# data[].attributes.headline
Γράφοντας Ιστορία από τους μαθητές του Ζαννείου στην εποχή του Covid 19

# data[].attributes.subject
Γράφοντας Ιστορία από τους μαθητές του Ζαννείου στην εποχή του Covid 19

# data[].attributes.body
Ετος 2040μΧ.

Η δημοσιογράφος Ειρήνη Σκούπα ζητάει από μια ομάδα διακεκριμένων προσωπικοτήτων , απόφοιτων του Ζαννείου Π. Γυμνασίου, να εκφράσουν αναμνήσεις, συναισθήματα και δυσκολίες εκείνης της εποχής των τηλε- μαθημάτων , την περίοδο 2020-21, κατά την οποία η ανθρωπότητα αντιμετώπισε την πανδημία του covid-19,  προτείνοντας λύσεις στους μαθητές και τους εκπ/κούς σε ενδεχόμενη επανάληψη μιας πανδημίας στο Μέλλον.

https://blogs.sch.gr/gymzanne/

# data[].attributes.headline
Δυο διαφορετικές χρο

# data[].attributes.body
Δυο διαφορετικές χρονιές

Οι δύο χρονιές του covid-19 ήταν πολύ παράξενες, ίσως και ασυνήθιστες. Ζούσαμε μέρες που δεν είχαμε ξαναζήσει και δεν ξέραμε πότε θα σταματήσει. Η παρακολούθηση του μαθήματος από το σπίτι ήταν δύσκολη. Η κούραση των ματιών, η δυσκολία συγκέντρωσης λόγω της άνεσης του σπιτιού αλλά και μηδαμινή κοινωνική επαφή ήταν τα κύρια προβλήματα που αντιμετωπίζαμε, ίσως τώρα να είσαι συνέχεια στο σπίτι ακούγεται ιδανικό αλλά με το πέρασμα του χρόνου η επιθυμία να γυρίσουμε στην καθημερινότητά μας ήταν ισχυρή. Για εμένα ήταν από τις δυσκολότερες χρονιές μου στο σχολείο γιατί όταν κάποιοι μπορούν να συγκεντρωθούν στο ηλεκτρονικό μάθημα και εσύ έχεις μεγάλες δυσκολίες τα κενά είναι μεγάλα και δεν επουλώνονται εύκολα, ο τότε 13χρονος Σταυρος Βερεβης

# data[].attributes.headline
Γράφοντας ιστορία από την εποχή του covid 19       Ζωή Γκουτζουρή

# data[].attributes.subject
Γράφοντας ιστορία από την εποχή του covid 19       Ζωή Γκουτζουρή

# data[].attributes.body
Ήμουν μόλις 12-13 χρονών όταν ο κορωνοϊός χτύπησε τον πλανήτη. Το χτύπημα ήταν θα έλεγα δυνατό, ήταν ένας μεγάλος “σεισμός” που ταρακούνησε την ζωή των ανθρώπων προκαλώντας θλίψη.  Λυπάμαι να ομολογήσω πως ήταν οι πιο οδυνηρές δύο χρονιές της ζωής μου, αυτές κατά την διάρκεια των οποίων ένας αόρατος ιός έκανε πάρτι, την στιγμή που οι άνθρωποι κατέρρεαν ένας ένας, περιτριγυρισμένοι από τους λευκούς τοίχους των νοσοκομείων. Θυμάμαι χαρακτηριστικά εκείνο τον Μάρτη του 2020. Μία γειτόνισσα μας ήρθε αντιμέτωπη με τον ιό κάτι που την εγκλώβισε στο νοσοκομείο Γεννηματά για κάτι μήνες. Ήταν μεγάλη σε ηλικία και όμως πάντα έφερε ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπο της. Μέχρι και την τελευταία πνοή της ζωής της στο νοσοκομείο, ήταν οπτιμίστρια. Δυστυχώς όμως δεν κατάφερε να νικήσει την μάχη της με τον ιό, κάτι που μας προκάλεσε δάκρυα στα μάτια. Έχουν μείνει χαραγμένα στην μνήμη μου τα λόγια του γιου της, ο οποίος ξενυχτούσε καθημερινά σε μία καρέκλα του νοσοκομείου που φιλοξενούσε την μητέρα του “Στο νοσοκομείο η κατάσταση ήταν τραγική. Καθημερινά λαοθάλασσα αρρώστων μάχονταν για μια κλίνη. Παντού επικρατούσε αγωνία, φόβος, κλάματα, θλίψη και οι γιατροί βρίσκονταν στην χειρότερη θέση. Οι γιατροί, λοιπόν, ήταν οι πιο τρομαγμένοι, μία ολόκληρη χώρα βασιζόταν σε αυτούς, κάθε μέρα αποτελούσε μία δοκιμασία και όμως πάντα είχαν ένα πλατύ χαμόγελο αισιοδοξίας να σου προσφέρουν”.

Πηγαίνοντας πίσω τον χρόνο, σκέφτομαι πως δεν θα τα είχα καταφέρει ψυχολογικά, αν δεν είχα κοντά μου τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Υπήρξαν στιγμές που πνιγμένη στο σπίτι καθώς ήμουν, δεν άντεξα και έβαλα τα κλάματα. Η οικογένεια μου ήταν πάντα εκεί να με ανακουφίσει, να μου δώσει ελπίδα και πίστη σε ένα ομορφότερο αύριο. Όμως νομίζω πως οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον παππού μου, ο οποίος δεν δίσταζε να μας καλεί καθημερινά και να κατευνάζει τα πνεύματα διαβάζοντας μας τα αγαπημένα του ποιήματα της Κικής Δημουλά. Με τους φίλους μου προσπάθησα να κρατήσω επαφή και έτσι καταφέραμε να μοιραζόμαστε νέα, αγωνίες, εμπειρίες μέσω, βέβαια, μιας οθόνης.

Κάτι που πιστεύω πως μας απάλλαξε από τον τρομερό αυτό κυρίαρχο της χώρας, τον ιό, ήταν η συλλογική συνείδηση που με το πέρασμα του χρόνου αποκτήσαμε. Ήταν αξιοσημείωτο να πράττουμε για το καλό του κόσμου, να σκεφτόμαστε τον συνάνθρωπο. Χρειάστηκε καιρός για να καταλάβουμε πως όλο αυτό δεν είναι ένα αστείο ούτε ένας εφιάλτης, αλλά η πλέον σκληρή πραγματικότητα με την οποία έπρεπε να συμβιβαστούμε και να πράξουμε ανάλογα με σκοπό την επιβίωση, με σκοπό την νίκη.

Κλείνοντας, αν και στα χρόνια του κορωνοϊού θυμάμαι τον εαυτό μου θλιμμένο, εξαντλημένο και ανίκανο, ομολογώ πως μου δίδαξε πολλά. Πρώτα από όλα, τώρα πια είμαι πιο δυνατή, έμαθα να μην καταρρέω σε κάθε στεναχώρια που μου εμφανίζεται, αλλά να σηκώνω το ανάστημά μου και να είμαι μαχήτρια. Ακόμη μου έμαθε να κυνηγάω κάθε ευκαιρία της ζωής, να ζω την ζωή μου με τον καλύτερο τρόπο, να προσπαθώ να προλάβω να ζήσω ευχάριστες στιγμές, οι οποίες θα χαραχτούν στην μνήμη μου. Η ζωή είναι πολύ μικρή για άγχη και ασήμαντες αγωνίες, πρέπει να ζήσουμε την κάθε στιγμή όσο καλύτερα μπορούμε, γιατί ποτέ δεν ξέρει κανείς … μπορεί ένας άλλος ιός να περιμένει να κάνει την εμφάνισή του.

# data[].attributes.headline
Η Νόνη Σπυροπούλου , απόφοιτος του Ζαννείου Γυμνασίου Πειραιά κατά την περίοδο της πανδημίας του covid -19 , θυμάται για εκείνη την περίοδο:

# data[].attributes.subject
Η Νόνη Σπυροπούλου , απόφοιτος του Ζαννείου Γυμνασίου Πειραιά κατά την περίοδο της πανδημίας του covid -19 , θυμάται για εκείνη την περίοδο:

# data[].attributes.body
« Ήταν πράγματι δύο  πολύ απαιτητικές χρονιές και γενικότερα μια πολύ δύσκολη περίοδος για εμάς , που τότε ήμασταν μαθητές, την οποία και αποφεύγω να θυμάμαι . Ξαφνικά, λόγω της πανδημίας, υποχρεωθήκαμε να σταματήσουμε να πηγαίνουμε στο σχολείο και να παρακολουθούμε τα μαθήματα πίσω από την άψυχη οθόνη του υπολογιστή. Στην αρχή, ανίδεοι χαρήκαμε και το εκλάβαμε ως ένα ευχάριστο διάλειμμα, κάτι σαν διακοπές στο μέσο της σχολικής χρονιάς. Όσο όμως περνούσε ο καιρός , αρχίσαμε να νιώθουμε περίεργα και να συνειδητοποιούμε ότι όλο αυτό που συνέβαινε δεν ήταν και ό,τι πιο φυσιολογικό.  Το επτάωρο μάθημα συχνά ήταν πολύ κουραστικό και κάποιες φορές και  βαρετό, άνευρο και χωρίς κίνητρο, όσο και αν αυτό ακούγεται περίεργο. Δεν υπήρχε η ζωντάνια, η αλληλεπίδραση , η αμεσότητα και η χαρά της τάξης . Γιατί το σχολείο όταν είσαι έφηβος δεν είναι μόνο διάβασμα και μάθημα. Είναι η παρέα με τους συμμαθητές, είναι τα αστεία στο διάλειμμα , είναι η ανυπομονησία της εκδρομής και το πάρτι του διπλανού σου. Σχολείο δεν είναι μόνο η τάξη . Το σχολείο ξεκινάει από το βράδυ όταν φτιάχνεις την τσάντα και ψάχνεις ρούχα για την άλλη μέρα. Είναι να περιμένεις τους φίλους έξω από το σχολείο , είναι το καρδιοχτύπι του διαγωνίσματος και η αγωνία του αν θα σε σηκώσει ο καθηγητής στον πίνακα. Και ξαφνικά όλα αυτά είχαν χαθεί... Η τσάντα κάπου καταχωνιασμένη  και συχνά μάθημα με πιτζάμες. Δεν υπήρχε ούτε ζωντάνια, ούτε ενέργεια. Όλη αυτή η ησυχία του σπιτιού , που σε τίποτα δεν θύμιζε τάξη και εμείς θα έπρεπε να είμαστε το ίδιο ζωντανοί και ζωηροί, μας ήταν πολύ δύσκολο. Δεν έφταιγαν, φυσικά, οι καθηγητές μας, αυτοί έκαναν ό, τι καλύτερο μπορούσαν και ήταν εξίσου δύσκολο και για εκείνους. Βέβαια πολύ συχνά οι εργασίες που μας ανέθεταν ήταν πολύ χρονοβόρες και το καθημερινό διάβασμα πολύωρο. Παρά το γεγονός ότι δεν βγαίναμε από το σπίτι, λόγω καραντίνας, δεν προλαβαίναμε. Δεν μας έφτανε ο εγκλεισμός, που δεν βλέπαμε τους φίλους και συμμαθητές μας, είχαμε και υπερβολικά πολύ διάβασμα. Σήμερα, όμως, είκοσι χρόνια μετά βλέπω και τα οφέλη από την εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Οι σχολικές χρονιές δεν χάθηκαν , τα μαθήματα ολοκληρώθηκαν και οι γνώσεις μας δεν έμειναν πίσω. Θυμάμαι μάλιστα ότι γλιτώσαμε και τις προαγωγικές εξετάσεις. Τελικά αναγκαστήκαμε να προσαρμοστούμε στις τότε συνθήκες. Μάλιστα, οι περισσότεροι από εμάς πετύχαμε στις σπουδές και τους στόχους μας. Αποδείξαμε ότι ήμασταν υπεύθυνα άτομα και στο τέλος τα καταφέραμε και βγήκαμε δυνατότεροι από όλη αυτή την κατάσταση.»

# data[].attributes.headline
Γράφοντας ιστορία από τους μαθητές του Ζαννείου την εποχή του covid 19

# data[].attributes.subject
Γράφοντας ιστορία από τους μαθητές του Ζαννείου την εποχή του covid 19

# data[].attributes.body
Ονομάζομαι Αναστασία-Χριστίνα Βακογιάννη και ήμουν 12-13 ετών όταν ξέσπασε η σφοδρή πανδημία του κορονοϊού. Ήταν ένα πρωτόγνωρο γεγονός που επηρέασε τη ζωή όλων των ανθρώπων και ιδιαίτερα αυτή των παιδιών. Περάσαμε καραντίνες, φορώντας μάσκες και κάνοντας διαδικτυακά μαθήματα μέσω μίας πλατφόρμας. Καθημερινά παρακολουθούσαμε τις ειδήσεις με χιλιάδες άτομα στον κόσμο να πεθαίνουν στα νοσοκομεία. Η ψυχολογία μας ήταν άσχημη, αλλά παράλληλα κυριαρχούσε ο φόβος μην κολλήσουμε αυτόν τον φονικό ιό, συνοδευόμενος από τον πόνο και τη θλίψη για τους εκατοντάδες νεκρούς και τα κρούσματα. Εμείς χρησιμοποιούσαμε αμυντική τακτική με τα μέτρα προστασίας και προσπαθούσαμε να περιορίζουμε τις μετακινήσεις μας. Και τα διαδικτυακά μαθήματα όμως δεν μας βοηθούσαν. Δεν συγκρίνονταν με τα μαθήματα στην τάξη, καθώς δεν υπήρχε αυτή η ζωντάνια, η αμεσότητα και η ζεστασιά της κοινωνικής επαφής. Πολλά παιδιά αντιμετώπιζαν τεχνικά προβλήματα, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονταν να τα παρακολουθήσουν παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των καθηγητών μας. Έτσι μια μερίδα μαθητών στερούνταν τις ίσες ευκαιρίες μάθησης. Όλοι ήμασταν ανυπόμονοι για να ανοίξουν τα καταστήματα, οι καφετέριες και πρώτα απ' όλα τα σχολεία. Θέλαμε να μπορέσουμε επιτέλους να βγούμε έξω ελεύθερα με τους φίλους μας, χωρίς μάσκες, να ονειρευτούμε, να περάσουμε αξέχαστα για μερικές μέρες με την οικογένειά μας για διακοπές. Αλλά έπρεπε να ξεχάσουμε όλα αυτά. Έπρεπε να είμαστε πάντοτε προσεκτικοί για να μην κολλήσουμε οι ίδιοι και οι συγγενείς μας, ιδιαίτερα εάν ανήκαν στις ευπαθείς ομάδες.
Είναι βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μου οι ήρωες εκείνης της εποχής, οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό διότι παρέμεναν ψύχραιμοι, παρόλο που έβλεπαν ζωντανά την οδυνηρή αυτή κατάσταση που επικρατούσε στα νοσοκομεία και τους βλέπαμε πάντα αισιόδοξους, με ένα πλατύ χαμόγελο στα πρόσωπά τους .
Τέλος, θα συμβούλευα τις επόμενες γενιές να χαίρονται κάθε στιγμή της ζωής τους, να είναι ευγνώμονες για αυτά που έχουν ,γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή ,να βοηθούν τους συνανθρώπους τους, να σκέφτονται και να δρουν στο <<εμείς>> και όχι στο <<εγώ>>.

# data[].attributes.headline
Γράφοντας ιστορία- Χρυσή Βλάχου Β1

# data[].attributes.subject
Γράφοντας ιστορία- Χρυσή Βλάχου Β1

# data[].attributes.body
Ονομάζομαι Χρυσή Βλάχου και κατά τη διάρκεια της πανδημίας του 2020-2021, ήμουν 13 με 14 ετών. Η καραντίνα μας στέρησε πολλές εμπειρίες του γυμνασίου για τις οποίες ανυπομονούσαμε, μας χώρισε από τους φίλους μας, μας ανάγκασε να κάνουμε διαδικτυακά μαθήματα, να παραμένουμε σπίτι για πολύ καιρό, πόσο μάλλον να κυκλοφορούμε ελάχιστα φορώντας μάσκες. Αυτά, βέβαια, έχοντας υπόψιν τις απώλειες αγαπημένων προσώπων και εργασίας πολλών ανθρώπων, ήταν το λιγότερο. Όλα είχαν βασιστεί στη τεχνολογία, ενώ οι επιστήμονες και οι γιατροί έδιναν αγώνα για να σώσουν όσες περισσότερες ζωές μπορούσαν. Η ατμόσφαιρα που επικρατούσε στη κοινωνία τότε φυσικά και είχε επιπτώσεις στη ψυχολογία όλων, καθώς πολλοί ένιωθαν απομονωμένοι, ανασφαλείς, τρομαγμένοι, κουρασμένοι και ανυπόμονοι. Ωστόσο, αναγνωρίζω ότι η κατάσταση αυτή μας έδωσε σημαντικά μαθήματα, τα οποία μας ακολουθούν μέχρι σήμερα. Μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε, πάνω από όλα, την υπευθυνότητα και τη βαρύτητα των πράξεων μας. Αν και με σκληρό τρόπο, μάθαμε ότι ό,τι κάνουμε μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τους ανθρώπους τριγύρω μας και να τους θέσει σε κίνδυνο, συμπεραίνοντας έτσι ότι πρέπει πάντοτε να είμαστε προσεκτικοί. Εκτός από αυτό, καταλάβαμε ότι δεν πρέπει να παίρνουμε σε καμία περίπτωση αυτά που έχουμε δεδομένα. Ακόμα και τα πιο καθημερινά πράγματα είναι σημαντικά για εμάς και το να τα χάσουμε θα είναι μια επίπονη διαδικασία. Για αυτό, θα πρέπει να τα σεβόμαστε και να τα χαιρόμαστε όσο τα έχουμε στη διάθεσή μας. Μεγαλώνοντας, οι αναμνήσεις αυτές θα μου φέρνουν πάντα ανάμεικτες σκέψεις στο μυαλό μου. Το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι από την εμπειρία αυτή βγήκα δυνατότερη και ωριμότερη.

# data[].attributes.headline
Γράφοντας ιστορία Χριστίνα- Θεοδώρα Μεσίσκλη

# data[].attributes.subject
Γράφοντας ιστορία Χριστίνα- Θεοδώρα Μεσίσκλη

# data[].attributes.body
Το 2020 ήμουν μαθήτρια της πρώτης Γυμνασίου στο Ζάννειο Πειραματικό όταν ήρθε η πανδημία του κορωναϊού στην Ελλάδα . Ήταν 11 Μαρτίου όταν μάθαμε ότι θα έκλειναν τα σχολεία για δύο εβδομάδες και όλοι ήμασταν πολύ ενθουσιασμένοι , όμως δεν ξέραμε τι θα μεσολαβούσε... Ο καιρός παίρνουσε και οι δύο εβδομάδες έγιναν 2 χρόνια. Σε αυτήν την περίοδο απομακρύνθηκαμε από τους φίλους μας, από τους γονείς ,από τα χόμπι μας και τις δραστηριότητες μας . Οι άνθρωποι γίναμε μοναχικοί και αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι η κατάσταση ήταν πολύ σοβαρή. Εκείνη την περίοδο τα σχολεία είχαν αρχίσει τα διαδικτυακά μαθήματα ώστε να μην μείνει η ύλη του σχολείου πίσω . Για ένα ποσοστό μαθητών αυτός ο τρόπος εκπαίδευσης είχε αποτέλεσμα αλλά για τους περισσότερους όχι . Ήταν πολύ δύσκολο να εστιάζεις σε ένα υπολογιστή κάθε μέρα για σχεδόν εφτά ώρες για δύο χρόνια . Πολλοί μαθητές έμειναν πίσω στην ύλη και αυτό φάνηκε γιατί στις μεγαλύτερες τάξεις η πλειοψηφία των μαθητών είχε πολλά κενά.

# data[].attributes.headline
Γράφοντας ιστορία-Καρακατσανη Ελένη

# data[].attributes.subject
Γράφοντας ιστορία-Καρακατσανη Ελένη

# data[].attributes.body
Ονομαζομαι Καρακατσάνη Ελένη και στη διάρκεια του Covid-19 ημουν 13-14 χρονών. Όταν ανακοινώθηκε η καραντίνα, χάρηκα όπως άλλωστε και οι άλλοι μαθητές. Μπορούσαμε να ξεκουραστούμε και το θεωρήσαμε διακοπές. Ωστόσο, κανείς δεν  φανταζόταν την εξέλιξη της κατάστασης. Μετά από τον πρώτο μήνα κλεισμένοι στο σπιτι, τα πράγματα δεν ήταν οπως τα περίμενα.Δεν μπορουσα να δω τους φίλους μου και τα μαθήματα στο σχολείο δυσκολεψαν. Επίσης, η βαρεμάρα με είχε κυριεύσει και όλες οι μέρες ήταν ίδιες για μένα. Όχι μόνο σταμάτησε το σχολείο, αλλα το ίδιο και ο αθλητισμός, με αποτέλεσμα να μείνουμε σε αδράνεια και να χάσουμε την κοινωνικότητα μας. Το καλοκαίρι του 2020 δεν ήταν όπως τα άλλα, ωστόσο είχαμε την δυνατότητα να βγούμε από το σπίτι. Η επόμενη σχολική χρονιά ξεκίνησε ομαλά, αργότερα όμως τα κρούσματα αυξήθηκαν και μπήκαμε ξανα σε καραντίνα. Μετά από αυτό δεν ένιωθα τίποτα, έπαψα να ελπιζω, γιατί ήξερα ότι η κατάσταση δεν θα επανέλθει σύντομα...

# data[].attributes.headline
Δημήτρης Γεωργίου

# data[].attributes.subject
Δημήτρης Γεωργίου

# data[].attributes.body
Ήταν δύο χρονιές πολύ δύσκολες. Τι να πρωτοθυμηθώ από τις διαφορετικές μέρες  που ζήσαμε εκείνο το καιρό. Στην αρχή χαρήκαμε.΄΄Κρίσιμες οι επόμενες δύο εβδομάδες και τα σχολεία έκλεισαν! Κι εμείς απολαμβάναμε τη χαλάρωση και την αποχή μας από τα μαθήματα. Μα οι επόμενες δύο ΄΄κρίσιμες εβδομάδες΄΄ ξαναήρθαν και ξαναήρθαν και εμείς αρχίσαμε να βαριόμαστε τη ξεκούραση, να συνηθίζουμε τη νωθρότητα και να στενοχωριόμαστε με τον εγκλεισμό. Χάσαμε τη καλή μας διάθεση, τους φίλους μας, τους καθηγητές μας και τα ζωντανά μαθήματά μας…..Όλοι μέρα κλεισμένοι μέσα,  μπροστά σε έναν υπολογιστή να παρακολουθούμε τους καθηγητές μας από απόσταση.

Όλη  μέρα βαριόμουν μέσα στο σπίτι, στεναχωριόμουν και ήθελα να δω τους φίλους μου.

Θα συμβούλευα τους νέους να χαρούν τώρα όσο μπορούν το σχολείο και τους φίλους τους γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί.

# data[].attributes.body
Νομίζω ότι μετά από τόσα χρόνια δεν θα νιώθω τόσο έντονα συναισθήματα. Θα θυμάμαι όμως  πάντα την κλεισούρα, τις μάσκες και τις ατέλειωτες ώρες μπροστά από έναν υπολογιστή να προσπαθώ να κάνω πολλές και διαφορετικές εργασίες με deadlines . Θα θυμάμαι πάντα ότι δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από το να μην μπορείς να βγεις έξω και να περνάς ένα χρόνο της ζωής σου κλεισμένος. Θα θυμάμαι ότι σχεδόν δύο χρόνια από τη σχολική ζωή μου στο γυμνάσιο δεν τα έζησα. Ότι υπάρχει ένα κενό. Αυτό το κενό σίγουρα δεν το γέμισαν τα on line μαθήματα.. Θα έχω πολύ λίγες αναμνήσεις γιατι οι μερες στο webex είναι ίδιες κι απαράλλαχτες:  Πίεση, εργασίες, απαιτήσεις, άγχος .

Ελένη Γουνελά Β1

# data[].attributes.headline
Γράφοντας ΙΣΤΟΡΙΑ από τους μαθητές του ΖΑΝΝΕΙΟΥ στην εποχή του Covid 19

# data[].attributes.subject
Γράφοντας ΙΣΤΟΡΙΑ από τους μαθητές του ΖΑΝΝΕΙΟΥ στην εποχή του Covid 19

# data[].attributes.body
Οι μήνες περνάνε και είμαστε ακόμα σε καραντίνα. η επαφή μας με αγαπημένα  μας πρόσωπα, καταστάσεις, μέρη μειώνεται συνεχώς. Κάνουμε μαθήματα εξ αποστάσεως, στερούμαστε διάφορες δραστηριότητες μας και δεν βλέπουμε τους φίλους μας και κάποια μέλη της οικογένειας μας. Δεν θα μπορούσα να αρνηθώ πως στεναχωριέμαι και αγχώνομαι για ολα οσα μας συμβαινουν αλλα προσπαθώ με κάθε τρόπο να κρατήσω επαφή με το σχολείο και να περνάω καλά στην καθημερινή μου ζωή ακόμα και μέσα στο σπίτι. Ολα αυτά είναι αρνητικά και δεν μπορώ να κάνω κάτι για να τα αλλάξω αλλα σίγουρα η διαθεσή μου είναι κάτι που ελέγχω η ίδια. Ξέρω πως ολοι έχουν βαρεθεί να ακούνε πως αυτό θα μας κάνει πιο δυνατούς και θέλουν να τελειώσει αυτό αλλά πραγματικά είναι η αλήθεια. Θέλω μια φυσιολογική καθημερινότητα και απλά την περιμένω οσο πιο χαρούμενη μπορώ. Η συμβουλή λοιπόν που θα έδινα σε μαθητές και καθηγητές θα ήταν να μην χάνουν το χαμόγελο τους.

Εμμέλεια Αθανασοπούλου

# data[].attributes.headline
Η κατασταση και τα συναισθηματα στον covid-19

# data[].attributes.subject
Η κατασταση και τα συναισθηματα στον covid-19

# data[].attributes.body
Ειμαι η Αλεξανδρα Μαλλουχου και πηγαινα 1η -2η γυμνασιου κατα τα ετη 2020-2021. Αυτες οι δυο χρονιες ισως ηταν οι δυσκολοτερες της ζωης μου. Δε μπορουσα να δω τους φιλους μου και το μονο που εκανα ολη μερα ηταν να διαβαζω και να βλεπω σειρες. Οι καθηγητες μας εβαζαν παρα πολλες εργασιες σε περιορισμενο χωρο, θεωρωντας οτι αφου δε μπορουμε να παμε πουθενα εχουμε ολη την ημερα ελευθερη. Ενιωθα παγιδευμενη και εκνευρισμενη. Δεμ ημουν ουτε χαρουμενη ουτε λυπημενη, ουτε ευτυχισμενη ουτε δυστυχισμενη. Ολα ηταν ουδετερα, μουντα. Στενοχωριομουν περισσοτερο οταν σκεφτομουν ποσα πραγματα θα ειχα κανει αν δεν υπηρχε η πανδημια. Αυτο που  προτεινω στις επομενες γενιες αν ζησουν κατι παρομοιο ειναι να μη χασουν τη δημιουργικοτητα και την ενεργεια τους. Μπορει να μην μπορουσα να βγω εξω, αλλα μπορουσα ακομω να ζωγραφιζω, να παιζω επιτραπεζια παιχνιδια με την οικογενεια μου, να ακουω μουσικη, να μαγειρευω. Δεν ειναι η πανδημια αυτη που μας παγιδευει στη ρουτινα και τη βαρεμαρα, αλλα η φυλακιση του μυαλου μας στα αρνητικα συναισθηματα, στη καταθλιψη, στο φοβο, στην ανασφαλεια, στη βαρεμαρα.

# data[].attributes.headline
Γράφοντας Ιστορία

# data[].attributes.subject
Γράφοντας Ιστορία

# data[].attributes.body
Ήταν κάτι πρωτόγνωρο.  Έπρεπε να να μένουμε στα σπίτια μας για αρκετό καιρό. Μπορεί σε μερικούς να φαίνεται ωραίο, αλλά μετά από λίγο είναι πολύ κουραστικό να κάνουμε τα ίδια και τα ίδια. Μετά από λίγο καιρό αρχίσαμε να κάνουμε σχολείο μέσω του ίντερνετ, με μια εφαρμογή που στην αρχή δεν δούλευε καν. Αφού πέρασε λίγος καιρός αρχίσαμε να νιώθουμε μοναξιά και μας έλειπε το σχολείο και οι φίλοι μας. Γιατί όπως έχει αποδειχθεί, είναι στη φύση του ανθρώπου, να εκτιμάει περισσότερο τα ευχάριστα, όταν προηγουμένως έχει περάσει πολλά δυσάρεστα.

Απέργης Άγγελος

# data[].attributes.headline
H Χριστίνα Παπαδάκη γράφει:

# data[].attributes.subject
H Χριστίνα Παπαδάκη γράφει:

# data[].attributes.body
Σίγουρα είναι μια περιπέτεια όλο αυτο. Εγω όπως και άλλα παιδια χαρήκαμε στην αρχή, τον Μάρτιο του 2020 , που κλείσαμε για 2 εβδομάδες, γιατί ήθελα να ξεκουραστώ. Δυστυχώς όμως κράτησε για παραπάνω από 1 χρόνο η καραντίνα και έτσι προκλήθηκαν πολλά  προβλήματα, όπως πονοκεφάλους, ζαλάδες κλπ. Τα σχολεία γίνονται καλύτερα δια ζώσης, γιατί βγαίνουμε έξω, βλέπουμε κόσμο και δεν μιλάμε σε έναν υπολογιστή.  Χαίρομαι που έχει τελειώσει όλο αυτό και ελπίζω να μην γίνει ποτέ ξανα κάτι τέτοιο. Ζήσαμε τα καλύτερα χρόνια, στην χειρότερη εποχή.

Παπαδάκη Χριστίνα

# data[].attributes.headline
Γράφοντας ιστορία απ

# data[].attributes.body
Γράφοντας ιστορία από τους μαθητές του Ζαννείου.

Ονομάζομαι Ήμωνας Μαστορόπουλος. Ήμουνα ένα από τους μαθητές της β γυμνασίου του Ζαννείου σχολείου την περίοδο της πανδημίας, 2020-2021. Πλέον μετά από είκοσι χρόνια που βρίσκομαι στην ηλικία των 34 ετών, θεωρώ ότι αυτές τις δύο χρονιές έζησα τις ποιο δύσκολες συνθήκες που έχω βιώσει μέχρι σήμερα στη ζωή μου. Είμασταν κλεισμένοι μέσα για μήνες, φορούσαμε παντού τη μάσκα, και ιδιαίτερα όταν κάναμε τα ηλεκτρονικά μαθήματα οι ώρες που μέναμε μπροστά σε μια οθόνη ήταν πολλές και εξαντλητικές. Επειδή αυτή την στιγμή μπορεί να διαβάζουν κάποια παιδιά αυτό το κείμενο, οπότε η συμβουλή που έχω να τους δώσω σε περίπτωση που έρθουν αντιμέτωποι με τέτοια γεγονότα, είναι να προσέχετε όσο μπορείτε, να αφιερώνετε χρόνο χωρίς να χρησιμοποιείτε κάποια οθόνη ώστε να ξεκουράζεται το μυαλό σας και τα μάτια σας. Να μην αγχώνεσθε και να βγαίνετε λίγες ώρες να περπατάτε μόνοι ή με φίλους σας(πάντα με ασφάλεια).

# data[].attributes.headline
Στην αρχή της καραντ

# data[].attributes.body
Στην αρχή της καραντηνας μου αρεσε διοτι ηταν σαν ενα μικρο διαλειμμα απο την καθημερινοτητα. Υστερα  συνεχισε  η καραντινα και αυτη η χαλαρωση που επικρατουσε εγινε πιεση και νευρα με αποτελεσμα να επικρατει χαος και κουραση. Στην συνεχεια ολα αυτα τα αρνητικα συναισθηματα μεγαλωναν με αποτελεσμα να γινονται καποιες μικρο εκρηξεις με τις μεγαλύτερες οταν μειωνονταν τα μετρα.

ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ ΚΟΜΝΗΝΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ