# data[].attributes.headline
Pilotażowy program tutoringu - Klub Tutora w szkole

# data[].attributes.subject
Pilotażowy program tutoringu - Klub Tutora w szkole

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Co to jest Tutoring...

Pilotażowy program Tutoringu w Ekologicznym Gimnazjum Społecznym oraz Podstawowej Ekologicznej Szkole Społecznej DOSTRZEC TALENT - ROZWINĄĆ POTENCJAŁ Tutoring - innowacyjna metoda zindywidualizowanej współpracy pomiędzy nauczycielem a uczniem
Istotą tutoringu są indywidualne, regularne spotkania w atmosferze dialogu, gdzie tutor /wspierający nauczyciel/ pomaga uczniowi, motywuje, zadaje mądre pytania. By ten mógł poszukiwać własnej drogi do wiedzy, rozwoju i satysfakcji.
Tutoring bezpośrednio realizuje zalecenia Ministerstwa Edukacji Narodowej odnośnie potrzeby podnoszenia jakości pracy szkoły, jej funkcji dydaktycznej i wychowawczej. Co wyróżnia Tutoring?
-dydaktyczna skuteczność i długotrwałość efektów

-uczeń ma pomoc i warunki do wszechstronnego rozwoju pod okiem mądrego dorosłego;)

-tutor ma czas zarezerwowany tylko dla konkretnego podopiecznego i traktuje go jako indywidualność

-uczeń na spotkaniach /dzięki testom, ćwiczeniom, zadaniom/ może poznać swoje uzdolnienia i predyspozycje, ale także i słabsze obszary, nad którymi warto pracować, co ułatwia planowanie dalszej drogi edukacyjnej i zawodowej

-tutor może pomóc uczniowi w wyznaczaniu celów na przyszłość oraz towarzyszyć w ich realizowaniu

*Nauczyciel ma możliwość do rozwoju, może poznać lepiej siebie i ucznia!
Więcej informacji znajdziecie Państwo na stronie internetowej szkoły w zakładce Klub Tutora /Regulamin, Oferta Tutorska/ Izabela Niedźwiedzka opiekun projektu

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ekologiczna szkoła społeczna w rumi szkoła podstawowa

# data[].attributes.attachment_link.description
Pilotażowy program Tutoringu w Ekologicznym Gimnazjum Społecznym oraz Podstawowej Ekologicznej Szkole Społecznej DOSTRZEC TALENT - ROZWINĄĆ POTENCJAŁ Tutoring - innowacyjna metoda zindywidualizowanej współpracy pomiędzy nauczycielem a uczniem Istotą tutoringu są indywidualne, regularne spotkania w atmosferze dialogu, gdzie tutor /wspierający nauczyciel/ pomaga uczniowi, motywuje, zadaje mądre pytania.

# data[].attributes.body
Collegium Mentoringu, Szkoła Tutorów, Przywództwo i Innowacje

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Strona www.cw.edu.pl korzysta z plików cookies w celach statystycznych. Ustawienia przechowywanych plików cookies możesz w każdej chwili zmienić (dowiedz się jak). Korzystając z tej strony zgadzasz się na wykorzystywanie ciasteczek.

# data[].attributes.attachment_link.title
Szkolenia mentoring, tutoring, przywództwo, innowacje - Szkolenia dla menedżerów, biznesu i edukacji - Collegium Wratislaviense - inspirujemy do wielkości

# data[].attributes.attachment_link.description
Strona www.cw.edu.pl korzysta z plików cookies w celach statystycznych. Ustawienia przechowywanych plików cookies możesz w każdej chwili zmienić (dowiedz się jak). Korzystając z tej strony zgadzasz się na wykorzystywanie ciasteczek.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tutoring to metoda pracy z uczniem, podopiecznym, młodym człowiekiem, która polega na cyklu spotkań i rozmów jeden na jeden. Celem tych spotkań jest rozwój ucznia lub młodego człowieka na wielu obszarach jego życia, takich jak: umiejętności, zainteresowania, intelekt, potencjał (talenty, zdolności, mocne strony), kompetencje interpersonalne, zawodowe, osobowość, charakter, postawy, wartości i przekonania - tak by stawał się odpowiedzialnym, samodzielnym, niezależnym, dojrzałym, bardziej doświadczonym i bardziej wartościowym człowiekiem. Proces ten zazwyczaj osadzony jest w realiach szkolnych czyli edukacji, ale równie dobrze może występować w domu, pracy lub innych obszarach życia. Dzięki holistycznemu ujęciu w centrum którego stoi podopieczny wraz ze swoim potencjałem, proces ten ma charakter spersonalizowany i może mieć swoje miejsce w różnych obszarach życia.

Tutoring to relacja, która rodzi się w trakcie towarzyszenia młodej osobie na jakimś odcinku jego życia. Relacja ta w oparciu o proces odkrywania jego mocnych stron oraz proces przekazywania wiedzy i doświadczenia staje się gruntem do bezpiecznego rozwoju i wzrostu w różnych obszarach życia.

Tutoringiem możemy nazwać swoistą kompilacje coachingu i mentoringu, która odbywa się w warunkach szkolnych, domowych lub w pracy.

Tutoring to proces w trakcie którego, poprzez kontakt i relacje z tutorem, uczeń lub młody człowiek rozwija swoje skrzydła i zaczyna samodzielnie i odpowiedzialnie działać, w oparciu o samoświadomość swoich mocnych i słabych stron.

# data[].attributes.attachment_link.description
Tutoring to metoda pracy z uczniem, podopiecznym, młodym człowiekiem, która polega na cyklu spotkań i rozmów jeden na jeden. Celem tych spotkań jest rozwój ucznia lub młodego człowieka na wielu obszarach jego życia, takich jak: umiejętności, zainteresowania, intelekt, potencjał (talenty, zdolności, mocne strony), kompetencje interpersonalne, zawodowe, osobowość, charakter, postawy, wartości i przekonania - tak by stawał się odpowiedzialnym, samodzielnym, niezależnym, dojrzałym, bardziej doświadczonym i bardziej wartościowym człowiekiem.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tutoring jako metoda indywidualnego nauczania, wychowania i wspierania rozwoju osobistego studentów, posiada niezwykle bogatą tradycję i ma coraz silniejszą pozycję oraz należne uznanie w środowiskach akademickich na świecie, a ostatnio również w Polsce. Powszechnie wiadomo, że tutoring znacząco przyczynił się do sukcesu takich uniwersytetów, jak Oxford i Cambridge. Nie bez powodu tutoring na tych uczelniach jest określany jako „perła w koronie" i, będąc niezwykle wartościową metodą edukacyjną, stał się inspiracją dla innych brytyjskich i zagranicznych uczelni. Ci, którzy poznali tutoring w praktyce twierdzą, że polega on nie tylko na przekazywaniu wiedzy, lecz przede wszystkim na poszukiwaniu mądrości. O tym, czym jest tutoring i dlaczego na polskich uczelniach warto go wspierać, pisze dr Włodzimierz Świątek, wykładowca na kierunku Zarządzanie i Przywództwo na Uniwersytecie SWPS.

Czym jest tutoring?

Tutoring jest metodą edukacyjną opartą na relacji „mistrz-uczeń", której celem jest pobudzanie rozwoju osobistego i edukacyjnego studenta. Natomiast tutoriale, czyli sesje indywidualne i spotkania w małych grupach, są nastawione na odkrywanie talentów, umiejętności, pasji, predyspozycji studentów oraz na rozwijanie ich. Chodzi również o to, aby zachęcić studentów do samodzielnej pracy naukowej, pogłębiania zdobytej wiedzy oraz odkrywania swoich mocnych stron. Metoda tutoringowa jest podejściem spersonalizowanym i całościowym, uwzględniającym to, że każdy student jest inny i że jego życie i rozwój odbywa się jednocześnie w wielu sferach.

Istotą tutoringu jest wspieranie procesu rozwoju studenta w taki sposób, aby pomóc mu odkryć to, co w jego potencjale najcenniejsze. Zainspirować go do samodzielnego poszukiwania, myślenia i tworzenia. Tutoring w ujęciu klasycznym, praktykowany na renomowanych uniwersytetach Oxford i Cambridge, realizowany jest w formie godzinnych spotkań tutora ze studentem. Spotkania odbywają się regularnie co tydzień przez cały trymestr. Student pracuje indywidualnie nad wybranym obszarem lub tematem. Swoje wnioski, zwłaszcza w przypadku nauk humanistycznych i społecznych, ujmuje w formie eseju, który jest punktem wyjścia do rozmowy z tutorem.

Na obu wspomnianych uczelniach samodzielna praca, której rytm wyznaczają kolejne spotkania z tutorem, są podstawową formą kształcenia, którą uzupełniają wykłady i seminaria. W ciągu trzech lat student pracuje z kilkunastoma tutorami, z którymi odbywa łącznie około stu pięćdziesięciu spotkań. Natomiast na polskich uczelniach tutoring jest zwykle mało znaczącą formą zajęć, które są jedynie drobnym uzupełnieniem realizowanych wykładów, seminariów, warsztatów i konwersatoriów. Tutoriale są nieobowiązkową formą zajęć i nie zawsze mają wysoką jakość. Panuje także dość powszechne przekonanie, że tutoring nie pasuje do polskiego modelu edukacji akademickiej, bardziej promującego ilość, niż jakość. Ale ta sytuacja powoli się zmienia i coraz więcej polskich uczelni wdraża skutecznie programy tutoringowe.

Kto może być tutorem?

Znana w środowisku akademickim definicja mówi, że tutor to mentor, który używa narzędzi coachingowych. Oznacza to, że tutor realizujący cele tutoringu akademickiego pracuje metodami coacha i stosuje różne techniki coachingowe, m.in. aktywne słuchanie, odpowiednie zadawanie pytań, inspirowane do rozwoju, stawianie wyzwań oraz wyznaczanie celów edukacyjnych i rozwojowych. Oprócz technik i podstawowych umiejętności coachingowych, tutor powinien posiadać i stosować metaumiejętności, jak: bycie otwartym i pozbawionym uprzedzeń (open-minded), nie ocenianie nikogo ze względu na płeć, wiek, rasę, narodowość, kulturę, religię, światopogląd, orientację seksualną, typ osobowości, status społeczny i materialny, stan zdrowia (non judgemental), nie powinien narzucać swojej woli i poglądów oraz umieć powstrzymać się od używania takich określeń, jak: „musisz", „powinieneś", „należy to zrobić", „nie dyskutuj", „masz to wykonać", „musisz iść w tym kierunku" (non directional). Ponadto nie narzucać osobie, którą wspiera swoich własnych odpowiedzi i rozwiązań, nie dawać gotowych recept (no answer). Co więcej, powinien kierować się przekonaniem, że osoba z którą pracuje jest mądra, inteligentna i potrafi znaleźć w sobie odpowiedzi na stawiane pytania. Taka postawa tutora jest przejawem jego szacunku i wiary w możliwości rozwojowe swojego podopiecznego.

Mówi się, że najważniejszym narzędziem pracy tutora jest jego osobowość. Oczywiście ważne jest, żeby był kompetentny w tym obszarze wiedzy, po którym porusza się w pracy ze studentem. Jednak wiedza nie jest tu najważniejsza, tutor nie musi być ekspertem we wszystkich dziedzinach. Powinien wejść w rolę przewodnika, który może razem ze swoim podopiecznym wejść w nieznany im obu teren i pokazać jak można się po nim poruszać, jak go poznawać. A co najważniejsze, jak doświadczać przyjemności podróży samej w sobie, przyjemności odkrywania tego, co nowe i mało znane. Aby to było możliwe, tutor powinien być świadomy swoich własnych możliwości i znać zarówno swoje mocne strony, jak i słabe. Jego autentyczność ma polegać na odwadze bycia sobą i wewnętrznej spójności. Gdy będzie w stanie odsłonić część siebie, wtedy rzeczywiście będzie mógł stać się dla swojego ucznia mistrzem, dojrzałym przewodnikiem. Może nim być tylko w tych obszarach, które sam dobrze zna i czuje się w nich pewnie.

Wszystkie te wymagania i oczekiwania nakładają na tutora obowiązek dbania o własny rozwój zawodowy i osobisty. Doświadczenie pokazuje, że spotkanie kogoś, kto autentycznie w nas wierzy, kto pomaga nam rozpoznawać własne silne strony, jest uwalniające i motywuje do pracy nad sobą. Warto jednak pamiętać, że aby ta relacja się rozwijała potrzeba wolności, szacunku i wzajemności, a uczeń musi być gotowy, by iść za mistrzem. Istotę tej zasady dobrze oddaje znane buddyjskie przysłowie: „Gdy uczeń jest gotowy, spotyka mistrza". Autorytet tutora nie polega na jego władzy i posiadanej wiedzy, lecz jest funkcją jego dojrzałości i mądrości życiowej. Nie oznacza to jednak, że tutor wobec swojego podopiecznego powinien być tylko troskliwy, opiekuńczy, wyrozumiały i życzliwy. Mając na uwadze jego rozwój tutor z jednej strony powinien dostosować się do jego możliwości, a z drugiej - ma być wobec niego odpowiednio asertywny i wymagający.

Tutoring rozwojowy i naukowy

Tutoring jest procesem, którego rytm i zakres wyznaczają kolejne spotkania. W zależności od tego, na czym się koncentruje, mówimy o tutoringu rozwojowym albo naukowym. W procesie tutoringu rozwojowego tutor pracuje w obszarze osobowości, wartości, talentów i celów indywidualnych studenta. Pomaga wprowadzić w obszar jego refleksji i zainteresowań temat wartości fundamentalnych, którymi są prawda, dobro, mądrość, odpowiedzialność, przyjaźń, odwaga, otwartość, tolerancja. Kluczowym celem tutora jest to, żeby student funkcjonował w swoim życiu autentycznie, samodzielnie, świadomie i spójnie, a nie konformistycznie dopasowywał się do jakiegoś zewnętrznego, narzuconego mu wzorca. Każdy student ma określone predyspozycje osobowościowe i wyjątkowe talenty. Niektóre rodzaje działań może wykonywać szybciej, lepiej i z większą przyjemnością niż inni. Z kolei inne poczyniania mogą go osłabiać, robi je wolniej i gorzej niż inni. W naszej kulturze panuje przekonanie, że najważniejszym zadaniem nauczyciela i rodzica jest wspieranie ucznia w tym, co idzie mu słabiej, gdyż tam właśnie potrzebuje pomocy i interwencji. Co więcej, jak pokazują to badania, ponad 60 proc. polskich rodziców uważa, że najważniejszą rzeczą w wychowaniu i rozwoju dzieci i młodzieży jest posłuszeństwo. Oznacza to, że samodzielność i niezależność w myśleniu i działaniu nie są tym, czego rodzice oczekiwaliby od swoich dzieci. Idea tutoringu mówi coś zupełnie przeciwnego: najważniejsze w rozwoju i wychowaniu młodych ludzi jest rozwijanie w nich samodzielnego i krytycznego myślenia, odwaga w kwestionowaniu statusu quo oraz podejmowanie wyzwań.

Istotna jest także pomoc w odkrywaniu talentów i pasji, które posiadają młodzi ludzie. Talenty jak wiadomo nie rozwiną się samodzielnie, i to właśnie w tych sferach, w których jesteśmy najzdolniejsi, potrzebna jest koncentracja i szczególny wysiłek, gdyż tam jesteśmy w stanie osiągnąć najwięcej. To dzięki rozwijanym talentom, wspieranym przez takie cechy, jak wytrwałość w dążeniu do celu i samodyscyplina, studenci uczestniczący w procesie tutoringu rozwijają się i odnoszą znaczące sukcesy. Uniwersytety, w których studenci mają możliwość otrzymania takiego wsparcia rozwojowego, nazywane są „kuźniami" przyszłych noblistów. W ramach tutoringu rozwojowego (realizowanego także w małych grupach) studenci mają także możliwość rozwijania umiejętności efektywnej pracy zespołowej, która jest dzisiaj jedną z kluczowych umiejętności niezbędnych w procesie edukacji i badań naukowych. Jak wyznał to w swojej książce „Pułapki myślenia" prof. Daniel Kahneman (laureat Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii w 2002 roku): „Dopóki odległość między naszymi miejscami zamieszkania nie uniemożliwiła nam dalszej współpracy, cieszyliśmy się z Amosem nadzwyczajnym uśmiechem fortuny - wspólną pracą umysłową, która przynosiła lepsze wyniki, niż praca każdego z osobna, a także przyjaźnią, dzięki której wspólna praca była nie tylko produktywna, ale i przyjemna". Dzięki tej współpracy nad procesami oceny i podejmowania decyzji Kahneman zdobył Nagrodę Nobla, którą otrzymałby prawdopodobnie również Amos Tversky (zmarł w 1996 r. w wieku 59 lat).

Jeśli chodzi o tutoring naukowy, to warto podkreślić, że polega nie tylko na przekazywaniu wiedzy, lecz także na poszukiwaniu mądrości. W tym procesie studenci uczą się niezależnego myślenia, argumentowania, samodzielności w wyrażaniu krytycznych opinii oraz podejmowania i uzasadniania swoich decyzji. Dzięki temu rozwijają swoją mądrość, która jest umiejętnością praktycznego wykorzystania posiadanej wiedzy i doświadczenia. Mamy tu wyraźne nawiązanie do założeń edukacji liberalnej (sztuk wyzwolonych), w której nacisk kładziony jest na umiejętność krytycznego myślenia, twórczego analizowania wiedzy, klarownego wyrażania idei własnych i cudzych, sztuki logicznej argumentacji i dyskusji. W ramach tutoringu naukowego wspieramy studentów w rozwijaniu ich pasji, motywujemy do eksploracji nowych tematów i problemów, które ciekawią studenta. Pasja, jak wiadomo, stanowi klucz do życiowych sukcesów, a jej odkrycie i obudzenie, to również jeden z celów tutoringu rozwojowego. Jak więc widać, granica pomiędzy tutoringiem rozwojowym i naukowym jest mało wyraźna, a ich cele są zbliżone.

O autorze

dr Włodzimierz Świątek - wykładowca i ekspert na kierunku Zarządzanie i Przywództwo Uniwersytetu SWPS, psycholog biznesu, trener, coach i facylitator. Specjalizuje się w zakresie rozwijania i doskonalenia umiejętności menedżerskich i przywódczych, budowania i rozwoju zespołów, zarządzania zmianą oraz rozwijania kreatywności i innowacyjności jednostki i zespołu. Prowadzi szkolenia i coaching dla liderów i ich innowacyjnych zespołów z zakresu sztuki facylitacji. Pełni funkcję sekretarza Rady Naukowej Międzynarodowego Centrum Badań nad Przywództwem Uniwersytetu SWPS. Jest inicjatorem i opiekunem naukowym interdyscyplinarnego projektu edukacyjno-badawczego pt. „Młodzi Nobliści zmieniają świat", w ramach którego promuje i wdraża model wspierania rozwoju studentów oparty na tutoringu.

# data[].attributes.attachment_link.description
Tutoring jako metoda indywidualnego nauczania, wychowania i wspierania rozwoju osobistego studentów, posiada niezwykle bogatą tradycję i ma coraz silniejszą pozycję oraz należne uznanie w środowiskach akademickich na świecie, a ostatnio również w Polsce. Powszechnie wiadomo, że tutoring znacząco przyczynił się do sukcesu takich uniwersytetów, jak Oxford i Cambridge.

# data[].attributes.body
https://www.instytuttutoringuszkolnego.pl/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
0:00 / 20:10•Watch full video

# data[].attributes.attachment_link.title
Wywiad z Mariuszem Budzyńskim o tutoringu szkolnym

# data[].attributes.headline
SP w Mysłakowicach-udział   w projekcie Wychować Człowieka Mądrego. 

# data[].attributes.subject
SP w Mysłakowicach-udział   w projekcie Wychować Człowieka Mądrego. 

# data[].attributes.body
Plik w .pdf
http://www.tutoringszkolny.pl/poradnik

# data[].attributes.attachment_link.title
Tutoring z perspektywy dyrektora placówki.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kanał ten relacjonuje realizację projektu pt.: 'Wychować człowieka mądrego. Wprowadzenie modelu pracy wychowawczej i resocjalizacyjnej z zastosowaniem metody...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
STREFA PREMIUM

zyskujesz

Dostęp do niepublikowanych filmów video i prelekcji Kongresów Tutoringu

Możliwość zapoznania się z wystąpieniami i prezentacjami naszych trenerów

Rekomendowane artykuły i wybrane rozdziały naszych wydawnictw

Konkretne narzędzia do pracy z podopiecznymi z opisem lub komentarzem

# data[].attributes.attachment_link.title
Rozpoczynamy ogólnopolski proces Akredytacji Tutorów i placówek edukacyjnych!

# data[].attributes.attachment_link.description
STREFA PREMIUM zyskujesz Dostęp do niepublikowanych filmów video i prelekcji Kongresów Tutoringu Możliwość zapoznania się z wystąpieniami i prezentacjami naszych trenerów Rekomendowane artykuły i wybrane rozdziały naszych wydawnictw Konkretne narzędzia do pracy z podopiecznymi z opisem lub komentarzem

# data[].attributes.headline
Biblioteka Narodowa, Katalog, Wybór literatury fraza: tutoring - 6.910 (liczba wyników) stan na 29.04.2020 r.

# data[].attributes.subject
Biblioteka Narodowa, Katalog, Wybór literatury fraza: tutoring - 6.910 (liczba wyników) stan na 29.04.2020 r.

# data[].attributes.headline
PBW Opole, Baza Bibliograficzna OMNIBUS, Wybór artykułów fraza: tutoring - 55 (liczba wyników) stan na 29.04.2020 r. 

# data[].attributes.subject
PBW Opole, Baza Bibliograficzna OMNIBUS, Wybór artykułów fraza: tutoring - 55 (liczba wyników) stan na 29.04.2020 r. 

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
rzpwe - pbw opole pedagogiczna biblioteka wojewódzka w opolu

# data[].attributes.attachment_link.description
Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Opolu. PBW Opole

# data[].attributes.body
Seria: Masz Prawo do Mediacji w Szkole

# data[].attributes.body
Seria: Masz Prawo do Mediacji
w Szkole

# data[].attributes.body
Tutoring rówieśniczy

# data[].attributes.attachment_link.title
Tutoring - nowa filozofia kształcenia - Portal Oświatowy

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
fot. i Stock

Aby nauczyć Jasia matematyki, trzeba znać i matematykę, i Jasia. A Jasia można poznać tylko poprzez bliski, indywidualny kontakt - mówi Mariusz Budzyński, dyrektor merytoryczny Instytutu Tutoringu Szkolnego wprowadzającego w szkołach w całej Polsce pilotażowy projekt tej metody.
Według naszego instytutu to indywidualna praca z uczniem, oparta na wzajemnym szacunku wynikającym z godności człowieka, na interakcyjności, czyli współpracy uczniów, nauczycieli i rodziców, oraz na transgresji, czyli nieustannym przekraczaniu własnych ograniczeń.
Podobne zapisy znajdują się w ustawach o szkolnictwie, w Karcie nauczyciela. Czyli to wszystko już jest.
Hm... Jest, ale tak naprawdę tego nie ma. W systemie szkolnym zadeklarowanych, a nawet zadekretowanych jest wiele ważnych postulatów, choć często są to tylko pobożne życzenia, martwe prawo. Część nauczycieli intuicyjnie stosuje niektóre elementy dialogu, i świetnie, ale tak naprawdę ta metoda nie jest stosowana w polskich szkołach.
Może jedną z przyczyn są klasy składające się czasem z ponad 30 uczniów? Na czym polega ta metoda w praktyce?
Bliski kontakt z nauczycielem jest rzeczywiście trudny w tak licznych klasach. Dlatego jednym z proponowanych przez nas wariantów jest tutoring wychowawczo-rozwojowy, który polega na tym, że zastępujemy stary system z jednym wychowawcą klasy zespołem wychowawczym złożonym z dwóch, trzech nauczycieli. Każdy z nich ma pod opieką nie więcej niż dziesięcioro uczniów, spotyka się z nimi indywidualnie przynajmniej raz w miesiącu na dłuższą rozmowę. Jak często powinny odbywać się tutoriale - bo tak nazywamy spotkania z tutorem - zależy od wieku ucznia. Warto, by młodsze dzieci miały je nawet raz na tydzień. W klasach od pierwszej do trzeciej większy nacisk kładziemy na współpracę nauczycieli tutorów z rodzicami, na budowanie spójnego sojuszu wychowawczego wokół i dla dobra ich dziecka.
...cel dotyczy, oczywiście, nauki?
Na początku roku szkolnego uczeń z pomocą tutora stawia sobie cel, jaki zamierza osiągnąć...
Czyli pomyślność tutoringu zależy od mądrości, dojrzałości, inteligencji nauczyciela.
Nie tylko. Celem mogą być sensowne wyniki na koniec roku. Ale co to znaczy: sensowne wyniki? Według nas na pewno nie są to same piątki na świadectwie, tylko dobre oceny z przedmiotów, do których uczeń ma predyspozycje, które są jego pasją. To tam powinien lokować swoją energię, a inne wymagane przedmioty realizować zgodnie ze swoimi potrzebami. Przy czym nie chodzi tu o samą ocenę, ale o kompetencje w danej dziedzinie, dla których ocena jest wyłącznie miarą. Dobrze, żeby tutor zwracał też uwagę na pozaszkolne aktywności ucznia i dbał o to, żeby szkoła nie przeszkadzała mu w ich rozwijaniu. Im więcej nauczyciel wie o uczniu, tym bardziej może mu pomóc.
Pedagogizacji? Nauczyciele mają wykształcenie pedagogiczne.
Tak, dodałbym jeszcze: od jego intuicji. Zdecydowana większość nauczycieli spełnia kryteria dobrego tutora, ale nie wszyscy. Nasza metoda to krok w kierunku pedagogizacji nauczycieli.
Tutorzy dostają wytyczne, o czym rozmawiać z uczniem?
Tak, to brzmi śmiesznie, ale nie do końca, bo teraz nauczyciel jest głównie specjalistą z danego przedmiotu, a nie pedagogiem.
Szkoły nastawione są na wyniki, tymczasem pan proponuje, żeby relacje były równie ważne jak nauka.
Trenujemy przykładowe rozmowy, ale przede wszystkim stawiamy na kreatywność i wyczucie nauczyciela, to przecież zawód, który wymaga odwagi i właśnie kreatywności.
Nauczyciele mają przed nią opory?
To prawda, bo dobre relacje zapewniają poczucie bezpieczeństwa. To, co proponujemy, to prawdziwa rewolucja, ale wprowadzana ewolucyjnie.
Skąd bierze się opór nauczycieli wobec tej metody?
W jednej ze szkół dość doświadczona nauczycielka stwierdziła, że ta metoda w ogóle jej się nie przyda, bo ona ma dobre relacje z uczniami. Była w opozycji do projektu, ale podjęła próbę. Na ostatnim spotkaniu superwizyjnym wyznała, że niesłusznie stawiała opór i że teraz jest już całym sercem po stronie tutoringu, bo w trakcie spotkań indywidualnych z uczniami odkryła między innymi, że jedna z jej uczennic jest wicemistrzynią świata w breakdansie, inna - wicemistrzynią okręgu w wędkarstwie. A ona o tym nie wiedziała.
Może boją się też posądzenia o niecne zamiary, molestowanie?
Może stąd, że wiedza o uczniu nałożyłaby na nich obciążenia. No bo bliższy kontakt sprawia, że dowiadują się nie tylko o sukcesach pozaszkolnych uczniów, ale i o ich kłopotach. No, a te kłopoty zmuszają ich do zajęcia stanowiska, a nawet reakcji w postaci działań. A za tym idzie też często dodatkowe poczucie odpowiedzialności.
Jak przekonać do niej nauczycieli? Co ona im daje? Bo wielu z nich uważa, że bliższe poznanie ucznia do niczego nie jest im przydatne.
To też ich blokuje. Pytają, gdzie się spotykać z uczniami, żeby wszystko było jawne. Odpowiadam, że nie możemy przecież w imię bycia poza podejrzeniami przekreślać pedagogicznego kontaktu, który przynosi ogromny pożytek. Zapewnienie poczucia bezpieczeństwa tutorowi i uczniom to sprawa organizacyjna, którą muszą rozwiązać szkoły.
Co na tę metodę rodzice? Co oni z niej mają?
I to duży błąd. Jest takie stare angielskie przysłowie: „Kto chce nauczyć Johna matematyki, musi znać matematykę i znać Johna". A Johna można poznać tylko poprzez indywidualny kontakt. Dobra relacja nauczyciela z uczniem ma bezpośredni wpływ na efekty nauczania, bo nauczycielowi znającemu słabe i mocne strony ucznia, jego sytuację rodzinną łatwiej do niego dotrzeć. Wielu nauczycieli przyznaje na szkoleniach, że świadomość ich odpowiedzialności za budowanie relacji z uczniem to prawdziwe odkrycie.
Jakie konkretne korzyści ma z tej metody uczeń?
Niektórzy zgłaszają obawy, że poprzez tutoring szkoła chce im zabrać dzieci spod opieki, zawłaszczyć wychowanie. Nic podobnego się nie stanie. Proponujemy współpracę i bardzo mocno apelujemy do nauczycieli o wsparcie rodziców w tym obszarze, na którym im zależy. Kilka lat temu było trudno się odnaleźć w szkole rodzicom chrześcijanom, katolikom, bo akcentowano wartości świeckie. Teraz to się zmieniło w drugą stronę, rodzice ateiści obawiają się indoktrynacji katolickiej. Zadaniem tutora nie jest narzucanie czegokolwiek wbrew rodzicom, ale współpraca. Powinien on poznać ich preferencje, także światopoglądowe, i ich wspierać. Rodzice mają więc w tutorze sojusznika. Mogą z nim konsultować trudne problemy, dzielić się z nim swoimi obawami, ale przede wszystkim liczyć na pomoc.
Tutoring pomaga uczniom w osiąganiu dobrych wyników, w przygotowaniu się do egzaminów?
Poczucie bezpieczeństwa, w tym psychiczne. Przyjaznego dorosłego, na którego można liczyć. Mój ulubiony cytat z pierwszych badań nad tutoringiem - uczennica w ankiecie zapytana, kim jest dla niej tutor, napisała, że tutor, mimo że jest nauczycielem, potrafi coś zrozumieć i doradzić.
Jest szansa, żeby tutoring wszedł do szkół?
Tak, bo zwraca uwagę na ich mocne strony, pomaga je odkryć oraz uświadomić potrzebę ich rozwijania. Ale ja bym zapytał inaczej: Czy szkoła ma przygotowywać do sukcesu edukacyjnego w postaci dużych zasobów wiedzy, czy do życia, w którym z umiejętności i wiedzy, jakie może dać szkoła, będzie się korzystać? Szkoła nastawiona na wyniki nie rozwija umiejętności miękkich, takich jak samodzielność, budowanie relacji, dbałość o drugiego człowieka, współpraca. Rodzice też nie mają na to czasu, więc pytam: Kto ma tego uczyć? Byłem kiedyś w szkole, w której przeprowadzono certyfikację ISO. Wchodzę do pokoju nauczycielskiego, a tam na tablicy ogłoszeń wisi definicja: „Produkt wadliwy = uczeń wagarujący i otrzymujący oceny niedostateczne". Procedura wymagała określenia produktu wadliwego w szkole i tak nazwano ucznia. To kuriozalne! Nie wszystkie dzieci lubią się uczyć naukowo pojmowanej wiedzy, nie wszystkie są w stanie i muszą skończyć studia. Ale każdemu z nich powinniśmy pomóc odnieść sensowny sukces - na miarę możliwości.

Jesteśmy właśnie w trakcie ważnej próby, realizujemy dwuletni projekt finansowany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej, do którego zaprosiliśmy 64 szkoły, sześć młodzieżowych ośrodków wychowawczych i sześć młodzieżowych ośrodków socjoterapii. Bierze w nim udział 1260 nauczycieli i około dziesięciu tysięcy uczniów. Każda szkoła ma swojego opiekuna wdrożenia tutoringu, który po tutorsku wspiera dyrektora w dokonaniu tej zmiany oraz oferuje superwizje dla nauczycieli. Bardzo ważnym aspektem projektu jest strona badawcza - bada się nie tylko to, czy projekt przebiega zgodnie z założeniami, ale przede wszystkim czy ta metoda się sprawdza, jakie przynosi efekty, czy warto ją wdrażać.
Mariusz Budzyński
Nie ma jeszcze końcowych wyników badania, jesteśmy w połowie działań, ale już wiemy, że tutoring zmienia korzystnie myślenie o relacji uczeń - nauczyciel. I o to nam chodzi.

dyrektor merytoryczny Instytutu Tutoringu Szkolnego, z wykształcenia historyk, z pasji pedagog, nauczyciel z 30-letnim stażem. Autor programu wychowawczo-edukacyjnego ALA - Autorskich Liceów Artystycznych i Akademickich, z którego wywodzi się idea tutoringu szkolnego.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jeżeli uczyć, to indywidualnie: Co to jest tutoring szkolny? - Zwierciadlo.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Aby nauczyć Jasia matematyki, trzeba znać i matematykę, i Jasia. A Jasia można poznać tylko poprzez bliski, indywidualny kontakt - mówi Mariusz Budzyński, dyrektor merytoryczny Instytutu Tutoringu Szkolnego wprowadzającego w szkołach w całej Polsce pilotażowy projekt tej metody.

# data[].attributes.headline
Tutoring szkolny - Liceum Ogólnokształcące Społeczne nr 17 w Warszawie

# data[].attributes.subject
Tutoring szkolny - Liceum Ogólnokształcące Społeczne nr 17 w Warszawie

# data[].attributes.body
* praktyka

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Co rodzice uczniów mają z Tutoringu?

Pozornie - nic. Tutor właściwie nie kontaktuje się z rodzicami. Pracuje z uczniem. W szkole i nie tylko. Spotyka się z nim poza szkołą, rozmawia, doradza, coś pokazuje, na coś się umawia.

To wszystko służy przede wszystkim „propedeutyce dorosłości" - wyjaśnia dyrektor szkoły - podstawowym celem tutora jest pokazywanie uczniowi, jak brać własne sprawy we własne ręce. Jak układać swoje życie, zagospodarowywać swój czas - na własną odpowiedzialność. Z życzliwym, doświadczonym dorosłym doradcą, krok po kroku przygotowywać się do samodzielności.

Wielu młodych ludzi życie przeraża - mówi Beata Kojło-Boratyńska, pedagożka i nauczycielka przedsiębiorczości w „17". - Wolą jak najdłużej korzystać z przywilejów dzieciństwa: „Rodzice mi mówią, jak mam żyć, jak się uczyć, kim zostać, czego nie robić, ja się mniej lub bardziej pobuntuję, czegoś nie zrobię w ramach protestu, a odpowiedzialność i tak spadnie na nich". Tutor pokazuje mu: „To jest twoje życie, twój mózg, twój czas, twoja decyzja. Rodzice nie mogą przeżyć życia za ciebie. Nie przygotują się za ciebie do klasówki. Jeśli decydujesz się być wykształconym człowiekiem, to TY SIĘ MUSISZ KSZTAŁCIĆ. Nauczyciele mogą ci najwyżej pokazać, czego WARTO się nauczyć. Rodzice mogą ci najwyżej stworzyć WARUNKI do nauki. Reszta jest wyłącznie w twoich rękach."

Uczymy przede wszystkim samodzielności i samokontroli. Dojrzałego myślenia o sobie, swojej przyszłości i teraźniejszości - twierdzi nauczycielka francuskiego i tutorka Ania Dubois.

To ważne, bo polska szkoła, przeładowana treściami „do wykucia", ogłupiała pod presją egzaminów zewnętrznych, woli unikać groźby niepowodzeń uczniów, wywierając presję na nich i na rodziców. W czerwcu, na ostatniej wywiadówce w pewnym warszawskim, całkiem dobrym liceum, moja koleżanka usłyszała od wychowawczyni klasy swojego syna: „Jeśli chcecie, żeby wasze dzieci zdały maturę, to od września musicie ostro wziąć je do galopu".

Tymczasem tutor, jeśli usłyszy takie zdanie, będzie przerażony: dla niego ono oznacza, że maturzysta, czyli dorosły człowiek, nie został przez tę szkołę przygotowany do dojrzałości. Nie potrafi sam podjąć decyzji - „robię tę maturę, czy nie robię?" I odpowiedzialnie zabrać się do roboty. Ten, kto wcześniej pracuje z tutorem, już raczej takich problemów nie ma - wie, czego chce, szanuje swój czas i ma jakiś, przynajmniej wstępny, plan na przyszłość.

Dlaczego - wstępny?

Bo w czasach, w których żyjemy, wszystko dzieje się i zmienia tak szybko, że jest strasznie trudno precyzyjnie zaplanować ścieżkę swojej kariery. Bo cokolwiek wybierzemy, może się okazać nietrafione i można się na tym przejechać.

Jeszcze kilka lat temu doradzano młodym ludziom, żeby wybierali kierunek studiów, przyglądając się potrzebom rynku pracy. Przede wszystkim mieli wybierać zawody, o których potencjalni pracodawcy mówili, że brakuje specjalistów. Teraz już wiadomo, że to nie gwarantuje sukcesu, a nawet - może go uniemożliwić. Bo w ciągu pięciu lat, jakie mijają od podjęcia decyzji o kierunku studiów, do ich skończenia, prawie na pewno wszystko się radykalnie zmieni. Głównie dlatego, że takich informacji nasłuchują WSZYSCY. I każdy wykorzystuje je na swój sposób: Wielu maturzystów właśnie takimi informacjami się kieruje, wybierając studia. Innymi słowy - na wydziałach, które kształcą w tym kierunku, nawet jeśli dotąd były deficytowe, szybko zrobi się dziki tłok.

Zareagują na to uczelnie wyższe, zwiększając ilość miejsc na tych wydziałach. Tam, gdzie takiego wydziału nie ma - zostanie stworzony, żeby przyjąć jak najwięcej studentów chętnych do zapełnienia luki rynkowej. Za pięć lat mury uczelni opuści po wielokroć więcej absolwentów z upragnionym dyplomem w ręku, niż wynosiło zapotrzebowanie rynku. W dodatku wszyscy oni mogą być już od dawna niepotrzebni, bo różne firmy zajmujące się doskonaleniem zawodowym zareagowały na pierwsze informacje o braku na rynku pracy konkretnego typu specjalistów i szybko zorganizowały podyplomowe kursy, na które rzucili się bezrobotni absolwenci innych kierunków - tych, które były potrzebne wtedy, kiedy zdawali maturę. Ci ludzie mają szanse zapełnić wakaty o dwa-trzy lata wcześniej, niż studenci kierunków magisterskich. Kiedy ci ostatni dostaną do ręki dyplom, tamci mają już w dodatku doświadczenie.

Jęki pracodawców uganiających się za pracownikami, którzy mieliby określone umiejętności, mogą przy okazji uruchomić kreatywność rozmaitych twórców, konstruktorów, programistów, którzy w tym czasie opracują narzędzia (np. programy komputerowe), które są w stanie wykonać w krótszym czasie sporą część roboty należącej do wakujących stanowisk. Dzięki temu firma, która parę lat temu zarzekała się, że od ręki zatrudni 10 specjalistów w określonej dziedzinie, teraz może już potrzebować tylko 3. I podobnie, albo jeszcze gorzej, może być we wszystkich innych firmach.

Takich dramatów doświadczają od wielu lat absolwenci kierunków mających w nazwie zarządzanie, setkami opuszczający co roku prawie wszystkie uczelnie kraju. Dlatego lepiej zabierać się do tego zupełnie, ale to zupełnie inaczej. I takie sposoby tutorzy doradzają swoim uczniom.

Bo tutor pomaga uczniowi zrozumieć (albo się przekonać, jeśli któryś całkiem stracił wiarę), że jego przyszłość zależy od tego, jak on sam nią pokieruje i ile w to włoży pracy i kreatywnego myślenia. Że jeśli dobrze przyjrzy się sobie (a nie - całemu rynkowi pracy), to szybko odnajdzie swoje własne mocne strony: zdolności, talenty, zainteresowania, marzenia. Jeśli dobrze zaplanuje swój czas, będzie mógł coraz więcej inwestować w rozwój tych zasobów, łącząc przyjemne z pożytecznym. Dopóki chodzi do szkoły, jest w tej szczęśliwej sytuacji, że wokół niego jest mnóstwo nauczycieli - specjalistów z różnych dziedzin. Wystarczy zwrócić się z prośbą o wskazówki i ukierunkowanie do tych, którzy reprezentują te dziedziny wiedzy, które są zbieżne z kierunkiem jego zainteresowań.

Takim uczniom łatwiej zrozumieć, po co im szkoła i jak ją najlepiej wykorzystać dla swoich celów. Mają własną motywację do pracy nad swoim rozwojem.

I to jest właśnie pierwsza korzyść, jaką rodzice uczniów mają z tutoringu: ich dziecko bierze swoje sprawy we własne ręce, samo - a co najważniejsze - bez lęku, zaczyna planować własną przyszłość i pracować krok po kroku nad realizacją swoich zamierzeń. Szkoła, z przytłaczającego ciężaru staje się etapem na drodze do celów.

Druga korzyść, w pewien sposób powiązana z tą pierwszą, jest taka, że nauczyciel, który indywidualnie pracuje z ich dzieckiem, z zawodowego obowiązku wciąż interesuje się rynkiem pracy, analizami jego wahnięć i zmieniających się trendów. Siłą rzeczy zna się na tych sprawach lepiej, niż większość rodziców, którzy nie muszą tych zagadnień nieustannie zgłębiać, a ich wiedza pochodzi głównie z rozmaitych zasłyszeń, przede wszystkim w mediach. Innymi słowy, u boku ich dziecka znajduje się osoba, która jest mu w stanie pomóc zweryfikować plany zawodowe, przyjrzeć się im dokładnie i przemyśleć. Może nawet - sprawdzić, podejmując gdzieś pracę tymczasową albo wolontariat.

W tej chwili młodzi ludzie, wbrew pozorom znacznie mniej wiedzą o tym, jak wygląda prawdziwa praca w różnych zawodach, niż ich rówieśnicy 50 lub 100 lat temu. Niektórzy żartują, że wchodząc w dorosłość, młodzież stosunkowo dobrze zna tylko jeden zawód: nauczyciela. Większość tej wiedzy dawna młodzież zdobywała przypadkiem: towarzysząc w pracy swoim rodzicom, odwiedzając tam krewnych lub rodziców kolegów.

Wydaje nam się, że teraz nasze dzieci mają większy dostęp do tego typu wiedzy: przecież oglądają telewizję, w której niemal każdy film pokazuje ludzi pracujących w rozmaitych zawodach; całymi dniami siedzą w Internecie, gdzie podobnych informacji jest mnóstwo. Tymczasem: najczęściej nie tego typu informacji szukają w sieci, a jeśli nawet, to kompletnie nie potrafią oddzielić ziarna od plew, czyli prawdziwych informacji od niepełnych lub zgoła fałszywych. Nasza telewizja w nieznacznym stopniu zajmuje się działalnością edukacyjną; większość młodych ogląda w niej przeważnie seriale i rozmaite „Mam talenty"; jeśli ktoś próbuje się dowiedzieć prawdy obiektywnej z serialu... to ma kłopot. Efekt? Gimnazjaliści marzą o pracy w policji, zachęceni wizerunkiem tego zawodu zaczerpniętym z „Komisarza Aleksa". Ci z nich, którzy trafią do policji, mocno się zdziwią...

W krajach, które już dawno znalazły się na tym etapie rozwoju cywilizacyjnego, dzieci realizują w szkołach projekty, w ramach których są na cały dzień zabierane do pracy przez swoich rodziców i na podstawie takich wizyt przygotowują prezentacje pokazywane potem całej klasie. Rodzice począwszy od przedszkola są zapraszani na zajęcia, by opowiedzieć o tym, czym się zajmują, na czym polega ich praca. Absolwenci różnych kierunków studiów wizytują szkoły i opowiadają o swoich studiach i o tym, co można po nich robić. U nas te formy pracy szkoły dopiero raczkują, a i to tylko w nielicznych szkołach.

Dlatego dla większości młodzieży podjęcie wolontariatu lub pracy tymczasowej w miejscu, gdzie można przyjrzeć się z bliska codzienności wymarzonego zawodu, jest jedyną szansą na świadome podjęcie decyzji o kierunku dalszej nauki. To ważne, by ten, kto marzy o medycynie, mógł sprawdzić, jak radzi sobie z czyimś cierpieniem, chorobą, a nawet - odchodzeniem. I czy będzie umiał pomagać ludziom cierpiącym. Bo kiedy już dostanie się na studia, przebrnie przez nie, wywalczy sobie jakiś staż, znacznie trudniej mu będzie powiedzieć sobie wprost: to był nietrafiony wybór - muszę zacząć od nowa.

Także wywiadówki w szkole obejmującej uczniów tutoringiem są inne. Przede wszystkim nie ma zwyczaju „obgadywania" uczniów przez dorosłych. Spotykają się trzy zainteresowane strony: rodzic, nauczyciel i... UCZEŃ. Bo jeśli pomyśleć logicznie, to jaki sens ma rozmowa o postępach, sukcesach i porażkach ucznia, w której nie bierze udziału sam zainteresowany? Tak, to można go najwyżej „obgadywać". Ale jak tu się zastanawiać na przykład nad poprawą w jakiejś dziedzinie? Jak się na cokolwiek umawiać?

Dzięki takim wywiadówkom rodzice oszczędzają i czas, i nerwy. No i nie grozi im „wysłuchiwanie jakichś ściem". Jeśli pojawi się jakaś wątpliwość, zostanie wyjaśniona od razu, na miejscu. Nikt nie usłyszy po powrocie do domu: „Ale co on ci za głupot nagadał?! Że ja to zrobiłem?! Przecież to nie ja! Nawet mnie wtedy w szkole nie było..." Oczywista ściema, prawda? Tyle, że możemy się nigdy nie dowiedzieć - czyja. Bo przecież wszyscy wiemy, że zdarzają się nauczyciele, którzy w rozmowach z rodzicami nie trzymają się prawdy kurczowo...

W szkole z tutoringiem takie trójstronne spotkanie służy przede wszystkim temu, żeby się poumawiać, kto i co może zrobić w konkretnych sprawach. Tu nie ma miejsca ani na ploty, ani na napuszczanie rodziców na ich dzieci. Tu się pracuje. Dla teraźniejszości i przyszłości. Wspólnie.

Uwaga na „ściemy"!

Hasło „tutoring w szkole" staje się ostatnio coraz bardziej modne. Można znaleźć w sieci sporo szkół, które reklamują się jako „szkoły prowadzące tutoring", „szkoły tutorskie", „szkoły z tutoringiem". Nie zawsze taka reklama ma jakiś związek z rzeczywistością. W jednej z takich szkół rada pedagogiczna uchwaliła, że w „ramach tutoringu wychowawcy przeprowadzą z uczniami rozmowę na godzinie wychowawczej na temat ich życiowych planów" i nie pomogły protesty pedagożki, że nie na tym polega ta metoda. Ale szkoła reklamuje się jako „prowadząca tutoring".

W innej szkole „tutoringiem" nazywa się to, że „uczeń ma prawo do indywidualnej rozmowy z wychowawcą". Jednak w praktyce okazuje się, że wyłącznie wtedy, kiedy „nauczyciel dysponuje na to czasem". Czyli np. wtedy, kiedy ma okienko. Tyle, że uczeń ma wtedy lekcję. A swoją drogą, czy to oznacza, że wcześniej uczniowie tej szkoły nie mieli prawa rozmawiać indywidualnie ze swoimi wychowawcami? Nawet takiego iluzorycznego, jak teraz?

Dlatego przypominam:

Tutoring to możliwość wybrania sobie przez ucznia zaufanego nauczyciela, który będzie mu pomagał w radzeniu sobie z różnymi problemami, doradzał, pomoże odkryć swoje talenty i inne mocne strony i - dzieląc się własnymi doświadczeniami - ułatwi zapanowanie nad własnymi ograniczeniami; kiedy trzeba - pozwoli się wygadać. To regularne spotkania z wybranym nauczycielem, w czasie których pracuje się nad wybranymi przez ucznia problemami: własnym rozwojem, poprawą wyników w nauce itd. Bardziej przypominają przyjacielską rozmowę, niż zwykłe zajęcia z nauczycielem, np. korepetycje. Ale nie mają też nic wspólnego z innym rodzajem systematycznych spotkań z kimś dorosłym, czyli terapii.

Jeśli zależy nam, żeby dziecko chodziło do szkoły, w której będzie miało rzeczywistą opiekę tutorską, dowiedzmy się dokładnie, na czym ona będzie polegać i czy nasze dziecko na pewno będzie miało do niej zagwarantowany dostęp, ponieważ zdarzają się szkoły, w których działa jeden nauczyciel mający przygotowanie tutorskie, ale jest w stanie współpracować jedynie z kilkoma uczniami. A wśród kadry nie ma na razie nikogo, kto chciałby się w tym kierunku przeszkolić. Czyli - w najbliższych latach lepiej nie będzie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Metody pracy w naszej szkole - Siedemnastka

# data[].attributes.attachment_link.description
Co rodzice uczniów mają z Tutoringu? Pozornie - nic. Tutor właściwie nie kontaktuje się z rodzicami. Pracuje z uczniem. W szkole i nie tylko. Spotyka się z nim poza szkołą, rozmawia, doradza, coś pokazuje, na coś się umawia.

# data[].attributes.body
(s. 494-507)

# data[].attributes.body
(s. 157-171)

# data[].attributes.body
(s. 197-207)

# data[].attributes.body
(s. 231-250)

# data[].attributes.body
(s. 234-242)

# data[].attributes.body
(s. 160-167)

# data[].attributes.headline
Poradnik Tutora Szkolnego pod red. Piotra Nity - do pobrania, format .pdf

# data[].attributes.subject
Poradnik Tutora Szkolnego pod red. Piotra Nity - do pobrania, format .pdf

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych dla celów wysyłki lub uzyskania dostępu do bezpłatnego wydawnictwa "Poradnika Tutora Szkolnego", powstałego w ramach ogólnopolskiego projektu sfinansowanego ze środków Ministerstwa Edukacji Narodowej pt. "Wychować człowieka mądrego. Wprowadzenie modelu pracy wychowawczej i resocjalizacyjnej z zastosowaniem metody tutoringu szkolnego jako proflaktyki pozytywnej problemów w polskiej szkole", przez Towarzystwo Edukacji Otwartej, z siedzibą we Wrocławiu, ul. Robotnicza 36, 53-608 Wrocław, wpisanym rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej prowadzonego Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Fabrycznej we Wrocławiu, VI Wydział Gospodarczy KRS pod numerem KRS 0000090184, NIP: 897-16-04-383, REGON nr: 931975956, zwanym dalej „TEO".

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych w celu informowania mnie o o działaniach TEO adresowanych do tutorów.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 i ust. 2 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r. informuję, iż:

1. Administratorem Waszych danych osobowych jest TEO z siedzibą we Wrocławiu, ul. Robotnicza 36, 53-608 Wrocław, wpisanym rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej prowadzonego Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Fabrycznej we Wrocławiu, VI Wydział Gospodarczy KRS pod numerem KRS 0000090184, NIP: 897-16-04-383, REGON nr: 931975956, zwanym dalej „TEO"

2. Administrator jest odpowiedzialny za wykonanie wobec Was obowiązku informacyjnego oraz za umożliwienie Wam wykonywania swoich praw.

3. Kontakt z Inspektorem ochrony danych jest możliwy elektronicznie.

4. Kontakt z Inspektorem ochrony danych jest możliwy elektronicznie.

5. Wasze dane osobowe przetwarzane będą w celu realizacji obowiązków niezbędnych dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Podstawą przetwarzania Waszych danych osobowych jest, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit a RODO wyrażona przez Was zgoda.

6. Wasze dane mogą być udostępniane podmiotom trzecim (obsługa księgowa, kadrowa, płacowa, itp.)

7. Wasze dane nie mogą być przekazywane poza UE.

8. Dane osobowe będą przechowywane przez okres niezbędny dla realizacji celów statutowych TEO do czasu, aż zgłosicie sprzeciw względem ich przetwarzania.

9. Posiadacie prawo dostępu do treści swoich danych oraz prawo ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, prawo wniesienia sprzeciwu, prawo do cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej cofnięciem.

10. Macie prawo wniesienia skargi do organu kontroli gdy uznacie, iż przetwarzanie danych osobowych Was dotyczących narusza przepisy ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r.

11. Podanie Waszych danych osobowych jest dobrowolne i jest warunkiem zgłoszenia na konferencj podsumowując ogólnopolski projekt sfinansowany ze środków Ministerstwa Edukacji Narodowej pt. "Wychować człowieka mądrego. Wprowadzenie modelu pracy wychowawczej i resocjalizacyjnej z zastosowaniem metody tutoringu szkolnego jako prolaktyki pozytywnej problemów w polskiej szkole" w dniu 5 grudnia 2018 r.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Tutoring szkolny - Wychować Człowieka Mądrego

# data[].attributes.attachment_link.description
Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych dla celów wysyłki lub uzyskania dostępu do bezpłatnego wydawnictwa "Poradnika Tutora Szkolnego", powstałego w ramach ogólnopolskiego projektu sfinansowanego ze środków Ministerstwa Edukacji Narodowej pt. "Wychować człowieka mądrego. Wprowadzenie modelu pracy wychowawczej i resocjalizacyjnej z zastosowaniem metody tutoringu szkolnego jako proflaktyki pozytywnej problemów w polskiej szkole", przez Towarzystwo Edukacji Otwartej, z siedzibą we Wrocławiu, ul.

# data[].attributes.headline
Tutoring a czas. Strukturalizacja czasu w opinii tutorów szkolnych z perspektywy edukacyjnej analizy transakcyjnej

# data[].attributes.subject
Tutoring a czas. Strukturalizacja czasu w opinii tutorów szkolnych z perspektywy edukacyjnej analizy transakcyjnej

# data[].attributes.headline
Czy mnie dostrzegasz, czy odpowiadasz na moje potrzeby? Obecność znaków rozpoznania w relacji tutorów szkolnych i ich podopiecznych. Perspektywa uczniów 

# data[].attributes.subject
Czy mnie dostrzegasz, czy odpowiadasz na moje potrzeby? Obecność znaków rozpoznania w relacji tutorów szkolnych i ich podopiecznych. Perspektywa uczniów 

# data[].attributes.headline
Co warto wiedzieć                      o tutoringu?

# data[].attributes.subject
Co warto wiedzieć                      o tutoringu?

# data[].attributes.attachment_link.title
Biblioteczka - Instytut Tutoringu Szkolnego

# data[].attributes.attachment_link.description
Brzeziński Miłosz, Głaskologia. Jak pozytywnie wpływać na innych i zwiększać przy tym swoją satysfakcję. Faktyczne reguły motywowania i rozumienia motywacji, Instytut Kreowania Skuteczności, Warszawa 2013.