# data[].attributes.body
-Zosia Horeszkówna
-Telimena
-Ewa Horeszkówna
-Marta Hreczeszanka
-Podkomorzanka
-córki Podkomorzego: Róża i Anna
-Wojszczanka

W "Panu Tadeuszu" występują dwie główne kobiece postacie - Zosia i Telimena - które prezentują sobą odmienne
wartości. Zosia jest znacznie młodsza i wychowywana przez Telimenę. Adam Mickiewicz w swoim poemacie ukazuje ją jako szlachciankę o spokojnym usposobieniu, niezainteresowaną szlacheckim życiem towarzyskim. Zosia w przeciwieństwie do Telimeny jest raczej nieśmiała.
Starsza z kobiet odznaczała się kokieterią, flirtowała z mężczyznami i wikłała w rozmaite romanse. Fascynowało ją dworskie życie kultury rosyjskiej i francuskiej (sama mieszkała kiedyś w Petersburgu). Swoją postawą przywodziła na myśl "damę modną". Zosia to
postać uczynna, mająca na względzie dobro innych, zaś Telimena - dynamiczna, śmiała i stworzona, by burzyć porządek. Postać
Telimeny wprowadziła w poemat wiele nieprzewidzianych zwrotów akcji. Stanowiła element, który nie pozwalał, by w Soplicowie zapanowała nuda. Stawała się przyczyną konfliktów oraz okręcała sobie bohaterów wokół palca. Starała się zawsze być w centrum uwagi.
Zosia była natomiast zgodą dla dwóch zwaśnionych rodzin. Toczący się o zamek spór między Hrabią a Sędzią został zażegnany jej ślubem z Tadeuszem. Młoda dziewczyna pomogła zjednoczyć dwie strony, których zacięta walka została opłacona krwią. Bohaterki grają
więc zupełnie różne, wręcz przeciwstawne, role. Telimena konflikty tworzyła, a Zosia - zażegnywała.
Kobiety te oczekiwały od życia czego innego i zostały ukazane w utworze, by uwidocznić kontrast
ludzkich charakterów. Obie choć zupełnie różne, były bliskie sercu Tadeusza.

# data[].attributes.body
1)  Scharakteryzuj wyposażenie dworku soplicowskiego. O czym świadczą przedmioty zgromadzone w dworku?

Dworek w Soplicowie był zbudowany głównie z drewna, jednak miejscami był podmurowany. Jego ściany były białe, co kontrastowało z otaczającymi go topolami. Był niewielki, jednak bardzo porządnie wykonany i zadbany. Posiadał stodołę, otaczały go żyzne ziemie idealne pod uprawę. Obok znajdował się również sad i ogród pełen zieleni. Wokół wszystkich zabudowań rozciągał się drewniany płot i brama, która zawsze była otwarta. W środku dworek był urządzony według polskich wzorców popularnych w tamtych czasach.

Na ścianach wisiały obrazy przedstawiające bohaterów narodowych - Rejtana, Korsaka, Kościuszki i Jasińskiego, a w rogu jednego z pomieszczeń znajdował się stary zegar kurantowy  wygrywający melodię „Mazurka Dąbrowskiego”.

Dworek ten symbolizuje wszystkie najważniejsze wartości – patriotyzm, pamięć o historii, tradycję, otwarta brama świadczy o gościnności mieszkańców, a jego dobry stan o ich pracowitości.

To dlatego, gdy Tadeusz wraca do niego po latach jest wzruszony i urzeczony jego pięknem.

2) W jakim celu Mickiewicz przedstawił dworek soplicowski w otoczeniu żyznych pól i bujnej przyrody?

Osadzenie dworku soplicowskiego przez Adama Mickiewicza w otoczeniu żyznych pól i bujnej przyrody zdecydowanie nie jest przypadkowym zabiegiem. Aby zrozumieć, jaki cel przyświecał autorowi, należałoby zwrócić uwagę na samą genezę powstania dzieła. Z epilogu dowiadujemy się, iż miało ono być między innymi swego rodzaju odwróceniem wzroku od zmartwień, z którymi zmagał się naród polski w wieku XIX i nostalgicznym skupieniem uwagi na nieskalanych, szczęśliwych wspomnieniach z lat dziecięcych. W samym dziele zamysł ten odzwierciedla się szczególnie w opisach lasu, roztaczającego się w pobliżu dworku soplicowskiego. Opisana w nim przyroda to wzór idealnej harmonii i zgody. Zwierzęta żyjące w mateczniku to stworzenia majestatyczne i dobre z natury, a człowiek ingeruje w to środowisko sporadycznie. Obecność żyznych pól może z kolei sugerować jak wiele pięknych wspomnień urodziło się na ziemi litewskiej i jak wielką stratę poniosła Polska, co dodatkowo wzmaga poczucie tęsknoty za tamtymi czasami.

3) Zamek Horeszków dawniej i dziś.

| Dawniej | Dziś
| Miejsce uczt, tętniące życiem i bogactwem | Stara zapomniana budowla, zniszczona przez czas
| Sala zwierciadlana, ogromna, piękna | W Sali wydarto zwierciadła, pozostały puste ramy
| Własność rodu Horeszków | Miejsce zajęte sekwestrami – zajęte na rzecz skarbu państwa, potem spór wrócił w sądy graniczne
| W sieni miejsce sądów i spotkań szlachty – na czele Stolnik | W sieni Sędzia urządza uczty dla swoich gości
| Zamieszkiwany przez rodzinę Stolnika i służbę, w tym Gerwazego | Mieszka tam tylko Gerwazy, który zachował soje obowiązki i do tej pory otwiera i zamyka bramy zamku – jest klucznikiem.

4) Dlaczego zamek Horeszków znajduje się w stanie upadku?

Zamek Horeszków to obiekt o bardzo ciekawej i burzliwej historii. Z opowieści Gerwazego dowiadujemy się, iż dawniej jego właścicielem był Stolnik, który zginął z ręki Jacka Soplicy podczas ataku Moskali. W następstwie tego tragicznego wydarzenia, majątek stracił swojego dziedzica i stał się obiektem rządowych sekwestr. Z upływem czasu i zmianą realiów życia, stawał się on coraz mniej atrakcyjny i cięższy w utrzymaniu dla zwykłego szlachcica, toteż ludzi roszczących sobie do niego prawo, a co za tym idzie biorących na siebie odpowiedzialność za jego stan, również ubywało. Nawet Hrabia (daleki krewny Horeszków), toczący spór sądowy z Sędzią, w pewnym momencie jest gotów zrezygnować z procesu i zgodzić się na warunki ugody proponowane przez sąd.

5) Jak przedstawia się stan zaścianka Dobrzyńskich?

O szlachcie Dobrzyńskiej dowiadujemy się, że przybyli z centralnej Polski na Litwę, dawniej byli rodem dość możnym i licznym, ale zubożeli. Oprócz posiadania herbów rodowych niczym właściwie nie różnili się od chłopów, sami musieli pracować na własne utrzymanie. Na czele zaścianka stał siedemdziesięciodwuletni Maciej Dobrzyński, cieszący się wielkim poważaniem wśród swoich.

Jego dom znajdował się w samym centrum wsi, pomiędzy kościołem, a karczmą, więc był kiedyś traktowany jako stolica wioski. Dom był poważnie zniszczony i zaniedbany. Wjazd nie miał bramy, a cała posiadłość nie była nawet ogrodzona płotem. Część domu była zbudowana z cegły, a niedaleko stał spichlerz, stajnia dla zwierząt i obora. Wokół domu znajdował się duży, zaniedbany i porośnięty chwastami i trawą ogród.  Nad drzwiami domu widniały herby rodzinne, ale były przysłonięte gniazdami ptactwa, pajęczynami i kurzem. Kiedyś ten dom pełnił funkcję obronną, o czym świadczą żelazne kule leżące pod bramą. Był też cmentarzem dla ludzi przypadkowo zabitych, bo na dziedzińcu można znaleźć resztki krzyży.

6) Opisz mieszkańców zaścianka.

W zaścianku mieszkała szlachta zaściankowa- Dobrzyńscy, którzy nie różnili się wiele od chłopów, jednak swoją odrębność podkreślali strojem: „Tylko, że siermięgi/ Nie noszą, lecz kapoty białe w czarne pręgi/ A w niedzielę kontusze.”

Maciej Dobrzyński  był mądrym człowiekiem, najstarszym z rodu, darzonym ogromnym szacunkiem przez szlachtę. Był dla wielu autorytetem, Dobrzyński pouczał i radził przy ważnych sprawach, jednak nie szukał uwagi czy uznania, wykazywał się skromnością. Często zmieniał poglądy polityczne przez co mówiono na niego też: Rózeczka, Kurek na kościele, Zabok, Królik czy Maciek nad Maćkami. Nieprzejednany wróg Rosjan i absolutny patriota. Maciej Dobrzyński brał udział w konfederacji barskiej. W czasie trwania akcji Pana Tadeusza ma siedemdziesiąt dwa lata.

Szlachta ta kiedyś uważana za bardzo wpływową i silną, jednak w latach trwania akcji, znajdywała się w o wiele gorszej sytuacji.

Szlachta Dobrzyńska - byli to ludzie hałaśliwi, porywczy i trochę bezmyślni : „Brali różne przydomki, od jakiej zalety/ Lub wady, tak mężczyźni jako i kobiety./ Mężczyznom czasem kilka dawano przydomków/ Na znak pogardy albo szacunku spółziomków”, jednak wykazujący się ogromnym patriotyzmem, pielęgnujący wieloletnie tradycje oraz pamięć o przodkach.

7) Które miejsce stanowi symbol odradzającej się Polski dla Mickiewicza?

Symbolem odradzającej się Polski dla Mickiewicza jest dworek soplicowski. Jest tak z kilku powodów. Mianowicie, po pierwsze dworek soplicowski jest otoczony żyznymi polami i bujną przyrodą. Symbolizuje to wiele rzeczy, jednakże w odniesieniu do naszego tematu, może to symbolizować piękną polską przyrodę oraz żyzne polskie pola uprawne, zawsze dające dużo plonów. Te cechy państwa polskiego nie są w stanie być tknięte przez zaborców, przez co odrodzona Polska (symbolizowana przez dworek soplicowski), cechuje się w dalszym ciągu piękną, unikatową na skalę światową przyrodą oraz żyznymi, złotymi polami. Po drugie, dworek soplicowski ma zawsze otwartą bramę, co symbolizuje oczywiście gościnność samych mieszkańców dworku, ale może również symbolizować ogólną, polską, wspaniałą gościnność. Ta brama mówi nam o tym, że w odrodzonej Polsce każdy gość jest mile widziany i każdy może przyjść i nacieszyć się urokami tego pięknego kraju. Mimo ciężkich zaborów cecha gościnności, nigdy z Polaków nie zostanie „wyplewiona”. Po trzecie, mimo tego, że dworek jest mały i jego mieszkańcy nie są najbogatsi to mimo wszystko jest on cały czas zadbany i wygląda wspaniale, świetnie komponuje się z okolicą. Symbolizuje to pracowitość mieszkańców. W odniesieniu do naszego tematu zadbany, mimo nie aż takiej majętności mieszkańców dworek, symbolizuje pracowitość Polaków, którzy przede wszstkim dbają o swój kraj, zwłaszcza po odrodzeniu, kiedy kraj wymaga szczególnej pielęgnacji, ze względu na trudny czas zaborów. Polacy jednak mimo tego ciężkiego czasu, wypielęgnują i naprawią swój kraj, przez co on będzie wyglądać tak zadbanie, jakby tam się nic nie stało. Po czwarte, zwróćmy uwagę na sam wygląd dworku soplicowskiego. Jest on głównie drewniany (tylko w niektórych miejscach murowany), co może symbolizować jednak pewne zacofanie technologiczne, powstałe ze względu na działania zaborców, ale również z drugiej strony może oznaczać polskie przywiązanie do tradycji, rodzimego materiału – drewna, które jest przecież tak charakterystyczną cechą Polaków – przywiązanie do wszystkiego co jest rodzime i ojczyste. Dodatkowo ściany dworku są białe, a jak wiadomo kolor ten symbolizuje przywiązanie do religii chrześcijańskiej. Oznacza to więc to, że w odrodzonej Polsce, każdy jej mieszkaniec będzie pielęgnował tradycje i chrześcijańskie wartości moralne i będzie dbał o to aby religia ta, która pomogła w X wieku zbudować podstawy kraju, nie znikła z codzienności mieszkańców. Po piąte, zauważmy, że we wnętrzu dworku soplicowskiego, znajdują się portrety bohaterów narodowych oraz słychać „Mazurek Dąbrowskiego”. Symbolizuje to bardzo silnie rozbudowaną tożsamość narodową Polaków, która po odrodzeniu będzie w dalszym ciągu tak samo silna, mimo zaborów. Polacy będą pielęgnować pamięć o swojej historii, bohaterach i tradycjach, mimo wszelkich prób „wyrwania” tych zwyczajów z nich. I wreszcie po szóste i po najważniejsze. Tadeusz, powracając do dworku soplicowskiego odczuwa wzruszenie i urzeczenie jego pięknem. W tym wypadku Tadeusz symbolizuje wszystkich Polaków, którzy powracając do swojego odrodzonego kraju, odczuwają wielką radość i wzruszenie oraz nie mogą nacieszyć się pięknem tej ziemi. Wszystko to złożone razem, potwierdza, że to dworek soplicowski stanowił symbol odradzającej się Polski dla Mickiewicza.

# data[].attributes.body
Przeszłość Soplicowa
Przeszłość Soplicowa, którą wspomina Adam Mickiewicz ukazuje nam to miejsce jako krainę szczęścia. Soplicowo to symbol kraju „szczęśliwego, ubogiego i ciasnego”, lecz swojskiego, w którym wszystko ma swój porządek, zespolonego z otaczającą dwór naturą, harmonijnego. Soplicowo wypełniają ludzie, związani ze sobą emocjonalnie, krewni i sąsiedzi, bliscy sobie i mający swoje miejsce. Ową przeszłość można umiejscowić w czasie wkroczenia wojsk cesarskich na Litwę, czyli około 1812 r. Wojna z Rosją budziła w Polakach szczególnie wielkie nadzieje na odrodzenie Polski. Panował wtedy nastrój optymizmu, witano „Wielką Armię” która miała przynieść Polsce wyzwolenie. Polacy głęboko wierzyli, że u boku Napoleona niepodległość uda się odzyskać i chcieli walczyć pod jego dowództwem. Wsparcie Napoleona dla Polaków sprawiło, że był on długo pamiętany i dobrze wspominany.
Poeta opisał epokę napoleońską nie z punktu widzenia prawdy historycznej, lecz z perspektywy przyszłości jaką widział, kiedy był na emigracji
Teraźniejszość Soplicowa
Po Stolniku władze w Soplicowie przejmuje Sędzia Soplica. Jest dobrym gospodarzem, dogląda sam wszelkiego dobytku. Sam sprawuje władzę i nadzoruje całym majątkiem. Osobiście dogląda wszelkich prac, które są wykonywane na terenie jego posiadłości. Niejednokrotnie w nich uczestniczy, co oznacza, że nie brzydzi się roboty w polu lub na gospodarstwie, Sędzia wypełnia sumiennie swoje zadania nawet wtedy, gdy przyjmuje u siebie gości. Nie daje sobie chwili wytchnienia. Do późnego wieczora, kiedy wszyscy już śpią, zastanawia się jak zarządzać dalej gospodarstwem. Nie krzywdzi chłopów, dba o ich ziemie, nie przeciąża nadmierną ich pracą (każe pracować jedynie od świtu do zachodu słońca).
Sędzia Soplica, otrzymał zamek wraz z innymi dobrami przez Targowicę. Sędzia był pieniaczy, czyli wytyczał spory sądowe z błahego powodu. Robak wytknął mu to nawet w trakcie rozmowy. Zależało mu również na tym, by być dobrze odbieranym przez otoczenie. Duma i jego pieniactwo nie pozwalała mu oddać zamku Hrabii.
Sędzia dbał o dworek w Soplicowie, ponieważ chciał dochować tradycji i nie chciał, aby popadł w ruinę, ze względu na to, że wierzył w odrodzenie się Polski, a tylko silna Polska ma szansę na odrodzenie się. Możliwe także, że czuł się odpowiedzialny za dworek po tym jak został on pozbawiony właściciela przez jego brata. Obiecał także Jackowi, że zaopiekuje się Tadeuszem, a ten miał otrzymać dworek w spadku.
Dlaczego [biorąc pod uwagę okoliczności historyczne] książka Mickiewicza jest optymistyczna?
Adam Mickiewicz kończy “Pana Tadeusza” księgą XII, która zatytułowana jest “Kochajmy się”. W tej części utworu ma miejsce huczna i radosna biesiada. Wznoszony jest toast za toastem, poniosły polonez towarzyszy zabawie. Ogólna atmosfera i wydźwięk zakończenia utworu sugeruje zapowiedź wielkiego zwycięstwa. Jak dobrze wiadomo to nie okazało się być trafna przepowiednia. Dobre dni dla polskiej szlachty miały się zakończyć w krótkim czasie, gdy rozpoczęła się Inwazja na Rosję. Wojna przyniosła ze sobą porażkę Wielkiej Armii, w której partycypowali polscy szlachcice.

# data[].attributes.attachment_link.title
Miłość romantyczna i nieromantyczna w Panu Tadueszu

# data[].attributes.body
zd.1
•	przyjazd Tadeusza do Soplicowa i pierwsze spotkanie z Zosią
Opis zadbanego ogródka oraz pachnących ziół na oknach tworzy klimat eteryczności, delikatności, porządku, spokoju, sielankowej lekkości i domowego bezpieczeństwa. Charakter przyrody wzmacnia moc odczuwanych przez Tadeusza emocji i podkreśla niektóre cechy, takie jak pracowitość i troska, tajemniczej ogrodniczki. 

•	podkradanie się Hrabiego do ogrodu Zosi
Rośliny, które ma Hrabia do pokonania na swojej drodze do prześlicznej nimfy, są jak wielkie chaszcze, które sprawiają nie lada trudność, gdy chce się przez nie przedrzeć. Z kolei przyroda w ogródku zdaje się być czarodziejska i niezależna, żyjąca własnym życiem. Jej przymioty tworzą efekt niedostępności, tajemniczości i magii oraz podkreślają wybujałą wyobraźnię zalotnika. 

•	poranek w Soplicowie
Opis promieni słonecznych, siana oraz ptactwa wprowadza uczucie swojskości, wiejskiego porządku, zdrowia. Podkreśla zmianę otoczenia, jakiej doznał Tadeusz po powrocie do domu. 

•	pierwsze spotkanie Hrabiego i Zosi
Bogaty ogród z licznymi rodzajami roślin uprawnych sprawia wrażenie ładu, porządku, spokoju i świeżości. Zosia, która idealnie współgra z przyrodą nabiera wrażenia większej delikatności, młodości i niewinności.

•	poranek, w którym przybyli Moskale
Słońce przybiera krwistą barwę. Jest srogie, przedziera się przez czarne chmury. Wieje silny wiatr i pada deszcz. Całe tło nadaje akcji większego niepokoju i dramatyzmu.

•	poranek po bitwie z Moskalami
Przyroda doskonale oddaje ciszę przed burzą, napięcie i strach w oczekiwaniu na dalsze losy mieszkańców dworku w Soplicowie. Atmosfera jest ciężka. Kolejny opis dotyczy dynamizmu, siły i bezwzględności wiatru, przedzierającego się przez lasy i pola, następnie rzęsistego deszczu i donośnych grzmotów. 



•	śmierć Jacka Soplicy
Mleczne niebo, różowe promienie słońca podkreślają ulgę konającego, a brylantowe i złote kolory zjawiska świetlnego - dostojność oraz szlachetność jego umierania. Dodatkowo, przyroda zaznacza zasługi mężczyzny, ozdabiając jego głowę świetlistymi promieniami, tworząc w ten sposób aureolę świętego.

•	atak niedźwiedzia
Sroga i dzika przyroda podkreśla bezwzględność, groźność i bestialstwo niedźwiedzia, a także niepewność, obawę i strach uczestników polowania. Okrutność działań zwierzęcia jest również przedstawiona za pomocą opisów jego ostrych kłów oraz pazurów. 

•	wyprawa na grzyby
Piękno lasu i obfitość grzybów pokazuje Polskie bogactwo narodowe. Intrygujący bór, pełen tajemnic i niespodzianek, przyciąga uwagę poszukiwaczy koźlaków, rydzy i innych rarytasów. Buduje tajemniczy klimat, towarzyszący wyprawie na grzyby. Wzmacnia również zdziwienie faktem, że Telimena błądzi myślami gdzie indziej i nie zwraca uwagi na tak fascynującą naturę.

zd2.
•	Inwokacja rozpoczynająca epopeję pt. „Pan Tadeusz” ukazuję nam piękno nadniemeńskiej przyrody. Adam Mickiewicz świadomy braku możliwości powrotu do ojczyzny, dostrzega w całej okazałości jej wyjątkowość i pragnie ją utrwalić, lecz nie tylko w swoich uczuciach oraz myślach. Wielka tęsknota, która pochłania autora, zostaje ukazana w postaci Litwy jako krainy wręcz baśniowej. Elementy przyrody (leśne pagórki, pola, …) pełnią rolę wspomnienia, a ich przedstawienie w sposób wzniosły i poruszający serca wskazuje na głęboką chęć powrotu do ojczystego kraju.

•	Grzybobranie w „Panu Tadeuszu” zostało przedstawione oczyma Hrabi. Postać ta nie posiada wiedzy na temat tego obyczaju. Będąc w zagajniku, obraz świata postrzegany przez pryzmat jego odczuć i myśli jest odrealniony, a spostrzeżenia infantylne. Hrabia jest zmieszany oraz zagubiony, co sprawia, że natura staje się baśniowa, a zagajnik miejscem nieco magicznym. 

•	Przy pierwszym spotkaniu z Zosią, Hrabiemu Horeszko towarzyszą rozmaite uczucia. Postrzega ją jako nimfę, postać idealną. Wydarzeniu temu towarzyszą delikatne promienie słońca padające na jej postać, które szczególnie podkreślają jej nieskazitelną urodę. Zosia była w tamtym momencie zewsząd otoczona bujną zielenią, przez co cała przyroda sprawiała, że dziewczyna wyglądała tajemniczo. Hrabia nie zachwycał się jedynie postacią Zosi, lecz jedynie całym widokiem, który sprawił, że w tamtej chwili czuł zapierający dech w piersiach. 

•	W Księdze XI zamieszczony jest opis przebiegu wschodu słońca. Noc powoli ustępuje dniu, przez co niebo zaczyna mienić się przeróżnymi barwami. Wydaje się to symbolizować początek czegoś nowego, a zarazem dobrego. Cały ten opis przyrody ma miejsce podczas przygotowań do mszy. W tym dniu Tadeusz ma również zamiar oświadczyć się Zosi. Para zakochanych otrzymuje szanse prowadzenia radosnego życia, wolnego od wszelkich trosk oraz nieszczęść. 





•	Tadeusz był młodzieńcem wychowanym w duchu patriotycznym. Podziwiał naturę z wrodzoną intuicją oraz z natchnieniem mówił o pięknie litewskiej oraz polskiej przyrody. Podczas rozmowy zarzucał Telimenie oraz Hrabiemu antypolską postawę, którzy byli entuzjastami włoskich krajobrazów. W oczach Tadeusza piękno polskich drzew było nie do zastąpienia, a w swoich wypowiedziach podkreślał każdy ich urok i detal, porównując choćby brzozę do płaczącej wieśniaczki. 
zd3.
Mickiewicz idealizuje Polskę poprzez opisy przyrody, ponieważ ukazuje otaczający bohaterów świat jako bardzo dobry i piękny. Na grzybobraniu dowiadujemy się, że ziemia obrodziła bardzo dobrze, jest bogata w grzyby, nie zawodzi swoich mieszkańców. Zachód słońca jest piękny – do jego opisania autor używa homeryckich porównań i bardzo rozbudowanych metafor. Przyroda opiekuje się bohaterami, nie tylko dzięki swojemu urodzajowi, ale także w ostatecznym rozrachunku stoi po ich stronie – na przykład, kiedy dzięki burzy wieść o porażce rosyjskiej nie wychodzi na jaw. Jest to obraz idealny, ponieważ natura stanowi nierozerwalną część życia bohaterów. Jest z nimi w pełni zintegrowana, a dzięki pokazaniu idealności przyrody otaczającej bohaterów, autor pokazuje idealność kraju (przyroda (otoczenie), która stoi po stronie dobra i bohaterów = kraj, który jest dobry, zasługuje na wolność i jest piękny), w jakim żyją, czyli Polski.

zd4.
Zabiegi opisu wspaniałej przyrody mają na celu przedstawienie jej niczym kolejnego bohatera. Jest ona piękna, tajemnicza i pociągająca, a zarazem groźna i niedostępna dla człowieka. Łączy świat mistyczny z realnym. Samo słowo matecznik zostało stworzone i wprowadzone do języka przez naszego wieszcza narodowego Adama Mickiewicza. Oznacza ono matkę lub macierz - początek dający życie człowiekowi lub zwierzęciu. Osobowość przedstawionych zwierząt jest równie różnorodna co charaktery ludzi. Autor poprzez opisy zwierząt przekazuje nam archetypy pewnych osobowości ludzkich. Każde zwierzę ma swoją pozycje zupełnie jak w ludzkich społecznościach. Jednak wspólne cele i wspólne życie wraz z wolnością jednoczą je. Nawet drapieżniki i mniej groźne stworzenia żyją ze sobą w niczym krystalicznie czystej wspólnocie. Mitologizacja we fragmencie Matecznika objawia się również użyciem przez autora podniosłego języka. Dzięki temu pisarz/poeta stara się zwrócić uwagę czytelnika na wartości związane z istnieniem matecznika. 
Wszystkie zwierzęta zostały poddane personifikacji, autor traktuje je z szacunkiem co objawia się tym, że zapisuje ich “imiona” wielką literą. Sam matecznik jest miejscem tak nieprzeniknionym, że żaden człowiek nie ma szans do niego wejść, a nawet gdyby mu się to udało to dzikie zwierzęta nie skrzywdziłoby go. Prawdopodobnie traktowały by go niczym Adama z raju bożego ogrodu Eden. Mickiewicz przedstawił swój puszczański matecznik jako miejsce stanowiące oazę spokoju dla zwierząt chroniony przed wszelką ingerencją człowieka porównywalne do biblijnego raju. Przyroda jest przedstawiona tak baśniowo, i wspaniale, że istnienie takiego miejsca poza mitologią wydaje się wręcz niemożliwe.

# data[].attributes.body
Geneza wydarzenia
Hrabia po powrocie z podróży zagranicznych, postanowił toczyć spór z rodziną Sopliców o zamek którymi niegdyś władali Horeszkowie. Ich panowanie przerwało zamordowanie Stolnika przez Jacka Soplicę. Klucznik Gerwazy przysiągł zemstę i nie chce dopuścić aby ci władali zamkiem. Zachęca on młodego Hrabiego do walki zbrojnej z rodem Soplicy. Klucznik podburza szlachtę litewską przeciwko Soplicy.


Plan wydarzeń – Zajazd na Litwie
1.	Spokojny wieczór w Soplicowie, goście siedzą przed domem
2.	Przybycie księdza Robaka do dworu
3.	Pożegnalna rozmowa ks. Robaka z Sędzią, ujawnienie prawdziwej tożsamości ( Jacka Soplicy)
4.	 Wyjazd zakonnika w celu uspokojenia szlachty
5.	Rozmowa Tadeusza z Sędzią,  opowiedzenie planu o szybkim wyjeździe przez młodzieńca
6.	Spotkanie w nocy Tadeusza i Telimeny, zerwanie związku
7.	Nieudana próba samobójcza Tadeusza przerwana najazdem Hrabiego
8.	Zajazd, wzięcie w niewolę mieszkańców dworu
9.	Przygotowanie uczty z alkoholem
10.	Zakończenie zajazdu głębokim snem


Tropy i środki stylistyczne opisu scen batalistycznych
Środki stylistyczne: 
► wykrzyknienia np. „Ognia koleją!”
► epitety np. „Silnymi rękoma”
► porównania np. „Wpadli na szlachtę, jak pająki ścienne…na muchy wpółsenne.”  
► przenośnie „Fala bagnetów szlachtę bije i roztrąca”

# data[].attributes.body
Przeszłość Soplicowa, którą wspomina Adam Mickiewicz ukazuje nam to miejsce jako krainę szczęścia. Soplicowo to symbol kraju „szczęśliwego, ubogiego i ciasnego”, lecz swojskiego, w którym wszystko ma swój porządek, zespolonego z otaczającą dwór naturą, harmonijnego. Soplicowo wypełniają ludzie, związani ze sobą emocjonalnie, krewni i sąsiedzi, bliscy sobie i mający swoje miejsce. Ową przeszłość można umiejscowić w czasie 

# data[].attributes.body
Adam Mickiewicz kończy “Pana Tadeusza” księgą XII, która zatytułowana jest “Kochajmy się”. W tej części utworu ma miejsce huczna i radosna biesiada. Wznoszony jest toast za toastem, poniosły polonez towarzyszy zabawie. Ogólna atmosfera i wydźwięk zakończenia utworu sugeruje zapowiedź wielkiego zwycięstwa. Jak dobrze wiadomo to nie okazało się być trafna przepowiednia. Dobre dni dla polskiej szlachty miały się zakończyć w krótkim czasie, gdy rozpoczęła się Inwazja na Rosję. Wojna przyniosła ze sobą porażkę Wielkiej Armii, w której partycypowali polscy szlachcice. 

# data[].attributes.body
W sieni Sędzia urządza uczty dla swoich gości