zauważa potrzeby dzieci z SPE i wychodzi nim na przeciw.

Ścieżka Młodzi Patrioci jako jedyna, która składa się z dwóch poziomów trudności. Przekazujemy je Państwu i uczniom wiedząc, że najlepiej znacie dzieci i będziecie potrafili dostosować poziom trudności do ich możliwości. Poziom 1 rekomendowany jest dla uczniów niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu umiarkowanym i znacznym, natomiast poziom 2 dla dzieci z autyzmem lub Zespołem Aspergera oraz niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu lekkim. Lekcje są tak przygotowane, by można było tworzyć własną kompilację z zasobów na poziomie 1 i 2 - do czego serdecznie zachęcamy! Stawiamy na indywidualizację pracy i elastyczność w doborze scenariuszy oraz konkretnych aktywności w ścieżce. Macie Państwo swobodę w ich doborze.

Jesteśmy przekonane o zasadności i konieczności realizacji takiego programu dla uczniów z SPE. Właściwie dobrane metody, formy pracy, rekwizyty, ćwiczenia i pomoce dydaktyczne w powiązaniu z praktycznym działaniem i realizacją oczywistych, realistycznych treści przyczynią się do poniesienia kompetencji cyfrowych uczniów, wpłyną na wyrównanie deficytów w zakresie logicznego myślenia, orientacji przestrzennej oraz podniosą umiejętność rozwiązywania problemów. Z pewnością przyczynią się do osiągnięcia sukcesu przez naszych uczniów.
Poziom I - pobierz scenariusze Poziom II - pobierz scenariusze Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska, nauczycielki ZSS w Kowanówku, autorki blogów edukacyjnych www.specjalni.pl, www.tikzklasa.blogspot.com, trenerki, prowadzące szkolenia z zakresu nowoczesnych technologii, członkinie grupy Superbelfrzy RP. Są też autorkami scenariuszy do ścieżki "Młodzi patrioci" w programie #SuperKoderzy. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Superbelfrów. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Najczęściej działamy praktycznie i w taki sposób, aby poznawane treści były skorelowane z różnymi przedmiotami, a środki zostały przygotowane, zaplanowane i dostosowane do każdego ucznia. Stawiamy także, a nawet przede wszystkim na indywidualizację pracy. Okazuje się, że Polskę można poznawać także przy pomocy robotów i programowania!

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W związku z tym mamy propozycję kilku ćwiczeń na macie Mistrzów Kodowania, ale wy możecie je zrobić na planszy edukacyjnej lub kratownicy, wprowadzających w atmosferę mistrzostw. Na początek kategoryzacja, czyli ułożenie pionowych kolumn z piłek w tym samym kolorze, wprowadzenie warunków np. niebieskie piłki muszą być położone przy zielonych itd. następnie dopełnianie do 10 piłek, piłeczkowe sudoku, no i najlepsze...wyścig pt. „Mundialowy wyścig", czyli kto pierwszy przedostanie na drugą stronę swoją piłkę, przesuwając się o tyle miejsc, ile wskaże wyrzucona kostka, Na deser znajomość państw biorących udział w mistrzostwach i rozpoznawanie ich flag oraz zabawa pt. „Mundialowy mistrz strzelców".
Pobierz flagi państwa jadących na mundial
Opis gier na kratownicy i macie:
1. Mundialowy król strzelców
Gra polega na tym, że na macie rozkładamy kilka kolorowych piłek na dowolnym miejscu. Dzieci najpierw wskazują współrzędne tych piłek, a następnie losują wizerunki piłkarzy i poruszają się po macie ruchem szachowym 2 kroki w przód lub w tył i jeden w prawo lub w lewo. Jeśli na trafi na pole z piłką to ją zabiera i trafia ona na konto piłkarza. Ten piłkarz, ktry na koniec gry zbierze najwięcej punktów, ten wygrywa. Dodatkowo możemy uatrakcyjnić grę i wprowadzić element matematyki polegający na doskonaleniu dodawania liczb i wtedy wcześniej ustalamy punkty, które odpowiadają konkretnemu kolorowi piłki. Ta osoba, która zbierze najwięcej punktów, ta wygrywa.

Druga wersja gry polega na odczytywaniu współrzędnych flag państw biorących udział w mundialu, a dodatkowo trzeba wskazać jakiego państwa to flaga. Młodsze dzieci na początku mogą korzystać ze źródeł i sprawdzać w Internecie, albumie, książce czy informatorze z flagi jakie to państwo. Piłkarze zbierają flagi i zwycięzcą jest ten, który uzbiera ich najwięcej.

Pobierz kartę pracy do tego ćwiczenia. Po ćwiczeniach dzieci mogą wypełnić kartę pracy. Ich zadaniem jest odczytanie współrzędnych flag, wpisanie jakiego państwa to flaga. Udostępniamy kartę pracy w wersji edytowalnej, aby można było sobie pozmieniać flagi.
2. Mundialowy wyścig do mety
Dzielimy uczniów na 2 grupy, które zajmują miejsca po obu stronach maty. Kazda drużyna otrzymuje po 10 piłek tego samego koloru i ich zadaniem jest jak najszybsze przerzucenie piłek na drugą stronę przesuwając się o tyle miejsc ile wyrzucimy na kostce- zasady jak w grach planszowych, przy samym końcu musimy wyrzucić tyle oczek ile brakuje miejsc do mety. Jeśli mamy więcej uczniów, to każdemu z nich możemy przypisać po 1 lub 2 piłki. Dzieci w tym ćwiczeniu uczą się przeliczania, obierania strategii, współpracy w grupie.
3. Dopełnianie do 10
Układamy w rzędzie po kilka piłek w danym kolorze, ale mnie niż 10. Dzieci mają za zadanie przeliczyć je i i dołożyć tyle piłek, ile brakuje do 10.
4. Kategoryzacja z warunkami
Zadaniem uczniów jest ułożenie w kolumnach piłek, w tym samym kolorze. Jedna kolumna to ten sam kolor. Następnie prosimy o przeliczenie piłek. Pod kolumna dzieci mogą ułożyć odpowiedni liczman lub liczbę.

Kolejne zadanie polega na wprowadzeniu warunków do ćwiczenia. Daje dzieciom polecenie, aby ułożyły piłki tak, by np. niebieskie znajdowały się się przy czerwonych, zielonych lub innych. Inny warunek może brzmieć, co druga piłka w kolumnie musi być odwrócona, lub piłki w kolumnie C musza być odwrócone.
Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska, nauczycielki ZSS w Kowanówku, autorki blogów edukacyjnych www.specjalni.pl, www.tikzklasa.blogspot.com, trenerki, prowadzące szkolenia z zakresu nowoczesnych technologii, członkinie grupy Superbelfrzy RP. Są też autorkami scenariuszy do ścieżki "Młodzi patrioci" w programie #SuperKoderzy. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Superbelfrów. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
W związku z tym mamy propozycję kilku ćwiczeń na macie Mistrzów Kodowania, ale wy możecie je zrobić na planszy edukacyjnej lub kratownicy, wprowadzających w atmosferę mistrzostw. Na początek kategoryzacja, czyli ułożenie pionowych kolumn z piłek w tym samym kolorze, wprowadzenie warunków np. niebieskie piłki muszą być położone przy zielonych itd.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
To krzywdzące i nieprawdziwe stwierdzenia, które nie mają nic wspólnego z rzeczywistością i kształceniem specjalnym. Szkoły specjalne, w większości to profesjonalnie działające placówki, które nastawione są przede wszystkim na stworzenie przyjaznego, dostosowanego do potrzeb i specyfiki nauczania dzieci z SPE miejsca nastawionego na edukację, wychowanie, rewalidację i terapię. Oczywiście jest jeszcze wiele do zrobienia jeśli chodzi o ich wyposażenie i stworzenie idealnych warunków, ale z tym boryka się wiele szkół. Jednak sercem i największym dobrem tych szkół są nauczyciele- pedagodzy specjalni, którzy na sukces, nawet ten najmniejszy dziecka, muszą pracować podwójnie.

To grupa nauczycieli, którzy są przede wszystkim profesjonalistami, którzy często posiadają wielokierunkowe, wielorakie wykształcenie, by móc pomóc w różnorodnych dysfunkcjach swoich podopiecznych. To nauczyciele pełni pasji, kreatywności i oddania dla tego co robią. Pedagog specjalny nie wychowa olimpijczyka, czy maturzysty. Często nawet nie nauczy pisania, czytania, a nawet mówienia. Dla niektórych z nas może być to w dłuższej perspektywie frustrujące, a nawet powodujące zbyt szybkie wypalenie zawodowe, bo przecież każdy z nas potrzebuje sukcesu, choćby małego.

Zgodnie z powiedzeniem, że nie wszyscy tak samo, nie wszyscy tyle samo i w tym samym czasie podchodzić należy do edukacji specjalnej w specyficzny, zindywidualizowany sposób. To co dla jednych nie jest już w szkolnictwie innowacją, dla innych okazać się może przełomem. Tezę tę łatwo możemy obronić, ponieważ od wielu lat wdrażamy z powodzeniem innowacje pedagogiczne w szkole specjalnej. Nie możemy zgodzić się z tezą wygłaszaną przez niektórych nauczycieli, że tak zwane „klasy tabletowe", czy prowadzenie lekcji z wykorzystaniem TIK nie jest już innowacyjne, bo staje się powszechne.

Niestety jest wiele, a może nawet większość placówek, które nawet nie marzyły o tym, by ich szkoła wyposażona była w sprzęt multimedialny, tablety czy inne urządzenia rozwijające kompetencje cyfrowe uczniów. Wielu nauczycieli potrzebuje jeszcze czasu, aby nauczyć się posługiwania TIK-iem i wprowadzania elementów programowania na lekcjach. Wszystko przed nami, dlatego nie można generalizować i oceniać tej sfery tylko przez pryzmat swoich doświadczeń i na przykładzie swojej bardzo dobrze wyposażonej szkoły. Na temat należy spojrzeć szerzej, w perspektywie całego kraju. Mimo naszej ogromnej pracy, którą wkładamy w to, aby uczniowie naszej szkoły potrafili bezpiecznie posługiwać się urządzeniami mobilnymi i korzystać z dobrodziejstw Internetu jest jeszcze wiele do zrobienia.

W minionym roku szkolnym wdrożyłyśmy innowację pedagogiczną w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku, w najstarszej klasie- przysposabiającej do pracy, do której uczęszcza młodzież niepełnosprawna intelektualnie w stopniu umiarkowanym, znacznym i często ze sprzężeniami. Klasy liczące do 5 osób, teraz po zmianach już do 4, ale ze różnorodnymi problemami i trudnościami. Specyfika pracy niełatwa, ale dająca wiele satysfakcji i przyjemności. To co dla innych może wydawać się codziennością, dla tych uczniów z pewnością było innowacyjne, a przede wszystkim atrakcyjne i motywujące do podjęcia wysiłku.

Na czym polega ta innowacyjność? Przede wszystkim na tym, że większość uczniów, nigdy dotąd nie miała do czynienia z urządzeniami mobilnymi. Nigdy dotąd nie uczyła się z wykorzystaniem takich urządzeń. Nigdy dotąd lekcje nie były przeplatane multimediami, aplikacjami, czy wykorzystaniem interaktywnych ćwiczeń. Innowacyjność polega rownież na tym, że nawet uczniowie słabowidzący, nie potrafiący czytać, czy pisać korzystali z tych urządzeń w różnych przestrzeniach i kontekstach edukacyjnych.
Innowacja pedagogiczna pt. „Kreujemy szkołę przyszłości - klasa iPadowa"
Należy tutaj zwrócić uwagę, że 2 uczniów w klasie potrafi odczytać krótkie teksty i potrafi zapisać krótkie, pojedyncze wyrazy. Większość uczniów w klasie ma swoje smartfony i w minimalnym stopniu potrafiła się nimi posługiwać- odbierać rozmowy przychodzące i dzwonić. Niestety nie znała większych możliwości jakie dają urządzenia mobilne. Chciałam przede wszystkim nauczyć młodzież posługiwania się tym sprzętem w celu ułatwienia funkcjonowania w codziennej rzeczywistości, podnieść kompetencje cyfrowe uczniów, ale także wskazać na ułatwienia jakie posiadają iPady w kontekście osób z SPE. Dzięki tym urządzeniom uczniowie słabowidzący mogli skorzystać z lupy, czy zoomu, ponadto uczniowie nie potrafiący czytać mogą zaznaczyć tekst i lektor go odczyta. Przyświecała mi też troska o przyszłość uczniów, którzy za chwilę ukończą szkołę i ich aktywność niestety bardzo spada. Często ogranicza się tylko do oglądania tv. Warto nauczyć ich korzystania z komputerów, mobilnych urządzeń, chociażby po to, by w wolnym czasie mogli komunikować się z innymi, przeglądać interesujące ich wydarzenia, odczytać prognozę pogody, czy aktualne wydarzenia. Innowacja realizowana była na lekcjach funkcjonowania osobistego i społecznego, przysposobienia do pracy oraz zajęć rewalidacyjnych.

Innowacja pedagogiczna polegała na wykorzystaniu iPadów w nauczaniu uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym, znacznym i niepełnosprawnościami sprzężonymi. Ipady klasa otrzymała od Fundacji Zielony jamnik, na ratunek bezbronnym, działającej przy firmie Solaris, z którą współpracujemy od lat. Trzej uczniowie tej klasy dobrze znają technologią ekranu dotykowego, ponieważ na co dzień korzystają ze smartfonów i tabletów. Przyzwyczajeni do korzystania z tych urządzeń, w coraz większym stopniu oczekują wdrażania nowych technologii na lekcjach w szkole. Atrakcyjność iPadów polega przede wszystkim na tym, że każdy uczeń miał swoje spersonalizowane urządzenie, również na tym, że są cienkie, lekkie, i uruchamiają się bez opóźnienia, dzięki czemu znacznie łatwiej używać ich w szkole niż laptopa czy netbooka. Dłuższa żywotność baterii oznacza, że uczniowie nie muszą martwić się, że będą zmuszeni ładować urządzenie. Poza tym szkoła posiada mobilną szafę do ładowania tego sprzętu. iPady są w pełni kompatybilne z platformami edukacyjnymi, a niektóre ciekawe i innowacyjne aplikacje edukacyjne są wyłącznie dostępne dla iPadów. Dzięki temu łączyliśmy wykorzystanie iPadów z monitorem dotykowym czy tablicą interaktywną. Ponadto oferują ulepszone ebooki wyposażone w zdjęcia, wideo i audio, czyli różnorodne elementy. Elementy takie są niemożliwe do zawarcia w druku lub w standardowym ebooku. Na zajęciach prowadzonych w ramach innowacji łączyliśmy różne fory przekazu informacji - tekstu, dźwięku, grafiki, animacji, wideo. Fragment filmu wyświetlony uczniom w czasie lekcji był ciekawym i skutecznym środkiem dydaktycznym. Stosowna animacja, pomogła w przyswojeniu nauczanych zagadnień. Wykorzystując Internet na zajęciach pokazaliśmy, jak ciekawe i inspirujące mogą być nowe formy przekazu. Lekcja przeprowadzona z wykorzystaniem dobrych jakościowo i dydaktycznie materiałów cyfrowych zainteresowała uczniów, przykuwała ich uwagę, wzmacniając poznawczy efekt. Zajęcia prowadzone były w sali lekcyjnej, w której każdy uczeń miał swój spersonalizowany iPad z dostępem do Internetu. Stosowane metody, formy i środki dydaktyczne były adekwatne do indywidualnych możliwości i potrzeb psychofizycznych uczniów. Aby ułatwić uczniom zapamiętywanie przekazywanych treści, zastosowałyśmy systematyczne powtarzanie i utrwalanie wiedzy.

Szczególną uwagę zwróciłyśmy na rozwijanie umiejętności uczniów w zakresie technik szkolnych, komunikowania się, funkcjonowania w przestrzeni internetowej oraz technik zapamiętywania. W celu uatrakcyjnienia tego procesu prezentowałyśmy i powtarzałyśmy wiedzę w różnych kontekstach, formach wykorzystując aplikacje dla urządzeń mobilnych.
Realizacja podstawy programowej ograniczyłyśmy do najważniejszych aspektów omawianego zagadnienia, bazowania na pamięci mechanicznej ucznia, dzielenia treści na małe kroki oraz podejmowania dodatkowych działań wizualizujących treści z wykorzystaniem prezentacji i infografik oraz map myśli. W szczególności skupiłyśmy się na kształtowaniu kompetencji językowych oraz społecznych

Poprzez zastosowanie iPadów w edukacji klasy 1Pa szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy założyłyśmy intensyfikację procesu dydaktycznego oraz większą skuteczność w przyswajaniu wiedzy.
Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska, nauczycielki ZSS w Kowanówku, autorki blogów edukacyjnych www.specjalni.pl, www.tikzklasa.blogspot.com, trenerki, prowadzące szkolenia z zakresu nowoczesnych technologii, członkinie grupy Superbelfrzy RP. Są też autorkami scenariuszy do ścieżki "Młodzi patrioci" w programie #SuperKoderzy. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Superbelfrów. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
To krzywdzące i nieprawdziwe stwierdzenia, które nie mają nic wspólnego z rzeczywistością i kształceniem specjalnym. Szkoły specjalne, w większości to profesjonalnie działające placówki, które nastawione są przede wszystkim na stworzenie przyjaznego, dostosowanego do potrzeb i specyfiki nauczania dzieci z SPE miejsca nastawionego na edukację, wychowanie, rewalidację i terapię.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak to robić, by ćwiczenia i zabawy były na tyle atrakcyjne, by uczniowie chcieli aktywnie i efektywnie w nich uczestniczyć?

Starym naszym zwyczajem proponujemy zabawy z wykorzystaniem kolorowych gadżetów i przedmiotów codziennego użytku, takich jak na przykład kolorowa wycieraczka w grochy, zakupiona w sieci sklepów meblowych IKEA. Koszt takiego gadżetu jest niewielki, bo niespełna 10 zł, a możliwość zabaw nieograniczona.

Proponujemy Państwu kilka logicznych ćwiczeń i zabaw, przy okazji rozwijających techniki szkolne, umiejętności matematyczne, czy gramatyczne. Do zabaw dodatkowo udostępniamy karty pracy i mini plansze z kolorowymi grochami, którą można zalaminować i zanim Państwo zakupicie oryginalną "matę" posłuży do zabaw.

Zad. 1 Polega ono na ułożeniu przez dzieci wyrazów z podanych liter, a następnie zakodowaniu ich za pomocą kubków o tych samych kolorach. Wyrazy muszą mieć co najmniej 3 litery.

Zad.2 Dzieci muszą odszukać na macie ukryte wyrazy pod kolorowymi grochami. Najpierw wyrazy powinny być ułożone w rzędach lub kolumnach, a następnie dzieci mogą odczytywać wyrazy i je układać również po skosie lub przeskakując w dowolny sposób na macie.
POBIERZ KARTĘ PRACY
Zad. 3 Z kubeczków ułóż liczby dwucyfrowe, trzycyfrowe i większe posługując się zakodowanymi liczbami. Ułóż liczby z kubeczków i odkoduj je. Odczytaj liczby zakodowane na macie. Najpierw poziomo, a następnie pionowo. Zacznij od liczb jednocyfrowych, dwucyfrowych itd. zwiększając stopień trudności. Ułóż na macie kolorowe kubki, a następnie poproś kolegę o odczytanie zakodowanej liczby.

Zad. 4 Doskonalenie działań matematycznych, a przede wszystkim dodawania i odejmowania liczb. Dzieci układają wybrane 3,4,5 czy więcej kubków na odpowiadających im kolorem kółkach. Następnie ich zadaniem jest wskazanie jaka jest ich suma. Takich kombinacji może być wiele.

Dzieci mogą wskazać sumy wszystkich poziomych rzędów, a następnie porównać je. Który rząd ma największą wartość, który najmniejszą i porównywać sumy między różnymi rządami, analogicznie między kolumnami. Inne zadanie może polegać na wskazaniu sumy powstałej w wyniku dodania wszystkich zielonych kółek, lub kółek czerwonych. Następnie możemy poprosić, by wskazać różnicę między danymi kolorami.
POBIERZ KARTĘ PRACY
Zad. 5 Mata może posłużyć nam do korygowania wad wymowy. Ćwiczenie może polegać na nazywaniu kolorów zamieszczonych na macie, a następnie odczytywaniu ich według różnych kodów. Np, najpierw w rzędach, póżniej w kolumnach. Co drugie kółko, co trzecie itd. Za pomocą kolorów możemy zakodować głoski lub sylaby.

Zad. 6 Kolejne ćwiczenie może polegać na wskazaniu współrzednych konkretnych kolorów i ich zapisania na karcie pracy.
POBIERZ KARTĘ PRACY
Zad. 7 Zadanie polega na ułożeniu kółka z 4 małymi kropkami w takim miejscu( po środku 4 kółek), aby kolory po każdej z 4 stron odpowiadały tym na macie. Następnie zadaniem ucznia jest dodanie wartości tych kółek i zapisanie na karcie jaka to suma. Wartości danego koloru zamieszczone są na karcie kontrolnej nr 1. (Kółka należy wydrukować, wyciąć i najlepiej zalaminować, bu się nie zniszczyły).
POBIERZ KARTĘ PRACY Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska- nauczycielki w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku. Członkinie grupy SuperbelfrzyMini i SuperbelfrzyRP. Autorki bloga specjalni.pl. Entuzjastki nowoczesnych technologii i kreatywnych pomocy dydaktycznych. Wdrażają elementy programowania w szkolnictwie specjalnym. Autorki projektu sieci współpracy nauczycieli, prowadzące Rady Szkoleniowe i warsztaty dla nauczycieli. Za szczególne osiągnięcia edukacyjno-wychowawcze otrzymały w 2017 r. Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Zamiast Kserówki. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak to robić, by ćwiczenia i zabawy były na tyle atrakcyjne, by uczniowie chcieli aktywnie i efektywnie w nich uczestniczyć? Starym naszym zwyczajem proponujemy zabawy z wykorzystaniem kolorowych gadżetów i przedmiotów codziennego użytku, takich jak na przykład kolorowa wycieraczka w grochy, zakupiona w sieci sklepów meblowych IKEA.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.description
Wykorzystajmy aplikację na tablet Kids Socks. W tej grze dzieci muszą dopasowywać skarpetki zwisające z drutu z tymi, które są dostępne u dołu ekranu. Dodatkowo mogą pobawić się w grę typu memory oraz w rozpoznawanie liczb. Dodatkowym atutem tej gry jest świetna grafika i ciekawe efekty dźwiękowe.

# data[].attributes.body
file:///Users/zyta/Desktop/temat%20europa%20scenariusze.pdf

# data[].attributes.attachment_link.title
Temat : Europa Scenariusze lekcji europejskiej.

# data[].attributes.attachment_link.description
Publikacja Temat: Europa (wydanie I z 2018r.) to efekt konkursu na scenariusz lekcji europejskiej zorganizowanego w 2017 r. przez Przedstawicielstwo Komisji Europejskiej w Polsce, we współpracy z siecią informacyjną ekspertów Team Europe z okazji 60. rocznicy podpisania traktatów rzymskich. Autorami są nauczyciele i nauczycielki ze szkół ponadpodstawowych o bardzo różnych profilach z dużych i mniejszych miejscowości oraz pracownicy bibliotek.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Od zawsze darzymy ogromnym szacunkiem i jesteśmy pełne podziwu wobec pracy nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej. Nie jest łatwo być nauczycielem, opiekunem, wychowawcą, a czasami nawet i ciocią. Tak zwane "nauczanki" posiadają często ogromną, wszechstronną wiedzę, którą dzielą się ze swoimi maluchami i rodzicami. Są dla nich wsparciem, przewodnikiem i mentorem.

"Ale programowanie??? Czy jest nam to potrzebne? Kiedy ja będę miała/ miał na to czas?"

Z takimi dylematami zapewne spotkało się większość trenerów Mistrzów Kodowania, którym przyszło pracować w niesamowitym projekcie "Zaprogramuj przyszłość", którego nadrzędnym celem jest wyposażenie nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej w podstawowe kompetencje z zakresu programowania.

Obawy, wątpliwości i dylematy uczestników projektu były naszym zdaniem jak najbardziej uzasadnione. Ogromne przedsięwzięcie, finansowane ze środków Unii Europejskiej na początku niosło za sobą wiele wątpliwości, obaw, a czasem niechęci. Większość uczestników nigdy dotąd nie miała możliwości poznać tajników programowania, wielu z nich nie widziało nawet takiej potrzeby.

Z taką obawą, a często i niechęcią ze strony nauczycieli, którzy przecież do projektu zgłosili się dobrowolnie, spotkaliśmy się niejednokrotnie. Dla trenera to oczywiście wyzwanie - by nie tylko przekonać uczestników do realizacji zadań projektu, ale sprawić, by uwierzyli i zrozumieli, że uczenie podstaw programowania we współczesnym świecie jest ważne, bez względu na to, co dzieci chcą robić w przyszłości. Programowanie bowiem uczy kreatywności, logicznego myślenia, rozwiązywania problemów, korygowania błędnych decyzji i wytrwałości. Zależało nam na tym, aby nauczyciele i rodzice dzieci przekonali się, że umiejętność programowania przynosi wiele korzyści uczniom. Wyposaża ich w ważne umiejętności życiowe takie jak planowanie, przewidywanie tego, co się wydarzy, wdraża do samooceny, poza tym rozwija kompetencje społeczne, uczy zasad dobrej współpracy, efektywnego rozwiązywania zadań w grupie. Rozwija logiczne myślenie, orientację przestrzenną i wdraża do wielozmysłowego rozwiązywania problemu i zadania. To ważne kompetencje, które kształcimy od najmłodszych lat, a programowanie może nam to ułatwić. Ważne było także zerwanie ze stereotypami, że programowanie to skomplikowane, komputerowe kody i skrypty. Programować może każdy, na wiele sposobów, wykorzystując łatwo dostępne gadżety i przedmioty jak chociażby kolorowe klocki, kubeczki, tasiemki, karteczki, piłeczki itd.

Czym zatem były spowodowane obawy nauczycieli?

Stereotypowym myśleniem i wyobrażeniem o programowaniu jako skomplikowanym procesie informatycznym z użyciem tylko i wyłącznie komputera. To co nowe, nieznane, mądrze nazywane, często wywołuje strach i dylematy. Jak się okazało, nieuzasadnione. Nauczyciele ze Szkoły Podstawowej im. Jana Pawła II z Koronowa, z którymi mamy ogromną przyjemność pracować, okazali się być wspaniałymi, innowacyjnymi i kreatywnymi osobami. Ich początkowe obawy związane z tym, że szkoła, która dotąd nie pracowała w ten sposób oraz nie posiada profesjonalnego sprzętu do programowania, nie podoła zadaniom, odeszły w niepamięć.

Początki nie były łatwe, trudność dla nas trenerek polegała na skorelowaniu terminów obserwowanych zajęć. Nauczyciele początkowo podeszli do ich planowania bez entuzjazmu. Problemem dla nich była organizacja dowozu dzieci na zajęcia, uzyskanie zgód od rodziców na udział w warsztatach, zagospodarowania sprzętu, a przede wszystkim wiary we własne umiejętności. Dlatego nasza praca od samego początku polegała przede wszystkim na wzmocnieniu pozytywnym samych nauczycielek. Na tym, by udowodnić, że są w stanie sprostać zadaniom projektu. Łagodne, przyjazne podejście, pomoc w planowaniu zajęć, stały monitoring i bieżące rozwiązywanie problemów, ich wzajemna pomoc oraz współodpowiedzialność za siebie, za realizację projektu, ale też nagradzanie i zauważanie przez nas najmniejszych sukcesów sprawiło, że dziś możemy wszyscy mieć poczucie ogromnej satysfakcji i sukcesu.

Wszystkie nauczycielki zaliczyły już wymagane zajęcia stacjonarne, w poczuciu, że było warto, że projekt to ogromna szansa dla nich, dla dzieci, dla szkoły. Informacje zwrotne od naszych, jak już teraz możemy je nazwać, koleżanek brzmią..."dziękujemy za to, że mogłyśmy się uczyć, rozwijać i kreatywnie działać. Widzimy jak nasze dzieci wspaniale się uczą, jak potrafią myśleć, rozwiązywać problemy, współpracować". Najlepszym dowodem na to jest obecność na zajęciach uśmiechniętych, radosnych i twórczych uczniów, w czasie wolnym od obowiązkowych zajęć, często też w weekend. Hitem okazała się Mata Mistrzów Kodowania, na której dzieci uwielbiają pracować.Tablety i aplikacja ScratchJr, to stały punkt zajęć, na który dzieci czekały z zapartym tchem, a ich kreatywne projekty zaskoczyły nie tylko nas, ale przede wszystkim nauczycieli. Jednak najbardziej oczekiwane były roboty Dash i Dot, które sprawiły uczniom niesamowitą radość. Uczestnikiem zajęć były także dzieci z SPE, w tym z autyzmem, dla których możliwość zabawy z robotem była ogromnym przeżyciem i nagrodą za pracę w projekcie i zmaganiem ze swoimi dysfunkcjami. Przed nami jeszcze realizacja kilku zajęć online, mamy nadzieję, że będą one równie atrakcyjne dla dzieci i przyniosą spodziewane efekty.

Byłyśmy tego świadkami, obserwatorami, uczestnikami. Jaka konkluzja? Trenerem nutsowym warto, należy, trzeba być...!

Autorki: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska, trenerki Mistrzów Kodowania

# data[].attributes.attachment_link.description
Od zawsze darzymy ogromnym szacunkiem i jesteśmy pełne podziwu wobec pracy nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej. Nie jest łatwo być nauczycielem, opiekunem, wychowawcą, a czasami nawet i ciocią. Tak zwane "nauczanki" posiadają często ogromną, wszechstronną wiedzę, którą dzielą się ze swoimi maluchami i rodzicami. Są dla nich wsparciem, przewodnikiem i mentorem. "Ale programowanie???

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Od zawsze darzymy ogromnym szacunkiem i jesteśmy pełne podziwu wobec pracy nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej. Nie jest łatwo być nauczycielem, opiekunem, wychowawcą, a czasami nawet i ciocią. Tak zwane "nauczanki" posiadają często ogromną, wszechstronną wiedzę, którą dzielą się ze swoimi maluchami i rodzicami. Są dla nich wsparciem, przewodnikiem i mentorem.

"Ale programowanie??? Czy jest nam to potrzebne? Kiedy ja będę miała/ miał na to czas?"

Z takimi dylematami zapewne spotkało się większość trenerów Mistrzów Kodowania, którym przyszło pracować w niesamowitym projekcie "Zaprogramuj przyszłość", którego nadrzędnym celem jest wyposażenie nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej w podstawowe kompetencje z zakresu programowania.

Obawy, wątpliwości i dylematy uczestników projektu były naszym zdaniem jak najbardziej uzasadnione. Ogromne przedsięwzięcie, finansowane ze środków Unii Europejskiej na początku niosło za sobą wiele wątpliwości, obaw, a czasem niechęci. Większość uczestników nigdy dotąd nie miała możliwości poznać tajników programowania, wielu z nich nie widziało nawet takiej potrzeby.

Z taką obawą, a często i niechęcią ze strony nauczycieli, którzy przecież do projektu zgłosili się dobrowolnie, spotkaliśmy się niejednokrotnie. Dla trenera to oczywiście wyzwanie - by nie tylko przekonać uczestników do realizacji zadań projektu, ale sprawić, by uwierzyli i zrozumieli, że uczenie podstaw programowania we współczesnym świecie jest ważne, bez względu na to, co dzieci chcą robić w przyszłości. Programowanie bowiem uczy kreatywności, logicznego myślenia, rozwiązywania problemów, korygowania błędnych decyzji i wytrwałości. Zależało nam na tym, aby nauczyciele i rodzice dzieci przekonali się, że umiejętność programowania przynosi wiele korzyści uczniom. Wyposaża ich w ważne umiejętności życiowe takie jak planowanie, przewidywanie tego, co się wydarzy, wdraża do samooceny, poza tym rozwija kompetencje społeczne, uczy zasad dobrej współpracy, efektywnego rozwiązywania zadań w grupie. Rozwija logiczne myślenie, orientację przestrzenną i wdraża do wielozmysłowego rozwiązywania problemu i zadania. To ważne kompetencje, które kształcimy od najmłodszych lat, a programowanie może nam to ułatwić. Ważne było także zerwanie ze stereotypami, że programowanie to skomplikowane, komputerowe kody i skrypty. Programować może każdy, na wiele sposobów, wykorzystując łatwo dostępne gadżety i przedmioty jak chociażby kolorowe klocki, kubeczki, tasiemki, karteczki, piłeczki itd.

Czym zatem były spowodowane obawy nauczycieli?

Stereotypowym myśleniem i wyobrażeniem o programowaniu jako skomplikowanym procesie informatycznym z użyciem tylko i wyłącznie komputera. To co nowe, nieznane, mądrze nazywane, często wywołuje strach i dylematy. Jak się okazało, nieuzasadnione. Nauczyciele ze Szkoły Podstawowej im. Jana Pawła II z Koronowa, z którymi mamy ogromną przyjemność pracować, okazali się być wspaniałymi, innowacyjnymi i kreatywnymi osobami. Ich początkowe obawy związane z tym, że szkoła, która dotąd nie pracowała w ten sposób oraz nie posiada profesjonalnego sprzętu do programowania, nie podoła zadaniom, odeszły w niepamięć.

Początki nie były łatwe, trudność dla nas trenerek polegała na skorelowaniu terminów obserwowanych zajęć. Nauczyciele początkowo podeszli do ich planowania bez entuzjazmu. Problemem dla nich była organizacja dowozu dzieci na zajęcia, uzyskanie zgód od rodziców na udział w warsztatach, zagospodarowania sprzętu, a przede wszystkim wiary we własne umiejętności. Dlatego nasza praca od samego początku polegała przede wszystkim na wzmocnieniu pozytywnym samych nauczycielek. Na tym, by udowodnić, że są w stanie sprostać zadaniom projektu. Łagodne, przyjazne podejście, pomoc w planowaniu zajęć, stały monitoring i bieżące rozwiązywanie problemów, ich wzajemna pomoc oraz współodpowiedzialność za siebie, za realizację projektu, ale też nagradzanie i zauważanie przez nas najmniejszych sukcesów sprawiło, że dziś możemy wszyscy mieć poczucie ogromnej satysfakcji i sukcesu.

Wszystkie nauczycielki zaliczyły już wymagane zajęcia stacjonarne, w poczuciu, że było warto, że projekt to ogromna szansa dla nich, dla dzieci, dla szkoły. Informacje zwrotne od naszych, jak już teraz możemy je nazwać, koleżanek brzmią..."dziękujemy za to, że mogłyśmy się uczyć, rozwijać i kreatywnie działać. Widzimy jak nasze dzieci wspaniale się uczą, jak potrafią myśleć, rozwiązywać problemy, współpracować". Najlepszym dowodem na to jest obecność na zajęciach uśmiechniętych, radosnych i twórczych uczniów, w czasie wolnym od obowiązkowych zajęć, często też w weekend. Hitem okazała się Mata Mistrzów Kodowania, na której dzieci uwielbiają pracować.Tablety i aplikacja ScratchJr, to stały punkt zajęć, na który dzieci czekały z zapartym tchem, a ich kreatywne projekty zaskoczyły nie tylko nas, ale przede wszystkim nauczycieli. Jednak najbardziej oczekiwane były roboty Dash i Dot, które sprawiły uczniom niesamowitą radość. Uczestnikiem zajęć były także dzieci z SPE, w tym z autyzmem, dla których możliwość zabawy z robotem była ogromnym przeżyciem i nagrodą za pracę w projekcie i zmaganiem ze swoimi dysfunkcjami. Przed nami jeszcze realizacja kilku zajęć online, mamy nadzieję, że będą one równie atrakcyjne dla dzieci i przyniosą spodziewane efekty.

Byłyśmy tego świadkami, obserwatorami, uczestnikami. Jaka konkluzja? Trenerem nutsowym warto, należy, trzeba być...!

Autorki: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska, trenerki Mistrzów Kodowania

# data[].attributes.attachment_link.description
Od zawsze darzymy ogromnym szacunkiem i jesteśmy pełne podziwu wobec pracy nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej. Nie jest łatwo być nauczycielem, opiekunem, wychowawcą, a czasami nawet i ciocią. Tak zwane "nauczanki" posiadają często ogromną, wszechstronną wiedzę, którą dzielą się ze swoimi maluchami i rodzicami. Są dla nich wsparciem, przewodnikiem i mentorem. "Ale programowanie???

# data[].attributes.attachment_link.title
Grudzień 2017 / Wydania / Magazyn TIK w Edukacji

# data[].attributes.attachment_link.description
Metoda projektu jest w ostatnim czasie jedną z najpopularniejszych i najczęściej wykorzystywanych w szkołach metod nauczania. Pokazujemy...

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Podczas zajęć staramy się dostarczać dzieciom jak najwięcej wrażeń, maksymalnie wykorzystując ich naturalną ciekawość i aktywność. Od zawsze staramy się być nie tylko skuteczne, ale także innowacyjne. Dostosowujemy zatem takie formy pracy i proponujemy takie aktywności, które są zgodne z zainteresowaniami dzieci i duchem czasów.

Stąd właśnie pomysł na kodowanie podczas zajęć logopedii. Czy jest to w ogóle możliwe? Naszym zdaniem tak. Jak zatem możemy wdrażać elementy kodowania i wyrównywać deficyty dzieci? Oto nasza propozycja ćwiczeń dla dzieci np. z rotacyzmem, ale sprawdzą się także przy innym rodzaju wad.
Ćwiczenie 1
Przygotowujemy dla dzieci np. kolorowe koła, mogą być w kolorach, w których nazwie mamy głoskę r, bo dodatkowo możemy w ten sposób usprawnić ich wymowę. W tym przypadku to kolor granatowy i pomarańczowy. Na jednym kole zapisujemy literę T, a na drugim D (w innej wersji możemy zapisywać sylaby np. ty, dy). Ćwiczenia polegają na zakodowaniu konkretnych głosek, które dziecko w odpowiednim systemie będzie wypowiadało (co ma pomóc w wywołaniu głoski r). Inna wersja polegać będzie na tym, że ułożymy dziecku ciąg kolorów, a jego zadaniem będzie jego odczyt w postaci konkretnych głosek. Następnie zadaniem dziecka jest ułożenie podanego kodu głoskowego za pomocą konkretnych kolorów. Takie ćwiczenia kodowania możemy wykonywać zarówno w przestrzeni, jak i w formie kart pracy.

Przykładową kartę pracy można pobrać poniżej
Pobierz kartę pracy 1. Kodowanie głoski R Ćwiczenie 2
Na kolorowych kołach układamy obrazek z głoską R. Dziecko wymawia dane słowa, a następnie przypisuje je pamięciowo do konkretnego koloru. Na czym może polegać kodowanie w tym przypadku? Dziecko mając do dyspozycji kolorowe koła, układa kod, który dostaje zapisany w postaci obrazków. Inna wersja odczytuje kod z kolorów nazywając je konkretnymi przedmiotami z ilustracji. Inna zabawa może polegać na pokazywaniu konkretnych kółek z kolorami słysząc opowiednie nazwy lub wymawiając konkretne słowa na widok danego koła. Trudniejsza wersja może dotyczyć kolejnych kolorów i kolejnych obrazków. Im starsze dziecko tym stopień trudności zadań może być większy.
Pobierz kartę pracy 2. Kodowanie głoski R Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska są nauczycielkami w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku, autorkami blogów edukacyjnych www.specjalni.pl, www.tikzklasa.blogspot.com, trenerkami prowadzącymi szkolenia z zakresu nowoczesnych technologii w edukacji. Należą do grupy Superbelfrzy RP. Niniejszy wpis ukazał się w blogu Superbelfrów i został nieznacznie zmodyfikowany przez Marcina Polaka. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Podczas zajęć staramy się dostarczać dzieciom jak najwięcej wrażeń, maksymalnie wykorzystując ich naturalną ciekawość i aktywność. Od zawsze staramy się być nie tylko skuteczne, ale także innowacyjne. Dostosowujemy zatem takie formy pracy i proponujemy takie aktywności, które są zgodne z zainteresowaniami dzieci i duchem czasów. Stąd właśnie pomysł na kodowanie podczas zajęć logopedii.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Spinnery to w ostatnim czasie jedna z ulubionych zabawek dzieci. Wskazuje się na wiele pozytywnych oddziaływań, które niosą za sobą zabawy spinnerem. Bez wątpienia możemy zaliczyć do nich relaksację, ćwiczenia w skupianiu uwagi, ćwiczenia koncentracji, koordynacji wzrokowo-ruchowej, ale także usprawnianie manualne i motoryczne.

Znamy także przykłady na wykorzystywanie spinnerów w nauce logicznego myślenia, doskonaleniu umiejętności matematycznych, ortograficznych czy gramatycznych. My dzisiaj proponujemy zastosowanie spinnerów w nauczaniu matematyki, a konkretnie przy wprowadzeniu zagadnień związanych z potęgowaniem liczb. Stworzone przez nas karty pracy dotyczą ćwiczeń w odczytywaniu zapisanych przykładów potęg oraz zapisaniu działania w postaci potęgi.

Zasady gry - zastosowanie karty pracy ze spinnerem:

1. Uczniowie dobrani w zespoły lub indywidualnie uruchamiają spinner. Odczytują wskazane przez ramiona zapisy potęg. Następnie w kolejnym ćwiczeniu dzieci mogą rozpisać jako wielokrotne mnożenie przez siebie tych liczb.

2. Z wykorzystaniem drugiej karty pracy uczniowie odczytują zapis mnożenia liczb i zapisują go w postaci potęgi.

3. Inne ćwiczenie może polegać na zapisaniu sumy 3 wylosowanych potęg i ich obliczeniu.

Udostępniamy Państwu trzy karty pracy, pusty szablon, który z pewnością przyda się do innych przykładów oraz karty z zapisanymi potęgami i działaniami:
Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska, nauczycielki ZSS w Kowanówku, autorki blogów edukacyjnych www.specjalni.pl, www.tikzklasa.blogspot.com, trenerki, prowadzące szkolenia z zakresu nowoczesnych technologii, członkinie grupy Superbelfrzy RP. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Superbelfrów i został nieznacznie zmodyfikowany przez Marcina Polaka. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Spinnery to w ostatnim czasie jedna z ulubionych zabawek dzieci. Wskazuje się na wiele pozytywnych oddziaływań, które niosą za sobą zabawy spinnerem. Bez wątpienia możemy zaliczyć do nich relaksację, ćwiczenia w skupianiu uwagi, ćwiczenia koncentracji, koordynacji wzrokowo-ruchowej, ale także usprawnianie manualne i motoryczne.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przygotowałyśmy projekt edukacyjny „Mitologujemy" dla uczniów szkoły podstawowej. Zawiera treści, które będą realizowane na lekcjach języka polskiego, historii, matematyki i zajęciach komputerowych. Projekt jest pomyślany w taki sposób, aby umożliwić uczniom twórcze działanie z wykorzystaniem technologii informacyjno-komunikacyjnych w tym programowania.

Zaplanowane aktywności uczą pracy w zespole, logicznego myślenia, pobudzają kreatywność, doskonalą sprawność językową oraz rozwijają zainteresowania wierzeniami starożytnych Greków.

Ponadto będą rozwijać u uczniów kompetencje kluczowe, które pozwolą im dobrze funkcjonować w szybko zmieniającym się świecie i umożliwią elastyczne dostosowanie się do zmian. Są to:

porozumiewanie się w języku ojczystym - zdolność wyrażania i interpretowania pojęć, myśli, uczuć, faktów i opinii w mowie i piśmie.

kompetencje matematyczne - umiejętność rozwijania i wykorzystywania myślenia matematycznego w celu rozwiązywania problemów wynikających z codziennych sytuacji.

kompetencje informatyczne - umiejętne i krytyczne wykorzystanie technologii społeczeństwa informacyjnego. Wykorzystanie komputerów, tabletów, smartfonów do tworzenia, prezentowania i wymiany informacji.

umiejętność uczenia się - nabywanie, przetwarzanie i przyswajanie nowej wiedzy i umiejętności, korzystanie ze wcześniejszych doświadczeń w uczeniu się i doświadczeń życiowych.

inicjatywność i przedsiębiorczość - zdolność do wcielania pomysłów w czyn, planowania przedsięwzięć i prowadzenia ich dla osiągnięcia zamierzonych celów.

świadomość i ekspresja kulturalna - świadomość lokalnego, narodowego i europejskiego dziedzictwa kulturalnego w tym znajomość najważniejszych dzieł kultury.

Podsumowaniem projektu będzie Uczta bogów, podczas której przebrani za mitologicznych bohaterów uczniowie zaprezentują efekty projektowych zmagań.
Cele projektu

zapoznanie uczniów z treścią mitów greckich,

wskazanie związków frazeologicznych związanych z mitologią grecką,

rozwijanie zainteresowań uczniów dotyczących starożytnej Grecji,

korzystanie z różnych źródeł informacji,

sprawne posługiwanie się technologią informacyjno-komunikacyjną,

programowanie robotów: ozobotów oraz Dasha i Dota,

współdziałanie w zespole i twórcze rozwiązywanie problemów.

Działania projektowe
Na lekcji języka polskiego uczniowie:

zaprezentują wybranego boga przygotowując nie tylko strój, atrybuty, ale również opowiedzą o nim,

stworzą drzewo genealogiczne w aplikacji Poplet,

na platformie ToonDoo przygotują komiks o Syzyfie,

wyjaśnią znaczenie związków frazeologicznych pracując w grupach (drama),

przygotują plan wydarzeń mitu o Dedalu i Ikarze w aplikacji Timeline,

opracują biogram współczesnego Prometeusza,

przedstawią losy Odyseusza w aplikacji MindVector,

napiszą pamiętnik Odyseusza w aplikacji StoryJumper.

Na lekcji historii:

stworzą grę edukacyjną o greckich bogach i ich atrybutach,

odwiedzą Akropol używając aplikacji Google Art&Culture.

Na zajęciach komputerowych:

stworzą mitologiczny quiz w programie Scratch,

zaprogramują roboty Tru Tru, które podążą szlakiem Odyseusza.

Na matematyce:

stworzą prezentację multimedialną w EMEZE o matematykach starożytnej Grecji,

przygotują interaktywne ćwiczenia na platformie LearningApps na temat twierdzenia Pitagorasa.

Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska, nauczycielki ZSS w Kowanówku, autorki blogów edukacyjnych www.specjalni.pl, www.tikzklasa.blogspot.com, trenerki, prowadzące szkolenia z zakresu nowoczesnych technologii, członkinie grupy Superbelfrzy RP. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Superbelfrów i został nieznacznie zmodyfikowany przez Marcina Polaka. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Przygotowałyśmy projekt edukacyjny „Mitologujemy" dla uczniów szkoły podstawowej. Zawiera treści, które będą realizowane na lekcjach języka polskiego, historii, matematyki i zajęciach komputerowych. Projekt jest pomyślany w taki sposób, aby umożliwić uczniom twórcze działanie z wykorzystaniem technologii informacyjno-komunikacyjnych w tym programowania. Zaplanowane aktywności uczą pracy w zespole, logicznego myślenia, pobudzają kreatywność, doskonalą sprawność językową oraz rozwijają zainteresowania wierzeniami starożytnych Greków.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Do tworzenia osi czasu warto wykorzystać aplikację tabletową RWT Timeline. Jest to wszechstronne narzędzie, które pozwala na prezentowanie dowolnego pomysłu na osi czasu. Jak zatem wykorzystać tę aplikację w szkole? Na lekcji przyrody można dokumentować wzrost roślin, na lekcji historii umieszczać w czasie wydarzenia historyczne, na lekcji języka polskiego tworzyć plany wydarzeń, biogramy pisarzy, poetów czy postaci literackich, planować działania w projekcie.

Umieszczone na osi wydarzenia mogą zawierać daty, krótki opis i zdjęcie. Można dodać także dłuższą treść, która pojawi się tylko po wydrukowaniu osi. Gotową pracę zapisać w formacie .RWT (pozwala na edycję), .JPG lub wysyłać mailem jako plik .PDF.

Timeline to świetne rozwiązanie dla szkół, które udostępniają swoim uczniom tablety, ponieważ umożliwia dodanie wielu kont użytkowników, co szczególnie przydaje się wtedy, gdy na jednym tablecie pracuje kilku uczniów.

Aplikacja działa na platformie iOS i Android. Można ją pobrać ze Sklepu Play oraz z App Store.

W projekcie Mitologujemy narzędzie to wykorzystamy omawiając Mit o Dedalu i Ikarze. Napiszemy w nim plan wydarzeń. Krótki tutorial, który nagrałyśmy dla nauczycieli i uczniów biorących udział w projekcie, ułatwi pracę w tej aplikacji:

Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska, nauczycielki ZSS w Kowanówku, autorki blogów edukacyjnych www.specjalni.pl, www.tikzklasa.blogspot.com, trenerki, prowadzące szkolenia z zakresu nowoczesnych technologii, członkinie grupy Superbelfrzy RP. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Superbelfrów i został nieznacznie zmieniony przez Marcina Polaka. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Do tworzenia osi czasu warto wykorzystać aplikację tabletową RWT Timeline. Jest to wszechstronne narzędzie, które pozwala na prezentowanie dowolnego pomysłu na osi czasu. Jak zatem wykorzystać tę aplikację w szkole? Na lekcji przyrody można dokumentować wzrost roślin, na lekcji historii umieszczać w czasie wydarzenia historyczne, na lekcji języka polskiego tworzyć plany wydarzeń, biogramy pisarzy, poetów czy postaci literackich, planować działania w projekcie.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zajęcia praktyczno - techniczne są dla uczniów wspaniałą zabawą, sposobem na odreagowanie nadmiernych napięć emocjonalnych. Są bardzo ważnym elementem ich terapii i wspomagania rozwoju, prowokują one dzieci do samodzielnego wysiłku, dają wiele radości podczas pracy z materiałem plastycznym, pozwalają doskonalić swoje umiejętności techniczne. Bardzo ważną rzeczą jest to, aby ich wytwory mogły być wyeksponowane i pokazane innym. Jest to forma doceniania, nagrodzenia i dowartościowania autora pracy. Stąd pomysł na projekt, w którym uczniowie będą mieli możliwość tworzenia prac, renowacji starych rzeczy, a następnie zaprezentowania ich na forum szkoły. Na zakończenie projektu, zorganizujemy wystawę prac, będzie także możliwość ich zakupu.

Cele tego projektu zostały określone następująco:

Rozwijanie wrażliwości oraz ekspresji manualnej, plastycznej, artystycznej i estetycznej.

Dostarczenie uczniom okazji do współpracy, doskonalenia umiejętności planowania pracy, kalkulowania kosztów itd.

Stworzenie uczniom możliwości do wykazania się swoimi umiejętnościami i zdolnościami.

Usprawnianie manualne uczniów.

Opanowanie wybranych umiejętności i wiadomości potrzebnych do wykonania poszczególnych zadań.

Rozwijanie w uczniach kreatywności oraz przewidywania konsekwencji działań.

Rozwijanie w uczniach umiejętności planowania estetycznego wystroju wnętrz.

Doświadczenie przez uczniów własnej sprawczości poprzez efekt wykonania przedmiotów dekoracyjnych.

Zwrócenie uwagi na możliwość nadawania przedmiotom "drugiego życia", czyli tak zwany recykling.

Pomoc w określaniu swoich preferencji zawodowych, dostrzeganie mocnych stron.

Zapoznanie z higieną i bezpieczeństwem pracy.

Nauka posługiwania i wykorzystywania sprzętu typu: szlifierka, wiertarka.

W procesie kształcenia należy zastosować przede wszystkim metody praktyczne, wyzwalające inwencję twórczą uczniów. Uczniowie odnawiać będą stare przedmioty, bibeloty i meble, którym nadadzą drugie życie. Będą one elementem wyposażenia klas, ale także ich domów. Ponadto zostanie zorganizowana wystawa i prezentacja wytworów uczniów.
Zorganizowana zostanie wystawa oraz kiermasz odrestaurowanych mebli. Dochód ze sprzedaży uczniowie przeznaczą na dofinansowanie wycieczki. Uczniowie stworzą też poradnik "Jak nadać meblom blask i przywrócić do użytku".

Organizowane będą warsztaty stolarsko-malarskie, konkursy techniczne, pokazy i prezentacje multimedialne, praktyczne działania podczas lekcji. Będą również pracować z komputerem poszukując informacji i ciekawych pomysłów na stroiki i prace dekoracyjne.

W ten sposób chcemy wśród uczniów rozbudzać potrzebę pracy i świadomość odpowiedzialności za rozwój własnych umiejętności i predyspozycji. Dzięki temu uczniowie usprawnią swoje umiejętności manualne, a zarazem będą twórcami pięknych mebli i bibelotów. Od strony praktycznej uczniowie poznają sposoby renowacji i odnawiania mebli, wzbogacą wiedzę na temat sposobów zastosowań i wykorzystania farb, lakierów, środków do konserwacji drewna oraz narzędzi stolarskich.

Dzięki takim projektom uczniowie stają się świadomi swoich umiejętności i ograniczeń. Próbują także określać swoje preferencje zawodowe, poznają sposoby na aktywność zawodową po ukończeniu szkoły. Nabędą także umiejętności pomocne w estetycznym i praktycznym urządzeniu własnych pokoi czy mieszkań.

Oto pierwsze efekty pracy naszych uczniów:

Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska, nauczycielki ZSS w Kowanówku, autorki blogów edukacyjnych www.specjalni.pl, www.tikzklasa.blogspot.com, trenerki, prowadzące szkolenia z zakresu nowoczesnych technologii, członkinie grupy Superbelfrzy RP. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Superbelfrów i został nieznacznie zmieniony przez Marcina Polaka. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Zajęcia praktyczno - techniczne są dla uczniów wspaniałą zabawą, sposobem na odreagowanie nadmiernych napięć emocjonalnych. Są bardzo ważnym elementem ich terapii i wspomagania rozwoju, prowokują one dzieci do samodzielnego wysiłku, dają wiele radości podczas pracy z materiałem plastycznym, pozwalają doskonalić swoje umiejętności techniczne. Bardzo ważną rzeczą jest to, aby ich wytwory mogły być wyeksponowane i pokazane innym.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
To co zrobili dla nich rodzice, rodzeństwo, a nawet nauczyciele często jest bardziej atrakcyjne, ciekawe i motywujące do pracy i nauki. Dlaczego tak się dzieje? Moim zdaniem przyczyną jest to, że są one kreatywne, niepowtarzalne, pozwalają na manipulowanie, a co najważniejsze zrobione tylko dla nich.

Czy zatem nauczyciele przygotowują dla swoich uczniów kreatywne pomoce dydaktyczne, wykorzystując niepotrzebne już przedmioty, zużyte elementy, albo ciekawe bibeloty, które spełniły już swoją funkcję i stały się niepotrzebne?

Mam nadzieję, że tak. Bo jesteśmy przykładem na to, że to nie tylko nasz obowiązek (na pedagogów specjalnych nowa podstawa programowa dla uczniów niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu umiarkowanym i znacznym nakłada taki obowiązek), ale przede wszystkim przyjemność. Widzimy w tym szansę na indywidualizację pracy z konkretnym dzieckiem i dostosowanie środków dydaktycznych, które pozwolą dzieciom na rozwój, niwelowanie dysfunkcji i wyrównywanie deficytów. Daną pomoc dydaktyczną możemy przygotować pod konkretną dysfunkcję i umiejętności oraz potrzeby ucznia. Nie bez znaczenia jest to, że do ich przygotowania nie potrzeba dużych nakładów finansowych, co pozwala także na to, aby podobne materiały przygotować w kilku wersjach, także dla rodziców, dzięki czemu dzieci mogą kontynuować naukę i terapię w domu.

Zakończyłyśmy właśnie dwuletni projekt, w którym uczniowie Szkoły Specjalnej Przysposabiającej do Pracy, podczas zajęć edukacyjnych samodzielnie przygotowywali kreatywne pomoce dydaktyczne dla młodszych kolegów. Ich wykonanie zasługuje na pochwałę, ponieważ są estetyczne i kolorowe.

Inni uczniowie i nauczyciele chętnie korzystali z nich podczas zajęć rewalidacyjnych, świetlicowych i dydaktycznych. Na zakończenie projektu skonstruowaliśmy drugą już fotoksiążkę, która jest zbiorem ciekawych pomysłów, do wykorzystania w Waszych szkołach. Mamy nadzieję, że chociaż troszeczkę zainspirowaliśmy Was do pracy nad przygotowywaniem własnych, zindywidualizowanych pomocy dydaktycznych, które nie tylko uatrakcyjnią zajęcia, ale wspomogą proces edukacyjno terapeutyczny.

Poniżej przedstawiamy zbiór wybranych pomocy, które udało nam się przygotować podczas drugiego roku realizacji projektu:

Pomysły na stworzenie tegorocznych pomocy dydaktycznych zobaczycie TUTAJ.

Wcześniejsze pomoce dydaktyczne obejrzycie TUTAJ.

Pierwszą fotoksiążkę zobaczycie TUTAJ.

Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska, nauczycielki ZSS w Kowanówku, autorki blogów edukacyjnych www.specjalni.pl, www.tikzklasa.blogspot.com, trenerki, prowadzące szkolenia z zakresu nowoczesnych technologii, członkinie grupy Superbelfrzy RP. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Superbelfrów i został nieznacznie zmieniony przez Marcina Polaka. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.title
Czy warto tworzyć własne pomoce dydaktyczne?

# data[].attributes.attachment_link.description
To co zrobili dla nich rodzice, rodzeństwo, a nawet nauczyciele często jest bardziej atrakcyjne, ciekawe i motywujące do pracy i nauki. Dlaczego tak się dzieje? Moim zdaniem przyczyną jest to, że są one kreatywne, niepowtarzalne, pozwalają na manipulowanie, a co najważniejsze zrobione tylko dla nich.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dr Omnibus - Harnessing digital for learning difficulties app

# data[].attributes.attachment_link.description
With the help of Android Dr Omnibus have created their app which motivates and supports children with developmental delay and autism to learn in an efficient and friendly way. Visit DrOmnibus here: http://http://www.dromnibus.com/en/ The Growth Engine's mission is to help people and businesses succeed in the digital economy, as we serve the need for lifelong learning and aim to decrease the digital skills gap.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W jaki sposób zatem wykorzystać Popplet? Aplikacja ta to cyfrowy organizer, możemy więc spisywać i porządkować w niej pomysły, graficznie przedstawić działania w projekcie, wizualizować burzę mózgów, opowiadać historie, porządkować wydarzenia historyczne, opisywać systemy polityczne i społeczne.

Graficzne notatki sprawiają, że nauka staje się bardziej skuteczna i efektywna, a takie aplikacje jak Popplet motywują uczniów do pracy, zmuszają do kreatywności, ułatwiają zapamiętanie i uporządkowanie wiadomości.

Bezpłatna wersja tej aplikacji umożliwia stworzenie jednej mapy bez możliwości jej zachowania; żeby stworzyć kolejną trzeba wymazać poprzednią. Jest to dobre rozwiązanie, jeżeli nie chcemy przechowywać poppletów w pamięci tabletu. W przeciwnym razie trzeba zakupić jej pełną wersję. Do tworzonej mapy możemy dodać tekst, obraz i rysunek. Gotową pracę zapisać jako plik jpg lub wysłać mailem w formacie pdf lub jpg. Aplikacja jest dostępna na App Store, niestety nie ma wersji na Androida. Na szczęście nie oznacza to, że popplety mogą tworzyć tylko użytkownicy iPadów czy iPhonów. W internecie, na stronie https://popplet.com/ też zwizualizujemy swoje pomysły.

Popplet to jedna z aplikacji, którą wykorzystamy w projekcie Mitologujemy. Uczniowie stworzą w niej drzewo genealogiczne greckich bogów. Gotowe prace umieścimy na blogu projektu http://mitologujemy.blogspot.com/.

Żeby ułatwić nauczycielom i uczniom posługiwanie się tym programem i zachęcić do działania, nagrałyśmy krótki filmik instruktażowy, z którym każdy w kilka minut pozna tę aplikację i stworzy swoją pierwszą mapę myśli.

Dodatkowe wsparcie dla nauczycieli jest bardzo ważne w naszych projektach, dlatego organizujemy nie tylko warsztaty dla uczniów i nauczycieli, ale również tworzymy samouczki. Tym razem poszłyśmy krok dalej i nagrałyśmy nasz pierwszy filmik instruktażowy:
Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska, nauczycielki ZSS w Kowanówku, autorki blogów edukacyjnych www.specjalni.pl, www.tikzklasa.blogspot.com, trenerki, prowadzące szkolenia z zakresu nowoczesnych technologii, członkinie grupy Superbelfrzy RP. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Superbelfrów. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
W jaki sposób zatem wykorzystać Popplet? Aplikacja ta to cyfrowy organizer, możemy więc spisywać i porządkować w niej pomysły, graficznie przedstawić działania w projekcie, wizualizować burzę mózgów, opowiadać historie, porządkować wydarzenia historyczne, opisywać systemy polityczne i społeczne.

# data[].attributes.attachment_link.title
Pytanie do eksperta, Jolanta Majkowska oraz Zyta Czechowska odpowiadają

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dlaczego warto czytać książki? Na to pytanie odpowiedź jest prosta. Dzieci, które lubią czytać i spędzają więcej czasu na czytaniu dla przyjemności, lepiej się komunikują, z łatwością przekazują swoje myśli, mają bogatsze słownictwo, a także większą wiedzę ogólną. Z dużą swobodą piszą wypracowanie, są kreatywne, poza tym czytanie pobudza wyobraźnię, uczy myślenia. Wiedząc o tym wszystkim, postanowiłyśmy zachęcić naszych uczniów do czytania książek i w wakacje napisałyśmy projekt ,,A może książka?"
We wrześniu, do działań czytelniczych zaprosiłyśmy uczniów z okolicznych szkół, którzy z dużym zapałem przystąpili do projektu.

W projekcie każde dziecko, w ciągu roku, musiało przeczytać co najmniej cztery książki z czterech kategorii. Następnie zaprezentować przed klasą przeczytane lektury w czterech różnych konwencjach.

Jesienią dzieci czytały fantastykę i prezentowały lektury tworząc prezentację na portalu Buncee.

Zimą powstały sketchnotki na temat przeczytanych baśni i legend.

Wiosną dzieci tworzyły elektroniczne książeczki prezentując powieści detektywistyczne.

Latem czytały książki przygodowe, o których opowiedziały w lapbookach.

Od lat jesteśmy entuzjastkami technologii informacyjno- komunikacyjnych, dlatego nie mogło ich zabraknąć w naszym projekcie. Pojawiły się aplikacje i programy do tworzenia prezentacji - Buncee oraz elektronicznych książeczek - Storybird i StoryJumper. Połączyłyśmy je z kreatywnymi metodami prezentowania lektur takimi jak lapbooki czy sketchnotki. Dla większości dzieci były to nowe, dotąd nieznane formy pracy z książką. Dlatego zorganizowałyśmy warsztaty, podczas których uczniowie uczyli się tworzyć prezentacje, sketchnotki czy lapbooki.

W ramach projektu uczniowie Zespołu Szkół Specjalnych w Kowanówku przygotowali przedstawienie bożonarodzeniowe pt. „Opowieść wigilijna". Kolejny raz udowadniając, że ciężką, systematyczną pracą można osiągnąć wiele. Zaprezentowali je uczniom pozostałych szkół projektowych na scenie Obornickiego Ośrodka Kultury.

Dzięki współpracy z "Fundacją Zielony Jamnik - na ratunek bezbronnym", zorganizowałyśmy warsztaty z pisarzem i autorem książek takich jak np. „Psie troski", „Kocie troski", panem Tomaszem Justyniarskim. Oprócz tego, że uczniowie kilku szkół biorących udział w naszym międzyszkolnym projekcie dowiedzieli się jakie są etapy powstawania książki, na czym polega praca pisarza, to uczestniczyli w niesamowitej lekcji empatii i wrażliwości. Dominował temat przyjaźni ludzi i zwierząt, naszej odpowiedzialności za nie. Wzruszające i pełne edukacyjnych przesłań zajęcia. Dzięki fundacji Zielony Jamnik, wszyscy uczniowie otrzymali darmową książkę z podpisem i dedykacją autora.

Dużo pozytywnych emocji czytelniczych wzbudziły ,,żywe okładki" przygotowane przez uczniów Zespołu Szkół Specjalnych w Kowanówku. Dzieci prezentowały ulubione książki starając się jak najdokładniej odtworzyć ich okładki. Zebrały rekwizyty, zadbały o najdrobniejsze detale i wcieliły się w bohaterów przeczytanych lektur.

Rozwijając zainteresowania czytelnicze dzieci współpracowałyśmy z Biblioteką Publiczną w Obornikach. To właśnie tam odbyło się podsumowanie projektu, podczas którego wyróżniłyśmy najciekawsze prace. Uroczystości towarzyszyła wystawa pięknych, kolorowych lapbooków.

Nagrody dla dzieci i dla szkół biorących udział w projekcie ufundował Burmistrz Miasta i Gminy Oborniki, Księgarnia św. Wojciecha, firmy Solaris oraz Cortland.

Wszystkie działania w projekcie ,,A może książka?", zostały opisane na blogu czytelniczym, stworzonym dla tego projektu. Można tam znaleźć relacje ze wszystkich czytelniczych działań, które zadziały się w minionym roku szkolnym.
Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska są nauczycielkami w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku, autorkami blogów edukacyjnych www.specjalni.pl, www.tikzklasa.blogspot.com, trenerkami prowadzącymi szkolenia z zakresu nowoczesnych technologii w edukacji. Należą do grupy Superbelfrzy RP. Niniejszy wpis ukazał się w blogu Superbelfrów i został nieznacznie zmodyfikowany przez Marcina Polaka. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Dlaczego warto czytać książki? Na to pytanie odpowiedź jest prosta. Dzieci, które lubią czytać i spędzają więcej czasu na czytaniu dla przyjemności, lepiej się komunikują, z łatwością przekazują swoje myśli, mają bogatsze słownictwo, a także większą wiedzę ogólną. Z dużą swobodą piszą wypracowanie, są kreatywne, poza tym czytanie pobudza wyobraźnię, uczy myślenia.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Gry planszowe to nieoceniona pomoc dydaktyczna właściwie na wszystkich lekcjach, ale także w terapii i podczas zajęć specjalistycznych. Chcemy zaprezentować grę Reraki, która z pewnością uatrakcyjni i wspomoże terapię logopedyczną, w szczególności dzieci z problemami rotacyzmu, czyli związanymi z wymową głoski R.

Jesteśmy przekonane, że ta gra z powodzeniem może być wykorzystana na zajęciach rewalidacyjnych, językowych, świetlicowych, czy nawet na języku polskim. Jej atutem jest to, że skorzystają z niej dzieci, które nie potrafią jeszcze czytać, co w naszej pracy jest nie bez znaczenia. Gra rozwija słownictwo, doskonali wymowę, uczy gramatyki, ale także integruje.

Grę można pobrać na swój komputer, wydrukować i wykorzystać na wiele sposobów. Udostępniamy także grę z kolorami, w których zawarta jest głoska r. Sprawdzi się ona u najmłodszych dzieci.
Zasady gry

fot. Specjalni.pl

1. 2-3 uczniów biorących udział w grze, ma za zadanie jak najszybciej pokonać wyścig, przemieszczając się do mety. Do gry potrzebna jest kostka, której ściany są w kolorze kwadratów zamieszczonych na planszy, a na nich umieszczonych obrazków. Uczeń może przemieścić swój pionek na najbliższy kwadracik z kolorem, który wylosował, jeśli właściwie wypowie słowo- nazwę obrazka znajdującego się na tym polu. Wygrywa ten, kto pierwszy dojedzie do mety.

2. Grę można modyfikować, według uznania i kreatywności osób grających. Ustalić można dodatkowe punkty, które zdobywać będą gracze, np. po wylosowaniu danego koloru.

3. Dodatkowo np. za właściwe wskazanie liczby mnogiej rzeczownika gracz otrzymuje dodatkowo 5 pkt, na niebieskich 10 pkt i tak dalej.

4. Dodatkowo można wydrukować takie kwadraciki, które uczeń podczas gry zbiera, a na samym końcu podlicza punkty. Wówczas nie ważne jest kto pierwszy dotarł do mety, ale ile uzbierał punktów.

5. U uczniów starszych można grę wykorzystać do ćwiczeń w odmianie przez przypadki rzeczowników.

6. Warto także grę wykorzystać podczas zajęć językowych, wówczas dzieci utrwalać mogą słownictwo.

Zasady gry z kolorami

fot. Specjalni.pl

1. 2-3 uczniów biorących udział w grze, ma za zadanie jak najszybciej pokonać wyścig, przemieszczając się do mety. Do gry potrzebna jest kostka, której ściany są w kolorze kwadratów zamieszczonych na planszy. Uczeń może przemieścić swój pionek na najbliższy kwadracik z kolorem, który wylosował, jeśli właściwie wypowie jego nazwę obrazka znajdującego się na tym polu. Wygrywa ten, kto pierwszy dojedzie do mety.

2. Zmodyfikować grę możemy poprzez zadanie dla dziecka polegające na tym, aby wskazało przedmiot mający taki kolor, albo ułożenie zdania z tym kolorem.

Plansze do gier oraz kostki można pobrać w formacie JPG lub PDF na blogu: Specjalni.pl.
Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska są nauczycielkami w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku, autorkami blogów edukacyjnych www.specjalni.pl, www.tikzklasa.blogspot.com, trenerkami prowadzącymi szkolenia z zakresu nowoczesnych technologii w edukacji. Należą do grupy Superbelfrzy RP. Niniejszy wpis ukazał się w blogu Superbelfrów i został nieznacznie zmodyfikowany przez Marcina Polaka. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Gry planszowe to nieoceniona pomoc dydaktyczna właściwie na wszystkich lekcjach, ale także w terapii i podczas zajęć specjalistycznych. Chcemy zaprezentować grę Reraki, która z pewnością uatrakcyjni i wspomoże terapię logopedyczną, w szczególności dzieci z problemami rotacyzmu, czyli związanymi z wymową głoski R.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy programowanie możliwe jest w szkole specjalnej? Oczywiście, że tak! Uczniowie z niepełnosprawnością intelektualną mogą, potrafią i powinni również programować. Należy jednak tak zorganizować zajęcia, aby dziecko mogło odnieść sukces. Należy przede wszystkim dobrać takie narzędzia i metody nauczania, aby poprzez zabawę dziecko rozwijało kreatywność i nabywało nowe umiejętności. Pod uwagę należy wziąć fakt, że dzieci niepełnosprawne intelektualnie mają deficyty w zakresie logicznego myślenia, orientacji przestrzennej i nie potrafią abstrahować, co utrudnia z pewnością naukę programowania. Jest jednak wiele języków programowania, które nie wymagają dużych umiejętności matematycznych czy cyfrowych. Programowanie to nie tylko programy i aktywności komputerowe, co daje szansę naszym uczniom na jego wdrażanie. Istnieje przecież programowanie offline.

W tym roku szkolnym nasza szkoła - Zespół Szkół Specjalnych w Kowanówku, bierze udział w pilotażowym programie- nauki programowania. Na naszych zajęciach prowadzonych w ramach programu zachęcamy uczniów do twórczej aktywności, pokazując im, że nie trzeba być tylko odbiorcą cyfrowej rzeczywistości, ale można ją również współtworzyć. Na podstawie naszych obserwacji uważamy, że umiejętność programowania przynosi wiele korzyści uczniom niepełnosprawnym intelektualnie. Wyposaża ich w ważne umiejętności życiowe takie jak planowanie, przewidywanie tego co się wydarzy, wdraża do samooceny, poza tym rozwija kompetencje społeczne, uczy zasad dobrej współpracy, efektywnego rozwiązywania zadań w grupie. Rozwija logiczne myślenie, orientację przestrzenną i wdraża do wielozmysłowego rozwiązywania problemu i zadania.

Na początek warto zaplanować takie aktywności, które dostarczą dziecku maksimum radości, a przy okazji je rozwiną. Doskonałą propozycja są roboty, takie jak Dash i Dot czy Ozobot. Z pomocą robotów dzieci nie tylko uczą się logicznego myślenia, planowania aktywności, ale także empatii, koordynacji wzrokowo-ruchowej i ćwiczą percepcję wzrokową. Uczniom ze spektrum autyzmu roboty pomagają w przezwyciężeniu zaburzeń emocjonalnych, niwelują trudności w zawiązywaniu właściwych relacji społecznych. Co ważne chęć zaprogramowania robota sprawia, że włączają się w prace grupy, ucząc się przy tym współpracy, odpowiedzialności i rozwijając intencję komunikacyjną. Z Dashem przemierzamy na macie nieodkryte lądy, rozwijając słownictwo, wdrażając do nawiązywania i podtrzymywania dialogu, rozwijamy intencję komunikacyjną, doskonaląc język angielski. Z Ozobotami planujemy bitwy historyczne, utrwalamy gramatykę, poznajemy ułamki i planujemy ich aktywności. Dzięki ozobotom dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi usprawniają deficyty takie jak koncentracja, skupianie uwagi czy motorykę małą. Chcą wytyczyć trasę robota muszą nie tylko ją logicznie zaplanować, ale przede wszystkim dokładnie i precyzyjnie wyrysować, ćwicząc przy tym dokładność i skupianie uwagi. Dzieci z autyzmem, czy Zespołem Aspergera muszą intensywnie pracować nad zbudowaniem własnej motywacji do nauki, do działania i właściwie do podejmowania wszystkich wyzwań. Jak budować zatem tę motywację? Używając właśnie w edukacji i terapii roboty takie jak Dash i Dot czy Ozoboty. Wykorzystajmy je nie tylko jako doskonałe pomoce dydaktyczne, ale również jako wzmocnienia, czyli nagrody, które pozwolą zbudować motywację, nabyć nowe umiejętności i wyrównać deficyty.

Nieocenioną pomocą dydaktyczną w szkole specjalnej, ale także w pracy z dziećmi ze SPE, jest Mata Mistrzów Kodowania, przeznaczona do nauki logicznego myślenia oraz wstępu do programowania w edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej, przygotowana przez trenerów-nauczycieli w ramach programu Mistrzowie Kodowania Junior. Z powodzeniem można ją również wykorzystać podczas zajęć z uczniami niepełnosprawnymi intelektualnie, nawet tymi starszymi. Matę wykorzystujemy zarówno do rozwijania umiejętności matematycznych, polonistycznych podczas zajęć edukacyjnych, ale przede wszystkim na zajęciach rewalidacyjnych.

A co z najmłodszymi uczniami?

Dla nich rewelacyjną pomocą, która nie tylko wprowadzi ich w świat kodowania jest „Scottie GO", czyli sympatyczny kosmita, którego los zależy od naszych umiejętności programistycznych. Ta innowacyjna gra jest połączeniem kartonowych klocków, które służą do pisania programów i aplikacji, dzięki której możemy zeskanować stworzony kod i wprawić w ruch Scottiego.
Szyfrowanie i odkodowywanie na zajęciach edukacyjnych i rewalidacyjnych.
Innym naszym sposobem na naukę kodowania jest diagram, który należy rozszyfrować za pomocą obrazkowego kodu(legendy). Wykorzystałyśmy ten kod na lekcji matematyki z uczniem z ZA, podczas której omawiałyśmy rodzaje kątów. Możemy zaproponować uczniowi, aby zakodował dalszy szyfr, który utworzy podstawę trójkąta i otrzymamy figurę geometryczną.

Podczas matematyki zaproponowałyśmy uczniom naukę szyfrowania poprzez zabawę. Poznali oni szyfr Cezara oraz harcerski szyfr GA-DE-RY-PO-LU-KI. Polegają one na zamianie prawdziwych liter zamiennymi, które zostały wskazane w danym szyfrze. Do tego celu wykorzystałyśmy graficzną podpowiedź, która ułatwiła dzieciom odkodowywanie informacji. Na początku dzieci szyfrowały proste wyrazy, najczęściej swoje imię, później pokusiliśmy się już o trudniejsze zdania.

Warto również skorzystać z bogatej oferty aplikacji na urządzenia mobilne, które oferują nam platformy Android i iOS. Zaproponowane przez nas aplikacje będą doskonałym wstępem do świata programowania. Niektóre są proste, inne trudniejsze ale wszystkie są darmowe i pozwalają rozpocząć programistyczną przygodę. Oto one:

Cargo Bot (iOS) - gra logiczna, która polega na odpowiednim poukładaniu kontenerów przy pomocy dźwigu.

The Foos (Android iOS) - aplikacja edukacyjna wprowadzająca dzieci w świat programowania w zabawny i ciekawy sposób gdzie szczęśliwe stworzenia, inspirują dzieci do tworzenia kodu oraz uczą współpracy. Gra posiada w pełni wizualny interfejs, umożliwiający korzystanie z niej, nawet dzieciom bez umiejętności czytania.

Light-Bot (Android, iOS) - apka, w której dziecko steruje robocikiem, musi on dotrzeć do określonych pól na mapie i zapalić żarówkę.

Sctatch Jr (Android, iOS) - uproszczona wersja Scratcha, w której dziecko programuje za pomocą klocków, tworząc interaktywne historyjki i gry.

Swift Playgrounds - aplikacja na iPady, dzięki której uczniowie klas gimnazjalnych uczą się programować. Pokazuje ona młodym ludziom, krok po kroku jak programować w Swift'cie - języku, w którym tworzy się aplikacje mobilne na urządzenia firmy Apple.

Program jest podzielony na lekcje, w ramach których uczniowie muszą stawić czoła serii wyzwań i zagadek tak, aby przeprowadzić bohaterów przez poszczególne plansze. Interfejs jest przyjazny i zachęca uczniów do pracy. Kolejne programistyczne zagadki powodują, że gra jest bardzo wciągająca i zachęca gracza do rozwiązywania coraz trudniejszych zagadek. Praca z tą aplikacją podczas lekcji sprawiła, że stała ona się dla naszych gimnazjalistów przyjemnym i zabawnym sposobem na naukę programowania.

Przedstawione narzędzia sukcesywnie opisujemy na naszym blogu www.specjalni.pl, którego jesteśmy autorkami, oraz na Fanpage na Facebook.
Notka o autorkach: Zyta Czechowska i Jolanta Majkowska są nauczycielkami w Zespole Szkół Specjalnych w Kowanówku i członkiniami społeczności Superbelfrzy RP. Prowadzą blog www.specjalni.pl. Niniejszy artykuł ukazał się w blogu Superbelfrów. Licencja CC-BY-SA.

# data[].attributes.attachment_link.description
Czy programowanie możliwe jest w szkole specjalnej? Oczywiście, że tak! Uczniowie z niepełnosprawnością intelektualną mogą, potrafią i powinni również programować. Należy jednak tak zorganizować zajęcia, aby dziecko mogło odnieść sukces. Należy przede wszystkim dobrać takie narzędzia i metody nauczania, aby poprzez zabawę dziecko rozwijało kreatywność i nabywało nowe umiejętności.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Międzyszkolny projekt edukacyjny, „A może książka", którego nadrzędnym celem jest propagowanie wśród uczniów czytelnictwa z wykorzystaniem między innymi nowoczesnych technologii nabiera rumieńców. Do projektu na zaproszenie Zespołu Szkół Specjalnych w Kowanówku przystąpiły następujące szkoły: Prywatna Polsko-Angielska Szkoła Johna Deweya w Obornikach, Szkoła Podstawowa nr 2 z Obornik, Gimnazjum nr 1 z Obornik oraz Szkoła Podstawowa im. Arkadego Fiedlera z Połajewa.

Za nami już warsztaty w Bibliotece Publicznej z tworzenia prezentacji w aplikacji tabletowej buncee. Uczniowie wykonali niesamowite prace opowiadające o przeczytanych przez nich książkach z tematu- fantastyka. Odbyły się już warsztaty w ZSS w Kowanówku, dla wszystkich uczestników projektu, w ramach których uczyliśmy się sketchnotingu, czyli tworzenia rysunkowych notatek, ponieważ uczniowie mają za zadanie w taki sposób przedstawić przeczytane baśnie. Dziś, tj. 15 marca, autorki, projektu Jolanta Majkowska i Zyta Czechowska, we współpracy z dyrekcją szkoły oraz Fundacją Zielony Jamnik- na ratunek bezbronnym, zorganizowały warsztaty z pisarzem i autorem książek takich jak np. „Psie troski', „Kocie troski", panem Tomaszem Justyniarskim. Oprócz tego, że uczniowie kilku szkół biorących udział w naszym międzyszkolnym projekcie dowiedzieli się jakie są etapy powstawania książki, na czym polega praca pisarza, to uczestniczyli w niesamowitej lekcji empatii i wrażliwości. Dominował temat przyjaźni ludzi i zwierząt, naszej odpowiedzialności za nie. To były wzruszające i pełne edukacyjnych przesłań zajęcia. Dzięki fundacji "Zielony Jamnik", wszyscy uczniowie otrzymali darmową książkę z podpisem i dedykacją autora.

Kolejny etap naszego projektu to stworzenie elektronicznych książeczek oraz zaprojektowanie żywych okładek książek. Efekty naszej projektowej pracy można obejrzeć na blogu edukacyjnym, który został stworzony w celu prezentacji działań i promocji projektu.

Adres blogu: www.amozeksiazka.blogspot.com

Jolanta Majkowska i Zyta Czechowska

# data[].attributes.attachment_link.title
Spotkanie z pisarzem Tomaszem Justyniarskim, w ramach projektu edukacyjnego "A może książka?".

# data[].attributes.attachment_link.description
Międzyszkolny projekt edukacyjny, „A może książka", którego nadrzędnym celem jest propagowanie wśród uczniów czytelnictwa z wykorzystaniem między innymi nowoczesnych technologii nabiera rumieńców. Do projektu na zaproszenie Zespołu Szkół Specjalnych w Kowanówku przystąpiły następujące szkoły: Prywatna Polsko-Angielska Szkoła Johna Deweya w Obornikach, Szkoła Podstawowa nr 2 z Obornik, Gimnazjum nr 1 z Obornik oraz Szkoła Podstawowa im.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak dziecko może zepsuć tablet? Konkurs dla rodzica

# data[].attributes.attachment_link.description
Upuścić, utopić w zupie, popodgryzać rogi, zrobić dziurkę małą szpilką - metod jest wiele. Każdy, kto ma dzieci, wie, że za pomocą tabletu można zagrać w golfa, można też użyć go jako podstawki pod kwiatki, nie każdy zdaje sobie jednak sprawę z tego, że tablet może być wartościowym narzędziem do edukacji i terapii.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W świecie nowych technologii technologii programowanie stało się umiejętnością niezbędną w XXI wieku. Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że przyszłość naszej cywilizacji to przyszłość cyfrowa. Wobec tego warto wyposażyć również uczniów niepełnosprawnym intelektualnie w takie umiejętności, które pozwolą im samodzielnie funkcjonować we współczesnym świecie. Należy jednak dobrać odpowiednie narzędzia,formy pracy i metody, które ułatwią uczniom ze SPE ich przyswojenie. Czasami wystarczy po prostu obniżyć stopień trudności zadań i ćwiczeń i zindywidualizować narzędzia pracy.

W tym roku szkolnym nasza szkoła- Zespół Szkół Specjalnych w Kowanówku, bierze udział w pilotażowym programie- nauki programowania. Na naszych zajęciach prowadzonych w ramach programu zachęcamy uczniów do twórczej aktywności, pokazując im, że nie trzeba być tylko odbiorcą cyfrowej rzeczywistości, ale można ją również współtworzyć. Na podstawie naszych obserwacji widzimy, że umiejętność programowania przynosi wiele korzyści uczniom niepełnosprawnym intelektualnie. Wyposaża ich w ważne umiejętności życiowe takie jak planowanie, przewidywanie tego co się wydarzy, wdraża do samooceny, poza tym rozwija kompetencje społeczne, uczy zasad dobrej współpracy, efektywnego rozwiązywania zadań w grupie. Rozwija logiczne myślenie, orientację przestrzenną i wdraża do wielozmysłowego rozwiązywania problemu i zadania.

Jak zatem należy uczyć programowania uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi?

Otóż szkoła powinna tak zorganizować zajęcia, żeby dziecko mogło odnieść sukces i mieć poczucie sprawstwa. Co więcej, dobrać takie narzędzia i metody nauczania, aby poprzez zabawę rozwijało ono kreatywność i nabywało nowe umiejętności. Na początek warto zaplanować takie aktywności, które dostarczą dziecku maksimum radości a przy okazji je rozwiną. Doskonałą propozycja są roboty takie jak Dash i Dot, Ozobot czy Pszczółka Bee Bot. Nieocenionym pomocą dydaktyczną jest Mata Mistrzów Kodowania, dedykowana do nauki logicznego myślenia oraz wstępu do programowania w edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej, przygotowana przez trenerów-nauczycieli w ramach programu Mistrzowie Kodowania Junior. Z powodzeniem można ją również wykorzystać podczas zajęć z uczniami niepełnosprawnymi intelektualnie.

Dwustronna plansza wykonana z lekkiego tworzywa, łatwego w utrzymaniu czystości. Podzielona na mniejsze płaszczyzny, na której dzieci układać mogą kolorowe, atrakcyjne wizualnie i sensorycznie klocki, podzielone na 3 kategorie: rośliny, zwierzęta i środki transportu. Mata wraz z klockami służy nie tylko do wstępnych aktywności związanych z kodowaniem, ale także do rozwoju kompetencji matematycznych, orientacji w przestrzeni, w schemacie własnego ciała, tworzenia zbiorów, porównywanie ilości, odczytywania i określania położenia przedmiotów na osiach, określania kierunków. Matę możemy także wykorzystać do rozwijania słownictwa poprzez układanie historyjek obrazkowych, dzielenia wyrazów na sylaby, wyodrębniania głosek. Młodsze dzieci mogą z pomocą maty uczyć się kolorów, określać wielkości czy stosunki przestrzenne. Z pewnością mata ułatwi nam usprawnianie zaburzonych funkcji u dzieci, ale także ich rozwój i doskonalenie nabytych już umiejętności.

Podczas pierwszych zajęć z matą kodowania na zajęciach rewalidacyjnych z uczniami klasy 1-2 doskonaliłyśmy umiejętność przeliczania, utrwalałyśmy poczucie wartości liczby. Wdrażałyśmy dzieci do porównywania i porządkowania liczb. Aktywność uczniów przerosła nasze oczekiwania. Taka forma aktywności i nauki wywarła na nich duże wrażenie i nie mogły się już doczekać kolejnych zajęć. Matę wykorzystujemy na wiele sposobów, ucząc symboli świątecznych, zachęcając do poszerzania słownictwa, utrwalając umiejętności matematyczne, ale również kształtując sprawność fizyczną.

Uczniowie podczas lekcji wychowania fizycznego doskonalą np. sprawność poruszania się w przód, w prawo, w lewo oraz umiejętność wykonania określonej ilości kroków - skoków. W ciekawy sposób rozwijają koordynację wzrokowo - ruchową, łącząc ćwiczenia skoczne z ułożonym kodem. Mamy wiele pomysłów na to, jak skutecznie wdrażać elementy programowania wykorzystując matę i na pewno je zrealizujemy.

Kodowanie na wychowaniu fizycznym. Umiejętności matematyczne na macie. Doskonalenie dni tygodnia na macie.

A co z najmłodszymi uczniami?

Dla nich rewelacyjną pomocą, która nie tylko wprowadzi ich w świat kodowania jest „Scottie to sympatyczny kosmita, którego los zależy od naszych umiejętności programistycznych. Ta innowacyjna gra jest połączeniem kartonowych klocków, które służą do pisania programów i aplikacji dzięki której możemy zeskanować stworzony kod i wprawić w ruch Scottiego.

Scottie Go! występuje w dwóch wersjach. W wersji dla użytkowników domowych oraz w wersji edukacyjnej, która zawiera 91 zadań podzielonych na 10 modułów. Nauczyciele mają również dostęp do: ·

● bazy materiałów metodycznych i rozwiązań;

●wysokiej jakości plansz z zadaniami, które mogą posłużyć do opracowania kart pracy lub wyświetlenia na ekranie podczas zajęć;

●specjalnego konta "Nauczyciel", które zawiera odblokowane wszystkie zadania we wszystkich modułach.

Wersja edukacyjna pozwala również na zainstalowanie aplikacji na dowolnej ilości urządzeń. My wykorzystujemy tę grę w ramach realizowanej w szkole innowacji w pilotażu wdrażania programowania. To doskonałe rozwiązanie dla uczniów niepełnosprawnych intelektualnie, ponieważ pozwala im zrozumieć podstawy programowania. Dzieci od razu widzą efekty swojej pracy, w dowolnym momencie mogą skorygować błędny kod. Poza tym Scottie Go! jest niesamowicie wciągającą grą, nasi uczniowie z trudem mogli się od niej oderwać gdy dzwonek zakończył lekcję, nie mogą się doczekać kolejnych zajęć z intrygującym kosmitą. Dla uczniów ze SPE okazać się może, że klocki Scottie sprawdzą się również w starszym wieku. Z pewnością nie poradzą sobie z wszystkimi zadaniami zaplanowanymi w grze, ale i tak warto próbować.

My w naszej szkole zorganizowałyśmy przy współpracy z Laboratorium Logiki w Obornikach i panem Łukaszem Malinowskim warsztaty ze Scottim, aby udowodnić nie tylko dzieciom, ale także nauczycielom, że programowanie może być zabawą.

Warsztaty ze Scottie Go!

Kodowanie i szyfrowanie informacji może okazać się niesamowitą zabawą dla uczniów, jeśli tylko dobierzemy odpowiednie pomoce. Staramy się proponować naszym uczniom różnorodne formy pracy. Na przykład naukę szyfrowania poprzez zabawę z użyciem szyfrów Cezara oraz harcerskiego szyfru GA-DE-RY-PO-LU-KI. Polegają one na zamianie prawdziwych liter zamiennymi, które zostały wskazane w danym szyfrze.

Do tego celu wykorzystałyśmy graficzną podpowiedź szyfru, która ułatwiła dzieciom odkodowywanie informacji. Na początku dzieci szyfrowały proste wyrazy, najczęściej swoje imię, później pokusiliśmy się już o trudniejsze zdania.

Szyfrowanie w naszych lekcjach

Innym naszym sposobem na naukę kodowania jest diagram, który należy rozszyfrować za pomocą obrazkowego kodu(legendy). Wykorzystałyśmy ten kod na lekcji matematyki z uczniem z ZA, podczas której omawiałyśmy rodzaje kątów. Możemy zaproponować uczniowi, aby zakodował dalszy szyfr, który utworzy podstawę trójkąta i otrzymamy figurę geometryczną.

Aplikacje na iPady i tablety

Warto również skorzystać z bogatej oferty aplikacji na urządzenia mobilne, które oferują nam platformy Android i iOS, tym bardziej, że mobilne urządzenia są sprzymierzeńcem dzieci ze SPE. Zaproponowane przez nas aplikacje będą doskonałym wstępem do świata programowania. Niektóre są proste, inne trudniejsze ale wszystkie są darmowe i pozwalają rozpocząć programistyczną przygodę. Oto one:

Cargo Bot (iOS) -gra logiczna, która polega na odpowiednim ułożeniu kontenerów przy pomocy dźwigu.

The Foos (Android, iOS) - aplikacja edukacyjna wprowadzająca dzieci w świat programowania w zabawny i ciekawy sposób gdzie szczęśliwe stworzenia, inspirują dzieci do tworzenia kodu oraz uczą współpracy. Gra posiada w pełni wizualny interfejs, umożliwiający korzystanie z niej, nawet dzieciom bez umiejętności czytania.

Light-Bot (Android, iOS) - apka, w której dziecko steruje robocikiem, musi on dotrzeć do określonych pól na mapie i zapalić żarówkę.

Sctatch Jr (Android, iOS) - uproszczona wersja Scratcha w której dziecko programuje za pomocą klocków, tworząc interaktywne historyjki i gry.

Hopscotch (iOS) - aplikacja z zabawnymi postaciami, które dzięki młodym miłośnikom kodowania ożywają. Nauka odbywa się na zasadzie przesuwania i upuszczania bohaterów oraz przypisywania im konkretnych poleceń.

Think & Learn Code-a-pillar (Android, iOS) - aplikacja z kolorową, dopracowaną grafiką w której dziecko musi zaprogramować ruch gąsienicy, w taki sposób aby wyprowadzić ją z labiryntu.

Tynker (Android) - aplikacja, która poprzez gry w prosty i przystępny dla dzieci sposób tłumaczy podstawowe zasady programowania. Pozwala ona również stworzyć własną grę.

Daisy Dinosaur (iOS) - bardzo prosta aplikacja z przyjazną grafiką, pozwala na naukę nie tylko prostych komend, ale też pętli i całych sekwencji poleceń.

Kodable (Android, iOS) - aplikacja, w której zadaniem gracza jest niesienie pomocy rodzinie Fuzza - małego, stworka, który musi przebyć wiele labiryntów. Gra pozwala dziecku rozumieć czym jest algorytm i jak go stosować, aby osiągnąć założony przez siebie efekt.

Scratch (Windows, Linux, MacOS) - narzędzie stworzone przez MIT. Dostępny w języku poskim, gdzie programowanie odbywa się w sposób wizualny. Dziecko wykorzystując kolorowe klocki przypominające puzzle tworzy kod i animuje stworzone duszki.

Swift Playgrounds - aplikacja na iPady, dzięki której uczniowie klas gimnazjalnych uczą się programować. Pokazuje ona młodym ludziom, krok po kroku jak programować w Swift'cie - języku, w którym tworzy się aplikacje mobilne na urządzenia firmy Apple.

Program jest podzielony na lekcje, w ramach których uczniowie muszą stawić czoła serii wyzwań i zagadek tak, aby przeprowadzić bohaterów przez poszczególne plansze. Interfejs jest przyjazny i zachęca uczniów do pracy. Kolejne programistyczne zagadki powodują, że gra jest bardzo wciągająca i zachęca gracza do rozwiązywania coraz trudniejszych zagadek. Praca z tą aplikacją podczas lekcji sprawiła, że stała ona się dla naszych gimnazjalistów przyjemnym i zabawnym sposobem na naukę programowania

autorki: Jolanta Majkowska i Zyta Czechowska, nauczycielki Zespołu Szkół Specjalnych w Kowanówku oraz członkinie grupy Superbelfrzy RP i Superbelfrzy Mini, autorki blogów www.specjalni.pl oraz tikzklasa.blogspot.com/

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak oswoić programowanie w nauczaniu dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi?

# data[].attributes.attachment_link.description
W świecie nowych technologii technologii programowanie stało się umiejętnością niezbędną w XXI wieku. Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że przyszłość naszej cywilizacji to przyszłość cyfrowa. Wobec tego warto wyposażyć również uczniów niepełnosprawnym intelektualnie w takie umiejętności, które pozwolą im samodzielnie funkcjonować we współczesnym świecie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wrzesień 2016 / Wydania / Magazyn TIK w Edukacji

# data[].attributes.attachment_link.description
Nie wszystkie szkoły dysponują wystarczającymi finansami na realizację innowacyjnych działań, poszerzających ofertę edukacyjną....