# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dzień Godności Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną będzie obchodzony jutro.

W 2021 roku Dzień Godności Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną przypada na 5 maja (środa).

Niepełnosprawność intelektualna nazywana także upośledzeniem umysłowym to zagadnienie znane od wieków. Objawia się intelektem poniżej normy, trudnościami w komunikowaniu się, przyswajaniu wiedzy, podejmowaniu racjonalnych decyzji, radzeniu sobie w życiu zawodowym i osobistym. Dawniej niepełnosprawność postrzegano jednak zupełnie inaczej niż dziś. Rodzice dzieci z obniżonymi funkcjami intelektualnymi porzucali je, albo chowali przed światem w swoich domach. W ich mniemaniu miała przymusowa izolacja miała ochronić je przed szykanami, wścibskimi spojrzeniami, głupimi pytaniami i wyśmiewaniem ze strony innych dzieci i dorosłych. Na szczęście te mroczne czasy są już za nami, ale mimo to nie wszyscy podchodzą do ludzi upośledzonych z odpowiednim szacunkiem. Dzień Godności Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną ma na celu zmianę tych bolesnych stereotypów, ale i pokazanie społeczeństwu, że są oni wśród nas i mają takie same prawa. Zwrócenie uwagi na bariery edukacyjne, zawodowe czy kulturalne, które przeszkadzają osobom niepełnosprawnym intelektualnie prowadzenie normalnego, samodzielnego życia jest ważnym elementem tego święta. To także dobra okazja do tego, by uświadamiać rodziców, że praca z dzieckiem, zastosowanie terapii na wczesnym etapie rozwoju może poprawić komfort jego życia.

Święto obchodzone jest w całej Europie od lat 90. XX wieku, w Polsce jego początki datuje się na 1999 rok. Za inicjatywę odpowiada Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym. W ramach Dnia Godności Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną w całej Polsce odbywają się nabożeństwa oraz kolorowe marsze, w których uczestniczą osoby z niepełnosprawnością umysłową wraz opiekunami, krewnymi, znajomymi, także politycy, działacze organizacji społecznych, mieszkańcy. W ramach wydarzenia odbywają się także koncerty, występy artystyczne, pokazy taneczne, teatralne, warsztaty czy też zawody sportowe.

W tym dniu obchodzony jest także Dzień Walki z Dyskryminacją Osób Niepełnosprawnych. Zapoczątkowali go Francuzi na początku lat 90. jako Dzień Godności Osób Niepełnosprawnych. Tak jak w przypadku Dnia Godności Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną jego celem jest wyeliminowanie dyskryminacji wobec osób niepełnosprawnych, zarówno w życiu zawodowym jak i codziennym. W związku z tym świętem w Białymstoku odbywa się Marsz Godności Osób Niepełnosprawnych, którego organizatorem jest Stowarzyszenie Wspierania Aktywności Niepełnosprawnych Intelektualnie "Aktywni" w Białymstoku.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
dzień godności osób z niepełnosprawnością intelektualną

# data[].attributes.attachment_link.title
Dzień Godności Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną 2021 - kalendarz bimKal.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Dzień Godności Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną będzie obchodzony jutro. W 2021 roku Dzień Godności Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną przypada na 5 maja (środa). Niepełnosprawność intelektualna nazywana także upośledzeniem umysłowym to zagadnienie znane od wieków. Objawia się intelektem poniżej normy, trudnościami w komunikowaniu się, przyswajaniu wiedzy, podejmowaniu racjonalnych decyzji, radzeniu sobie w życiu zawodowym i osobistym.

# data[].attributes.attachment_link.title
Cytat cierpliwość by Aleksandra Berlińska on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Discover more about Cytat cierpliwość ✌️ - Square Post

# data[].attributes.body
Zapraszamy do obejrzenia prezentacji na temat: "Czym zajmują się psycholog i pedagog?". Artykuł ten znajduje się również na stronie Naszej Szkoły. (Wszystkie materiały interaktywne zamieszczone tutaj otwierają się po kliknięciu w tytuł lub poniżej i prezentacja otwiera się w nowym oknie.)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czym zajmują się pedagog i psycholog w szkole?

Najczęstsze pytania i odpowiedzi

Psycholog i Pedagog szkolny

Wśród szkolnych nauczycieli jest grupa osób, które budzą u uczniów i ich rodziców pewien niepokój. To pedagodzy i psycholodzy. Przez jednych postrzegani są jako „szkolna ekipa do zadań specjalnych", inni z kolei uważają, że ich gabinet jest najspokojniejszym i zarazem najnudniejszym miejscem w szkole.

Sami pedagodzy i psycholodzy szkolni uważają z kolei, że ich gabinety to miejsca wyjątkowe. Dlaczego? Ponieważ „wrzucani" są tu uczniowie, z którymi już nikt nie daje sobie rady.„Wzywani" są więc na pomoc w momencie, gdy dzieje się coś niepokojącego w klasie lub gdy nauczyciele nie mogą poradzić sobie z zachowaniami uczniów - czyli niemal praktycznie w każdej kryzysowej sytuacji z obszaru wychowania.Z tego też powodu postrzegani są jako dziecięce „straszaki", a gdy zaproszą kogoś do siebie na spotkanie, często spotykają się z lękiem ze strony swojego gościa. Ale czy faktycznie jest się czego obawiać w kontakcie z psychologiem lub pedagogiem szkolnym? W jakich sytuacjach można skorzystać z ich pomocy? I czy warto to robić?

Szkolni psycholodzy i pedagodzy - kim są?

* Lekarz pierwszego kontaktu jest tą osobą, do której jako pierwszej w przypadku choroby każdy udaje się po poradę. Podobnie jest z psychologiem i pedagogiem: to najlepiej dostępni specjaliści świadczący pomoc psychologiczno-pedagogiczną w szkole. O ile na wizytę u nich w poradni czy innej placówce specjalistycznej trzeba czekać wiele dni, o tyle umówienie się na spotkanie w placówce oświatowej jest możliwe praktycznie od ręki.

Szkolni psycholodzy i pedagodzy - kim są?

* Konsultacja psychologiczno-pedagogiczna jest bezpłatna. Jedyny koszt, jaki się ponosi z tego tytułu, to poświęcony na takie spotkanie czas i wysiłek włożony w przełamanie własnych obaw.* Pedagog czy psycholog szkolny, pracując z dużymi grupami dzieci w różnym wieku, umie ocenić, które z ich zachowań można uznać za normę, a które wymagają skorygowania.

Szkolni psycholodzy i pedagodzy - kim są?

* Z racji współpracy z różnymi instytucjami wspierającymi dzieci w ich rozwoju oraz rodziców w wypełnianiu funkcji wychowawczych szkolni specjaliści mogą wskazać odpowiednie placówki, które świadczą specjalistyczną pomoc.* Potrafią też zinterpretować wyniki badań psychologicznych i pedagogicznych oraz wyjaśnić zapisy zawarte w opiniach psychologiczno-pedagogicznych. * Aktywnie uczestniczą w planowaniu i udzielaniu pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniom w szkole:* w bieżącej pracy - a więc podczas zajęć lekcyjnych, dostosowując wymagania edukacyjne oraz formy i metody pracy do indywidualnych potrzeb i możliwości uczniów* oraz w ramach zajęć specjalistycznych.

Dobry moment na pomoc

Obserwacja dziecka to najlepszy sposób, by w porę zauważyć pojawiające się w trakcie jego rozwoju problemy natury psychologicznej. Warto jednak wiedzieć, z którymi z nich należy zwrócić się o pomoc do pedagoga i psychologa szkolnego.Rodzice powinni mieć na względzie, że oni też mogą zgłosić się po pomoc do takich specjalistów z własnymi problemami. Już sama rozmowa z psychologiem często pozwala dorosłym uporządkować myśli i nabrać dystansu do spraw, które wydają się przytłaczać swoją wagą.

Trzy grupy problemów

z jakimi warto zgłosić się do szkolnego specjalisty

* Szeroko rozumiane problemy szkolne: kłopoty w nauce, trudności związane z funkcjonowaniem w grupie rówieśniczej, relacjami z kolegami czy nauczycielami.

* Kłopoty wychowawcze pojawiające się w domu lub zgłaszane przez nauczycieli.

* Trudności związane z sytuacją rodzinną, dla dziecka czasami traumatyczną, taką jak np.: rozwód, dłuższy wyjazd jednego zrodziców za granicę, choroba, śmierć bliskiej osoby, przemoc w rodzinie, uzależnienia

Kiedy pomoc(teoretycznie) nie pomaga

Zdarza się jednak, że spotkanie dziecka ze specjalistą i jego efekt nie satysfakcjonują rodziców. Trudność jednak często nie leży po stronie psychologa lub pedagoga, lecz w podejściu opiekunów do poruszanego tematu i ich wiedzy na temat sposobu pracy takich pracowników szkoły.

* O ile w szkole mogą być prowadzone zajęcia terapeutyczne (takie jak logoterapia, zajęcia korekcyjno-kompensacyjne czy socjoterapia) i prowadzą je nauczyciele mający ku temu odpowiednie kwalifikacje, o tyle nie jest ona miejscem, gdzie prowadzi się psychoterapię. Pedagog czy psycholog szkolny - jeśli trzeba - udzieli wsparcia np. w formie spotkań indywidualnych z dzieckiem lub rodzicami. Nie jest jednak możliwe, by takie spotkania zastąpiły psychoterapię nawet w sytuacji, gdy szkolny pedagog lub psycholog jest psychoterapeutą.

* Rodzice dziecka często oczekują, że samo poinformowanie specjalisty o problemie ów rozwiąże. Oczywiście to niemożliwe. Bo gdyby samo posiadanie wiedzy wystarczyło, większość takich dylematów po prostu by nie istniała. Natomiast rozwiązywanie ich jest procesem, wymaga czasu i współdziałania wielu osób - w tym i rodziców.

* Naturalne (i zupełnie zrozumiałe) jest, że rodzice najczęściej przyjmują perspektywę własnego dziecka i w każdej sytuacji będą starali się je bronić. Trudno więc im czasami zrozumieć, że ich dziecko nie jest ideałem i że może być współodpowiedzialne za zaistniałą w szkole sytuację konfliktową.

* Rodzice często zapominają też, że szkolny pedagog czy psycholog ma ograniczone pole manewru. Nie może np. zmusić opiekunów innego dziecka, by przyszli na spotkanie z nimi lub „wyrzucić" z klasy ucznia, który dokucza ich latorośli.

* Zawsze mogą wystąpić bariery w komunikacji w postaci negatywnego nastawienia do siebie skonfliktowanych stron, poczucia niezrozumienia lub wrażenia braku możliwości porozumienia się z daną osobą. Jednak dopóki w trakcie spotkania z psychologiem nikt z zainteresowanych nie wyjdzie poza swoje osobiste uprzedzenia i nie zrozumie, że najważniejsze jest dobro dziecka, dopóty taki kontakt nie usatysfakcjonuje żadnej ze stron.

Pedagodzy i psycholodzy szkolni to swoisty bufor między uczniami, ich rodzicami i nauczycielami. Ale jak w każdym zawodzie, tak i w tym, obciążenie pracą pod postacią poruszanych problemów osób trzecich, opór oraz niezadowolenie pacjentów mogą prowadzić do wypalenia zawodowego, co z kolei skutkować może rezygnacją z wykonywania zawodu. Ci którzy w nim pozostają, często mówią o zadowoleniu z niej, a te osoby, które skorzystały z ich pomocy, są zgodne: ta grupa pracowników to nieodłączny element życia każdej szanującej potrzeby uczniów i ich rodziców szkoły.

Dziękujemy

Zapraszamy do kontaktuPedagog szkolny w SP4- Katarzyna Radota gabinet nr 30Psycholog szkolny w SP4- Aleksandra gabinet nr 51

# data[].attributes.attachment_link.title
PedagogPsychologsp4 by Aleksandra Berlińska on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Czym zajmują się pedagog i psycholog w szkole? Najczęstsze pytania i odpowiedzi Psycholog i Pedagog szkolny Wśród szkolnych nauczycieli jest grupa osób, które budzą u uczniów i ich rodziców pewien niepokój. To pedagodzy i psycholodzy. Przez jednych postrzegani są jako „szkolna ekipa do zadań specjalnych", inni z kolei uważają, że ich gabinet jest najspokojniejszym i zarazem najnudniejszym miejscem w szkole.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak wzmacniać poczucie wartości u dzieci - Magdalena Sękowska

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Babcie i Dziadkowie! Pełnicie bardzo ważną rolę w życiu waszych wnuczek_ków i macie wyjątkową moc wpływania na ich wychowanie. Pomagajcie im kwestionować stereotypy i ograniczające je_ich normy płci. Podpowiadamy jak możecie to robić.

UWAGA - plakat dla dziadków do pobrania na końcu artykułu, możesz go pobrać też poniżej

Dziś, gdy średnia długość życia cały czas rośnie, nasze dzieci coraz dłużej mogą cieszyć się z kontaktu z dziadkami i czuć ich obecność w swoim życiu. Według danych GUS (1) udział ludzi w wieku 60+ w populacji Polski wynosi aż 24,8%. Oznacza to, że osób powyżej 60 r.ż. żyje w Polsce 9,5 mln! Naturalnie, wiele z nich jest babciami i dziadkami.

To właśnie wy - babcie i dziadkowie - możecie pomagać rodzicom wychowywać dzieci w taki sposób, który będzie dawał dzieciom wolność bycia sobą. Który nie będzie wpychał ich w sztywne ramy „różowej" lub „niebieskiej" szufladki. Takie podejście do waszych wnuczek_ków będzie dla nich pięknym darem.

Dlaczego babcie i dziadkowie powinni zastanawiać się nad stereotypami płci?

Wiele z was być może pomyśli „wychowałam przecież swoje dzieci na dobrych ludzi, więc te same sposoby wychowania sprawdzą się w kontakcie z wnukami. Takie podejście z pozoru może się wydawać prawdziwe. Jednak mimo wielu zmian jakie zaszły na przestrzeni lat, n adal daleko nam do świata równości płci.

Kobiety w Polsce średnio zarabiają 80% wynagrodzenia mężczyzn (2) i zajmują mniej stanowisk kierowniczych: mniej niż 6,9% dyrektorów generalnych w wiodących firmach to kobiety (3). Mężczyźni przodują w statystykach samobójstw na całym świecie. W Polsce według danych Krajowej Komendy Policji z 2016 roku aż 86 proc. samobójców w Polsce stanowili mężczyźni (4).

Nierówność płci dotyczy także świata dzieci. Dziewczynki nadal często socjalizowane są do roli „grzecznych i miłych". Chłopcom zabrania się płakać i wyśmiewa się ich „dziewczyńskie" zachowania. Wielu nastolatków LGBT w Polsce ma myśli samobójcze (5).

Oferując wnukom bezwarunkową miłość i akceptację, bez nakładania na nie stereotypowych norm i ograniczeń, pomożecie budować rzeczywistość, która ma szansę przybliżyć nas do świata równości płci. Poniżej przedstawiamy wam 6 podpowiedzi, które (mamy nadzieję) staną się dla was inspiracją.

1. Bądźcie otwarci na nowe podejścia do wychowania

Porady zawarte w tym artykule nie służą temu, by was krytykować. Chcemy po prostu wspierać was w takim podejściu do wnuczek_wnuków, które pozwoli im na otwarte wyrażanie siebie i stawanie się sobą „po swojemu".

Jeśli wasze dzieci mają inne niż wy pomysły na wychowanie swoich dzieci (a waszych wnucząt), nie odbierajcie tego jako negatywną ocenę lub krytykę waszego podejścia do wychowania. Pamiętajcie, że wiele zasad i sposobów opieki nad dziećmi uległo zmianie. I nie chodzi tylko o te „techniczne" aspekty zajmowania się dzieckiem (jak karmienie, pory snu etc.). Zmieniają się też filozofie podejścia do dzieci. Przy czym żadna z tych filozofii nie jest ani dobra, ani zła. Są po prostu wyrazem wartości, jakie rodzice wyznają, wychowując dzieci.

2. Akceptujcie i wspierajcie szeroki wachlarz zainteresowań wnucząt

Badania potwierdzają, że płeć dzieci wpływa na to, jakie ich zachowania oraz zainteresowania akceptują dorośli. Obserwując nawet najmłodsze dzieci, próbujemy wychwycić co jest ich naturalnym talentem, w czym będą dobre i co sprawi im radość. Jednak obserwacje te mocno filtrujemy przez płeć dziecka oraz przez stereotypowe oczekiwania i „powinności" względem dziewczynek i chłopców. Wyobraźmy sobie 3-letnie niezwykle aktywne dziecko, które skacze, biega i wszędzie go pełno. Jeśli jest dziewczynką być może powiemy:

„Jest taka aktywna, może trzeba ją zapisać na zajęcia gimnastyczne?"

Jeśli jest chłopcem bardziej prawdopodobne jest, że powiemy:

„On chyba będzie kiedyś piłkarzem!"

Pomyślcie jednak jaka jest szansa, że chłopca, który uwielbia tańczyć zapiszemy na balet?

Dlatego warto bacznie obserwować swoje reakcje i zastanawiać się dlaczego uważamy, że dane dziecko będzie lubiło daną aktywność. Czy postrzegacie wnuczkę_wnuka przez pryzmat aktywności stereotypowo „lubianych" przez dzieci danej płci? Czy wasze wnioski poparte są obserwacją tego konkretnego dziecka i wspierają jego indywidualność?

Zamiast komentować aktywności dzieci w kontekście płci i spekulować na tej podstawie na temat ich przyszłych zajęć czy kierunków kariery zawodowej, lepiej obserwować aktywność dzieci w danym momencie. Można odnosić się do tego co dzieci robią (trochę tak jak robią to komentatorzy sportowi), pomagając im w ten sposób koncentrować się na „tu i teraz". Na przykład: „No proszę, wspięłaś się tak wysoko!" albo „Przeskoczyłeś taką wielką dziurę! Jak to zrobiłeś?".
Zobacz też: Babcia nie równa się opiekunka. Pozwólmy się babciom buntować
3. Pamiętajcie, że zabawa to tylko zabawa

Świat chłopców potrafi być bardziej restrykcyjny niż świat dziewczynek. Dorośli dają chłopcom mniejszą wolność do wychodzenia poza sztywny, „chłopięcy" schemat. Zabawa lalkami czy przebieranie się w „dziewczyńskie" ubrania mogą być nie do zaakceptowania zwłaszcza przez mężczyzn, w tym dziadków, którzy mają określone wizje tego, jaki chłopiec (i przyszły mężczyzna) powinien być. Pomyślcie jednak o tym: jeśli uczymy chłopców, że wszystko co „dziewczęce" lub „kobiece" jest złe, czy będą potrafili w pełni szanować dziewczynki i kobiety?

Pamiętajcie, że zabawa to tylko zabawa. Przebieranie się w sukienkę Elsy, zabawa lalkami lub noszenie różowych ubrań nie sprawią, że wasz wnuk będzie gejem lub będzie chciał być dziewczynką. Oznacza to tylko tyle, że czuje się wystarczająco bezpiecznie, by eksperymentować i używać swojej wyobraźni. Być może chce być superbohaterem, a w tej konkretnej zabawie to właśnie Elsa jest super bohaterką 😊

4. Zastanówcie się zanim kupicie wnukom prezent

Wybór prezentów dla wnuków może być skomplikowany: przecież mają już tyle zabawek i ubrań, czym się kierować? Przede wszystkim zadajcie sobie pytanie: czy daną rzecz kupiłabym_kupiłbym także dziecku płci przeciwnej? To pytanie ma na celu „wybić" was z utartych schematów i przekonań. Czy kupiłabyś wnukowi kucyka Pony? Czy kupiłbyś wnuczce Lego Technics? Najważniejsze to obserwować wnuczkę lub wnuka i dobierać takie prezenty, które będą rozwijać jej_jego indywidualność, niezależnie od stereotypów.

Pamiętajcie też, że warto zapoznawać chłopców z kobiecymi i dziewczęcymi bohaterkami w książkach, zabawkach lub filmach. Równość płci będzie możliwa dopiero wówczas, gdy wszyscy będziemy szanować kobiece doświadczenia i perspektywę.

5. Pozwólcie wnukom na „duże" uczucia

Obserwowanie wnucząt odczuwających i wyrażających silne uczucia jak strach, złość czy smutek może być trudne, szczególnie gdy dzieje się to z „błahego" waszym zdaniem powodu. Bardzo łatwo jest krzywdząco uznać, że dziecko próbuje coś „wymusić" lub chce „zwrócić na siebie uwagę".

Ale zanim zareagujecie, uciszając, ignorując, odwracając uwagę lub zawstydzając wnuki za te uczucia, wiedzcie jedno: samoregulacja emocji jest bardzo ważną umiejętnością, którą my - dorośli - mamy za zadanie zbudować i wspierać w dzieciach. Żeby wyrosnąć na dojrzałych emocjonalnie dorosłych, dzieci potrzebują wspierającego otoczenia, które pokaże im jak radzić sobie z intensywnymi uczuciami bez ich wypierania lub uciekania w niezdrowe nawyki.

Jeśli ty sama_sam znasz skuteczne sposoby radzenia sobie z gwałtownymi emocjami, możesz przekazać je swoim wnukom. Najważniejsze jest to, by nie umniejszać ani nie negować uczuć dzieci. Unikać zwrotów: „przecież nic się nie stało", „nie płacz" lub „wszystko jest w porządku". Dziecko potrzebuje uznania swoich uczuć (okazanego np. słowami „widzę, że jesteś smutny", „bardzo się zezłościłaś") i zaoferowania pomocy np. przytulenia (jeśli dziecko uzna, że to jej_mu pomoże).

Warto też ćwiczyć z wnukami sposoby radzenia sobie np. ze złością wówczas, gdy są spokojne i szczęśliwe: głębokie oddychanie, ściskanie dłoni w piąstki, krzyczenie w poduszkę lub jej ściskanie. Przeżywanie trudnych emocji daje siłę. Nie odbierajcie tej możliwości wnukom i bądźcie dla nich w ich doświadczaniu mądrymi towarzyszami.

6. Bądźcie ciekawi tego, co jest ważne dla waszych wnucząt

Przekazywanie wiedzy i dzielenie się waszymi doświadczeniami to wspaniała tradycja. Jednak nie zapominajcie o tym, by o dwzajemniać wnukom zainteresowanie i z otwartością podchodzić do tego, czym one żyją. Czym się interesują? Co lubią? Poświęćcie czas i wysiłek, by się tego dowiedzieć.

Warto rozumieć, że podobnie jak wasze pokolenie mierzyło się ze specyficznymi dla siebie wyzwaniami, tak samo najmłodsze pokolenie będzie konfrontować się z problemami, których wcześniej nie doświadczaliśmy, jak np. zmiana klimatu lub wpływ nowoczesnych technologii na praktycznie każdy aspekt życia - od szkoły, przez pracę, po randkowanie.

Czy zakaz sprzedaży plastikowych reklamówek wydaje się wam absurdalny? Czy tzw. urlop tacierzyński dający ojcom możliwość opieki nad dziećmi jest waszym zdaniem niepotrzebnym kaprysem? Bądźcie otwarci na nowe pomysły. Dowiadujcie się, jak te kwestie będą zmieniać życie waszych wnucząt. Bo fakt, że ich życie będzie znacząco inne niż starszych pokoleń, chyba nie ulega waszej wątpliwości.

Zamiast pytać wnuki: „kim chcesz być, gdy dorośniesz?" pytajcie: „co chcesz zmienić w świecie, gdy dorośniesz?". Z pewnością usłyszycie fascynujące odpowiedzi!

Dziękujemy Wam, drogie Babcie i Dziadkowie za przeczytanie całego artykułu. Czy któraś z porad przypadła wam do gustu? A może jest jakaś, która jest szczególnym wyzwaniem? Podzielcie się swymi przemyśleniami w komentarzach.

# data[].attributes.attachment_link.title
6 sposobów na kwestionowanie stereotypów płci. Przewodnik dla babć i dziadków

# data[].attributes.attachment_link.description
UWAGA - plakat dla dziadków do pobrania na końcu artykułu, możesz go pobrać też poniżej Dziś, gdy średnia długość życia cały czas rośnie, nasze dzieci coraz dłużej mogą cieszyć się z kontaktu z dziadkami i czuć ich obecność w swoim życiu. Według danych GUS (1) udział ludzi w wieku 60+ w populacji Polski wynosi aż 24,8%.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy Twoje dziecko chętnie odrabia zadania domowe? Czy też namówienie dziecka do pracy nad zadaniem to droga przez mękę? Psychologowie uważają, że to na ile dziecko chętnie odrabia prace domowe zależy od tego, jak dziecko postrzega pracę domową- czy jako inwestycje, czy też jako obowiązek.

W jednej ze szkół, psychologowie przeprowadzili kilka eksperymentów i obserwacji. Najpierw zapytano dzieci o ich plany na przyszłość. Okazało się, że te dzieci, które pragnęły zostać lekarzami, inżynierami, naukowcami - miały lepsze stopnie i bardziej pilnie odrabiały zadania, niż dzieci, które marzyły o karierze piosenkarki, aktora czy strażaka. Skąd ta różnica? Otóż kariera piosenkarki nie jest postrzegana jako zawód wymagający wiedzy i ukończenia studiów, zatem te dzieci, które nie widziały potrzeby aby rozwijać się naukowo - chcą bowiem zostać kimś u kogo dyplom magistra nie jest oczekiwany, nie miały motywacji do odrabiania zadań.

Drugi eksperyment polegał na przedstawieniu dzieciom zarobków w różnych zawodach i zbadaniu tego, na ile widzą zależność między edukacją a poziomem zarobków w dorosłości. Po zajęciach, nauczyciel zadał dzieciom dodatkowe - nadobowiązkowe zadanie. Te dzieci, które widziały powiązanie między edukacją a wyższymi zarobkami, były 8 razy bardziej skłonne, by wykonać nadobowiązkowe zadanie.

Psychologowie wysnuli więc wniosek, że dzieci, które postrzegają edukację jako inwestycję, a nie przykry obowiązek, są bardziej skłonne do sumiennego wykonywania zadań oraz częściej dostają wysokie oceny.
Jak rodzice mogą wykorzystać tą wiedzę i sprawić by dziecko chętniej odrabiało zadania domowe?
Każdy rodzic ma wpływ na to, jaki wizerunek edukacji wypracuje w dziecku. Jeśli będziesz:

mówić przy dziecku, że niepotrzebnie studiowałeś czy kończyłeś liceum

narzekać na to, że edukacja w dzisiejszych czasach się nie liczy

narzekać na niskie zarobki, jednocześnie komunikując dziecku, że jesteś osobą wykształconą

pozwalać na to, by dziecko słyszało (od znajomych, rodziny) że sukces nie jest zależny od poziomu wykształcenia

Nie dziw się, że dziecko nie będzie traktować nauki jako inwestycji i nie będzie zainteresowane tym, by mieć dobre stopnie i zdobywać edukację - w jego postrzeganiu świata nie stworzy się bowiem poczucie tego, że dzięki odrabianiu zadań domowych, może osiągnąć sukces.

źródło: ns.umich.edu

# data[].attributes.attachment_link.title
Odrabianie zadań domowych - jak zachęcić dziecko? - Psychologia Dziecka

# data[].attributes.attachment_link.description
Czy Twoje dziecko chętnie odrabia zadania domowe? Czy też namówienie dziecka do pracy nad zadaniem to droga przez mękę? Psychologowie uważają, że to na ile dziecko chętnie odrabia prace domowe zależy od tego, jak dziecko postrzega pracę domową- czy jako inwestycje, czy też jako obowiązek. W jednej ze szkół, psychologowie przeprowadzili kilka eksperymentów i obserwacji.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Grzeczny. Słowo na które, przyznam szczerze, mam alergię - o czym świetnie wiedzą rodzice dzieci z którymi pracuję. W mojej obecności więc starają się go nie używać, i wyobraź sobie, świetnie im się to udaje. Udaje się też później w domu, w relacji z dzieckiem. Coś jednak jest takiego w tym słowie, że słyszę go bardzo często - z ust mam, cioć, dziadków, pań w sklepie, nauczycielek. A nawet z ust wielkiego przyjaciela dzieci, Świętego Mikołaja. Wszyscy, z niewiadomych przyczyn, pytają o grzeczność. Więc my tej grzeczności się przyjrzymy.

Co dziecko słyszy w słowach „bądź grzeczny"? Na czym tak naprawdę zależy dorosłym, kiedy oczekują od dzieci, by „były grzeczne"?

Ta popularna etykieta, którą nadają dzieciom dorośli, to pojęcie bardzo ogólne, które tak naprawdę nie odnosi się do konkretnego zachowania. Mówimy „jesteś niegrzeczny" kiedy dziecko robi coś, co nam się nie podoba. Ale o co chodzi konkretnie? Chętnie zaproszę Cię do ćwiczenia. Przed przeczytaniem dalszej części tego posta postaraj się zapisać (na kartce, w telefonie, na komputerze - gdzie Ci tylko wygodnie) cechy, które musi spełniać dziecko, by można go było nazwać „grzecznym". Jakie według Ciebie jest grzecznie dziecko? Co robi, czego nie robi? Nie zastanawiaj się zbyt długo nad tym zadaniem, zapisz po prostu pierwsze myśli, które pojawiły Ci się w głowie.

Masz już? Dobrze, przejdźmy dalej.

Popatrz na swoją kartkę. Czy sądzisz, że wśród czytelników mojego bloga pojawiła się osoba, która podała dokładnie te same odpowiedzi co Ty? Dla niektórych dorosłych grzeczne dziecko, to dziecko wykonujące polecenia, spokojne i ciche. Dla innych - uczeń przygotowany do lekcji. Dla jeszcze innych dziecko, które bawi się samo i nie przeszkadza dorosłym. Dziecko, które odnosi brudne skarpetki do prania. Dziecko, które recytuje piosenki i wierszyki.

Widzisz to? Nam samym ciężko jest określić co tak naprawdę znaczy „być grzecznym". Skąd więc dziecko ma wiedzieć, co mamy na myśli kierując do niego takie słowa? Co tak naprawdę znaczy „bądź grzeczny w przedszkolu/szkole" albo „jak będziesz grzeczny to pójdziemy na lody"?

Czy jest to komunikat czytelny dla dziecka? Nie! Jest to sformułowanie abstrakcyjne. Nawet jeśli sądzimy, że młody człowiek powinien „domyślić się", jakiego zachowania od niego oczekujemy w danej chwili.

Robiąc to w sposób tak bardzo ogólny i wartościujący, nie mówiąc konkretnie co nas cieszy, smuci lub złości, wysyłamy dziecku niezrozumiały komunikat. Dziecko nie wie co dokładnie zrobiło dobrze a co źle. Doświadcza za to oceny i braku jasności.

Szybka i prosta ocena zachowania zawarta w słowach „grzeczny" i „niegrzeczny" to czasem najłatwiejsze rozwiązanie. Dlaczego? Bo świetnie nam znane z własnego dzieciństwa. Jednak być może nadszedł już czas, by wykluczyć je ze swojego słownika i zdecydować się na bardziej pozytywny i pomocny język. Taki, w którym dokładnie określisz czego oczekujesz.

Jesteś gotowy, by podjąć wyzwanie i pozbyć się słowa „grzeczny" ze swojego słownika? 🤔

# data[].attributes.attachment_link.title
Grzeczny - dlaczego to słowo powinno być zakazane? - Emocje Dziecka

# data[].attributes.attachment_link.description
Grzeczny. Słowo na które, przyznam szczerze, mam alergię - o czym świetnie wiedzą rodzice dzieci z którymi pracuję. W mojej obecności więc starają się go nie używać, i wyobraź sobie, świetnie im się to udaje. Udaje się też później w domu, w relacji z dzieckiem.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Śmierć to temat bardzo trudny. Trudny zarówno dla dzieci, jak i dla nas, dorosłych. Zwykle staramy się nie myśleć o umieraniu, a wszystkie myśli związane ze schyłkiem życia jak najdalej od siebie odsuwać. Nie jesteśmy jednak w stanie zabezpieczyć dzieci przed zetknięciem się, prędzej czy później, z umieraniem. Śmierć ukochanego zwierzaka - spa, kota, rybki czy chomika. Śmierć babci czy dziadka. Śmierć kolegi czy koleżanki ze szkoły czy przedszkola. Czasem śmierć mamy lub taty. To wszystko zdarza się w życiu malucha czy nastolatka.
Jak zatem rozmawiać z dzieckiem o śmierci?

1. Mów prawdę. Naszym celem, jako dorosłych, jest zbudowanie i utrzymanie relacji z dzieckiem. Jeśli dzieci oszukujemy, w łatwy sposób tracą one zaufanie do bliskich im osób. Domyślam się, że pokusa powiedzenia dziecku, że zmarła osoba wyjechała w podróż lub wyprowadziła się do innego miasta jest duża, jednak w żaden sposób nie sprzyja rozwojowi dziecka. Dzieci zasługują na to, by udzielać im odpowiedzi z szacunkiem i uczciwie.

2. Formułuj proste wyjaśnienia i podawaj fakty. Mów w prostych i rzeczowych słowach, dostosowanych do wieku dziecka. Dzieci często zadowala prosta informacja czy odpowiedź. Jeśli dziecko będzie miało potrzebę dowiedzenia się więcej - na pewno Cię o to zapyta.

3. Podkreślaj, że nie stało się to z winy dziecka. Zdarza się, że dzieci włączają tzw „myślenie magiczne", które utwierdza je w przekonaniu, że bliska im osoba zmarłą ponieważ coś zrobiły lub czegoś nie zrobiły.

4. Wytłumacz dziecku co to znaczy śmierć. Powiedz, że śmierć oznacza, że ciało przestaje działać. Zwykle ludzie i zwierzęta umierają, gdy są bardzo starzy, bardzo, bardzo chorzy lub gdy ich ciało jest tak mocno poranione, że lekarze nie potrafią przywrócić go do działania. Możesz posłużyć się także książką „Żegnaj, panie Muffinie", którą napisali Ulf Nilsson oraz Anna-Clara Tidholm.

5. Zaakceptuj uczucia dziecka. Pozwól dziecku na odczuwanie tego, co odczuwa. Nie zaprzeczaj jego uczuciom mówiąc „nie ma się co smucić, takie jest życie". Jeśli widzisz, że dziecko odczuwa silne uczucia nie usiłuj go zagadywać alni odwrócić jego uwagi od tego, co przeżywa. Uszanuj emocje dziecka: „Widzę, że jest Ci trudno i naprawdę jesteś... (smutny\zły\rozżalony).

6. Pozwól, by dziecko stało się pełnoprawnym żałobnikiem. Przygotuj je i zaproś do udziału w odbywaniu żałoby wraz z innymi. Może to być własnoręcznie wykonany rysunek, który zostanie włożony do trumny babci czy zasadzenie kwiatów dla psa Burka. Pozwól dziecku zdecydować w jaki sposób chce się pożegnać.

7. Zaakceptuj to, że każde dziecko może przeżywać żałobę na swój sposób. Nie ma jednego, stałego sposobu przeżywania śmierci. Bądź jednak czujny, bowiem u dziecka w żałobie może się pojawić niechęć do kontaktów z rówieśnikami, agresja, moczenie lub koszmary nocne, trudności w koncentracji czy niechęć do wykonywania zadań szkolnych. Dziecko może ponadto rozmawiać ze zmarłą osobą w czasie teraźniejszym, naśladować gesty zmarłego, idealizować go oraz bardzo martwić się o życie swoje i innych. Jeśli uznasz, że wskazana jest pomoc osoby z zewnątrz - skorzystaj ze wsparcia psychologa.

Punktem wyjścia do wielu ważnych rozmów mogą okazać się także karty pracy wspierające w przeżywaniu żałoby „Gdy ktoś odchodzi", które pomagają przejść przez proces związany z odejściem bliskiej osoby.

Naszym celem jako dorosłych powinno być stworzenie atmosfery otwartości i bezpieczeństwa poprzez poszanowanie uczuć dziecka, jego pytań i wątpliwości, oraz zapewnienie odpowiedniego słownictwa w komunikacji z dzieckiem. To wszystko da istotną szanse na ułatwienie przebiegu żałoby u młodego człowieka oraz pokaże, że może liczyć wsparcie ze strony innych.

Bibliografia:
Goldman L. (2012), Jak rozmawiać z dziećmi kiedy ktoś umiera. Łodź: Wydawnictwo Feeria

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak rozmawiać z dzieckiem, gdy ktoś umarł? Jak mówić dziecku o śmierci? - Emocje Dziecka

# data[].attributes.attachment_link.description
Śmierć to temat bardzo trudny. Trudny zarówno dla dzieci, jak i dla nas, dorosłych. Zwykle staramy się nie myśleć o umieraniu, a wszystkie myśli związane ze schyłkiem życia jak najdalej od siebie odsuwać. Nie jesteśmy jednak w stanie zabezpieczyć dzieci przed zetknięciem się, prędzej czy później, z umieraniem.

# data[].attributes.body
Rodzina to najważniejsza grupa społeczna. Spędźmy razem czas i pograjmy wspólnie. Poniżej udostępniamy link do gry na platformie wardwall.net tzw. ruletka. Każdy gracz kręci kołem i odpowiada na pytanie o kimś bliskim. Miłej gry !

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Twórz lepsze zajęcia w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Moja mama najbardziej lubi..., Mój tata najbardziej lubi.., Mój brat najbardziej lubi.., Moja siostra najbardziej lubi.., Razem z mamą najczęściej.., Wspólnie z tatą najczęściej..., Najczęściej wyjeżdżamy na wakacje.., Ulubiony kolor mojej mamy to.., Ulubiony kolor mojego taty to.., Ulubiony kolor mojego brata to.., Ulubiony kolor mojej siostry to.., Moja mama jest.., Mój tata jest.., Moja siostra jest.., Mój brat jest.., W czasie wolnym moja rodzina.., Dobrze mieć brata, ponieważ.., Dobrze mieć siostrę, ponieważ.., Ja i moje rodzeństwo najczęściej.., Nie lubię, gdy moja mama..., Nie lubię, gdy mój tata.., Nie lubię, gdy mój brat.., Nie lubię, gdy moja siostra.., Najbardziej kocham moją rodzinę za.., Lubię, gdy moja mama.., Lubię, gdy mój tata.., Lubię, gdy moja siostra..., Lubię, gdy mój brat.., Ulubiona potrawa mojej mamy to.., Ulubiona potrawa mojego taty to.., Ulubiona potrawa mojego brata to.., Ulubiona potrawa mojej siostry to...

# data[].attributes.attachment_link.description
Moja mama najbardziej lubi..., Mój tata najbardziej lubi.., Mój brat najbardziej lubi.., Moja siostra najbardziej lubi.., Razem z mamą najczęściej.., Wspólnie z tatą najczęściej..., Najczęściej wyjeżdżamy na wakacje.., Ulubiony kolor mojej mamy to.., Ulubiony kolor mojego taty to.., Ulubiony kolor mojego brata to.., Ulubiony kolor mojej siostry to.., Moja mama

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
2 kwietnia to dzień, w którym zwracamy uwagę na autyzm - staramy się dotrzeć do jak największej liczby osób, powiedzieć czym jest, a czym nie jest spektrum autyzmu.

Mimo, że na świecie diagnozuje się coraz więcej osób ze spektrum, to nadal pokutuje wiele mitów i stereotypów związanych z tym zaburzeniem.

Akcja ma na celu pokazanie czym naprawdę jest spektrum autyzmu, jacy są i co czują osoby w spektrum oraz integrowanie dwóch światów jakimi są świat ludzi neurotypowych i ludzi ze spektrum.

Kolorem akcji jest niebieski. Na całym świecie 2 kwietnia wiele budynków zostanie podświetlonych na niebiesko, są organizowane prelekcje, konferencje, warsztaty i webinary, pojawiają się materiały dotyczące autyzmu w mediach.

Jak możesz pomóc?

Użyj niebieskiego! Ubierz się na niebiesko, zmień nakładki na profilowe na niebieskie, zrób zdjęcie z niebieskim elementem, dodaj hashtagi: #autyzm #naniebiesko #2kwietnia i podaj dalej, aby jak najwięcej osób miało szansę dowiedzieć się o akcji

Świetny artykuł Katarzyny Pęczak, naszej trenerki i specjalistki od ASD i AAC, możesz przeczytaj tutaj:

A także promocje, nowości, konkursy, prezenty! Sprawdź poniżej pełną listę i kliknij w bilet, aby przeczytać więcej na wybrany temat!

Teraz jak i przez cały czas możesz korzystać z naszej - opisujemy tam zarówno wytyczne diagnostyczne zgodne z WHO, jak wygląda proces diagnostyczny, jakie są metody pracy terapeutycznej oraz jakie trudności dotykają osoby w spektrum. Jest też kilka recenzji książek tematycznych. Baza cały czas jest rozwijana o kolejne teksty i zagadnienia :) Można dowolnie pobierać treści i publikować ze wskazaniem źródła.

Cyklicznie organizujemy z kilkunastu tematów związanych z autyzmem - krótkie pigułki wiedzy z naszymi specjalistami​

A jeśli chcesz być na bieżąco z naszą ofertą szkoleń i różnymi inicjatywami to zapisz się do naszego newslettera!

Co o osobach w spektrum autyzmu mówił Rzecznik Praw Obywatelskich w 2020 roku:

Osoby w spektrum autyzmu należą do grup najbardziej narażonych na dyskryminację, przemoc i wykluczenie.

Autyzm jest całościowym zaburzeniem rozwoju dziecka o podłożu neurologicznym, który dotyczy tysięcy dzieci w całej Polsce.

Osoby z autyzmem mają problemy z mówieniem, postrzeganiem świata, rozumieniem relacji społecznych.

Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) autyzm występuje u 1 na 100 dzieci, co oznacza, że w Polsce żyje ich około 400 tysięcy. Światowy Dzień Świadomości Autyzmu, ustanowiony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ, ma na celu propagowanie wiedzy na temat tego zjawiska.

Rzecznik Praw Obywatelskich jako organ do spraw równego traktowania oraz monitorujący wdrażanie w Polsce Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych popiera każdą inicjatywę mającą za zadanie zwiększyć świadomość społeczeństwa na temat wyzwań, z jakimi mierzą się osoby z niepełnosprawnościami."

źródło - oficjalna strona RPO​

#2kwietnia - jak to się zaczęło?

Światowy Dzień Świadomości Autyzmu ( ang. World Autism Awareness Day, WAAD) - święto obchodzone corocznie 2 kwietnia z inicjatywy Kataru w osobie Jej Wysokości Mozah, małżonki emira Hamada ibn Chalifa as-Sani, popartej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją z 18 grudnia 2007 (A/RES/62/139) i opublikowaną 21 stycznia 2008 roku[1].

Obchody Dnia mają na celu podnoszenie świadomości społecznej na temat autyzmu. Wizja i inicjatywy Jej Wysokości pomogły w realizacji praw dzieci niepełnosprawnych i ich społeczności, zarówno w państwach arabskich, jak i na całym świecie[2].

Obchody Dnia są również okazją do globalnego politycznego zaangażowania i bardziej efektywnej współpracy międzynarodowej w tej dziedzinie. Podstawowe założenia obejmują zwiększenie potencjału zaspokajania szczególnych potrzeb osób dotkniętych autyzmem, umożliwienie rozwijania indywidualnych talentów oraz poprawę dostępu do usług opiekuńczych i pomocowych dla społeczności osób dotkniętych autyzmem.

W swoim przesłaniu z 2 kwietnia 2012 sekretarz generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych podkreślił, że:

Coroczne obchody Światowego Dnia Wiedzy na temat Autyzmu mają zachęcić do podejmowania takich działań i zwrócić uwagę na niedopuszczalną dyskryminację, nadużycia i izolację, jakich doświadczają ludzie dotknięci autyzmem i ich najbliżsi. Jak podkreśla Konwencja Praw Osób Niepełnosprawnych, osoby z autyzmem są równe wobec prawa i przysługują im wszystkie prawa człowieka i podstawowe wolności[3].

źródło Wikipedia ;)

Fundacja Pomoc Autyzm nie otrzymuje żadnych grantów i dofinansowań poza możliwością bezpłatnej reklamy w Google AdWords dzięki uczestnictwu w programie AdGrants. W efekcie wszystkie nasze działania są finansowane z przychodów z płatnych szkoleń a w szczególności: koszty prowadzenia bezpłatnych warsztatów, bezpłatnych konsultacji, bezpłatnych zajęć terapeutyczno-edukacyjnych i innych. Dofinansowujemy część szkoleń, które pomimo tego, że są płatne, nie są rentowne ze względu na specjalistyczne tematy lub lokalizację poza dużymi ośrodkami miejskimi.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dzień Świadomości Autyzmu| Fundacja Pomoc Autyzm

# data[].attributes.attachment_link.description
2 kwietnia to dzień, w którym zwracamy uwagę na autyzm - staramy się dotrzeć do jak największej liczby osób, powiedzieć czym jest, a czym nie jest spektrum autyzmu. Mimo, że na świecie diagnozuje się coraz więcej osób ze spektrum, to nadal pokutuje wiele mitów i stereotypów związanych z tym zaburzeniem.

# data[].attributes.headline
2 kwietnia Światowu Dzień Świadomości Autyzmu

# data[].attributes.subject
2 kwietnia Światowu Dzień Świadomości Autyzmu

# data[].attributes.headline
23 luty Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją 

# data[].attributes.subject
23 luty Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją został ustanowiony przez Ministra Zdrowia w 2001. Od 2002 roku Stowarzyszenie Aktywnie Przeciwko Depresji organizuje z tej okazji różnego rodzaju inicjatywy.

Celem tego dnia jest upowszechnienie wiedzy na temat depresji i zachęcenie chorych do leczenia.

Depresja to bardzo podstępna i wyniszczająca choroba związana z zaburzeniami nastroju. Mimo tego, że występuje bardzo często, wciąż jest stygmatyzowana, a osoby na nią cierpiące wstydzą się szukać pomocy. Depresja jest uleczalna, choć może nawracać.

To choroba, która nie zna płci, wieku, rasy, pochodzenia. Na depresję chorują kobiety, mężczyźni, osoby starsze, kobiety po porodzie, dzieci i młodzież. W przypadku dzieci i młodzieży depresja ma niestereotypowy przebieg. Zachorowania w tej grupie wiekowej rosną lawinowo.

1. smutek, przygnębienie, niemożność odczuwania radości („nic nie cieszy")

2. zmniejszenie zainteresowań (np. niechęć zajmowania się swoim hobby)

3. zmniejszenie aktywności, apatia, spowolnienie, niechęć do działania

4. problemy ze snem (bezsenność lub nadmierna senność)

5. zmniejszenie apetytu, spadek wagi ciała (rzadziej zwiększenie apetytu i przyrost masy ciała), suchość w ustach

6. uczucie ciągłego zmęczenia, brak energii

7. lęk, uczucie wewnętrznego napięcia, „niepokój w środku"

8. trudności w koncentracji i zapamiętywaniu, wrażenie niesprawności intelektualnej

9. poczucie beznadziejności, niska samoocena,

10. dolegliwości bólowe (bóle głowy, brzucha, bóle w klatce piersiowej, nerwobóle).

Depresję leczy się farmakologicznie lekami przeciwdepresyjnymi i psychoterapią. Czas leczenia dla każdego jest indywidualny. To nie wstyd zwrócić się o pomoc do lekarza. Szacuje się, że w Polsce ok. 8 mln ludzi cierpi na depresję lub stany depresyjne z czego tylko 1,5 mln jest zdiagnozowanych i leczonych.

Powodują one jedynie zwiększenie poczucia winy, zmniejszenie samooceny, wycofanie, osamotnienie (pogorszenie stanu zdrowia psychicznego i fizycznego.

ZAMIAST UDZIELAĆ DOBRYCH RAD WSPIERAJ EMOCJONALNIE, ROZMAWIAJ, INTERESUJ SIĘ, ZAPYTAJ CO SIĘ DZIEJE? JAK MOŻESZ POMÓC?

Gdy zauważysz coś niepokojącego namów na wizytę u lekarza.

Choć zdrowej osobie wydaje się, że może pomóc, pewne stwierdzenia mogą zrobić więcej szkody niż pożytku. W stosunku do osoby z depresją unikaj zdań typu:

FAKTY i MITY na temat depresji:

# data[].attributes.attachment_link.title
23 LUTY - Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją - Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Augustowie - Portal Gov.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją został ustanowiony przez Ministra Zdrowia w 2001. Od 2002 roku Stowarzyszenie Aktywnie Przeciwko Depresji organizuje z tej okazji różnego rodzaju inicjatywy. Celem tego dnia jest upowszechnienie wiedzy na temat depresji i zachęcenie chorych do leczenia. Depresja to bardzo podstępna i wyniszczająca choroba związana z zaburzeniami nastroju.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
9 lutego 2021 roku obchodzimy Dzień Bezpiecznego Internetu. Z tej okazji powstał poradnik na temat tego, jak chronić się przed cyberatakami, między innymi w coraz popularniejszych mediach społecznościowych.
Z badania przeprowadzonego przez CBOS wynika, że siedmiu na dziesięciu polskich internautów ma konto w jakimś serwisie społecznościowym. Są to użytkownicy prywatni, ale także osoby publiczne, firmy i instytucje. Bez względu jednak na to, kim jesteśmy, powinniśmy stosować te same zasady bezpieczeństwa. Te zostały zawarte w poradniku „Jak chronić się przed cyberatakami?".

Zobacz: „Działajmy razem!" to hasło tegorocznego Dnia Bezpiecznego Internetu

Większość działań na platformach społecznościowych opiera się o nasze prywatne dane, począwszy od rejestracji, udostępniania zdjęć, postów, aktualności z życia, dołączania do wydarzeń i różnego rodzaju grup. Nasze dane są bardzo atrakcyjne dla cyberprzestępców. Dlatego warto wiedzieć, jak zarządzać ustawieniami bezpieczeństwa i prywatności na swoich kontach, aby nasze dane były odpowiednio chronione.

- powiedział Marek Zagórski, pełnomocnik rządu ds. cyberbezpieczeństwa

Bezpieczeństwo w mediach społecznościowych

Korzystając z mediów społecznościowych, warto pamiętać o kilku "złotych" zasadach bezpieczeństwa.

Utwórz silne hasło. Konto w serwisie społecznościowym zabezpiecz niepowtarzalnym i odpowiednio długim hasłem. Wielu użytkowników korzysta z tego samego hasła do wielu kont. To niedobrze. Każde hasło powinno być nie tylko silne, ale też niepowtarzalne.

Ogranicz dostęp do konta. Uaktywnij dwuskładnikowe uwierzytelnianie na wszystkich swoich kontach. Można z niego korzystać w większości serwisów społecznościowych.

Tylko prawdziwi znajomi. Dodawaj do listy znajomych wyłącznie osoby, które rzeczywiście znasz i którym ufasz. Pamiętaj, że przyjmując nową osobę do grupy swoich znajomych najczęściej domyślnie udostępniasz jej swoje prywatne zdjęcia oraz informacje o sobie.

Korzystaj tylko z oficjalnych aplikacji sieci społecznościowych. Aplikacje pobieraj wyłącznie z oﬁcjalnych sklepów, np. Google Play dla Android, App Store dla iOS i Microsoft Store dla Windows.

Dbaj o prywatność. Praktycznie wszystkie serwisy społecznościowe posiadają rozwiązania zwiększające prywatność - aktywuj je.

Używaj programu antywirusowego. Dobry program antywirusowy zatrzyma złośliwe oprogramowanie, zanim jeszcze zostanie ono pobrane do systemu. Najpopularniejsze przeglądarki internetowe ostrzegają o podejrzanych stronach internetowych - poważnie traktuj takie ostrzeżenia i nie odwiedzaj tych stron. Mogą zawierać złośliwe oprogramowanie, które umożliwi przestępcom przejęcie kontroli nad Twoim urządzeniem.

Więcej informacji znajdziesz w poradniku.

Zobacz: Uważaj na fałszywą aplikację Kwarantanna domowa! Wykrada dane do konta w banku
Zobacz: Stormshield ofiarą ataku. Ukradli kod produktu zabezpieczającego francuski rząd

Źródło tekstu: Cyfryzacja KPRM

# data[].attributes.attachment_link.title
Dzień Bezpiecznego Internetu: Jak zwiększyć swoje bezpieczeństwo w mediach społecznościowych

# data[].attributes.attachment_link.description
9 lutego 2021 roku obchodzimy Dzień Bezpiecznego Internetu. Z tej okazji powstał poradnik na temat tego, jak chronić się przed cyberatakami, między innymi w coraz popularniejszych mediach społecznościowych. Z badania przeprowadzonego przez CBOS wynika, że siedmiu na dziesięciu polskich internautów ma konto w jakimś serwisie społecznościowym.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
DBI ma na celu inicjowanie i propagowanie działań na rzecz bezpiecznego dostępu dzieci i młodzieży do zasobów internetowych, zaznajomienie rodziców, nauczycieli i wychowawców z problematyką bezpieczeństwa online oraz promocję pozytywnego wykorzystywania internetu. Ideą DBI jest podkreślanie siły współdziałania w dbaniu o cyfrowe bezpieczeństwo, zarówno na poziomie międzynarodowym, jak i lokalnym. Założeniem jest również łączenie zaangażowania wielu instytucji, ale także rodziny, czyli najbliższego otoczenia dziecka.

„Razem dla lepszego internetu!"

Tegorocznej edycja organizowana jest pod hasłem „Razem dla lepszego internetu!". Podczas obchodów DBI 2021 organizatorzy chcą zaprosić do wspólnego działania aby internet był bezpieczniejszym i lepszym miejscem dla wszystkich, a w szczególności dla dzieci i młodzieży.

Centralnym punktem obchodów jest konferencja, adresowana do przedstawicieli sektora edukacyjnego, organizacji pozarządowych oraz praktyków pracujących z dziećmi. Ze względu na trwającą epidemię, w 2021 roku konferencja z okazji Dnia Bezpiecznego Internetu 2021 odbędzie się online w godzinach 17.00-20.30. Transmisja konferencji

Podczas obchodów DBI organizatorzy zachęcają lokalne ośrodki edukacyjne i kulturalne - szkoły, domy kultury, organizacje pozarządowe, ale także firmy i osoby prywatne do uruchamiania lokalnych inicjatyw na rzecz bezpieczeństwa młodych internautów (m.in. zajęć edukacyjnych, happeningów, gazetek szkolnych, kampanii informacyjnych, konkursów) oraz zgłaszania ich za pomocą elektronicznego formularza.

Organizatorem DBI w Polsce od 2005 r. jest Polskie Centrum Programu Safer Internet (PCPSI), które tworzą państwowy instytut badawczy NASK oraz Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę. Głównym partnerem akcji jest Fundacja Orange. Partnerami tegorocznej edycji są również: Facebook Polska, Google Polska, Samsung, Librus oraz Elektrownia Powiśle. Dzień Bezpiecznego Internetu został objęty honorowym patronatem Prezesa Rady Ministrów.

Więcej informacji

Materiały edukacyjne dotyczące bezpiecznego internetu
Wszystkich zainteresowanych nauczycieli zachęcamy również do przeprowadzenia w szkołach zajęć związanych z bezpieczeństwem w internecie. Pomogą w tym nasze bezpłatne e-materiały dostępne na Zintegrowanej Platformie Edukacyjnej.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dzień Bezpiecznego Internetu - Ministerstwo Edukacji i Nauki - Portal Gov.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
We wtorek, 9 lutego, obchodzimy Dzień Bezpiecznego Internetu (DBI). Wydarzenie to organizowane jest z inicjatywy Komisji Europejskiej od 2004 r. Początkowo dzień ten świętowały jedynie państwa europejskie, ale już od lat DBI przekracza granice Europy angażując państwa z całego świata.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przemoc ze strony rówieśników, dyskryminacja, hejt w szkole i internecie. Brak zrozumienia przez dorosłych. Odebrana przez epidemię swoboda... Dramaty, które przeżywają młodzi ludzie, narastają błyskawicznie. Na pomoc medyczną trzeba długo czekać, ale wiele problemów można rozwiązać zwykłą rozmową. Od dziś działa przez całą dobę, siedem dni w tygodniu Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka 800 12 12 12 i specjalny czat internetowy - darmowa poradnia psychologiczna dla dzieci i młodzieży.

„Dręczą Cię w szkole, biją na podwórku, stałeś się celem ataku w internecie? Zostałeś sam, pogubiłeś się w życiu, straciłeś przyjaciela, nie masz z kim pogadać? Nie jesteś sam. Zadzwoń pod darmowy numer 800 12 12 12 lub napisz na internetowym czacie. Czekają tam na Ciebie ludzie, którzy Ci pomogą. Za darmo. Nie musisz się przedstawiać ani mówić, skąd dzwonisz. Możesz pozostać anonimowy. Eksperci pomogą Ci rozwiązać Twój problem, wyjaśnią, co robić, gdzie znaleźć konkretne wsparcie" - zachęca Rzecznik Praw Dziecka Mikołaj Pawlak.

Uruchomienie całodobowego telefonu zaufania i czatu internetowego jest działaniem wspierającym dzieci i młodzież w obliczu kryzysu systemu psychologicznej opieki zdrowotnej. Eksperci wskazują, że sytuacja od wielu lat się pogarsza, a z badań wynika, że już co drugi nastolatek padł ofiarą przemocy rówieśniczej, co szósty się okaleczał, a aż 7 proc. przyznaje się do próby samobójczej!

Rzecznik Praw Dziecka zwraca uwagę, że w czasach pandemii problemy występują ze zdwojoną siłą. Młodzi ludzie przestają sobie radzić z izolacją wynikającą z obostrzeń związanych z koronawirusem, w tym z problemami nauki zdalnej. To wszystko sprawia, że natychmiastowej pomocy psychiatrycznej potrzebuje już ponad 600 tys. dzieci i młodzieży.

Mikołaj Pawlak zwraca uwagę, że na efekty wdrażanej reformy opieki zdrowotnej, która ma na celu wzmocnienie pomocy psychologicznej i psychiatrycznej dla najmłodszych, trzeba będzie jeszcze poczekać, tymczasem pomoc ta jest konieczna już dzisiaj. Dlatego Rzecznik podjął decyzję o uruchomieniu całodobowej działalności Dziecięcego Telefonu Zaufania - 800 12 12 12 - oraz specjalnego internetowego czatu, także całodobowego, jako bardzo popularnego wśród młodych środka komunikacji.

Stworzony w 2008 roku telefon zaufania przez lata funkcjonował w dni powszednie, a po godzinach urzędowych można było zostawić wiadomość, na którą eksperci odpowiadali kolejnego roboczego dnia. Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka wspomogła Telekomunikacja Polska (obecnie Orange), jako operator telekomunikacyjny zaangażowany społecznie w pomoc dzieciom. Dzięki tej współpracy dzwoniący pod numer telefonu zaufania nie ponoszą żadnych kosztów.

Także czat jest darmowy, nie wymaga logowania ani instalowania aplikacji. Komunikacja odbywa się na stronie internetowej rzecznika - brpd.gov.pl.

# data[].attributes.attachment_link.title
Startuje całodobowy Dziecięcy Telefon Zaufania i czat internetowy

# data[].attributes.attachment_link.description
Przemoc ze strony rówieśników, dyskryminacja, hejt w szkole i internecie. Brak zrozumienia przez dorosłych. Odebrana przez epidemię swoboda... Dramaty, które przeżywają młodzi ludzie, narastają błyskawicznie. Na pomoc medyczną trzeba długo czekać, ale wiele problemów można rozwiązać zwykłą rozmową.

# data[].attributes.attachment_link.title
Cytat cierpliwość by Aleksandra Berlińska on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Discover more about Cytat cierpliwość ✌️ - Square Post

# data[].attributes.attachment_link.title
Szczęście-cytat by Aleksandra Berlińska on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Discover more about Szczęście-cytat ✌️ - Horizontal Post

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Depresja to poważna choroba. Nie gorszy dzień, nie lenistwo, nie słabsze samopoczucie. To poważna choroba, której objawy wpływają na wszystkie najważniejsze sfery życia.
Szczęśliwie coraz więcej o niej mówimy i coraz więcej o niej wiemy. Nadal jednak dość powszechny jest mit, że jest to choroba „zarezerwowana" wyłącznie dla dorosłych. „Nastolatek nie ma depresji, to prawdopodobnie burza hormonalna", „Depresja u dziecka? Nie... To nie dotyczy dzieci". Nic bardziej mylnego. Z roku na rok coraz więcej nastolatków i dzieci zapada na depresję. Liczba rośnie, a wiek zachorowalności spada. Dane naukowe mówią, że „w obecnym momencie 3-5% nastolatków cierpi na depresję, a około 20% młodych osób doświadczy do osiemnastego roku życia przynajmniej jednego jej epizodu" (Ambroziak i in, s. 55). Jest to najczęściej występujące zaburzenie psychiczne wśród nastolatków. Liczby, które ukazują ilu młodych ludzi walczy z depresją mówią same za siebie. Dlatego trzeba krzyczeć o depresji nastolatków. Czas ma tutaj znaczenie- wczesne rozpoznanie i diagnoza to szansa na skrócenie cierpienia naszego dziecka.

Trudno jest wyczerpać temat depresji nastolatków w jednym artykule. Jest on na tyle szeroki, że pewnie jeszcze pojawi się na tym blogu. Dziś postaram się przekazać najważniejsze informacje dotyczące tego zaburzenia, które, mam nadzieję, pomogą, rodzicom i samym nastolatkom, rozpoznać sygnały zwiastujące depresję.

Objawy

Podstawą pomocy dziecku zmagającemu się z depresją, jest rozpoznanie, że jest... chore. Brzmi prosto, jednak to nie takie proste. Depresja rozwija się stopniowo, wraz z czasem wzrasta ilość oraz nasilenie objawów. Często obserwuję, że od początku objawów do momentu poszukiwania pomocy mija kilka miesięcy, a pacjent rozpoczyna leczenie dopiero w momencie, gdy choroba zagraża życiu lub uniemożliwia funkcjonowanie. Czas ma znaczenie, stąd skupię się na najważniejszej kwestii- na jakie sygnały/ objawy zwrócić szczególną uwagę?

Zacznę od tego, że nie ma „jednej depresji", więcej: nie ma dwóch identycznych depresji. To choroba, która u dwóch osób w tym samym wieku, tej samej płci może przebiegać zupełnie inaczej- różnić się pod względem rodzaju, nasilenia i ilości objawów. Są jednak objawy charakterystyczne, najważniejsze kryteria, które pozwalają opisać tę chorobę i na ich wyszczególnieniu skupię się poniżej.

Depresję u nastolatka rozpoznaje się w oparciu o te same kryteria diagnostyczne, co u osób dorosłych. Zgodnie z DSM-V objawy wskazujące na występowanie depresji to utrzymujące się codziennie, przez większość dnia (przez okres minimum 2 tygodni):

obniżony nastrój lub (co jest bardzo! charakterystyczne dla dzieci i młodzieży) drażliwość

spadek zainteresowań oraz zdolności do odczuwania przyjemności;

spadek lub przyrost masy ciała, wahania łaknienia

bezsenność lub nadmierna senność

nadmierne pobudzenie lub zahamowanie psychomotoryczne,

zmęczenie i utrata energii

zaniżone poczucie własnej wartości

nadmierne lub nieadekwatne poczucie winy

trudności z utrzymaniem koncentracji uwagi oraz z podejmowaniem decyzji

nawracające myśli o śmierci, nawracające myśli samobójcze, próby samobójcze lub konkretny plan popełnienia samobójstwa

(APA, 2015)

Chciałabym tutaj zwrócić uwagę na jedną bardzo ważną kwestię: choć same kryteria rozpoznawania depresji są spójne dla każdej z grup wiekowych, tak sam jej obraz/przebieg może się znacznie różnić w zależności od wieku.

Wśród częstych objawów depresji nastolatków, pojawiają się takie, które odbiegają od naszych wyobrażeń o depresji. U starszej młodzieży takim niespecyficznym objawem jest drażliwość. Gdy słyszymy „depresja" wyobrażamy sobie kogoś ze znacznie obniżonym nastrojem, przytłoczonego smutkiem, bezradnością, bez sił, płaczącego i zamkniętego w sobie. I owszem, możemy obserwować objawy, które opisałam powyżej. Ale możemy też zobaczyć dziecko, które ma gwałtowne wybuchy złości, krzyczy, trzaska drzwiami, podkreśla, że „nic go nie obchodzi", jest skrajnie drażliwe. To także są objawy depresji. Wśród dzieci i młodszych nastolatków często obserwujemy nasilenie lęku- trudności z rozłąką z rodzicem, nieokreślony niepokój oraz objawy somatyczne, jak ból głowy, brzucha, mięśni. (Ambroziak i in, 2018).

Podsumowując...

Depresja to bardzo trudne doświadczenie dla młodego człowieka. Zaburza praktycznie wszystkie obszary rozwoju i funkcjonowania nastolatka.

Depresja to choroba śmiertelna. Jest najczęstszą przyczyną samobójstw. Z roku na rok wzrasta liczba prób samobójczych podejmowanych przez dzieci i młodzież, przy jednoczesnym obniżaniu się wieku, w którym dzieci próbują odebrać sobie życie.

Depresja to choroba, która wymaga leczenia i którą można wyleczyć. Czas ma znaczenie, wsparcie ma znaczenie, odpowiednie leczenie ma znaczenie. Jeżeli mamy jakiekolwiek wątpliwości- skorzystajmy z pomocy specjalisty, zgłośmy się na konsultację. Lepiej zareagować i usłyszeć, że obserwowane objawy nie są depresją, niż zadziałać za późno.
Pamiętajmy: Pamiętajmy: Depresja nastolatka nie jest zwyczajnym smutkiem, przygnębieniem, czy burzą hormonalną. Nastolatek zmagający się z depresją jest CHORY i potrzebuje POMOCY.
Bibliografia:

Ambroziak K., Kołakowski A., Siwek K.,(2018) DEPRESJA NASTOLATKÓW. Jak ją rozpoznać, zrozumieć i pokonać, Sopot: GWP

American Psychiatric Association (2015). Kryteria Diagnostyczne z DSM- 5. Wrocław: Edra&Partner.

Oficjalna strona FORUM PRZECIW DEPRESJI Samobójstwa. https://forumprzeciwdepresji.pl/depresja/samobojstwo (dostęp: 28.02.2020)

Makara-Studzińska M. (2013) Przyczyny prób samobójczych u młodzieży w wieku 14-18 lat Psychiatria via Medica tom 10, nr 2, 76-83

# data[].attributes.attachment_link.description
Depresja to poważna choroba. Nie gorszy dzień, nie lenistwo, nie słabsze samopoczucie. To poważna choroba, której objawy wpływają na wszystkie najważniejsze sfery życia. Szczęśliwie coraz więcej o niej mówimy i coraz więcej o niej wiemy. Nadal jednak dość powszechny jest mit, że jest to choroba „zarezerwowana" wyłącznie dla dorosłych.

# data[].attributes.attachment_link.title
Szukasz: koncentracja - NATULI - dzieci są ważne

# data[].attributes.attachment_link.description
André Stern jest twórcą ekologii dzieciństwa, nowej postawy względem dzieciństwa, pełnej zaufania, opierającej się na naturalnych procesach uczenia się i rozwoju. Jako ekspert w dziedzinie alternatywnych metod kształcenia współpracuje z uniwersytetami, szkołami, stowarzyszeniami, nauczycielami i rodzicami. Jest muzykiem, kompozytorem, lutnikiem, dziennikarzem oraz pisarzem. Nigdy nie chodził do szkoły.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Autor: Anna Zajic |

Kategoria: Szkoła dla rodziców

Porównując siebie z innymi, zawsze możesz stać się próżny lub zgorzkniały, zawsze bowiem znajdziesz lepszych lub gorszych od siebie.

Pochwały i zachęty:
- pomagają dziecku w kształtowaniu samooceny,
- dodają wiary we własne możliwości,
- pomagają lepiej radzić sobie z problemami,
- dają poczucie bezpieczeństwa.

Sposób, w jaki chwalimy, nie jest obojętny. Źle sformułowana pochwała może rodzić w dziecku różnego rodzaju napięcia, może prowokować niewłaściwe zachowania (np. pychę, nierealny obraz samego siebie). Nie każda pochwała jest dobra, nie każda powoduje zamierzony przez nas skutek. Często natomiast wywołuje: mieszane uczucia, niechęć do osoby chwalącej, rozżalenie, zniechęcenie, lekceważenie, porównywanie się z innymi, niechęć do działania, rywalizację czy poczucie niesprawiedliwości.

Dobra pochwała to nasze słowa (opis tego, co widzimy i czujemy) oraz wnioski dziecka (potrafi pochwalić samo siebie). Lepiej zatem opisywać niż wychwalać. Przy wychwalaniu mogą pojawić się mieszane uczucia: zwątpienie w wiarygodność osoby chwalącej, niepokój, zaprzeczenie, skoncentrowanie się na własnej słabości, podejrzenie o manipulowanie.

Aby pochwalić bez oceniania:
- Opisz, co widzisz (słyszysz): Widzę odkurzony dywan, czyste meble i złożone ubrania.
- Opisz, co czujesz: Miło jest wejść do takiego pokoju.
- Podsumuj godne pochwały zachowanie dziecka: Ułożyłeś książki i zeszyty na jednej półce, rozdzieliłeś płyty z muzyką, filmami i grami. To się nazywa porządek.

Pułapki i szanse dobrej pochwały:
- Nasze dzieci i my sami jesteśmy przyzwyczajeni do ocen i „etykietek".
- Należy unikać takiej pochwały, w której jest ukryte przypominanie wcześniejszego niepowodzenia.
- Wyraz „ale" rujnuje najlepszą nawet pochwałę.
- Lepiej unikać komunikatów, w których bardziej dajemy wyraz własnej pewności siebie, niż chwalimy dziecko.
- Oceniając nastolatka, zachowujmy pewną ostrożność ze względu na nieprzewidywalność jego stanu emocjonalnego.

To nieprawda, że są dzieci, których nie ma za co chwalić. W każdym można dostrzec coś dobrego - trzeba chcieć dostrzec „grudki złota" (czasem są one tylko posypane kurzem lub zabrudzone błotem). Każdy z nas może nauczyć się dostrzegać dobro w drugim człowieku.

Pochwała opisowa nie odwołuje się do cech charakteru dziecka, lecz do jego starań i osiągnięć. Zachęca dziecko do powtarzania zachowań, które zostały docenione. Daje odwagę do wypróbowania swoich sił w nowych sytuacjach. Daje dziecku świadomość tego, co rzeczywiście potrafi. Buduje w nim szacunek do samego siebie.J. Sakowska)
Literatura:
1.A. Faber i E. Mazlish, „Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły", Poznań 1992;
2.J. Sakowska, „Szkoła dla Rodziców i Wychowawców", Warszawa 2008.

# data[].attributes.attachment_link.description
Autor: Anna Zajic | Kategoria: Szkoła dla rodziców Porównując siebie z innymi, zawsze możesz stać się próżny lub zgorzkniały, zawsze bowiem znajdziesz lepszych lub gorszych od siebie. Pochwały i zachęty: - pomagają dziecku w kształtowaniu samooceny, - dodają wiary we własne możliwości, - pomagają lepiej radzić sobie z problemami, - dają poczucie bezpieczeństwa.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jesteśmy w trakcie nowego doświadczenia. Zostajemy w domach, ograniczamy wyjścia do niezbędnego minimum, w tle ciągle słyszymy nowe doniesienia o koronawirusie. Tuż przy nas, w tym czasie są także dzieci, które, podobnie jak my, doświadczają wielu trudnych emocji- od lęku, przez smutek i złość. One również mierzą się z wyzwaniami i pytaniami: „Co się teraz będzie działo?", czy „Jak przetrwać z rodzicami w czterech ścianach?" ;). Zapraszam was do... długiego, ale mam nadzieję bogatego w konkrety, wpisu o tym jak można wspierać dzieci w czasie epidemii.
Nazywaj i akceptuj emocje dziecka. Wszystkie.

Okres kwarantanny/ciągłego przebywania w domu jest i będzie trudny. Dla wszystkich. Nie mam na myśli żadnych katastroficznych wizji, ale fakt: bycie praktycznie non stop w domu (tu szczególnie wspieram rodziców mieszkających w bloku, bez dostępu do ogrodu L), w rutynie jest trudne. Wszyscy jesteśmy istotami społecznymi- potrzebujemy spotkań, wyjść z domu. Rutyna na dłuższą metę nas przytłacza, cztery ściany mogą skutecznie obniżać nastrój.

Bardzo dużo w kontekście koronawirusa mówimy o lęku. I wspaniale- na pewno jest to emocja, która przeważa w doświadczeniu dzieci w obecnej sytuacji. Jednak chciałabym tutaj podkreślić, że w większości doświadczamy i będziemy doświadczać także innych trudnych: złości, niepewności, smutku, znudzenia, zniecierpliwienia.

Mamy prawo to czuć. Dzieci mają prawo to czuć. Mają prawo się bać, mają prawo się złościć, mają prawo się smucić.

Nazywanie i akceptowanie emocji zawsze jest ważne. Nie tylko w okresie epidemii. Jednak teraz, przy takim ich nagromadzeniu, jest szczególnie ważne. Dlatego, gdy widzisz, że twojemu dziecku jest trudno. NAZYWAJ i AKCEPTUJ.

„Widzę, że boisz się koronawirusa. Tak, to trudne. Może opowiesz mi o tych strachach?"

„Złościsz się, że ciągle musimy siedzieć w domu. Rozumiem. Też mnie złości, że nie możemy pobawić się na placu zabaw. Może zastanowimy się jak zrobić mini plac zabaw w domu?"

„Smutno ci, że twoje urodziny spędzimy we czwórkę. Opowiedz mi o Twoim smutku..."

To pomaga. To wspiera. To daje bliskość.

Stwórz przestrzeń do rozmowy o emocjach i przeżyciach

Jak wspomniałam powyżej, wszyscy mamy prawo do doświadczania wielu emocji. Jeżeli dzieci o nich opowiedzą to „uff"- po pierwsze dadzą im ujście, po drugie mamy możliwość okazania im wsparcia, zrozumienia i pomocy.

Trudniej, jeżeli nie opowiedzą. To, co niewypowiedziane, chowa się „do środka". Męczy, dusi, przytłacza. Stąd tak ważne jest stworzenie przestrzeni do mówienia o uczuciach, która wejdzie do waszego codziennego schematu dnia. Czasami wystarczy pytanie: Jak się czujesz? Jak się dziś czułaś? Jakie emocje cię odwiedziły?

Czasem nie wystarczy i przydadzą się dodatkowe, kreatywne pomoce, które otwierają drzwi do rozmowy.

I tym samym zaczynam akcję #wsparciewkoronie i na dniach będę Wam podrzucać min. materiały, dzienniki nastroju, które wspierają w codziennych rozmowach i nazywaniu uczuć, bo to bardzo ważne!

Stwórzcie „własnego" koronawirusa i porozmawiajcie o nim

...yyyy ale, że jak? Stworzyć własnego koronawirusa? Taaak! Narysujcie go, stwórzcie z klocków, z plasteliny, nadajcie mu imię. Dzieci potrzebują konkretu, „namacalnej" postaci, na bazie której wyobrażą sobie i poukładają, co się dzieje i dlaczego. Abstrakcja, to, że wymagamy od dzieci ciągłego „musisz zrozumieć, jest taki wirus..." wzmagają niepewność, niezrozumienie i nasilają lęk. Dzieci potrzebują faktów, dostosowanych do ich okresu rozwojowego. Gdy już stworzycie postać/ stworka „Koronawiruska" to macie wspaniałą bazę, by opowiedzieć sobie: co go powiększa, co go pomniejsza i za tym: dlaczego tak wygląda profilaktyka i obecne działania.

Powodzenia i do dzieła!

...a na dniach pokażę wam mojego, graficznego Koronawiruska, który być może będzie inspiracją. 🙂

Opowiadaj na pytania i pozwól pytać

Niby proste, a tak trudne. W moim odczuciu jednak trudne. Większość najtrudniejszych pytań, które usłyszałam w swoim życiu były od dzieci. I pewnie u Was takie się pojawią lub pojawiają.

„Czy umrzemy od tego wirusa? Czy dziadek umrze? Czy jesteśmy bezpieczni? A czy ten wirus się kiedyś skończy? A czy on może wejść przez szparę w oknie?"

Często mamy przekonanie, że najważniejsza jest treść naszej odpowiedzi. Owszem jest ważna, ale równie ważna jest nasza postawa do zadawania pytań. Te pytania wynikają z nagromadzonego napięcia i niepewności, z którą wszyscy obecnie musimy się mierzyć. Stąd niezwykle istotna jest nasza gotowość-gdy odpowiadamy, prosimy o zadawanie pytań, pokazujemy: „jestem gotowa/y" i wprowadzamy atmosferę bezpieczeństwa. Gdy unikamy, zmieniamy temat, robimy wszystko, by dziecko nie zapytało „czy umrzemy?", wprowadźmy atmosferę napięcia i niepewności, wysyłamy komunikat „nie radzę sobie". Dzieci potrzebują spokoju, bezpieczeństwa i przekonania, że rodzic rozumie, co się dzieje i panuje nad sytuacją.

No dobrze... A jak odpowiedzieć na te pytania? W oparciu o fakty, dostosowane do rozwoju dziecka z dodatkiem wsparcia i poczucia bezpieczeństwa „Kochanie, wszyscy ludzie się bardzo zjednoczyli i robimy wszystko, by wirus sobie poleciał. W naszym domu jesteśmy bezpieczni", „Dziadek jest również w swoim domu, często myje ręce, tato dowozi mu zakupy i jest bezpieczny", „Tak. Ten wirus się kiedyś skończy", „Nie, wirusy nie wchodzą przez szparę. Zarażamy się nim, będąc blisko osób chorych, dlatego czasowo jesteśmy wszyscy w domu, by wyleczyć chorych i by wirus zniknął".

Wyeliminuj/ maksymalnie ogranicz przekazy medialne dotyczące koronawirusa

Zastanawiałam się, czy dodać ten punkt. Mało mówi o wsparciu, bardziej o wyeliminowaniu dodatkowych obciążeń. Po czym stwierdziłam, że to na tyle ważne, że chcę tutaj to wyraźnie podkreślić.

Czas z dziećmi to nie moment, by w tle leciały wiadomości, audycje o koronawirusie.

Po pierwsze: nam też to nie służy. Jesteśmy, jako dorośli, przeciążeni ilością informacji, która na nas spada (dla jasności: nie uważam, że mamy się od nich w 100% odciąć, ale na pewno dla własnego zdrowia psychicznego ograniczyć czas spędzany na czytaniu o wirusie).

Po drugie, tu najważniejsze z perspektywy dziecka. Dzieci nie rozumieją wiadomości. „Na marginesie": to często argument, który stosujemy „No ale on i tak tego nie rozumie". Tak, prawda, nie rozumie. Gdy czegoś nie rozumiemy odczuwamy napięcie i lęk. Gdy czujemy lęk, zmieszanie informacyjne, wyłapujemy informacje selektywnie, skupiając się na zagrażających przekazach. Więc z audycji w radio/ w wiadomościach dzieci przeważnie wyłapują hasła: „śmiertelne zagrożenie", „opanowuje cały świat", „nie radzimy sobie", „brakuje lekarzy ".

Wprowadź do domowej codzienności ćwiczenia oddechowe i relaksacyjne

Mamy różne możliwości, które pomagają nam radzić sobie z emocjami, układać je. Jednym z nich jest mówienie o nich, wyrażanie, akceptowanie, innym: ćwiczenia oddechowe i relaksacyjne. To czas nagromadzenia trudnych emocji i napięcia. Im więcej napięcia, tym trudniej nam to pomieścić (dosłownie pomieścić)... w sobie. A nie chodzi o to, by je upychać w nas- przeciwnie: ważne by je uwalniać. Stąd w obecnym czasie konieczne jest zatrzymanie się, relaksowanie, wprowadzenie ćwiczeń oddechowych i uwalnianie emocji.

Doskonale sprawdzą się tutaj ćwiczenia oddechowe, bajki relaksacyjne (które również są w planie: do przygotowania).

Pozwól dziecku radzić sobie w dziecięcy sposób

Piosenka, rymowanka o koronawirusie? Tak.

Zabawa w uciekanie przed koronawirusem? Tak.

Żartowanie, wygłupy z koronawirusem w tle? Tak

Tworzenie/ rysowanie koronawirusa i budowanie dla niego rakiety, by wyleciał w kosmos? Tak.

To dziecięce, ZDROWE sposoby na radzenie sobie z obecną sytuacją. Czasami ich nie rozumiemy. To w porządku, to super moc dzieci, którą dorośli czasami zatracają (choć nie zawsze!). Co istotne: tu nie musimy wszystkiego rozumieć, po prostu nie przeszkadzajmy 🙂

Szukajcie, podkreślajcie pozytywy codzienności

Dużo tutaj pisałam o towarzyszeniu w przeżywaniu emocji, z naciskiem na te wynikające z trudnych doświadczeń.

Równie ważne jest wspólne przeżywanie radości, wdzięczności, ekscytacji oraz wspólne nazywanie i wyłapywanie dobrych, miłych, cennych chwil. Pielęgnowanie wdzięczności. To także cenny czas. To, że może być trudny, nie oznacza, że będzie tylko taki. Każdy, wspólny dzień może mieć w sobie wiele cudownych chwil. W dużej mierze zależą one od nas- od tego jak poukładamy ten czas i czy pochylimy się nad dostrzeganiem tego co cenne i ważne. Wielu z nas ma możliwość nadrobić zaległości w planszówkach, wygłupach, przytulaniu do południa. Jednym słowem nadrobić czas w byciu razem.

Zatem ćwiczmy wdzięczność, dostrzeganie pozytywów i do pakietu codzienności dodajemy „co dobrego?". 🙂

Co dobrego dziś nam się przydarzyło? Co było dla Ciebie ważne? Co ci się podobało? Jaka zabawa utkwiła Ci w pamięci? Za co jesteś wdzięczny?

No właśnie...

A tobie co daje ten czas? <3

Na zakończenie chcę Wam napisać przede wszystkim: trzymajcie się dzielnie, czerpcie z tego czasu, tyle ile możecie dobrego, a kiedy będzie Wam trudno, pamiętajcie: to kiedyś minie. Musi.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak wspierać dziecko w trakcie epidemii koronawirusa? #wsparciewkoronie

# data[].attributes.attachment_link.description
Jesteśmy w trakcie nowego doświadczenia. Zostajemy w domach, ograniczamy wyjścia do niezbędnego minimum, w tle ciągle słyszymy nowe doniesienia o koronawirusie. Tuż przy nas, w tym czasie są także dzieci, które, podobnie jak my, doświadczają wielu trudnych emocji- od lęku, przez smutek i złość.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Za nami i przed nami mnóstwo wyzwań. Za nami kilkumiesięczne wyłączenie z pracy, szkoły, przedszkoli, kilkutygodniowy czas izolacji, wiele pytań i wątpliwości: co dalej będzie, ile to jeszcze potrwa? Teraz przed dziećmi, rodzicami, nauczycielami kolejne wyzwanie: wejście w nową szkolną rzeczywistość.
Różnie radzimy sobie z tym my- dorośli, różnie radzą sobie dzieci i różnie mogą reagować. Dlatego dzisiejszy artykuł postanowiłam poświęcić na to w jaki sposób możemy wspierać dzieci w czasie powrotu do szkolnej rzeczywistości i na co my- dorośli, powinniśmy zwrócić szczególną uwagę towarzysząc w tym dzieciom.
Przyznam, że po artykułach z zakresu wsparcia dzieci i nastolatków w czasie epidemii koronawirusa (znajdziecie je tutaj i tutaj) nie planowałam pisać tego tekstu. Pomyślałam, że wiele, z kwestii, które do tej pory opisywałam jest spójne. Jednak po kilku dniach w gabinecie, wysłuchaniu kilkunastu historii, także po wielu rozmowach ze znajomymi dziećmi, rodzicami, dorosłymi, zmieniłam zdanie.
Owszem, wiele z rzeczy, które tu za chwilę przeczytacie są uniwersalne, pojawiały się już na blogu, w poprzednich tekstach, jednak jest wiele obszarów tak ważnych, charakterystycznych dla obecnej sytuacji i tego, co obserwuję, że konieczne jest ich szerokie omówienie.
Poniżej znajdziecie najważniejsze (w moim odczuciu) wskazówki, które pomagają wspierać dzieci w trakcie trudnego powrotu do szkoły oraz obszary na które my- dorośli powinniśmy zwrócić uwagę towarzysząc dzieciom w powrocie (a które często wymykają nam się spod kontroli)
Pod artykułem znajdziecie także plakat psychoedukacyjny, który pojawił się na profilu facebookowym DP, będący pigułką wiedzy dotyczącej empatycznego wsparcia dzieci w powrocie do szkoły i przedszkola.
Zapraszam do lektury.

Po pierwsze: słuchaj i rozmawiaj bez oceniania.

Gdy przychodzi do nas dziecko z trudnością, problemem, refleksją mamy często tendencję do natychmiastowego poszukiwania rad i rozwiązań. Oczywiście robimy to w dobrej wierze- by pomóc. Często jednak nie o to chodzi i zatracamy najważniejszy aspekt rozmowy z dzieckiem. Dzieci przeważnie naprawdę nie potrzebują naszych rad. Potrzebują kogoś, kto poświęci czas i uwagę na wysłuchanie historii, przeżyć. Chcą wpatrzonych w nie oczu, kiwania głową, aktywnych sygnałów zainteresowania- parafrazowania „Mówisz o tym, że w szkole jest codziennie mierzona temperatura", „...zmartwiłeś się, gdy Kuba opowiedział Ci o tym jak chorował na koronawirusa". To wystarczy. Chodzi tylko i AŻ o wysłuchanie.

Kolejną kwestią jest stworzenie bezpiecznej przestrzeni do rozmowy. Bezpiecznej to znaczy, takiej, w której dziecko nie będzie poddawane ocenie, krytyce, usilnemu pokazywaniu naszej perspektywy. Zdarzy się, że dzieci będą różnie radzić z obecną sytuacją. Mogą opowiadać o zabawach przekraczających zasady bezpieczeństwa, o tym, co kto powiedział, czasem zniekształcać fakty. Żeby była jasność: tu nie chodzi o to, że mamy wszystko akceptować lub nie prostować faktów. Tu chodzi o nieoceniające komunikaty, które zachęcają do ponownych rozmów- w przeciwieństwie do tych z dodatkiem oceny, które zniechęcają i budują przekonanie „bez sensu opowiadać, bo pewnie mama/tata mnie skrytykują".

Przykłady:
Zamiast: „To co opowiadasz jest nierozsądne. Dzieci nie znają się na biologii, zaraz ci wytłumaczę..."
Powiedz: „Czyli mówisz, że Tomek opowiedział ci, że noszenie maseczek jest bez sensu i zastanawiasz się, czy warto je nosić. Chciałbyś usłyszeć moją perspektywę?"

Zamiast: „Wymienianie się maseczkami dla zabawy świadczy o głupocie i nieodpowiedzialności. Dobrze, że Pani Was szybko rozdzieliła."
Powiedz: „Czyli dzisiaj mieliście nową zabawę w zamienianie się maseczkami. Słyszę, że było przy tym mnóstwo śmiechu. Cieszę się, że mi o tym mówisz i dzielisz się swoim dniem. Jeżeli chcesz wyjaśnię Ci dlaczego Pani was rozdzieliła i zależy jej na tym, by nie było takich zabaw na przerwach..."

Bądź uważny na zmiany w zachowaniu dziecka. Nazwij to, co obserwujesz i okaż empatię.

Jak wspomniałam powyżej dzieci mogą różnie reagować na obecną sytuację. Mogą być bardziej zamyślone, rozkojarzone, spięte, częściej się złościć. Pamiętajmy, że najważniejsze jest to, czego nie widać. Pod tzw. „trudnym" zachowaniem, przeważnie kryje się cierpienie- myśli, emocje, doświadczenia, z którymi dziecko nie może sobie poradzić.
Jeżeli obserwujemy nowe, niepokojące zachowanie u dziecka warto nazwać to, co widzimy oraz okazać empatię i troskę. Zdarza się, że pojawia się pytanie- czy nazywać zachowanie; to, co jest „na wierzchu"? Z mojego doświadczenia wynika, że tak i często dzieci wręcz czekają, aż dorosły powie „Dostrzegam twoje wybuchy złości/ zamyślenie/niepokój. Wiem, że to skutek czegoś trudnego"

W jaki sposób mówić do dzieci, gdy dostrzegamy niepokojące zachowania?
„Widzę, że w ostatnim czasie jesteś często zamyślony. Mam wrażenie, że coś cię martwi."

„Zauważyłam, że w tym roku szkolnym trudno Ci kontrolować złość. Domyślam się, że sporo Cię przytłacza."

Zapewniaj o bezwarunkowym wsparciu. Bądź obecny.

Obecność, bezwarunkowe wsparcie i akceptacja, to często najcenniejsze, co możemy dać dziecku, kiedy przeżywa trudności. „Jestem przy Tobie" przynosi bezpieczeństwo i ukojenie. To zdanie, które warto szczególnie podkreślać, gdy dziecko decyduje, że nie jest gotowe z nami porozmawiać. Dajemy mu wówczas informację: „Jestem przy tobie nie tylko teraz, kiedy pytam, co się dzieje. Jestem przy tobie cały czas. Możesz się zwrócić do mnie wtedy, gdy będziesz gotowy i/lub wtedy, gdy będziesz potrzebował.

Przykłady komunikatów:
„Chcę, żebyś wiedział, że zawsze chcę Cię wysłuchać i wesprzeć."
„Jeżeli zechcesz opowiedzieć mi o tym, co cię przytłacza, pamiętaj, że jestem."

Otwórz się na wysłuchanie potrzeb i emocji dziecka. Pomóż nazywać uczucia i potrzeby.

Wszystkie uczucia są ważne. Wszystkie emocje są potrzebne. Wszystkie potrzeby to... potrzeby- potrzebują zaopiekowania.
Tak jak dzieci mają prawo różnie reagować, tak mają prawo różnie czuć, różnie interpretować.
Mają prawo czuć lęk związany z ryzykiem i odpowiedzialnością, mają prawo czuć złość na obostrzenia, które się pojawiły, mają prawo być zawiedzione, że to koniec nauki zdalnej, która była dla nich fajniejsza, mają prawo czuć smutek, że nie chodzą na ulubiony basen...

Podobnie z potrzebami- będą dzieci z ogromną potrzebą bezpieczeństwa, będą takie dla których nic się w tym obszarze nie zmieniło.
Można, by tutaj mnożyć przykłady, ponieważ każdy człowiek to indywidualne potrzeby i emocje.

To co najistotniejsze to AKCEPTACJA.
Bardzo ważne jest zaakceptowanie samego faktu, że dzieci mogą różnie czuć i różnie potrzebować oraz, że identyczne podejście do każdego nie zawsze jest dobrym rozwiązaniem.
Odpowiednie wsparcie możemy dać wyłącznie wtedy, gdy zechcemy wsłuchać się w uczucia i potrzeby, gdy będziemy dopytywać:
„Chciałabym wiedzieć, jakie są Twoje odczucia"
„Czego potrzebujesz?"

Bardzo ważne jest również NAZYWANIE I AKCEPTOWANIE wszelkich emocji i potrzeb, z którymi przychodzą lub pokazują nam dzieci. Akceptowanie pokazuje im, że mogą doświadczać inaczej, na swój sposób i że to ok.
NAZYWANIE pomaga w porządkowaniu skomplikowanego świata przeżyć.
„Rozumiem, że czujesz złość, ponieważ..."
„To smutne, że nie chodzicie na basen..."
„Ilość nowych zasad, która się pojawiła może w nas wywoływać lęk. Chętnie wytłumaczę Ci dlaczego są one wprowadzone".

Wspieraj w poszukiwaniu sposobów radzenia sobie lub/i rozwiązywania trudności.

Nie mamy wpływu na sytuację, w której jesteśmy. Mamy jednak wpływ na to, w jaki sposób sobie z nią będziemy radzić i jak wesprzemy dzieci w funkcjonowaniu.
Na początku tekstu wspomniałam, że gdy słyszymy problem, mamy tendencję do wymyślania rozwiązań „na już", koniecznie naszych i z naszej perspektywy. Rzadko dzieci tego potrzebują. Czasem potrzebują wyłącznie wysłuchania, czasem pomysłów na rozwiązanie problemu/radzenie sobie, jednak ustalonych w atmosferze WSPÓŁPRACY. Jak rozróżnić o co chodzi? Znów z pomocą przychodzi komunikacja.

Warto zapytać: „Może wspólnie pomyślimy, w jaki sposób możemy Ci pomóc? lub dodać: „Czasami nie mamy wpływu na sytuację, z którą się mierzymy, ale możemy wymyślić sposoby na to, by było nam z nią łatwiej. Co ty na to, by zrobić burzę mózgów i zapisać pomysły na kartce?
Jeżeli dziecko zechce, koniecznie zapiszcie wszystkie wasze ustalenia. BARDZO WAŻNE, by KAŻDY pomysł dziecka traktować poważnie i z szacunkiem. Koniecznie go zapisać. Zapewniam, że najlepiej sprawdzają się pomysły z inicjatywy dzieci i, że nie ma bezsensownych pomysłów. Czasami „breloczek odstraszający zmartwienia" przypięty do spodni potrafi przynieść ogrom wsparcia.

Gdy zapiszcie wszystko zastanówcie się, które z pomysłów są możliwe do realizacji i od którego zaczynacie w pierwszej kolejności 🙂

Istotne jest także byśmy wspierali dziecko we wprowadzaniu nowych sposobów radzenia sobie i pokazywali swoją aprobatę do jego pomysłów.
Np. Naucz się na pamięć wierszyka o lęku, który wymyśliliście/ przypomnij o breloczku odstraszającym zmartwienia/ powiedz przy wyjściu pocieszające myśli itd.

Nie obarczaj nadmierną odpowiedzialnością.

To dla mnie szczególnie ważny akapit. Przyznam, że był pierwszym powodem, dla którego zaczęłam pisać ten artykuł. Celowo zostawiłam go na sam koniec, bo tyczy się nas- dorosłych.

W moim odczuciu, w obecnej sytuacji, najbardziej niepokojące jest to, jak wielka odpowiedzialność spadła na dzieci. Wielokrotnie przypominane zasady bezpieczeństwa, tłumaczone zagrożenia związane z koronawirlsem, pokazywanie jak każdy z nas odpowiada za drugą osobę. To przytłacza dorosłego, a tym bardziej dzieci.

Potrzeba ogromnej uważności na wszelkie przejawy nadmiernej odpowiedzialności u dzieci. To obszar, któremu warto poświęcić czas, wiele rozmów i wyjaśnień.

Jadnak największej uważności w powyższym obszarze potrzebujemy my- dorośli.
Nasz sposób mówienia do dzieci i o dzieciach, sposób przekazywania wiedzy, sposób wprowadzania zaleceń epidemiologicznych ma wielki wpływ na wszystkie dzieci, z którymi mamy styczność.
ODPOWIEDZIALNOŚĆ ciążąca na dzieciach, to obszar, który wymaga przemyślenia każdego naszego komunikatu.

Co mam na myśli?
„Przyszedł do klasy chłopiec z koronawirusem i teraz wszyscy są przez niego zarażeni..."
„Jeżeli ktoś z Was będzie miał koronawirusa i nie będzie uważał, by utrzymać dystans na przerwie, to nawet cała klasa może się zarazić"
„Jak nie będziesz prawidłowo nosić maseczki to możesz pozarażać inne dzieci i cała klasa znów będzie na zdalnym..."

To są komunikaty, których nie powinien słyszeć nikt. Jeżeli w szkole dojdzie do zarażenia, to będzie to przypadek, pech, niczyja wina.

Oczywiście edukacja jest ważna. Bezpieczeństwo jest ważne. Przestrzeganie reguł jest ważne i przekazywanie wiedzy dlaczego warto nosić maseczki, utrzymywać dystans, też jest ważne. Jednak opierajmy to na spokojnym, bezpiecznym, dziecięcym przekazie. Na dążeniu do bezpiecznej współpracy. Wykorzystywanie do przestrzegania obostrzeń przykładów opartych na straszeniu lub nakładaniu potencjalnej winy i odpowiedzialności jest krzywdzeniem i ciężarem nie do udźwignięcia.
To, co piszę powyżej tyczy się wyłącznie komunikacji i hipotetycznych sytuacji, w których biorą udział dzieci.

Idąc jeszcze dalej, zachęcam do zadania sobie pytania: jak nasz sposób przekazywania wiedzy, komunikowania się wpłynie na dziecko w sytuacji, gdy rzeczywiście okaże się chore?
To jest realne, to jest możliwe i to, co mówimy teraz ma ogromne znaczenie w kontekście trudnej i kryzysowej sytuacji zarażenia się któregokolwiek z dzieci.
Pamiętajmy o tym.

Podsumowując:

Wszystkim nam trudno.
Mam w sobie wiele empatii i podziwu dla dzieci, rodziców, nauczycieli i wszystkich pracowników szkół.
Wysyłam Wam ogromne porcje mocy i wsparcia.
Jest wiele sposobów na przejście z dziećmi obecnej sytuacji.
Ja zachęcam Was do tej takiej drogi, podczas której towarzyszyć Wam będzie: empatia, zrozumienie, spokój, troska, słuchanie, bliskość, współpraca i czasami odpuszczanie.

Trzymajcie się zdrowo i bezpiecznie!
Powodzenia!

<3
Jak zawsze jestem ciekawa waszych refleksji po przeczytaniu artykułu. Zostawcie po sobie ślad w komentarzu.

# data[].attributes.attachment_link.title
Szkoła w pandemii. Jak wspierać dziecko w powrocie do nowej, szkolnej rzeczywistości?

# data[].attributes.attachment_link.description
Za nami i przed nami mnóstwo wyzwań. Za nami kilkumiesięczne wyłączenie z pracy, szkoły, przedszkoli, kilkutygodniowy czas izolacji, wiele pytań i wątpliwości: co dalej będzie, inne niż zwykle wakacje- pełne obostrzeń. Teraz przed dziećmi, rodzicami, nauczycielami kolejne wyzwanie: wejście w nowąm szkolną rzeczywistość.Różnie radzimy sobie z tym my- dorośli, różnie radzą sobie dzieci i różnie mogą reagować.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Byłeś kiedyś w takiej sytuacji, gdy ktoś denerwował Cię tak mocno, że miałeś wielką ochotę zrobić mu coś złego? Pozwól, że z niemal stuprocentową pewnością stwierdzę, że tak. Co więcej, jestem w stanie się założyć, że w takiej samej sytuacji było Twoje, swoją drogą sporo mniej doświadczone, dziecko.

Ale wróćmy przez chwilę do Twoich zasobów i Twoich wspomnień. Sytuacja, gdy do furii doprowadza Cię zachowanie jakiejś osoby, która kompletnie nie zdaje sobie sprawy z tego, że to co robi, może irytować. Potrafisz wydobyć to z pamięci? Świetnie, nad tym właśnie dziś będziemy pracować.

Sposób, który chcę Ci zaproponować, to metoda stopniowania reakcji, znana też jako czterostopniowa procedura wyrażania złości wg. Pameli Butler. To łatwy sposób, który możesz sprzedać swojemu dziecku jako trik na poradzenie sobie w sytuacji, która nie jest dla niego komfortowa. Zastosowany tutaj sposób stopniowania jest formą rozłożenia w czasie reakcji na niekomfortową sytuację. Wynika z założenia, że wiele osób nie rezygnuje z swoich irytujących zachowań głównie z niewiedzy, że może to kogoś denerwować.

Metoda składa się z czterech etapów, jednak czasem już po użyciu pierwszego lub drugiego z nich druga osoba rezygnuje zachowań, które mogą powodować dalsze pobudzenie.

Oto i one:

ETAP PIERWSZY - Udziel informacji

Informujemy drugą osobę o tym jej zachowaniu, które nam przeszkadza. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że pewne ich zachowania mogą być denerwujące dla innych.

„Przeszkadza mi to, że pukasz w moje krzesło"

ETAP DRUGI - Wyraź to, co czujesz

Jeśli, pomimo naszego upomnienia, osoba nadal kontynuuje swoje zachowanie, wyrażamy swoją irytację. Ważne, aby informacja wypowiedziana była wprost i z zachowaniem zasad komunikacji niewerbalnej, stanowczo i zdecydowanie, tak, by druga osoba wiedziała że sytuacja jest poważna.

„ W dalszym ciągu pukasz w moje krzesło i to mnie naprawdę złości"

ETAP TRZECI - Przywołaj zaplecze

Jeśli obiekt powodujący nasze cierpienie nadal nie rezygnuje z ekspresji denerwującego nas zachowania, informujemy, co zrobimy jeśli nie zaprzestanie. Jest to etap poszukiwania zaplecza. Zapleczem w tym momencie może być np. zwrócenie się o pomoc innych osób lub wyciągnięcie konsekwencji. Co bardzo ważne, powołując się na wybrane przez nas zaplecze miejmy pewność, że będziemy w stanie z niego skorzystać.

„ Jeśli nie przestaniesz stukać w moje krzesło, zawołam nauczyciela"

CZWARTY ETAP - Skorzystaj z zaplecza

Jeśli, pomimo konkretnej informacji o naszych zamiarach skorzystania z zaplecza, druga osoba nadal kontynuuje swoje zachowanie, przechodzimy do realizacji tego, co zapowiadaliśmy, czyli korzystamy z zaplecza.

- Proszę nauczyciela o interwencję.

Brzmi prosto i jasno, prawda?

Na wszelki wypadek jednak poniżej przygotowałam dla Ciebie ściągę graficzną 🙂

Więcej na ten temat przeczytasz w książce „Stanowczo, łagodnie, bez lęku" autorstwa Marii Król-Fijewskiej.

Spróbuj zastosować tę metodę i daj znać, czy się sprawdza - w przypadku Ciebie lub Twojego dziecka - do wyboru 😉

Anna Karcz - psycholog dziecięcy, terapeuta pedagogiczny

Opracowane na podstawie programu „Bez przemocy".

Jestem psychologiem dziecięcym i specjalistą terapii pedagogicznej. Specjalizuję się w pracy z dziećmi i młodzieżą oraz rodzicami. Dzieciom towarzyszę w przeżywanych trudnościach oraz pomagam w wyrażaniu emocji z nimi związanymi.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak nauczyć dziecko radzić sobie, gdy ktoś je denerwuje? - Emocje Dziecka

# data[].attributes.attachment_link.description
Byłeś kiedyś w takiej sytuacji, gdy ktoś denerwował Cię tak mocno, że miałeś wielką ochotę zrobić mu coś złego? Pozwól, że z niemal stuprocentową pewnością stwierdzę, że tak. Co więcej, jestem w stanie się założyć, że w takiej samej sytuacji było Twoje, swoją drogą sporo mniej doświadczone, dziecko.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
TUS - czyli Trening Umiejętności Społecznych - jest to grupowa forma pracy z osobami, które doświadczają trudności społecznych. Podczas zajęć uczestnicy uczą się umiejętności społecznych niezbędnych w codziennym funkcjonowaniu. TUS jest programem do celowego i zaplanowanego uczenia umiejętności, a dzięki pracy w małej grupie można przećwiczyć i utrwalić nowe umiejętności w bezpiecznym środowisku.

Przeczytaj też:
Sprawdź nasze szkolenie "Trening Umiejętności Społecznych (TUS)" dla specjalistów pracujących z dziećmi ze spektrum autyzmu.

# data[].attributes.attachment_link.title
Co to jest "Trening Umiejętności Społecznych"?

# data[].attributes.attachment_link.description
TUS - czyli Trening Umiejętności Społecznych - jest to grupowa forma pracy z osobami, które doświadczają trudności społecznych. Podczas zajęć uczestnicy uczą się umiejętności społecznych niezbędnych w codziennym funkcjonowaniu. TUS jest programem do celowego i zaplanowanego uczenia umiejętności, a dzięki pracy w małej grupie można przećwiczyć i utrwalić nowe umiejętności w bezpiecznym środowisku.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Cykl Dziecko u psychologa jest kierowany do rodziców, którzy poszukują informacji na temat możliwości współpracy z psychologiem, wykonania badania diagnostycznego lub skorzystania z pomocy w postaci konsultacji bądź terapii. W cyklu prezentowane są następujące zagadnienia:

1. Prawa rodzica, dziecka i psychologa

2. Przygotowanie do wizyty u psychologa

3. Badanie psychologiczne dziecka

4. Terapia dziecka

5. Rozmowa po badaniu

6. Opinia, orzeczenie, diagnoza na piśmie i co dalej?

*******

Czego się spodziewać?

1. Poświęcenie czasu

Ile czasu będzie trwało badanie? - zazwyczaj pytają rodzice. I niektórzy spodziewają się, że w ciągu 10-15 minut uda się ocenić intelekt dziecka. Tymczasem odpowiedź na to pytanie brzmi To zależy. Wszystko zależy od:

ilości zgłoszonych problemów - im jest ich więcej (np. trudności w pisaniu, problemy z koncentracją, nadpobudliwość, lęk, zachowania agresywne), tym więcej narzędzi należy zastosować, co wydłuża czas diagnozy;

obiektywnego czasu trwania testów - niektórych testów nie można wykonać w 5-10 minut - procedury gwarantujące ich prawidłowe zrealizowanie zakładają określony czas;

tempa pracy dziecka - dzieci pracują w różnym tempie, co sprawia, że dane dziecko niektóre testy wykona w ciągu 10 minut, a drugie - będzie potrzebowało na to pół godziny;

stanu psychofizycznego i emocjonalnego dziecka, jego wydolności psychofizycznej - dzieci bywają zmęczone (bo źle spały w nocy), osłabione (bo zaczyna się u nich infekcja wirusowa), rozemocjonowane (bo np. trener w szkole zapowiedział im, że jak zdążą na godzinę 9-tą, to będą mogły wziąć udział w zawodach), stąd też czasami trzeba skrócić/przerwać badanie, wydłużając diagnozę o kolejną wizytę. Zdarzają się też dzieci o niskiej wydolności psychofizycznej tzw. męczliwe, które w miarę wykonywania kolejnych zadań ujawniają znużenie, rozproszenie uwagi bądź chęć jak najszybszego zakończenia pracy (bez dbałości o jej jakość). W takiej sytuacji również uprawnione jest przerwanie badanie - jeśli próby zmotywowania dziecka do wysiłku umysłowego bądź zastosowanie przerwy okażą się nieskuteczne.

etyki badań psychologicznych - nawet, jeśli dziecko jest zdrowe i wypoczęte, to psycholog nie może obciążać dziecka nadmierną ilością zadań. Zdarza się, że rodzice wolą, aby się odbyło jedno 6-godzinne spotkanie z dzieckiem niż trzy 2-godzinne. Jednak, niezależnie od tego, czego oczekują rodzice, psycholog jest zobowiązany przestrzegać etyki badania psychologicznego i nie doprowadzać osoby badanej do stanu nadmiernego wyczerpania.

Pocieszająca dla rodziców będzie wiadomość, że w większości przypadków można z góry założyć, jaki będzie czas badania z dokładnością do 15 minut 🙂 Nie da się natomiast przewidzieć na 100%, czy do pełnej diagnozy wystarczy tylko jedno spotkanie (aczkolwiek istnieją instytucje, w których diagnoza ogranicza się tylko do jednej wizyty).

2. Wywiad z rodzicem

O wywiadzie z rodzicem już pisałam ( tutaj). Przypomnę więc tylko, że należy się spodziewać, że psycholog przed badaniem dziecka będzie chciał odbyć szczegółową rozmowę z rodzicem/opiekunem prawnym (pytania - wywiad z rodzicem), na którą należy przeznaczyć odpowiedni czas.

3. Zmęczenie/emocje dziecka

Zdarza się, że dziecko po badaniu psychologicznym jest zmęczone - wykonanie testów psychologicznych nie jest zadaniem łatwym! Należy to uwzględnić planując dalsze zajęcia dziecka. Stąd - bardzo często sugeruje się, aby dziecko po badaniu psychologicznym już nie wracało do szkoły, nie pisało klasówki, nie było obciążane intensywnymi zajęciami umysłowymi.

Zdarza się ponadto, że dziecko po badaniu ujawnia różnego rodzaju emocje. Często rozładowuje napięcie, jakiego doświadczyło podczas badania, związane z trudnością wykonania zadań bądź doznanym niepowodzeniem. Wtedy rolą rodzica jest wsparcie dziecka poprzez odzwierciedlenie emocji, wykazanie zrozumienia, pochwałę:

Rozumiem, że możesz być zmęczony. Wiem, że takie badania bywają trudne.

Widzę, że się smucisz/złościsz. Nie zawsze udaje się osiągnąć dobre wyniki. Cieszę się jednak, że dzielnie wytrwałeś do końca badania.

Jesteś zmęczony. Pracowałeś prawie dwie godziny. To się nazywa wytrwałość.

Jestem dumny, że tak dzielnie pracowałeś. Nawet, jeśli było ci trudno, to zrealizowałeś wszystkie zadania.

4. Konieczność ponownego badania psychologicznego/kolejnej wizyty

Konieczność ponownego badania warunkowana jest zazwyczaj następującymi czynnikami:

stanem psychofizycznym i emocjonalnym dziecka, jego wydolnością psychofizyczną (o czym już pisałam powyżej), które uniemożliwiają kontynuację diagnozy w danym dniu;

złożonością problemu - wymagającą zastosowania dużej ilości narzędzi badawczych.

Zdarza się również tak, że psycholog proponuje kolejną wizytę, kiedy dziecko zachowuje się nietypowo, niejednoznacznie i istnieje podejrzenie, że ujawniane przez niego reakcje (np. wskazujące na zaburzenie) nie są dlań typowe, lecz wynikają z nowości sytuacji i kontaktu z nieznajomą osobą - psychologiem. Wtedy kolejne spotkania mogą służyć pogłębieniu kontaktu z dzieckiem, jego „oswojeniu" i wnikliwszej obserwacji.

5. Konieczność innego badania

Czasami w trakcie wywiadu/badania zostają ujawnione jakieś informacje, które mogą wpływać na przebieg badania i ostateczną diagnozę. Dotyczą one np. stanu zdrowia dziecka - faktu, że kiedyś nosiło okulary, a od paru lat nie miało badanego wzroku, epizodów padaczki we wczesnym dzieciństwie, nagłej utraty wagi itp. W takiej sytuacji psycholog może zalecić badania uzupełniające (zazwyczaj są to badania lekarskie), które pozwolą mu na dokonanie właściwej diagnozy stanu dziecka.

Czasami rodzice mają wątpliwości odnośnie takiej decyzji specjalisty, ale warto w tym momencie pomyśleć, że psychika nie jest odrębnym bytem, absolutnie nie powiązanym z ciałem. Szereg zmian w organizmie może wpływać na funkcjonowanie psychospołeczne dziecka i czasami warto pogłębić diagnozę o dodatkowe badania.

Niezbędne przedmioty

Pisałam już szczegółowo ( tutaj) o istotnych przedmiotach potrzebnych do prawidłowego wykonania diagnozy, jak również wyjaśniałam ich zasadność. W tym miejscu tylko przypomnę, co warto wziąć na badanie psychologiczne:

okulary, aparat słuchowy - w przypadku, kiedy ma dziecko wadę wzroku/słuchu;

świadectwa szkolne;

opinię z przedszkola/szkoły;

dokumentację medyczną - jeśli dziecko choruje, książeczkę zdrowia, informację o zażywanych aktualnie lekach;

wytwory dziecka - rysunki, zeszyty, wiersze itp.

I jeszcze jedna, bardzo ważna rzecz - opinie z poprzednich badań psychologicznych, pedagogicznych. Zwłaszcza informacje o badaniach psychologicznych są bardzo istotne z uwagi na to, że:

niektóre testy nie mogą być powtarzane w krótkim odstępie czasowym, dlatego psycholog będzie mógł zdecydować o zastosowaniu ich zamienników;

większość zaburzeń „układa" się w pewien proces - informacje o tym, co rozpoznano u dziecka wcześniej, mogą potwierdzać bądź weryfikować aktualną diagnozę.

Na czym polega badanie?

Metody stosowane w badaniu psychologicznym to:

obserwacja - psycholog w trakcie badania dokonuje obserwacji zachowań dziecka, czyli np. sposobu komunikacji, ekspresji emocji, nastawienia do zadań itp.;

rozmowa z dzieckiem na temat zgłaszanych problemów, bądź problemów sygnalizowanych przez dziecko;

standaryzowane testy psychologiczne - to ustrukturalizowane zadania, które wykonuje dziecko. Mogą mieć one formę odpowiedzi na pytania (pisemną lub ustną), bądź wiązać się z ułożeniem czegoś np. z klocków, narysowaniem, bądź odtworzeniem z pamięci. Mimo, że mogą sprawiać wrażenie zabawy - tak naprawdę są wystandaryzowanymi narzędziami, dostosowanymi ściśle do wieku dziecka i kultury społecznej, w której dziecko funkcjonuje. W przypadku większości testów obowiązuje ścisła procedura - psycholog nie może pomagać dziecku, ani stosować pytań dodatkowych. Niektóre testy mają limity czasowe, co oznacza, że dziecko musi zmieścić się w pewnym odcinku czasu, podczas gdy inne - nie są związane z czasem. Testy są narzędziami rzetelnymi - pozwalają obiektywnie ocenić jak rozwija się dziecko (bądź jakieś jego umiejętności - np. inteligencja, percepcja wzrokowa, kontrola emocji itp.) w porównaniu do grupy odniesienia, czyli rówieśników.

testy projekcyjne - są stosowane dość rzadko, z uwagi na niejednoznaczną wartość diagnostyczną. W przypadku dzieci mogą być stosowane np. metody wymagające opisu sytuacji na obrazku. Psycholog, wyspecjalizowany w tym zakresie, na podstawie reakcji dziecka (wypowiedzi, użytych określeń) potrafi określić m.in. potrzeby dziecka lub mechanizmy funkcjonowania;

eksperyment kliniczny - może mieć formę np. rysunku na określony temat, „zabawy" lub rozmowy. Eksperyment kliniczny pełni funkcję wspomagającą badanie testowe, dostarczając jednocześnie szeregu ważnych informacji na temat funkcjonowania dziecka w określonych sferach bądź odbioru przez nie danych zdarzeń, sytuacji itp.

Co jeszcze - czyli czego nie wolno robić, co się prawdopodobnie wydarzy, co będzie, a czego nie będzie...

prawdopodobnie rodzic nie będzie mógł uczestniczyć w badaniu psychologicznym dziecka;

prawdopodobnie po badaniu psycholog zaprosi rodzica (opiekuna prawnego) na omówienie wyników badań;

prawdopodobnie psycholog określi pewne kwestie jednoznacznie (np. intelekt) i nie będzie podatny na sugestie rodzica, że „lepiej zna dziecko";

prawdopodobnie dziecko będzie zmęczone po badaniu, bo dla większości dzieci badanie psychologiczne to ciężka praca intelektualna;

może zdarzyć się i tak, że psycholog powie o dziecku coś, na co nie jest przygotowany rodzic, ale tę kwestię jeszcze poruszę....

Powiązane artykuły:

# data[].attributes.attachment_link.title
Dziecko u psychologa (3) - badanie psychologiczne dziecka

# data[].attributes.attachment_link.description
Autor: dr Ewa Łodygowska, psycholog Cykl Dziecko u psychologa jest kierowany do rodziców, którzy poszukują informacji na temat możliwości współpracy z psychologiem, wykonania badania diagnostycznego lub skorzystania z pomocy w postaci konsultacji bądź terapii. W cyklu prezentowane są następujące zagadnienia: Prawa rodzica, dziecka i psychologa Przygotowanie do wizyty u psychologa Badanie psychologiczne dziecka Terapia dziecka Rozmowa...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
13:11

Anna Kuliberda

Autor: _photos.com|photos.com

Agresja u dziecka zawsze budzi niepokój rodziców. Co zrobić, gdy nasze dziecko jest agresywne i bije ciebie albo dzieci w przedszkolu? Jak radzić sobie z upartym i złośliwym dzieckiem? Jak postępować z agresywnym dwulatkiem, trzylatkiem czy sześciolatkiem?

Agresja u dziecka budzi nasz sprzeciw, ale nie zawsze wiemy jak sobie z nią radzić. Agresywne dziecko nie jest marzeniem żadnego rodzica, choć świetnie wiemy, że każdy z nas ma w sobie negatywne emocje, przejawiające się czasem agresją. Zdarza się nam siarczyście zakląć pod nosem, uderzyć ręką w stół, a nawet stłuc talerz.

Nawet u najspokojniejszych i najgrzeczniejszych dzieci pojawiają się objawy agresji. Zwykle pierwsze tego typu zachowania obserwujemy około 2. urodzin, a na sile przybierają w wieku przedszkolnym.

Niestety, najczęściej dziecko kieruje agresję przeciwko rówieśnikom oraz rodzicom. W skrajnych przypadkach, co również nie jest dobre, przeciwko sobie samemu. Na każde zachowanie agresywne trzeba reagować i to natychmiast. Bo w przeciwnym razie będzie się to utrwalać.

Czytaj: Gdy do PRZEDSZKOLA twojego DZIECKA uczęszcza mały AGRESOR

Agresja u dziecka: jak radzić sobie z agresywnym dzieckiem?

Gdy dziecko przejawia zachowania agresywne, nie wolno ich tak po prostu zabronić. Zbyt długo hamowana agresja w końcu wybuchnie albo znajdzie ujście w zabawach, które szkodzą samemu dziecku. Najlepiej jest pokazać małemu złośnikowi, jak może wyładować agresję w słowach lub podczas zabawy.

Z czasem dziecko nauczy się panować nad swoim zachowaniem. Zanim jednak to nastąpi, czeka cię praca nad dzieckiem. Poznaj kilka zasad postępowania w konkretnej sytuacji - gdy dziecko bije rodzica. Oto, jak powinnaś zareagować krok po kroku.

1. Złap dziecko za ręce i stanowczym tonem, patrząc prosto w oczy, powiedz, że nie wolno bić, bo to boli. Rób tak, nawet jeśli uderzenie nie było bolesne i bardziej cię ono rozśmieszyło niż rozzłościło.

2. Dziecko uderzyło cię w akcie złości lub podczas histerii? Odejdź od niego i bez słowa zostaw samego do czasu, aż się uspokoi. Możesz nawet wyjść z pokoju, ale pamiętaj o zachowaniu bezpieczeństwa, by rozzłoszczone dziecko nie zrobiło sobie krzywdy.

3. Dziecko uderzyło cię w miejscu publicznym? Nie obracaj tego w żart, lecz od razu ostro zareaguj, mówiąc spokojnym tonem, że nie powinien tak robić. Wpadło w szał? Schwyć je mocno w swoje ramiona i opleć tak silnie, by nie mogło uderzyć ani siebie, ani ciebie. Z tego „więzienia" wypuść dopiero, gdy się wyciszy. Możesz monotonnym głosem powtarzać „już dobrze, uspokój się", ale nie upominaj go, że tak nie wolno się zachowywać - teraz nie jest na to dobry moment.

4. Dopiero gdy dziecko się uspokoi, porozmawiajcie o tym, co się wydarzyło. Nie próbuj tego robić, kiedy dziecko nadal się złości, bo tylko spotęgujesz jego furię.

5. Przypomnij dziecku, jakie są zasady w waszej rodzinie. Wśród nich jedną z najważniejszych jest „nie sprawianie innym bólu". Powiedz, że nigdy nie będziesz tolerowała takich zachowań dziecka i konkretnie zaznacz: „Nie wolno bić, bo to boli".

6. Dobrą karą za takie zachowanie jest pozostawienie dziecka na kilka minut (np. tyle ile dziecko ma lat) w miejscu odosobnienia, np. na krzesełku w rogu pokoju, by przemyślało swoje zachowanie, a następnie porozmawianie z nim o tym - zapytaj, czy wie, za co miało karę i dlaczego musiałaś mu ją wymierzyć.

7. b. Powiedz: „Uderzyłeś mnie, bo byłeś zły, że nie pozwoliłam ci obejrzeć bajki. Rozumiem, że jesteś na mnie zdenerwowany, ale nie wolno ci mnie bić".

8. Pokaż dziecku, jak może odreagować złość. Może np. rzucić poduszką o łóżko, podrzeć przeznaczoną do tego gazetę, zamazać kredkami kartkę albo głośniej krzyknąć jakieś słowo (może je nawet sobie wymyślić). Powiedz, co ty robisz, gdy się zezłościsz. Idziesz do łazienki i długo myjesz dłonie albo wychodzisz do drugiego pokoju i tam liczysz do dziesięciu.

9. Jeżeli nie udało ci się pohamować złości i np. za głośno skrzyczałaś dziecko, porozmawiaj z nim o tym. Przyznaj się do tego, że jest ci przykro z powodu swojego niewłaściwego zachowania i przeproś za nie. Nie bój się przyznać do błędu. Dziecko uczy się od ciebie także takich zachowań.

10. W przypadku agresywnych zachowań dziecka należy uzbroić się w cierpliwość. Możesz dziesiątki razy powtarzać, że „nie wolno bić" i pozostawiać dziecko w miejscy odosobnienia nawet kilka razy dziennie, jeśli zajdzie taka potrzeba. Najważniejsza jest konsekwencja i nie poddawanie się, zanim nie osiągniesz sukcesu. A osiągniesz go!

Zobacz: Psychiatra dziecięcy: czym się zajmuje psychiatra dla dzieci?
„JESTEŚ GŁUPIA, nie lubię cię!" - jak reagować na słowa ZŁOŚCI u dziecka? WAŻNE!
Cokolwiek się wydarzy, absolutnie nie wolno oddać dziecku uderzenia. Jeśli ty wykorzystasz „argument siłowy" przeciwko dziecku, ono odbierze to jako przyzwolenie na takie zachowania. Skoro mówisz „nie wolno bić", to zdanie odnosi się również do ciebie.

Dzięki temu dziecko zrozumie, że nie tolerujesz używania siły przeciwko drugiej osobie w żadnych sytuacjach. Poza tym łatwiej jest argumentować zakaz bicia, jeśli sama tego nie robisz.

# data[].attributes.attachment_link.title
Agresja u dziecka i jej przyczyny, czyli 9 sposobów na agresywne dziecko

# data[].attributes.attachment_link.description
13:11 Anna Kuliberda Agresja u dziecka zawsze budzi niepokój rodziców. Co zrobić, gdy nasze dziecko jest agresywne i bije ciebie albo dzieci w przedszkolu? Jak radzić sobie z upartym i złośliwym dzieckiem? Jak postępować z agresywnym dwulatkiem, trzylatkiem czy sześciolatkiem? Agresja u dziecka budzi nasz sprzeciw, ale nie zawsze wiemy jak sobie z nią radzić.

# data[].attributes.attachment_link.description
Log into Facebook to start sharing and connecting with your friends, family, and people you know.

# data[].attributes.headline
Artykuł: "Rodzicielstwo w czasach #zostańwdomu."

# data[].attributes.subject
Artykuł: "Rodzicielstwo w czasach #zostańwdomu."

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Otaczają nas hasztagi #zostanwdomu, #czassiezatrzymal. Cóż, czas z pewnością nie zatrzymał się dla naszych dzieci. Ich rozwój nie uległ zatrzymaniu. Pozostają tak samo, a być może nawet bardziej niż dotychczas ciekawe świata, eksplorujące, dążące do niezależności, domagające się naszej uwagi i spełniania ich potrzeb. To trudna sytuacja emocjonalna dla dorosłych, bo doświadczają podwyższonego napięcia związanego z lękiem, bezradnością i niepewnością. Fakt, że nikt nie wie, ile jeszcze będzie trwała taka sytuacja epidemiologiczna, sprawia, że organizm człowieka może działać na najwyższych obrotach, bo cały czas z włączoną reakcją stresową (która uruchamia się w odpowiedzi na trudną, kryzysową sytuację i powinna się zakończyć wraz z pokonaniem kryzysu). Ale kryzys nie mija...

Dzieci mają prawo nie rozumieć tej sytuacji. Widzą jednak, że rodzice są zdenerwowani, może bardziej niż zwykle napięci czy zamyśleni. Dzieci doświadczają też wielu zmian w życiu codziennym: nie chodzą do przedszkola, nie mogą spotkać się z babcią, mama pracuje przy komputerze, a tata chwilowo nie pracuje w ogóle. Reakcją dziecka może być znużenie, niezadowolenie, większa niż zazwyczaj trudność w regulowaniu swoich emocji.

W kontekście epidemii i tego, jak wpływa ona na nasze emocje, częściej niż zazwyczaj może zdarzyć się, że reakcją na niepożądane zachowanie dziecka będzie wybuch, "wyjście z siebie". Przyjrzyjmy się, co może rodzic robić dla siebie, by zadbać o swoje emocje i zatrzymać się, aby nie dać dziecku klapsa.
Zajmij swój mózg, obniż napięcie
Twoje dziecko wpada w złość, histerię, krzyczy, wrzeszczy, tupie, a Ty czujesz, że jeszcze kilka sekund i zaczniesz robić to samo? Za taką reakcję odpowiada najbardziej „prymitywna", najstarsza część naszego mózgu, która aktywuje się i przejmuje dowodzenie nad działaniem, uznaje tę sytuację za zagrożenia i włącza reakcję „Uciekaj albo walcz". Kontrolę przejmuje układ limbiczny, czyli emocje biorą górę nad rozsądkiem. Dziecko wyczuwa narastające zdenerwowanie rodzica, które pobudza jeszcze bardziej dziecko, a na pewno nie pomaga się uspokoić. Jak przerwać to błędne koło? Zajmij swój mózg - daj mu zadanie do wykonania, które uruchomi część odpowiedzialną za myślenie, analizę, liczenie. Ważne, aby nie była to czynność automatyczna, tylko coś, co każe Twojemu mózgowi wyhamować.

Zmień pozycję ciała, np. poprzez obrót, krok w tył.

Weź kilka głębokich wdechów - świadomy, głęboki oddech przełącza nasz mózg na „racjonalny" tor.

Licz od 100 do tyłu, co 3, co 7, wymieniaj wszystkie liczby pierwsze.

Wymieniaj przystanki autobusowe linii, którą dojeżdżasz do pracy.

Sprawdź, czy pamiętasz królów polskich zaczynając od Bolesława Chrobrego.

W myślach śpiewaj piosenkę, podkładając pod znaną Ci melodię śmieszne lub absurdalne słowa, czy przekleństwa (obniżają poziom złości i bólu).

Pozbądź się nadmiaru energii - jeśli możesz dziecko zostawić z drugą osobą, wyjdź do innego pomieszczenia, wykrzycz złość, zrób przysiady, energiczne wymachy rękoma.

Zorientuj się, co czuje i czego potrzebuje dziecko

Dziecko ma niedojrzały układ nerwowy i trudno mu regulować emocje, których doświadcza. Dodatkowo na jego stan silnie wpływają inne bodźce stresujące, takie jak głód, zmęczenie, hałas, silne światło, obecność wielu osób.

Zadaj sobie pytanie: co wywołało taką reakcję dziecka, co jest jego problemem, co oznacza dla niego ta sytuacja?

Zastanów się jak, dziecko może przeżywać sytuacje związaną z koronawirusem, co się zmieniło w jego rutynie, wśród najbliższego otoczenia? Jaki to może mieć wpływ na dziecko, na jego emocje?

Nazwij emocje dziecka, powiedz: „Wydaje mi się ze to mogło Cię zezłościć", "Ojej, chyba bardzo się przestraszyłeś?".

Obserwuj dziecko, gdy widzisz, że zbliża się do granicy swojej wytrzymałości (np. pod koniec dnia), zareaguj - weź na ręce, zainteresuj czymś, nazwij jego stan: "Chyba masz już dość na dzisiaj, jesteś zmęczony, brakuje Ci naszych długich spacerów?"

Rozładuj sytuację śmiechem, wierszykiem (ale pamiętaj, aby porozmawiać z dzieckiem, o tym, co wywołało jego złość - aby śmiech nie stał się sposobem na tłumienie emocji).

Rzuć sobie koło ratunkowe

Poszukaj myśli, sentencji, perspektywy, która Cię zatrzyma, pozwoli spojrzeć inaczej na to, co się dzieje.

Może to być:

Szukanie korzyści z danej sytuacji, np. kiedy dziecko wyrzuci talerz z jedzeniem: „To dobrze się składa, bo miałam umyć podłogę"; kiedy dziecko zbije kubek: „Świetnie, mogę kupić nowy".

Powtarzanie sobie: „Dziecko potrzebuje uwagi, a nie uwag".

Zadanie sobie pytania: „A co, jeśli oczekiwania dziecka są ok i nic się takiego nie stanie, jeśli je spełni?" - gdy dziecko na coś się upiera, koniecznie chce się ubrać w pelerynę, choć na zewnątrz jest ciepło i słońce.

Powiedzenie sobie: „Czy w skali świata to jest naprawdę ważne?".

Powiedz w myślach i/lub na głos, co czujesz w tym momencie.

Powiedzenie sobie „To nie moje dziecko sprawia mi kłopoty, to ja mam kłopot (z jego zachowaniem)".

Powiedzenie sobie, że to chwilowe. Jest takie porzekadło: „Wszystko mija, nawet najdłuższa żmija". Albo koronawirus!

Pod ostrzałem spojrzeń

Czas wymuszonego i przedłużającego się przebywania w domu, bez wiedzy, kiedy to się skończy, może oznaczać, że większość trudnych sytuacji ma miejsce w domu, nie w sklepie czy parku. W związku z tym, być może częściej pojawi się myśl: "C o pomyślą sobie sąsiedzi, kiedy Kasia tak drze się, jakbym robiła jej krzywdę, może zaraz wezwą policję, albo powiadomią OPS".

Powtarzaj sobie: „To mój wybór jak się zachowam, to ja wiem co tu się dzieje i czego potrzebuje moje dziecko", "To naturalne, że złości się i krzyczy, przecież nie pozwalam mu na kolejną bajkę".

Przywołaj sobie swoją perspektywę, jak bardzo Tobie brakuje wyjścia ze znajomymi do restauracji, do kina, innych aktywności, które dotąd były Twoją przyjemnością i odskocznią. Może to pomoże Ci spojrzeć z empatią na dziecko w tej trudnej sytuacji i przekieruje myśli oraz emocje w stronę rozczarowanego malca, a nie obserwujących przechodniów czy spojrzeń z okien mieszkań.

Jeśli ktoś krytykuje to, jakim rodzicem jesteś, komentuje Twoje trudne momenty z dzieckiem i wyciąga wnioski jedynie na podstawie słyszanych dźwięków, powtarzaj sobie: „To ta osoba ma z tym problem, to są jej emocje, nie moje. Ja poczekam, aż moje dziecko się wyciszy, pomogę mu z tym".

Takie ograniczenie przestrzeni, zawężenie granic i brak wyboru sposobu spędzania czasu tak, jakby się chciało, może być bardzo trudną sytuacją dla dziecka, jak i rodzica. Jednak to dziecko ma najmniejsze możliwości radzenia sobie z tą sytuacją, potrzebuje osoby dorosłej, aby pomogła mu regulować napięcie emocjonalne związane z nowymi, przedłużającymi się dla niego ograniczeniami.

Higiena rodzica i profilaktyka złości

Tak, jak złość dziecka może „zarazić" Ciebie i wprawić w ruch błędne koło emocji, tak Twój spokój pomaga dziecku w regulowaniu swoich uczuć. Ale jak mówi przysłowie, z pustego i Salomon nie naleje. Jeśli nie zadbasz o swój odpoczynek, sen, ruch fizyczny, przyjemności, w momentach kryzysowych trudno będzie Ci znaleźć w sobie siłę na poradzenie sobie z problemami. Może to być trudne w sytuacji ograniczenia możliwości wyjścia z domu, zamknięcia miejsc publicznych, ale dobrze jest szukać choć najmniejszych sposobów na utrzymanie ruchu, przyjemności, aby zachować poczucie sprawstwa, a zmniejszać poczucie bezradności.

Pamiętaj o sobie! Może martwisz się o własnych rodziców? Albo o swoją sytuację zawodową? Może ktoś bliski został zarażony i obawiasz się o jego stan zdrowia? Pomyśl co się z Tobą dzieje, jakie masz myśli, emocje, jak się czujesz?

Wyciągnij wnioski z trudnej sytuacji, pomyśl, jak można jej uniknąć w przyszłości.

Zadbaj o otoczenie, dostosuj je do temperamentu i potrzeb dziecka, zredukuj możliwe szkody - np. jeśli dziecko zrzuca naczynia na podłogę, daj mu plastikowe talerze.

Obserwuj dziecko, ucz się jego reakcji, temperamentu, oznak, gdy zbliża się do swojej granicy cierpliwości i wytrzymałości.

Rozpoznawaj swoje granice, jakie sytuacje odbierasz jako podbramkowe, co wzmaga Twój stres (np. upał, głód). Może zmieniają się one podczas akcji #zostanwdomu i innych okoliczności związanych z koronawirusem?

Ustal swoją „skalę złości" i informuj dziecko, na którym poziomie w danej sytuacji się znajdujesz (jeżeli taka forma się przyjmie, dziecko może również stosować swoją skalę, informując Cię na jakim poziomie jest w swoich emocjach). Możecie używać cyfr, buziek, porównań.

Zaakceptuj emocje - zarówno swoje, jak i dziecka - pozwalają poznać Wasze potrzeby.

Więcej tekstów, które mogą Ci się przydać w czasie #zostanwdomu
Zabawa to podstawa - w co się bawić w domu? Jak zachęcać dziecko do współpracy Widzisz osobę która daje dziecku klapsy, szarpie je lub na nie krzyczy? Zareaguj! Stop dla klapsa To tylko niewinny klaps? Co zamiast klapsa? Mam dość, co możesz zrobić dla siebie, by zredukować rodzicielski stres Jak okiełznać złość Co z tym krzykiem? Praktyczne wskazówki Klaps? A może warto się zatrzymać? Postawy wobec kar fizycznych
Chcesz poczytać więcej na ten temat? Zajrzyj także na:
https://www.blogojciec.pl/dzieci/rzecz-ktorej-najbardziej-zaluje-w-calym-moim-rodzicielstwie/ https://www.blogojciec.pl/dzieci/cztery-slowa-ktore-pomogly-mi-na-nowo-odkryc-rodzicielstwo/ https://www.blogojciec.pl/dzieci/co-naprawde-chcialbym-przekazac-rodzicom-stosujacym-klapsy/ https://www.wymagajace.pl/pulapka-ktora-wpadaja-bliskosciowi-rodzice/ https://www.wymagajace.pl/prosic-dziecko-by-chcialo-ze-mna-wspolpracowac/ https://mataja.pl/2016/04/czy-klapsy-rzeczywiscie-szkoda-nowe-badania/ http://www.nishka.pl/piasecki-jest-potworem-choc-gdy-sie-urodzil-byl-uroczym-rafalkiem/
Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę bardzo dziękuje blogerom (Natalii: nishka.pl, Magdalenie: wymagające.pl, Joannie: matkatylkojedna.pl, Kai: moi-mili.pl, Alicji: mataja.pl i Kamilowi: blogojciec.pl ) za udział w warsztatach i wspólne wypracowanie poradnika dla rodziców „Potrafię się zatrzymać... ale jak to zrobić?!"
Pobierz poradnik dla rodziców >>

# data[].attributes.attachment_link.title
Rodzicielstwo w czasach #zostańwdomu. Poradnik dla rodziców: „Potrafię się zatrzymać... ale jak to zrobić?!"

# data[].attributes.attachment_link.description
Otaczają nas hasztagi #zostanwdomu, #czassiezatrzymal. Cóż, czas z pewnością nie zatrzymał się dla naszych dzieci. Ich rozwój nie uległ zatrzymaniu. Pozostają tak samo, a być może nawet bardziej niż dotychczas ciekawe świata, eksplorujące, dążące do niezależności, domagające się naszej uwagi i spełniania ich potrzeb.