# data[].attributes.body
Kim jest? (Pochodzenie, klasa społeczna, rodzina itp.)

# data[].attributes.body
18 lat, córka Tomasza Łęckiego. Pochodzi z arystokracji. Krewna Zygmunta Krasińskiego „Z religijną czcią czytywała ona poezje swego dalekiego kuzyna, Zygmunta, i zdawało się jej, że dziś znalazła ilustrację do Nieboskiej komedii".

# data[].attributes.body
Była kobietą nadzwyczajnie piękną „Panna Izabela była niepospolicie piękną kobietą. Wszystko w niej było oryginalne i doskonałe. Wzrost więcej niż średni, bardzo kształtna figura, bujne włosy blond z odcieniem popielatym, nosek prosty, usta trochę odchylone, zęby perłowe, ręce i stopy modelowe. Szczególne wrażenie robiły jej oczy, niekiedy ciemne i rozmarzone, niekiedy pełne iskier wesołości, czasem jasnoniebieskie i zimne jak lód".

# data[].attributes.body
Posiadała bardzo wyrazistą mimikę „Kiedy mówiła, mówiły jej usta, brwi, nozdrza, ręce, cała postawa, a nade wszystko oczy, którymi zdawało się, że chce przelać swoją duszę w słuchacza".

# data[].attributes.body
Jest dobrą aktorką, gdy sytuacja robi się trudna, udaje ból głowy „Nagła migrena powinna by przejść zaraz", to była reakcja na informacje o Wokulskim.

# data[].attributes.body
Łęcka jest ofiarą swojej grupy społecznej, nie miała okazji poznać prawdziwego świata „Panna Izabela od kolebki żyła w świecie pięknym i nie tylko nadludzkim, ale - nadnaturalnym. Sypiała w puchach, odziewała się w jedwabie i hafty, siadała na rzeźbionych i wyściełanych hebanach lub palisandrach, piła z kryształów, jadała ze sreber i porcelany kosztownej jak złoto".

# data[].attributes.body
Jest naiwną romantyczką „Gdyby Wokulski był takim podróżnikiem, a przynajmniej górnikiem, który zrobił miliony, dziesięć lat mieszkając pod ziemią!... Ale on był tylko kupcem, w dodatku – galanteryjnym!..."

# data[].attributes.body
Niezbyt inteligentna, kiedy zobaczyła robotników fabrycznych „To są straszni ludzie, papo... (...) Ale kobietom oni nic złego nie zrobią?"

# data[].attributes.body
Potrafi być oziębła i niezdecydowana, obłudna i próżna.

# data[].attributes.body
Świat, w którym się wychowała, wpoił w nią przeświadczenie, że jest wyśnionym ideałem każdego mężczyzny, który powinien spełniać każdą jej zachciankę. Tak też potraktowała zakochanego w niej do szaleństwa Stanisława Wokulskiego.

# data[].attributes.body
Żyje iluzjami i wierzy, że „ świat jest zaczarowanym ogrodem, napełnionym czarodziejskimi zamkami, a ona - boginią czy nimfą uwięzioną w formy cielesne." - idealistka, romantyczka żyjąca w nieistniejącym świecie.

# data[].attributes.body
Zna język angielski i francuski.

# data[].attributes.body
Łęcka żyje w przekonaniu, że jest istotą nieomal boską „wyższa nad ludzi, a nawet nad prawa natury".

# data[].attributes.body
Do małżeństwa Łęcka pochodziła racjonalnie. Uważała, że nie jest ono sprawą miłości, ale urodzenia i majątku i dlatego w pary powinni młodych ludzi kojarzyć ich rodzice. Z czasem panna Izabela nabrała wstrętu do małżeństwa i odrzucała wszystkich adoratorów – nawet tych najzamożniejszych i najprzystojniejszych.

# data[].attributes.body
Izabelę opuszczali kolejni adoratorzy, aż w końcu zostali jedynie marszałek i baron – bogaci, ale starzy, brzydcy i odrażający. Łęcka wiedziała o problemach majątkowych ojca, ale nie mogła przełamać wstrętu.

# data[].attributes.body
Ideałem męskości był dla niej posąg Apolla, który kupiła i zasypywała pocałunkami. Bywało, że w marzeniach Apollo przychodził do niej w nocy.

# data[].attributes.body
Izabela uważała siebie za ideał, który inni mężczyźni powinni czcić. Wielokrotnie odnosiła się do mężczyzn z pogardą. Prowadziła różne gierki, marzyło się jej, że będzie mieć jednocześnie bogatego, dobrze urodzonego męża oraz kochanków. Nigdy nie była tak naprawdę zakochana, jest osobą niezdolną do miłości.

# data[].attributes.body
Wierzy, że świat kręci się wokół niej i wszystko jest dla niej „Natura urządziła dla niej piękne widowisko z piorunów, kamieni i morskiego odmętu" - nie bała się burzy na morzu, bo nie zdawała sobie sprawy z realności niebezpieczeństwa.

# data[].attributes.body
Nie wierzy w miłość „Wszystko znaczy trafny dobór nazwisk i majątków. Miłość bowiem, nie ta szalona, o jakiej marzą poeci, ale prawdziwie chrześcijańska, zjawia się dopiero po sakramencie i najzupełniej wystarcza, ażeby żona umiała pięknie prezentować się w domu, a mąż z powagą asystować jej w świecie".

# data[].attributes.body
Gardzi małżeństwem i mężczyznami „Dzięki nawet tym opowiadaniom nabrała dużego wstrętu do małżeństwa i lekkiej wzgardy dla mężczyzn."

# data[].attributes.body
Miłosierna i życzliwa wobec biednych „Więc każdemu ubogiemu, o ile spotkał ją, kazała dawać po kilka złotych; raz spotkawszy mizerną matkę z bladym jak wosk dzieckiem przy piersi oddała jej bransoletę, a brudne, żebrzące dzieci obdarzała cukierkami i całowała z pobożnym uczuciem. " - nie jest to pomoc jakiej biedni potrzebują, wynika ona raczej z naiwnej dobroci bohaterki.

# data[].attributes.body
Jest wybredna w wyborze męża „Rzeczywiście, trafiali się jej ludzie piękni, majętni i utytułowani; na nieszczęście jednak, żaden nie łączył w sobie wszystkich trzech warunków".

# data[].attributes.body
Traktuje ludzi przedmiotowo „człowiek - była to jakaś zaleta albo wada, niekiedy zasługa, najczęściej tytuł lub majątek, który miał głowę, ręce i nogi i ubierał się więcej albo mniej modnie."

# data[].attributes.body
Cierpi na samotność „Wszyscy ją opuścili, z wyjątkiem - hrabiny Karolowej" - upadek finansowy ojca i odrzucanie względów adoratorów sprawiły, że została sama.

# data[].attributes.body
Nie podoba się jej w Wokulskim to, że działa nieszablonowo i że ją osacza.

# data[].attributes.body
Manipuluje S. Wokulskim „- No, zaraz: oświadczył się!... Oświadcza mi się, ile razy mnie widzi: patrząc na mnie, nie patrząc, mówiąc, nie mówiąc... jak zwykle oni. (...) Tymczasem przeprowadzam mój program."

# data[].attributes.body
Zdaje sobie sprawę z władzy nad S. Wokulskim „Nie masz pojęcia o jego uwielbieniu, poddaniu się... A jego bezgraniczna ufność, nawet zrzeczenie się wszelkiej osobistości do prawdy rozbrajają mnie... I kto wie, czy to jedno nie przywiąże mnie do niego."

# data[].attributes.body
Teatr.
Kocha się w Rossim
"Rossi był ideałem panny Izabeli; kochała się w nim, i nawet nie kryła swych uczuć, o ile, rozumie się, było to możliwym dla panienki jej stanowiska. Znakomity artysta wiedział o tym, bywał co dzień w domu hrabiny, grał i deklamował wszystko, co mu kazała panna Izabela, a wyjeżdżając do Ameryki ofiarował jej włoski egzemplarz Romea i Julii z dedykacją: „Mdła mucha więcej ma mocy, czci i szczęścia aniżeli Romeo...""