# data[].attributes.body
Dbajmy o nasze zachowania, gesty i słowa, właściwe ich demonstrowanie. Warto pamiętać, że dziecko uczy się jak być człowiekiem od dorosłych, których spotyka. To, jakim ich widzi, to jakimi ich pozna, ma wpływ na to jakim człowiekiem się stanie.  To, kim jesteś może ukształtuje to, kim będzie dziecko, które wychowujesz. Będzie Cię naśladować lub zwalczać Twój wzór. Co byś wolał, Rodzicu?

Pozdrawiam, Agnieszka Spadło, psycholog

# data[].attributes.body
Rodzice przekazują dzieciom również wyznawane wartości i postawy, tj. szacunek dla innych, niestosowanie przemocy,  pomoc potrzebującym, wiara we własne możliwości, tolerancja.

# data[].attributes.body
Jeżeli nie chcemy, żeby nasze dzieci były się agresywne, wyeliminujmy agresję z naszych własnych zachowań. Jeśli krzyczymy na dziecko lub inne osoby, przeklinamy, pokazujemy negatywny wzorzec reagowania, kiedy coś idzie nie po naszej myśli.

# data[].attributes.body
Uprawomocnienie to uznanie prawdziwości czyjegoś subiektywnego odczucia czy potrzeby. Odbywa się to poprzez:

- uwagę i szacunek  ( „widzę, jak to przeżywasz, jestem obok”),

- nazywanie tego, co widzimy – np. „widzę, że ci ciężko”, „widzę, że masz odważne
pomysły, opowiedz o nich więcej”

- normalizowanie – „to normalne, że się zasmuciłeś bo…, „ że się niepokoisz bo …”

- prawo do własnego przeżywania - „ rozumiem, że tak teraz czujesz, bo jest to wynikiem sytuacji w jakiej się znajdujesz”.

# data[].attributes.body
Kiedy naszą strategią jest tłumienie emocji, to dziecko obserwując zachowanie, zapamiętuje, że nie należy okazywać tego, co się czuje, np.  czujesz smutek, bo zawiódł cię  przyjaciel, lecz udajesz, że nic takiego się nie stało. Kumulowanie napięcia psychicznego obniża zaufanie do siebie, negatywnie wpływa na dobrostan psychiczny i nasze zdrowie ( bóle głowy,   problemy gastryczne itp.).

Tłumienie emocji, takich jak złość czy smutek, bywa nawykowe, co oznacza, że zwykle w dzieciństwie, aktywowaliśmy ten mechanizm ponieważ pozwalał on przetrwać trudne sytuacje.

Dlatego ważne jest nazywanie uczuć i potrzeb, adekwatne ich wyrażanie i uprawomocnianie. Kiedy dziecko potyka się, kaleczy kolano i płacze, często słyszy od rodzica „nie rycz, nic wielkiego się nie stało! Uspokój się!” . Albo gdy dziecko mówi:  „nie wiem jak sobie poradzę” a słyszy „nie przesadzaj, znowu histeryzujesz”, to oznacza , że jego uczucia są  unieważniane, bagatelizowane i ignorowane. Powoduj to, że przestaje ufać sobie.

# data[].attributes.body
Dzieci uczą się też od dorosłych, jak można sobie poradzić, gdy coś się nie udaje. Jak sobie wybaczać i być dla siebie wyrozumiałym. Jak, gdzie i w kim szukać pomocy, gdy jest trudniej.

Dzieci wyciągają wnioski z tego, co widzą, naśladują  rodziców  w słowach, ruchach, strategiach radzenia sobie z trudnościami, czy nawiązywaniu relacji z  innymi. Dlatego wymaga to  od dorosłego przyjrzenia się swoim własnym  zachowaniom i sposobom radzenia sobie w sytuacjach trudnych. Jeśli zatem chcemy, by umiało radzić sobie z trudnymi emocjami, warto samemu takie umiejętności posiadać ( np. Powiedz dziecku, co czujesz i pokaż strategie radzenia sobie i uspokajania umysłu, np. kiedy jesteś zły, idziesz biegać, kiedy się smucisz -  dzwonisz do przyjaciela).

# data[].attributes.body
Przez cały czas oddziałujemy na dzieci. Wszystko, co robimy w ich obecności, jest obserwowane i zapisywane w ich pamięci.  Nie tylko to, co mówimy, ale też czego nie mówimy, to co robimy ale i czego nie robimy ( np. pijemy alkohol przy dziecku, czy nie pijemy, wybuchamy złością, czy bierzemy głęboki oddech i dystansujemy się od trudnej sytuacji). Oddziałujemy swoimi przekonaniami, tym jak spostrzegamy rzeczywistość i jak traktujemy siebie i innych dorosłych.