# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορά κι έναν καιρό, γιε μου, σε τρεις διαφορετικές άκριες της γης ζούσανε τρία παλικάρια που είχανε το ίδιο μπόι και την ίδια ηλικία. Στις τρεις διαφορετικές άκριες της γης που ζούσαν λοιπόν τα τρία παλικάρια, ούτε είχανε δει ποτέ, ούτε ξέρανε, ούτε είχανε ακούσει τίποτα ο ένας για τον άλλον.
Έλα όμως, γιε μου, που τα τρία παλικάρια αυτά, μ' όλο που ζούσανε σε τρεις διαφορετικές άκριες της γης, ξεκινήσανε και τα τρία την ίδια ώρα, την ίδια μέρα και την ίδια χρονιά για να βρούνε την πέτρα που τη λέγανε Αστέρευτη υγεία.

Κι η πέτρα που την είπαμε Αστέρευτη υγεία βρισκότανε μακριά, πίσω από τα βουνά, μέσα σ' ένα πηγάδι που αντί για νερό έβγαζε αίμα. Για να βρούνε λοιπόν τούτη την πέτρα, γιε μου, που τη σκέπαζε το ματωμένο πηγάδι, ξεκινήσανε τα τρία παλικάρια παίρνοντας το καθένα το δικό του δρόμο.

Το πρώτο παλικάρι περπάτησε τόσο πολύ που φαγωθήκανε τα σανδάλια του, ενώ το σιδερένιο του ραβδί λίγνεψε σαν κλαδάκι. Στάθηκε κάπου να ξαποστάσει μα τον πήρε ο ύπνος. Σαν ξύπνησε όμως, γιε μου, τι να δει; Δίπλα του καθότανε μια κοπέλα όμορφη σαν τα κρύα τα νερά.

- Για που το 'βαλές παλικάρι; τον ρωτάει.

- Για να βρω την πέτρα που τη λένε Αστέρευτη υγεία, της απαντάει.

- Η πέτρα που λες, του αντιλέει η κοπελιά, βρίσκεται μακριά, πίσω από τα βουνά, μέσα στο ματωμένο πηγάδι. Για να πας ίσαμε κει, η ζωή σου όλη δεν σου φτάνει. Κι όσοι έχουνε τις μέρες τους μετρημένες πρέπει να τις περνάνε όμορφα. Εσύ είσαι η μέλισσα κι εγώ το λουλούδι. Μείνε εδώ μαζί μου να πάρεις το μέλι μου, του γλυκολέει.

Κι έτσι γιε μου, το ένα παλικάρι λιγοψύχησε κι έμεινε στα μισά του δρόμου.

Την ίδια ώρα, το δεύτερο παλικάρι τραβούσε θαρρετά το δικό του δρόμο. Για να μη νυστάξει κι αποκοιμηθεί, άνοιγε κάθε τόσο με το μαχαίρι πληγές στο στήθος του κι έριχνε αλάτι. Πονούσε τόσο πολύ γιε μου, που δεν σκεφτότανε πια την κούρασή του. Από τη δίψα είχε κολλήσει η γλώσσα του. Κι όταν είδε μπροστά του νερό, δεν μπόρεσε να κρατηθεί έπεσε στα γόνατα να δροσιστεί. Ήπιε μια γουλιά κι έκανε να σηκωθεί. Μα το νερό, που λαμποκοπούσε στον ήλιο του μεσημεριού, του δώσε τόση δροσιά, τόση δροσιά, γιε μου, που δεν μπόρεσε να σηκώσει πια το κεφάλι. Έτσι το δεύτερο παλικάρι έφτασε ως τα μισά και πάνω από τα μισά του δρόμου.

Κι ενώ το πρώτο παλικάρι έμενε στα μισά και το άλλο στα μισά και πάνω από τα μισά του δρόμου, το τρίτο παλικάρι περπατούσε ακόμα. Κουράστηκε και τούτο, μα δεν έγειρε στα γόνατα των κοριτσιών να ξεκουραστεί. Διψούσε, μα δεν έλεγε να πιει νερό. Περπατούσε, περπατούσε κι όλο περπατούσε.

Όποιος προχωράει έτσι, φτάνει, γιε μου...

Κι εσύ, σαν κι εκείνον, να μην κουράζεσαι κι εσύ, σαν κι εκείνον, να έχεις πίστη και να προχωράς, γιε μου. Όποιος πιστεύει, φτάνει...

ΠΗΓΗ: antikleidi.com/2017/12/03/nazim-hikmet-tale-to-my-son

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ναζιμ χικμετ

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Διαχειριστής

# data[].attributes.attachment_link.title
ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ: Παραμύθι στον γιο μου!

# data[].attributes.attachment_link.description
Μια φορά κι έναν καιρό, γιε μου, σε τρεις διαφορετικές άκριες της γης ζούσανε τρία παλικάρια που είχανε το ίδιο μπόι και την ίδια ηλικία, ούτε είχανε δει ποτέ, ούτε ξέρανε, ούτε είχανε ακούσει τίποτα ο ένας για τον άλλον...

# data[].attributes.headline
Η αξία των ανθρώπων, του Χόρχε Μπουκάι

# data[].attributes.subject
Η αξία των ανθρώπων, του Χόρχε Μπουκάι

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Σ' ένα μακρινό χωριό, κάπου στην Ανατολή, ζούσε ο πιο σπουδαίος ιερωμένος εκείνων των καιρών. Ένας άνθρωπος με μεγάλο κύρος και επιρροή, που παρέμενε απλός και διέθετε απίστευτη σοφία και σπάνια ευαισθησία.
Μια μέρα φτάνει γι αυτόν, στο μοναστήρι όπου ζούσε, μια πρόσκληση να πάει να δειπνήσει στο σπίτι του πλουσιότερου ανθρώπου της περιοχής. Ο μοναχός, που δεν βγαίνει σχεδόν ποτέ από το κελί του, αποφασίζει ότι δεν μπορεί να φερθεί αγενώς και αποδέχεται την πρόσκληση.

Την ημέρα που είχε οριστεί για το δείπνο, παρ' όλη την καταιγίδα που πλησίαζε, αποφασίζει να πάει με την αμαξά του στο μέγαρο του πλουσίου.

Πεντακόσια μέτρα πριν φτάσει, ένας κεραυνός τρομάζει το άλογο του και η αστραπή το κάνει να σηκωθεί στα πίσω πόδια, ρίχνοντας την άμαξα σ' ένα χαντάκι μαζί με τον ιερωμένο.

Ο άνθρωπος σηκώνεται όπως μπορεί και προσπαθεί να ηρεμήσει το ζώο, χαϊδεύοντας του το λαιμό και μιλώντας του απαλά στο αφτί. Μετά, κοιτάζεται. Έχει λερωθεί απ' την κορφή ως τα νύχια. Λάσπη, βούρκος και σάπια φύλλα έχουν κολλήσει στα ρούχα, στα χέρια του και βρομάει ολόκληρος.

Καθώς βρίσκεται πολύ πιο κοντά στον προορισμό του από το μοναστήρι του, αποφασίζει να πάει εκεί και να ζητήσει να του δώσουν κάτι ν' αλλάξει.

Χτυπάει την πόρτα του μεγάρου, ανοίγει ένας κομψός υπηρέτης και, μόλις τον βλέπει σ' αυτό το χάλι, του βάζει τις φωνές:

- Τι κάνεις εδώ, άθλιε ζητιάνε; Πώς τολμάς να χτυπάς αυτήν την πόρτα;

- Ήρθα... για το δείπνο, απαντάει ο ιερωμένος.

- Ντροπή σου! του λέει ο υπηρέτης. Αποφάγια θα έχει αύριο το πρωί - αν μείνει τίποτα, που αμφιβάλλω - και μπορείς να τα ζητήσεις από την πόρτα υπηρεσίας. Κατάλαβες;

- Εσείς δεν με καταλάβατε, προσπαθεί να εξηγήσει ο επισκέπτης. Εγώ, δεν έχω έρθει για τα αποφάγια...

- Ααα! αστειεύεται τώρα ο υπηρέτης. Φαντάζομαι ότι θα θέλεις να καθίσεις στο τραπέζι των επισήμων;

- Να, ξέρετε...

Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση του.

Εμφανίζεται ο αφέντης του σπιτιού και ρωτάει τον υπηρέτη του τι συμβαίνει.

- Τίποτα σοβαρό, κύριε. Απλώς, αυτός ο ζητιάνος θέλει να του δώσουμε τα αποφάγια πριν σερβίρουμε το φαγητό. Του είπα να φύγει, αλλά επιμένει στο αίτημα του.

- Να φύγει αμέσως. Κοίτα πώς έκανε την είσοδο. Φρίκη. Αμέσως τώρα! Κάλεσε τη φρουρά και αν δεν φύγει λύστε τα σκυλιά!

Με σπρωξιές και κλοτσιές, πετάνε τον καημένο τον ιερωμένο στο δρόμο, απειλώντας τον με καμιά δεκαριά σκυλιά που γαβγίζουν δείχνοντας τα κοφτερά τους δόντια.

Όπως όπως, ο άνθρωπος ανεβαίνει στο κάρο και γυρίζει στο μοναστήρι.

Στο χώρο του πια, αφού πλένεται και λούζεται, πηγαίνει στην ντουλάπα του και βγάζει έναν πολυτελή μανδύα με χρυσά και ασημένια στολίδια, που του είχε χαρίσει ακριβώς πριν από ένα χρόνο ο ιδιοκτήτης του σπιτιού από το οποίο μόλις τον είχαν διώξει.

Έτσι ντυμένος, ανεβαίνει ξανά στο κάρο, κι αυτή τη φορά φτάνει χωρίς απρόοπτα στον προορισμό του. Ξαναχτυπάει την πόρτα, και του ανοίγει ο ίδιος υπηρέτης.

Αυτή τη φορά, τον περνάει μέσα με μια βαθιά υπόκλιση.

Πλησιάζει και ο ιδιοκτήτης του σπιτιού και τον χαιρετάει με κλίση του κεφαλιού.

- Εξοχότατε, του λέει, μόλις σκεφτόμουν ότι δεν θα ερχόσαστε τελικά. Μπορούμε να περάσουμε; Οι άλλοι μας περιμένουν...

- Φυσικά, λέει ο νεοφερμένος.

Στη θέα του σηκώνονται όλοι όρθιοι και δεν ξανακάθονται ώσπου ο άντρας με τον επιβλητικό μανδύα καταλάβει τη θέση εκ δεξιών του οικοδεσπότη.

Σερβίρουν το πρώτο πιάτο. Είναι ένα βραστό σε ζωμό, που φαίνεται πολύ νόστιμο με την πρώτη ματιά.

Ξαφνικά, γίνεται μια παύση κι όλα τα βλέμματα πέφτουν στον ιερωμένο ο οποίος, αντί να πει μια προσευχή ή ν αρχίσει να τρώει, όπως περιμένουν όλοι, απλώνει το χέρι κάτω από το τραπέζι και, κρατώντας την άκρη του πολυτελούς μανδύα του, αρχίζει να τον βουτάει στον ζωμό.

Ενώ όλοι τον κοιτάνε σιωπηλοί κι ανήσυχοι, ο ιερωμένος μιλάει στον μανδύα του και του λέει:

- Δοκίμασε το φαγητό, καλό μου. Κοίτα τι ωραίο βραστό. Κοίτα αυτήν την πατατούλα και το κρεατάκι. Φάε, αγάπη μου...

Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, αφού κοιτάζει ένα γύρω μην ξέροντας πώς να αντιδράσει στη συμπεριφορά του καλεσμένου του, παίρνει το θάρρος να ρωτήσει:

- Συμβαίνει κάτι, εξοχότατε;

- Αν συμβαίνει; λέει ο ιερωμένος. Όχι. Τίποτα δε συμβαίνει. Αυτό το φαγητό, όμως, δεν ήταν για μένα. Είναι ολοφάνερο ότι καλεσμένος ήταν ο μανδύας μου. Όταν ήρθα χωρίς αυτόν πριν από λίγο, με έδιωξαν με τις κλοτσιές.

Είναι, τελικά, η ζωή κάποιων ανθρώπων πιο πολύτιμη από κάποιων άλλων; Κάποιοι αξίζουν περισσότερο από κάποιους άλλους;

Δυστυχώς, πολλοί είναι εκείνοι που εστιάζουν στην επιφάνεια, στο εξωτερικό περίβλημα και χάνουν την ουσία. Ποια είναι αυτή; Ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν αξία. Πίσω από τα ρούχα, τους τίτλους, την καταγωγή κρύβονται ψυχές. Κι αυτές είναι που έχουν σημασία. Είναι σημαντικό να μάθουμε να μη μένουμε στην επιφάνεια και να βλέπουμε την ουσία των πραγμάτων. Ένα μεγάλο μέρος της παιδείας θα πρέπει να επικεντρωθεί σε αυτό ακριβώς. Στο να αναγνωρίζουμε την αξία του κάθε ανθρώπου, ανεξάρτητα από την προέλευσή του ή τις σωματικές του ικανότητες, το χρώμα του, την κοινωνική του στάθμη.

Χόρχε Μπουκάι, "Ο Δρόμος της Πνευματικότητας", Εκδόσεις OPERA

ΠΗΓΗ: antikleidi.com/2017/03/24/bucay_axia_anthropon

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Διαχειριστής

# data[].attributes.attachment_link.title
Η αξία των ανθρώπων, του Χόρχε Μπουκάι

# data[].attributes.attachment_link.description
Σ' ένα μακρινό χωριό, κάπου στην Ανατολή, ζούσε ο πιο σπουδαίος ιερωμένος εκείνων των καιρών. Ένας άνθρωπος με μεγάλο κύρος και επιρροή, που παρέμενε απλός και διέθετε απίστευτη σοφία και σπάνια ευαισθησία. Μια μέρα φτάνει γι αυτόν, στο μοναστήρι όπου ζούσε, μια πρόσκληση να πάει να δειπνήσει στο σπίτι του πλουσιότερου ανθρώπου της περιοχής.

# data[].attributes.headline
Νασρεντίν ο πεφωτισμένος, του Χόρχε Μπουκάι

# data[].attributes.subject
Νασρεντίν ο πεφωτισμένος, του Χόρχε Μπουκάι

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Σ' αυτήν την ιστορία, όπως και σε όλες τις παραβολές των σούφι που μεταδίδονται από στόμα σε στόμα κι από γενιά σε γενιά, πρωταγωνιστής είναι ο απερίγραπτος Νασρεντίν: μια μοναδική προσωπικότητα, ένας άνθρωπος ικανός να πάρει άπειρες μορφές. Πότε εμφανίζεται σαν ανήμπορος γέρος και πότε σαν σβέλτος και άπειρος νεαρός. Άλλες φορές είναι ένας πεφωτισμένος σοφός, κι άλλες ένας αργόστροφος και αδαής τύπος.
Σε μια ιστορία παρουσιάζεται σαν ζητιάνος, σε μιαν άλλη σαν νεαρή κοπέλα σε ηλικία γάμου, και στην αμέσως επόμενη σαν πάμπλουτος σουλτάνος. Ωστόσο, τ' όνομά του είναι πάντα Νασρεντίν. Το γεγονός ότι τόσες πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους προσωπικότητες ταυτίζονται με το ίδιο όνομα, μας δείχνει - πιθανότατα με τον καλύτερο τρόπο - ότι ο καθένας μας θα μπορούσε να είναι ο Νασρεντίν. Όλοι μας, με πολλούς τρόπους, αντιπροσωπεύουμε πολλές προσωπικότητες. Όλοι συμπεριφερόμαστε άλλοτε σαν σοφοί κι άλλοτε σαν ανόητοι. Είναι φορές που ενεργούμε σαν νέοι σφριγηλοί, κι άλλοτε σαν ανήμποροι και σαραβαλιασμένοι γέροι.

Στην ιστορία που διάλεξα, ο Νασρεντίν είναι ένας άνθρωπος που, για κάποιον άγνωστο λόγο, έχει αποκτήσει τη φήμη του πεφωτισμένου. Κάποιου, δηλαδή, που έχει βαθιά γνώση των σημαντικών θεμάτων που μας αφορούν, και καθορίζουν τη ζωή μας. Ωστόσο, σ' αυτήν την ιστορία, η φήμη που συνοδεύει τον Νασρεντίν είναι ένα τεράστιο ψέμα. Ο ίδιος ξέρει πολύ καλά ότι, στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζει πολλά για τα σημαντικά ζητήματα της ζωής, κι όλα αυτά που νομίζουν οι άλλοι γι αυτόν, είναι μόνο αβάσιμες υποθέσεις, υπερβολές, ή ένα αστείο που διαδόθηκε σιγά σιγά, επικράτησε κι απόκτησε την ισχύ της αλήθειας. Ο Νασρεντίν είναι σίγουρος πως το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να ταξιδεύει και ν' ακούει όσα του λένε οι άλλοι, αλλά ξέρει επίσης ότι αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να βρει και να μεταδώσει κι αυτός με τη σειρά του τις απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα.

Εντούτοις, η φήμη του προηγείται του ίδιου, και κάθε φορά που φτάνει σε μια πόλη ή ένα χωριό, μαζεύεται κόσμος για να τον ακούσει, πιστεύοντας ότι έχει να πει σπουδαία και αποκαλυπτικά πράγματα.

Ο Νασρεντίν φτάνει σ' ένα χωριουδάκι στη Μέση Ανατολή. Αν κι έρχεται για πρώτη φορά σ' αυτό το μέρος, μόλις κατεβαίνει απ' το μουλάρι του, μια μικρή ομάδα κατοίκων τον πληροφορεί ότι στη μεγάλη αίθουσα του χωριού έχει μαζευτεί πλήθος κόσμου. Έμαθαν πως έρχεται και τον περιμένουν να τους απευθύνει λίγα λόγια. Ο Νασρεντίν δεν μπορεί να το αποφύγει. Τον οδηγούν μπροστά στον κόσμο που τον επευφημεί με χειροκροτήματα αμέσως μόλις τον βλέπει να πλησιάζει. Ο ήρωάς μας δεν ξέρει τι θα μπορούσε να τους πει, σκοπεύει όμως να σκαρφιστεί κάτι που θα του επιτρέψει να σώσει τα προσχήματα και να ξεμπερδέψει το συντομότερο. Ο "ομιλητής" στέκεται μπροστά στον κόσμο που χειροκροτεί, σηκώνει τα χέρια ψηλά και, μετά από μια σύντομη παύση, αρχίζει να μιλάει:

"Υποθέτω..." αρχίζει με στόμφο, "ότι ξέρετε ήδη τι είναι αυτό που ήρθα να σας πω..."

Για μερικά λεπτά πέφτει σιωπή, μετά ακούγονται κάποια μουρμουρητά, και τέλος όλο το χωριό απαντάει:

"Όχι... πού να ξέρουμε τι έχεις να μας πεις... Μίλησέ μας, δάσκαλε!"

Ο Νασρεντίν, νομίζοντας πως αυτή είναι μια ευκαιρία για να γλυτώσει από την άβολη κατάσταση, τους λέει:

"Αν μαζευτήκατε εδώ χωρίς να ξέρετε τι έχω να σας πω... ε, τότε δεν είστε έτοιμοι να με ακούσετε."

Και μ' αυτά τα λόγια, κάνει μεταβολή... και φεύγει.

Μένουν όλοι εμβρόντητοι. Ορισμένοι δοκιμάζουν να γελάσουν νευρικά υποθέτοντας ότι ο Νασρεντίν θα ξαναγυρίσει στο βήμα, αλλά τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει. Επικρατεί σύγχυση στους ακροατές που ήρθαν μέχρις εδώ για ν' ακούσουν τον μεγάλο σοφό, κι αυτός έφυγε λέγοντάς τους μόνο δυο λόγια.

Μπορεί κανείς να φανταστεί τι έγινε μετά. Δεν λείπουν ποτέ αυτοί που υποθέτουν ότι, αν κάτι δεν κατάλαβαν, είναι γιατί αυτό που ειπώθηκε ήταν ιδιαιτέρως έξυπνο, ή οι άλλοι, που επειδή νιώθουν άβολα σε τέτοιες καταστάσεις, αισθάνονται υποχρεωμένοι να δείξουν πόσο πολύ εκτιμούν τον ευφυή άνθρωπο. Ένας τέτοιος τύπος, λοιπόν, βλέποντας τον Νασρεντίν να απομακρύνεται, λέει με δυνατή φωνή:

"Τι έξυπνος άνθρωπος!"

Και, βέβαια, όταν δεν καταλαβαίνει κανείς τίποτα κι ο άλλος δίπλα του λέει: "Τι έξυπνος άνθρωπος!", για να μη νιώθει πως μόνο αυτός είναι ηλίθιος, επαναλαμβάνει: "Ναι, βέβαια, πολύ έξυπνος!". Πιθανότατα γι' αυτό, όλοι οι παριστάμενοι αρχίζουν να επαναλαμβάνουν:

"Τι έξυπνος άνθρωπος!"

"Μα τι έξυπνος άνθρωπος!"

Ώσπου, κάποιος προσθέτει:

"Έξυπνος, σίγουρα, ναι, αλλά... δεν ήταν πολύ σύντομος;"

Κι ένας άλλος, που ανήκει στην κατηγορία εκείνων που νιώθουν την ανάγκη να κρύψουν πίσω από μια λογικοφανή εξήγηση αυτό που δεν υπάρχει, προσθέτει:

"Μιλάει σύντομα και περιεκτικά όπως μιλάνε οι σοφοί. Γιατί, όπως λέει ο δάσκαλος, πώς είναι δυνατόν να μαζευτούμε εδώ χωρίς καν να ξέρουμε τι ήρθαμε ν' ακούσουμε; Πόσο ανόητοι είμαστε! Χάσαμε μια καταπληκτική ευκαιρία."

"Τι φώτιση, τι σοφία!"

"Πρέπει να ζητήσουμε απ' αυτόν τον ξεχωριστό άνθρωπο να μας δώσει ακόμη μία διάλεξη..."

Έτσι, αποφασίζουν να πάνε να δουν τον Νασρεντίν για να του πουν ότι έμειναν έκπληκτοι με αυτήν την διάλεξη, αλλά οι απόψεις του ήταν υπερβολικά βαθυστόχαστες για να μπορέσουν να τις καταλάβουν με την πρώτη.

Ο Νασρεντίν τους λέει:

"Όχι, κάνετε λάθος· το αντίθετο ισχύει. Οι γνώσεις μου, μόλις και μετά βίας επαρκούν για μία διάλεξη. Με τίποτα δεν θα μπορούσα να δώσω δύο."

Το σχόλιο, όμως, του κόσμου σ' αυτήν την απάντηση, είναι:

"Τι μετριοφροσύνη!"

Κι όσο περισσότερο επιμένει ο Νασρεντίν, τόσο επιμένουν κι αυτοί ότι θέλουν να τον ακούσουν ακόμα μια φορά. Τελικά, κάτω από τη μεγάλη πίεση και επιμονή του κόσμου, ο Νασρεντίν δέχεται να δώσει μια δεύτερη διάλεξη.

Την επόμενη μέρα, ο υποτιθέμενος σοφός επιστρέφει στο μέρος της συνάθροισης, όπου έχει μαζευτεί ακόμη περισσότερος κόσμος, αφού όλοι όσοι απουσίαζαν την πρώτη φορά έμαθαν για την επιτυχία της ομιλίας του. Πολλοί μάλιστα ρώτησαν:

"Τι είπε;"

Η απάντηση, όμως, όσων είχαν παρακολουθήσει τη διάλεξη, ήταν ίδια κι απαράλλαχτη:

"Δεν είμαστε σε θέση να σου εξηγήσουμε. Θα πρέπει να έρθεις να τ' ακούσεις απ' το στόμα του, αλλά πρόσεξε... Σε περίπτωση που ο δάσκαλος ρωτήσει αν ξέρεις τι ήρθε να μας πει, εσύ θα πρέπει ν' απαντήσεις καταφατικά."

Όρθιος ο Νασρεντίν μπροστά στο κοινό, μην ξέροντας πάντα τι να πει, εμμένει στην τακτική του:

"Υποθέτω ότι τώρα πια θα ξέρετε τι ήρθα να σας πω..."

Ο κόσμος, προετοιμασμένος και μη θέλοντας να προσβάλει τον δάσκαλο με μια παιδιάστικη απάντηση όπως στην προηγούμενη διάλεξη, απαντά με μια φωνή:

"Ναι, φυσικά, ασφαλώς και το ξέρουμε. Γι' αυτό, άλλωστε, είμαστε εδώ."

Τότε ο Νασρεντίν, με κατεβασμένο το κεφάλι, προσθέτει: "Πολύ καλά... Αφού όλοι ξέρετε ήδη τι είναι αυτό που έχω να σας πω, δεν βλέπω γιατί θα πρέπει να το επαναλάβω."

Και μ' αυτά τα λόγια, κάνει μεταβολή και αποχωρεί.

Ο κόσμος μένει κατάπληκτος. Παρόλο που αυτή τη φορά απάντησαν ακριβώς το αντίθετο από την προηγούμενη, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.

Η κατάσταση είναι τεταμένη. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα σιωπής, ακούγεται πάλι κάποιος να φωνάζει:

"Ιδιοφυές!"

Είναι ένας απ' αυτούς που βρισκόταν εδώ και την προηγούμενη μέρα, αλλά σήμερα δεν ήθελε να την πατήσει. Ήθελε να δείξει ότι, αυτή τη φορά, είχε πιάσει το νόημα πρώτος απ' όλους.

Και μόλις "οι καινούργιοι" άκουσαν κάποιον να λέει: "ιδιοφυές!", καθώς δεν ήθελαν να δείξουν ότι υστερούν, άρχισαν κι αυτοί να φωνάζουν:

"Καταπληκτικό!"

"Υπέροχο!"

"Εντυπωσιακό, έξοχο!"

Ένας απ' αυτούς που ήταν πράγματι εδώ την προηγούμενη μέρα, σηκώνεται όρθιος και δηλώνει:

"Μα, ασφαλώς και είναι καταπληκτικό, αφού είναι το συμπλήρωμα της χθεσινής σοφίας!" θέλοντας μ' αυτή του τη φράση να τονίσει σ' εκείνους που είχαν έρθει για πρώτη φορά, πόσο διέφεραν μεταξύ τους οι δύο σοφίες...

Όλοι ξεσπάνε σ' ένα ζωηρό χειροκρότημα, ώσπου ένας άλλος λέει:

"Ναι, φανταστικό φυσικά, αλλά... υπερβολικά σύντομο."

"Έτσι είναι, σίγουρα" γκρινιάζει κάποιος άλλος.

"Ικανότητα σύνθεσης" δικαιολογεί ο ειδικός που μίλησε νωρίτερα.

Κι αμέσως ακούγονται διάφοροι να φωνάζουν:

"Θέλουμε κι άλλο, θέλουμε ν' ακούσουμε κι άλλα! Θέλουμε αυτός ο ξεχωριστός άνθρωπος να μας χαρίσει κι άλλη από τη σοφία του!"

Πάει τότε να δει τον Νασρεντίν μια αντιπροσωπεία επισήμων για να του ζητήσουν να τους δώσει μια τρίτη και τελευταία διάλεξη.

Ο Νασρεντίν αρνείται, τους λέει ότι αποκλείεται. Ότι δεν αξίζει καν την τιμή να τον προσκαλούν να δώσει τρεις διαλέξεις, κι επιπλέον, πρέπει να γυρίσει στην πόλη του.

Τον παρακαλούν, τον ικετεύουν, τον εκλιπαρούν ξανά και ξανά. Επικαλούνται τους προγόνους του, τους απογόνους του, όλους τους αγίους... Του ζητούν να δώσει τη διάλεξη στο όνομα όποιου θέλει. Η τόση επιμονή τους τον πείθει και, τελικά, δέχεται ο Νασρεντίν, λιγάκι ανήσυχος, να δώσει μια τρίτη και τελευταία διάλεξη.

Τώρα πια έχει μαζευτεί πάρα πολύς κόσμος. Αυτή τη φορά έχουν συμφωνήσει να μην απαντήσει κανείς σε ό,τι και να ρωτήσει ο δάσκαλος. Αν χρειαστεί οπωσδήποτε να δοθεί κάποια απάντηση, θα απαντήσει ως εκπρόσωπος του χωριού ο δήμαρχος εξ ονόματος όλων.

Όρθιος, για τρίτη φορά μπροστά στο κοινό, λέει ο Νασρεντίν:

"Υποθέτω ότι τώρα πια ξέρετε τι έχω να σας πω."

Ο δήμαρχος, που κάθεται στην πρώτη σειρά, σηκώνεται, γυρίζει, ανταλλάσσει μια ματιά συνενοχής με τον κόσμο και, προκλητικά σχεδόν, του λέει:

"Άλλοι ξέρουν, κι άλλοι δεν ξέρουν."

Τότε, ο Νασρεντίν απαντάει:

"Αφού είναι έτσι, αυτοί που ξέρουν να εξηγήσουν σ' εκείνους που δεν ξέρουν."

Και κάνοντας μια στροφή, σχεδόν θεατρική... αποχωρεί.
Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι με τίτλο "Από την αυτοεκτίμηση στον εγωισμό"
ΠΗΓΗ: antikleidi.com/2017/03/17/bucay_nasrentin

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
πεφωτισμένος

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Διαχειριστής

# data[].attributes.attachment_link.title
Νασρεντίν ο πεφωτισμένος, του Χόρχε Μπουκάι

# data[].attributes.attachment_link.description
Σ' αυτήν την ιστορία, όπως και σε όλες τις παραβολές των σούφι που μεταδίδονται από στόμα σε στόμα κι από γενιά σε γενιά, πρωταγωνιστής είναι ο απερίγραπτος Νασρεντίν: μια μοναδική προσωπικότητα, ένας άνθρωπος ικανός να πάρει άπειρες μορφές. Πότε εμφανίζεται σαν ανήμπορος γέρος και πότε σαν σβέλτος και άπειρος νεαρός.

# data[].attributes.headline
Στη χώρα των μεγάλων κουταλιών, του Χόρχε Μπουκάι

# data[].attributes.subject
Στη χώρα των μεγάλων κουταλιών, του Χόρχε Μπουκάι

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο άνθρωπος εκείνος είχε ταξιδέψει πολύ. Στη ζωή του είχε γυρίσει σε εκατοντάδες χώρες, αληθινές και φανταστικές. Το ταξίδι που θυμόταν περισσότερο ήταν η σύντομη επίσκεψή του στη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών. Έφτασε τυχαία στα σύνορά της.
Στoν δρόμο από την Αμπελοχώρα προς την Ελαιοχώρα, υπήρχε μια μικρή παράκαμψη προς τη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών. Επειδή του άρεσαν οι εξερευνήσεις, πήρε εκείνο τον δρόμο. Ο δρόμος ήταν όλο στροφές και κατέληγε σ' ένα τεράστιο απομονωμένο σπίτι. Στην πόρτα μια πινακίδα έγραφε:

Ο άνθρωπος προχώρησε στο διάδρομο και στην τύχη, έστριψε πρώτα δεξιά. Ο νέος διάδρομος είχε μήκος καμιά πενηνταριά μέτρα και κατέληγε σε μια τεράστια πόρτα. Μόλις έκανε τα πρώτα βήματα, άρχισε να ακούει τα αχ-βαχ και τα βογκητά που έρχονταν από το μαύρο δωμάτιο.

Για μια στιγμή, οι κραυγές πόνου και στεναχώριας τον έκαναν να διστάσει, όμως, αποφάσισε να συνεχίσει. Έφτασε στην πόρτα, την άνοιξε και μπήκε.

Γύρω από ένα πελώριο τραπέζι κάθονταν εκατοντάδες άτομα. Στο κέντρο του τραπεζιού έβλεπες τους πιο λαχταριστούς μεζέδες και, μολονότι όλοι βαστούσαν από ένα κουτάλι που έφτανε ως το κεντρικό πιάτο, πέθαιναν της πείνας! Ο λόγος ήταν ότι τα κουτάλια τους είχαν διπλάσιο μέγεθος από τα χέρια τους και ήταν κολλημένα στις παλάμες τους. Μ' αυτόν τον τρόπο, όλοι μπορούσαν να φτάσουν το φαγητό, αλλά κανένας δε μπορούσε να το φέρει στο στόμα του.

Η κατάσταση ήταν τόσο απελπιστική και οι κραυγές τόσο σπαραξικάρδιες, που ο ταξιδιώτης έκανε μεταβολή και βγήκε τρέχοντας από τη σάλα. Γύρισε στον κεντρικό διάδρομο και τράβηξε προς τ' αριστερά, προς τη λευκή αίθουσα. Ένας διάδρομος ίδιος με τον προηγούμενο κατέληγε σε μια παρόμοια πόρτα. Η μοναδική διαφορά ήταν ότι στον δρόμο δεν ακούγονταν ούτε βογκητά, ούτε παράπονα. Όταν έφτασε στην πόρτα, ο εξερευνητής έπιασε το πόμολο και την άνοιξε.

Εκατοντάδες άτομα κάθονταν πάλι γύρω από ένα τραπέζι, παρόμοιο μ' εκείνο της μαύρης κάμαρας. Πάλι στο κέντρο υπήρχαν εκλεκτές λιχουδιές και όλοι στο χέρι τους είχαν στερεωμένο ένα μακρύ κουτάλι. Εκεί όμως κανένας δεν παραπονιόταν, ούτε έκλαιγε. Κανένας δεν πέθαινε της πείνας, γιατί, απλούστατα, ο ένας τάιζε τον άλλον!

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι με τίτλο "Να σου πω μια ιστορία"

ΠΗΓΗ: oiko.wordpress.com/2012/09/05/μικρή-ιστορία-38-στη-χώρα-των-μεγάλων-κο/

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Διαχειριστής

# data[].attributes.attachment_link.title
Στη χώρα των μεγάλων κουταλιών, του Χόρχε Μπουκάι

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο άνθρωπος εκείνος είχε ταξιδέψει πολύ. Στη ζωή του είχε γυρίσει σε εκατοντάδες χώρες, αληθινές και φανταστικές. Το ταξίδι που θυμόταν περισσότερο ήταν η σύντομη επίσκεψή του στη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών. Έφτασε τυχαία στα σύνορά της. Στoν δρόμο από την Αμπελοχώρα προς την Ελαιοχώρα, υπήρχε μια μικρή παράκαμψη προς τη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Χαμένος μέσα σε πολυάριθμες ιστοσελίδες διάβασα ότι ο Sundar Pichai (Διευθύνων σύμβουλος της Google) σε μια διάλεξή του είχε πει μια όμορφη ιστορία, τη θεωρία της κατσαρίδας, την οποία μπορείτε να διαβάσετε και εσείς παρακάτω.
Η θεωρία της κατσαρίδας
Σ' ένα εστιατόριο, ξαφνικά μια κατσαρίδα πήδηξε και κάθισε πάνω σε μια κυρία που αμέσως άρχισε να φωνάζει έντρομη. Στο πρόσωπο της ήταν ζωγραφισμένος ο πανικός. Άρχισε να πηδάει κουνώντας και τα δύο χέρια της, προσπαθώντας απελπισμένα να ξεφορτωθεί την κατσαρίδα. Ο πανικός μεταδόθηκε ακαριαία και σε όσους ήταν μαζί της εκείνη την ώρα. Η κυρία τελικά κατάφερε να πετάξει την κατσαρίδα μακριά της, αλλά αυτή προσγειώθηκε σε μια άλλη κυρία παραδίπλα. Τώρα, ήταν η σειρά της άλλης κυρίας να αντιδράσει με τον ίδιο πανικό. Ο σερβιτόρος έσπευσε γρήγορα να βοηθήσει και να ηρεμήσει την κατάσταση. Όμως αιφνιδίως η κατσαρίδα έπεσε στη συνέχεια πάνω του. Ο σερβιτόρος στάθηκε ακίνητος, προσπάθησε να μην πανικοβληθεί και παρατηρούσε τις κινήσεις της κατσαρίδας στο πουκάμισό του. Όταν αισθάνθηκε ότι είχε τον έλεγχο της κατάστασης, άρπαξε την κατσαρίδα και την πέταξε έξω από το εστιατόριο.
Πίνοντας τον καφέ μου και έχοντας παρακολουθήσει το παραπάνω συμβάν, άρχισαν να περνάνε πολλές σκέψεις από το μυαλό μου και αναρωτήθηκα αν ήταν η κατσαρίδα η πραγματική αιτία για την υστερική αντίδραση των δύο γυναικών.

Αν ναι, τότε γιατί δεν αντέδρασε ανάλογα και ο σερβιτόρος; Αντιθέτως, το χειρίστηκε απολύτως ψύχραιμα, χωρίς κανένα πανικό.

Λοιπόν, δεν ήταν η αιτία η παρουσία της κατσαρίδας, αλλά η αδυναμία αυτών των ανθρώπων να αντιδράσουν με ψυχραιμία σ' ένα ανεπιθύμητο συμβάν που τους προκαλούσε δυσφορία.

Συνειδητοποίησα ότι δεν είναι τα λόγια του πατέρα μου ή του αφεντικού μου ή της συζύγου μου που με ενοχλούν, αλλά είναι η αδυναμία μου να τους αντιμετωπίσω με ψυχραιμία. Δεν είναι το μποτιλιάρισμα στο δρόμο που με ενοχλεί, αλλά η αδυναμία μου να καταλαγιάσω τη δυσφορία που μου προκαλεί.

Περισσότερο από το ίδιο το πρόβλημα, είναι η αντίδρασή μας στο πρόβλημα που δημιουργεί το χάος στη ζωή μας.

Από το παραπάνω συμβάν πήρα τα παρακάτω διδάγματα:

Κατανόησα ότι δεν πρέπει να αντιδρώ σπασμωδικά στη ζωή. Πρέπει να απαντώ με σύνεση.

Οι άμεσες αντιδράσεις είναι πάντα ενστικτώδεις, ενώ οι ψύχραιμες απαντήσεις είναι πάντοτε καλά μελετημένες.

Κάποιος που είναι ευτυχισμένος, δεν είναι επειδή λειτουργεί στην εντέλεια στη ζωή του. Είναι ευτυχισμένος επειδή έχει τη σωστή αντιμετώπιση και στάση απέναντι σε όσα του συμβαίνουν στη ζωή...

ΠΗΓΗ: antikleidi.com/2017/09/22/cockroach-theory-a-beautiful-speech-by-sundar-pichai

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Διαχειριστής

# data[].attributes.attachment_link.description
Σ' ένα εστιατόριο, ξαφνικά μια κατσαρίδα πήδηξε και κάθισε πάνω σε μια κυρία που αμέσως άρχισε να φωνάζει έντρομη. Στο πρόσωπο της ήταν ζωγραφισμένος ο πανικός. Άρχισε να πηδάει κουνώντας και τα δύο χέρια της, προσπαθώντας απελπισμένα να ξεφορτωθεί την κατσαρίδα...

# data[].attributes.headline
ΤΟΛΣΤΟΪ ΛΕΩΝ: Ο δίκαιος δικαστής

# data[].attributes.subject
ΤΟΛΣΤΟΪ ΛΕΩΝ: Ο δίκαιος δικαστής

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ήταν μια φορά ένας βασιλιάς στην Αλγερία που τον λέγανε Μπαουάκα και ήθελε να μάθει αν ζούσε στ' αλήθεια σε μιαν από τις πολιτείες του, όπως τον είχαν πληροφορήσει οι άνθρωποί του, ένας δίκαιος δικαστής που έβρισκε μεμιάς το δίκιο του καθενός. Κανένας κατεργάρης, λέγανε, δεν μπορούσε να του ξεφύγει. Και καθώς ο βασιλιάς ήξερε καλύτερα από τον καθένα τι σπάνιο πράγμα είναι ένας δίκαιος δικαστής σ' αυτό τον κόσμο, ντύθηκε έμπορος και τράβηξε για την πολιτεία, όπου ζούσε αυτός ο δικαστής.
Στις πύλες της πόλης πλησίασε τον Μπαουάκα ένας σακάτης και του ζήτησε ελεημοσύνη. Ο Μπαουάκα του 'δωσε και έκανε να φύγει, μα ο ζητιάνος γαντζώθηκε στα ρούχα του.

- Τι θέλεις λοιπόν; ρώτησε ο Μπαουάκα. ∆ε σου 'δωσα ελεημοσύνη;

- Μου έδωσες, του είπε ο ζητιάνος. Αλλά κάνε μου ακόμα μια χάρη. Πήγαινέ με καβάλα στ' άλογό σου ως την πλατεία, γιατί σακάτης καθώς είμαι, φοβάμαι μη με ποδοπατήσουν οι καμήλες και τ' άλογα.

Ο Μπαουάκα τον πήρε πίσω στο άλογό του και τον κουβάλησε ως την πλατεία. Εκεί σταμάτησε, μα ο ζητιάνος δεν κατέβηκε από το άλογο. Ο Μπαουάκα του λέει:

- Τι κάθεσαι του λόγου σου; Κατέβα, φτάσαμε.

Μα ο ζητιάνος του απαντάει:

Και γιατί να κατέβω; Το άλογο είναι δικό μου! Κι αν δε θέλεις να μου το δώσεις με το καλό, πάμε στο δικαστή.

Μαζεύτηκε κόσμος γύρω τους και παρακολουθούσε τον μεταξύ τους καβγά. Πολλοί φώναζαν:

- Τραβάτε στο δικαστή να βρείτε το δίκιο σας.

Ο Μπαουάκα με το ζητιάνο πήγανε στο δικαστή. Στο δικαστήριο ήταν πολύς κόσμος κι ο δικαστής καλούσε τον καθένα με τη σειρά του. Πριν έρθει η σειρά του Μπαουάκα, ο δικαστής κάλεσε ένα γραμματικό κι ένα χωριάτη που δικάζονταν για μια γυναίκα. Ο χωριάτης έλεγε πως η γυναίκα ήταν δικιά του, ο γραμματικός έλεγε κι αυτός πως ήταν δικιά του. Ο δικαστής τούς άκουσε και τους δυο, σώπασε για λίγο κι ύστερα είπε:

- Αφήστε τη γυναίκα σ' εμένα κι ελάτε αύριο να σας πω την απόφασή μου.

Όταν βγήκανε αυτοί οι δυο, μπήκανε ένας χασάπης κι ένας που πουλούσε λάδι. Ο χασάπης ήταν γεμάτος αίματα και ο λαδάς ήταν γεμάτος λάδια. Ο χασάπης κρατούσε στα χέρια του κάτι νομίσματα, ενώ ο λαδάς έσφιγγε το χέρι του χασάπη.

Ο χασάπης είπε:

-Αγόρασα από αυτόν εδώ τον άνθρωπο λάδι, και την ώρα που έβγαλα το πουγκί μου να πληρώσω, μ' έπιασε από το χέρι και ήθελε να μου πάρει όλα τα λεφτά. Έτσι ήρθαμε σ' εσένα. Εγώ κρατάω στο χέρι τα νομίσματα κι αυτός κρατάει εμένα από το χέρι. Μα τα λεφτά είναι δικά μου κι αυτός είναι κλέφτης.

Ο λαδάς πάλι είπε:

- Λέει ψέματα. Ο χασάπης ήρθε σ' εμένα ν' αγοράσει λάδι. Όταν του γέμισα ένα λαγήνι, με παρακάλεσε να του αλλάξω μια λίρα, για να πληρώσει. Έβγαλα τα χρήματα και τ' ακούμπησα στον πάγκο. Εκείνος τότε άρπαξε τα χρήματα κι ήθελε να το σκάσει. Τότε εγώ τον έπιασα από το χέρι και τον έφερα εδώ.

Ο δικαστής σώπασε για λίγο κι ύστερα είπε:

- Αφήστε τα λεφτά κι ελάτε αύριο.

Όταν ήρθε η σειρά του Μπαουάκα και του ζητιάνου, ο Μπαουάκα είπε πώς έγιναν τα πράγματα. Ο δικαστής τον άκουσε κι ύστερα ρώτησε το ζητιάνο.

Ο ζητιάνος είπε:

- Όλα αυτά είναι ψέματα. Πήγαινα καβάλα στην πόλη κι αυτός καθόταν στη γη και με παρακάλεσε να τον πάρω στο άλογο. Τον πήρα καβάλα και τον πήγα εκεί που ήθελε. Όμως, αυτός δεν ήθελε να κατέβει από το άλογο και άρχισε να λέει πως το άλογο είναι δικό του. Μα αυτό είναι ψέμα.

Ο δικαστής σκέφτηκε και είπε:

- Αφήστε μου το άλογο κι ελάτε αύριο.

Την άλλη μέρα μαζεύτηκε πολύς κόσμος για ν' ακούσει ποιανού θα 'δινε δίκιο ο δικαστής. Πρώτοι πλησίασαν ο γραμματικός και ο χωριάτης.

- Πάρε τη γυναίκα σου, είπε στο γραμματικό. Και του χωρικού να του δώσετε πενήντα ραβδιές.

Ο γραμματικός πήρε τη γυναίκα του, ενώ την ίδια ώρα, μπροστά στον κόσμο, άρχισε η τιμωρία του χωρικού.

Μετά ο δικαστής κάλεσε το χασάπη:

- Τα χρήματα είναι δικά σου, είπε.

Μετά έδειξε το λαδά και είπε:

- Αυτουνού δώστε του πενήντα ραβδιές.

Τέλος καλέσανε τον Μπαουάκα και τον ζητιάνο.

- Θα γνωρίσεις το άλογό σου ανάμεσα σ' άλλα είκοσι; ρώτησε ο δικαστής τον Μπαουάκα.

- Θα το γνωρίσω.

- Κι εσύ;

- Κι εγώ θα το γνωρίσω, είπε ο ζητιάνος.

- Ακολουθήστε με, είπε ο δικαστής στον Μπαουάκα.

Πήγανε στο στάβλο. Ο Μπαουάκα γνώρισε αμέσως το άλογό του ανάμεσα στ' άλλα είκοσι και το έδειξε στο δικαστή.

Μετά ο δικαστής κάλεσε το ζητιάνο στο στάβλο και είπε και σ' αυτόν να αναγνωρίσει το άλογό του. Ο ζητιάνος γνώρισε αμέσως το άλογο και το 'δειξε στο δικαστή.

Τότε ο δικαστής γύρισε στη θέση του και είπε στον Μπαουάκα:

- Το άλογο είναι δικό σου. Να το πάρεις. Όσο για το ζητιάνο, δώστε του πενήντα ραβδιές.

Όταν τέλειωσε το δικαστήριο, ο δικαστής τράβηξε στο σπίτι του κι ο Μπαουάκα τον ακολούθησε.

- Τι συμβαίνει λοιπόν; Μήπως δεν είσαι ευχαριστημένος με την απόφασή μου; τον ρώτησε ο δικαστής.

- Όχι, είμαι ευχαριστημένος, είπε ο Μπαουάκα. Θέλω μόνο να μάθω πώς κατάλαβες πως η γυναίκα ήταν του γραμματικού κι όχι του χωρικού, πώς τα χρήματα ήταν του χασάπη κι όχι του λαδά και πώς το άλογο ήταν δικό μου κι όχι του ζητιάνου.

- Να πώς έμαθα για τη γυναίκα. Την κάλεσα το πρωί και της είπα "Βάλε μελάνι στο μελανοδοχείο μου". Εκείνη πήρε το μελανοδοχείο, το έπλυνε και σβέλτα έβαλε μελάνι. Πάει να πει πως τη δουλειά αυτή την είχε συνηθίσει να την κάνει. Επομένως ο γραμματικός είχε δίκιο.

Για τα χρήματα πάλι, να πώς έμαθα την αλήθεια. Έβαλα αποβραδίς τα νομίσματα σε μια κούπα με νερό και σήμερα το πρωί κοίταξα να δω αν υπήρχε λάδι. Αν τα νομίσματα ήταν του λαδά, θα είχανε λάδι από τα χέρια του τα λαδωμένα. Αλλά στο νερό δε βρέθηκε ίχνος λαδιού. Πάει να πει πως ο χασάπης είχε πει την αλήθεια.

- Για το άλογο ήταν πιο δύσκολο να μάθω την αλήθεια, γιατί ο ζητιάνος, όπως κι εσύ, αναγνώρισε αμέσως το άλογο ανάμεσα στ' άλλα είκοσι. Μα εγώ δε σας πήγα στο στάβλο, για να δω αν θα γνωρίσετε το άλογο, αλλά για να δω ποιον από τους δυο θα γνωρίσει το άλογο! Όταν το πλησίασες εσύ, γύρισε το κεφάλι του και το τέντωσε προς εσένα, ενώ όταν το άγγιξε ο ζητιάνος, ζάρωσε τ' αυτιά του και σήκωσε το πόδι του. Απ' αυτό κατάλαβα πως εσύ είσαι ο πραγματικός ιδιοκτήτης του αλόγου.

Τότε ο Μπαουάκα, γεμάτος θαυμασμό, του είπε:

- ∆εν είμαι έμπορος κύριε δικαστά. Είμαι ο βασιλιάς της χώρας, ο Μπαουάκα. Και ήρθα εδώ, για να δω με τα μάτια μου αν είναι σωστά όσα λένε για σένα. Και είδα πως είσαι στ' αλήθεια ένας σοφός δικαστής. Ζήτησέ μου ό,τι επιθυμείς και θα το έχεις ως ανταμοιβή.

- Δε χρειάζομαι ανταμοιβή, απάντησε ο δικαστής. Είμαι ευχαριστημένος που με τον έπαίνεσαι ο βασιλιάς μου.

ΠΗΓΗ: Τολστόι Λέων "Ο δίκαιος δικαστής" από τη συλλογή "Διηγήματα, μύθος και παραμύθια" (μετάφραση: Πέτρος Ανταίος), εκδ. Ωκεανίδα, ISBN 960-410-011-4

* Επίσης δόθηκε ως θέμα στους μαθητές στο Πρόγραμμα PISA 2000

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Διαχειριστής

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΟΛΣΤΟΪ ΛΕΩΝ: Ο δίκαιος δικαστής

# data[].attributes.attachment_link.description
Ήταν μια φορά ένας βασιλιάς στην Αλγερία που τον λέγανε Μπαουάκα και ήθελε να μάθει αν ζούσε στ' αλήθεια σε μιαν από τις πολιτείες του, όπως τον είχαν πληροφορήσει οι άνθρωποί του, ένας δίκαιος δικαστής που έβρισκε μεμιάς το δίκιο του καθενός. Κανένας κατεργάρης, λέγανε, δεν μπορούσε να του ξεφύγει...

# data[].attributes.headline
ΤΖΕΪΜΣ Ε. Κ. ΑΓΚΡΕΪ: Η παραβολή του αετού

# data[].attributes.subject
ΤΖΕΪΜΣ Ε. Κ. ΑΓΚΡΕΪ: Η παραβολή του αετού

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορά κι έναν καιρό ένας άνθρωπος πήγε στο δάσος κι έψαχνε να βρει κανένα πουλί της προκοπής. Τελικά έπιασε ένα αετόπουλο. Το πήρε στο σπίτι του και το 'βαλε ανάμεσα στις κότες, στις πάπιες και στα γαλόπουλα, και παρόλο που ήτανε αετόπουλο το τάιζε με το ίδιο φαΐ που τάιζε και τα άλλα πουλιά.
Περάσανε πέντε χρόνια. Μια μέρα τον επισκέφτηκε ένας φυσιοδίφης. Εκεί που σεργιανούσαν στον κήπο του είπε:

- Αυτό το πουλί δεν είναι κοτόπουλο. Αετός είναι.

- Το ξέρω, απάντησε ο ιδιοκτήτης του αετού, αλλά τον έχω εξασκήσει να συμπεριφέρεται σαν κοτόπουλο. Δεν είναι πια αετός. Έγινε κοτόπουλο, παρόλο που οι φτερούγες του από τη μιαν άκρη στην άλλη έχουν μήκος 15 πόδια.

- Όχι, του λέει ο φυσιοδίφης, εξακολουθεί να είναι αετός, έχει την καρδιά ενός αετού και θα τον κάνω να πετάξει στον ουρανό.

- Είναι κοτόπουλο και δε θα πετάξει ποτέ, ξαναλέει ο ιδιοκτήτης του.

Συμφωνήσανε τότε να κάνουν ένα πείραμα. Ο φυσιοδίφης πήρε τον αετό τον σήκωσε ψηλά και του είπε επιτατικά:

- Αετέ, είσαι ένας αετός, ανήκεις στον ουρανό κι όχι σ' αυτή τη γη. Άνοιξε τα φτερά σου και πέταξε.

Ο αετός γύρισε από δω γύρισε από κει και ύστερα βλέποντας τις κότες που τρώγανε πήδηξε κάτω. Και ο ιδιοκτήτης:

- Δε σου 'λεγα πως είναι κοτόπουλο...

- Όχι, επέμενε ο φυσιοδίφης, είναι αετός. Δωσ' του ακόμα μια ευκαιρία αύριο.

Έτσι την άλλη μέρα ο φυσιοδίφης πήρε τον αετό στη στέγη του σπιτιού και του είπε:

- Αετέ, είσαι ένας αετός. Άνοιξε τα φτερά σου και πέταξε".

Ο αετός όμως βλέποντας τα κοτόπουλα να τρώνε πήδηξε πάλι κάτω κι άρχισε να τρώει κι αυτός μαζί τους.

Τότε ο ιδιοκτήτης ξανάπε:

- Δε σου το είπα πως είναι κοτόπουλο.

- Όχι, επέμενε ο φυσιοδίφης, είναι ένας αετός κι εξακολουθεί να έχει την καρδιά ενός αετού. Δωσ' του μόνο μια ευκαιρία ακόμα. Αύριο θα τον κάνω να πετάξει.

Την άλλη μέρα σηκώθηκε νωρίς και πήρε τον αετό έξω από την πόλη, μακριά από τα σπίτια, στα ριζά ενός ψηλού βουνού. Ο ήλιος, που μόλις γεννιότανε, έβαφε χρυσαφιά την κορφή του βουνού κι έκανε όλα τα βράχια να λάμπουνε μέσα σ' εκείνο τ' όμορφο πρωινό.

Ο φυσιοδίφης σήκωσε τον αετό και του είπε:

- Αετέ, είσαι ένας αετός, ανήκεις στον ουρανό κι όχι σ' αυτή τη γη. Άνοιξε τα φτερά σου και πέταξε.

Ο αετός κοίταξε γύρω και τρεμούλιασε, λες κι έμπαινε μέσα του καινούρια ζωή. Δεν πέταξε όμως. Ο φυσιοδίφης τον έκανε τότε να κοιτάξει κατά τον ήλιο. Ξαφνικά άπλωσε τα φτερά του και με μιαν αετίσια κραυγή πέταξε ψηλότερα και ψηλότερα και δεν ξαναγύρισε πια. Έμεινε ένας αετός, παρόλο που θελήσανε να τον υποτάξουν και να τον κάνουνε κοτόπουλο.

Λαέ μου της Αφρικής, πλαστήκαμε κατ' εικόνα του Θεού, οι άνθρωποι όμως θέλησαν να μας κάνουν να πιστεύουμε πως είμαστε κοτόπουλα, και το πιστεύουμε ακόμα. Όμως είμαστε αετοί. Απλώστε τα φτερά σας και πετάξτε! Μην ευχαριστιέστε με το φαΐ που δίνουν στα κοτόπουλα. Τζέιμς Ε. Κ. Άγκρεϊ
Ο Τζέιμς Ε. Κ. Άγκρεϊ γεννήθηκε το 1875 στη Χρυσή Ακτή, τη χώρα που ονομάζουμε σήμερα Γκάνα. Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στα ιεραποστολικά σχολεία της πατρίδας του. Σπούδασε και δίδαξε για πολλά χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Άγκρεϊ θεωρείται πρωτοπόρος αφρικανός εκπαιδευτικός, που άσκησε μεγάλη επίδραση στην πνευματική και διανοητική ανάπτυξη των πρώτων αφρικανών ηγετών όταν φοιτούσαν στο Κολέγιο Ατσιμότα στη Γκάνα.
Προτού αποκτήσει η Γκάνα την ανεξαρτησία της, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι ηγέτες της χώρας και οι εκπαιδευτικοί ήταν πώς να πείσουν τους νεαρούς αφρικανούς να πιστέψουν στους εαυτούς τους και στις δικές τους πνευματικές δυνάμεις και, πάνω απ' όλα, στην εθνική τους ταυτότητα. Η συμβολή του Τζέιμς Άγκρεϊ σ' αυτόν τον αγώνα ήταν μεγάλη.

"Η παραβολή του αετού", είναι μια χαρακτηριστική απόδειξη.

ΠΗΓΗ: Η ιστορία αντλείται από το βιβλίο Αφρικανοί πεζογράφοι, Εκδόσεις Θεμέλιο / Μετάφραση-παρουσίαση Κατσούρη Ντίνα

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Διαχειριστής

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΖΕΪΜΣ Ε. Κ. ΑΓΚΡΕΪ: Η παραβολή του αετού

# data[].attributes.attachment_link.description
Μια φορά κι έναν καιρό ένας άνθρωπος πήγε στο δάσος κι έψαχνε να βρει κανένα πουλί της προκοπής. Τελικά έπιασε ένα αετόπουλο. Το πήρε στο σπίτι του και το 'βαλε ανάμεσα στις κότες, στις πάπιες και στα γαλόπουλα, και παρόλο που ήτανε αετόπουλο το τάιζε με το ίδιο φαΐ που τάιζε και τα' άλλα πουλιά.

# data[].attributes.headline
Ζωή μετά τον τοκετό...

# data[].attributes.subject
Ζωή μετά τον τοκετό...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο έμβρυα. Το ένα ρωτά το άλλο: "Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;" κι εκείνο απάντησε, "Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για το τι θα ακολουθήσει αργότερα."

- Ανοησίες, είπε το πρώτο. Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή;

- Δεν ξέρω, αλλά θα υπάρχει περισσότερο φως από ό,τι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα, είπε το δεύτερο.

- Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά αποκλείεται.

Το δεύτερο όμως επέμενε:

- Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό καλώδιο πια.

Και το πρώτο απάντησε:

- Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά.

- Λοιπόν, δεν ξέρω, λέει το δεύτερο, αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει.

Τότε το πρώτο μωρό απάντησε:

- Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα;

Το δεύτερο είπε:

- Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της όπου ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος μας δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει.

Τότε είπε το πρώτο:

- Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει.

Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε:

- Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από ψηλά.

ΠΗΓΗ: Του συγγραφέα Pablo J. Luis Molinero, "Morphogeny"

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Διαχειριστής

# data[].attributes.attachment_link.title
Ζωή μετά τον τοκετό...

# data[].attributes.attachment_link.description
Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο έμβρυα. Το ένα ρωτά το άλλο: "Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;" κι εκείνο απάντησε, "Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για το τι θα ακολουθήσει αργότερα."

# data[].attributes.headline
Το γαϊδούρι, του Νίκου Τσιφόρου

# data[].attributes.subject
Το γαϊδούρι, του Νίκου Τσιφόρου

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Αυτός ήταν ο καημός μου από παιδί. Μου το 'λεγε ο μακαρίτης ο μπαμπάς, γκρίνιαζε κι η δόλια η μάνα μου.
-Εσύ, παιδί μου, δε θα βάλεις μυαλό ποτέ. Εσύ δε θα γίνεις άνθρωπος. Εσύ θα γίνεις γαϊδούρι.

Και να δεις που τα 'χα όλα τα γνωρίσματα του γαϊδουριού. Φωνακλάς ήμουνα, ασήμαντος ήμουνα, αναίσθητος ήμουνα και το χειρότερο, πεισματάρης ήμουνα. Άλλου είδους πεισματάρης. Τίποτα δεν παραδεχόμουνα.

-Ντύσου να πας στην εκκλησία.

-Δε θέλω.

-Τι θα πει, δε θέλεις, βρε γαϊδούρι; Τι θα πει; Δεν είσαι χριστιανός εσύ; Δεν είσαι ορθόδοξος;

Πήγαινα να της δώσω να καταλάβει:

-Έστω. Είμαι χριστιανός. Ποιος μ' έκανε όμως;

-Ο νουνός σου.

-Γιατί να με κάνει; Με ρώτησε;

-Τι θα πει, σε ρώτησε; Έτσι γίνεται μ' όλα τα παιδιά.

-Ποιος το λέει; Εγώ ήθελα να 'μαι βουδιστής. Εγώ διάβασα τον Βούδα και μ' αρέσει ο Βούδας. Κι αντί η ταυτότητά μου να γράφει Χου-0 ήθελα να γράφει Που-Βου.

-Τι θα πει Που-Βου;

-Πούρος Βουδιστής!

-Τον κακό σου τον καιρό.

'Ύστερα μου λέγανε για την καλή ανατροφή:

-Να μη λες ψέματα.

Εγώ έλεγα. Με βάζανε μπροστά:

-Γιατί λες, μωρέ;

-Όλοι λένε!

-Ο πατέρας σου λέει;

-Πώς δε λέει. Αφού έχει μαγαζί. Αφού αγοράζει τον -πήχη εκατό δραχμές, τον πουλάει χίλιες και λέει, "λόγω τιμής", ότι του κοστίζει εννιακόσιες.

-Αυτό δεν είναι ψέμα. Είναι εμπόριο.

Δεν το καταλάβαινα. Ύστερα όμως τα ξεχώρισα. Άμα λες ψέμα για τα να κερδίσεις, λέγεται "εμπόριο", "συμφέρον". Άμα λες ψέμα, γιατί σου κάνει κέφι, είσαι ψεύτης και πρέπει να σε περιχύνουνε με ζεματιστό νερό.

Έχει κι άλλα η ανατροφή. Ερχότανε στο σπίτι ένας κύριος, φίλος του πατέρα μου. Ήτανε σμιχτοφρύδης κι είχε και μια κρεατοελιά. Δεν τον χώνευα. Ήθελα να τον μουντζώσω. Λέγανε:

-Μη. Δεν κάνει. Είναι συνεταίρος με τον μπαμπά σου.

-Ε! Ο "μπαμπάς" ας τόνε φιλήσει, εγώ θα τόνε μουντζώσω. Δεν είναι δικός μου συνεταίρος.

Με δέρνανε. Πήγαινα κι εγώ πίσω από την πόρτα και τον μούτζωνα κρυφά! Αυτό μού το επιτρέπανε. Γελάγανε κιόλας. Αλλά μου το δηλώσανε:

-Άμα το 'χει και σε δει, θα σε σαπίσουμε στο ξύλο.

Τότε κατάλαβα ότι μπορείς να μουντζώνεις έναν κύριο, άμα κάνεις δουλειά μαζί του, αλλά να τον μουντζώνεις κρυφά.

Όταν τελείωσα το σχολείο, με ρωτήσανε τι δουλειά μ' αρέσει.

-Φαναρτζής! καμάρωσα.

Έφαγα ένα χαστούκι.

-Θα γίνεις δικηγόρος.

-Μα εγώ θέλω φαναρτζής.

-Στην οικογένειά μας, ποτέ.

-Και ο Κωστάκης, ο ξάδερφός μου, έγινε δικηγόρος και δεν έχει τσιγάρο να φουμάρει.

-Τίποτα. Θα μάθεις γράμματα.

Έμαθα. Αργότερα χτύπησα το κεφάλι μου που ήτανε γεμάτο γράμματα. Έβλεπα κείνους που είχανε φασόλια και φάβα με το τσουβάλι, είχανε τρελαθεί στα λεφτά. Καλύτερα να γέμιζα κι εγώ το κεφάλι μου ξυλοκέρατα. Θα 'μουνα κύριος. Τώρα έκανα τράκες, να πάω με το τραμ. Κι ήξερα απ' όξω το "Κόρπους Γιούρις Τσιβίλις".Τοτε κατάλαβα ότι τα όσπρια αξίζουνε πιο πολύ απ' τα γράμματα, Θέλησα να παντρευτώ. Αγαπούσα μια κοπέλα.

Λέει η μάνα μου:

-Όχι. Θα πάρεις προίκα.

-Μα εγώ δεν αγαπάω την προίκα. Κορίτσι αγαπάω...

-Θα πάρεις προίκα!

-Πήρα την προίκα. Πήρα και μια γυναίκα. Ερχότανε με την προίκα -μαζί. Είπα να μου δώσουνε μόνο την προίκα και ν' αφήσω τη γυναίκα. Όχι! Μου δώσανε και τη γυναίκα.

Βγήκε μια ιδιότροπη, μια γκρινιάρα. Άσπρο εγώ, μαύρο αυτή. Μέρα εγώ, νύχτα αυτή. Μου 'ρχότανε να πάρω τον μπαλντά, αλλά μου είπαν ότι δεν επιτρέπεται. Κι έλεγε κάθε στιγμή:

-Που με πήρες για την προίκα μου!

Τότε κατάλαβα. Άμα πάρεις γυναίκα, δεν παίρνεις προίκα. Άμα πάρεις προίκα, δεν παίρνεις γυναίκα. Αλλά εκτιμάνε μόνο την προίκα. Πρέπει να γίνει ένας νόμος να παίρνουνε οι άνθρωποι-προίκες. Μόνο προίκες.

Στο τέλος μου είπανε:

-Να γίνεις βουλευτής.

-Δεν θέλω. Ποιος θα με ψηφίσει;

-Θα τα κανονίσουμε μεις.

Δεν ξέρω πώς τα κανονίσανε, αλλά μου πήρανε του κόσμου τα λεφτά, τυπώσανε φωτογραφίες και φυλλάδες. Φαίνεται ότι ήμουνα πολύ σπουδαίος και δεν το 'ξέρα. Βγήκα βουλευτής.

Τώρα με χαιρετούσανε όλοι. Ζητάγανε και ρουσφέτια. Εγώ ήμουνα γαϊδούρι κι έλεγα όχι. Θυμώνανε, αλλά μ' εχτιμούσανε Λέγανε: "Είναι άτεγκτος". Κι έγινα υπουργός. Πάω να τα βάλω σε τάξη. Έρχονται κάτι λεφτάδες: "Θα κάνεις αυτόν τον νόμο, μου λένε. Μ' έσκασε το γαϊδουρίσιο:

-Δεν τον κάνω.

Θυμώσανε.

-Θα σε ρίξουμε.

Τους πλακώνω στο ξύλο. Τους κάνω μπλε. Φωνάζουνε "αίσχος οι μισές εφημερίδες, φωνάζουνε "μπράβο" οι άλλες μισές, γίνεται σαματάς, γελάει ο κόσμος, κι εγώ κατάλαβα. Άμα θέλεις να γίνεις σπουδαίος, να τους πλακώνεις στο ξύλο κάτι τέτοιους, να σου λένε: "Θεός σχωρέσ' τον πατέρα σου". Η μάνα μου το 'πε:

-Θεός σχωρέσ' τον μακαρίτη! Έπρεπε να ζούσε, να σ' έβλεπε Τώρα γίνηκες άνθρωπος.

Και λυπήθηκα μ' όλη μου την ψυχή. Τι ωραία που ήτανε, όσο ήμουνα γαϊδούρι...

ΠΗΓΗ: https://antikleidi.com/2019/05/30/tsiforos_gaidouri/

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
νίκος τσιφόρος

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Διαχειριστής

# data[].attributes.attachment_link.title
Το γαϊδούρι, του Νίκου Τσιφόρου

# data[].attributes.attachment_link.description
Αυτός ήταν ο καημός μου από παιδί. Μου το 'λεγε ο μακαρίτης ο μπαμπάς, γκρίνιαζε κι η δόλια η μάνα μου. -Εσύ, παιδί μου, δε θα βάλεις μυαλό ποτέ. Εσύ δε θα γίνεις άνθρωπος. Εσύ θα γίνεις γαϊδούρι. Και να δεις που τα 'χα όλα τα γνωρίσματα του γαϊδουριού.

# data[].attributes.headline
Ο Κάφκα και το κοριτσάκι - Τα γράμματα της κούκλας…

# data[].attributes.subject
Ο Κάφκα και το κοριτσάκι - Τα γράμματα της κούκλας…

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ένα από τα πλέον όμορφα διηγήματα προέρχεται από ένα μυθιστόρημα του Paul Auster με τίτλο "The Brooklyn Follies" . Στο μυθιστόρημα του αυτό ο Auster αφηγείται μια συγκινητική ιστορία για το συγγραφέα Φραντς Κάφκα και τη σχέση του με ένα μικρό κορίτσι και την κούκλα της.
Στα 1923, κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου στο Στέγκλιτζ του Βερολίνου, ο Φραντς Κάφκα και η αρραβωνιαστικιά του Φελίτσε Μπάουερ συνάντησαν στο πάρκο ένα κοριτσάκι που έκλαιγε με λυγμούς, επειδή είχε χάσει την αγαπημένη της κούκλα.

Ο Κάφκα είπε στο κοριτσάκι να μην στεναχωριέται γιατί η κούκλα είχε πάει ταξίδι και μάλιστα της είχε στείλει ένα γράμμα.

Όταν το κοριτσάκι ζήτησε να δει το γράμμα, της είπε πως δεν το κρατούσε μαζί του, αλλά θα το είχε την επόμενη μέρα.

- Σε παρακαλώ μην κλαις, έφυγα σε ταξίδι για να γνωρίσω τον κόσμο, θα σου ξαναγράψω για να σου διηγηθώ τις εμπειρίες μου... έτσι άρχιζε το γράμμα.

Από τότε και για άλλες τρεις εβδομάδες ο Κάφκα έφερνε κάθε φορά και ένα καινούργιο γράμμα από την κούκλα.

Το κοριτσάκι ήταν ευτυχισμένο που μάθαινε τα νέα της και απολάμβανε τον φανταστικό κόσμο που είχε επινοήσει ο Κάφκα. Όμως οι μέρες που θα έπρεπε να φύγει από το Βερολίνο πλησίαζαν και ο ίδιος ανησυχούσε για το πως θα δώσει ένα ικανοποιητικό τέλος.

Στο τελευταίο γράμμα που μετέφερε στο κοριτσάκι, η κούκλα γνώρισε έναν όμορφο νεαρό με τον οποίο ερωτεύθηκαν, αγαπήθηκαν και αποφάσισαν να παντρευτούν με ένα λαμπρό γάμο. Η κούκλα εξηγούσε στο κοριτσάκι πως θα έπρεπε πλέον να κάνει οικογένεια και να αφοσιωθεί σ' αυτή και ως εκ τούτου θα ήταν πολύ δύσκολο να της γράψει ξανά.

Σε αυτές τις τρεις εβδομάδες, ο Κάφκα αφοσιώθηκε στη συγγραφή των γραμμάτων με μεγάλο πάθος, όμοιο με αυτό που έδειχνε και στη δική του λογοτεχνία.

Φεύγοντας, πέρασε από το πάρκο για να αποχαιρετήσει το κοριτσάκι, κρατώντας μαζί του ένα δώρο που της άρεσε πολύ. Μια καινούργια πανέμορφη κούκλα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Σε μια πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε ο Paul Auster, όταν ρωτήθηκε ποια είναι η πιο αγαπημένη ιστορία του, απάντησε:

Έχω μια αγαπημένη ιστορία από έναν άλλο όμως συγγραφέα που πιστεύω ότι είναι αληθινή, και ελπίζω ότι είναι αλήθεια, εξ αιτίας του πώς αισθάνομαι γι 'αυτόν. Είναι θαυμάσια, αν μη τι άλλο γιατί δείχνει τέτοια συμπόνια εκ μέρους του Κάφκα...

ΠΗΓΕΣ:

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Διαχειριστής

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο Κάφκα και το κοριτσάκι - Τα γράμματα της κούκλας...

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένα από τα πλέον όμορφα διηγήματα προέρχεται από ένα μυθιστόρημα του Paul Auster με τίτλο "The Brooklyn Follies" . Στο μυθιστόρημα του αυτό ο Auster αφηγείται μια συγκινητική ιστορία για το συγγραφέα Φραντς Κάφκα και τη σχέση του με ένα μικρό κορίτσι και την κούκλα της.