# data[].attributes.body
https://www.google.com/search?client=firefox-b-d&q=polski+esperanto

# data[].attributes.body
Poćwicz pamięć z esperanto

# data[].attributes.body
Zanim zwiedzicie wystawę ,,na żywo" - już dziś zobaczcie jej wirtualną wersję

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Białystok młodego Zamenhofa

Wystawa opowiadająca przede wszystkim o mieście w którym urodził się i spędził swoje dzieciństwo twórca języka esperanto - Ludwik Zamenhof. Materiał prezentowany na wystawie podkreśla wielokulturowość Białegostoku, z jego rynkiem w centrum, porównywanym do biblijnej wieży Babel, co między innymi stało się inspiracją dla Ludwika Zamenhofa do stworzenia w późniejszym czasie języka ponadnarodowego.

W latach późniejszych pisał on:

"To miejsce mego urodzenia i lat dziecinnych, Białystok, nadało kierunek wszystkim moim usiłowaniom. (...) Wychowano mnie jako idealistę, nauczono, że wszyscy ludzie są braćmi, gdy tymczasem na ulicy i na podwórku wszystko na każdym kroku dawało mi znać, że ludzie nie istnieją jedynie Rosjanie, Polacy, Niemcy, Żydzi itd. To dręczyło wciąż bardzo silnie moją dziecięcą duszę.(...) Ponieważ wydawało mi się wtedy, że dorośli posiadają jakąś wszechmocną siłę - powtarzałem sobie, iż kiedy będę duży, nieodzownie to zło zlikwiduję."

Odtwarzając klimat miasta z okresu pobytu w nim rodziny Zamenhofów (II poł. XIX w.) posłużono się między innymi planami Białegostoku, fotografiami, pocztówkami, dokumentami archiwalnymi, czy drukami ulotnymi, obejmującymi wspomniany okres aż po lata międzywojenne. Całość uzupełniono o elementy aranżacji, takie jak elementy wyposażenia domu, skrzynie, walizki, czy okiennice, współgrające z kolejnymi etapami wystawy. Ekspozycja została podzielona na pewne rozdziały, które związane są z życiem codziennym Zamenhofa, m.in. jego domem rodzinnym, rynkiem w centrum miasta, drogą do szkoły i ze szkoły oraz momentem opuszczenia na stałe Białegostoku. Wątek ulic przez które wędrował główny bohater, tworzy całościowy obraz miasta. Miasta które (jak sugerują autorzy scenariusza wystawy) staje się niejako drugoplanowym bohaterem ekspozycji. Widz wczuwa się w klimat miasta sprzed lat. Można odnieść wrażenie, że towarzyszymy młodemu Ludwikowi w jego codziennej wędrówce ulicami Białegostoku. Odrębna część wystawy związana jest z kontynuatorami i propagatorami idei języka esperanto w Białymstoku i na całym świecie, od odzyskania niepodległości po rok 1939. Mini słowniczek znajdujący się w końcowej części ekspozycji pozwala zaznajomić się z pewnymi podstawowymi zwrotami w języku esperanto.

Po wystawie prowadzi nas głos lektora, a w klimat dawnego Białegostoku pozwalają wczuć się dobiegające z głośników odgłosy ulicy, straganiarzy, przekupek, czy zwykłych przechodniów mówiących po polsku, rosyjsku i w jidysz. Plansze z tekstami informacyjnymi są zredagowane w dwóch językach: esperanto i angielskim.

Scenariusz wystawy: Jolanta Szczygieł - Rogowska i Andrzej Lechowski,
Aranżacja i wykonanie: Marek i Maciej Mikulscy,
Aranżacja multimedialna: Music Info Sp. z.o.o.,
Tłumaczenie: Jarosław Parzyszek (esperanto), Paweł Dąbrowski (angielski),
Na wystawie użyto: cytatów utworów muzycznych anonimowego autora w wykonaniu zespołu Kroke oraz Itzaka Perlmana,
Głosu użyczyli aktorzy Teatru Dramatycznego im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku.

Część eksponatów została wypożyczona ze zbiorów Muzeum Podlaskiego w Białymstoku i Teatru Dramatycznego im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku.

# data[].attributes.attachment_link.title
Białostocki Ośrodek Kultury - Wystawa stała

# data[].attributes.attachment_link.description
Wystawa opowiadająca przede wszystkim o mieście w którym urodził się i spędził swoje dzieciństwo twórca języka esperanto - Ludwik Zamenhof. Materiał prezentowany na wystawie podkreśla wielokulturowość Białegostoku, z jego rynkiem w centrum, porównywanym do biblijnej wieży Babel, co między innymi stało się inspiracją dla Ludwika Zamenhofa do stworzenia w późniejszym czasie języka ponadnarodowego.

# data[].attributes.attachment_link.description
esperanto congress zamenhoff outlived its zamenhof pic wikipedia ludwik lejzer zamenhof its creator łazarz zamenhof ludwig zamenhof antwerp ludwik

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ludwik Zamenhof w 1904 r.

Data i miejsce urodzenia

15 grudnia 1859
Białystok, gubernia grodzieńska, Imperium Rosyjskie

Data i miejsce śmierci

14 kwietnia 1917
Warszawa, Imperium Rosyjskie

Miejsce spoczynku

Cmentarz żydowski w Warszawie (Wola)

Zawód, zajęcie

okulista

Narodowość

polsko-żydowska

Uczelnia

Uniwersytet Moskiewski 1879-1881, Uniwersytet Warszawski 1881-1884, Uniwersytet Wiedeński 1886

Rodzice

Markus i Rozalia

Małżeństwo

Klara Zamenhof

Dzieci

Adam, Zofia i Lidia

Krewni i powinowaci

Fejgla, Gitla, Sora Dwora, Feliks, Hersz, Henryk, Mina, Leon, Aleksander i Ida (rodzeństwo)

Odznaczenia

Ludwik Łazarz Zamenhof, właściwie Eliezer Lewi Samenhof ( jid. לײזער לוי זאַמענהאָף, esp. Ludoviko Lazaro Zamenhof; ur. 15 grudnia 1859 w Białymstoku, zm. 14 kwietnia 1917 w Warszawie) - polski lekarz okulista żydowskiego pochodzenia, inicjator esperanto; ośmiokrotnie nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla (1907, 1909, 1910, 1913, 1914, 1915, 1916, 1917).

Urodził się w rodzinie żydowskiej w Białymstoku, od 1807 znajdującym się na terytorium Imperium Rosyjskiego, w domu znajdującym się przy ulicy Zielonej 6 (obecnie ulica Zamenhofa), róg ul. Białej. Jego rodzicami byli Markus i Rozalia z domu Sofer. Miał dziesięcioro rodzeństwa: Fejglę, Gitlę, Sorę Dworę, Feliksa, Hersza, Henryka, Minę, Leona, Aleksandra i Idę. W domu mówiono w jidysz, a drugim językiem był rosyjski lub (jak podają biografowie A. Zakrzewski, E. Wiesenfeld) polski. Dzieciństwo małego Ludwika upłynęło w środowisku wielonarodowościowej społeczności Białegostoku, złożonej głównie z Żydów, Polaków, Rosjan i Niemców. Mając 10 lat, napisał dramat Wieża Babel, czyli tragedia białostocka w pięciu aktach; uważał bowiem, że główną przyczyną nieporozumień i sporów między ludźmi jest bariera językowa. Jeden, wspólny język miał być jej rozwiązaniem.

W wieku 13 lat zakończył naukę w białostockim chederze i od jesieni 1869 uczęszczał do miejscowego gimnazjum (obecnie VI Liceum Ogólnokształcące im. Króla Zygmunta Augusta).

W latach 1879-1881 studiował medycynę w Moskwie. Po zamachu na cara Aleksandra II w 1881, z powodu narastającego antysemityzmu wrócił do Warszawy, gdzie kontynuował studia (1881-1885). Specjalizował się w okulistyce w Wiedniu (1886).

Już w czasie nauki w gimnazjum w Warszawie, Zamenhof stworzył pierwszą, prymitywną wersję swojego języka - Lingwe Uniwersala (1878). W ciągu kilku lat stworzył trzy kolejne wersje języka. Unikając błędnych założeń wcześniejszych projektów i opierając się na gruntownej znajomości wielu języków narodowych, w roku 1885 Zamenhof ukończył projekt języka międzynarodowego znanego w dzisiejszej formie.

Ludwik Zamenhof czyta wstęp swojej pierwszej książki w języku esperanto

Problem z odtwarzaniem tego pliku? Zobacz strony pomocy.

Po ukończeniu studiów pracował jako okulista w Warszawie, jednak jego pasją pozostawały języki. 26 lipca 1887 roku, po dwóch latach szukania wydawcy, ukazała się rosyjskojęzyczna książka Język międzynarodowy. Przedmowa i podręcznik kompletny, pod pseudonimem Doktoro Esperanto, oznaczającym „mającego nadzieję doktora". Słowo to przyjęło się z czasem jako nazwa samego języka. Wydanie książki możliwe było dzięki pomocy finansowej Aleksandra Silbernika, ojca Klary Silbernik, przyszłej żony Zamenhofa. W tym samym roku podręcznik wydano po polsku, francusku, niemiecku i angielsku.

Wkrótce po wydaniu podręcznika, ze świata zaczęły docierać sygnały o ogromnej prostocie i użyteczności języka. Umożliwiał on oddanie najróżniejszych odcieni myśli ludzkiej, co potwierdziły tysiące publikacji naukowych i literackich, m.in. pełny przekład Pana Tadeusza. Mimo początkowego sceptycyzmu, uprzedzeń, a nawet świadomego sabotowania esperanto przez władze francuskie na rzecz własnego języka, projekt Zamenhofa zdobywać zaczął coraz większą popularność, mając miłośników nawet wśród lingwistów. Zaczęły powstawać pierwsze kluby esperanckie (pierwszy w Norymberdze, następnie kolejne w całej Europie).

W roku 1905 we francuskim mieście Boulogne-sur-Mer miał miejsce pierwszy Światowy Kongres Esperanto, gdzie podpisano deklarację dotyczącą esperantyzmu, podkreślaną przez Zamenhofa w kolejnych przemowach inaugurujących Kongresy. W drodze przez Paryż odznaczono Zamenhofa Orderem Legii Honorowej oraz podświetlono na jego cześć wieżę Eiffla. Dzięki pieniądzom płaconym przez esperancką gazetę La Revuo za współpracę, mógł uczestniczyć we wszystkich przyszłych kongresach, nawet tym w Waszyngtonie (1910). Począwszy od Kongresu w Dreźnie, przed wojną były one organizowane pod patronatem przywódców państw europejskich.

Oprócz potrzeby rozwiązania problemu wspólnego języka, Zamenhofa martwił podział ludzi z powodów religijnych. W 1901 wydał pod pseudonimem „Homo sum" ( łac. Człowiekiem jestem) książkę pt. „Hilelizm jako rozwiązanie kwestii żydowskiej". Hilelizm (nazwa utworzona imienia Hillela) zakładał zbliżenie Żydów do wyznawców innych religii - poza byciem wyznawcami judaizmu, powinni oni służyć państwu, w którym mieszkają, religia i język powinny być sprawami prywatnymi. Hilelizm został źle przyjęty przez Żydów, ale także esperantystów, traktujących ideę jako prywatną sprawę autora. W 1906 zmodyfikował nieco pogląd na kwestię religii - nowo powstała idea homaranizmu zakładała pełne zjednoczenie wszystkich narodów, istnienie wspólnego języka i religii, a kierowana była początkowo głównie do esperantystów. Zamenhof nie znalazł jednak poparcia na świecie dla swojej idei.

W 1913 roku wysunięto kandydaturę Zamenhofa do Nagrody Nobla.

W Warszawie mieszkał w latach 1898-1915 w nieistniejącej obecnie kamienicy przy ul. Dzikiej 5 (od 1930 ul. Zamenhofa) róg Dzielnej.

Zmarł 14 kwietnia 1917 roku. Został pochowany 16 kwietnia na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie (kwatera 10, rząd 2). Uroczystą, pożegnalną mowę wygłosił rabin i kaznodzieja Wielkiej Synagogi na Tłomackiem, Samuel Poznański: „Przyjdzie chwila, że cała polska ziemia zrozumie, jaką promienną sławę dał ten wielki syn swojej ojczyźnie...".

W 1922 roku postanowiono ogłosić konkurs na projekt nagrobka Zamenhofa do którego zaproszono tylko rzeźbiarzy z Polski. Ograniczono zasięg konkursu, aby zapewnić zachowanie przepisów projektowania nagrobków hebrajskich oraz możliwość wizyty na cmentarzu w celu zapoznania się z warunkami terenowymi. Zgłoszono 18 projektów. Jury obradowało w składzie: Szczepkowski, Ostrowski, Marian Sługocki oraz Bujwid i Ignacy Teichfeld. Dla zwycięzców przewidziano dwie nagrody pieniężna w wysokości 12 i 6 funtów. Jury pierwszą nagrodę przyznało pracy Nadzieja, której autorem okazał się rzeźbiarz z Poznania Mieczysław Lubelski, a drugą projektowi 5 części świata autorstwa warszawskiego rzeźbiarza Tadeusza Breyera. Pomnik ze względu na koszty wykonano w Szkocji w Aberdeen. Komitet organizacyjny odpowiedzialny za wykonanie pomnika starał się o zwolnienie go z cła i opłat przewozowych. Przewieziono go statkiem do Gdyni, a stamtąd pociągiem do Warszawy. Odsłonięcie planowano zorganizować w dziewiątą rocznicę śmierci Zamenhofa, a na prośbę rodziny przesunięto na najbliższa niedzielę tj. 18 kwietnia 1926 roku. Podczas odsłonięcia pomnika mowę wygłosił Leo Belmont.

15 grudnia obchodzony jest jako Dzień Ludwika Zamenhofa.

Na całym świecie istnieją setki obiektów (ulice, place itp.) nazwanych imieniem Ludwika Zamenhofa i esperanto - w tym dwie planetoidy pomiędzy Jowiszem a Marsem. Nazwiskiem Zamenhofa nazwano planetoidę (1462) odkrytą w 1938 r.

W 1959 roku w stoczni jugosłowiańskiej zwodowano zamówiony przez Polskie Linie Oceaniczne drobnicowiec, który został ochrzczony jako „Zamenhof".

W 1959 roku w setną rocznicę urodzin Zamenhofa w Gdańsku odbył się XV Zjazd młodzieży esperanckiej z udziałem 250 delegatów z 16 krajów. Z okazji jubileuszu posadzono w Dolinie Świemirowskiej okolicznościowy dąb z pamiątkowym napisem.

Imieniem Ludwika Zamenhofa został nazwany Uniwersytecki Dziecięcy Szpital Kliniczny w Białymstoku.

Dom rodzinny Ludwika Zamenhofa, poświęcony mu pomnik oraz Centrum im. Ludwika Zamenhofa oznaczono jako punkty otwartego w czerwcu 2008 Szlaku Dziedzictwa Żydowskiego w Białymstoku opracowanego przez grupę doktorantów i studentów UwB - wolontariuszy Fundacji Uniwersytetu w Białymstoku. Punkty te zamieszczono również na otwartym w czerwcu 2009 roku przez firmę Landbrand Szlaku esperanto i wielu kultur.

Podczas 38. sesji Konferencji Generalnej UNESCO która odbyła się od 3 do 18 listopada 2015 roku uchwalono, że między innymi setna rocznica śmierci Ludwika Zamenhofa (w 2017 roku) będzie obchodzona pod auspicjami UNESCO.

W działalności publicystycznej Zamenhof posługiwał się pseudonimami D-ro Esperanto, Unuel (Unu el la popolo - jeden z ludu), Gofzamen i Anna R. Jest autorem antologii tekstów literackich przetłumaczonych na esperanto pt. Fundamenta krestomatio... (1904), wśród licznych tłumaczeń należy wyróżnić całościowe tłumaczenie Starego Testamentu.

Zainicjowany przez Ludwika Zamenhofa ruch esperancki szybko rozprzestrzeniał się na świecie, a jego twórca zrzekł się wszelkich należnych mu praw, oddając esperanto na użytek całej ludzkości.

Walter Żelazny: Ludwik Zamenhof. Życie i dzieło. Recepcja i reminiscencje. Wybór pism i listów. Kraków: Nomos, 2012, s. 291. ​ISBN 978-83-7688-089-1 ​.

Agnieszka Jagodzińska, Ewa Geller (opracowanie merytoryczne zarysu gramatyki języka nowożydowskiego): Ludwik Zamenhof wobec „kwestii żydowskiej". Wybór źródeł (przekład Agnieszka Jagodzińska, Aleksandra Kazuń). Kraków-Budapeszt: Wydawnictwo Austeria, 2012, s. 292. ​ISBN 978-83-61978-91-6 ​.

Henryk Kroszczor: Cmentarz Żydowski w Warszawie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 26. ISBN 83-01-04304-0 .

# data[].attributes.attachment_link.description
Ludwik Zamenhof w 1904 r. Data i miejsce urodzenia 15 grudnia 1859 Białystok, gubernia grodzieńska, Imperium Rosyjskie Data i miejsce śmierci 14 kwietnia 1917 Warszawa, Imperium Rosyjskie Miejsce spoczynku Cmentarz żydowski w Warszawie (Wola) Zawód, zajęcie okulista Narodowość polsko-żydowska Uczelnia Uniwersytet Moskiewski 1879-1881, Uniwersytet Warszawski 1881-1884, Uniwersytet Wiedeński 1886 Rodzice Markus i Rozalia Małżeństwo Klara Zamenhof Dzieci Adam, Zofia i Lidia Krewni i powinowaci Fejgla, Gitla, Sora Dwora, Feliks, Hersz, Henryk, Mina, Leon, Aleksander i Ida (rodzeństwo) Odznaczenia Ludwik Łazarz Zamenhof, właściwie Eliezer Lewi Samenhof ( jid.

# data[].attributes.headline
O książce ,,Doktor Esperanto i język nadziei":

# data[].attributes.subject
O książce ,,Doktor Esperanto i język nadziei":

# data[].attributes.body
Zobacz recenzję Martyny na stronie TaniaKsiazka
Zobacz recenzję na blogu Bajkochłonka

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Poznaj chłopca, który stworzył swój własny język - i przyniósł nadzieję milionom.

Jedyna książka dla dzieci o powstaniu języka esperanto, która również dorosłym przybliża niezwykłe dzieło Ludwika Zamenhofa.

Mara Rockliff wykorzystuje swój wyjątkowy talent do odkrywania zapomnianych historii, aby opowiedzieć o młodym człowieku, który dostrzegł szansę, podczas gdy inni widzieli tylko bariery.

Zilustrowana przez Zosię Dzierżawską, książka zachwyca zarówno obrazem, jak i słowem, ożywiając historię esperanto.

Ludwik Zamenhof dorastał w otoczeniu jidysz, rosyjskiego, polskiego i niemieckiego. W wieloetnicznym Białymstoku trudno było ludziom się porozumieć. Zrodził się więc w nim pomysł na stworzenie nowego języka, który byłby łatwy w nauce i łączyłby ludzi na całym świecie. Zamenhof napisał książkę w swoim języku i podpisał ją: Doktoro Esperanto - „ten, który ma nadzieję".

ISBN :

Najczęściej kupowane z tą książką

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
doktor esperanto i język nadziei  książka mamania  autor mara rockliff ilustracje zosia dzierżawska tytuł doktor esperanto i język nadziei tytuł oryginalny doctor esperanto and the language of hope tłumacz zofia raczek isbn 978-83-66577-56-5 liczba stron 40 oprawa oprawa twarda premiera 6 listopada 2020 wydawnictwo mamania  9788366577565 9788366577565  | dla dzieci \ 6-9 lat | słowa kluczowe zmienisz w dziale moderacja \ seo

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Wydawnictwo Mamania na bazie IdoSell Shop (www.idosell.com/shop).

# data[].attributes.attachment_link.description
Poznaj chłopca, który stworzył swój własny język - i przyniósł nadzieję milionom. Jedyna książka dla dzieci o powstaniu języka esperanto, która również dorosłym przybliża niezwykłe dzieło Ludwika Zamenhofa. Mara Rockliff wykorzystuje swój wyjątkowy talent do odkrywania zapomnianych historii, aby opowiedzieć o młodym człowieku, który dostrzegł szansę, podczas gdy inni widzieli tylko bariery.

# data[].attributes.headline
KONKURS - TYLKO DLA UCZNIÓW SP 43 W BIAŁYMSTOKU

# data[].attributes.subject
KONKURS - TYLKO DLA UCZNIÓW SP 43 W BIAŁYMSTOKU

# data[].attributes.body
Uczeń, który jako pierwszy przyśle poprawne rozwiązanie krzyżówki na adres biblioteka@sp43.edu.pl, otrzyma książkę Mary Rockliff pt. ,,Doktor Esperanto i język nadziei" wydawnictwa MAMANIA - doskonały prezent pod choinkę :)
Wśród pozostałych uczniów, którzy nadeślą poprawne rozwiązania do 18.12.2020 r. rozlosujemy nagrody niespodzianki. TU ZNAJDZIESZ KRZYŻÓWKĘ KONKURSOWĄ:
https://learningapps.org/watch?v=p10zzn9zn20