# data[].attributes.body
Groep: FG-LV-1N2
Studentnummer: 500726864
SB: Niek Kruijer
Studieonderdeel: Werkweek 1
Studiegidsnummer: 1517WEWEPS
Inleverdatum: 2-10-2017

# data[].attributes.body
maar ergens in die zaal, waarschijnlijk achterin, weggemoffeld omdat ik het koud had. De uitleg die we kregen over hoe onze werkweek zou verlopen kwam bij mij maar half binnen. Het leek me allemaal onwijs leuk, maar ik had toen (helaas) wat dingen aan mijn hoofd die ik niet zomaar uit kon schakelen. De werkweek ben ik dus ingegaan zonder specifieke verwachtingen, en daar ben ik eigenlijk heel erg blij om.
Ik dacht altijd dat ik al wel wist wat ik wilde, als ik later groot ben, maar dat heb ik verkeerd ingeschat. Deze werkweek heeft mij enorm gemotiveerd.

# data[].attributes.body
was het eerste wat ik bedacht. Dan zou ik het mezelf wel echt lastig hebben gemaakt. Vervelend dat dit niet tegelijk kon. Ik had nog nooit steunkousen bij iemand aangedaan, maar het ging me verrassend goed af. Helaas voel ik er niet zo veel voor om ouderen aan te kleden, te wassen en te verschonen. De enige ervaringen die ik heb in verzorgingstehuizen zijn met (semi-)dementerende mensen en ik merk dat mij dat enorm frustreert.
Het viel me op dat ik niet zo goed ben in blind zijn als ik altijd gedacht heb. Ik heb van mezelf erg slechte ogen, zo slecht dat het voor mij verboden is om zonder lenzen of bril op de fiets te stappen. Veel doe ik al op de tast, maar dit is toch een ander soort tast. Ik kan me goed voorstellen dat het enorm moeilijk is om een van je zintuigen kwijt te raken.
De rolstoel ging mij gelukkig heel erg goed af. Dat komt misschien ook omdat ik er gewoon heel erg veel plezier in had om een van mijn klasgenootjes er uit te racen.
Al deze activiteiten hebben mij wel laten zien waarom verpleegkundigen dus echt nodig zijn. Zonder hulp zou ik absoluut niet hebben geweten hoe ik mezelf moet voorbereiden om zonder mijn ogen als hulpmiddel de straat op te gaan, zonder mijn functionerende benen voor lange tijd afhankelijk te zijn van een stoel met wielen waar mijn armen het na een kwartier bijna van begeven. Als ik later niet meer kan bewegen, spataderen heb en afhankelijk ben van anderen, hoop ik dat er een verpleegkundige is die me graag op weg wilt helpen.

# data[].attributes.headline
Ik vind bewegen eigenlijk helemaal niet leuk.

# data[].attributes.subject
Ik vind bewegen eigenlijk helemaal niet leuk.

# data[].attributes.body
Nou ja, dat dacht ik. Het idee van op de bank liggen en wachten tot de dagen voorbij kruipen klinkt namelijk ook onwijs aantrekkelijk. Helaas is dat absoluut niet waar ik behoefte aan heb. Zoals ik eerder al aangaf zijn er een aantal dingen aan de gang, in mijn privé-leven waar ik best wel moeite mee heb. Zeker sporten is dan niet iets wat ik mijn tijd waard vind.
MAAR, eenmaal bezig met de activiteiten merkte ik dat het voor mij steeds makkelijker was om mijn hoofd een beetje leeg te maken en echt van het moment te genieten. Ik merkte hoe fijn het was om als groep elkaar aan te moedigen. Om elkaar uit te dagen en elkaar te ondersteunen. Ik voelde me eventjes onderdeel van een groep. Het maakte me niet meer uit dat het onwijs was in de buitenlucht, dat er enorme spinnen door de boot liepen, dat mijn handen verkrampten als ik me omhoog probeerde te trekken op de klimmuur. Ik was alleen maar even heel erg trots.

# data[].attributes.body
dat wil ik al heel lang doen. Werken met hen die niet normaal gevonden worden. Ik wil het begrijpen, het verhelpen, ook al kan dit eigenlijk in veel gevallen niet zo snel als ik zou willen.
Ons werd gevraagd: 'Wanneer wijkt iemand af van de normale norm, volgens jou?'
Het gekke is dat ik persoonlijk al heel lang met deze vraag in de knoop zit. Want wanneer ben je 'uniek', 'creatief' en is dit iets positiefs, en wanneer ben je 'gek' en heb je 'geen grip meer op de realiteit'?
Ik denk dat het verschil hem zit in hoeverre jij in staat bent om je aan te kunnen passen aan de situatie waar je je in het hier en nu in begeeft. Als iemand een gevaar vormt voor zichzelf of iemand anders (niet alleen in agressieve zin, maar ook in de mogelijkheid om zichzelf of iemand anders zich op een eerlijke manier te laten ontwikkelen, uiten en bestaan) vind ik persoonlijk dat iemand afwijkt van de norm. Als iemand moeite heeft met het accepteren van de manier waarop de wereld in elkaar steekt, en zich daar absoluut niet aan aan zou kunnen passen, wijkt iemand af van de norm.

'Hoe ga je met zo'n persoon om?'
Ieder persoon heeft een eigen handleiding. Iedereen heeft zijn of haar eigen moeilijkheden gehad, misschien wel overwonnen en heeft daar een ander soort levensles uit gehaald. Precies om deze reden denk ik dat het 'hokjes'-systeem niet werkt. Waar de ene persoon met een lichte vorm van depressie waanzinnig veel baat heeft bij af en toe een gesprekje, misschien antidepressiva, kan een ander persoon zichzelf alleen maar verder naar beneden praten door de gesprekjes, en zich door afhankelijkheid aan medicijnen compleet waardeloos voelen. Ieder persoon verdient het om naar geluisterd te worden, of er nou een diagnose over gegeven is of niet. We groeien iedere dag in wie we zijn, wie we willen zijn en wie we kunnen zijn. Zo moet een persoon volgens mij ook benaderd worden. Als stukje klei. Soms duurt het onwijs lang voordat je een pakje klei open gemaakt hebt. Soms is de klei hard. Maar als je lang genoeg doorzet, en je in wilt zetten voor dat stukje klei, kan dat stukje klei misschien ooit wel een beeldje willen worden.

# data[].attributes.body
hebben natuurlijk een enorme behoefte aan psychologische en lichamelijke zorg, dat vinden ze bij het Mentrum. Stom dat ik me niet gerealiseerd heb hoe ontzettend veel psychologie daarbij komt kijken. Ik heb mezelf altijd verteld dat ik in een gesloten inrichting wil werken, met schizofrenen, borderliners en eetstoornis-patienten. Verslaafden trokken mij niet. In het Mentrum Crisisunit LVB ben ik enorm omgeslagen. Wat zou ik daar onwijs graag werken. Het gebouw was enorm, wat natuurlijk moet als er patiënten zowel verblijven als behandeld worden. Het wordt iedereen enorm lastig gemaakt om bepaalde afdelingen in- en uit te lopen. We begrijpen natuurlijk allemaal waarom.
De verpleegkundigen binnen het Mentrum zijn keihard nodig. Verslaafden hebben namelijk naast psychische zorg, ook lichamelijke zorg nodig van een verpleegkundige om te kunnen dealen met het gevoel van gemis en afhankelijkheid, maar natuurlijk is het ook nodig om een band op te bouwen met iemand die niemand anders dan zichzelf vertrouwt.
Volgens onze tour-guides zijn er veel positieve verhalen en enige negatieve verhalen. We moesten ons goed realiseren dat het absoluut niet realistisch is om te denken dat iedereen hier gezond uit komt. De wereld is helaas niet zo'n mooie plek.
Binnen in het Mentrum werken artsen, psychologen, psychiaters en verpleegkundigen maar ook kunst- en muziekdocenten die met behulp van het door hen beoefende vak patiënten toegang proberen te geven tot emoties.
Als ik de mogelijkheid zou krijgen om hier ooit te kunnen werken, zou ik die mogelijkheid met beide handen vastgrijpen en niet meer loslaten. Dit is mijn droombaan.

Ik stond even met mijn mond vol tanden toen ons werd verteld wat er zich voor voorvallen hadden afgespeeld binnen de muren. Van zelfmoorden door verdrinken, verstikking en drugssmokkel tot patiënten die zichzelf door stalen deuren heen wisten te slaan, lampen van het hoge plafond af konden slopen en waanzinnige episodes die soms wel een week duren. Het was volgens onze tour-guide bijzonder dat er niemand in de isoleercel zat. Dat gebeurt niet vaak.

De sensatie van deze baan, het feit dat je echt NODIG bent en de mensenkennis die je op doet tijdens het beoefenen van dit vak hebben mij ervan overtuigd dat ik hier wil werken.

Dit is mijn motivatie om verpleegkundige te worden.