# data[].attributes.headline
4 ชัญญา อาชีพโปรแกรมเมอร์/แผลกดทับ

# data[].attributes.subject
4 ชัญญา อาชีพโปรแกรมเมอร์/แผลกดทับ

# data[].attributes.body
แผลกดทับเป็นแผลที่เกิดจากการกดทับลงไปเป็นเวลานาน ทำให้ผิวหนังหรือเนื้อเยื่อใต้ผิวหนังถูกทำลายแบบเฉพาะที่ เกิดเนื้อตายและแผลขึ้นมา อาจมีอาการเจ็บปวดร่วมด้วย ส่วนใหญ่จะเกิดบริเวณปุ่มกระดูกต่าง ๆ เช่น ส้นเท้า ก้นกบ ด้านข้างสะโพก เป็นต้น

วิธีการรักษาแผลกดทับ

1. ลดแรงกดทับ

2. ดูแลแผล

3. การตัดเนื้อตาย

https://www.bangkokhospital.com/content/pressure-ulcers

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
รู้จักแผลกดทับ

แผลกดทับเป็นแผลที่เกิดจากการกดทับลงไปเป็นเวลานาน ทำให้ผิวหนังหรือเนื้อเยื่อใต้ผิวหนังถูกทำลายแบบเฉพาะที่ เกิดเนื้อตายและแผลขึ้นมา อาจมีอาการเจ็บปวดร่วมด้วย ส่วนใหญ่จะเกิดบริเวณปุ่มกระดูกต่าง ๆ เช่น ส้นเท้า ก้นกบ ด้านข้างสะโพก เป็นต้น

ปัจจัยเสี่ยงแผลกดทับ

ขาดการเคลื่อนไหว เช่น นอนติดเตียงตลอดเวลา

เคลื่อนไหวไม่ค่อยดี

ผอม ผิวหนังบาง ขาดน้ำ ขาดอาหาร

โรคเบาหวาน โรคเกี่ยวกับเส้นเลือด

ควบคุมการขับถ่ายปัสสาวะหรืออุจจาระไม่ได้ ทำให้เกิดความอับชื้นจากการใส่ผ้าอ้อมขณะนอนหลับ

ลักษณะแผลกดทับ

แผลกดทับสามารถระบุระยะที่เป็นได้จากระดับของเนื้อเยื่อที่ถูกทำลาย

ระยะที่ 1 ผิวหนังมีรอยแดง ๆ ใช้มือกดแล้วรอยแดงไม่จางหายไป ผิวไม่ฉีกขาด

ระยะที่ 2 ผิวหนังเสียหายบางส่วน แผลตื้น ไม่พอง ไม่เป็นตุ่มน้ำใส

ระยะที่ 3 แผลลึกถึงชั้นถึงไขมัน สูญเสียผิวหนังทั้งหมด

ระยะที่ 4 แผลลึกมองเห็นถึงกระดูก เอ็น กล้ามเนื้อ สูญเสียผิวหนังทั้งหมด

นอกจากนี้ยังมีแผลกดทับที่เรียกว่า Deep Tissue Injury (DTI) เป็นแผลกดทับที่มักเกิดขึ้นกับผู้ป่วยที่ไม่ค่อยเคลื่อนไหว ผิวหนังไม่ฉีกขาด มีสีม่วงเข้มหรือสีเลือดนกปนน้ำตาล หรือพองเป็นตุ่มน้ำปนเลือด อาจเจ็บปวดร่วมด้วย ไม่สามารถระบุระยะที่เป็นได้

ตรวจวินิจฉัยแผลกดทับ

การตรวจวินิจฉัยแผลกดทับ แพทย์จะพิจารณาจากข้อมูลสุขภาพของผู้ป่วยเป็นสำคัญ ได้แก่ ปัญหาสุขภาพ สมรรถภาพการเคลื่อนไหว ประวัติการเกิดแผลกดทับ ตำแหน่งที่เกิดแผลกดทับ การกลั้นปัสสาวะและอุจจาระ ระบบไหลเวียนเลือด ฯลฯ

วิธีการรักษาแผลกดทับ

หัวใจสำคัญในการรักษาแผลกดทับ คือ การลดภาวะเสี่ยงจากการกดทับ ช่วยให้ผู้ป่วยเกิดแรงกดทับที่อวัยวะส่วนใดส่วนหนึ่งน้อยลง ดูแลแผล บรรเทาอาการเจ็บแผล ป้องกันการติดเชื้อที่อาจเกิดขึ้น ซึ่งการรักษาแบบองค์รวมจะช่วยให้สามารถดูแลได้ครบทุกด้าน วิธีการรักษาแผลกดทับ ได้แก่

1. ลดแรงกดทับ โดยจัดท่านอนผู้ป่วยให้พลิกตัวทุก 2 ชั่วโมง หากนอนตะแคงควรนอนที่ 30 - 45 องศา นอนหนุนศีรษะไม่สูงเกิน 30 องศา ไม่นั่งกดทับแผล

2. ดูแลแผล เนื่องจากแผลจะหายในที่ที่มีความชุ่มชื้นอยู่บ้าง ดังนั้นในการทำแผลแพทย์จะพิจารณาน้ำหลั่งจากแผล ถ้าน้ำหลั่งเยอะ จะใช้วัสดุที่ดูดซับได้ดี แต่ถ้าน้ำหลั่งน้อยมาก แพทย์จะใช้วัสดุปิดแผลที่ไม่ติดแผลมากนัก จากนั้นแพทย์จะพิจารณาพื้นแผล เนื้อตาย ขอบแผล ประเมินภาวะติดเชื้อ โดยจะเลือกวัสดุปิดแผลที่เหมาะกับประเภทของแผลเป็นสำคัญ เพื่อให้แผลหายเร็วขึ้นและลดการเสียดสีที่ผิวหนัง

3. การตัดเนื้อตาย แพทย์จะทำการตัดเนื้อเยื่อที่ถูกทำลายออกไป เพราะแผลกดทับจะหายได้ต้องไม่มีการติดเชื้อหรือเนื้อเยื่อตาย โดยแพทย์อาจนำส่วนของกล้ามเนื้อ ผิวหนัง หรือเนื้อเยื่อในร่างกายของผู้ป่วยมาปิดแผลและกระดูกในบริเวณที่ได้รับผลกระทบจากแผลกดทับ และแพทย์อาจให้ยาปฏิชีวนะและการดูแลต่าง ๆ เพิ่มเติมตามความเหมาะสม

เครื่องมือและเทคโนโลยีดูแลแผลกดทับ

อุปกรณ์ช่วยลดแรงกดทับ เช่น ฟูกชนิดพิเศษ เตียงลม แผ่นโฟมลดแรงเสียดสีและแรงกดทับ

TCOM เครื่องประเมินระดับออกซิเจนรอบแผลที่ขาและเท้าในผู้ป่วยที่มีปัญหาหลอดเลือดและแผลเรื้อรัง เพื่อดูระดับการขาดออกซิเจน การประเมินการตอบสนองต่อการรักษาด้วยการศัลยกรรมหลอดเลือดเพื่อนำไปสู่แนวทางการรักษาที่เหมาะสม โดยจะตรวจวัดบริเวณขอบหรือรอบแผล ทำนานครั้งละ 1 - 2 ชั่วโมง

เครื่องช็อคเวฟ (Radial Shock Wave Therapy) การรักษาด้วยคลื่นเสียงกระแทกความถี่สูงที่สร้างแรงกระแทกที่แผลอย่างเหมาะสม มีคุณสมบัติในการกระตุ้นการซ่อมแซมเนื้อเยื่อบริเวณแผลให้หายเร็วขึ้น สามารถรักษาแผลเรื้อรังได้ทุกระยะ

การบำบัดด้วยออกซิเจนความดันสูง (Hyperbaric Oxygen Therapy - HBOT) การรักษาโดยให้ผู้ป่วยหายใจด้วยออกซิเจนบริสุทธิ์ 100% ขณะนอนอยู่ในห้องที่มีความดันภายในมากกว่าความกดดันของบรรยากาศ (Hyperbaric Chamber) เพื่อให้เนื้อเยื่อรอบแผลได้รับออกซิเจนในปริมาณที่สูงกว่าการให้ออกซิเจนตามปกติ ช่วยแก้ไขภาวะพร่องออกซิเจน ลดการบวมของเนื้อเยื่อ ส่งเสริมการซ่อมแซมบาดแผลและการสร้างเส้นเลือดใหม่ ช่วยเม็ดเลือดขาวในการกำจัดและทำลายเชื้อโรค

การดูแลรักษาแผลกดทับเป็นเรื่องสำคัญ เพราะส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโดยตรง ดังนั้นการรักษาโดยแพทย์เฉพาะทางที่พร้อมด้วยเครื่องมือและเทคโนโลยีในการรักษา ย่อมช่วยลดความเสี่ยงจากการติดเชื้อ ลดความรุนแรงที่จะเกิดขึ้น ทำให้ผู้ป่วยกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างมั่นใจอีกครั้ง

# data[].attributes.attachment_link.title
แผลกดทับ อย่าปล่อยไว้ให้รุนแรง | Bangkok Hospital

# data[].attributes.attachment_link.description
รู้จักแผลกดทับ แผลกดทับเป็นแผลที่เกิดจากการกดทับลงไปเป็นเวลานาน ทำให้ผิวหนังหรือเนื้อเยื่อใต้ผิวหนังถูกทำลายแบบเฉพาะที่ เกิดเนื้อตายและแผลขึ้นมา อาจมีอาการเจ็บปวดร่วมด้วย ส่วนใหญ่จะเกิดบริเวณปุ่มกระดูกต่าง ๆ เช่น ส้นเท้า ก้นกบ ด้านข้างสะโพก เป็นต้น ขาดการเคลื่อนไหว เช่น นอนติดเตียงตลอดเวลา เคลื่อนไหวไม่ค่อยดี ผอม ผิวหนังบาง ขาดน้ำ ขาดอาหาร โรคเบาหวาน โรคเกี่ยวกับเส้นเลือด ควบคุมการขับถ่ายปัสสาวะหรืออุจจาระไม่ได้ ทำให้เกิดความอับชื้นจากการใส่ผ้าอ้อมขณะนอนหลับ ลักษณะแผลกดทับ แผลกดทับสามารถระบุระยะที่เป็นได้จากระดับของเนื้อเยื่อที่ถูกทำลาย ระยะที่ 1 ผิวหนังมีรอยแดง ๆ ใช้มือกดแล้วรอยแดงไม่จางหายไป ผิวไม่ฉีกขาด ระยะที่ 2 ผิวหนังเสียหายบางส่วน แผลตื้น ไม่พอง ไม่เป็นตุ่มน้ำใส ระยะที่ 3 แผลลึกถึงชั้นถึงไขมัน สูญเสียผิวหนังทั้งหมด ระยะที่ 4 แผลลึกมองเห็นถึงกระดูก เอ็น กล้ามเนื้อ สูญเสียผิวหนังทั้งหมด นอกจากนี้ยังมีแผลกดทับที่เรียกว่า Deep

# data[].attributes.body
อาชีพพนักงานออฟฟิศ

# data[].attributes.attachment_link.title
โรคออฟฟิศซินโดรม Office Syndrome โรคร้าย ทำลาย หนุ่มสาวชาวออฟฟิศ

# data[].attributes.headline
ธนัญญา สอนใย ม.4/3 เลขที่8

# data[].attributes.subject
ธนัญญา สอนใย ม.4/3 เลขที่8

# data[].attributes.body
⊹ โรคผิวหนังจากสารเคมี  ˚ ༘♡ ·˚ ₊˚ˑ༄ؘ
นายแพทย์สมศักดิ์ อรรฆศิลป์ อธิบดีกรมการแพทย์ เปิดเผยว่า โรคผิวหนังที่เกิดจากสารเคมี เป็นโรคที่พบบ่อยมากในกลุ่มผู้ที่ทำงานก่อสร้างโรงงานอุตสาหกรรม และอาชีพเกษตรกรรม เนื่องจากปัจจุบันมีการใช้วัสดุและสารเคมีที่ทำให้เกิดโรคผิวหนังอย่างแพร่หลาย มีการใช้งานที่ไม่เหมาะสม หรือหากสัมผัสถูกผิวหนังโดยตรงโดยไม่มีเครื่องป้องกัน จะทำให้เกิดการระคายเคืองเกิดผื่นคันภูมิแพ้ที่ผิวหนัง และอาจเป็นโรคผิวหนังได้

เช่น

1. คนงานก่อสร้างที่ผสมปูนซีเมนต์

2. คนงานในโรงงานที่เกี่ยวข้องกับโลหะ เครื่องหนัง ยางสีย้อมผ้า กาวพลาสติก เส้นใยแก้ว สีพ่น รวมทั้งน้ำมันเบนซิน และน้ำมันเครื่อง

3. คนที่ต้องทำงานสัมผัสกับอุปกรณ์ที่ทำจากโลหะชุบนิกเกิล งานอุตสาหกรรมทำเครื่องหนัง ดอกไม้พลาสติก

4. เกษตรกรที่ต้องใช้ปุ๋ยสารกำจัดแมลงศัตรูพืช

// แหล่งอ้างอิง //
https://www.sanook.com/health/11653/

# data[].attributes.headline
20 ศศิกาญย์ นาคะไพบูลย์

# data[].attributes.subject
20 ศศิกาญย์ นาคะไพบูลย์

# data[].attributes.body
โรคหอบหืดจากการประกอบอาชีพ (Occupational asthma)

เกิดจากการทำงานสัมผัสกับสารก่อโรคในที่ทำงาน ซึ่งอาจเป็นการสัมผัสสารกลุ่มน้ำหนักโมเลกุลต่ำ เช่น สารยึดติด สารเคลือบต่าง ๆ สารเคมีที่ใช้ในกระบวนการผลิตโพลิเมอร์ ผลิตอีพอกซีย์ และไอที่เกิดจาก การชุบเชื่อมโลหะต่าง ๆ การสัมผัสสารก่อโรค  ชนิดน้ำหนักโมเลกุลสูง  เป็นสารที่เกิดจากผลผลิตทางชีวภาพ ได้แก่ เชื้อรา แบคทีเรีย แมลง พืช ต่าง ๆ เช่น เครื่องเทศ กาแฟ ละหุ่ง  ถั่วเหลือง เกสรดอกไม้ แป้ง เป็นต้น

ลักษณะงานและอาชีพที่เสี่ยง
ได้แก่ผู้ที่ทำงานสัมผัสกับสารก่อโรค อุตสาหกรรมการผลิตสานยึดติด  อีพอกซีย์ งานเคลือบ ฉาบผิว วัสดุด้วยแลคเกอร์ หรือโพลียูรีเธน งานเชื่อม บัดกรีโลหะ งานทา พ่นสีรถยนต์ อาชีพที่เสี่ยงจากการสัมผัสสาร ก่อโรคชนิดน้ำหนักโมเลกุลสูงได้แก่ อุตสาหกรรมผลิตอาหาร อุตสาหกรรมผลิตกาแฟ อุตสาหกรรมการผลิตแป้ง ขนมปัง การทำเฟอร์นิเจอร์

อันตรายต่อระบบอวัยวะที่สำคัญของร่างกาย
ลักษณะสำคัญของการเกิดโรคคือ การเกิดการอักเสบของหลอดลม และมีภาวการณ์หดเกร็งของหลอดลม เนื่องมากจากการสัมผัสสารก่อภูมิแพ้จากสภาพแวดล้อมการทำงาน

อาการแบบเฉียบพลัน
มีอาการหอบทันทีที่สัมผัสสารก่อโรค  เกิดหลอดลม หดเกร็ง อย่างรุนแรงมากที่สุดในระยะ 10- 30 นาที แล้วค่อย ๆ ดีขึ้น

อาการแบบล่า
เกิดหลอดลมอุดกั้นหลังสัมผัสสารก่อโรค ในระยะ 3- 8 ขั่วโมง และมีหลอดลมเกร็งอย่างรุนแรงในระยะเวลานาน

กลุ่มอาการทางหายใจมีปฏิกิริยาผิดปกติ
มีอาการหอบเรื้อรังหลังกายใจรับ ไอ ควัน ของสารก่อโรคที่มีฤทธิ์ระคายเคืองอย่างรุนแรงเข้าไป เช่น ควันไฟ กรดไนตริก ฯลฯ

การวินิจฉัยเพื่อการรายงาน
1. ประวัติอาชีพหรือลักษณะงานที่เสี่ยงต่อการสัมผัสสารก่อโรค ตั้งแต่ 2 สัปดาห์ขึ้นไป
2. มีอาการหอบเกิดขึ้นหรืออาการหลังทำงานอยู่ในสถานประกอบการที่มีสารก่อโรค
3. มีอาการเข้าได้กับโรคหืดที่มีสาเหตุมาจากการสัมผัสสารก่อโรค
4.มีการตรวจพิเศษทางห้องปฏิบัติการที่เข้าได้กับโรคหืด

การเกิดโรคนี้ทำให้มีผลต่สภาพร่างกายและจิตใจเป็นอย่างมาก ผลที่เกิดขึ้นกับร่างกายเป็นอันตรายอย่างมากตามสิ่งที่กล่าวเอาไว้บนข้างต้น และผลที่เกิดขึ้นกับจิตใจคือ ความรู้สึกทรมานในจิตใจว่าเมื่อไหร่จะหาย อึดอัดไม่สะบายใจ และแน่นอนต้องมีความกังวลเป็นอย่างมากค่ะ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
4.4 โรคหอบหืดจากการประกอบอาชีพ
4.4 โรคหอบหืดจากการประกอบอาชีพ (Occupational asthma)
เกิดจากการทำงานสัมผัสกับสารก่อโรคในที่ทำงาน ซึ่งอาจเป็นการสัมผัสสารกลุ่มน้ำหนักโมเลกุลต่ำ เช่น สารยึดติด สารเคลือบต่าง ๆ สารเคมีที่ใช้ในกระบวนการผลิตโพลิเมอร์ ผลิตอีพอกซีย์ และไอที่เกิดจาก การชุบเชื่อมโลหะต่าง ๆ การสัมผัสสารก่อโรค ชนิดน้ำหนักโมเลกุลสูง เป็นสารที่เกิดจากผลผลิตทางชีวภาพ ได้แก่ เชื้อรา แบคทีเรีย แมลง พืช ต่าง ๆ เช่น เครื่องเทศ กาแฟ ละหุ่ง ถั่วเหลือง เกสรดอกไม้ แป้ง เป็นต้น

ลักษณะงานและอาชีพที่เสี่ยง
ได้แก่ผู้ที่ทำงานสัมผัสกับสารก่อโรค อุตสาหกรรมการผลิตสานยึดติด อีพอกซีย์ งานเคลือบ ฉาบผิว วัสดุด้วยแลคเกอร์ หรือโพลียูรีเธน งานเชื่อม บัดกรีโลหะ งานทา พ่นสีรถยนต์ อาชีพที่เสี่ยงจากการสัมผัสสาร ก่อโรคชนิดน้ำหนักโมเลกุลสูงได้แก่ อุตสาหกรรมผลิตอาหาร อุตสาหกรรมผลิตกาแฟ อุตสาหกรรมการผลิตแป้ง ขนมปัง การทำเฟอร์นิเจอร์

อันตรายต่อระบบอวัยวะที่สำคัญของร่างกาย
ลักษณะสำคัญของการเกิดโรคคือ การเกิดการอักเสบของหลอดลม และมีภาวการณ์หดเกร็งของหลอดลม เนื่องมากจากการสัมผัสสารก่อภูมิแพ้จากสภาพแวดล้อมการทำงาน

อาการแบบเฉียบพลัน ( immediate asthma) มีอาการหอบทันทีที่สัมผัสสารก่อโรค เกิดหลอดลม หดเกร็ง อย่างรุนแรงมากที่สุดในระยะ 10- 30 นาที แล้วค่อย ๆ ดีขึ้น

อาการแบบล่า ( late asthma) เกิดหลอดลมอุดกั้นหลังสัมผัสสารก่อโรค ในระยะ 3- 8 ขั่วโมง และมีหลอดลมเกร็งอย่างรุนแรงในระยะเวลานาน

กลุ่มอาการทางหายใจมีปฏิกิริยาผิดปกติ ( reactive airway dysfunction syndrome ; RADS) มีอาการหอบเรื้อรังหลังกายใจรับ ไอ ควัน ของสารก่อโรคที่มีฤทธิ์ระคายเคืองอย่างรุนแรงเข้าไป เช่น ควันไฟ กรดไนตริก ฯลฯ

การวินิจฉัยเพื่อการรายงาน
1. ประวัติอาชีพหรือลักษณะงานที่เสี่ยงต่อการสัมผัสสารก่อโรค ตั้งแต่ 2 สัปดาห์ขึ้นไป
2. มีอาการหอบเกิดขึ้นหรืออาการหลังทำงานอยู่ในสถานประกอบการที่มีสารก่อโรค
3. มีอาการเข้าได้กับโรคหืดที่มีสาเหตุมาจากการสัมผัสสารก่อโรค
4.มีการตรวจพิเศษทางห้องปฏิบัติการที่เข้าได้กับโรคหืด

การตรวจทางห้องปฏิบัติการ
1. การตรวจสมรรถภาพปอดด้วยเครื่องสไปโรมิเตอร์
2. การตรวจอัตราการไหลของการหายใจออกสูงสุด (peak expiratory flow rate ; PEFR) เป็น อนุกรมทุก 2 ชั่วโมงติดต่อกัน 2 สัปดาห์ พบการเปลี่ยนแปลงของ PEFR มากกว่า ร้อยละ15วัน ในวัน ทำงาน และเปลี่ยนแปลงน้อยกว่า 15 ในวันหยุด

# data[].attributes.attachment_link.title
สำนักโรคจากการประกอบอาชีพ และสิ่งแวดล้อม

# data[].attributes.attachment_link.description
4.4 โรคหอบหืดจากการประกอบอาชีพ 4.4 โรคหอบหืดจากการประกอบอาชีพ (Occupational asthma) เกิดจากการทำงานสัมผัสกับสารก่อโรคในที่ทำงาน ซึ่งอาจเป็นการสัมผัสสารกลุ่มน้ำหนักโมเลกุลต่ำ เช่น สารยึดติด สารเคลือบต่าง ๆ สารเคมีที่ใช้ในกระบวนการผลิตโพลิเมอร์ ผลิตอีพอกซีย์ และไอที่เกิดจาก การชุบเชื่อมโลหะต่าง ๆ การสัมผัสสารก่อโรค ชนิดน้ำหนักโมเลกุลสูง เป็นสารที่เกิดจากผลผลิตทางชีวภาพ ได้แก่ เชื้อรา แบคทีเรีย แมลง พืช ต่าง ๆ เช่น เครื่องเทศ กาแฟ ละหุ่ง ถั่วเหลือง เกสรดอกไม้ แป้ง เป็นต้น ลักษณะงานและอาชีพที่เสี่ยง ได้แก่ผู้ที่ทำงานสัมผัสกับสารก่อโรค อุตสาหกรรมการผลิตสานยึดติด อีพอกซีย์ งานเคลือบ ฉาบผิว วัสดุด้วยแลคเกอร์ หรือโพลียูรีเธน งานเชื่อม บัดกรีโลหะ งานทา พ่นสีรถยนต์ อาชีพที่เสี่ยงจากการสัมผัสสาร ก่อโรคชนิดน้ำหนักโมเลกุลสูงได้แก่ อุตสาหกรรมผลิตอาหาร

# data[].attributes.headline
ปัณฑารีย์ ลิมป์พิทักษ์พงศ์ เลขที่ 29

# data[].attributes.subject
ปัณฑารีย์ ลิมป์พิทักษ์พงศ์ เลขที่ 29

# data[].attributes.body
http://envocc.ddc.moph.go.th/contents/view/403

ปัญหาโรคและภัยสุขภาพในกลุ่มเกษตรกร

1. ปัญหาโรคและภัยสุขภาพในกลุ่มเกษตรกร

จากข้อมูลของสำนักงานสถิติแห่งชาติ ผลการสำรวจในปี 2557 มีผู้มีงานทำทั้งสิ้น 38.4 ล้านคน เป็นกลุ่มแรงงานนอกระบบ 22.1 ล้านคน คิดเป็นร้อยละ 57.6 และที่เหลือเป็นแรงงานในระบบ 16.3 ล้านคน   คิดเป็นร้อยละ 42.4 ซึ่งแรงงานนอกระบบจำนวนมากกว่าครึ่งทำงานอยู่ในภาคเกษตรกรรมโดยมีจำนวนถึง 11.9 ล้านคน คิดเป็นร้อยละ 56.9 ของแรงงานนอกระบบทั้งหมด และเนื่องจากเกษตรกรมีลักษณะของการทำงานที่มีความเสี่ยงต่อสุขภาพหลายปัจจัย ซึ่งสามารถแบ่งได้เป็น 6 ด้าน ดังนี้

1) ทางเคมี การใช้สารเคมีโดยเฉพาะอย่างยิ่ง สารเคมีกำจัดศัตรูพืช ส่งผลกระทบต่อสุขภาพทั้งในระยะสั้นและระยะยาว อาการที่เกิดขึ้นแตกต่างกัน ตั้งแต่อาการเล็กน้อยจนรุนแรงถึงแก่ชีวิต ขึ้นอยู่กับชนิด ปริมาณ และทางเข้าสู่ร่างกายของสารเคมี

2) ทางชีวภาพ การทำงานในภาคเกษตรมีโอกาสได้รับอันตรายจาก ปัจจัยทางชีวภาพและมีความเสี่ยงสูงต่อโรคติดต่อจากสัตว์สู่คน ยกตัวอย่าง เช่น โรคฉี่หนูหรือเลปโตสไปโรซิสไข้หวัดนก โรคแอนแทรกซ์ รวมถึง การบาดเจ็บจากการถูกสัตว์ร้ายกัด งูหรือสัตว์มีพิษ กัดต่อยเป็นต้น

3) ทางกายภาพ การทำงานในภาคเกษตร มีโอกาสได้รับสิ่งคุกคาม เช่น การทำงานในที่มีอากาศร้อน ทำให้เกิดการสูญเสียน้ำจากเหงื่อออกมากเกินไป อ่อนเพลีย หมดสติ เป็นลมแดด และอาจเสียชีวิตได้

4) เออร์โกโนมิคส์ ท่าทางและสภาพการทำงานที่ไม่เหมาะสม อาจทำให้เกิดอาการปวดหลัง ปวดกล้ามเนื้อ และอาการบาดเจ็บของกล้ามเนื้อและข้อ ซึ่งเป็นปัญหาสุขภาพที่มักเกิดขึ้นในเกษตรกรส่วนใหญ่

5) ทางจิตวิทยาสังคม ความเครียดจากการประกอบอาชีพมักเกิดจากปัจจัยทางเศรษฐกิจ สังคม เช่น จากราคาผลผลิตตกต่ำ ไม่ได้ผลผลิตตามที่คาดหวังไว้ จนเป็นหนี้ทั้งในและนอกระบบ ซึ่งอาจเป็นสาเหตุทำให้เกิดอาการซึมเศร้า หรือพยายามฆ่าตัวตาย หรือส่งผลกระทบต่อสุขภาพร่างกาย เช่น อาจป่วยเป็นโรคกระเพาะ โรคความดันโลหิตสูง เป็นต้น

6) อุบัติเหตุจากการทำงาน เช่น อุบัติเหตุจากการใช้เครื่องจักร ถูกบาดจากของมีคมตกจากต้นไม้ ฯลฯ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1.ปัญหาโรคและภัยสุขภาพในกลุ่มเกษตรกร

จากข้อมูลของสำนักงานสถิติแห่งชาติ ผลการสำรวจในปี 2557 มีผู้มีงานทำทั้งสิ้น 38.4 ล้านคน เป็นกลุ่มแรงงานนอกระบบ 22.1 ล้านคน คิดเป็นร้อยละ 57.6 และที่เหลือเป็นแรงงานในระบบ 16.3 ล้านคน คิดเป็นร้อยละ 42.4 ซึ่งแรงงานนอกระบบจำนวนมากกว่าครึ่งทำงานอยู่ในภาคเกษตรกรรมโดยมีจำนวนถึง 11.9 ล้านคน คิดเป็นร้อยละ 56.9 ของแรงงานนอกระบบทั้งหมด และเนื่องจากเกษตรกรมีลักษณะของการทำงานที่มีความเสี่ยงต่อสุขภาพหลายปัจจัย ซึ่งสามารถแบ่งได้เป็น 6 ด้าน ดังนี้

1) ทางเคมี การใช้สารเคมีโดยเฉพาะอย่างยิ่ง สารเคมีกำจัดศัตรูพืช ส่งผลกระทบต่อสุขภาพทั้งในระยะสั้นและระยะยาว อาการที่เกิดขึ้นแตกต่างกัน ตั้งแต่อาการเล็กน้อยจนรุนแรงถึงแก่ชีวิต ขึ้นอยู่กับชนิด ปริมาณ และทางเข้าสู่ร่างกายของสารเคมี

2) ทางชีวภาพ การทำงานในภาคเกษตรมีโอกาสได้รับอันตรายจาก ปัจจัยทางชีวภาพและมีความเสี่ยงสูงต่อโรคติดต่อจากสัตว์สู่คน ยกตัวอย่าง เช่น โรคฉี่หนูหรือเลปโตสไปโรซิสไข้หวัดนก โรคแอนแทรกซ์ รวมถึง การบาดเจ็บจากการถูกสัตว์ร้ายกัด งูหรือสัตว์มีพิษ กัดต่อยเป็นต้น

3) ทางกายภาพ การทำงานในภาคเกษตร มีโอกาสได้รับสิ่งคุกคาม เช่น การทำงานในที่มีอากาศร้อน ทำให้เกิดการสูญเสียน้ำจากเหงื่อออกมากเกินไป อ่อนเพลีย หมดสติ เป็นลมแดด และอาจเสียชีวิตได้

4) เออร์โกโนมิคส์ ท่าทางและสภาพการทำงานที่ไม่เหมาะสม อาจทำให้เกิดอาการปวดหลัง ปวดกล้ามเนื้อ และอาการบาดเจ็บของกล้ามเนื้อและข้อ ซึ่งเป็นปัญหาสุขภาพที่มักเกิดขึ้นในเกษตรกรส่วนใหญ่

5) ทางจิตวิทยาสังคม ความเครียดจากการประกอบอาชีพมักเกิดจากปัจจัยทางเศรษฐกิจ สังคม เช่น จากราคาผลผลิตตกต่ำ ไม่ได้ผลผลิตตามที่คาดหวังไว้ จนเป็นหนี้ทั้งในและนอกระบบ ซึ่งอาจเป็นสาเหตุทำให้เกิดอาการซึมเศร้า หรือพยายามฆ่าตัวตาย หรือส่งผลกระทบต่อสุขภาพร่างกาย เช่น อาจป่วยเป็นโรคกระเพาะ โรคความดันโลหิตสูง เป็นต้น

6) อุบัติเหตุจากการทำงาน เช่น อุบัติเหตุจากการใช้เครื่องจักร ถูกบาดจากของมีคมตกจากต้นไม้ ฯลฯ

# data[].attributes.attachment_link.title
สำนักโรคจากการประกอบอาชีพ และสิ่งแวดล้อม

# data[].attributes.attachment_link.description
1.ปัญหาโรคและภัยสุขภาพในกลุ่มเกษตรกร จากข้อมูลของสำนักงานสถิติแห่งชาติ ผลการสำรวจในปี 2557 มีผู้มีงานทำทั้งสิ้น 38.4 ล้านคน เป็นกลุ่มแรงงานนอกระบบ 22.1 ล้านคน คิดเป็นร้อยละ 57.6 และที่เหลือเป็นแรงงานในระบบ 16.3 ล้านคน คิดเป็นร้อยละ 42.4 ซึ่งแรงงานนอกระบบจำนวนมากกว่าครึ่งทำงานอยู่ในภาคเกษตรกรรมโดยมีจำนวนถึง 11.9 ล้านคน คิดเป็นร้อยละ 56.9 ของแรงงานนอกระบบทั้งหมด และเนื่องจากเกษตรกรมีลักษณะของการทำงานที่มีความเสี่ยงต่อสุขภาพหลายปัจจัย ซึ่งสามารถแบ่งได้เป็น 6 ด้าน ดังนี้ 1) ทางเคมี การใช้สารเคมีโดยเฉพาะอย่างยิ่ง สารเคมีกำจัดศัตรูพืช ส่งผลกระทบต่อสุขภาพทั้งในระยะสั้นและระยะยาว อาการที่เกิดขึ้นแตกต่างกัน ตั้งแต่อาการเล็กน้อยจนรุนแรงถึงแก่ชีวิต ขึ้นอยู่กับชนิด ปริมาณ และทางเข้าสู่ร่างกายของสารเคมี 2) ทางชีวภาพ การทำงานในภาคเกษตรมีโอกาสได้รับอันตรายจาก ปัจจัยทางชีวภาพและมีความเสี่ยงสูงต่อโรคติดต่อจากสัตว์สู่คน ยกตัวอย่าง เช่น โรคฉี่หนูหรือเลปโตสไปโรซิสไข้หวัดนก โรคแอนแทรกซ์ รวมถึง การบาดเจ็บจากการถูกสัตว์ร้ายกัด งูหรือสัตว์มีพิษ กัดต่อยเป็นต้น 3) ทางกายภาพ การทำงานในภาคเกษตร มีโอกาสได้รับสิ่งคุกคาม เช่น การทำงานในที่มีอากาศร้อน ทำให้เกิดการสูญเสียน้ำจากเหงื่อออกมากเกินไป อ่อนเพลีย หมดสติ เป็นลมแดด และอาจเสียชีวิตได้ 4) เออร์โกโนมิคส์ ท่าทางและสภาพการทำงานที่ไม่เหมาะสม อาจทำให้เกิดอาการปวดหลัง ปวดกล้ามเนื้อ และอาการบาดเจ็บของกล้ามเนื้อและข้อ ซึ่งเป็นปัญหาสุขภาพที่มักเกิดขึ้นในเกษตรกรส่วนใหญ่ 5) ทางจิตวิทยาสังคม ความเครียดจากการประกอบอาชีพมักเกิดจากปัจจัยทางเศรษฐกิจ สังคม เช่น จากราคาผลผลิตตกต่ำ ไม่ได้ผลผลิตตามที่คาดหวังไว้ จนเป็นหนี้ทั้งในและนอกระบบ ซึ่งอาจเป็นสาเหตุทำให้เกิดอาการซึมเศร้า หรือพยายามฆ่าตัวตาย หรือส่งผลกระทบต่อสุขภาพร่างกาย เช่น อาจป่วยเป็นโรคกระเพาะ โรคความดันโลหิตสูง เป็นต้น 6) อุบัติเหตุจากการทำงาน เช่น อุบัติเหตุจากการใช้เครื่องจักร ถูกบาดจากของมีคมตกจากต้นไม้ ฯลฯ

# data[].attributes.body
เซลล์แมนจะมีปวดกล้ามเนื้อเรื้อรัง (MPS) เนื่องจากมีพฤติกรรมการยกของของหนัก ขับรถเป็นเวลานาน ใช้คอมพิวเตอร์ คุยโทรศัพท์ ใช้สมาร์ทโฟนต่อเนื่องเป็นเวลานาน เสี่ยงต่อการปวดกล้ามเนื้อบริเวณบ่า สะบัก ต้นข้อ หัวไหล่ ข้อมือ และอาจจะมีอาการของนิ้วล็อคร่วมด้วยได้
อาการ

ปวดร้าวลึกๆ (Deep dull aching) เช่น ปวดบริเวณสะบัก จะปวดคล้ายสะบักจม

ปวดร้าว (Referred pain) อาการ ปวดของกล้ามเนื้อแต่ละตำแหน่งจะมีลักษณะเฉพาะ เช่น โรคเกิดที่กล้ามเนื้อหลังมัดที่ชื่อว่า Trapezius (โดยเฉพาะในบริเวณส่วนตอนต้นๆของกล้ามเนื้อ) จะปวดบริเวณก้านคอ ขมับ กรามล่าง และครอบคลุมถึงบริเวณศีรษะ เป็นต้น

ความรุนแรงของอาการ มีได้ตั้งแต่ปวดเมื่อยน่ารำคาญ จนถึงปวดรุนแรง

เวลาที่ปวด มีทั้งปวดตลอดเวลา หรือ ปวดเฉพาะเวลาใช้งาน

ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปที่เกิดร่วมกับอาการปวด เช่น ชาที่ผิวหนัง แต่เป็นเพียงความรู้ สึก โดยแพทย์จะตรวจไม่พบความผิดปกติเหล่านี้

อุณหภูมิที่ผิวหนังบริเวณปวดจะเย็นลง ผู้ป่วยจะรู้สึกว่ามือเท้าเย็น เหมือนเลือดไหล เวียนไม่ดี

โดยกลุ่มอาการเหล่านี้ มีทั้งปวดแบบเฉียบพลันและเรื้อรัง คือ

กลุ่มเฉียบพลันจะปวดมานานไม่เกิน 2 เดือน

กลุ่มกึ่งเฉียบพลัน อาการจะเป็นมาประมาณ 2-6 เดือน

และกลุ่มเรื้อรัง อาการมักเกิดนานมากกว่า 6 เดือนขึ้นไป

ปัจจัยที่ทำให้เกิด

การบาดเจ็บของกล้ามเนื้อ (Trauma) ประกอบด้วย Macrotrauma เช่นการเกิด sprain ของกล้ามเนื้อและ Microtrauma ซึ่งเกิดจากการใช้งานซ้ำๆ ของกล้ามเนื้อมัดใดมัดหนึ่งอย่างมากเกินไป (Repetitive Overload)

การที่ร่างกายอยู่ในท่าทางใดท่าทางหนึ่งนานจนเกินไป ทำให้เกิดลักษณะของกล้ามเนื้อที่ไม่สมดุล (Muscle Imbalance) ประกอบด้วย

- ปัจจัยภายใน เช่น posture ที่ไม่เหมาะสม สภาพร่างกายที่ลักษณะของการผิดรูปหรือมีแนวลำตัวที่ผิดปกติ เช่น scoliosis

- ปัจจัยภายนอก เช่น ท่าทางที่ไม่เหมาะสมจากการทำงาน

การมีรากประสาทได้รับการกดทับ (Nerve Root Compression)

การมีการอักเสบของเส้นประสาทจากการกดของรากประสาท อาจส่งผลให้เกิดอาการปวดกล้ามเนื้อที่เลี้ยงด้วยเส้นประสาทนั้นๆตามมาได้

สภาวะผิดปกติทางอารมณ์และจิตใจ

สภาวะความเครียด วิตกกังวล จะส่งผลทำให้เกิดการล้าของกล้ามเนื้อได้ง่าย

โรคทางระบบต่อมไร้ท่อ เช่น การขาดฮอร์โมนไทรอยด์ การขาดฮอร์โมนเอสโตรเจน

ภาวะขาดวิตามินบางชนิด เช่น วิตามินบี วิตามินซี การขาด folic

การรักษา
- การประคบร้อน
- การนวด
- การรักษาด้วยคลื่นเสียง (Ultrasound)
- การรักษาด้วยคลื่นกระแทก (Shock wave therapy)
- การรักษาด้วยเครื่องกระตุ้นไฟฟ้า
- การยืดกล้ามเนื้อ
- การทานยา
น.ส.จิรัชญา เทพทอง 4_3_26

# data[].attributes.attachment_link.title
ปวดกล้ามเนื้อเรื้อรังจากการทำงาน

# data[].attributes.headline
28 ธมลพัชร์ ภูบาล  โรคที่เกิดจากอาชีพช่างเสริมสวย

# data[].attributes.subject
28 ธมลพัชร์ ภูบาล  โรคที่เกิดจากอาชีพช่างเสริมสวย

# data[].attributes.body
สิ่งที่ช่างเสริมสวยส่วนใหญ่จะเจอ มักอยู่ในกลุ่มโรคที่เกิดขึ้นจากสารเคมี (Diseases caused by chemical agents)โรคที่ยกขึ้นมานี้ เป็นโรคเกี่ยวกับการได้รับสารเคมี  อาชีพช่างผมซาลอนนับเป็นหนึ่งอาชีพที่เสี่ยงต่ออันตรายอย่างมาก เนื่องมาจากการพฤติกรรมการใช้ชีวิตเกือบทั้งวันที่ต้องอยู่ใกล้ชิดกับสารเคมีที่มาจากน้ำยาต่างๆ ที่ใช้ภายในร้านซาลอนนั่นเองอาทิเช่น น้ำยาย้อมผม น้ำยาดัดผม และสเปรย์ที่ใช้ฉีดจัดแต่งทรงผม โดยเมื่อช่างผมได้รับสารเคมีเหล่านี้อยู่เสมอ ผลกระทบอาจยังไม่เกิดขึ้นทันที แต่สารเคมีจะเข้าไปก่อตัวสะสมอยู่เป็นจำนวนมาก ก่อให้เกิดความเสี่ยงที่จะเป็นโรคร้ายต่างๆ

ตัวอย่างสาร สารเคมีในยาโกรก
http://oldweb.pharm.su.ac.th/Chemistry-in-Life/d010.htm

วิธีการป้องกันสารเคมีของช่างทำผม คือ
1.ช่างทำผมควรจะสวมใส่ถุงมือและใส่หน้ากากป้องกันสารเคมีไว้ขณะปฎิบัติงาน
2.ปรับปรุงร้านให้มีการระบายอากาศที่ดี เช่น ติดตั้งพัดลมดูดอากาศ เพื่อไม่ให้มีสารเคมีตกค้างอยู่ในอากาศภายในที่ทำงานมากเกินไป
3.การป้องกันเป็นสิ่งที่ดี แต่จะดีกว่ามั้ย ถ้าในร้านซาลอนไม่มีสารเคมี แนะนำให้ลองหันมาเลือกใช้ผลิตภัณฑ์ที่สารเคมีน้อย ซึ่งร้านทำผมที่หันมาใช้วิธีนี้ก็มักจะเลือกใช้ผลิตภัณฑ์ที่มีส่วนผสมจากธรรมชาตินั่นเอง ซึ่ง NATULIQUE สามารถตอบโจทย์เรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี ทั้งเรื่องของคุณภาพและความปลอดภัยที่ไม่ก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพ

ผลวิจัย
https://he01.tci-thaijo.org/index.php/phn/article/download/48334/40147/
หน้าที่ 7 บอกถึงปัญหาสุขภาพอย่างชัดเจน

# data[].attributes.body
ชนิภรณ์ 27

1. โรคเครียด ไปจนถึงซึมเศร้า อาชีพครูเป็นอาชีพที่เหนื่อยและหนัก แต่ครูจะมีความสุขอยู่ในใจเสมอ ภาวะเครียดที่มาจากการที่ต้องรับผิดชอบทั้งลูกศิษย์และงานของครูอาจทำให้สมองล้าเป็นบางครั้งบางทีได้ แต่ถ้ายังมีแรงกดดันอยู่นานๆเช่นมีเรื่องส่วนตัวและครอบครัวด้วยก็อาจทำให้ครูประสบภาวะทางอารมณ์ได้ อาจมีอารมณ์สองขั้วหรือซึมเศร้าได้ง่าย ทางแก้ง่ายคือให้คุณครู “ออกกำลังใจ” และกิน “อาหารร่าเริง” แบบง่ายๆ

2.โรคอ้วน มาจากเรื่องการรับประทาน, การดื่มอัลกอฮอล์,ออกกำลังกายน้อยและความเครียด ดังจะเห็นว่าแม่พิมพ์ของชาติที่ต้องตรากตรำทำงานทั้งสอนหนังสือและบริหารไปด้วยจะมีความเสี่ยงข้อนี้มาก ความเหนื่อยล้าของสมองกับร่างกายจะกระตุ้นให้การรับประทานมากขึ้นเป็นลำดับ เมื่อกลับถึงบ้านก็อยากพักผ่อนให้เต็มที่ ไม่อยากออกกำลังกายแล้วเพราะรู้สึกเหนื่อย เมื่อนั้นโรค“อ้วนลงพุงมฤตยู (Metabolic syndrome)” ก็จะถามหา โรคนี้ไม่ใช่แค่หุ่นไม่สวยอย่างเดียวนะครับแต่มันมีไขมันในเลือดสูง มันจุกตับและนำไปสู่ความดันสูง,เบาหวานและโรคอื่นๆได้อีกมาก

3.โรคนอนดึก คุณครูหลายท่านจำต้อง “เข้าสังคม” ซึ่งสรุปง่ายคือต้อง นอนดึก,กินดึกและอยู่ดึก ทั้ง 3 ข้อเป็นไลฟสไตล์ที่เรียกโรคภัยไข้เจ็บเป็นอย่างยิ่ง ลำพังแค่การนอนดึกก็ทำให้ “อ้วนง่าย”กินน้อยแต่น้ำหนักขึ้นเร็ว ส่วนการรับประทานดึกก็ทำให้ร่างกายไม่ได้พักผ่อน การนอนหลับจะไม่สนิทดีนัก อาจทำให้เกิด “กรดไหลย้อน” ได้ ในกรณีที่น่าห่วงคือคุณครูที่มีโรคประจำตัวอยู่แล้วการนอนที่มีปัญหาอาจมีได้ตั้งแต่ หลับไม่ลึก,หยุดหายใจขณะหลับ,โรคหัวใจกำเริบ,เสี่ยงมะเร็งไปจนถึงไหลตายได้

4.โรคนอนไม่หลับ ครูบางท่านอยากนอนเร็วหัวค่ำแต่สมองกลับไม่เป็นใจปล่อยให้นอนกลิ้งไปมาตากลมอยู่ทั้งคืน อย่างนี้น่าเห็นใจ โรคนอนไม่หลับอาจเกิดได้ในครูไทย เกิดได้จากเรื่อง “วัย”และเรื่อง “งาน” โดยคุณครูที่เข้าวัยทองจะมีปัญหานี้มากหน่อยแล้วส่งผลต่อการสอนในตอนเช้ามาก น่าเห็นใจคุณครูมากที่เรื่อง “งาน” ก็อาจนำความเครียดติดสมองไปทำให้นอนไม่หลับได้ มีเทคนิคง่ายสไตล์อายุรวัฒน์คือ “จัดระเบียบสมอง” วางคววามสำคัญก่อนหลังเช่น สำคัญที่สุดคืองานสอนและงานประกันคุณภาพ สำคัญถัดมาคืองานสังคม ส่วนสำคัญท้ายสุดคืองานที่ไม่เกี่ยวข้องกับศิษย์เรา แล้วจะเบาหัวเวลานอนได้มาก

5.โรคที่เกี่ยวกับการยืน เช่นข้อเข่าเสื่อม,ปวดไขข้อและริดสีดวง ครูที่ท่านต้องยืนนานวันละหลายชั่วโมงนั้นต้องเอาใจใส่สุขภาพให้มากครับเพราะท่านมีความเสี่ยงที่จะข้อเข่าสึกได้มากกว่าคนทั่วไปโดยเฉพาะในท่านที่รูปร่างใหญ่ด้วย ขอให้เลี่ยงมาพักเข่าบ้างทุก 30 นาทีและเลี่ยงท่านั่งต่อไปนี้คือ พับเพียบ,ขัดสมาธิ,คุกเข่าหรือว่านั่งยอง ในโรงเรียนควรจัดให้มี “สุขานั่งห้อยขา” แทนที่สุขาแบบ “นั่งยอง” ไว้สำหรับครูผู้ใหญ่จะช่วยได้มากครับ ถัดมาคือเรื่อง “ริดสีดวง” ที่อาจมาระรานครูได้เวลายืนนานๆหรือต้องกลั้นการขับถ่ายบ่อยๆ ขอให้คุณครูใช้วิธีดื่มน้ำให้มากและออกกำลังบ่อยๆครับจะทำให้ลำไส้ทำงานได้ปกติดี

# data[].attributes.headline
นักวาดรูป โรคเอ็นอักเสบข้อศอกด้านนอก น.ส.พัชรากร วิภาวีพิทักษ์  ม.4/3  เลขที่13

# data[].attributes.subject
นักวาดรูป โรคเอ็นอักเสบข้อศอกด้านนอก น.ส.พัชรากร วิภาวีพิทักษ์  ม.4/3  เลขที่13

# data[].attributes.body
Tennis Elbow หรือโรคเอ็นอักเสบข้อศอกด้านนอก เป็นการอักเสบของเอ็นกล้ามเนื้อบริเวณแขนท่อนล่างด้านนอก ก่อให้เกิดอาการปวดบวมบริเวณข้อศอก แขนท่อนล่าง หรือข้อมือ ส่วนใหญ่เป็นโรคที่พบในนักเทนนิส นักกีฬาอาชีพอื่น ๆ และผู้ที่ต้องเหยียดแขนหรือกระดกข้อมือซ้ำ ๆ เป็นเวลานาน

อาการของโรคเอ็นอักเสบข้อศอกด้านนอก

ผู้ป่วยมักเจ็บปวดและมีอาการบวมบริเวณข้อศอกด้านนอก บางรายก็ปวดแขนท่อนล่าง หลังมือ หรือข้อมือร่วมด้วย โดยอาการปวดขึ้นอยู่กับความรุนแรงในการได้รับบาดเจ็บ ซึ่งอาจปวดเล็กน้อยเฉพาะตอนขยับข้อมือและแขน หรือปวดมากอยู่ตลอดเวลา

# data[].attributes.attachment_link.title
โรคเอ็นอักเสบข้อศอกด้านนอก (Tennis Elbow)

# data[].attributes.attachment_link.description
Tennis Elbow หรือโรคเอ็นอักเสบข้อศอกด้านนอก เป็นการอักเสบของเอ็นกล้ามเนื้อบริเวณแขนท่อนล่างด้านนอก ก่อให้เกิดอาการปวดบวมบริเวณข้อศอก แขนท่อนล่าง หรือข้อมือ ส่วนใหญ่เป็นโรคที่พบในนักเทนนิส นักกีฬาอาชีพอื่น ๆ และผู้ที่ต้องเหยียดแขนหรือกระดกข้อมือซ้ำ ๆ เป็นเวลานาน อาการของโรคเอ็นอักเสบข้อศอกด้านนอก ผู้ป่วยมักเจ็บปวดและมีอาการบวมบริเวณข้อศอกด้านนอก บางรายก็ปวดแขนท่อนล่าง หลังมือ หรือข้อมือร่วมด้วย โดยอาการปวดขึ้นอยู่กับความรุนแรงในการได้รับบาดเจ็บ ซึ่งอาจปวดเล็กน้อยเฉพาะตอนขยับข้อมือและแขน หรือปวดมากอยู่ตลอดเวลา ทั้งนี้ อาการปวดดังกล่าวอาจส่งผลให้ผู้ป่วยทำกิจวัตรประจำวันได้ยากลำบาก หรือปวดมากยิ่งขึ้นโดยเฉพาะเวลาเคลื่อนไหวข้อมือและแขนส่วนล่าง เช่น หยิบจับสิ่งของ จับมือทักทาย ยกของ งอแขน หรือถือถ้วยกาแฟ เป็นต้น ซึ่งอาการของโรคอาจเป็นอย่างต่อเนื่องได้นาน 6 เดือนไปจนถึง 2 ปี อย่างไรตาม หากอาการปวดหรือบวมไม่หายไปหลังจากดูแลตนเองในเบื้องต้นด้วยวิธีต่าง ๆ แล้ว เช่น รับประทานยาแก้ปวด หรือลองหยุดพักการใช้งานกล้ามเนื้อบริเวณนั้น เป็นต้น ผู้ป่วยควรไปพบแพทย์ เพราะอาการปวดลักษณะนี้มีความคล้ายคลึงกับโรคอื่น ๆ ได้เช่นกัน สาเหตุของโรคเอ็นอักเสบข้อศอกด้านนอก Tennis

# data[].attributes.headline
6 ณัฐจิราพร ศรีภิญโญ

# data[].attributes.subject
6 ณัฐจิราพร ศรีภิญโญ

# data[].attributes.body
โรคที่เกิดจากการประกอบอาชีพฟรีแลน

อาการปวดหลังส่วนล่างจากการทำงาน
หมายถึงอาการปวดที่เกิดขึ้นในบริเวณหลังของลำตัวตั้งแต่ระดับคอลงไปจนถึง ก้น
กบ (coccyx) แต่อาการปวดหลังส่วนใหญ่มักเกิดขึ้นในบริเวณบั้นเอวจนถึงก้นกบ  หรือที่เรียกว่า อาการปวดหลังส่วนล่าง

การบาดเจ็บต่อโครงสร้างและเนื้อเยื่อต่าง ๆ บริเวณบั้นเอวเกิดขึ้นได้ 2 กรณี คือกรณีแรกการ
บาดเจ็บที่เกิดจากแรงกระทำที่มากผิดปกติ กระทำต่อโครงสร้างที่ผิดปกติ เช่นจากการถูกรถชน  และกรณีที่สองเป็นการบาดเจ็บจากแรงกระทำที่ปกติแล้ว  โครงสร้างที่ปกติทนได้แต่โครงสร้างที่เริ่มเสื่อมทรุดโทรมแล้วทนไม่ได้  หรือโครงสร้างส่วนนั้นยังไม่พร้อมรับแรงกระทำนั้น ๆ  เช่นกล้ามเนื้อและเอ็นที่ยังไม่ได้รับการอุ่นเพื่อยืดหยุ่นที่เพียงพอแล้วได้รับแรงกระชากทันที  ซึ่งอาจมีผลทำให้เกิดการฉีกขาดของกล้ามเนื้อและเอ็นได้  เช่น กรณีของกล้ามเนื้อเอวเคล็ดจากการทำงาน (back strain) ในกรณีของการเคลื่อนที่ของหมอนรองกระดูกสันหลัง (Herniated lumbar disc) นั้นเกิดเนื่องจากแรงอัด ภายในหมอนรองกระดูกสันหลัง สูงเกินที่ผนังหุ้มรอบหมอนรองกระดูกสันหลัง(Annulus fibrous) จะทนทานได้เกิดการฉีกขาด และส่วนหมอนตามแนวฉีกขาดนี้ออกมาซึ่งมักจะเคลื่อนสู่ตำแหน่งของรากประสาท  เนื่องจากโครงสร้างของผนังรอบหมอนรองกระดูกสันหลังส่วนนี้บางกว่าส่วนอื่น

การวินิจฉัยโรคเพื่อการรายงาน
1. ประวัติการทำงาน ลักษณะงานหรือท่าทางการทำงานที่มีกิจกรรมซ้ำในท่าเดิมต่อเนื่องเป็นระยะเวลานาน หรือลักษณะงานทำให้เกิดการบาดเจ็บต่อกล้ามเนื้อหลังได้
2. จากประวัติและการตรวจร่างกายไม่พบสัญญาณอันตรายหรือปัจจัยเสี่ยงที่ทำให้เกิดอาการปวดหลัง เช่น
- ผู้ป่วยที่อายุน้อยกว่า 20 ปี หรือมากกว่า 55ปี
- การประสบอุบัติเหตุ เช่นตกจากที่สูง
- อาการปวดมากขึ้นเรื่อย ๆ
- ไข้และน้ำหนักตัวลด
-  ตรวจร่างกายพบกระดูกสันหลังมีรูปร่างผิดปกติ
- พบอาการเจ็บหน้าอก

:http://envocc.ddc.moph.go.th/contents/view/84

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
6.1 อาการปวดหลังส่วนล่างจากการทำงาน
6.1 อาการปวดหลังส่วนล่างจากการทำงาน
บุคคลที่มีแนวโน้มจะมีอาการปวดหลัง หรือมีพยาธิสภาพที่กระดูกสันหลังอยู่เดิม หรือมีพยาธิสภาพ ที่กระดูกสันหลังอยู่เดิม แต่ไม่แสดงอาการก่อนเข้าสมัครงาน เมื่อได้ทำงานชั่วระยะเวลาหนึ่งแล้วจึงเกิด อาการปวดหลังขึ้นมา ถ้าเป็นโรคร้ายแรงต้องออกจากงาน ปัจจัยเสี่ยงของการอาการปวดหลังจากการทำงาน เคยมีประวัติปวดหลังมาก่อน

ลักษณะงานและอาชีพที่เสี่ยง
ลักษณะงานที่ทำให้ปวดหลังได้แก่ คนที่ต้องทำงานประเภทแบกหาม ยกของหนัก อาชีพและงานที่เสี่ยงต่อการบาดเจ็บเฉียบพลัน เช่นการยกของที่อยู่ในท่าทางที่ไม่เหมาะสม อาชีพที่ก้มหรือบิดเอวเป็นประจำเนิ่นนาน เช่นอาชีพพยาบาล อาชีพที่นั่งทำงานกับพื้นเป็นประจำ อาชีพขับรถบรรทุก อาชีพทำงานนั่งโต๊ะ

อันตรายต่อระบบอวัยวะที่สำคัญของร่างกาย
อาการปวดหลัง หมายถึงอาการปวดที่เกิดขึ้นในบริเวณหลังของลำตัวตั้งแต่ระดับคอลงไปจนถึง ก้น
กบ (coccyx) แต่อาการปวดหลังส่วนใหญ่มักเกิดขึ้นในบริเวณบั้นเอวจนถึงก้นกบ หรือที่เรียกว่า อาการปวดหลังส่วนล่าง

การบาดเจ็บต่อโครงสร้างและเนื้อเยื่อต่าง ๆ บริเวณบั้นเอวเกิดขึ้นได้ 2 กรณี คือกรณีแรกการ
บาดเจ็บที่เกิดจากแรงกระทำที่มากผิดปกติ กระทำต่อโครงสร้างที่ผิดปกติ เช่นจากการถูกรถชน และกรณีที่สองเป็นการบาดเจ็บจากแรงกระทำที่ปกติแล้ว โครงสร้างที่ปกติทนได้แต่โครงสร้างที่เริ่มเสื่อมทรุดโทรมแล้วทนไม่ได้ หรือโครงสร้างส่วนนั้นยังไม่พร้อมรับแรงกระทำนั้น ๆ เช่นกล้ามเนื้อและเอ็นที่ยังไม่ได้รับการอุ่นเพื่อยืดหยุ่นที่เพียงพอแล้วได้รับแรงกระชากทันที ซึ่งอาจมีผลทำให้เกิดการฉีกขาดของกล้ามเนื้อและเอ็นได้ เช่น กรณีของกล้ามเนื้อเอวเคล็ดจากการทำงาน (back strain) ในกรณีของการเคลื่อนที่ของหมอนรองกระดูกสันหลัง (Herniated lumbar disc) นั้นเกิดเนื่องจากแรงอัด ภายในหมอนรองกระดูกสันหลัง สูงเกินที่ผนังหุ้มรอบหมอนรองกระดูกสันหลัง(Annulus fibrous) จะทนทานได้เกิดการฉีกขาด และส่วนหมอนตามแนวฉีกขาดนี้ออกมาซึ่งมักจะเคลื่อนสู่ตำแหน่งของรากประสาท เนื่องจากโครงสร้างของผนังรอบหมอนรองกระดูกสันหลังส่วนนี้บางกว่าส่วนอื่น

อาการปวดหลังที่อาจเกี่ยวเนื่องจากการประกอบอาชีพสามารถจำแนกได้ 3 กลุ่ม ดังนี้

1. กลุ่มอาการปวดหลังเฉียบพลัน ซึ่งเกิดจากการก้มยกของหรือการบิดเอวที่ผิดจังหวะ อาการปวดพบกระจายอยู่บริเวณแผ่นเอวเบื้องล่าง หรือบริเวณแก้มก้น อาจร้าวไปบริเวณ ต้นขา แต่ไม่เกินหัวเข่า อาการ ปวดเป็นมากขึ้นเมื่อมีการเคลื่อนไหว ถ้าได้พักหรือเคลื่อนไหวน้อยลงอาการปวดจะทุเลา

2. กลุ่มอาการปวดร้าวไปที่ขา ประวัติการเจ็บป่วยคล้ายกับกลุ่มแรกแต่มีอาการปวดร้าวไปที่ขา บริเวณน่องและปลายเท้า ซึ่งการปวดร้าวขึ้นกับรากประสาทที่เกี่ยวข้อง อาการอื่น ๆ ที่สำคัญ ได้แก่อาการ ปวดตามแนวรากประสาท ซึ่งแสดงออกโดยผลตรวจด้วยการโยกขาที่เหยียดตรง ในขณะที่ผู้ป่วยนอนให้ผล บวก อาจพบการอ่อนแรงของกล้ามเนื้อ และอาการชาของกล้ามเนื้อ กล้ามเนื้อ และพื้นที่ผิวหนังที่เลี้ยงด้วย รากประสาทที่เกี่ยวข้องตลอดจนอาการลดลงของ reflex ส่วนน้อยของผู้ป่วยกลุ่มนี้อาจมีอาการผิดปกติด้านการขับถ่ายอุจจาระ และปัสสาวะ ซึ่งเกิดจากการกดทับของรากประสาทกระเบนเหน็บหลายเส้น

3. กลุ่มอาการปวดล้าบริเวณน่อง ขณะเดินและผู้ป่วยต้องหยุดเดินหลังจากเดินได้ระยะทางหนึ่ง โรคกลุ่มนี้มักเกิดจากการตีบแคบของโพรงรากประสาท ซึ่งไม่เกี่ยวกับ ซึ่งไม่เกี่ยวเนื่องกับการบาดเจ็บจากการประกอบอาชีพ

การวินิจฉัยโรคเพื่อการรายงาน
1. ประวัติการทำงาน ลักษณะงานหรือท่าทางการทำงานที่มีกิจกรรมซ้ำในท่าเดิมต่อเนื่องเป็นระยะเวลานาน หรือลักษณะงานทำให้เกิดการบาดเจ็บต่อกล้ามเนื้อหลังได้
2. จากประวัติและการตรวจร่างกายไม่พบสัญญาณอันตรายหรือปัจจัยเสี่ยงที่ทำให้เกิดอาการปวดหลัง เช่น
- ผู้ป่วยที่อายุน้อยกว่า 20 ปี หรือมากกว่า 55ปี
- การประสบอุบัติเหตุ เช่นตกจากที่สูง
- อาการปวดมากขึ้นเรื่อย ๆ
- ไข้และน้ำหนักตัวลด
- ตรวจร่างกายพบกระดูกสันหลังมีรูปร่างผิดปกติ
- พบอาการเจ็บหน้าอก

การตรวจทางห้องปฏิบัติการ
1. การฉายภาพรังสีกระดูก
2. การตรวจทางหลังสีแม่เหล็ก (MRI)
3. CT (computerize tomography) scan

# data[].attributes.attachment_link.title
สำนักโรคจากการประกอบอาชีพ และสิ่งแวดล้อม

# data[].attributes.attachment_link.description
6.1 อาการปวดหลังส่วนล่างจากการทำงาน 6.1 อาการปวดหลังส่วนล่างจากการทำงาน บุคคลที่มีแนวโน้มจะมีอาการปวดหลัง หรือมีพยาธิสภาพที่กระดูกสันหลังอยู่เดิม หรือมีพยาธิสภาพ ที่กระดูกสันหลังอยู่เดิม ...

# data[].attributes.body
พยาบาล โรคที่อาจเกิดวัณโรคปอด (Tuberculosis)
ลักษณะที่สำคัญคือ โรคติดเชื้อแบคทีเรีย มัยโคแบคทีเรียม ทูเบอร์คูโลซิสที่อาจเกิดโรคที่อา ลักษณะงานและอาชีพที่เสี่ยง
ผู้ที่ทำงานในสถานประกอบกิจการที่อยู่อย่างแออัด ่

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
3.1 วัณโรคปอด

3.1 วัณโรคปอด (Tuberculosis)
ลักษณะที่สำคัญคือ โรคติดเชื้อแบคทีเรีย มัยโคแบคทีเรียม ทูเบอร์คูโลซิส (Mycobacterium tuberculosis) โดยมักทำให้เกิดโรคความผิดปกติที่ปอด

ลักษณะงานและอาชีพที่เสี่ยง
ผู้ที่ทำงานในสถานประกอบกิจการที่อยู่อย่างแออัด เช่น บ้านพักคนงาน เรือนจำ หรือกลุ่มบุคลากรด้านการแพทย์ที่มีหน้าที่ในการดูแลผู้ป่วยเช่น แพทย์ พยาบาล พนักงานช่วยเหลือผู้ป่วย คนงานที่ทำงานในสถานประกอบกิจการโม่ บด ย่อยหิน

อันตรายต่อระบบอวัยวะที่สำคัญของร่างกาย
การเกิดโรคติดต่อนี้เข้าสู่ร่างกายเกิดจากการสูดหายใจเอาละอองเสมหะจากลำคอและปอดที่เกิดจากการไอหรือจามของผู้ที่กำลังเป็นโรค หรือจากการสัมผัสอากาศที่มีฝุ่นละอองที่ปนเปื้อนเชื้อโรค โดยเชื้อโรคมีระยะเป็นเวลานานเป็นปีหรือสิบปี เมื่อร่ายกายอ่อนแอลงเชื้อโรคที่หลบอยู่ในร่างกายจะแสดงอาการของโรคออกมา

อาการและอาการแสดงของโรค ได้แก่มีไข้ต่ำ ๆ เบื่ออาหาร น้ำหนักตัวลด ไอเรื้อรัง บางครั้งมีเสมหะ
มีเลือดปน เหงื่อออกตอนกลางคืน ต่อมาเมื่อมีอาการรุนแรงมากขึ้นอาจมีอาการเจ็บหน้าอกและเหนื่อยหอบ หากเป็นมากจะมีน้ำในช่องเยื่อหุ้มปอด

การวินิจฉัยโรคเพื่อการรายงาน
1. ประวัติการทำงานที่สัมผัสใกล้ชิดกับผู้ป่วย
2. การทดสอบ Tuberculin test ที่ผิวหนังได้ผลบวก
3. การเก็บเสมหะตรวจทางห้องปฏิบัติการพบเชื้อ Mycobacterium tuberculosis
4. การถ่ายภาพรังสีทรวงอกพบลักษณะเข้าได้กับวัณโรคปอด

การตรวจทางห้องปฏิบัติการ
1. การเก็บเสมหะย้อมสีเพื่อหาเชื้อวัณโรค
2. การเก็บเสมหะเพาะเชื้อในจานเพาะเชื้อเพื่อหาเชื้อวัณโรค
3. การถ่ายภาพรังสีทรวงอกพบลักษณะเข้าได้กับวัณโรคปอด
3. การทดสอบ Tuberculin test ที่ผิวหนัง

# data[].attributes.attachment_link.title
สำนักโรคจากการประกอบอาชีพ และสิ่งแวดล้อม

# data[].attributes.attachment_link.description
3.1 วัณโรคปอด 3.1 วัณโรคปอด (Tuberculosis) ลักษณะที่สำคัญคือ โรคติดเชื้อแบคทีเรีย มัยโคแบคทีเรียม ทูเบอร์คูโลซิส (Mycobacterium tuberculosis) โดยมักทำให้เกิดโรคความผิดปกติที่ปอด ลักษณะงานและอาชีพที่เสี่ยง ผู้ที่ทำงานในสถานประกอบกิจการที่อยู่อย่างแออัด เช่น บ้านพักคนงาน เรือนจำ หรือกลุ่มบุคลากรด้านการแพทย์ที่มีหน้าที่ในการดูแลผู้ป่วยเช่น แพทย์ พยาบาล พนักงานช่วยเหลือผู้ป่วย คนงานที่ทำงานในสถานประกอบกิจการโม่ บด ย่อยหิน อันตรายต่อระบบอวัยวะที่สำคัญของร่างกาย การเกิดโรคติดต่อนี้เข้าสู่ร่างกายเกิดจากการสูดหายใจเอาละอองเสมหะจากลำคอและปอดที่เกิดจากการไอหรือจามของผู้ที่กำลังเป็นโรค หรือจากการสัมผัสอากาศที่มีฝุ่นละอองที่ปนเปื้อนเชื้อโรค โดยเชื้อโรคมีระยะเป็นเวลานานเป็นปีหรือสิบปี เมื่อร่ายกายอ่อนแอลงเชื้อโรคที่หลบอยู่ในร่างกายจะแสดงอาการของโรคออกมา อาการและอาการแสดงของโรค ได้แก่มีไข้ต่ำ ๆ เบื่ออาหาร น้ำหนักตัวลด ไอเรื้อรัง บางครั้งมีเสมหะ มีเลือดปน เหงื่อออกตอนกลางคืน ต่อมาเมื่อมีอาการรุนแรงมากขึ้นอาจมีอาการเจ็บหน้าอกและเหนื่อยหอบ หากเป็นมากจะมีน้ำในช่องเยื่อหุ้มปอด การวินิจฉัยโรคเพื่อการรายงาน 1. ประวัติการทำงานที่สัมผัสใกล้ชิดกับผู้ป่วย 2. การทดสอบ Tuberculin test ที่ผิวหนังได้ผลบวก 3.

# data[].attributes.headline
no.15 นส.พิมพ์ธิดา พิมพ์ศรี

# data[].attributes.subject
no.15 นส.พิมพ์ธิดา พิมพ์ศรี

# data[].attributes.body
ช่างเชื่อม
โดยปกติแล้วนั้น อาชีพช่างเชื่อมจะต้องเกี่ยวข้องกับสารเคมี ไฟฟ้าและรังสีต่างๆ อยู่แล้ว ซึ่งเหล่านี้ถือว่าเป็นสิ่งคุกคาม โดยคุกคามทางไหนบ้าง ก็ได้แก่
คุกคามทางกายภาพ
ก็คือพวกรังสีไฟฟ้าต่างๆที่ประกอบมากับขณะที่ต้องใช้อุปกรณ์ในการทำงาน แสงต่างๆ ไรงี้

คุกคามทางเคมี
ก็เป็นพวกสารตะกั่วต่างๆ โลหะหนักที่ต้องเชื่อม พวกแก๊สพิษต่างๆ

คุกคามทางการยศาสตร์
ในการเชื่อมก็จะมีการที่จะต้องก้มตัว เอี้ยวตัว ย่อตัว คุกเข่า ยืนนานๆ ถือเครื่องมือเชื่อมหนักๆ เกร็งเป็นเวลานาน หรือเข้าไปเชื่อมในที่แคบ ซึ่งทำให้กล้ามเนื้อ กระดูกเราอาจได้รับบาดเจ็บ อักเสบได้ หรืออาจเกิดอุบัติเหตุอื่นๆ ขณะเชื่อม ได้

คุกคามทางจิตวิทยาสังคม
ด้วยในประเทศไทยนั้นเศรษฐกิจไม่ได้ดีตลอด ช่างเชื่อมที่ไม่ได้ทำงานอยู่ในโรงงาน เป็นช่างที่มาเปิดร้านเชื่อมของตัวเองนั้นอาจจะทำให้รายได้ไม่ได้เข้ามาตลอด ซึ่งอาจส่งผลให้เกิดโรคเครียดได้

โดยโรคที่ช่างเชื่อมอาจจะเป็นได้นั้นมีมากมายเลยทีเดียว  โดยเฉพาะระบบทางเดินหายใจ เพราะอาจได้สูดดมควันที่ได้จากการเชื่อม โดยควันที่เกิดจากการเชื่อมมีส่วนประกอบของโลหะออกไซด์และสารเคลือบบนลวดเชื่อม ซึ่งฟูมที่เกิดขึ้นมีหลายชนิดขึ้นอยู่กับโลหะที่เชื่อม เช่น โครเมียม นิกเกิล  แมงกานีส เบอริลเลียม โคบอลต์  ตะกั่ว สังกะสี
อาจทำให้เกิดไข้ไอโลหะได้ มะเร็งปอด พิษต่อระบบประสาท
ระบบภูมิคุ้มกันขัดข้อง
หรืออาจเกิดไฟฟ้าช็อต เนื่องจากต้องใช้อุปกรณ์ไฟฟ้าในการเชื่อม ซึ่งถ้าไม่ระมัดระวัง จะส่งผลให้เกิดการบาดเจ็บรุนแรงจนถึงกับเสียชีวิต
มีโอกาสเกิดการบาดเจ็บต่อระบบกระดูกและกล้ามเนื้อได้ เป็นผลมาจากการคุกคามทางการยศาสตร์  และอาจเกิดโรคเครียดได้ เกิดการกดดันเรื่องรายได้ค่ะ

โดยผลกระทบที่กล่าวมานั้นเป็นเพียงส่วนน้อยที่อาจจะเกิดกับอาชีพช่างเชื่อม ยังมีผลกระทบทางด้านสุขภาพกายสุขภาพใจอีกมากมายที่ดิฉันยังไม่ได้บรรยายค่ะ หากต้องการศึกษาเพิ่มเติม เชิญที่ลิ้งที่แปะไว้ให้เลยค่ะ

แหล่งอ้างอิง
https://www.summacheeva.org/article/welder
https://thermal-mech.com/%E0%B8%AD%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%8A%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A1/

# data[].attributes.headline
อาชีพพนักงานในโรงงานอุตสาหกรรมเคมี โรคจากสารพิษตะกั่ว พิชชากร คชาพงษ์ 4/3 เลขที่ 14

# data[].attributes.subject
อาชีพพนักงานในโรงงานอุตสาหกรรมเคมี โรคจากสารพิษตะกั่ว พิชชากร คชาพงษ์ 4/3 เลขที่ 14

# data[].attributes.body
การทำงานในสถานประกอบกิจการในโรงงานอุตสาหกรรม กิจการขนส่ง การก่อสร้าง การบริการ หรืองานด้านเกษตรกรรม ซึ่งผู้ทำงานต้องสัมผัสกับสภาพการทำงาน สภาพแวดล้อมที่ผิดปกติ จึงทำให้มีโอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรคหรือการเจ็บป่วย โดยสาเหตุอาจมาจากการสัมผัสกับสารเคมีหรือเชื่อโรคที่แพร่กระจายอยู่ในสภาพแวดล้อมของการทำงาน ซึ่งก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพดังกรณีตัวอย่างโรค อันเนื่องมาจากการทำงาน ดังนี้โรคจากพิษของสารตะกั่วอุตสาหกรรมที่มีการใช้สารตะกั่ว เช่น ใช้ในโรงงานทำแบตเตอรี่ ใช้บัดกระโลหะ ชุบสังกะสีใช้เป็นส่วนผสมของยาฆ่าแมลง และตะกั่วอินทรีย์ในรูปของเตตราเอททีลเลดและเตตราเมททีลเลดใช้เป็นตัวกันน็อกของเครื่องยนต์ ทำให้เครื่องยนต์เดินเรียบโดยผสมในน้ำมันเบนซิน เป็นต้น1)      อาการเมื่อได้รับสารตะกั่ว ตะกั่วเข้าสู่ร่างกายได้โดยการกิน ดูดซึม การหายใจ เมื่อสารตะกั่วเข้าสู่ร่างกายจะเข้าไปสะสมในกระดูก ในระบบการไหลเวียนของโลหิต สะสมในกล้ามเนื้อจนเกิดอาการเป็นพิษ ทั้งแบบเฉียบพลันหรือเรื้อรัง1.1) อาการแบบเฉียบพลัน อาการทั่วไปของผู้ป่วยที่ได้รับสารตะกั่วในปริมาณสูงทันทีทันใด จะเกิดอาการปวดศีรษะ ปวดท้องอย่างรุนแรง ปวดบริเวณรอบสะดือ มีรสหวานในปาก เบื่อ อาการคลื่นไส้ อาเจียน บางรายการมีอาการทางสมอง ชัก หมดสติ และเสียชีวิตได้1.2) อาการแบบเรื้อรัง อาการที่ผู้ป่วยรับปริมาณสารตะกั่วเข้าไปเป็นประจำ ตลอดระยะเวลาการทำงาน สามารถสังเกตได้ คือ ร่างกายอ่อนแอ หมดแรง อ่อนเพลีย ปวดศีรษะ มึน ผอมซีด เบื่ออาหาร ท้องผู้ ท้องเดิน ปวดท้อง เป็นตะคริวบริเวณท้องเป็นระยะๆ อาการทางกล้ามเนื้อข้อมือห้อย เท้าห้อย มือสั่น ริมฝีปากสั่น กระตุก เป็นตะคริวบริเวณขา น่อง แขนขาลีบ เป็นอัมพาต2)      ระดับอันตรายและการควบคุมป้องกัน2.1) ระดับอันตราย ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องความปลอดภัยในการทำงานกำหนดค่ามาตรฐานของตะกั่วและสารประกอบอนินทรีย์ของตะกั่วที่ยินยอมให้มีอยู่ในบรรยากาศ การทำงานตลอดระยะเวลาการทำงาน มีได้ไม่เกิน 0.20 มิลลิกรัมต่อลูกบาศก์เมตรของอาการ                การตรวจทางห้องปฏิบัติการ โดยการตรวจเลือดในระดับตั้งแต่ 60 ไมโครกรัมต่อเดซิลิตรขึ้นไป ถ้ามีอาการให้วินิจฉัยว่าเป็นโรคพิษตะกั่ว
ผลการตรวจเลือดในระดับต่ำกว่า 60 ไมโครกรัมต่อเดซิลิตร แม้จะมีอาการหรือไม่มีอาการก็ตาม ถ้าผลการทดสอบมีผลบวก ให้วินิจฉัยว่าเป็นโรคพิษตะกั่ว2.2) วิธีการป้องกัน การป้องกันอันตรายจากสารตะกั่วใช้หลักการป้องกันอันตรายจากสภาพแวดล้อม ดังนี้
1. ลดปริมาณตะกั่วที่ฟุ้งกระจายในบริเวณสถานที่ทำงาน
2.ติดตั้งระบบระบายอากาศ
3.เก็บรวบรวมฝุ่น ไอระเหยและทำการขจัดให้ถูกวิธี
4.สวมใส่อุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคลเมื่อต้องทำงานสัมผัสกับตะกั่ว                5.ให้องน้ำให้คนทำงานทำความสะอาดร่างกาย
6.ให้คนงานรักษาอนามัยส่วนบุคคล เช่น ล้างมือก่อนรับประทานอาหาร ห้ามดื่มน้ำและสูบบุหรี่ภายในสถานที่ทำงาน เป็นต้น
7.มีการตรวจวัดปริมาณตะกั่วในบรรยากาศการทำงานเป็นประจำ                8.มีการตรวจสุขภาพประจำปี ในระยะที่เสี่ยงมากต้องตรวจสุขภาพทุก 6 เดือนhttps://sites.google.com/site/30917macchiato/home/khwam-plxdphay-ni-kar-prakxb-xachiph-ni-chumchn/rokh-cak-kar-thangan

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
โรคจากพิษของสารตะกั่ว

อุตสาหกรรมที่มีการใช้สารตะกั่ว เช่น ใช้ในโรงงานทำแบตเตอรี่ ใช้บัดกระโลหะ ชุบสังกะสีใช้เป็นส่วนผสมของยาฆ่าแมลง และตะกั่วอินทรีย์ในรูปของเตตราเอททีลเลดและเตตราเมททีลเลดใช้เป็นตัวกันน็อกของเครื่องยนต์ ทำให้เครื่องยนต์เดินเรียบโดยผสมในน้ำมันเบนซิน เป็นต้น

1) อาการเมื่อได้รับสารตะกั่ว ตะกั่วเข้าสู่ร่างกายได้โดยการกิน ดูดซึม การหายใจ เมื่อสารตะกั่วเข้าสู่ร่างกายจะเข้าไปสะสมในกระดูก ในระบบการไหลเวียนของโลหิต สะสมในกล้ามเนื้อจนเกิดอาการเป็นพิษ ทั้งแบบเฉียบพลันหรือเรื้อรัง

1.1) อาการแบบเฉียบพลัน อาการทั่วไปของผู้ป่วยที่ได้รับสารตะกั่วในปริมาณสูงทันทีทันใด จะเกิดอาการปวดศีรษะ ปวดท้องอย่างรุนแรง ปวดบริเวณรอบสะดือ มีรสหวานในปาก เบื่อ อาการคลื่นไส้ อาเจียน บางรายการมีอาการทางสมอง ชัก หมดสติ และเสียชีวิตได้

1.2) อาการแบบเรื้อรัง อาการที่ผู้ป่วยรับปริมาณสารตะกั่วเข้าไปเป็นประจำ ตลอดระยะเวลาการทำงาน สามารถสังเกตได้ คือ ร่างกายอ่อนแอ หมดแรง อ่อนเพลีย ปวดศีรษะ มึน ผอมซีด เบื่ออาหาร ท้องผู้ ท้องเดิน ปวดท้อง เป็นตะคริวบริเวณท้องเป็นระยะๆ อาการทางกล้ามเนื้อข้อมือห้อย เท้าห้อย มือสั่น ริมฝีปากสั่น กระตุก เป็นตะคริวบริเวณขา น่อง แขนขาลีบ เป็นอัมพาต

2) ระดับอันตรายและการควบคุมป้องกัน

2.1) ระดับอันตราย ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องความปลอดภัยในการทำงานกำหนดค่ามาตรฐานของตะกั่วและสารประกอบอนินทรีย์ของตะกั่วที่ยินยอมให้มีอยู่ในบรรยากาศ การทำงานตลอดระยะเวลาการทำงาน มีได้ไม่เกิน 0.20 มิลลิกรัมต่อลูกบาศก์เมตรของอาการ

การตรวจทางห้องปฏิบัติการ โดยการตรวจเลือดในระดับตั้งแต่ 60 ไมโครกรัมต่อเดซิลิตรขึ้นไป ถ้ามีอาการให้วินิจฉัยว่าเป็นโรคพิษตะกั่ว

ผลการตรวจเลือดในระดับต่ำกว่า 60 ไมโครกรัมต่อเดซิลิตร แม้จะมีอาการหรือไม่มีอาการก็ตาม ถ้าผลการทดสอบมีผลบวก ให้วินิจฉัยว่าเป็นโรคพิษตะกั่ว

2.2) วิธีการป้องกัน การป้องกันอันตรายจากสารตะกั่วใช้หลักการป้องกันอันตรายจากสภาพแวดล้อม ดังนี้

1. ลดปริมาณตะกั่วที่ฟุ้งกระจายในบริเวณสถานที่ทำงาน

2.ติดตั้งระบบระบายอากาศ

3.เก็บรวบรวมฝุ่น ไอระเหยและทำการขจัดให้ถูกวิธี

4.สวมใส่อุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคลเมื่อต้องทำงานสัมผัสกับตะกั่ว

5.ให้องน้ำให้คนทำงานทำความสะอาดร่างกาย

6.ให้คนงานรักษาอนามัยส่วนบุคคล เช่น ล้างมือก่อนรับประทานอาหาร ห้ามดื่มน้ำและสูบบุหรี่ภายในสถานที่ทำงาน เป็นต้น

7.มีการตรวจวัดปริมาณตะกั่วในบรรยากาศการทำงานเป็นประจำ

8.มีการตรวจสุขภาพประจำปี ในระยะที่เสี่ยงมากต้องตรวจสุขภาพทุก 6 เดือนโดยตรวจหาปริมาณตะกั่วในเลือด

# data[].attributes.attachment_link.description
โรคจากพิษของสารตะกั่ว อุตสาหกรรมที่มีการใช้สารตะกั่ว เช่น ใช้ในโรงงานทำแบตเตอรี่ ใช้บัดกระโลหะ ชุบสังกะสีใช้เป็นส่วนผสมของยาฆ่าแมลง และตะกั่วอินทรีย์ในรูปของเตตราเอททีลเลดและเตตราเมททีลเลดใช้เป็นตัวกันน็อกของเครื่องยนต์ ทำให้เครื่องยนต์เดินเรียบโดยผสมในน้ำมันเบนซิน เป็นต้น 1) อาการเมื่อได้รับสารตะกั่ว ตะกั่วเข้าสู่ร่างกายได้โดยการกิน ดูดซึม การหายใจ เมื่อสารตะกั่วเข้าสู่ร่างกายจะเข้าไปสะสมในกระดูก ในระบบการไหลเวียนของโลหิต สะสมในกล้ามเนื้อจนเกิดอาการเป็นพิษ ทั้งแบบเฉียบพลันหรือเรื้อรัง 1.1) อาการแบบเฉียบพลัน อาการทั่วไปของผู้ป่วยที่ได้รับสารตะกั่วในปริมาณสูงทันทีทันใด จะเกิดอาการปวดศีรษะ ปวดท้องอย่างรุนแรง ปวดบริเวณรอบสะดือ มีรสหวานในปาก เบื่อ อาการคลื่นไส้ อาเจียน บางรายการมีอาการทางสมอง ชัก หมดสติ และเสียชีวิตได้ 1.2) อาการแบบเรื้อรัง อาการที่ผู้ป่วยรับปริมาณสารตะกั่วเข้าไปเป็นประจำ ตลอดระยะเวลาการทำงาน สามารถสังเกตได้ คือ ร่างกายอ่อนแอ หมดแรง อ่อนเพลีย ปวดศีรษะ มึน ผอมซีด เบื่ออาหาร ท้องผู้ ท้องเดิน ปวดท้อง เป็นตะคริวบริเวณท้องเป็นระยะๆ อาการทางกล้ามเนื้อข้อมือห้อย เท้าห้อย มือสั่น ริมฝีปากสั่น กระตุก เป็นตะคริวบริเวณขา น่อง แขนขาลีบ เป็นอัมพาต 2) ระดับอันตรายและการควบคุมป้องกัน 2.1) ระดับอันตราย ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องความปลอดภัยในการทำงานกำหนดค่ามาตรฐานของตะกั่วและสารประกอบอนินทรีย์ของตะกั่วที่ยินยอมให้มีอยู่ในบรรยากาศ การทำงานตลอดระยะเวลาการทำงาน มีได้ไม่เกิน 0.20 มิลลิกรัมต่อลูกบาศก์เมตรของอาการ การตรวจทางห้องปฏิบัติการ โดยการตรวจเลือดในระดับตั้งแต่ 60 ไมโครกรัมต่อเดซิลิตรขึ้นไป ถ้ามีอาการให้วินิจฉัยว่าเป็นโรคพิษตะกั่ว ผลการตรวจเลือดในระดับต่ำกว่า 60 ไมโครกรัมต่อเดซิลิตร แม้จะมีอาการหรือไม่มีอาการก็ตาม ถ้าผลการทดสอบมีผลบวก ให้วินิจฉัยว่าเป็นโรคพิษตะกั่ว 2.2) วิธีการป้องกัน การป้องกันอันตรายจากสารตะกั่วใช้หลักการป้องกันอันตรายจากสภาพแวดล้อม ดังนี้ 1.

# data[].attributes.headline
นักบิน เสี่ยงเป็นมะเร็งผิวหนัง

# data[].attributes.subject
นักบิน เสี่ยงเป็นมะเร็งผิวหนัง

# data[].attributes.body
ฐิติชญา หาสังฆ์ 4/3 เลขที่ 5
ผลการวิจัยตีพิมพ์ลงในวารสารสมาคมแพทย์โรคผิวหนังอเมริกัน เผยแพร่เมื่อเร็วๆ นี้ ระบุว่าผู้ที่ทำงานเป็น นักบิน และพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน มีโอกาสเสี่ยงที่จะเป็นโรคผิวหนังมากกว่าคนทั่วไปถึง 2 เท่า
งานวิจัยดังกล่าวเป็นการวิเคราะห์รวบรวมงานศึกษาวิจัยจำนวน 19 ชิ้น ที่มีกลุ่มตัวอย่างมากกว่า 266,000 คน พบว่าอัตราการเป็นโรคมะเร็งผิวหนังของนักบินมีสูงกว่าบุคคลที่ใช้ชีวิตธรรมดาทั่วไปราว 2.21 ถึง 2.22 เท่าตัว ขณะที่พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินจะสูงกว่าคนทั่วไปอยู่ราว 2.09 หรือคิดเป็นอัตราเฉลี่ยราว 2 เท่าของคนทั่วๆ ไป โดยรายงานระบุว่าอัตราการเกิดโรคดังกล่าวเกี่ยวข้องกับรังสีอัลตราไวโอเลตที่เล็ดลอดผ่านหน้าต่างห้องนักบิน และหน้าต่างตัวเครื่องเข้ามาภายใน ขณะที่เครื่องบินบินอยู่ในระดับสูง

นักวิจัยระบุว่า ระดับความเข้มข้นของรังสีอัลตราไวโอเลตในระดับความสูง 30,000 ฟุตเหนือระดับน้ำทะเล ซึ่งเป็นระดับความสูงที่เครื่องบินโดยสารส่วนใหญ่ใช้บินนั้นจะมีอันตรายกว่าบนพื้นผิวโลกถึง 2 เท่า และระดับความเข้มข้นนั้นจะยิ่งสูงขึ้นไปอีกในกรณีที่เครื่องบินบินผ่านกลุ่มเมฆหนาซึ่งส่งผลให้แสงแดดสะท้อนเข้ามาในตัวเครื่องบินเพิ่มมากขึ้นถึง 85 เปอร์เซ็นต์ ทั้งนี้ จากผลการวิจัยดังกล่าวนักวิจัยระบุว่า แม้ว่ากลุ่มอาชีพนักบินและพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินจะทราบดีถึงความเสี่ยงในการทำงานเกี่ยวกับรังสีไอออนไนซ์

แต่อันตรายซึ่งเกิดจากรังสีอัลตราไวโอเลตนั้นยังไม่ได้รับการยอมรับกันว่าเป็นความเสี่ยงของงานอาชีพที่ต้องทำงานบนเครื่องบิน

# data[].attributes.headline
อาชีพ ผู้ใช้แรงงาน / กัญญาณัฐ ตั้งสัจจะ 23

# data[].attributes.subject
อาชีพ ผู้ใช้แรงงาน / กัญญาณัฐ ตั้งสัจจะ 23

# data[].attributes.attachment_link.title
รู้จัก"โรคปอดจากฝุ่นหิน" ผู้ใช้แรงงานต้องระวัง  : พบหมอรามา ช่วง Big Story 1 พ.ค.60 (2/5)

# data[].attributes.headline
พรรณกมล ศรีสวัสดิ์ 12 ( แอร์โฮสเตส )

# data[].attributes.subject
พรรณกมล ศรีสวัสดิ์ 12 ( แอร์โฮสเตส )

# data[].attributes.body
โรคกระดูกพรุน

ด้วยการทำงานที่ต้องยกของหนัก เอื้อมหยิบเก็บของบนที่สูง เข็นรถและเสิร์ฟอาหารเป็นประจำ จึงมีความเสี่ยงที่จะเกิดอาการปวดกล้ามเนื้อ บ่า สะบัก หัวไหล่ รวมไปถึงท่อนแขนได้อีกด้วย
https://www.sarirarak.com/single-post/2017/08/17/5-%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%8A-%E0%B8%9E-%E0%B9%80%E0%B8%AA-%E0%B8%A2%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%94-%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%AA-%E0%B8%AD%E0%B8%A1

# data[].attributes.headline
19 กัลย์กมล วิวัฒนนันทกุล

# data[].attributes.subject
19 กัลย์กมล วิวัฒนนันทกุล

# data[].attributes.body
โรคที่เกิดจากการประกอบอาชีพ "Call Center"
หลายคนคิดว่า อาชีพ Call Center เป็นอาชีพที่ทำงานสบาย นั่งอยู่ในห้องแอร์ตลอดวันแต่ความจริงแล้ว Call Center เป็นอาชีพที่ท้าทายและต้องตื่นตัวตลอดเวลา เพราะต้องมีทักษะในการเจรจาที่ดี มีความอดทน และการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดี Call Center จึงเป็นอาชีพบริการที่แบกรับความกดดันสูง อีกทั้งลักษณะงานยังต้องนั่งทำงานติดต่อกันหลายชั่วโมง ทำให้เสี่ยงต่อโรคได้โดยไม่รู้ตัว
1. โรคออฟฟิศซินโด เป็นโรคยอดฮิตของพนักงานออฟฟิศเลยก็ว่าได้ ด้วยลักษณะงานที่ต้องนั่งนานๆ ไม่มีการเคลื่อนไหว จึงเสี่ยงต่อโรคนี้ได้ง่าย จึงควรเปลี่ยนอริยาบถบ่อยๆ
2.โรคกระเพาะปัสสาวะอักเสบ พนักงานCall Center ต้องนั่งทำงานนานๆ ยิ่งช่วงเวลาเที่ยงที่คนใช้บริการมาก บางคนอาจกลั้นปัสสาวะเพื่อรับผิดชอบงานตรงหน้าก่อน จึงเป็นสาเหตุของโรคนี้ ดังนั้นจึงไม่ควรอั้นปัสสาวะ
3.โรคตาพร่ามัว สาเหตุเกิดจากลักษณะงานต้องใช้สายตาเพ่งหน้าจอหลายชั่วโมงติดต่อกัน ดังนั้นควรละสายตาจากหน้าจอบ้าง
4.โรคซึมเศร้า อาชีพที่ต้องแบกรับความกดดันมากๆ อาจทำให้เครียดโดยไม่รู้ตัว โรคนี้เกิดจากความผิดปกติของสารเคมีในสมอง “เซโรโทนิน” จึงควรหาเวลาไปพักผ่อนบ้าง
5.โรคอ้วน การทำงานในอิริยาบทเดิมๆ ไม่เพียงแต่ทำให้กล้ามเนื้ออ่อนล้าง่าย ยังทำให้ระบบเผาผลาญต่ำอีกด้วย เพราะร่างกายไม่ค่อยได้เคลื่อนไหว ทำให้บางคนเน้นทานอาหารที่หาได้ง่าย เร็ว แต่ไม่มีคุณค่าทางโภชนาการสักเท่าไหร่ ทานซ้ำๆ ติดต่อกัน จนเกิดการสะสมได้ ดังนั้นจึงควรหาเวลาเผาผลาญและทานอาหารที่เป็นประโยชน์ให้มากขึ้น

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
จ๊อบส์ดีบี ประเทศไทย

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"สวัสดีค่ะ ดิฉัน....ยินดีให้บริการค่ะ"

"กรุณาถือสายรอสักครู่นะคะ"

"ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ"

ประโยคที่คุ้นเคยจากน้ำเสียงนุ่มๆ ของพนักงาน Call Center อาชีพที่เราใช้บริการกันอยู่บ่อยๆ แต่ไม่เคยรู้เบื้องหลังการทำงานของพวกเค้าสักเท่าไหร่ อาชีพ Call Center มีหน้าที่บริการข้อมูลและให้คำปรึกษาเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ของแบรนด์ให้กับลูกค้า ทุกบริษัทจึงต้องให้ความสำคัญของกับบริการ Call Center เพื่อสร้างความประทับใจให้กับลูกค้า และยังเป็นการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีต่อแบรนด์อีกด้วย (รวมงาน Call Center จาก jobsDB ไว้ที่นี่ คลิกเลย)

หลายคนอาจมองว่า Call Center เป็นอาชีพที่ทำงานสบาย นั่งอยู่ในห้องแอร์ตลอดวัน เอาเข้าจริงกลับเป็นงานที่ท้าทายและต้องตื่นตัวตลอดเวลา เพราะอาศัยทักษะการเจรจาขั้นสูง ความอดทน และการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดี ต้องตอบข้อสงสัยของลูกค้าให้ครบถ้วนในเวลาอันสั้นที่สุด ไหนจะต้องรองรับอารมณ์ลูกค้าอีก Call Center จึงเป็นอาชีพบริการที่แบกรับความกดดันสูง อีกทั้งลักษณะงานยังต้องนั่งทำงานติดต่อกันหลายชั่วโมง หากทำงานหนักและเครียดเกินไป อาจละเลยการดูแลสุขภาพ ทำให้เสี่ยงต่อโรคได้โดยไม่รู้ตัว วันนี้เราเลยมีวิธีป้องกัน 5 โรคเสี่ยงของอาชีพนี้มาฝากกันค่ะ

1. โรค ออฟฟิศซินโดรม

ออฟฟิศซินโดรม จัดว่าเป็นโรคยอดฮิตของพนักงานออฟฟิศเลยก็ว่าได้ ด้วยลักษณะงานที่ต้องนั่งนานๆ อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ติดต่อกันหลายชั่วโมง ไม่ค่อยได้เคลื่อนไหว หรือนั่งทำงานผิดวิธี อาจส่งผลให้มีอาการปวดเมื่อย เกร็งตามกล้ามเนื้อ เช่น ปวดหลัง คอ บ่า ไหล่ สะบัก มักมีอาการปวดในบริเวณกว้าง ทำให้ไม่สามารถระบุตำแหน่งได้ชัด รวมไปถึงอาการชาที่นิ้ว แขน ข้อมือ เพราะเส้นประสาทถูกกดทับ หากไม่เปลี่ยนพฤติกรรมก็จะทำให้ปวดเรื้อรัง

วิธีป้องกันเริ่มแรกคือควรปรับท่าทางการนั่งให้ถูกต้อง หลังตรง ไม่ก้มหรือเงยจนเกินไป ปรับหน้าจอคอมพิวเตอร์ให้พอดีกับระดับสายตา ควรเปลี่ยนอิริยาบทการทำงานบ้าง ยืดเส้นยืดสาย ลุกจากที่นั่งเพื่อให้กล้ามเนื้อผ่อนคลาย นอกเหนือจากเวลางานควรหาเวลาออกกำลังกาย เช่น โยคะ เพราะชวยเพิ่มความยืดหยุ่นกล้ามเนื้อ หรือการวิ่งที่จะช่วยสร้างความแข็งแรงให้กับข้อต่อ

2. โรคกระเพาะปัสสาวะอักเสบ

โรคคู่หูที่มาพร้อมกับอาการออฟฟิศซินโดรมเช่นกัน โดยเฉพาะสาวๆ ต้องระวังไว้ อย่างที่เราเกริ่นไปแล้วว่า พนักงาน Call Center ต้องนั่งทำงานนานๆ ยิ่งช่วงเวลาเที่ยงที่คนใช้บริการมาก บางคนอาจกลั้นปัสสาวะเพื่อรับผิดชอบงานตรงหน้าก่อน แต่บอกเลยว่าไม่ควรทำอย่างยิ่ง หรือบางคนเลือกดื่มกาแฟ ชาไข่มุกแทน ซึ่งการดื่มน้ำน้อยก็เป็นสาเหตุสำคัญ สัญญาณน่าเป็นห่วงของโรคนี้ก็คือปัสสาวะบ่อย แต่ปัสสาวะไม่สุด รู้สึกแสบหรือมีเลือดออก มีอาการเจ็บท้องน้อยและเอว

วิธีป้องกันทำได้ง่ายๆ เลยแค่ดื่มน้ำให้มาก อย่างต่ำ 6-8 แก้วต่อวัน เพื่อให้ร่างกายขับของเสีย อย่าขี้เกียจ ลุกไปเข้าห้องน้ำ อย่ากลั้นปัสสาวะ หมั่นรักษาความสะอาดของจุดซ่อนเร้นอยู่เสมอ

หางานได้ง่ายกว่าเดิมผ่าน application บนมือถือจาก jobsDBทั้ง iOSและ Android โหลดเลย

3. โรคตาพร่ามัว

อาการตาพร่ามัวมักพบได้บ่อยเพราะลักษณะงานต้องใช้สายตาเพ่งหน้าจอหลายชั่วโมงติดต่อกัน การเพ่งสายตามากๆ จะทำให้มีอาการตาแห้ง ปวดตาอยู่บ่อยๆ ค่าสายตาเปลี่ยนแปลงแบบก้าวกระโดด

นอกจากนี้ยังเกิดจากการพักผ่อนน้อย ไม่ได้ทานข้าวอีกด้วย หากมีอาการรุนแรง อาจทำให้มองเห็นภาพไม่ชัด จนนำไปสู่โรคต้อลมและต้อเนื้อในอนาคต ซึ่งจะส่งผลต่อประสิทธิภาพการทำงาน

ทางแก้ควรหมั่นพักสายตาจากคอมพิวเตอร์บ้างทุกๆ 1-2 ชั่วโมง หลีกเลี่ยงการขยี้ตา รับประทานอาหารบำรุง สายตา เช่น ผักใบเขียว แครอท ไข่ และผลไม้ตระกูลเบอร์รี่

4. โรคซึมเศร้า

อาชีพที่ต้องแบกรับความกดดันมากๆ อาจทำให้เครียดโดยไม่รู้ตัว โรคนี้เกิดจากความผิดปกติของสารเคมีในสมอง "เซโรโทนิน" (Serotonin) รวมทั้งทัศนคติในแง่ลบที่มีตัวตัวเอง ปัญหาส่วนตัวจากเพื่อนร่วมงานหรือในครอบครัว สัญญานที่น่าเป็นห่วงของโรคนี้คือเครียดจนนอนไม่หลับ ทานอาหารได้น้อยลง อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ และสมาธิสั้น เป็นต้น

ถ้ามีอาการเหล่านี้ลองปรึกษาเพื่อนและคนใกล้ตัว จัดตารางงานให้เป็นระบบ หาเวลาไปพักผ่อน เปิดหูเปิดตาบ้าง เพราะชีวิตไม่ได้มีแต่งานอย่างเดียว พยายามอย่าเก็บตัวอยู่คนเดียว หากยังไม่ดีขึ้นอาจปรึกษาจิตแพทย์ เพื่อทำการรักษาตั้งแต่เนิ่นๆ เพราะโรคนี้ส่งผลต่อร่างกายมาก และเสี่ยงต่อโรคแทรกซ้อนตามมาด้วย

5. โรคอ้วน

การทำงานในอิริยาบทเดิมๆ ไม่เพียงแต่ทำให้กล้ามเนื้ออ่อนล้าง่าย ยังทำให้ระบบเผาผลาญต่ำอีกด้วย เพราะร่างกายไม่ค่อยได้เคลื่อนไหว ประกอบกับการทำงานที่ต้องแข่งกับเวลา ทำให้บางคนเน้นทานอาหารที่หาได้ง่าย เร็ว แต่ไม่มีคุณค่าทางโภชนาการสักเท่าไหร่ ทานซ้ำๆ ติดต่อกัน จนเกิดการสะสมไขมัน น้ำตาล ทำให้เป็นโรคอ้วนได้ ยังไม่นับในกรณีที่ยิ่งเครียด ยิ่งระบายไปกับการทานของจุกจิก จนทำให้น้ำหนักเพิ่มโดยไม่รู้ตัว โรคอ้วนยังเป็นสาเหตุให้เกิดโรคร้ายอื่นๆ ตามมา เช่น โรคเบาหวาน และโรคหัวใจ

วิธีป้องกันที่หลายคนรู้ แต่ไม่ค่อยจะทำกันก็คือการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการกิน เน้นมื้อหลักให้อิ่ม ลดของจุกจิก เลี่ยงอาหารรสหวานจัด เค็มจัด ไขมันสูง เน้นผักผลไม้ ให้ระบบขับถ่ายทำงานได้ดี และต้องไม่ลืมหาเวลาออกกำลังกายเบิร์นไขมัน หุ่นดีแล้วจะได้ใส่เสื้อผ้าสวยๆ ไปทำงาน

สุดท้ายนี้อยากให้ พนักงาน Call Center หรือคนที่กำลังจะก้าวเข้ามาในอาขีพนี้ รักษาสุขภาพให้ดีเอาไว้แต่เนิ่นๆ หาเวลาไปเที่ยวผ่อนคลายบ้าง อย่าปล่อยให้ตัวเองทำงานหนักเกินไป เงินที่หามาได้อาจจะเยอะก็จริง แต่ก็ไม่คุ้มกับค่ายารักษาโรคที่ตามมา ดูแลร่างกายให้แข็งแร็ง จะได้มีแรงทำอาชีพที่เรารักไปนานๆ 🙂

#icanbebetter

# data[].attributes.attachment_link.title
5 โรคเสี่ยงที่อาชีพ Call Center ต้องระวัง | จ๊อบส์ดีบี ประเทศไทย

# data[].attributes.attachment_link.description
"สวัสดีค่ะ ดิฉัน....ยินดีให้บริการค่ะ" "กรุณาถือสายรอสักครู่นะคะ" "ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ" ประโยคที่คุ้นเคยจากน้ำเสียงนุ่มๆ ของพนักงาน Call Center อาชีพที่เราใช้บริการกันอยู่บ่อยๆ แต่ไม่เคยรู้เบื้องหลังการทำงานของพวกเค้าสักเท่าไหร่ อาชีพ Call Center มีหน้าที่บริการข้อมูลและให้คำปรึกษาเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ของแบรนด์ให้กับลูกค้า ทุกบริษัทจึงต้องให้ความสำคัญของกับบริการ Call Center เพื่อสร้างความประทับใจให้กับลูกค้า และยังเป็นการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีต่อแบรนด์อีกด้วย (รวมงาน Call Center จาก jobsDB ไว้ที่นี่ คลิกเลย) หลายคนอาจมองว่า Call Center เป็นอาชีพที่ทำงานสบาย นั่งอยู่ในห้องแอร์ตลอดวัน เอาเข้าจริงกลับเป็นงานที่ท้าทายและต้องตื่นตัวตลอดเวลา เพราะอาศัยทักษะการเจรจาขั้นสูง ความอดทน และการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดี ต้องตอบข้อสงสัยของลูกค้าให้ครบถ้วนในเวลาอันสั้นที่สุด ไหนจะต้องรองรับอารมณ์ลูกค้าอีก Call Center จึงเป็นอาชีพบริการที่แบกรับความกดดันสูง อีกทั้งลักษณะงานยังต้องนั่งทำงานติดต่อกันหลายชั่วโมง หากทำงานหนักและเครียดเกินไป อาจละเลยการดูแลสุขภาพ ทำให้เสี่ยงต่อโรคได้โดยไม่รู้ตัว วันนี้เราเลยมีวิธีป้องกัน 5 โรคเสี่ยงของอาชีพนี้มาฝากกันค่ะ 1.

# data[].attributes.headline
อาชีพ พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน หรือ อาชีพ แอร์โฮสเตสและสจ็วต

# data[].attributes.subject
อาชีพ พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน หรือ อาชีพ แอร์โฮสเตสและสจ็วต

# data[].attributes.body
ภัทร์รวี ขจรไพร ม.4/3 เลขที่ 25
แอร์โฮสเตสและสจ็วต ถือเป็นอีกหนึ่งอาชีพในฝันของใครหลายคน ด้วยรายได้ที่สูงลิบลิ่ว มีเครื่องแบบที่สวยงามและได้ท่องเที่ยวไปในเมืองต่างๆ แต่เมื่อพิจารณาจากเนื้องานที่ต้องทำจะพบว่า ต้องเผชิญความเสี่ยงด้านสุขภาพค่อนข้างสูงถึงร้อยละ 62.3
ด้วยอาชีพนี้มีหน้าที่ ต้อนรับ อำนวยความสะดวก ตรวจสอบตั๋วและอธิบายวิธีการใช้อุปกรณ์รักษาความปลอดภัย รวมถึงให้บริการอาหารและเครื่องดื่ม แน่นอนว่าไม่สามารถหลีกเลี่ยงการสัมผัสผู้โดยสารที่มาจากหลายที่ได้ ซึ่งถ้าเกิดผู้โดยสารท่านนั้นเป็นโรคติดต่อที่เกี่ยวกับระบบทางลมหายใจ (หรือโรคติดต่ออื่น)
พนักงานต้อนรับก็จะเป็นคนที่ต้องสัมผัสกับสิ่งปนเปื้อนถึง 88% แถมร่างกายยังต้องปรับสภาพตามเวลาประเทศที่บินไป และบางรายพบอาการปวดหลังที่เกิดจากการยกของหนักเป็นประจำจนกระดูกสันหลังคด นอกจากนี้ยังมีผลการวิจัยจากทีมวิจัยของสหรัฐ ฯ ระบุว่า พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน เสี่ยงที่จะเป็น “มะเร็งผิวหนัง” มากกว่าคนทั่วไปถึง 2 เท่า เนื่องจากรังสีอัลตราไวโอเลตที่แทรกซึมในตัวเครื่องอีกด้วย

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
เรียนไอที : IT เทคโนโลยี สารสนเทศ วิทยาการ วิศวกรรม คอมพิวเตอร์ ธุรกิจ | AdmissionPremium.com

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
P' แพว AdmissionPremium

แอร์ฯ สจ๊วต ติดอันดับ 2 ใน 10 อาชีพที่มีความเสียงต่อสุขภาพที่สุด

ใครที่กำลังคิดจะเปลี่ยนงานหรือน้องๆ นักศึกษาคนไหนที่กำลังมองหางานทำ นอกจากความชอบส่วนตัว ความมั่นคง รายได้หรือค่าตอบแทน และสถานที่ทำงานแล้ว อยากบอกว่าในชีวิตการทำงาน ยังมีอีกหนึ่งเรื่องที่สำคัญและเป็นปัจจัยหลักที่ละเลยไม่ได้ นั่นคือเรื่องสุขภาพ เพราะในการทำงานของแต่ละอาชีพก็ย่อมมีความเสี่ยงต่อสุขภาพไม่มากก็น้อย

โดยเฉพาะอาชีพที่ติดอันดับรายได้ดีมาโดยตลอดอย่าง "พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน" ก็แฝงมาด้วยความเสี่ยงทางด้านสุขภาพเช่นกันจากรายงานของเว็บไซต์ businessinsider เรื่อง 10 อันดับอาชีพที่มีความเสี่ยงต่อสุขภาพมากที่สุดในอเมริกา ซึ่งอาชีพแอร์โฮสเตสหรือสจ๊วต ติดอันดับที่ 2 รองจากอาชีพทันตแพทย์ ที่มีความเสี่ยงต่อสุขภาพมากที่สุด

แอร์โฮสเตสและสจ็วต ถือเป็นอีกหนึ่งอาชีพในฝันของใครหลายคน ด้วยรายได้ที่สูงลิบลิ่ว มีเครื่องแบบที่สวยงามและได้ท่องเที่ยวไปในเมืองต่างๆ แต่เมื่อพิจารณาจากเนื้องานที่ต้องทำจะพบว่า ต้องเผชิญความเสี่ยงด้านสุขภาพค่อนข้างสูงถึงร้อยละ 62.3

ด้วยอาชีพนี้มีหน้าที่ ต้อนรับ อำนวยความสะดวก ตรวจสอบตั๋วและอธิบายวิธีการใช้อุปกรณ์รักษาความปลอดภัย รวมถึงให้บริการอาหารและเครื่องดื่ม แน่นอนว่าไม่สามารถหลีกเลี่ยงการสัมผัสผู้โดยสารที่มาจากหลายที่ได้ ซึ่งถ้าเกิดผู้โดยสารท่านนั้นเป็นโรคติดต่อที่เกี่ยวกับระบบทางลมหายใจ (หรือโรคติดต่ออื่น)

พนักงานต้อนรับก็จะเป็นคนที่ต้องสัมผัสกับสิ่งปนเปื้อนถึง 88% แถมร่างกายยังต้องปรับสภาพตามเวลาประเทศที่บินไป และบางรายพบอาการปวดหลังที่เกิดจากการยกของหนักเป็นประจำจนกระดูกสันหลังคด นอกจากนี้ยังมีผลการวิจัยจากทีมวิจัยของสหรัฐ ฯ ระบุว่า พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน เสี่ยงที่จะเป็น "มะเร็งผิวหนัง" มากกว่าคนทั่วไปถึง 2 เท่า เนื่องจากรังสีอัลตราไวโอเลตที่แทรกซึมในตัวเครื่อง

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
อาชีพที่เสียงต่อสุขภาพ

# data[].attributes.attachment_link.title
ระวัง! แอร์ฯ สจ๊วต ติดอันดับอาชีพที่มีความเสียงต่อสุขภาพที่สุด

# data[].attributes.attachment_link.description
P' แพว AdmissionPremium แอร์ฯ สจ๊วต ติดอันดับ 2 ใน 10 อาชีพที่มีความเสียงต่อสุขภาพที่สุด ใครที่กำลังคิดจะเปลี่ยนงานหรือน้องๆ นักศึกษาคนไหนที่กำลังมองหางานทำ นอกจากความชอบส่วนตัว ความมั่นคง ...

# data[].attributes.headline
วรกาญจน์ สิงห์พรมมา ม.4/3 เลชที่18 อาชีพ งานอุตสาหกรรมโลหะ งานตัดไม้ เลื่อยไม้ อุตสาหกรรมสิ่งทอ อุตสาหกรรมยางและพลาสติก อาชีพขับรถรับจ้าง 

# data[].attributes.subject
วรกาญจน์ สิงห์พรมมา ม.4/3 เลชที่18 อาชีพ งานอุตสาหกรรมโลหะ งานตัดไม้ เลื่อยไม้ อุตสาหกรรมสิ่งทอ อุตสาหกรรมยางและพลาสติก อาชีพขับรถรับจ้าง 

# data[].attributes.body
โรคการได้ยินเสื่อมจากเสียงดัง

.

เกิดจากการสัมผัสกับเสียงดังเป็นระยะเวลานานติดต่อกัน อาชีพที่พบบ่อย ได้แก่ งานอุตสาหกรรมโลหะงานตัดไม้ เลื่อยไม้ อุตสาหกรรมสิ่งทอ อุตสาหกรรมยางและพลาสติก อาชีพขับรถรับจ้าง เป็นต้น

.

ในปี พ.ศ. 2560 พบผู้ป่วยโรคการได้ยินเสื่อมเหตุเสียงดัง จำนวน 42,946 ราย คิดเป็นอัตราป่วยต่อประชากรแสนราย เท่ากับ 71.29 กลุ่มอาชีพที่พบผู้ป่วยมากที่สุด คือ กลุ่มอาชีพผู้ปลูกพืชไร่และพืชสวนกลุ่มคนงานรับจ้างทั่วไป และกลุ่มผู้ไม่มีงานทำ ตามลําดับ

.

อันตรายอย่างไร:

.

1.การสูญเสียการได้ยิน มี 2 ลักษณะ

- แบบชั่วคราว เกิดขึ้นเนื่องจากรับฟังเสียงดังมากๆ ในเวลาไม่นาน ทำให้เกิดหูอื้อ ถ้าหากหยุดรับฟังเสียงดัง การได้ยินจะคืนสู่สภาพปกติ

- แบบถาวร เกิดจากการรับฟังเสียงดังเป็นเวลานาน เชลล์ขนในหูชั้นในถูกทำลาย ทำให้รับฟังเสียงไม่ได้เกิดหูตึง หูพิการ

2. ผลเสียต่อร่างกายและจิตใจ

เกิดรำคาญ หงุดหงิด เครียด รบกวนการนอนหลับ ขาดสมาธิ ประสิทธิภาพการทำงานลดลง เป็นอุปสรรคต่อการสื่อสารทำงานทำให้เกิดอุบัติเหตุได้

.

วิธีป้องกัน:

.

1. หลีกเลี่ยงการทำกิจกรรมหรืออยู่บริเวณที่มีเสียงดัง หรือลดระยะเวลาที่สัมผัสเสียงดังต่างๆ

2. หากไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ให้ใส่ที่อุดหู ที่ครอบหูที่ได้มาตรฐาน อย่าพึ่งยานอนหลับ  ยากล่อมประสาท หากไม่ได้รับคำแนะนำจากแพทย์
https://www.google.co.th/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=&ved=2ahUKEwi9yt7kpoDzAhWmzTgGHU2QC-EQFnoECAQQAQ&url=https%3A%2F%2Fes-la.facebook.com%2FBanyachumchon.Rx%2Fposts%2F2113276335426416%2F&usg=AOvVaw3D0L0lds-SUw02QKMhtu15

# data[].attributes.headline
อาชีพ เกษตรกร การทำสวน การฉีดพ่นสารกำจัดศัตรูพืช

# data[].attributes.subject
อาชีพ เกษตรกร การทำสวน การฉีดพ่นสารกำจัดศัตรูพืช

# data[].attributes.body
ลักษิกาณ์ หาญณรงค์ ม.4/3 เลขที่17
โรคจากสารเคมีกำจัดศัตรูพืช
สารเคมีกำจัดศัตรูพืชสามารถจำแนกได้หลายรูปแบบทั้งนี้ขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ของการใช้
สารกำจัดศัตรูพืชสามารถเข้าสู่ร่างกายได้ 3 ทาง คือ การหายใจ ทางผิวหนัง และทางปาก
- การหายใจ  สารเคมีกำจัดแมลงที่เข้าสู่ร่างกายทางระบบการหายใจนั้น  อาจอยู่ในรูปฝุ่นหรือ
สารละลายฝุ่นที่มีขนาดเล็กจะเข้าสู่ระบบทางเดินหายใจมากกว่าฝุ่นที่มีขนาดใหญ่สำหรับสารเคมีในรูปสารละลายนั้น
-ทางผิวหนัง  การดูดซึมของสารเคมีผ่านทางผิวหนังเกิดการฉีดขาด  หรือมีบาดแผลอยู่จะมีการดูด สารได้ดีกว่าผิวหนังปกติ  นอกจากนี้ความสามารถในการละลายซึมผ่านผิวหนังของสารถ้าสารละลายได้ดีใน ไขมันจะถูกดูดซึมได้ดี
-ทางปาก บางคนเวลาฉีดสารกำจัดแมลง อาจจะไม่ได้ใช้ผ้าปิดปากทำให้สารเคมีนั้นเข้าผ่านช่องทางปากไปโดที่ไม่รู้ตัว ทำให้เกิดผลเสียต่อร่างกายได้
ลักษณะงานและอาชีพที่เสี่ยง
คนงานที่ประกอบอาชีพในอุตสาหกรรมสารเคมีกำจัดศัตรูพืช เกษตรกร การทำสวน การฉีดพ่นสารกำจัดศัตรูพืช
แหล่งที่มา - http://envocc.ddc.moph.go.th/contents/view/72
https://youtu.be/Xe3DzVq3C_Q

# data[].attributes.headline
2 กัลยารัช ปานปิ่น

# data[].attributes.subject
2 กัลยารัช ปานปิ่น

# data[].attributes.body
โรคที่เกิดจากการประกอบอาชีพอาชีพอุตสาหกรรมทอผ้า

สารที่กระตุ้นให้เกิดการหลั่งฮีสตามีน  ซึ่งมีอยู่ในฝุ่นฝ้ายอาจจะเป็นสาเหตุของการ เกิดโรค  โดยสารพิษดังกล่าวเป็นสารโมเลกุลขนาดเล็กที่มาจาก bractของต้นฝ้าย  โดยมีคุณสมบัติละลายน้ำ ได้และทนทานต่อความร้อน

นอกจากนี้อาจมีสาเหตุมาจากการรับสัมผัสต่อฝุ่นฝ้ายก่อให้เกิดการระคายเคืองต่อระบบทางเดินหายใจส่วนบนและหลอดลม ภาวะการระคายเคืองเหล่านี้เมื่อเป็นนาน ๆ เข้า จะนำไปสู่การเกิดภาวะโรคทางเดินหายใจอุดกั้นแบบเรื้อรัง อีกสาเหตุหนึ่งของการเกิดคือ อาจจะเกิดปฏิกิริยาของสารต่อร่างกายต่อสาร Endotoxin ที่พบในเชื้อแบคทีเรียแกรมลบ ที่ปนเปื้อนมากับฝุ่นฝ้าย

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
4.3 โรคบิสสิโนสิส

4.3 โรคบิสสิโนสิส (Byssinosis)
เป็นโรคที่เกิดการรับสัมผัสฝุ่นฝ้าย ป่าน ปอ ลินินเข้าในปอดแล้วเกิดปฏิกริยาทำให้เกิดอาการ อักเสบของปอด การหดเกร็งของหลอดลม และเกิดเป็นหอบหืดในที่สุด

ลักษณะงานและอาชีพที่เสี่ยง
ได้แก่ผู้ประกอบอาชีพอาชีพอุตสาหกรรมทอผ้า อุตสาหรรมทอกระสอบ

อันตรายต่อระบบอวัยวะที่สำคัญของร่างกาย
มีข้อมูลสนับสนุนว่าสารที่กระตุ้นให้เกิดการหลั่งฮีสตามีน ซึ่งมีอยู่ในฝุ่นฝ้ายอาจจะเป็นสาเหตุของการ เกิดโรค โดยสารพิษดังกล่าวเป็นสารโมเลกุลขนาดเล็กที่มาจาก bractของต้นฝ้าย โดยมีคุณสมบัติละลายน้ำ ได้และทนทานต่อความร้อน

นอกจากนี้อาจมีสาเหตุมาจากการรับสัมผัสต่อฝุ่นฝ้ายก่อให้เกิดการระคายเคืองต่อระบบทางเดินหายใจส่วนบนและหลอดลม ภาวะการระคายเคืองเหล่านี้เมื่อเป็นนาน ๆ เข้า จะนำไปสู่การเกิดภาวะโรคทางเดินหายใจอุดกั้นแบบเรื้อรัง อีกสาเหตุหนึ่งของการเกิดคือ อาจจะเกิดปฏิกิริยาของสารต่อร่างกายต่อสาร Endotoxin ที่พบในเชื้อแบคทีเรียแกรมลบ ที่ปนเปื้อนมากับฝุ่นฝ้าย

อาการแบบเฉียบพลัน (acute airways response ) หมายถึงภาวะที่ทางเดินหายใจมีการตอบสนองต่อการได้รับสัมผัสฝุ่นฝ้ายเป็นครั้งแรก โดยพบว่าอาจมีการลดลงของค่า FEV1 ก่อนและหลังการทำงาน

อาการแบบเรื้อรังหรือแบบดั้งเดิม คือ ลักษณะของโรคที่เป็นที่พูดถึงโดยทั่วไป ซึ่งระยะเวลาของการก่อตัวของโรคอาจใช้เวลา 20- 25 ปีของระยะเวลาการรับสัมผัสฝุ่น ลักษณะอาการของโรคในระยะเริ่มแรกคือ มีอาการแน่นหน้าอก และหายใจลำบาก โดยจะมีอาการรุนแรงมากที่สุดในช่วงวันแรกของการเข้าทำงานในแต่ละสัปดาห์ หลังจากที่หยุดงานในวันหยุด โดยผู้ป่วยจะมีอาการในขณะทำงานตลอดทั้งวัน จนกระทั่งเลิกงาน และในบางครั้งอาจมีอาการต่อในช่วงหลังเลิกงานด้วย อย่างไรก็ตามอาการดังกล่าวจะดีขึ้นในวันรุ่งขึ้น และจะรู้สึกเหมือนเป็นปกติในวันท้าย ๆของสัปดาห์การทำงาน การทดสอบสมรรถภาพปอดลดลง เมื่อผู้ป่วยมีอาการผิดปกติเกิดขึ้น และยังรับสัมผัสฝุ่นอยู่ อาการของโรคจะมีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยจะมีอาการรุนแรงมากขึ้นทั้งช่วงเวลาและความถี่ของการเกิดอาการผิดปกติ ซึ่งสามารถที่จะทำการตรวจได้โดยการทดสอบสมรรถภาพปอด

การวินิจฉัยโรคเพื่อการรายงาน
1. มีประวัติการทำงานทั้งในอดีต และหรือปัจจุบันที่เกี่ยวข้องกับการได้รับฝุ่นหรือใยฝ้าย ป่าน ปอ
และลินิน ติดต่อกันเป็นเวลากว่า 2 ปี
2. มีอาการ อาการแสดงเข้าได้กับอาการทางคลินิกของโรคบิสสิโนสิส
3. การฉายภาพรังสีทรวงอกผลปกติ
4. มีการตรวจสมรรถภาพปอดด้วยเครื่อง Spirometry

ผู้ป่วยที่มีอาการตั้งแต่ grade 1/2 ถึง 2 หรือผู้ป่วยที่มีอาการเข้าได้กับอาการทางคลินิกของบิสสิโนสิส และมีผลการตรวจสมรรถภาพของการทำงานของปอดปกติ จะต้องตรวจสมรรถภาพการทำงานของปอดอย่างน้อย 2 ครั้ง ในวันแรกของการกลับเข้าทำงานของสัปดาห์ คือตรวจครั้งแรกก่อนเข้าปฏิบัติงานและตรวจซ้ำเมื่อปฏิบัติงานต่อเนื่องไปแล้วไม่น้อยกว่า6- 8 ชั่วโมง ผลการตรวจสมรรถภาพการทำงานของปอดทั้ง 2 ครั้ง เมื่อนำมาเปรียบเทียบกัน จะพบว่ามี FEV1 ลดลงมากกว่าร้อยละ 10 หรือ

ผู้ป่วยที่มีอาการอยู่ใน grade 3 มักมีประวัติการทำงานเงินกว่า 5 ปี และมีสมรรถภาพการทำงานของปอดผิดปกติในวันที่ไม่ได้ทำงาน มี FEV1และ FEV1 / FEV ลดลงต่ำกว่าร้อยละ 80 และ 75 ของค่าปกติตามลำดับ

Schilling จำแนกอาการทางคลินิกของบิสสิโนสิสออกเป็น 4 ระดับดังต่อไปนี้
grade ½ - มีอาการไอแน่นหน้าอก หายใจไม่สะดวก หรืออาการระคายเคือง ของระบบทางเดินหายใจเป็นครั้งคราว ในวันจันทร์ หรือวันแรกของการกลับเข้าทำงาน
grade 1 - มีอาการไอแน่นหน้าอก หายใจไม่สะดวก หรือหายใจเร็วกว่าปกติทุกวันจันทร์หรือวันแรกของการกลับเข้าทำงาน
grade 2 - มีอาการแน่นหน้าอก หายใจไม่สะดวก หรือหายใจเร็วกว่าปกติ ทุกวันจันทร์หรือวันแรกที่เข้าทำงานและวันอื่น ๆของสัปดาห์ที่ทำงาน
grade 3 - มีอาการ แบบ grade 2 ร่วมกับการลดลงของสมรรถภาพการทำงานของปอดอย่างถาวร

การตรวจทางห้องปฏิบัติการ
1.การตรวจสมรรถภาพปอด
2. การฉายภาพรังสีทรวงอก

มาตรฐานสภาพแวดล้อมการทำงาน
ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องความปลอดภัยในการทำงานเกี่ยวกับภาวะแวดล้อม (สารเคมี ) โดยกำหนดให้ปริมาณฝุ่นฝ้ายในอากาศตลอกระยะเวลาการทำงานเฉลี่ย 8 ชั่วโมง ไม่เกิน1 mg/m3

# data[].attributes.attachment_link.title
สำนักโรคจากการประกอบอาชีพ และสิ่งแวดล้อม

# data[].attributes.attachment_link.description
4.3 โรคบิสสิโนสิส 4.3 โรคบิสสิโนสิส (Byssinosis) เป็นโรคที่เกิดการรับสัมผัสฝุ่นฝ้าย ป่าน ปอ ลินินเข้าในปอดแล้วเกิดปฏิกริยาทำให้เกิดอาการ อักเสบของปอด การหดเกร็งของหลอดลม และเกิดเป็นหอบหืดในที่สุด ...

# data[].attributes.headline
22 อัญชลิสา มหาคีตะ

# data[].attributes.subject
22 อัญชลิสา มหาคีตะ

# data[].attributes.body
โรคที่เกิดจากการประกอบอาชีพคนงานผลิตน้ำแข็ง

โรคจากความสั่นสะเทือน
หรือปัจจุบันนิยมเรียกกันว่า กลุ่มอาการผิดปกติจากความสั่นสะเทือนเฉพาะมือและแขน เป็นอาการผิดปกติที่เกิดกับนิ้วมือ มือ และแขน หรือจากการสัมผัสความเย็นจะเพิ่มความผิดปกติที่เกิดจากความสั่นสะเทือน เพราะอุณหภูมิที่ลดลงมีผลทำให้หลอดเลือดหดตัว เลือดไปเลี้ยงนิ้วมือลดลง และลดอุณหภูมิที่ผิวหนังของนิ้วมือ ส่งผลการรับประสาทสัมผัสลดลงอย่างถาวร เสียความถนัดของมือในการจับต้องอุปกรณ์ต่างๆ มีผลต่อการปฏิบัติงานและอาจก่อให้เกิดอันตรายได้

แหล่งที่มา :
https://www.sanook.com/health/16817/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
โรงพยาบาลนพรัตนราชธานี กรมการแพทย์ เผยผู้ที่ทำงานในโรงงานอุตสาหกรรม และอาชีพเกษตรกรเสี่ยงโรค ผิวหนัง ที่เกิดจากสารเคมี แนะสวมอุปกรณ์ป้องกัน หลีกเลี่ยงการสัมผัส หากมีอาการระคายเคือง หรือผดผื่นให้รีบไปพบแพทย์

โรคผิวหนัง จากสารเคมี

นายแพทย์สมศักดิ์ อรรฆศิลป์ อธิบดีกรมการแพทย์ เปิดเผยว่า โรคผิวหนังที่เกิดจากสารเคมี เป็นโรคที่พบบ่อยมากในกลุ่มผู้ที่ทำงานก่อสร้างโรงงานอุตสาหกรรม และอาชีพเกษตรกรรม เนื่องจากปัจจุบันมีการใช้วัสดุและสารเคมีที่ทำให้เกิดโรคผิวหนังอย่างแพร่หลาย มีการใช้งานที่ไม่เหมาะสม หรือหากสัมผัสถูกผิวหนังโดยตรงโดยไม่มีเครื่องป้องกัน จะทำให้เกิดการระคายเคืองเกิดผื่นคันภูมิแพ้ที่ผิวหนัง และอาจเป็นโรคผิวหนังได้

อาชีพเสี่ยงโรคผิวหนังจากสารเคมี

อาชีพที่มีความเสี่ยงที่ก่อให้เกิดโรคผิวหนังจากสารเคมีได้แก่

1. คนงานก่อสร้างที่ผสมปูนซีเมนต์

2. คนงานในโรงงานที่เกี่ยวข้องกับโลหะ เครื่องหนัง ยางสีย้อมผ้า กาวพลาสติก เส้นใยแก้ว สีพ่น รวมทั้งน้ำมันเบนซิน และน้ำมันเครื่อง

3. คนที่ต้องทำงานสัมผัสกับอุปกรณ์ที่ทำจากโลหะชุบนิกเกิล งานอุตสาหกรรมทำเครื่องหนัง ดอกไม้พลาสติก

4. เกษตรกรที่ต้องใช้ปุ๋ยสารกำจัดแมลงศัตรูพืช

วิธีป้องกันโรคผิวหนังจากสารเคมี

ผู้ที่ประกอบอาชีพดังกล่าวข้างต้นควรดูแล สุขภาพ ของตนเอง โดยเฉพาะผู้ที่เป็นภูมิแพ้ควรระวังเป็นพิเศษ โดยสวมอุปกรณ์ป้องกันสารเคมีก่อนเริ่มปฏิบัติงาน เช่น สวมถุงมือที่ทำจากวัสดุพีวีซีหรือยาง ใช้ผ้ากันเปื้อน หรือสวมชุดป้องกัน เป็นต้นโดยเลือกใช้อุปกรณ์ให้เหมาะสมกับงาน หากมีอาการแพ้หรือมีผื่นคันขึ้นตามผิวหนังให้รีบพบแพทย์ เพื่อรับการตรวจวินิจฉัยและรับการรักษาต่อไป

นายแพทย์สมบูรณ์ ทศบวร ผู้อำนวยการโรงพยาบาลนพรัตนราชธานี กล่าวเพิ่มเติมว่า เนื่องจากโรคผิวหนังทำให้เกิดการระคายเคือง ผื่นคัน และมักเป็นๆ หายๆ เกิดปัญหาทั้งร่างกายและจิตใจของผู้ป่วย ดังนั้นแนวทางการป้องกันโรคผิวหนังที่เกิดจากสารเคมี ได้แก่ หยุดสัมผัสสิ่งที่ทำให้เกิดอาการระคายเคืองหรือภูมิแพ้โดยเลือกใช้สารที่อันตรายน้อยกว่าหรือปรับปรุงวิธีการทำงานให้มีโอกาสสัมผัสกับสารต่างๆให้น้อยที่สุด หมั่นทำความสะอาดพื้นบริเวณที่ทำงานเป็นประจำ และใช้ครีมทามือเพื่อป้องกันสารระคายเคือง ช่วยให้ทำความสะอาดมือง่ายขึ้น หรือใช้ครีมให้ความชุ่มชื้นทาผิวช่วยลดความแห้งตึงของผิวได้ หากมีบาดแผลต้องรีบทำความสะอาด และปิดแผลด้วยผ้าปิดแผลที่สะอาด

ถ้าหากมีการระคายเคืองหรือผดผื่นเกิดขึ้น ควรรีบไปพบแพทย์โดยเร็ว เนื่องจากกรณีที่ผิวหนังแห้ง แตก เป็นแผล หากติดเชื้อจะทำให้โรคผิวหนังที่เป็นอยู่ลุกลามมากยิ่งขึ้น

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
โรคภูมิแพ้-โรคผิวหนัง

# data[].attributes.attachment_link.title
4 อาชีพเสี่ยง "โรคผิวหนังจากสารเคมี"

# data[].attributes.attachment_link.description
โรงพยาบาลนพรัตนราชธานี กรมการแพทย์ เผยผู้ที่ทำงานในโรงงานอุตสาหกรรม และอาชีพเกษตรกรเสี่ยงโรค ผิวหนัง ที่เกิดจากสารเคมี แนะสวมอุปกรณ์ป้องกัน หลีกเลี่ยงการสัมผัส หากมีอาการระคายเคือง ...

# data[].attributes.headline
พนักงานเก็บขยะฟั

# data[].attributes.body
พนักงานเก็บขยะ
ฟันแฟลต จน "ปอดพัง" เหตุสูดดมกลิ่นขยะ สะสมหลายปี

ผลมาจากการสูดดมกลิ่น เหม็นเน่าสะสมเป็นระยะเวลานานหลายปี เสี่ยงเกิดโรคทางเดินหายใจ โรคปอด ภูมิแพ้ด้วย ดังที่ นายบุญรอด ประกอบทรัพย์ พนักงานทั่วไป เก็บขนมูลฝอย ปฏิบัติหน้าที่ตำแหน่งผู้ช่วยหัวหน้าคนงาน ซึ่งก่อนดำรงตำแหน่งในปัจจุบัน ก็เริ่มจากเจ้าหน้าที่เก็บขยะ 4-5 ปี และทำให้เป็นโรคเกี่ยวกับทางเดินหายใจจากการฟันแฟลต เมื่อไปพบแพทย์ พบว่าเป็นหลอดลมอักเสบ หากทำต่อไปเสี่ยงเป็นวัณโรค

“เคยฟันแฟลต โดนกระป๋องอะไรไม่รู้ ก็สูดสารพิษเข้าจนไอ ในปล่องจะมีก๊าซสะสมของเสีย เวลาฟันแฟลต ทำให้ไอหนักเกือบสองอาทิตย์ไปหาหมอพบว่าเป็นหลอดลมอักเสบ แต่ถ้านานไปอาจเป็นวัณโรคปอด”อดีตเจ้าหน้าที่เก็บขยะย้อนเล่าเหตุการณ์
ที่มา :https://www.thairath.co.th/scoop/1581950

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
เบื้องหลังการทำงาน หลัง ทีมข่าวเฉพาะกิจไทยรัฐออนไลน์ได้ลงพื้นที่เกาะติดชีวิต ติดตามดูภารกิจทีมเจ้าหน้าที่เก็บขยะ สำนักงาน เขตดินแดง ซึ่งเป็นพื้นที่ถนนคับแคบ และมีชุมชนแออัดมาก บางซอยมีรถประชาชนจอดหน้าบ้าน

ตลอดการทำงาน 8 ชั่วโมงทำให้รู้ว่า พวกเขาทุ่มเท ทำงานหนักอย่างเต็มที่ ต้องเดินเข้าซอยไกลหลายร้อยเมตร เพื่อ ชัก ลาก กลิ้งเข็นถังขยะคนละไม่ต่ำกว่า 50 เที่ยวต่อซอย เพื่อมาที่รถ และนำถังไปวางไว้จุดเดิม กว่าจะเก็บขยะหมดต้องเดินไปกลับ ยกถังขยะที่หนักเกิน 100 กิโลฯ

อาชีพ "พนง.เก็บขยะ" ต้องพก "ใจ" มาทำล้วนๆ

นายนที นรากรณ์ เจ้าหน้าที่งานรักษาความสะอาด ปฏิบัติงาน ฝ่ายรักษาความสะอาด สำนักงานเขตดินแดง เปิดเผยข้อมูลกับทีมข่าวฯ ว่า กทม. มีรถเก็บขยะ 2 ประเภท คือ สีเหลือง ของกทม. 1,500 คัน ซึ่งใช้งานมานานหลายสิบปี บางคันเริ่มเสื่อมสภาพ และรถเก็บขยะสีเขียวของเอกชนมีขนาดความจุ 2 พันตัน และ 5 พันตัน กทม.ว่าจ้าง 500 คัน รวมทั้งสิ้น 2,000 คันต่อวัน

รถขยะ 1 คัน จะมีเจ้าหน้าที่ทั้งหมด 5 คน ประกอบด้วย คนขับรถ 1 คน และเจ้าหน้าที่เก็บขยะ 4 คน ทำงานกันเป็นทีม โดยรถวิ่งเก็บขยะ 2 เที่ยวต่อคืน เมื่อทีมชุดแรกเก็บขยะจนอัดบีบเต็มรถ และนำขยะไปทิ้งปลายทางที่โรงกำจัดขยะของ กทม. ตั้งอยู่บริเวณซอยอ่อนนุช 86 แล้ว จะมีเจ้าหน้าที่เก็บขยะชุดใหม่มาทำหน้าที่ต่อ

เก็บขยะมาราธอน 6-10 ชั่วโมง "ขาขาด" อุบัติเหตุไม่คาดคิด

"รถขยะสตาร์ตเครื่องตลอดเวลาเพราะต้องใช้แรงในการอัดขยะ อาจมีเสียงดังบ้าง บางครั้งถอยรถก็ตะโกนบอกกันเพราะซอยคับแคบ มีรถประชาชนจอดอยู่ ทุกคนพยายามเต็มความสามารถเพื่อลดปัญหาการจราจร ทำบ้านเมืองให้สะอาดเต็มที่ตามนโยบาย อยากให้ประชาชนเข้าใจ เห็นใจการปฎิบัติหน้าที่ อันไหนช่วยได้ก็ช่วยกัน คัดแยกขยะ เพื่อลดความเสี่ยงของเจ้าหน้าที่ที่ต้องเจอทุกวันคือกลิ่นเหม็นจนเกิดปัญหาระบบทางเดินหายใจ ท้องร่วง ท้องเสีย" นายนทีกล่าว

"ไม้จิ้มลูกชิ้น"หรือ "ก้างปลา" ทำ "นิ้วแหว่ง" ตลอดชีวิต

อันตรายและอุบัติเหตุจากการไม่แยกขยะ เจ้าหน้าที่เก็บขยะทุกคนเจอจนชิน ทั้งไม้จิ้มลูกชิ้นแหลมๆ ทิ่ม แก้วแตก กระจกแตกบาดมือ แม้จะป้องกันและระวังโดยการใส่ถุงมือ 2 ชั้นแล้วก็ตาม

ทีมข่าวฯ ถามถึงเหตุผลที่ยังทำอาชีพนี้ ทั้งๆ ที่ได้รับอันตรายจนนิ้วแหว่งมาแล้ว ทำไมจึงเลือกทำต่อ นายสวองกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า
"งานสกปรกที่คนส่วนใหญ่รังเกียจ ในเมื่ออาสาตัวมาทำแล้วก็ต้องทำให้เต็มที่ ช่วยเหลือประชาชนไปเพื่อทำความสะอาดของ กทม.ให้ดีที่สุด" นายสวองกล่าวด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น
เศษเงิน ซากแมวตาย ชัก ลากถังขยะหนัก 200 กิโลฯ

ขั้นตอนการทำงานเพื่อความรวดเร็ว นายอนุวัตน์ อธิบายกับทีมข่าวฯ ว่า กทม.มีถังขยะขนาด 100 ลิตร กับ 200 ลิตร หากขยะในถังใดมีน้อยก็ยกเทใส่รวมถังเดียวให้เต็ม แล้วก็ลาก กลิ้งออกมาทีละถัง หรือสองถังพร้อมกัน ถังขยะมีน้ำหนัก 100-200 กิโลฯ ซึ่งคนเดียวลาก 2 ถังเป็นประจำ ฤดูที่ทำงานลำบากสุด คือ ฤดูฝน
"ฝนตก ฟ้าร้องก็ต้องตากฝน ต้องลุย รอฝนหยุดไม่ได้ ขยะจะเน่า เวลาฝนตกก็จะทำงานเหนื่อยหนักเท่าตัว เพราะขยะหนักมากขึ้นกว่าเดิมจากน้ำฝนที่ลงถัง" นายอนุวัตน์บอกเหตุผล
"ฟันแฟลต" งานหนักสาหัส เหม็นเน่าที่สุด คนใหม่ทำวันเดียว ลาออก

"ฟันแฟลต" คือการโกยขยะที่กลิ่นเหม็นเน่าออกจากปล่องทิ้งขยะตักใส่ตะกร้าจนเต็ม แล้วเข็นอย่างทุลักทุเลตามทางเดินที่คับแคบ ออกมาเทที่รถขยะ ซึ่งต้องทำลักษณะนี้รวมทั้งหมด 20 ปล่อง กว่าจะแล้วเสร็จใช้เวลาเกือบ 2-3 ชั่วโมง

ยาคลายเส้น สิ่งจำเป็นของคนอาชีพ "เก็บขยะ" ที่อายุมาก

ส่วนกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงนั้นไม่รู้สึกเหม็นแต่อย่างใด เพราะชินชาแล้ว ส่วนอุบัติเหตุที่เคยเกิดขึ้น บางครั้งโดนกระเบื้องบาด ด้วยอายุงาน 12 ปี ทำให้นายสมนึกต้องมีปัญหาระยะยาวต่อสุขภาพ คือ อาการปวดหลัง และต้องกินยาคลายเส้นแก้ปวดเมื่อย

"เวลาปวดเมื่อยก็กินยาคลายเส้น ทำงานต่อสักพักก็หาย ถังที่ยกแต่ละคืนหนักหลายร้อยโล คืนหนึ่งยกหลายร้อยครั้ง กลิ่นขยะเหม็นเน่าติดตัว จนชินกลิ่นแล้ว ครอบครัวก็ชินแล้วเหมือนกัน เพราะกลิ่นจะเหม็นติดตัวกลับไปด้วย" นายสมนึกกล่าวขณะกำลังฟันแฟลต

ฟันแฟลต จน "ปอดพัง" เหตุสูดดมกลิ่นขยะ สะสมหลายปี

"เคยฟันแฟลต โดนกระป๋องอะไรไม่รู้ ก็สูดสารพิษเข้าจนไอ ในปล่องจะมีก๊าซสะสมของเสีย เวลาฟันแฟลต ทำให้ไอหนักเกือบสองอาทิตย์ไปหาหมอพบว่าเป็นหลอดลมอักเสบ แต่ถ้านานไปอาจเป็นวัณโรคปอด" อดีตเจ้าหน้าที่เก็บขยะย้อนเล่าเหตุการณ์

เบื้องหลัง "แยกขยะ" เพื่อความปลอดภัย นำขายคือรายได้เสริม

อาชีพเก็บขยะเสี่ยงชีวิต เสี่ยงอุบัติเหตุ เป็นงานที่เสียสละอย่างแท้จริง แต่ก็ยังมีเสียงวิจารณ์ที่ไม่เข้าใจในการทำงานของพวกเขา โดยมองว่าการที่ไม่แยกขยะจากบ้านตนเอง เพราะสุดท้ายแล้วเจ้าหน้าที่ก็นำขยะมาเทรวมกันหมดนั้น

ป้องกันการเกิดอันตราย เมื่อกดแรงอัดขยะของรถจะได้ไม่กระเด็นแตกใส่หน้า อีกทั้งการฉีกถุงเพื่อแยกขยะยังช่วยให้สามารถอัดขยะได้จำนวนมากขึ้น ส่วนการนำขยะแยกแล้วไปขาย เป็นรายได้เสริมของเจ้าหน้าที่ถือเป็นประโยชน์ทางอ้อม

"ถุงขยะที่มัดต้องฉีก เพราะอัดขยะได้ง่าย ถ้าไม่ฉีก พออัดขยะเข้าไปจะทำให้พื้นที่ในรถจุขยะเต็มเร็ว ถ้าไม่คัดแยก ขยะอาจเก็บไม่หมดซอย เพราะอัดขยะไม่ได้ ของบวม แข็ง อัดแล้วจะคืนตัว กระเด้ง ทำให้เต็มเร็ว" ว่าที่ร้อยตรีให้เหตุผล

จากการเกาะติดชีวิต "เจ้าหน้าที่เก็บขยะ" เขตดินแดงในครั้งนี้ของทีมข่าวฯ สะท้อนให้เห็นถึงคุณภาพชีวิตของพวกเขาที่ต้องอยู่ท่ามกลางความเสี่ยงทุกวินาที เมื่อทราบข้อเท็จจริงทั้งหมดจากพวกเขาแล้ว ผู้ที่เคยคิดดูถูก หรือเดินหนีห่างด้วยกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ของพวกเขา คงจะมีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ และช่วยกันแยกขยะกันมากขึ้น เพราะหลายคนคงลืมไปว่า "ถ้าไม่มีพวกเขา บ้านเมืองก็คงไม่สะอาด"

สืบเสาะข่าว รับเรื่องราวร้องทุกข์ สามารถส่งเรื่องราว หรือประเด็นปัญหาของท่านมาได้ที่

# data[].attributes.attachment_link.title
ขาขาด ปอดพัง เจาะชีวิตมือปราบขยะ อาชีพผู้เสียสละ "ฟันแฟลต" สาหัสสุด (คลิป)

# data[].attributes.attachment_link.description
เบื้องหลังการทำงาน หลัง ทีมข่าวเฉพาะกิจไทยรัฐออนไลน์ได้ลงพื้นที่เกาะติดชีวิต ติดตามดูภารกิจทีมเจ้าหน้าที่เก็บขยะ สำนักงาน เขตดินแดง ซึ่งเป็นพื้นที่ถนนคับแคบ และมีชุมชนแออัดมาก บางซอยมีรถประชาชนจอดหน้าบ้าน ตลอดการทำงาน 8 ชั่วโมงทำให้รู้ว่า พวกเขาทุ่มเท ทำงานหนักอย่างเต็มที่ ต้องเดินเข้าซอยไกลหลายร้อยเมตร เพื่อ ชัก ลาก กลิ้งเข็นถังขยะคนละไม่ต่ำกว่า 50 เที่ยวต่อซอย เพื่อมาที่รถ และนำถังไปวางไว้จุดเดิม กว่าจะเก็บขยะหมดต้องเดินไปกลับ ยกถังขยะที่หนักเกิน 100 กิโลฯ อาชีพ "พนง.เก็บขยะ" ต้องพก "ใจ" มาทำล้วนๆ นายนที นรากรณ์ เจ้าหน้าที่งานรักษาความสะอาด ปฏิบัติงาน ฝ่ายรักษาความสะอาด สำนักงานเขตดินแดง เปิดเผยข้อมูลกับทีมข่าวฯ ว่า กทม. มีรถเก็บขยะ 2 ประเภท คือ สีเหลือง ของกทม.

# data[].attributes.headline
อาชีพเกษตรกรผู้ปลูกพืชผักและพืชไร่ 

# data[].attributes.subject
อาชีพเกษตรกรผู้ปลูกพืชผักและพืชไร่ 

# data[].attributes.body
โรคกระดูกและกล้ามเนื้อ

.

ภาวะผิดปกติของกระดูกและกล้ามเนื้อ เป็นกลุ่มโรคที่มีสาเหตุมาหลายปัจจัย จากท่าทางซ้ำๆ หรือ

การออกแรงเกินกำลัง
อันตรายอย่างไร:

.

ปวดหลัง ปวดหลังส่วนล่าง เยื่อหุ้มข้อและปลอกเอ็นอักเสบ นิ้วล็อค นิ้วไกปืน นิ้วลั่น ความผิดปกติของเนื้อเยื่ออ่อน เนื่องจากการใช้งานมากเกินและแรงกดทับ เอ็นยึดกระดูกอักเสบ

.

วิธีป้องกัน:

1. ปรับท่าทางการทำงานให้เหมาะสมกับลักษณะและประเภทของงาน

2. ไม่ออกแรงหรือยกของน้ำหนักเกินกำลัง หาอุปกรณ์ช่วยยกของหนัก

5. ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ

4. รับประทานอาหารที่มีประโยชน์ต่อกระดูกและข้ออย่างสม่ำเสมอ

น.ส.ภัทรธิดา ศรีมา ม.4/3 เลขที่ 30

# data[].attributes.headline
อาชีพทันตกรรม

# data[].attributes.subject
อาชีพทันตกรรม

# data[].attributes.body
สวรรญา สาเลือก ม.4/3 เลขที่21
อาชีพทันตกรรม อาชีพที่เสี่ยงโควิด-19

แม้จะเป็นอาชีพที่ว่ากันว่ารายได้ดี แต่ก็จัดเป็นอันดับที่ 1 อาชีพที่มีค่าเฉลี่ยความเสี่ยงด้านสุขภาพสูงที่สุด โดยสูงถึง 65.4 เปอร์เซนต์ ซึ่งมาจาก 3 สาเหตุสำคัญ คือ การสัมผัสกับสารปนเปื้อนที่มีความเสี่ยงสูงถึง 84% การสัมผัสกับโรคและการติดเชื้อ และการใช้ระยะเวลาในการนั่งทำงานทั้งวัน

โดยหน้าที่หลักของทันตแพทย์คือ ตรวจสอบวินิจฉัยและรักษาโรคที่ได้รับบาดเจ็บและเกิดความผิดปกติของฟันและช่องปากด้วยการศัลยกรรม ให้ยา และวิธีการอื่นๆ ตามความจำเป็น รวมถึง พิมพ์ปากและจำลองแบบของเหงือกและส่วนอื่นๆ ของปาก เพื่อใช้ในการประดิษฐ์ฟันปลอม และใส่เครื่องยึดเพื่อจัดฟันที่มีลักษณะผิดปกติ หรือเกให้อยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง จะเห็นได้ว่าต้องสัมผัสกับเชื้อโรคภายในช่องปากของคนไข้อยู่ตลอดเวลา

# data[].attributes.attachment_link.title
[The Columnist] อาชีพทันตกรรม อาชีพที่เสี่ยงโควิด-19 มากที่สุด

# data[].attributes.attachment_link.description
อาชีพทันตกรรม อาชีพที่เสี่ยงโควิด-19 มากที่สุด

# data[].attributes.headline
อาชีพก่อสร้าง 

# data[].attributes.subject
อาชีพก่อสร้าง 

# data[].attributes.body
โรคปอดฝุ่นหิน   เกิดขึ้นเนื่องจาก การสูดหายใจเอาฝุ่นทรายหรือฝุ่นหินต่างๆ ที่มีสาร ซิลิคอนไดออกไซด์หรือเรียกว่าผลึกซิลิก้าเข้าไปในปอด ซึ่งส่วนมากจะพบในหินทราย โดยเฉพาะฝุ่นที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 0.05-5 ไมครอน ซึ่งสามารถเข้าไป อยู่ในถุงลมปอดได้ โดยจะถูกเม็ดเลือดขาวในปอดจับกิน และมีผลทำให้เกิดปฏิกิริยาต่อเนื้อปอด ซึ่งต่อมาจะก่อให้เกิดพังผืดที่เนื้อปอด เมื่อยัง คงหายใจเอาฝุ่นที่มีซิลิกอนไดออกไซด์เข้าไปในปอดอย่างต่อเนื่องมากขึ้น และการป้องกันควบคุมไม่เหมาะสม ในที่สุดจะทำให้เนื้อปอดเสีย เป็นวงกว้าง จนทำให้ปอดไม่สามารถทำงานได้ตามปกติ

ปวริศา ผลเนตร 11
แหล่งที่มา:
http://thn244466pe.blogspot.com/p/blog-page_6.html

# data[].attributes.headline
ธัญสิริ ธงภักดิ์ 24 อาชีพพนังงานออฟฟิต/โรคออฟฟิศซินโดรม

# data[].attributes.subject
ธัญสิริ ธงภักดิ์ 24 อาชีพพนังงานออฟฟิต/โรคออฟฟิศซินโดรม

# data[].attributes.body
https://youtu.be/Q7AFpUzsLzU

# data[].attributes.attachment_link.title
ภัยเงียบใกล้ตัว กับโรคออฟฟิคซินโดรม (Office Syndrome)  | BDMS Wellness Club

# data[].attributes.headline
อาชีพ พนักงานดับเพลิง / พนักงานขับรถโดยสาร

# data[].attributes.subject
อาชีพ พนักงานดับเพลิง / พนักงานขับรถโดยสาร

# data[].attributes.body
1 กัญจน์ณัฏฐ์ จงธรรม  โรคคาร์บอนมอนนอกไซด์ (Discaused by carbon monoxide)
สูตรเคมี CO คาร์บอนมอนนอกไซด์เป็นก๊าชเกิดจากการเผาไหม้ที่การระบายอากาศไม่เพียงพอ เป็นก๊าซที่ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น เป็นก๊าซที่ติดไฟแต่ไม่ไวต่อปฏิกิริยา ไม่เป็นก๊าซกัดกร่อน ละลายน้ำได้เล็กน้อย  ละลายได้ดีในสารทำละลาย และไม่มีผลระคายเคือง

อันตรายต่อระบบอวัยวะที่สำคัญของร่างกาย
คาร์บอนมอนนอกไซด์เข้าสู่ร่างกายทางการหายใจเป็นหลัก ก๊าซถูกขับออกจากร่างกายทางการหายใจในรูปที่ไม่เปลี่ยนแปลง และส่วนน้อยที่ถูกเปลี่ยนแปลงไปเป็นคาร์บอนมอนนอกไซด์

อาการแบบเฉียบพลัน การหายใจเข้าสู่ร่างกายก๊าซสามารถจับได้ดีกับฮีโมลโกลบินได้ดีแทนออกซิเจน  เกิดคาร์บอกซีฮีโมลโกลบิน ทำให้ออกซิเจนจับกับฮีโมลโกลบินไม่ได้ มีผลให้เม็ดเลือดแดงเสียความสามารถในการขนส่งออกซิเจนไปยังอวัยวะ และเนื้อเยื่อต่าง ๆในร่างกายเกิดภาวะร่างกายขาดออกซิเจนของเนื้อเยื่อ รวมทั้งเนื้อเยื่อของเซลล์สมองและกล้ามเนื้อหัวใจ พบอาการปวดศีรษะ คลื่นไส้  อาเจียน อ่อนเพลีย ง่วงซึม สับสน อาการรุนแรงอาจชักและหมดสติได้  การสัมผัสสารเคมีที่เป็นของเหลวจะทำให้เกิดอาการน้ำแข็งกัด  การสัมผัสตาระคายเคืองตา เยื่อตาอักเสบ

# data[].attributes.headline
3 จิดาภา คำภูแสน

# data[].attributes.subject
3 จิดาภา คำภูแสน

# data[].attributes.body
โรคที่เกิดจากการประกอบอาชีพแพทย์

โดยทั่วไปอาชีพแพทย์มักจะเจอคนไข้ที่มากและหลากหลายจึงทำให้เสี่ยงต่อสิ่งคุกคามทางชีวภาพ นั่นคือการติดเชื้อไวร้สหรือเชื้อแบคทีเรียและอาชีพแพทย์นั้นเป็นอาชีพที่มีการทำงานติดต่อกันเป็นระยะเวลาที่นานจึงอาจทำให้มีสิ่งคุกคามทาง
การยศาสตร์ เช่น แพทย์ส่วนใหญ่มักจะเป็น

office syndrome ซึ่งเกิดจากการทำงานอย่างใดอย่างหนึ่งซ้ำๆเป็นเวลานานหรือทำงานอยู่ในท่าทางที่ไม่เหมาะสม และสุดท้ายคือสิ่งคุกคามทางจิตวิทยาสังคมเนื่องจากอาชีพแพทย์เป็นอาชีพต้องรักษาคนไข้ เกี่ยวกับชีวิตของคน จึงเกิดความเครียดและความกดดันซึ่งอาจมาจากคนไข้ อาจาร์ยแพทย์หรือรุ่นพี่แพทย์เป็นต้น และจากผลสำรวจนักศึกษาแพทย์จำนวนประมาณหนึ่งแสนคน มีนักศึกษาแพทย์จำนวน 27 เปอร์เซ็นต์ที่มีภาวะซึมเศร้าหรืออาการซึมเศร้าและมี 11 เปอร์เซ็นต์ที่มีความคิดฆ่าตัวตาย ที่มา : https://jamanetwork.com/journals/jama/article-abstract/2589340
และในประเทศไทยมีข่าวที่เกี่ยวกับแพทย์ที่จบใหม่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้าและได้ทำการฆ่าตัวตายซึ่งทำให้เห็นว่าอาชีพแพทย์นั้นเป็นอาชีพที่เครียดและกดดัน ที่มาข่าว : https://www.thairath.co.th/news/local/east/2110510

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Over the course of Elisabeth Poorman's first year of medical residency, she went from crying occasionally to tearing up every single day.

"I couldn't sleep even when I had time off," she said of the rapid decline in her mental health in 2013. "I didn't really have any motivation to do anything when I wasn't at work." She'd leave the clinic at Cambridge Health Alliance in Massachusetts feeling overwhelmed and sad. Then she'd go home and sob.

Her depression worsened before it got better. A year into her residency, Poorman decided to turn to a psychiatrist for help. Within a few months of treatment, her depression began to ease. Looking back now, she's clear on the root of her blues: "Fundamentally, medical schools and residency cause mental health disorders," she said. "They cause depression."

A growing body of evidence suggests Poorman may be onto something: The way we train doctors may endanger their mental health. In a new systematic review and meta-analysis in that draws from 195 studies on depression among medical students, researchers found that 27 percent experienced depression or depressive symptoms, about three times higher than the general population.

Across studies, the researchers also found that 11 percent of medical students reported contemplating suicide.

This isn't the first analysis to find higher-than-average mental health issues among physicians in training. In 2015, another JAMA systematic review and meta-analysis on depression among medical residents found that 29 percent experienced depression - about the same proportion as medical students.

Taken together, the research shows that about one in three residents or medical students are clinically depressed at some point during their training.

Things don't necessarily improve after residents get licensed. Doctors have higher rates of suicide on average. "The suicide rate among male physicians is 1.41 times higher than the general male population. And among female physicians, the relative risk is even more pronounced - 2.27 times greater than the general female population," according to the American Foundation of Suicide Prevention. (There's no comprehensive data on how many medical students or residents take their own lives every year, but bleak anecdotes abound.)

The researcher behind the systematic reviews, Douglas Mata, agreed that the problem is bigger than individual doctors. "That the symptoms are so widespread," he said, "is indicative of systematic systemic problems, factors in the environment of medical school that are causing these issues."

Medical trainees describe a pressure-cooker environment

Here's the tricky part: Researchers aren't exactly sure why medical personnel seem to suffer more with mental health problems. When I asked Mata, a resident physician in pathology at Brigham and Women's and fellow at Harvard Medical School, he listed off a raft of potential causes. Most were related to extreme stress and the lack of sleep that comes with medical school and overnight shifts during residency.

"To get into medical school requires you to make a lot of sacrifices," he said. "In the clinics, you switch from one rotation to another and you're in situations you don't know what you're doing. There's a lack of time just for self-care activities - going to buy groceries, seeing family members."

By all accounts, the pressures are brutal. For the most recent round of medical school applications, less than half (about 42 percent) of those who applied got accepted. Once in medical school, there's the stress of having to learn a lot of material in a very short time. "In our anatomy class, my classmates and I had to dissect and learn the entire human body in a matter of weeks," Nathaniel Morris, a Stanford psychiatry resident, wrote in an essay for the Washington Post.

Then there are the joys and sorrows - and burdens - that come with taking others' lives into your own hands when you're only still learning. "Rather than receiving support in these situations, these students often suffer humiliation from senior clinicians," Morris added. "This hierarchy engenders a culture of bullying toward medical trainees. More than 80 percent of medical students report mistreatment from supervisors."

Before medical school is over, students begin applying for their residency. And that can also be a fraught process. In a blog post, Poorman wrote, "We have little control over where we end up when applying for residency programs, and we may move across the country and lose our social support system. Then we have to work 80 hours a week and have no time to develop a new one."

Some of the unique cultural aspects of medicine exacerbate these stressors. Stuart J. Slavin, an associate dean at St. Louis University, described some of them in an accompanying JAMA editorial: "The first is the belief by some that medicine is a demanding profession and, therefore, medical school should also be extremely rigorous and demanding," he wrote. "If students are not 'strong' enough to handle the stress, then they should probably seek another profession."

With all these superhuman expectations, it's not surprising many trainees struggle with their mental health.

The medical profession needs to help doctors by changing the system

To ease these pressures, some medical schools have introduced meditation and yoga classes. But Mata doesn't think that goes far enough. "This puts the onus on the student," he said. "[It's] not addressing the underlying environmental problems causing [mental health issues] in the first place."

Indeed, in the latest issue of JAMA, a second systematic review examined the evidence on similar interventions - like mind-body programs in medical school - designed to boost well-being. And the authors found little evidence that these programs helped (but also acknowledged that the quality of evidence was pretty poor and that more research is needed).

Mata pointed to medical schools - such as St. Louis, Harvard, and Baylor -that have been taking more systemic approaches. Over the past several years, for example, St. Louis has switched to a pass/fail grading system, reduced the required curricular time by 10 percent, and began tracking depression and anxiety in its medical students. After implementing these changes, the school surveyed the students and found academic performance improved, and that they were less likely to report symptoms of depression and anxiety. (Other medical schools are trying the pass/fail system, too.)

Simply offering more widespread and easily accessible mental health services for physicians and trainees - and not punishing them for seeking help - may help, too.

According to Mata's review of depression among medical schools, of the students who screened positive for depression, only 16 percent sought psychiatric treatment. Some find accessing treatment challenging, he said. Others may avoid speaking to someone out of fear for their future job prospects - most state licensing boards ask if physicians have ever been treated for a mental health disorder, regardless of whether their disorder causes some kind of impairment.

In Poorman's case, she was sent to a psychiatrist in the office right next to the director of her medical program. She said she'd go to the clinic for help on her day off, but was afraid of being caught getting treatment.

"Medical training creates mental health disorders, then makes it impossible for many trainees to get help," she said. Given that doctors are supposed to be caring for others, the medical community needs to resolve this paradox.
We have a request
In moments like this - as people grapple to understand variants and vaccines, and kids head back to school - many outlets take their paywalls down. Vox's content is always free, in part because of financial support from our readers. We've been covering the Covid-19 pandemic for more than a year and a half. From the beginning, our goal was to bring clarity to chaos. To empower people with the information they needed to stay safe. And we're not stopping.

In the next 30 days, we're aiming to add 2,500 individual contributions to help keep our coverage of the Covid-19 crisis free for everyone who needs it. As each of us is only as healthy as our sickest neighbor, it's essential that people can access clear information on the pandemic for free. Will you help us reach our goal by making a contribution to Vox with as little as $3?

# data[].attributes.attachment_link.title
Doctors have alarmingly high rates of depression. One reason: medical school.

# data[].attributes.attachment_link.description
Over the course of Elisabeth Poorman's first year of medical residency, she went from crying occasionally to tearing up every single day. "I couldn't sleep even when I had time off," she said of the rapid decline in her mental health in 2013. "I didn't really have any motivation to do anything when I wasn't at work."

# data[].attributes.headline
อาชีพนักวาด / นักเขียน 

# data[].attributes.subject
อาชีพนักวาด / นักเขียน 

# data[].attributes.body
ออฟฟิศซินโดรม
https://youtu.be/q07NV1yDQ5Y

# data[].attributes.attachment_link.title
4 ท่าบริหาร ป้องกันออฟฟิศซินโดรม