# data[].attributes.body
The "Europe Wilderness" map is interesting here. Flanders is displayed as a very red (artificial surfaces) area

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
There aren't many corners of the world left untouched by humanity.

Recent research has highlighted that just 23 percent of the planet's land surface (excluding Antarctica) and 13 percent of the ocean can now be classified as wilderness, representing nearly a 10 percent decline over the last 20 years. And more than 70 percent of what wilderness remains is contained within just five countries.

Researchers from the US and Australia recently produced a global map to illustrate this decline, made by combining data on things such as population density, night-time lights and types of vegetation.

The problem with such an approach is that the question of where wilderness begins and ends is not as simple as it may first seem.

The data used to map wilderness is often collected in different ways for different parts of the world. For example, some datasets map roads all the way down to farm and forest tracks, while others may only record primary road networks.

The definition of how far land has to be from these roads to be classified as wilderness can also vary. Meanwhile, knitting all this data into a single map often leads to compromises that reduce its usefulness, such as not including any blocks of wilderness below a certain size.

So while global maps are useful for drawing attention to the attrition of wilderness areas, only the greater detail of national and local maps can really help us understand and respond to the threats that face our remaining wild areas.

Scotland

Scotland is perhaps the country with the most detailed wilderness mapping in the world today. It has been mapped at global, continental, national, regional and local scales, each one showing progressively more detail, and higher levels of accuracy and reliability.

The Scottish government has been able to use these maps to define what should count as protected " wild land" in the most effective way.

Early maps showed most wilderness was in the uninhabited highlands and suggested there were almost no wild areas around the main cities of Glasgow and Edinburgh.

But by zooming in and reducing the size threshold of what counted as wilderness, the government identified smaller areas of wild land nearer to cities that are just as important for recreation, and landscape, habitat and ecosystem conservation.

China

China is following suit with a similar approach and using national level mapping to define wilderness areas and help develop a new national park system.

The country can be neatly divided in two as highlighted by what's known as the "Hu Line", a simple straight line that connects Ai-hui in the north-east to Teng-Chong in the south-west.

East of this line, the country is densely populated and intensively farmed. To the west, human population is sparse and the land remains largely wild.

Chinese geographers are now developing methods to cope with this marked polarity in the distribution of the country's wilderness.

As with Scotland, they need to identify those smaller pockets of wild ecosystems that remain within the otherwise fragmented and developed landscapes of the east.

Amazon

One thing that wilderness maps are particularly good at illustrating is how wild land is being lost to the demand for food, fuel, water, timber and minerals as the human population increases. Maps show that this mainly happens through the road construction associated with logging, oil and gas and mineral extraction.

Images of the ongoing fragmentation of the Amazon rainforest provide a good example of how roads, once constructed, open up the landscape for agriculture.

Europe

Despite the problems of global wilderness maps, there have been some attempts to overcome the impact of cross-border assumptions and inconsistencies.

The variations in wilderness quality have been consistently mapped across Europe as part of an EU project to develop a register of the EU's remaining wilderness areas.

One thing that this map highlights is just how common it is to find wilderness areas at more northern latitudes that are too cold and dry for agriculture or forestry and at high altitudes where the land is too rugged to work.

So we shouldn't be surprised to see a similar pattern on the global map.

The scale of these kind of maps affects both the patterns we see and how we understand wilderness destruction. This in turn influences how we might respond to and manage the threats to the world's remaining wild areas.

While global maps grab the headlines, they also risk masking the detail in the underlying causes and so have limited use.

They may be great for highlighting the problem, but should only be a starting point to encourage us to look deeper and help us appreciate the underlying drivers of these lost wilds.
Steve Carver, Senior Lecturer in Geography, University of Leeds. This article is republished from The Conversation under a Creative Commons license. Read the original article.

# data[].attributes.attachment_link.title
5 Heartbreaking Maps Reveal How Shockingly Little Wilderness Remains on Earth

# data[].attributes.attachment_link.description
There aren't many corners of the world left untouched by humanity. Recent research has highlighted that just 23 percent of the planet's land surface (excluding Antarctica) and 13 percent of the ocean can now be classified as wilderness, representing nearly a 10 percent decline over the last 20 years.

# data[].attributes.body
Overall, I enjoyed the course and learned a great deal. Thank you for that!
In restro-spect, I would have choosen a different layout for the padlet. I can't see how I can change this now.
To find answers for theme 2 and 3, scroll to the right.
Don't forget to scroll down in the differtent columns.
I've tried to keep a logical structure in line with the course layout.
Feel free to comment!

# data[].attributes.attachment_link.description
Wikipedia), is apparently extinct in the wild, but has been successfully germinated at Kew's Royal Botanic Gardens (BBC). Among the invertebrate species described from Belgium and not known from elsewhere are a cave-dwelling rove beetle Tychobythinus belgicus (p. 4 ofCWEPSS pdf file), a parasitic wasp Cleruchus raignieri (p.

# data[].attributes.body
Belgium is a small country in Western Europe, between The Netherlands, France and Germany.

# data[].attributes.body
Wild pig
In order to support the populair hunting sport, hunters have imported wild pig into Belgium. This action has lead to an increase of the population and recently to an outbreak of the African plague.

The lack of a natural predator and feeding by hunters has lead to such a large population that the wild pig is now considered a problem.

Wolves
Very recently, 2 wolves have been spotted in Belgium. This of course reminds of the Yellowstone story. In some years, we might see something simular?

# data[].attributes.body
3.     The wolves were brought in because the increased elk population was overgrazing the deciduous, woody species such as aspen and cottonwood.

See also:
https://en.wikipedia.org/wiki/Wolf_reintroduction

# data[].attributes.attachment_link.description
België, of voluit het Koninkrijk België, is een West-Europees land dat ligt aan de Noordzee en grenst aan Nederland, Duitsland, Luxemburg en Frankrijk. Het land is 30.528 km² groot en heeft een bevolking van iets meer dan 11 miljoen inwoners. De belangrijkste stad is Brussel, hoofdstad van België en tevens bestuurlijk centrum van de Europese Unie en de NAVO.

# data[].attributes.body
Latitude: 51°13"
= about 5600km from the equator and 4300km from the North Pole
Longitude: 4°24"
= GMT+1

Total area of 30528 km²

Lowest point: 0m
Highest point: 694m

# data[].attributes.body
Geographically, Belgium can be  divided into 2 parts:
- Lowlands (North): part of the coastal area of the North Sea: sedimentaire rock from Tertair and Kwartair period
- Plateau of the Ardenne (South): hard rock from Paleozoïcum, carved into valleys by multiple rivers

The lowlands used to be swamps and wetlands, but have been "regained" from the sea. This creates an area calles "polders"

# data[].attributes.attachment_link.title
Pioneering wolf becomes first sighted in Belgium for a century

# data[].attributes.attachment_link.description
Researchers have tracked Naya from eastern Germany into the Netherlands and now Flanders

# data[].attributes.body
Temperate Sea Climate
Mainly winds from the West
Cloudy
Regular rains

Average year temperature in the North is about 10°C. Average in January: 2°C, in July 21°C.
The South (Ardenne) is about 5°C cooler.
Annual precipitation is about 800mm.

Average hours of Sun per day varies from 2 in the Winter to 7h in the Summer

# data[].attributes.attachment_link.title
Vlaanderen weer & klimaat - alles over het klimaat van Vlaanderen

# data[].attributes.attachment_link.description
Vlaanderen weer & klimaat: alles over het weer van Vlaanderen in België met uitgebreide beschrijvingen van het klimaat.

# data[].attributes.body
The Ardennes

# data[].attributes.attachment_link.description
The Ardennes (; French: L'Ardenne; Dutch: Ardennen; Walloon: L'Årdene; Luxembourgish: Ardennen; also known as the Ardennes Forest or Forest of Ardennes) is a region of extensive forests, rough terrain, rolling hills and ridges formed by the geological features of the Ardennes mountain range and the Moselle and Meuse River basins.

# data[].attributes.body
With over 11mi inhabitants, Belgium is a highly populated area, so lot's of human activity, both recent and not so recent.

In Flanders (North) we see a high amount of ribbon development, cutting nature in several small pieces isolated from each other.

In the Dark Ages, sheep farming created a vegetation called "Heide".

As mentioned, part of the North is land regained from the Sea. To protect Flanders from flooding, the Sigma plan was created to transform these polders into flood control area's.

# data[].attributes.attachment_link.description
Heide of hei is een benaming voor vegetatie vooral bestaand uit dwergstruiken uit de heide- en kraaiheifamilie. Heide komt in een beperkt aantal landen voor. Behalve in Nederland en België ook in de kuststrook van West-Europa, Groot-Brittannië en Ierland.

# data[].attributes.attachment_link.description
The Sigma Plan protects Flanders from flooding. In extreme weather conditions, the river Scheldt and its tributaries can reach dangerously high water levels and can even overflow their banks. That is why the Sigma Plan invests in sturdier and higher levees and in a chain of natural flood control areas in the river valleys.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Boar hunting is held by the French and German aristocracy in the same estimation as fox hunting is by the English gentry. But in a boar hunt, the sylvan scene of the shires is changed for one wilder and more picturesque. The old tusker must be sought in his native wilds, among the dense forests that clothe the rugged mountainsides. The harmless character of the game is also changed, for the wild boar is a fierce and dangerous antagonist.

When mature, he roams the woods alone, and no animal cares to dispute his right of way. Gaunt and lank, wiry and active, he travels over a great extent of ground during the summer months, feeding on grasses, berries, and roots, which his great snout, armed with long, gleaming tusks, easily enables him to procure, occasionally making a raid on the cultivated fields at night and playing havoc with the farmers' crops. In the fall he feasts on beechnuts, chestnuts, and acorns, and becomes tolerably fat.

Then the woods resound with the bay of hounds and the clear, shrill notes of the hunter's bugle. There are two ways of hunting: with spear and knife, or with the rifle. The first method appeals most strongly to the bold and experienced hunter, for to face the boar when brought to bay, to stand before those keen tusks, dripping, perhaps, with the lifeblood of the bolder hounds, and to deal the death stroke with a spear requires great nerve and skill.

Let me attempt to describe such a chase, in which I took part among the wild glens of the Ardennes. We hunters were already stationed in a long line across a thickly wooded valley when the sun rose one fine October day and drove the white mist slowly up the mountainsides. Dewdrops sparkled and glistened on the canopy of leaves, on the brambles and bushes that choked the way, and on the luxuriant growth of weeds and grasses underfoot. The morning air was full of the damp, earthy odor of vegetation, and no sounds were heard, except the occasional notes of birds as they welcomed the break of day.

Each hunter was armed with a muzzleloading rifle and a long, sword-like knife. Should the hunter only wound a boar with his rifle, the probabilities are that the animal will charge. If there is no time to reload, and if one cannot escape by dodging around the trees, he must resort to the knife. Kneeling and holding the hilt against his breast or knee, the hunter receives the shock of the furious charge.

On the day of which I write, the beaters and dogs had been abroad before dawn, and were driving the game toward the valley where we stood. Presently the distant baying of the hounds reached our straining ears, and then frightened little animals came scrambling through the bushes. Foxes whisked in and out of sight with stealthy steps, martens and stoats tripped lightly by, and at a loud, crashing sound I grasped my rifle, only to see the branching antlers of a stag fly by as the graceful creature bounded away.

Then came a fearful rustling and crackling in some blackberry bushes, a grunting and snorting there was no mistaking, and a great boar, covered with long, grayish-brown bristles, all on end, appeared for a moment and then was lost to view among the dense brambles. I was ready for him, but as the hammer of my gun fell, the impotent click of a bad cap lost me the first boar of the day. Crack! went the rifle of the next hunter, and the groan of the mortally wounded boar, and the triumphant tra-la-la of a bugle announced his successful shot.

Other rifles cracked to right and left. The sport became general and the forest resounded with the crashing of the underwood, the reports of the guns, the baying of the hounds, and the ringing sound of the horns.

Twice a great sow charged right by me, but only boars were to be shot. I lowered my gun in disappointment when I failed to see the great tusks that curl over the huge snout of the male.

At last I was rewarded when a great brute came tearing through the bushes not ten yards away. His fiery eyes glared savagely and foam dripped from his champing jaws ...

First appearing in Outing magazine in October 1895, "Hunting the Wild Tusker" is featured in Sporting Classics' new 35th anniversary issue. Pick up a copy on newsstands July 5, or subscribe today to read the conclusion of this exciting boar hunt and other classic content.

# data[].attributes.attachment_link.description
Boar hunting is held by the French and German aristocracy in the same estimation as fox hunting is by the English gentry. But in a boar hunt, the sylvan scene of the shires is changed for one wilder and more picturesque.

# data[].attributes.body
Article about the wild pig in US, but no doubt similar can be seen in Belgium.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wild Pig Impacts on Reptiles and Amphibians

# data[].attributes.attachment_link.description
Providing research-based information on wildlife and fisheries management for Texans as part of Texas A&M AgriLife Extension Service

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hoe komt de Afrikaanse varkenspest plots in ons land? Een Belgische jager wijst met de beschuldigende vinger naar collega's. Volgens de man tellen rijke jagers jaarlijks grof geld neer om honderden wilde zwijnen te importeren, zodat ze extra trofeeën hebben om aan de muur te hangen. "Het is een publiek geheim."

Vorige week werd in Etalle (provincie Luxemburg) de Afrikaanse varkenspest geconstateerd bij everzwijnen. Verschillende dieren bezweken al aan de ziekte. Het nieuws kwam niet als een verrassing: in acht Oost-Europese landen, Rusland en China was de ziekte al aanwezig en het FAVV hield rekening met verdere verspreiding.

Volgens Waals minister van Landbouw René Collin (CDH) ligt de oorsprong van de uitbraak "negen kansen op tien" bij het transport. Dat was in 2017 ook al het geval in Tsjechië. Een jager die anoniem getuigt bij de RTBF heeft een andere hypothese. Hij vermoedt dat de Afrikaanse varkenspest werd meegebracht met wilde everzwijnen die werden geïmporteerd voor de hobby van rijke jagers.
Publiek geheim
Deze gegoede schutters zouden graag wat extra trofeeën aan hun muur zien en betalen mensen om de knorrende doelwitten uit Spanje en Frankrijk naar ons land te halen voor grote jachtpartijen in de Belgische Ardennen. Dat gebeurt twee of drie keer per jaar, schat de anonieme getuige. "Dit is al jaren aan de gang. Het is een publiek geheim." Hoewel hij nog nooit bij een dergelijke jacht aanwezig was, stelt de jager dat er op twee dagen zo'n tweehonderd dieren werden geschoten.

De getuige stelt verder dat de autoriteiten weet hebben van de praktijken, maar het door de vingers zien. Als kleine jager is hij tegen die grote jachtpartijen. "Dit geeft een heel slecht beeld van de jachtwereld."

# data[].attributes.attachment_link.title
"Afrikaanse varkenspest in ons land gevolg van import van honderden wilde zwijnen voor rijke jagers"

# data[].attributes.attachment_link.description
Hoe komt de Afrikaanse varkenspest plots in ons land? Een Belgische jager wijst met de beschuldigende vinger naar collega's. Volgens de man tellen rijke jagers jaarlijks grof geld neer om honderden wilde zwijnen te importeren, zodat ze extra trofeeën hebben om aan de muur te hangen. "Het is een publiek geheim."

# data[].attributes.attachment_link.title
Wild Zwijn - Sus scrofa | Waarnemingen.be

# data[].attributes.attachment_link.description
Waarnemingen.be - Alle waarnemingen uit de natuur online

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sinds het uitbreken van de varkenspest is het everzwijn in ons land aangeschoten wild. Wallonië wil de populatie tegen 2020 halveren. Niet iedereen vindt dat de juiste aanpak. 'Alle dieren uitroeien waar we last van hebben, willen we dat?'

'Daar beneden, in het struikgewas', fluistert Xavier Haspeslagh. Een zwarte schim beweegt zich paniekerig voort. De jager haalt de karabijn van zijn schouder, legt aan, volgt het everzwijn enkele seconden in zijn vizier om het vervolgens met één treffer neer te schieten. Een knal echoot door de Ardense bossen. Het everzwijn krijst, trilt even na en blijft dan roerloos liggen.

De vallei onder ons vult zich opnieuw met het geblaf van jachthonden en de kreten van 25 drijvers die het wild opjagen. Nog twee opgejaagde everzwijnen proberen uit het sparrenbos te ontsnappen. Tevergeefs. Zodra ze in het vizier van de Blaser 7 mm van Haspeslagh komen, maken ze geen schijn van kans. Het volgende uur gaat de klopjacht voort. Verderop in het bos verraden tientallen schoten dat ook de dieren die in een andere richting vluchtten niet voorbij de 35 jagers zijn geraakt, die zich als een dodelijk vangnet in een kilometerslange halve cirkel rond de drijvers hebben opgesteld.

In een dicht sparrenbos als dit, zowat een voetbalveld groot, kunnen tot vijftig everzwijnen leven, schat Haspeslagh. 'De jongste jaren is hun aantal enorm toegenomen. Daarom houden we ons vandaag niet in. We sparen alleen zeugen die net hebben gejongd, omdat de kleintjes anders verhongeren. Dat is niet ethisch.'

Haspeslagh is een van de zeven familiale bestuurders van de West-Vlaamse groentegigant Ardo. In het dagelijkse leven leidt hij zijn eigen bedrijf Stockhabo, de Belgische marktleider in diepvriesopslag. Zijn vrije tijd besteedt hij grotendeels hier in de buurt van Porcheresse, diep in de provincie Luxemburg, waar hij een jachtdomein van 1.400 hectare beheert.

Het zijn drukke tijden voor de jagers in de Ardennen, zeker sinds de Waalse minister van Natuur en Landbouw René Collin (CdH) heeft beslist dat het everzwijnenbestand in Wallonië tegen 2020 moet worden gehalveerd. De aanleiding is de Afrikaanse varkenspest die in Etalle, een dorpje zo'n 50 kilometer naar het zuiden, uitbrak. De ziekte is bijzonder besmettelijk. En dodelijk, zowel voor everzwijnen als voor tamme varkens.

Toen op 13 september de eerste drie kadavers werden gevonden, was dat wereldnieuws. Tot dan was de dodelijke ziekte in onze contreien beperkt gebleven tot Oost-Europa. Dat ze plots 1.000 kilometer verderop uit het niets opdook, bewees dat het virus zomaar Europa kon rondreizen. Via verwerkte charcuterie uit een ziek dier, bijvoorbeeld. Of via een bloedspat op de laarzen van een jager die terugkeert uit een besmet gebied.

Bij de Europese varkensboeren zat de angst er meteen stevig in. Ook voor de Vlaamse varkenssector - goed voor 15.000 banen, 1,2 miljard euro omzet en 6 miljoen dieren, waarvan 80 procent voor de export - staat veel op het spel. Hoewel tot nu geen kweekvarkens zijn besmet, hebben talrijke landen die varkensvlees importeren, hun markten al gesloten. Volgens de Federatie van het Belgische Vlees (Febev) bedraagt de schade nu al 40 miljoen euro.

Niet realistisch

Ook zonder tussenkomst van de mens verspreidt de varkenspest zich. Door everzwijnen die elkaar besmetten rukt de ziekte 2 kilometer per maand op. In Denemarken, goed voor een jaarlijkse varkensexport van 1,5 miljard euro, heeft de regering de bouw van een 70 kilometer lang hek goedgekeurd aan de grens met Duitsland. Kostprijs: 11 miljoen euro. Ook Polen, waar het virus al in grote delen van het land uitbrak, overweegt de installatie van een hek aan zijn oostelijke grens.

In ons land zijn volgens de jongste gegevens intussen 205 besmette kadavers gevonden. 'Maar dat cijfer komt niet overeen met het werkelijke aantal besmettingen,' zegt Kathleen Vanhuyse, wetenschappelijk medewerker van de Hubertus Vereniging Vlaanderen, die de jagers vertegenwoordigt. 'Ook al wordt er intensief naar gezocht, veel gestorven dieren vind je niet terug. In sommige besmette gebieden in Oost-Europa wordt naar schatting maar 10 procent van de besmette dieren gedetecteerd.'

De kernzone van 63.000 hectare rond de besmetting, waar strenge maatregelen gelden voor toegang en bosbouw, is al uitgebreid met een extra bewakingszone van 28.000 hectare. In het centrale deel van de kernzone is alle jacht verboden. In de zone daarrond moeten alle everzwijnen worden afgeschoten.

De vraag is of dat lukt, zeker omdat drijfjachten met honden, de meest effectieve manier van jagen, in die zone verboden zijn. Zulke jachten zouden het wild nog meer kunnen verdrijven, waardoor de besmetting uitbreidt in plaats van vermindert. Vanhuyse: 'Het duurt jaren om de everzwijnen in een besmette regio weg te krijgen. In een omheind gebied in Tsjechië hebben jagers hulp gekregen van sluipschutters van het leger, en na meer dan een jaar zijn de everzwijnen er nog niet volledig weg.'

De doelstelling van het Waals Gewest om de everzwijnenpopulatie te halveren lijkt dan ook niet realistisch. 'Studies tonen aan dat je jaarlijks 60 tot 70 procent van de everzwijnen moet afschieten om de populatie op hetzelfde niveau te houden. Everzwijnen beginnen al te kweken zodra ze zowat 30 kilo wegen. De jongste jaren vinden ze zo veel voedsel dat ze dat gewicht al na zes maanden bereiken. Binnen een jaar heeft een jong everzwijn dus zelf al jongen ter wereld gebracht.'

De Waalse overheid trekt niet alleen vanwege de varkenspest ten strijde tegen de everzwijnen. Ook de schade die ze aanrichten, is een drijfveer. Op de terugweg van de eerste jachtpartij van de dag - er volgen er nog twee - maakt Haspeslagh ons in zijn Range Rover attent op enkele omgewoelde weiden en tuinen. 'Om hun dieet van eikels te verteren hebben everzwijnen ook wormen nodig. Daarom wroeten ze werkelijk overal.'

Vooral de schade aan maïsvelden en graangewassen maakt de boeren boos. In Wallonië draaien de jagers op voor de schade die dieren uit hun bossen aanrichten. Haspeslagh betaalde dit jaar al enkele duizenden euro's om boeren te compenseren. In Vlaanderen geldt die regel niet, maar ook daar beginnen de boeren zich te roeren. De Boerenbond sluit zich aan bij de oproep van de Waalse collega's om jagers te voorzien van nachtkijkers en geluidsdempers zodat ze ook 's nachts efficiënter kunnen schieten, zonder veel geluid te maken zodat de dieren zich na een schot niet te veel verspreiden.

Minder strenge winters

Vooral in de provincie Limburg, maar ook in Antwerpen en Vlaams-Brabant, zijn de everzwijnen in opmars. Precieze cijfers zijn er niet, maar de evolutie van het aantal geschoten exemplaren geeft een indicatie. Vlaanderen telde er twee in 2006, 76 in 2008, 878 in 2016 en 1.475 in 2017. Om de toenemende schade in kaart te brengen opende het Vlaamse Agentschap Natuur en Bos deze zomer een meldpunt voor schade veroorzaakt door everzwijnen. In enkele maanden kwamen zo'n honderd meldingen binnen.

Terwijl Haspeslagh zijn geweer laadt voor de tweede jacht en achter ons het geroep van de drijvers oprukt, vertelt hij waarom de dieren de jongste jaren overal opduiken. 'Boeren kweken steeds meer maïs, waar everzwijnen gek op zijn. Tegelijk zijn er veel meer mastjaren dan vroeger, jaren waarin overvloedig veel beuken-nootjes en eikels van de bomen vallen, het geliefkoosde voedsel van de everzwijnen. En de jongste tijd zijn er veel minder strenge winters, zodat de natuurlijke uitdunning fel is verminderd.'

Maar natuurorganisaties wijzen de jagers met de vinger. 'Ze moeten nu niet komen klagen dat er te veel everzwijnen zijn. Ze hebben ze jarenlang bijgevoederd', zegt Jan Loos van Landschap vzw. In Vlaanderen is voederen in principe verboden, behalve om dieren naar de jachttorens te lokken. In Wallonië mag het onder bepaalde voorwaarden wel. Het voedsel mag niet machinaal worden verspreid, en moet over een grote oppervlakte worden gestrooid, zodat dieren het niet te gemakkelijk hebben. 'Maar ik kan je zo meenemen naar enkele plekken in het bos waar hele silo's en industriële voedingsinstallaties staan', zegt Loos.

Volgens de jagers dient het voederen om de everzwijnen van de bosranden weg te lokken, zodat ze geen schade aan de omliggende landbouwgebieden aanrichten. 'Al klopt het dat het de dieren helpt sneller te kweken', zegt Haspeslagh.

Voor Bernard De Wetter, een professionele natuurgids en auteur die in de Ardennen woont, is er geen discussie: de groei van de everzwijnenpopulatie is onder meer te wijten aan het bijvoederen. En aan het invoeren van everzwijnen uit het buitenland. 'Vorig jaar nog zijn in een groot jachtdomein in de Ardennen everzwijnen geschoten waarvan een stuk uit hun oor geknipt was, wellicht om de identificatieplaatjes te verwijderen die gekweekte everzwijnen verplicht in hun oor moeten hebben.'

Enkele jagers die we spraken, geven schoorvoetend toe dat de populaties in Limburg, en zeker die in West-Vlaanderen, er niet op natuurlijke wijze zijn beland. Onderzoek van de Université Catholique de Louvain toonde vorig jaar aan dat tot 20 procent van de stalen van geschoten everzwijnen DNA bevatte dat niet toebehoorde aan de vijf Waalse subfamilies van everzwijnen. Reactie van de jagers: die zijn gewoon de grens overgestoken uit onze buurlanden.

Tot begin jaren negentig was het volkomen legaal om in Wallonië everzwijnen uit te zetten. In Frankrijk is het loslaten van everzwijnen nog altijd niet verboden, en kan je bij enkele kwekers everzwijnen bestellen voor 100 euro per stuk. Na het uitbreken van de varkenspest in ons land werd in de buurt een illegale kwekerij van de dieren ontdekt. De uitbater ontkende dat de dieren dienden voor de jacht. 'Ik kweek gewoon als hobby', zei hij.

Volgens De Wetter moeten we ons aanpassen. 'De everzwijnen raken steeds meer gewend aan de mens. Daarom duiken ze nu ook op in privétuinen, dorpskernen en zelfs grote steden. We hebben ze een handje geholpen. En nu ze hier massaal zijn, zullen we ermee moeten leren leven.'

Loos is nog radicaler en wil de jacht verbieden. 'Het is helemaal niet nodig al die everzwijnen af te schieten. Zelfs al hebben we ze geholpen, die dieren horen hier thuis. Wij moeten ons aanpassen. Door onze akkers en tuinen te omheinen, bijvoorbeeld. Net als de schapenboeren zich zullen moeten beschermen tegen de wolf en we ermee moeten leren leven dat de steenmarter onze huizen binnendringt. De enige andere optie is: alle dieren uitroeien waar we last van hebben. Maar is dat wat we willen?'

Faire prijs

In Porcheresse valt de avond. Naast de jachthut ligt de oogst van de dag: 59 everzwijnen en een tiental reeën en herten. Haspeslagh glundert: 'Dit is een absoluut record. Enkele jaren geleden waren we al tevreden als we twintig everzwijnen konden schieten op een dag.'

Hij belt met de wildhandelaar die de dieren straks komt ophalen om te verwerken. Niet dat ze veel opbrengen. De marktprijs voor een everzwijn, zonder ingewanden, is ongeveer 1 euro per kilo. Een jong dier, waarvan er vandaag het meeste geschoten zijn, weegt 30 tot 50 kilo. 'Een tijdje geleden was de prijs zelfs tot 25 cent per kilo gezakt. Dat is belachelijk weinig.'

De jagers verwijten de supermarkten dat ze liever everzwijnenvlees uit OostEuropa importeren, dat goedkoper is door de lage arbeidskosten van het slachten. 'Een faire prijs, bijvoorbeeld 1,50 euro per kilo, zou helpen de everzwijnenpopulatie onder controle te houden', zegt Kathleen Vanhuyse van de Hubertusvereniging. 'Als hun eigen diepvries al vol zit en ze het vlees nergens anders kwijtraken, willen jagers heus niet gaan jagen om de dieren nadien op een hoopje achter te laten.'

In de jachthut laten de vrienden van Haspeslagh het vanavond niet aan hun hart komen. Rond de kachel wisselen ze hun ervaringen van de dag uit. Ze klinken op de jonge kerel die zijn eerste wilde everzwijn schoot, reageren opgelucht als iemand zegt dat de gewonde hinde is teruggevonden en geven een schouderklopje aan de jager die zijn trofee verloren zag gaan omdat het gewei van zijn getroffen hert afbrak toen het een koprol maakte.

Over een maand mogen ze nog eens terugkomen. Haspeslagh kreeg zonet bezoek van de Waalse ambtenaar die toeziet op de quota. Ondanks het enthousiasme van de jagers was de beambte niet onder de indruk van de rijen everzwijnenkadavers die liggen te glimmen in het avondlicht. 'Niet genoeg', luidde zijn verdict. In januari moeten er nog eens minstens veertig sneuvelen. 'Terecht,' zegt Haspeslagh, 'de populatie moet sterk worden ingeperkt.'

Het jonge everzwijn dat ik op de terugweg door de Ardense bossen in het licht van mijn koplampen zie opduiken, kan niet gerust zijn. De klopjacht gaat voort.

# data[].attributes.attachment_link.description
Sinds het uitbreken van de varkenspest is het everzwijn in ons land aangeschoten wild. Wallonië wil de populatie tegen 2020 halveren. Niet iedereen vindt dat de juiste aanpak. 'Alle dieren uitroeien waar we last van hebben, willen we dat?' 'Daar beneden, in het struikgewas', fluistert Xavier Haspeslagh.

# data[].attributes.body
Belgium does not belong to a diversity hotspot.

Endemic species: see column "species" to the right. Since Belgium is not geographically isolated, one should consider it to be part of Western Europe when thinking about endemic species
.
Abiotic factors: see geography, climate and human activity

Biotic: see "Trophic cascade?"

Lost of damaging human activities (see "Human Activity") and very little protected area's (see Nature protection).

We do not have any vulcano's in Belgium.

# data[].attributes.body
https://www.theguardian.com/environment/2018/jan/22/pioneering-female-becomes-first-wolf-in-belgium-in-a-century

# data[].attributes.attachment_link.description
Deharvengiurus severini est une espèce de collemboles de la famille des Onychiuridae. C'est une espèce cavernicole.

# data[].attributes.attachment_link.title
Two New Freshwater Diatom Species (Bacillariophyceae) from a Smal...: Ingenta Connect

# data[].attributes.attachment_link.description
Eunotia and Encyonopsis have been found. The morphology of both species is discussed using both light and scanning electron microscopical observations and compared with similar species.Eunotia belgica is similar to E. glacialifalsa but can be separated based on its valve dimensions (larger valve width), number of striae, the absence of the characteristic longer cell cycle stages of E.

# data[].attributes.attachment_link.description
Araneae - Spiders of Europe. An identification tool to European spiders with species descriptions, scientific drawings, distributions and other species related informations

# data[].attributes.headline
14 photo's of wonderful animals in Belgium

# data[].attributes.subject
14 photo's of wonderful animals in Belgium

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The Flemish Giant

This fluffy colossus is known throughout the world for his unmatched size. As the biggest and heaviest bunny race on earth, the average Flemish Giant weighs around 16 pounds, has no problem reaching 80 centimeters and was originally bred in Ghent in the 19th century to become part of delectable stews. Its genteel character, pudgy head and overall softness eventually saved him from the cooking pot as he slowly became a beloved pet that's found across Belgian homes.

After an absence of three centuries, the lynx and his pointy plumed ears finally returned to Belgium around the turn of the millennium. This gracious, rare predator has found a home in the woods of Eupen-Malmédy, up near the German border, but the tawny feline hunts at night and is notoriously difficult to spot.

The Wild Boar

Contrary to the lynx, the wild boar population has no problem soaring in green Wallonia. These massive hogs wear bristly coats, are content eating nearly everything they find on - or underneath - the deciduous forest floor and only come out to play at dusk or nighttime. Their voracious appetite and exceptional sense of smell make this breed of swine particularly gifted at sniffing out food, and thus an invaluable resource when it comes to unearthing precious truffles.

Roommate to the wild boar in the Wallonian as well as Limburg forests is the badger. This black-and-white outsized cousin to the weasel is extremely recognizable thanks to the prominent lines across its face. The badger is an expert at creating expansive underground mazes that often last for generations.

The Little Owl

He may be the second smallest of his species in all of Benelux, but pay attention to his pronounced, furrowed brow: this little owl is one tough bird. Besides regularly taking down prey that should be too large for his size, such as mice and rats, he's also very loud during the winter months. To find the yellow-eyed fellow, follow the screeches coming from the pollard willows and old barns out in the countryside where he likes to make his nest.

The Belgian Horse

Muscular enough to pull plows through land and shrimp nets through the surf, the Belgian horse has many nicknames. Whether he's called 'Belgian heavy horse', 'Brabant', or 'Brabançon', the sturdy animal is as tall as a man and strong as an ox. Its power was invaluable to a number of industries coming up in the interwar years that required heavy lifting, such as the postal service or the mining business. Its strength and inclination to keep its cool at all times often conceal the fact that the Belgian horse is quite the sucker for attention and a good cuddle.

The Bichon Frise

With his snowy white coat and natural perm you'd almost mistake the Bichon Frise for a stuffed toy, but this Belgian dog breed is a long-term favorite with apartment owners and grannies. Their small size, soft personalities and constant need for human companionship make the Bichon Frise a lap dog extraordinaire.

# data[].attributes.attachment_link.title
14 Photos Of Wonderful Animals You'll Find In Belgium

# data[].attributes.attachment_link.description
This fluffy colossus is known throughout the world for his unmatched size. As the biggest and heaviest bunny race on earth, the average Flemish Giant weighs around 16 pounds, has no problem reaching 80 centimeters and was originally bred in Ghent in the 19th century to become part of delectable stews.

# data[].attributes.attachment_link.title
Nature Reserves and National Parks - BeerTourism.com

# data[].attributes.attachment_link.description
Nature Reserves and National Parks in Belgium - BeerTourism.com

# data[].attributes.body
Can be found in almost all habitats. In Belgium usually in forests with open area's.
the fox hunts alone, usually by dusk or night although can be seen in daytime as well.
The fox is an omnivore: eats small to medium prey (bugs, mice, rodents), berries and cadavers.
The fox is a foodsource for mosquitoes and host to numerous diseases
Usually lives in small groups and digs holes.

# data[].attributes.body
A very common bird and popular among hunters. Probably introduced in our region by the Romans.
Found mostly in forests and half-open landscapes. Typically found alone or in small flocks.
Pheasants eat grains, seeds, berries,... and invertebrates.
The pheasant is eaten by birds of prey and other predators. Pheasants nests are food sources for foxes, rats,...

# data[].attributes.body
Belgium is sometimes called "the piece of highway between The Netherlands and France". With this many roads, there is a high level of fragmentation.

# data[].attributes.attachment_link.title
Detailed Clear Large Road Map of Belgium - Ezilon Maps

# data[].attributes.attachment_link.description
Detailed clear large road map of Belgium showing major roads routes and direction to cities, towns, villages and regions.

# data[].attributes.body
Nature organisations organize "toad transfers" in order to help toads cross the roads and avoid getting killed by traffic.

# data[].attributes.attachment_link.description
In de loop van februari ontwaken amfibieën uit hun winterslaap en trekken ze massaal naar beken en poelen om zich voort te planten. Tijdens hun tocht moeten ze vaak een straat of een weg oversteken en lopen de padden en kikkers een groot risico om overreden te worden.

# data[].attributes.body
About 45% of Flanders is agriculture land. Due to the use of fertilizer, there are high levels of nitrate in soil and water.

# data[].attributes.attachment_link.title
Nitrates - Water pollution - Environment - European Commission

# data[].attributes.attachment_link.description
The Nitrates Directive protects water quality in the EU by preventing agricultural nitrates pollution and promoting good farming practices.

# data[].attributes.body
Predator-Prey: fox and rabbit

Parasites: Honey fungus (parasitic mushroom) and Tics

Ecological niche of a fox and pheasant: see colum "Ecological Niches"

Niche Partitioning: hedgehog and moles: both eat insects - the hedgehog above ground, the moles below ground.

# data[].attributes.body
Habitat loss, fragmentation en degradation examples:
- Roads
- Fertilizer
(see to the right for more info)

Wildlife over-exploitation

Species on the IUCN Red List of Threatend species: many farmland birds are threatend, e.g. grey partridge.

Alien Species: polygonum cuspidatum

Signs of climate change: dry summers

# data[].attributes.attachment_link.description
Established in 1964, the IUCN Red List of Threatened Species has evolved to become the world's most comprehensive information source on the global conservation status of animal, fungi and plant species.

# data[].attributes.headline
IAS: Japanse duizendknoop / Polygonum cuspidatum

# data[].attributes.subject
IAS: Japanse duizendknoop / Polygonum cuspidatum

# data[].attributes.attachment_link.title
Invasive Alien Species in Belgium: Fallopia japonica

# data[].attributes.body
Guide (in Dutch) about Polygonum Cuspidatum

# data[].attributes.body
This graph (taken from https://www.meteo.be/meteo/view/nl/1088480-Jaarlijkse+grafieken.html) shows 2018 being the driest summer sinds 1981.

# data[].attributes.body
According to CITES Trade database, Belgium has imported "Pericopsis elata" or "African Teak":

# data[].attributes.attachment_link.description
The CITES Trade Database, managed by the UNEP World Conservation Monitoring Centre (UNEP-WCMC) on behalf of the CITES Secretariat