# data[].attributes.headline
Ψηφιακό βιβλίο 🌒

# data[].attributes.subject
Ψηφιακό βιβλίο 🌒

# data[].attributes.attachment_link.title
"Ο Φεγγαροσκεπαστής"

# data[].attributes.headline
Εναλλαγή μέρας - νύχτας

# data[].attributes.subject
Εναλλαγή μέρας - νύχτας

# data[].attributes.attachment_link.title
Μέρα, νύχτα - Eκπαιδευτικό video picou picou

# data[].attributes.attachment_link.title
ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Δημιουργήστε καλύτερα μαθήματα γρηγορότερα

# data[].attributes.attachment_link.title
Πλανήτες- Βρες τα ζευγάρια

# data[].attributes.attachment_link.description
Πατήστε ένα ζεύγος πλακιδίων κάθε φορά για να αποκαλύψετε αν ταιριάζουν.. Ερμής, Άρης, Αφροδίτη, Γη, Δίας, Κρόνος, Ουρανός, Ποσειδώνας.

# data[].attributes.headline
Πλανήτης Άρης 

# data[].attributes.subject
Πλανήτης Άρης 

# data[].attributes.body
Ο Άρης είναι ο αγαπημένος μου πλανήτης γιατί τον είχα δει στο club του Mikey Mouse.

Ορφέας Γκιταρακος

# data[].attributes.attachment_link.title
Πλανήτης Άρης

# data[].attributes.headline
Το ηλιακό σύστημα

# data[].attributes.subject
Το ηλιακό σύστημα

# data[].attributes.attachment_link.title
National Geographic | Επιστήμη 101 | To Ηλιακό Σύστημα

# data[].attributes.attachment_link.title
Ηλιακό σύστημα / Διάστημα  μέρος 1ο - Εκπαιδευτικό βίντεο picou picou

# data[].attributes.headline
Η κυρα Αστρονομία

# data[].attributes.subject
Η κυρα Αστρονομία

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΦΩΤΕΙΝΗ ΜΟΥΡΤΙΑΔΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Γη μας (Η κυρά Αστρονομία)

# data[].attributes.headline
Ένας ήλιος, μια Γη, ένα Φεγγάρι

# data[].attributes.subject
Ένας ήλιος, μια Γη, ένα Φεγγάρι

# data[].attributes.attachment_link.title
Λάχανα Και Χάχανα & Γιάννης Κότσιρας - Ένας Ήλιος, Μια Γη, Ένα Φεγγάρι (Official Music Video)

# data[].attributes.body
Επιλέγουμε μία από τις εικόνες ξεκινώντας από αυτές με τα λιγότερα κομμάτια

# data[].attributes.body
www.jigsawplanet.com/?rc=play&pid=16ed8d500a32

# data[].attributes.attachment_link.description
Our solar system has eight planets, and five dwarf planets - all located in an outer spiral arm of the Milky Way galaxy called the Orion Arm.

# data[].attributes.headline
Μουσική Δραματοποίησης

# data[].attributes.subject
Μουσική Δραματοποίησης

# data[].attributes.headline
Κρόνος - Ευλαλία

# data[].attributes.subject
Κρόνος - Ευλαλία

# data[].attributes.body
Ο Κρόνος διαθέτει εννέα δακτυλίους, οι οποίοι αποτελούνται από σωματίδια σκόνης και πάγου, και πλέον 83 δορυφόρους.  Η προέλευση των δακτυλίων δεν είναι πλήρως γνωστή. Πιστεύεται ότι δημιουργήθηκαν από μεγάλους δορυφόρους (φεγγάρια) που περιστρέφονταν γύρω από τον πλανήτη και θρυμματίστηκαν από την πρόσκρουσή τους με κομήτες και μετεωροειδείς. Για αιώνες τον θεωρούσαν τον τελευταίο πλανήτη του Ηλιακού συστήματος, καθώς είναι γνωστός από την αρχαιότητα. Δεν διαθέτει καθορισμένη επιφάνεια, αν και ίσως διαθέτει στερεό πυρήνα. Ο Κρόνος είναι 95 φορές μαζικότερος από τη Γη. Μαζί ο Δίας και ο Κρόνος κατέχουν 92% της συνολικής πλανητικής μάζας στο Ηλιακό σύστημα. Οι περισσότερες σύγχρονες παρατηρήσεις του πλανήτη Κρόνου γίνονται από το μη επανδρωμένο διαστημικό όχημα Κασσίνι.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ταξίδι στον πλανήτη Κρόνο | Astronio (#17)

# data[].attributes.headline
Πλανήτης Κρόνος🪐

# data[].attributes.subject
Πλανήτης Κρόνος🪐

# data[].attributes.body
Ο Κρόνος είναι ο έκτος πλανήτης από τον ήλιο. Είναι πιο διάσημο για τα όμορφα γιγαντιαία δαχτυλίδια του.

Αποστολια Ντιμιτροβα

# data[].attributes.headline
Γη - Βασίλης 

# data[].attributes.subject
Γη - Βασίλης 

# data[].attributes.body
Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ ΔΕ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

ΕΜΕΙΣ ΑΝΗΚΟΥΜΕ ΕΔΩ ! ! !

# data[].attributes.headline
Πλανήτης Αφροδίτη

# data[].attributes.subject
Πλανήτης Αφροδίτη

# data[].attributes.body
Ο πλανήτης Αφροδίτη στο διάστημα.

# data[].attributes.headline
Αφροδίτη - Μαρίνα 

# data[].attributes.subject
Αφροδίτη - Μαρίνα 

# data[].attributes.body
Ο πλανήτης Αφροδίτη αντανακλά το 70% του ηλιακού φωτός και αυτό την κάνει να λάμπει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πλανήτη ή αστέρα στον νυχτερινό ουρανό.

# data[].attributes.attachment_link.title
Πλανήτης Αφροδίτη

# data[].attributes.headline
ΑΡΗΣ-ΒΑΓΓΕΛΗΣ

# data[].attributes.subject
ΑΡΗΣ-ΒΑΓΓΕΛΗΣ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Άρης

Φωτογραφημένος σε φυσικό χρώμα το 2007

Ονομασίες

Τροχιακά χαρακτηριστικά

Εποχή J2000

Αφήλιο

249200 000 km
(154800 000 mi; 1,666 AU)

Περιήλιο

206700 000 km
(128400 000 mi; 1,382 AU)

227939 200 km
(141634 900 mi; 1,523679 AU)

Εκκεντρότητα

0.0934

686,971 d
(1,88082 yr; 668.5991 sols)

779,96 d
(2,1354 yr)

24,007 km/s
(86430 km/h; 53700 mph)

19.412°

Κλίση

49.558°

2020-Aug-03[1]

286.502°

Δορυφόροι

2 ( Φόβος, Δείμος)

Φυσικά Χαρακτηριστικά

3389,5 ± 0,2 km [ 2106,1 ± 0,1 mi ]
([convert: invalid option ]

3396,2 ± 0,1 km [ 2110,3 ± 0,1 mi ]
([convert: invalid option ]

3376,2 ± 0,1 km [ 2097,9 ± 0,1 mi ]
([convert: invalid option ]

Πλάτυνση

0.00589 ±0.00015

Εμβαδόν επιφάνειας

144798 500 km ²[2]
(55907 000 sq mi; 0.284 Γαίες)

Όγκος

1.6318×10 ¹¹ km ³
(0.151 Γαίες)

Μάζα

6.4171×10 ²³ kg
(0.107 Γαίες)

3,9335 g/cm ³
(0,1421 lb/cu in)

3,72076 m/s ²(12,2072 ft/s²; 0.3794 g)

Συντελεστής ροπής αδράνειας

0.3644±0.0005

5,027 km/s
(18100 km/h; 11250 mph)

1.028 d
24 h 39 m 36 s ( συνοδική· ηλιακή ημέρα)

Αστρονομική περίοδος περιστροφής

1.025957 d
24 h 37 m 22.7 s

Ισημερινή ταχύτητα περιστροφής

241,17 m/s
(868,22 km/h; 539,49 mph)

25.19° στο τροχιακό του επίπεδο

317.68143°
21 h 10 m 44 s

52.88650°

Λευκαύγεια

−2.94 to +1.86

3.5-25.1″

Ατμόσφαιρα

0.636 (0.4-0.87) kPa
0.00628 atm

Σύνθεση ανά όγκο

Ο Άρης είναι ο τέταρτος σε απόσταση από τον Ήλιο πλανήτης του Ηλιακού μας Συστήματος, ο δεύτερος πλησιέστερος στη Γη, και ο έβδομος σε διαστάσεις και μάζα του Ηλιακού Συστήματος (ο δεύτερος μικρότερος μετά τον Ερμή). Λέγεται συχνά και "ερυθρός πλανήτης" εξαιτίας του ερυθρού χρώματος που παρουσιάζει οφειλόμενο στο τριοξείδιο του σιδήρου (Fe ₂O ₃) στην επιφάνειά του. Ο Άρης είναι ένας " γήινος πλανήτης" με λεπτή και αραιή ατμόσφαιρα, και με επιφάνεια που συνδυάζει τους κρατήρες σύγκρουσης της Σελήνης και τα ηφαίστεια, τις κοιλάδες, τις ερήμους και τα πολικά παγοκαλύμματα της Γης. Φαίνεται ακόμη να έχει περιοδικά επαναλαμβανόμενες "εποχές του έτους". Ο Άρης διαθέτει ακόμη το Όρος Όλυμπος, το υψηλότερο γνωστό όρος στο Ηλιακό μας Σύστημα και την Κοιλάδα Μαρινέρις, τη μεγαλύτερη κοιλάδα. Το βαθύπεδο Βορεάλις που βρίσκεται στο βόρειο ημισφαίριο του πλανήτη καλύπτει το 40% της επιφάνειάς του και αποτελεί το υπόλειμμα μιας γιγάντιας σύγκρουσης. Στην περιφορά του γύρω από τον Ήλιο συνοδεύεται από δύο μικρούς δορυφόρους: τον Φόβο και τον Δείμο (= Τρόμο).

Τον Σεπτέμβριο του 2015 η NASA ανακοίνωσε πως είχε στη διάθεση της στοιχεία τα οποία αποδεικνύουν την ύπαρξη και υγρού νερού στον πλανήτη.

Η ονομασία του πλανήτη Άρη προέρχεται από τον Ολύμπιο θεό του πολέμου της Ελληνικής Μυθολογίας τον Άρη. Οι ονομασίες των δύο δορυφόρων του δόθηκαν από τούς δύο γιους του μυθολογικού Άρη, τον Δείμο και τον Φόβο.
Το αστρονομικό σύμβολο του πλανήτη Άρη είναι η "λογχοφόρος στρογγυλή ασπίδα".
Ο Άρης είναι γνωστός ήδη από την προϊστορία, καθώς και ο πρώτος πλανήτης που παρατηρούμενος με τηλεσκόπιο αποκάλυψε, λόγω εγγύτητας, τα γενικά χαρακτηριστικά της μορφολογίας του, τα οποία θεωρήθηκαν (σωστά ως ένα βαθμό) ότι είναι παρόμοια με αυτά της Γης. Η ομοιότητα αυτή έδωσε βάση αφενός σε μια εκτεταμένη συζήτηση για την ύπαρξη ζωής σε αυτόν, αφετέρου σε σκέψεις μελλοντικής αποίκισής του. Ακόμα, είναι εύκολα προσεγγίσιμος από τις εξερευνητικές μας διαστημοσυσκευές, καθώς ένα ταξίδι προς τον Κόκκινο Πλανήτη απαιτεί (με την σημερινή τεχνολογία) χρόνο έξι μηνών όταν οι θέσεις Γης και Άρη είναι ευνοϊκές, κάτι που συμβαίνει ανά δυο χρόνια. Για τους λόγους αυτούς ο Άρης είναι ο καλύτερα εξερευνημένος πλανήτης έως σήμερα.

Ο Άρης δημιουργήθηκε πριν από 4,5 δισ. έτη από τον πλανητικό δίσκο στον οποίο δημιουργήθηκαν και οι υπόλοιποι πλανήτες. Σήμερα είναι σχεδόν σίγουρο ότι ο Άρης, στα αρχικά στάδια εξέλιξής του, καλυπτόταν σε ορισμένα σημεία του από υγρό νερό βάθους τουλάχιστον μερικών μέτρων, ενώ υπάρχουν και ενδείξεις για την ύπαρξη ενός τουλάχιστον ωκεανού. Έτσι, υπάρχει το ενδεχόμενο ο Άρης να φιλοξενούσε ζωή σε μορφή μικροβίων (που όμως είναι σίγουρο ότι δεν εξελίχθηκε παραπάνω) και υποστηρίζεται η άποψη ότι σε μια τέτοια περίπτωση η ζωή στη Γη θα μπορούσε να έχει προέλθει από τον Άρη.

Το μικρό μέγεθος του Άρη, που συνεπάγεται μικρή βαρύτητα, δεν του επέτρεψε να διατηρήσει ολόκληρη την ατμόσφαιρά του. Καθώς το μεγαλύτερο μέρος της ατμόσφαιρας διέφυγε στο διάστημα, έπεσε η ατμοσφαιρική πίεση και το υγρό νερό εν μέρει εξατμίστηκε και εν μέρει διέρρευσε στο υπέδαφος και παγιδεύτηκε στους πόλους του πλανήτη, υπό την μορφή παγετώνων. Έτσι ο Άρης έγινε ένας ερημικός και σχετικά άνυδρος πλανήτης με μία αραιή ατμόσφαιρα, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα. Ο Άρης βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση εδώ και τουλάχιστον 500 εκατομμύρια έτη. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, η "υγρή" περίοδος του Άρη αφορά μονάχα το αρχικό τμήμα της ιστορίας του.

Βάσει τροχιακών παρατηρήσεων και της εξέτασης συλλογής αρειανών μετεωριτών, η επιφάνεια του Άρη φαίνεται να αποτελείται κυρίως από βασάλτη. Κάποια στοιχεία δείχνουν ότι ένα μέρος της επιφάνειας του Άρη είναι πιο πλούσια σε διοξείδιο του πυριτίου από τον τυπικό βασάλτη, και μπορεί να είναι παρόμοιο με τους βράχους ανδεσίτη στη Γη* ωστόσο, αυτές οι παρατηρήσεις μπορεί επίσης να εξηγηθούν από πυριτικό γυαλί. Ένα μεγάλο μέρος της επιφάνειάς του καλύπτεται από ψιλή σκόνη οξείδιου του σιδήρου (III).

Αν και ο Άρης δεν παρουσιάζει στοιχεία ενός προσφάτου μαγνητικού πεδίου, παρατηρήσεις δείχνουν ότι μέρη του φλοιού του πλανήτη έχουν μαγνητιστεί, και ότι εναλλασσόμενες μαγνητικές αναστροφές αυτού του δίπολου πεδίου έχουν λάβει μέρος στο παρελθόν. Αυτός ο παλαιομαγνητισμός των παραμαγνητικών ορυκτών έχει χαρακτηριστικά που μοιάζουν πολύ με τις εναλλασσόμενης κατεύθυνσης λωρίδες που βρίσκονται στον πυθμένα των γήινων ωκεανών. Μία θεωρία, που δημοσιεύτηκε το 1999 και επανεξετάστηκε τον Οκτώβριο του 2005, είναι ότι αυτές οι λωρίδες απεικονίζουν τις τεκτονικές πλάκες του Άρη πριν από 4 δισεκατομμύρια χρόνια, προτού το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη αποδυναμωθεί.

Σημερινά μοντέλα του εσωτερικού του πλανήτη, υποδεικνύουν ένα πυρήνα με ακτίνα 1.480 χιλιόμετρα, που αποτελείται κυρίως από σίδηρο με ποσοστό 14-17% θείο. Αυτός ο πυρήνας από σουλφίδιο του σιδήρου είναι εν μέρει ρευστός, και έχει δύο φορές μεγαλύτερη συγκέντρωση ελαφρύτερων στοιχείων από ό,τι υπάρχει στον πυρήνα της Γης. Ο πυρήνας περιβάλλεται από ένα πυριτικό μανδύα που διαμόρφωσε πολλές από τα τεκτονικά και ηφαιστειακά χαρακτηριστικά του πλανήτη, αλλά τώρα φαίνεται να είναι ανενεργά. Το μέσο πάχος του φλοιού του πλανήτη είναι μάλλον 50 χιλιόμετρα, με μέγιστο πάχος 125 χιλιόμετρα. Σε αντιδιαστολή, το μέσο πλάτος του φλοιού της Γης είναι κατά μέσο όρο 40 χιλιόμετρα, μόνο το ένα τρίτο του πάχους στον φλοιό του Άρη, σε σχέση με τα μεγέθη των δύο πλανητών.

Κατά τη διάρκεια του σχηματισμού ηλιακού συστήματος, ο Άρης δημιουργήθηκε μακριά από τον πρωτοπλανητικό δίσκο, που ήταν σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο, ως το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας εκρέουσας ύλης προσαύξησης. Ο Άρης έχει πολλές χημικές ιδιαιτερότητες, που σχετίζονται με τη θέση του στο Ηλιακό Σύστημα. Στοιχεία με συγκριτικά χαμηλά σημεία βρασμού όπως το χλώριο, ο φώσφορος και το θείο είναι πολύ πιο συχνά στον Άρη από τη Γη· τα στοιχεία αυτά πιθανώς απομακρύνθηκαν από περιοχές κοντά στον ήλιο από τον ισχυρό ηλιακό άνεμο του νεαρού Ήλιου. Η ίδια η διαδικασία πιστεύεται ότι παρείχε αρχικά στον Άρη περισσότερο οξυγόνο από τη Γη· οι αντιδράσεις μεταξύ του σιδήρου και της περίσσειας ποσότητας οξυγόνου μπορεί να είναι ο λόγος για τον οποίο ο Άρης έχει πολύ περισσότερο σίδηρο σε φλοιό και μανδύα από ό,τι η Γη.

Μετά το σχηματισμό των πλανητών, όλα ήταν υποκείμενα στον "Ύστερο Βαρύ Βομβαρδισμό". Είναι εντυπωσιακό ότι το 60% της επιφάνειας του Άρη δείχνει ρεκόρ κρατήρων συγκρούσεις από εκείνη την εποχή. Μεγάλο μέρος της υπόλοιπης επιφάνειας του Άρη ίσως βρίσκεται κάτω από τεράστιους κρατήρες σύγκρουσης από αυτή την εποχή υπάρχουν ενδείξεις από ένα τεράστιο κρατήρα πρόσκρουσης στο βόρειο ημισφαίριο του Άρη, που εκτείνεται σε διαστάσεις 10.600 χιλιόμετρα επί 8.500 χιλιόμετρα, δηλαδή 4 φορές μεγαλύτερη από το Νότιο Πόλο- λεκάνη Aitken της Σελήνης, το μεγαλύτερο κρατήρα πρόσκρουσης που έχει ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα. Αυτή η θεωρία προτείνει ότι ο Άρης χτυπήθηκε από ένα ουράνιο σώμα με το μέγεθος του Πλούτωνα πριν από περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια. Το γεγονός αυτό, που πιστεύεται ότι είναι η αιτία της διχοτόμησης των ημισφαιρίων του Άρη, δημιούργησε μία ομαλή βόρεια πολική λεκάνη που καλύπτει το 40% του πλανήτη.

Ο Άρης έχασε τη μαγνητόσφαιρά του πριν από 4 δις έτη, και έτσι ο ηλιακός άνεμος αλληλεπιδρά απευθείας με την ιονόσφαιρα του πλανήτη, απομακρύνοντας άτομα από αυτήν. Η ατμόσφαιρα του Άρη αποτελείται κατά 95,32% από διοξείδιο του άνθρακα, 2,7% άζωτο και 1,6% αργό. Είναι πολύ αραιή και η πίεση στην επιφάνεια του πλανήτη φτάνει κατά μέσο όρο τα 0,60 kPa, δηλαδή λιγότερο από το ένα εκατοστό αυτής στην επιφάνεια της Γης (101,3 kPa). Πρακτικώς, είναι ίση με την ατμοσφαιρική πίεση στα 35 χιλιόμετρα υψόμετρο από την επιφάνεια της Γης. Κατά συνέπεια, ένας αστροναύτης θα χρειαστεί οπωσδήποτε διαστημική στολή, προκειμένου να περπατήσει στην επιφάνειά του. Λόγω της αραιής ατμόσφαιρας, η ταχύτητα του ήχου είναι μικρή, και οι ήχοι δεν διαδίδονται πολύ μακριά, μόλις μερικές δεκάδες μέτρα. Έτσι ο Άρης, εκτός από έρημος, είναι και σιωπηλός πλανήτης.

Η χαμηλή πυκνότητα της ατμόσφαιρας έχει και άλλες συνέπειες: οι άνεμοι δεν είναι ιδιαίτερα ισχυροί, όμως καθώς η σκόνη που καλύπτει την επιφάνεια του πλανήτη είναι αρκετά ψιλή, οι αμμοθύελλες δεν είναι σπάνιο φαινόμενο. Σε ακραίες περιπτώσεις, μπορούν να καλύψουν πολύ μεγάλο μέρος του πλανήτη· μια τέτοια αμμοθύελλα σημειώθηκε το 2001 και ξανά το 2007. Συχνή επίσης είναι και η εμφάνιση μικρών ανεμοστρόβιλων ( dust devils) που μεταφέρουν τη σκόνη πάνω στην επιφάνεια του πλανήτη. Καθώς δεν πρόκειται για πολύ δυναμική ατμόσφαιρα, το κλίμα του Άρη είναι αρκετά προβλέψιμο και επαναλαμβάνεται σε κύκλους διάρκειας σχεδόν δυο γήινων ετών, όσο δηλαδή διαρκεί και η περιφορά του γύρω από τον Ήλιο. Στην ατμόσφαιρα του Άρη παρατηρούνται επίσης αραιά σύννεφα διοξειδίου του άνθρακα, που εμφανίζονται πιο συχνά τη νύχτα και την αυγή, καθώς και αραιά σύννεφα από κρυστάλλους νερού όταν ο πλανήτης βρίσκεται πιο κοντά στον ήλιο και εξαερώνεται ο πάγος των πόλων του.

Λόγω της διαφορετικής σύστασης της ατμόσφαιρας σε σχέση με αυτή τη Γης και της ελάχιστης πυκνότητάς της, σε συνδυασμό με την αιωρούμενη σκόνη, το χρώμα του ουρανού στον Άρη δεν είναι μπλε· είναι ένα κοκκινωπό ροζ που πλησιάζει κάπως σε απόχρωση το ροζ του σολωμού. Όταν το διαστημικό σκάφος Viking προσεδαφίστηκε στον Άρη και έστειλε την πρώτη εικόνα από την επιφάνειά του, οι τεχνικοί που χειρίζονταν το σύστημα απεικόνισης αντιστοίχισαν τα χρώματα της εικόνας σύμφωνα με την μέχρι τότε εμπειρία τους, εμφανίζοντας τον ουρανό μπλε και προκαλώντας κατάπληξη στους επιστήμονες. Αν και η φωτογραφία αυτή κυκλοφόρησε στον Τύπο, το λάθος διορθώθηκε αργότερα.

Ο Άρης έχει το ιδιόμορφο χαρακτηριστικό ότι αποτελείται από δυο μορφολογικά ανόμοια "τμήματα": το βόρειο ημισφαίριο αποτελείται από "πεδιάδες" που χαρακτηρίζονται από σχετικά μικρή πυκνότητα κρατήρων και μεγαλύτερη λευκαύγεια, ενώ το νότιο ημισφαίριο βρίσκεται σε μεγαλύτερο υψόμετρο και είναι εμφανώς πιο καταπονημένο από προσκρούσεις μετεώρων. Μία εξήγηση αυτής της διαφοράς μεταξύ των δυο ημισφαιρίων είναι ότι οι βόρειες "πεδιάδες" αποτελούσαν κάποτε τον πυθμένα ενός ωκεανού που κάλυπτε μεγάλο μέρος του πλανήτη. Πρόσφατες ανακαλύψεις δίνουν ενδείξεις που υποστηρίζουν μερικά αυτή την άποψη, χωρίς ωστόσο οριστικά συμπεράσματα. Μία άλλη εξήγηση είναι ότι στο βόρειο ημισφαίριο προσέκρουσε ένα σώμα με μέγεθος από το ένα δέκατο μέχρι τα δύο τρίτα του μεγέθους της Σελήνης, σχηματίζοντας έναν τεράστιο κρατήρα πρόσκρουσης στο βόρειο ημισφαίριο του Άρη, που έχει διαστάσεις 10.600 χιλιόμετρα επί 8.500 χιλιόμετρα, δηλαδή περίπου τέσσερις φορές μεγαλύτερη από το Νότιο Πόλο- λεκάνη Aitken της Σελήνης, το μεγαλύτερο κρατήρα πρόσκρουσης που έχει ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα.

Συνολικά, έχουν ανακαλυφθεί 43.000 κρατήρες με διάμετρο μεγαλύτερη των πέντε χιλιομέτρων.

Άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι η λεκάνη Ελλάς ( Hellas Basin). Πρόκειται για ιδιαίτερα βαθιά διαμόρφωση της επιφάνειας του πλανήτη, βαθύτερη από οποιαδήποτε αντίστοιχη της Γης.

Στον Άρη έχουν βρεθεί στοιχεία που αποτελούν ενδείξεις παλιότερης γεωλογικής δραστηριότητας. Στον πλανήτη υπάρχουν τεράστια ηφαίστεια, ανάμεσά τους το (ανενεργό σήμερα) ηφαίστειο Όλυμπο ( Olympus Mons), ανενεργό ηφαίστειο στο υψίπεδο Θαρσίς, που είναι και το ψηλότερο βουνό του ηλιακού συστήματος με ύψος 27.000 μέτρα ή 3 φορές το υψόμετρο του Έβερεστ (8.848 μέτρα), που είναι το ψηλότερο βουνό της Γης. Το εξαιρετικά μεγάλο ύψος του ηφαιστείου οφείλεται στο γεγονός ότι στον Άρη, σε αντίθεση με τη Γη, δεν υπάρχει κίνηση τεκτονικών πλακών, και έτσι η εκροή μάγματος συνεχίστηκε για εκατομμύρια χρόνια στο ίδιο σημείο, ψηλώνοντας ολοένα τον Όλυμπο. Απτές ενδείξεις ηφαιστειακής δραστηριότητας έχουν βρεθεί στον κρατήρα Γκούσεβ, που εξερεύνησε το ρομπότ Spirit, με την ανεύρεση ηφαιστειακού βασάλτη και άλλων πετρωμάτων. Ο κρατήρας, που λόγω της μορφολογίας του πιστεύεται ότι φιλοξενούσε κατά το παρελθόν μία τεράστια λίμνη, βρέθηκε να καλύπτεται από υλικά που εκτοξεύτηκαν από ένα ηφαίστειο λίγο βορειότερα.

Σήμερα η γεωλογική ενεργότητα του Άρη ανήκει στο παρελθόν· ο πλανήτης μπορεί να θεωρηθεί γεωλογικά νεκρός, αν και η ύπαρξη μεθανίου σε ίχνη σε ορισμένες περιοχές υποστηρίζεται ότι προκαλείται από περιορισμένη ηφαιστειακή δραστηριότητα, όπως και η πιθανολογούμενη έκλυση υγρού νερού σε ίχνη.

Άφθονες είναι οι ενδείξεις για την ύπαρξη ροής νερού κατά το παρελθόν, κυρίως από την ύπαρξη φαραγγιών και φυσικά σχηματισμένων στραγγιστικών καναλιών. Το φαράγγι Κοιλάδα του Μάρινερ (Valles Marineris), το μεγαλύτερο του ηλιακού συστήματος με μήκος 4.500 χιλιόμετρα, δεν προήλθε από αυτή τη διαδικασία αλλά από τη ρήξη του φλοιού του Άρη λόγω του βάρους των τεράστιων ηφαιστείων που βρίσκονται βορειότερα. Στις παρυφές του όμως, καθώς και σε πολλές άλλες περιοχές του πλανήτη, έχουν εντοπιστεί σχηματισμοί που έχουν προέλθει καθαρά από τη ροή κάποιου υγρού (νερού κατά πάσα πιθανότητα), όπως κοίτες αρχαίων ποταμών, mesas και άλλοι. Υποστηρίζεται ότι το νερό που προκάλεσε τη διάβρωση δεν έρρεε για πολύ μεγάλο (σε γεωλογική κλίμακα) χρονικό διάστημα στην επιφάνεια του πλανήτη, αλλά ότι μάλλον υπήρξαν περίοδοι "κατακλυσμών", κατά τις οποίες τεράστιες ποσότητες νερού έρρεαν για μικρότερα χρονικά διαστήματα, προκαλώντας αυτά τα αποτελέσματα.

Το 2016, το Curiosity βρήκε κοιτάσματα Βορίου, Αιματίτη και άλλων αργιλικών ορυκτών στο όρος Σάρπ ( Mount Sharp / Aeolis Mons),που βρίσκεται στον κρατήρα Gale.

Ο Άρης έχει δυο μικρούς δορυφόρους, το Φόβο και τον Δείμο. Οι δορυφόροι αυτοί υποθέτουμε ότι είναι αστεροειδείς που μπήκαν σε τροχιά γύρω του λόγω της βαρυτικής έλξης του πλανήτη, όμως απομένει να εξερευνηθούν από κοντά προκειμένου να διαπιστωθεί αυτό (το 2011 επρόκειτο να εκτοξευτεί η ρωσο-κινεζική αποστολή Phobos-Grunt που θα μελετούσε το Φόβο από κοντά, ωστόσο συνετρίβη αμέσως). Ο Φόβος περιφέρεται γύρω από τον Άρη σε 7 ώρες και 39 λεπτά, σε μέση απόσταση από τον πλανήτη μόλις 9.377 χιλιόμετρα, εγγύτερα στον μητρικό του πλανήτη από κάθε άλλο δορυφόρο του ηλιακού συστήματος. Εικάζεται ότι, κάποια στιγμή στο μέλλον ο Φόβος θα πλησιάσει αρκετά κοντά στον Άρη ώστε να διασπαστεί από τις παλιρροϊκές δυνάμεις και να σχηματίσει δακτύλιο γύρω από τον πλανήτη. Ο άλλος δορυφόρος, ο Δείμος, είναι αρκετά μικρότερος από τον Φόβο και περιφέρεται αρκετά μακρύτερα, σε απόσταση 23.460 χιλιομέτρων από τον Άρη, συμπληρώνοντας μια περιφορά κάθε 1,2 μέρες.

Ο Άρης είναι μέχρι σήμερα ο πλανήτης στον οποίο έχουν σταλεί οι περισσότερες διαστημοσυσκευές, και για τον οποίο γνωρίζουμε τα περισσότερα από κάθε άλλον στο ηλιακό σύστημα. Αιτία για αυτό είναι η σχετική εγγύτητά του στον δικό μας πλανήτη, οι υποθέσεις για ύπαρξη ζωής στην επιφάνειά του καθώς και η σχετική ευκολία, σε σχέση με τον άλλο κοντινό σε μας πλανήτη, την Αφροδίτη, με την οποία θα μπορούσε να εγκατασταθεί ανθρώπινη αποικία στην επιφάνειά του. Το παράθυρο εκτόξευσης προς τον Άρη, η περίοδος δηλαδή κατά την οποία μπορεί να εκτοξευτεί μια διαστημοσυσκευή έτσι ώστε να πραγματοποιήσει το ταξίδι προς τον πλανήτη στον μικρότερο δυνατό χρόνο, ανοίγει κάθε δύο χρόνια.

Ταυτόχρονα ο Άρης είναι και ο πλανήτης που έχει "εξαφανίσει" τις περισσότερες διαστημοσυσκευές που στάλθηκαν προς αυτόν: σχεδόν 1 στις 3 αποστολές κατέληξαν σε αποτυχία, κάτι που κάνει κάθε αποστολή στον Άρη, τουλάχιστον μέχρι την άφιξή της, πηγή αγωνίας για τους επιστήμονες, που αστειευόμενοι μιλούν για την "κατάρα του Άρη".

Οι προσπάθειες για εξερεύνηση του πλανήτη ξεκίνησαν το 1960 από τους Σοβιετικούς με το πρόγραμμα Μάρσνικ, το οποίο δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία. Το 1964, το αμερικανικό Μάρινερ 4 πέρασε δίπλα από τον πλανήτη και έστειλε τις πρώτες φωτογραφίες από την επιφάνειά του, αποκαλύπτοντας έναν άνυδρο πλανήτη γεμάτο κρατήρες και κατά τα φαινόμενα χωρίς ζωή. Ακολούθησαν τα σκάφη του σοβιετικού προγράμματος Μαρς, που έγιναν τα πρώτα που προσεδαφίστηκαν στον πλανήτη και λειτούργησαν για λίγο μετά την προσεδάφιση.

Η πρώτη σημαντική εξερεύνηση έγινε από τα δύο σκάφη Βίκινγκ της NASA που προσεδαφίστηκαν στην επιφάνειά του, τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 1976. Έστειλαν τις πρώτες φωτογραφίες από την επιφάνεια, μελέτησαν το κλίμα και εκτέλεσαν σειρά πειραμάτων για την ύπαρξη ή μη ζωής στον πλανήτη, με αμφιλεγόμενα αλλά πιθανότατα αρνητικά αποτελέσματα.

Η επόμενη φάση στην εξερεύνηση του Άρη ξεκίνησε τη δεκαετία του 1990, με τις αποστολές Mars Global Surveyor και Mars Pathfinder της NASA, που μελέτησαν τον πλανήτη από τροχιά και από την επιφάνειά του αντίστοιχα. Μετά από μερικές ακόμα αποτυχίες, το 2005 έφτασαν στον Άρη τα δίδυμα ρόβερ και Opportunity, που μελετούν από τότε την επιφάνειά του, και διαπίστωσαν την ύπαρξη, στο απώτατο παρελθόν, υγρού νερού στην επιφάνεια. Πολύτιμες πληροφορίες μας έστειλαν επίσης το Mars Express της ESA, που διαπίστωσε την ύπαρξη πάγου νερού στο υπέδαφος, και Mars Observer, που μεταφέρει την ισχυρότερη κάμερα που στάλθηκε ποτέ σε άλλο πλανήτη.

Επόμενη αποστολή στον "Κόκκινο Πλανήτη", ήταν της διαστημικής συσκευής Φοίνιξ της NASA, που εκτοξεύτηκε στις 4 Αυγούστου του 2007 και έφτασε στις αρκτικές περιοχές του βόρειου ημισφαιρίου του Άρη στις 25 Μαΐου του 2008, μελετώντας τις πολικές περιοχές του μέχρι τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Το 2011 η αποστολή Phobos-Grunt, σε συνεργασία Ρωσίας-Κίνας, απέτυχε, με τη διαστημοσυσκευή να μένει στην τροχιά της γης και αργότερα να συντρίβεται. Στις 5 Αυγούστου του 2012, η NASA με το ρομπότ Curiosity, γνωστό επίσης και ως Mars Science Laboratory προσεδαφίστηκε με επιτυχία στην επιφάνεια του Άρη.Οι επόμενες μη επανδρωμένες αποστολές στον Άρη είναι εν εξελίξει. Πρώτη αποστολή είναι το Emirates Mars Mission των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων το οποίο θα τοποθετηθει σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη χωρίς να προσεδαφιστεί με σκοπό να μελετήσει τους ημερήσιους και εποχικούς κύκλους, και τα κλιματικά φαινόμενα στη χαμηλή ατμόσφαιρα του Άρη. Οι επόμενες αποστολές, οι οποίες θα προσεδαφίσουν και ρόβερ είναι η MARS 2020 της NASA και η κινεζική Tianwen-1. Και οι τρεις αποστολές έχουν ως ημερομηνία άφιξης στον κόκκινο πλανήτη τον Φεβρουάριο του 2021. Το 2022 είναι προγραμματισμένο, (με αρχικά προγραμματισμένη εκτόξευση το 2020), να εκτοξευθεί το εξερευνητικό σκάφος με την ονομασία " Ρόζαλιντ Φράνκλιν " προς τιμήν της Βρετανής χημικού

Τα μακροπρόθεσμα σχέδια της NASA προβλέπουν μια επανδρωμένη αποστολή στον Άρη, αλλά η εκτόξευσή της αποκλείεται να πραγματοποιηθεί πριν από το 2035. Απ' την άλλη η SpaceX σχεδιάζει να στείλει επανδρωμένη αποστολή στον Άρη πριν το 2030.

Η ύπαρξη ζωής στον Άρη στο μακρινό παρελθόν ή ακόμη και σήμερα είναι ένα ζήτημα που έχει απασχολήσει σε μεγάλο βαθμό την επιστημονική κοινότητα. Επί του παρόντος δεν υπάρχουν αποδείξεις για ζωή στον Άρη. Αθροιστικά στοιχεία δείχνουν ότι κατά την αρχαία αρειανή εποχή του Νώε, στην επιφάνεια του Άρη υπήρχε νερό σε υγρή μορφή και ίσως ήταν κατοικήσιμη για μικροοργανισμούς. Η κοινή συναίνεση είναι ότι αν υπάρχει ζωή -ή υπήρξε στον Άρη, θα βρισκόταν ή θα διατηρούταν καλύτερα στο υπέδαφος, προστατευμένη από τις τρέχουσες αφιλόξενες επιφανειακές διεργασίες.

Τον Ιούνιο 2018, η NASA ανακοίνωσε την ανίχνευση εποχικών διακυμάνσεων στα επίπεδα μεθανίου στον Άρη, που ίσως προέρχεται από μικροοργανισμούς ή γεωλογικά μέσα. Από τον Απρίλιο 2018 ο Ευρωπαϊκός Τροχιακός Ανιχνευτής Αερίων Αρειανής Ατμόσφαιρας (ExoMars Trace Gas Orbiter) παρακολουθεί το ατμοσφαιρικό μεθάνιο, και το 2022 το ρόβερ ExoMars θα εξορύξει δείγματα υπεδάφους, ενώ το ρόβερ NASA Mars 2020 (Perseverance), θα αποθηκεύσει δεκάδες από τα δείγματα για πιθανή μεταφορά σε Γήινα εργαστήρια περί το 2020-2030.

Ο πλανήτης Άρης περιλαμβάνεται στους λεγόμενους ναυτιλιακούς πλανήτες, οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη σε μετρήσεις για τις ανάγκες επίλυσης προβλημάτων προσδιορισμού γεωγραφικού στίγματος.

1. ↑ "HORIZONS Web-Interface". ssd.jpl.nasa.gov.

2. ↑ Grego, Peter (6 Ιουνίου 2012). Mars and How to Observe It . Springer Science+Business Media. σελ. 3. ISBN 978-1-4614-2302-7 - μέσω Internet Archive.

3. ↑ "The Lure of Hematite". Science@NASA. NASA. March 28, 2001. Retrieved 2009-12-24.

4. ↑ Δηλαδή σχετικά μικρός και βραχώδης στη σύσταση.

5. ↑ Ashley (July 19, 2008). "Impact May Have Transformed Mars". ScienceNews.org. Retrieved 2008-08-12.

6. ↑ Ian (June 26, 2008). "Cataclysmic impact created north-south divide on Mars". Science @ guardian.co.uk. Retrieved 2008-08-12.

7. Christensen, Philip R. (2003-06-27). "Morphology and Composition of the Surface of Mars: Mars Odyssey THEMIS Results". ↑ Science 300 (5628): 2056-2061. doi:10.1126/science.1080885. PMID 12791998.

8. Golombek, Matthew P. (2003-06-27). "The Surface of Mars: Not Just Dust and Rocks". ↑ Science 300 (5628): 2043-2044. doi:10.1126/science.1082927. PMID 12829771.

9. Jacqué, Dave (2003-09-26). . ↑ "APS X-rays reveal secrets of Mars' core". Argonne National Laboratoryhttp://www.anl.gov/Media_Center/News/2003/030926mars.htm.

10. ↑ Zharkov, V. N. (1993). The role of Jupiter in the formation of planets. σελίδες 7-17. Bibcode:1993GMS....74....7Z.

11. Lunine, Jonathan I.; Chambers, John; Morbidelli, Alessandro; Leshin, Laurie A. (September 2003). "The origin of water on Mars". ↑ Icarus 165 (1): 1-8. doi:10.1016/S0019-1035(03)00172-6. Bibcode: 2003Icar..165....1L.

12. Barlow, N. G. (October 5-7, 1988). "Conditions on Early Mars: Constraints from the Cratering Record". Στο: H. Frey, επιμ. ↑ MEVTV Workshop on Early Tectonic and Volcanic Evolution of Mars. LPI Technical Report 89-04. Easton, Maryland: Lunar and Planetary Institute, p. 15. Bibcode: 1989eamd.work...15B.

13. ↑ 16,0 Yeager, Ashley (19 Ιουλίου 2008). "Impact May Have Transformed Mars". ScienceNews.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Σεπτεμβρίου 2012. 16,1

14. ↑ 17,0 Sample, Ian (26 Ιουνίου 2008). "Cataclysmic impact created north-south divide on Mars". London: Science @ guardian.co.uk. 17,1

15. Chang, Kenneth (2008-06-26). . ↑ "Huge Meteor Strike Explains Mars's Shape, Reports Say". New York Timeshttp://www.nytimes.com/2008/06/26/science/space/26mars.html?em&ex=1214712000&en=bd0be05a87523855&ei=5087%0A.

16. ↑ Philips, Tony (2001). "The Solar Wind at Mars". Science@NASA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Μαρτίου 2010.

17. Lundin, R; ↑ et al. (2004). "Solar Wind-Induced Atmospheric Erosion at Mars: First Results from ASPERA-3 on Mars Express". Science 305 (5692): 1933-1936. doi:10.1126/science.1101860. PMID 15448263.

18. ↑ Williams, David R. (1 Σεπτεμβρίου 2004). "Mars Fact Sheet". National Space Science Data Center. NASA.

19. ↑ Bolonkin, Alexander A. (2009). Artificial Environments on Mars. Springer Berlin Heidelberg. σελίδες 599-625. ISBN 9783642036293.

20. Lemmon, M. T.; ↑ et al. (2004). "Atmospheric Imaging Results from Mars Rovers". Science 306 (5702): 1753-1756. doi:10.1126/science.1104474. PMID 15576613.

21. ↑ Wright, Shawn (4 Απριλίου 2003). "Infrared Analyses of Small Impact Craters on Earth and Mars". University of Pittsburgh. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2007.

22. ↑ "Exploratour - The Surface of Mars, page 2 - Windows to the Universe". www.windows2universe.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Απριλίου 2021.

23. ↑ Glenday, Craig (2009). Guinness World Records. Random House, Inc. σελ. 12. ISBN 0553592564.

24. Chen, Junyong; ↑ et al. (May 2006). "Progress in technology for the 2005 height determination of Qomolangma Feng (Mt. Everest)". Science in China Series D: Earth Sciences 49 (5): 531-538. doi:10.1007/s11430-006-0531-1.

25. ↑ "IFLscience - Boron Discovered On Mars For The First Time". Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Δεκεμβρίου 2016.

26. ↑ "Mars Pulls Phoenix In". University of Arizona Phoenix mission Website. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαΐου 2008.

27. ↑ "NASA Lands Car-Size Rover Beside Martian Mountain". Nasa.gov.

28. ↑ Katz, Brigit (7 Φεβρουαρίου 2019). "Europe's 2020 Mars Rover Named for DNA Pioneer Rosalind Franklin". Smithsonian (στα Αγγλικά).

29. ↑ Brown, Dwayne· Wendel, JoAnna· Steigerwald, Bill· Jones, Nancy· Good, Andrew (7 Ιουνίου 2018). "Release 18-050 - NASA Finds Ancient Organic Material, Mysterious Methane on Mars". NASA.

# data[].attributes.attachment_link.title
Άρης (πλανήτης) - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.headline
Ο Πλανήτης Γη!! Μια υπ

# data[].attributes.body
Ο Πλανήτης Γη!! Μια υπέροχη φωτογραφία!!

ΧΟΒΑΡΔΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

# data[].attributes.headline
Πλανητης Αρης-ΔΗΜΉΤΡΗΣ

# data[].attributes.subject
Πλανητης Αρης-ΔΗΜΉΤΡΗΣ

# data[].attributes.body
Η Αφροδίτη είναι ο δεύτερος σε απόσταση πλανήτης απο τον Ήλιο στο ηλιακό σύστημα. Είναι επίσης το πιο λάμπρο αντικείμενο στον νυχτερινό κόσμο μετά την Σελήνη.

Αναστασία-Γεωργία Δημητρέλη

# data[].attributes.attachment_link.title
Πλανήτης Αφροδίτη

# data[].attributes.headline
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΣ

# data[].attributes.subject
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΣ

# data[].attributes.body
Η ΓΗ ΜΑΣ!

# data[].attributes.headline
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΧΟΒΑΡΔΑ

# data[].attributes.subject
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΧΟΒΑΡΔΑ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο πλανήτης Κρόνος

Ανακάλυψη

Ανακαλύφθηκε από

Άγνωστος

Έτος ανακάλυψης

Προϊστορικοί χρόνοι

Χαρακτηριστικά τροχιάς[1]

Αφήλιο

1.513.325.783 km
(10,11595804 AU)

Περιήλιο

1.353.572.956 km
(9,04807635 AU)

Ημιάξονας τροχιάς

1.433.449.370 km
(9,5820172 AU)

Εκκεντρότητα

0,055723219

Περίοδος περιφοράς

10.832,327 ημέρες
(29,657296 χρόνια)[2]

Συνοδική Περίοδος

378,09 ημέρες

Μέση Ταχύτητα Τροχιάς

9,69 km/s

Κλίση

2,485240° ως προς την Εκλειπτική
5,51° ως προς τον Ηλιακό ισημερινό

Μήκος του ανερχόμενου σημείου

113,642811°

Όρισμα του περιηλίου

336,013862°

Δορυφόροι

83

Φυσικά Χαρακτηριστικά

Ισημερινή Ακτίνα

60.268 ± 4 km[3][4]
(9,4492 γήινες)

Πολική Ακτίνα

54.364 ± 10 km[3]
(8,5521 γήινες)

Επιφάνεια

4,27 ×10 ¹⁰ km²
(83,703 γήινες)

Όγκος

8,2713 ×10 ¹⁴ km³ [6]
(763,59 γήινες)

Μάζα

5,6846 ×10 ²⁶ kg[6]
(95,152 γήινες)

Μέση πυκνότητα

0,687 g/cm ³ [6]

Επιφανειακή Βαρύτητα στον Ισημερινό

10,44 m/s² [6]

Αστρονομική περίοδος περιστροφής

0,439-0,449 ημέρες
(10 h 32-47 min)[7]

Ταχύτητα περιστροφής στον Ισημερινό

9,87 km/s
35.500 km/h

Ορθή αναφορά
του βόρειου πόλου

2 h 42 min 21 s[3]

Θερμοκρασία στο 1 bar

Χαρακτηριστικά ατμόσφαιρας[6]

Υδρογόνο
~96%

Ήλιο
~3%

Μεθάνιο
~0,4%

Αμμωνία
~0,01%

Αιθάνιο
~0,0007%

Ο Κρόνος είναι ο έκτος πλανήτης σε σχέση με την απόστασή του από τον Ήλιο και ο δεύτερος σε μέγεθος του Ηλιακού συστήματος μετά τον Δία, με διάμετρο στον ισημερινό του 120.660 χιλιόμετρα ενώ ανήκει στους λεγόμενους γίγαντες αερίων. Το όνομά του προέρχεται από τον Κρόνο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας και σχετίζεται με τη λέξη χρόνος. Σχεδόν ταυτίζεται με τον θεό Saturnus των Ρωμαίων, απ' όπου προέρχονται και οι άλλες ευρωπαϊκές ονομασίες.

Λόγω της μεγάλης μάζας του Κρόνου και της μεγάλης βαρύτητας, οι συνθήκες που παράγονται στον Κρόνο είναι ακραίες. Οι εσωτερικές πιέσεις και θερμοκρασίες είναι πέρα από οτιδήποτε μπορεί να αναπαραχθεί πειραματικά στη Γη. Το εσωτερικό του Κρόνου πιθανώς αποτελείται από έναν στερεό πυρήνα σιδήρου, νικελίου, πυριτίου και ενώσεις οξυγόνου και περιβάλλεται από ένα βαθύ στρώμα μεταλλικού υδρογόνου, ένα ενδιάμεσο στρώμα του υγρού υδρογόνου και υγρού ηλίου, καθώς και ένα εξωτερικό στρώμα αερίων. Το ηλεκτρικό ρεύμα μέσα στο στρώμα μεταλλικού υδρογόνου είναι πιθανό να δημιουργεί ένα πλανητικό μαγνητικό πεδίο, που είναι ελαφρώς πιο αδύναμο από το γήινο μαγνητικό πεδίο αν συγκριθούν στις επιφάνειες των πλανητών και περίπου το ένα εικοστό της ισχύος του πεδίου γύρω από τον Δία. Η εξωτερική ατμόσφαιρα έχει γενικά ήπια εμφάνιση, αν και μπορούν να εμφανιστούν χαρακτηριστικά μακράς διάρκειας ζωής. Η ταχύτητα του ανέμου στον Κρόνο μπορεί να φτάσει 1.800 χλμ/ώρα, πολύ μεγαλύτερη από εκείνη στον Δία.

Ο Κρόνος διαθέτει εννέα δακτυλίους, οι οποίοι αποτελούνται από σωματίδια σκόνης και πάγου, και πλέον 83 δορυφόρους, χωρίς να συνυπολογίζονται οι μικροί δορυφόροι και οι έλικες. Ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου, ο Τιτάνας, είναι ο μόνος δορυφόρος στο Ηλιακό σύστημα με πυκνή ατμόσφαιρα.

Για αιώνες τον θεωρούσαν τον τελευταίο (εξώτατο) πλανήτη του Ηλιακού συστήματος, καθώς είναι γνωστός από την αρχαιότητα. Πολλά από αυτά που σήμερα γνωρίζουμε για τον πλανήτη και τους δορυφόρους του, μας έγιναν γνωστά από την εξερεύνηση των Βόγιατζερ 1 και 2 το 1980-81. Από το 2004 έως το 2017 το διαστημικό εξερευνητικό όχημα Κασσίνι βρισκόταν σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη, μελετώντας τον διεξοδικά.

Ο Κρόνος είναι γίγαντας αερίων καθώς αποτελείται βασικά από υδρογόνο και ήλιο. Δεν διαθέτει καθορισμένη επιφάνεια, αν και ίσως διαθέτει στερεό πυρήνα. Παρόλα αυτά, η ισημερινή ταχύτητα διαφυγής, σχεδόν 36 km/s, είναι πολύ υψηλότερη από αυτή της Γης.

Ο Κρόνος είναι ο μόνος πλανήτης που είναι λιγότερο πυκνός από το νερό-περίπου 30% λιγότερο. Παρότι ο πυρήνας του Κρόνου είναι αρκετά πυκνότερος του νερού, η μέση ειδική πυκνότητα του πλανήτη είναι 0.69 g/cm3 λόγω της ατμόσφαιρας. Ο Δίας έχει 318 φορές τη μάζα της Γης, και ο Κρόνος είναι 95 φορές μαζικότερος από τη Γη. Μαζί ο Δίας και ο Κρόνος κατέχουν 92% της συνολικής πλανητικής μάζας στο Ηλιακό σύστημα.

Παρότι αποτελείται επί το πλείστον από υδρογόνο και ήλιο, η πλειονότητα της μάζας του Κρόνου δεν είναι σε αέρια φάση, επειδή το υδρογόνο γίνεται μη ιδεατό ρευστό όταν η πυκνότητα είναι μεγαλύτερη από 0,01 g/cm3, κάτι που γίνεται σε ακτίνα όπου περιλαμβάνει το 99,9% της μάζας του Κρόνου. Η θερμοκρασία, η πίεση και η πυκνότητα στο εσωτερικό του Κρόνου αυξάνονται προς την κατεύθυνση του πυρήνα, κάτι που κάνει το υδρογόνο μέταλλο στα βαθύτερα στρώματα.

Τα καθιερωμένα πλανητικά μοντέλα διατείνονται ότι το εσωτερικό του Κρόνου είναι παρεμφερές με αυτό του Δία, με έναν μικρό βραχώδη πυρήνα περιβεβλημένο από υδρογόνο και ήλιο με ίχνη διαφόρων πτητικών ουσιών. Αυτός ο πυρήνας είναι παρόμοιος σε σύσταση με τη Γη, αλλά πυκνότερος. Η εξέταση της βαρυτικής ροπής του Κρόνου, σε συνδυασμό με φυσικά μοντέλα του εσωτερικού, έχει επιτρέψει να τεθούν περιορισμοί στους υπολογισμούς της μάζας του πυρήνα του Κρόνου. Το 2004, επιστήμονες υπολόγισαν ότι ο πυρήνας πρέπει να έχει από 9 έως 22 φορές τη μάζα της Γης, που αντιστοιχεί σε μια διάμετρο περίπου 25000 χλμ. Αυτός περιβάλλεται από μια παχύτερη στιβάδα υγρού μεταλλικού υδρογόνου, το οποίο ακολουθείται από ένα υγρό στρώμα μοριακού υδρογόνου κορεσμένου ε ήλιο που βαθμιαία μετατρέπεται σε αέριο όσο αυξάνει το υψόμετρο. Το εξώτερο στρώμα εκτείνεται 1000 χλμ. και αποτελείται από αέριο.

Ο Κρόνος έχει καυτό εσωτερικό, φτάνοντας θερμοκρασία 11700°C τον πυρήνα του, και ακτινοβολεί 2,5 φορές περισσότερη ενέργεια στο διάστημα από αυτή που λαμβάνει από τον Ήλιο. Η θερμική ενέργεια του Δία παράγεται από τον μηχανισμό Κέλβιν-Χέλμχολτς της αργής βαρυτικής συμπίεσης, αλλά αυτή η διεργασία από μόνη της δεν είναι επαρκής για να εξηγήσει την παραγωγή θερμότητας του Κρόνου, καθώς εκείνος έχει μικρότερη μάζα. Ένας εναλλακτικός ή επιπλέον μηχανισμός μπορεί να είναι η παραγωγή θερμότητας μέσω της βροχής σταγονιδίων ηλίου βαθιά στο εσωτερικό του Κρόνου. Καθώς οι σταγόνες πέφτουν μέσα από το χαμηλότερης πυκνότητας υδρογόνο, η διεργασία απελευθερώνει θερμότητα με τριβή και αφήνει τα εξωτερικά στρώματα του Κρόνου φτωχά σε ήλιο. Αυτά τα καταπίπτοντα σταγονίδια ίσως συσσωρεύονται σε ένα κέλυφος ηλίου που περιβάλλει τον πυρήνα. Βροχή διαμαντιών έχει θεωρηθεί ότι συμβαίνει μέσα στον Κρόνο, καθώς και στον Δία και στους παγωμένους γίγαντες Ουρανό και Ποσειδώνα.

Στιβάδες μεθανίου κυκλώνουν τον Κρόνο. Ο δορυφόρος Διώνη κρέμεται από τους δακτυλίους στα δεξιά.

Η εξωτερική ατμόσφαιρα του Κρόνου περιέχει 96,3% μοριακό υδρογόνο και 3,25% ήλιο κατ' όγκον. Η αναλογία του ηλίου είναι σημαντικά μειωμένη συγκριτικά με την αφθονία του στοιχείου στον Ήλιο. Η ποσότητα στοιχείων βαρύτερων από το ήλιο ( μεταλλικότητα) δεν είναι επακριβώς γνωστή, αλλά οι αναλογίες θεωρούνται συγκρίσιμες με τις πρωταρχικές άφθονες ποσότητες από τη δημιουργία του Ηλιακού συστήματος. Η συνολική μάζα αυτών των βαρύτερων στοιχείων εκτιμάται σε 19-31 φορές τη μάζα της Γης, με σημαντικό κλάσμα περιεχόμενο στην πυρηνική περιοχή του Κρόνου.

Ίχνη αμμωνίας, ακετυλενίου, αιθανίου, προπανίου, φωσφίνης και μεθανίου έχουν εντοπιστεί στην ατμόσφαιρα του Κρόνου. Τα ανώτερα νέφη αποτελούνται από κρυστάλλους αμμωνίας, ενώ το χαμηλότερο επίπεδο φαίνεται ότι είναι συντεθειμένο από υδροθειούχο αμμώνιο ή νερό. Η υπεριώδης ακτινοβολία από τον Ήλιο προκαλεί φωτόλυση του μεθανίου στην ανώτερη ατμόσφαιρα, οδηγώντας σε μια σειρά χημικών αντιδράσεων υδρογονανθράκων με τα προϊόντα που προκύπτουν να μεταφέρονται προς τα κάτω από τις δίνες και τη διάχυση. Αυτός ο φωτοχημικός κύκλος διαμορφώνεται από τον ετήσιο εποχιακό κύκλο του Κρόνου.

Η περιστροφή των αερίων που σκεπάζουν τον πλανήτη δεν γίνεται ομοιόμορφα. Η περιστροφή των περιοχών στον ισημερινό διαρκεί 10 ώρες και 14 λεπτά και αυτή των υπόλοιπων περιοχών 10 ώρες και 39 λεπτά. Η ατμόσφαιρά του αποτελείται κυρίως από υδρογόνο σε ποσοστό 96,3% και σε μικρές ποσότητες από ήλιο (3,25%). Επίσης έχουν εντοπιστεί ελάχιστες ποσότητες μεθανίου, αιθανίου, ακετυλενίου, αμμωνίας και φωσφίνης. Τα υψηλότερα νέφη του Κρόνου αποτελούνται από κρυστάλλους αμμωνίας, ενώ τα κατώτερα φαίνεται ότι αποτελούνται είτε από υδρόθειο του αμμωνίου (NH ₄ SH) είτε από νερό. Η ατμόσφαιρα έχει σημαντικά μικρότερη περιεκτικότητα σε ήλιο σε σύγκριση με αυτή του Ήλιου.

Η ποσότητα στοιχείων βαρύτερων του ηλίου δεν είναι επακριβώς γνωστή, αλλά θεωρείται ότι ταιριάζουν με αυτές του Ηλιακού συστήματος όταν αυτό βρισκόταν στη φάση δημιουργίας. Η συνολική μάζα αυτών των στοιχείων υπολογίζεται ότι είναι 19-31 φορές αυτής της Γης, και συγκεντρώνεται κυρίως στον πυρήνα του Κρόνου.

Η ατμόσφαιρα του Κρόνου παρουσιάζει ένα μοτίβο λωρίδων όμοιο με αυτό του Δία, μόνο που οι λωρίδες του Κρόνου είναι πιο αχνές και είναι ευρύτερες στον ισημερινό. Προς τα κάτω, υπάρχει ένα στρώμα 10 χιλιομέτρων και θερμοκρασίας -23°C που αποτελείται από υδάτινο πάγο. Από πάνω υπάρχει ένα στρώμα πιθανώς από όξινο θειούχο αμμώνιο, με πλάτος 50 χλμ και θερμοκρασία -93°C. Οχτώ χιλιόμετρα πάνω από αυτό στρώμα υπάρχουν νέφη αμμωνίας και θερμοκρασία 60 βαθμούς Κελσίου χαμηλότερη. Κοντά στη κορυφή της ατμόσφαιρας και πάνω από τα ορατά νέφη αμμωνίας υπάρχει ένα στρώμα με πλάτος 200 με 270 χιλιόμετρα που αποτελείται από υδρογόνο και ήλιο. Οι άνεμοι στον Κρόνο είναι από τους ταχύτερους στο Ηλιακό σύστημα με ταχύτητα 1800 km/h, όπως μετρήθηκε από τα Βόγιατζερ.

Κάθε τριάντα χρόνια μία μεγάλη καταιγίδα, γνωστή με το όνομα Μεγάλη Λευκή Κηλίδα, καλύπτει ένα μέρος της επιφάνειάς του. Αυτό το φαινόμενο φαίνεται να συμπίπτει με το ηλιοστάσιο του βορείου ημισφαιρίου του Κρόνου. Η τελευταία φορά που παρατηρήθηκε ήταν το 1990, όπως φαίνεται από φωτογραφίες του ΔΤΧ, ενώ είχε παρατηρηθεί το 1876, 1903, 1933 και 1960. Μία άλλη τεράστια καταιγίδα παρατηρήθηκε στον Κρόνο τον Δεκέμβριο του 2010 και τον Ιανουαρίου του 2011, η οποία περικύκλωσε όλο τον πλανήτη στο ύψος του 35 παραλλήλου.

Στον βόρειο πόλο του Κρόνου παρατηρήθηκε από τα Βόγιατζερ ένα μόνιμο χαρακτηριστικό εξάγωνων σύννεφων. Αντίθετα, στον νότιο πόλο ανακαλύφθηκε το 2006 από το Κασσίνι μία καταιγίδα με τη μορφή τυφώνα, στην οποία διαγράφεται καθαρά το "μάτι του κυκλώνα". Αυτό το γεγονός είναι αξιοσημείωτο διότι εκτός από τη Γη, το μάτι του κυκλώνα δεν είχε παρατηρηθεί σε κανένα άλλο πλανήτη.

Οι ακμές του εξαγώνου έχουν μήκος περίπου 13.800 χιλιόμετρα. Ολόκληρη η δομή περιστρέφεται σε 10 ώρες, 39 λεπτά και 24 δευτερόλεπτα, που είναι ίση με αυτή της εκπομπής ραδιοκυμάτων του Κρόνου και υπολογίζεται ότι είναι η ταχύτητα περιστροφής του εσωτερικού του πλανήτη.

Ο Κρόνος έχει ένα εγγενές μαγνητικό πεδίο με απλό, συμμετρικό σχήμα - ένα μαγνητικό δίπολο. Η δύναμή του στον ισημερινό είναι 0,2 γκάους (20 μT) δηλαδή είναι περίπου το ένα εικοστό εκείνης του πεδίου γύρω από τον Δία και ελαφρώς ασθενέστερη από το γήινο μαγνητικό πεδίο. Ως αποτέλεσμα η μαγνητόσφαιρα του Κρόνου είναι πολύ μικρότερη από τη μαγνητόσφαιρα του Δία και εκτείνεται ελαφρώς πέρα από την τροχιά του Τιτάνα. Πιθανότατα, το μαγνητικό πεδίο δημιουργείται με παρόμοιο τρόπο με αυτό του Δία, δηλαδή από τα ρεύματα στο στρώμα μεταλλικού υδρογόνου, το οποίο ονομάζεται δυναμό μεταλλικού υδρογόνου. Ομοίως με εκείνες των άλλων πλανητών, η μαγνητόσφαιρα είναι αποτελεσματική στο να εκτρέψει τα σωματίδια του ηλιακού ανέμου. Η μαγνητόσφαιρα του Κρόνου, όπως και της Γης, δημιουργεί σέλας.

Έχει επιβεβαιωθεί η ύπαρξη 83 δορυφόρων διαφόρων μεγεθών σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο, 53 από τους οποίους έχουν λάβει ονόματα. Ο μεγαλύτερος από αυτούς είναι ο Τιτάνας που είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος δορυφόρος στο Ηλιακό σύστημα και ο μοναδικός με πυκνή ατμόσφαιρα (αποτελούμενη από υδρογονάνθρακες και άζωτο). Αποτελεί το 90% της μάζας που περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο, συμπεριλαμβανομένων των δακτυλίων. Είναι μεγαλύτερος και από τον πλανήτη Ερμή. Το δεύτερο μεγαλύτερο φεγγάρι είναι η Ρέα, η οποία ενδέχεται να διαθέτει το δικό της ασθενές σύστημα δακτυλίων.

Οι εντυπωσιακοί δακτύλιοι γύρω από τον Κρόνο παρατηρήθηκαν για πρώτη φορά από τον Γαλιλαίο, ο οποίος, μη μπορώντας να εξηγήσει αυτό που έβλεπε, καθώς και το φαινόμενο της "εξαφάνισης" των δακτυλίων ανά περιόδους, νόμισε ότι επρόκειτο για τρία σώματα. Το φαινόμενο της "εξαφάνισης" εξήγησε το 1666 ο Ολλανδός αστρονόμος Κρίστιαν Χόυχενς, που εξήγησε ότι οι δακτύλιοι έμοιαζαν να εξαφανίζονται κάθε φορά που το επίπεδο πάνω στο οποίο βρίσκονται συνέπιπτε με το επίπεδο της παρατήρησής τους από τη Γη. Ο Χόυχενς ήταν επίσης ο πρώτος που εισήγαγε την υπόθεση πως οι δακτύλιοι δεν ήταν όλα στερεά σώματα αλλά αποτελούνταν από μικρότερα σώματα σε περιστροφή γύρω από τον πλανήτη.

Οι δακτύλιοι χωρίζονται σε πολλές περιοχές με κενά ανάμεσά τους λαμβάνοντας ονόματα γράμματα του λατινικού αλφαβήτου ξεκινώντας με τον εγγύτερο Α. Οι πιο εμφανείς (σε πλάτος) είναι οι δακτύλιοι Α και Β που είναι οι πιο φωτεινοί και ο δακτύλιος C που είναι πιο αμυδρός. Το γνωστότερο κενό μεταξύ των δακτυλίων είναι το χάσμα Κασσίνι που χωρίζει τον Α από τον Β δακτύλιο. Το ανακάλυψε ο Τζιοβάνι Κασσίνι τo 1675 από τον οποίο και έλαβε το όνομά του. Το 1837 ο αστρονόμος Γιόχαν Ένκε, παρατήρησε ένα μικρότερο κενό στη μέση περίπου του δακτυλίου A όπου και αυτό πήρε το όνομά του ( χάσμα Ένκε). Ο δακτύλιος Ε του Κρόνου αποτελείται από υλικό -πάγο νερού και οργανικές ενώσεις- που εκτινάσσεται από τον δορυφόρο Εγκέλαδο με τη μορφή πιδάκων.

Ο μεγαλύτερος σε πλάτος δακτύλιος του Κρόνου ανακαλύφθηκε το 2009 από το τηλεσκόπιο Spitzer της NASA. Η μέγιστη διάμετρός του είναι 20 φορές η διάμετρος του Κρόνου. Απέχει από τον πλανήτη σχεδόν 6 εκατομμύρια χιλιόμετρα ενώ εκτείνεται προς τα έξω άλλα 12 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Είναι διάχυτος, καθώς αποτελείται κατά κύριο λόγο από σωματίδια σκόνης και πάγου, και δεν διακρίνεται στο ορατό φως, εκπέμπει όμως υπέρυθρη ακτινοβολία. Ο δακτύλιος βρίσκεται στην περιοχή που κινείται ένας από τους πιο απομακρυσμένους δορυφόρους του Κρόνου, η Φοίβη. Ο δακτύλιος δημιουργήθηκε από υλικό του δορυφόρου, ενώ θεωρείται υπεύθυνος και για τη μαύρη κηλίδα του δορυφόρου Ιαπετού.

Η προέλευση των δακτυλίων δεν είναι πλήρως γνωστή. Πιστεύεται ότι δημιουργήθηκαν από μεγάλους δορυφόρους (φεγγάρια) που περιστρέφονταν γύρω από τον πλανήτη και θρυμματίστηκαν από την πρόσκρουσή τους με κομήτες και μετεωροειδείς. Η σύνθεση των δακτυλίων αφορά κυρίως σημαντικές ποσότητες πάγου νερού. Κομμάτια πάγου δείχνουν να περιστρέφονται μαζί με θραύσματα μετάλλων, κόκκους σκόνης και κομμάτια βράχων. Ακόμη έχει παρατηρηθεί ότι οι δακτύλιοι είναι σχετικά ασταθείς στην πυκνότητα και την περιστροφή τους, κι αυτό σημαίνει αφενός ότι δημιουργήθηκαν σχετικά "πρόσφατα" (μιλώντας με αστρονομικές χρονικές κλίμακες) και αφετέρου ότι κάποια στιγμή θα διαλυθούν.

Σύμφωνα με τις τελευταίες παρατηρήσεις του Κασσίνι συμπεραίνεται πως οι συχνές αλλαγές που παρατηρούνται στη μορφολογία του δακτυλίου F του Κρόνου, οποίος βρίσκεται περί τα 3.400 χλμ πέρα από τον δακτύλιο Α, οφείλονται στη βαρυτική έλξη που ασκούν σε αυτόν τα "περαστικά" φεγγάρια Πανδώρα και Προμηθέας, που περιφέρονται στην ίδια απόσταση με τον δακτύλιο, και είναι υπεύθυνα για τη διατήρηση της συνοχής του. Ακόμα παρατηρήσεις που έγιναν πρόσφατα κατά τη διάρκεια της ισημερίας του Κρόνου, οπότε το επίπεδο των δακτυλίων ευθυγραμμίστηκε με τον ήλιο, δείχνουν πως, καθώς περνούν δίπλα από τους δακτυλίους, τα φεγγάρια παρασέρνουν υλικό πάνω από το επίπεδο του δακτυλίου, έως και σε ύψος μερικών χιλιομέτρων.

Υπάρχουν τρεις κύριες φάσεις της παρατήρησης και της εξερεύνησης του Κρόνου. Κατά την πρώτη εποχή στην αρχαιότητα πριν από την εφεύρεση του τηλεσκοπίου οι παρατηρήσεις γίνονταν με γυμνό μάτι. Αρχίζοντας από το 17ο αιώνα, έχουν γίνει σταδιακά όλο και περισσότερο προηγμένες τηλεσκοπικές παρατηρήσεις από τη Γη. Ο άλλος τρόπος είναι η επίσκεψη από τα διαστημικά οχήματα, είτε με τροχιά είτε με προσωρινή προσέγγιση. Στον 21ο αιώνα, έχουν συνεχιστεί οι παρατηρήσεις από τη Γη (ή από τη γη ή σε τροχιά γύρω από παρατηρητήρια), και από το διαστημικό όχημα Κασσίνι που βρέθηκε σε τροχιά για 13 έτη γύρω από τον Κρόνο. Η αποστολή ολοκληρώθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2017, όταν το Κασσίνι εισέβαλε στην ανώτερη ατμόσφαιρα του Κρόνου με αποτέλεσμα να αποτεφρωθεί, μετά από σχεδόν 20 έτη παραμονής στο διάστημα. Η αυτοκαταστροφή του οχήματος προγραμματίστηκε με σκοπό να προφυλαχτούν από μολύνσεις οι δορυφόροι του Κρόνου, οι οποίοι ενδέχεται να προσφέρουν βιώσιμες συνθήκες για γήινα μικρόβια που μεταφέρθηκαν με το διαστημικό όχημα.

Οι περισσότερες σύγχρονες παρατηρήσεις του πλανήτη Κρόνου γίνονται από το μη επανδρωμένο διαστημικό όχημα Κασσίνι, που από το 2004 έως το 2017 βρέθηκε σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο και εξερεύνησε αυτόν και τους δορυφόρους του.

Η πρώτη διαστημοσυσκευή που πλησίασε τον Κρόνο ήταν το , το 1979. Μετέδωσε εντυπωσιακές φωτογραφίες των δακτυλίων, παρατήρησε τη μαγνητόσφαιρα του πλανήτη και ανακάλυψε μερικούς μικρούς δορυφόρους.

Το σύστημα του Κρόνου εξερευνήθηκε επίσης από τις δίδυμες διαστημοσυσκευές Βόγιατζερ 1 και Βόγιατζερ 2, τον Νοέμβριο του 1980 και τον Αύγουστο του 1981, αντίστοιχα. Ο Βόγιατζερ 1 παρατήρησε κυρίως τον δορυφόρο Τιτάνα, που συγκέντρωνε το ενδιαφέρον των επιστημόνων ως ο μόνος δορυφόρος του ηλιακού συστήματος με ατμόσφαιρα. Διαπιστώθηκε όμως ότι τίποτα δεν ήταν ορατό κάτω από την πυκνή του ατμόσφαιρα, και στη συνέχεια αλλάζοντας πορεία η διαστημοσυσκευή κατευθύνθηκε έξω από το Ηλιακό σύστημα. Ο Βόγιατζερ 2 παρατήρησε και τους υπόλοιπους δορυφόρους, καθώς και τον ίδιο τον πλανήτη, και συνέχισε για τον πλανήτη Ουρανό.

Ο πλανήτης Κρόνος περιλαμβάνεται στους λεγόμενους ναυτιλιακούς πλανήτες, οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη σε μετρήσεις για τις ανάγκες επίλυσης προβλημάτων προσδιορισμού γεωγραφικού στίγματος.

1. ↑ Seidelmann, P. Kenneth; Archinal, B. A.; A'hearn, M. F.; et al. (2007). . 3,0 "Report of the IAU/IAGWorking Group on cartographic coordinates and rotational elements: 2006". Celestial Mech. Dyn. Astr. 90: 155-180. doi:10.1007/s10569-007-9072-y http://adsabs.harvard.edu/doi/10.1007/s10569-007-9072-y.3,1 3,2 3,3

2. ↑ Refers to the level of 1 bar atmospheric pressure

3. ↑ 6,00 6,01 6,02 6,03 6,04 6,05 6,06 6,07 6,08 6,09

4. ↑ 'Nature' (Saturn's fast spin determined from its gravitational field and oblateness). Nature. 2015-02-02.

5. Schmude Jr., Richard W.; Hallsworth Jr., William (2001). . ↑ Shorter Communications: Wideband photoelectric magnitude measurements of Saturn in 2000. 59. Georgia Journal of Science, σελ. 123-127. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-07-30https://web.archive.org/web/20170730113517/http://www.freepatentsonline.com/article/Georgia-Journal-Science/79087025.html . Ανακτήθηκε στις 2017-10-27.

6. ↑ "New Moon Alert: Ανακαλύφθηκαν 20 νέοι δορυφόροι του Κρόνου". www.news247.gr. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2019.

7. ↑ Melosh, H. Jay (2011). Planetary Surface Processes. Cambridge Planetary Science. 13. Cambridge University Press. σελ. 5. ISBN 0-521-51418-5.

8. ↑ Erik Gregersen, επιμ. (2010). Outer Solar System: Jupiter, Saturn, Uranus, Neptune, and the Dwarf Planets. The Rosen Publishing Group. σελ. 119. ISBN 1615300147.

9. ↑ "Saturn - The Most Beautiful Planet of our solar system". Preserve Articles. 23 Ιανουαρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2011.

10. ↑ Fortney, Jonathan J.; Nettelmann, Nadine (Μάιος 2010). "The Interior Structure, Composition, and Evolution of Giant Planets". 15,0 Space Science Reviews 152 (1-4): 423-447. doi:10.1007/s11214-009-9582-x. Bibcode: 2010SSRv..152..423F.15,1

11. ↑ 16,0 Guillot, Tristan· Atreya, Sushil· Charnoz, Sébastien· και άλλοι. (2009). "Saturn's Exploration Beyond Cassini-Huygens". Στο: Dougherty, Michele K.· Esposito, Larry W.· Krimigis, Stamatios M. Saturn from Cassini-Huygens. Springer Science+Business Media B.V. σελ. 745. arXiv:0912.2020  . Bibcode:2009sfch.book..745G. doi:10.1007/978-1-4020-9217-6_23. ISBN 978-1-4020-9216-9. 16,1 16,2

12. Fortney, Jonathan J. (2004). "Looking into the Giant Planets". ↑ Science 305 (5689): 1414-1415. doi:10.1126/science.1101352. PMID 15353790.

13. Saumon, D.; Guillot, T. (Ιούλιος 2004). "Shock Compression of Deuterium and the Interiors of Jupiter and Saturn". ↑ The Astrophysical Journal 609 (2): 1170-1180. doi:10.1086/421257. Bibcode: 2004ApJ...609.1170S.

14. ↑ Faure, Gunter· Mensing, Teresa M. (2007). Introduction to planetary science: the geological perspective. Springer. σελ. 337. ISBN 1-4020-5233-2.

15. ↑ de Pater, Imke· Lissauer, Jack J. (2010). Planetary Sciences (2η έκδοση). Cambridge University Press. σελίδες 254-255. ISBN 0-521-85371-0.

16. Kramer, Miriam (2013-10-09). . ↑ "Diamond Rain May Fill Skies of Jupiter and Saturn". Space.com https://www.space.com/23135-diamond-rain-jupiter-saturn.html . Ανακτήθηκε στις 2017-08-27.

17. Kaplan, Sarah (2017-08-25). . ↑ "It rains solid diamonds on Uranus and Neptune". The Washington Post https://www.washingtonpost.com/news/speaking-of-science/wp/2017/08/25/it-rains-solid-diamonds-on-uranus-and-neptune/ . Ανακτήθηκε στις 2017-08-27.

18. ↑ Saturn Αρχειοθετήθηκε 2013-02-23 στο Wayback Machine.. Universe Guide. Retrieved 29 March 2009.

19. Guillot, Tristan (1999). "Interiors of Giant Planets Inside and Outside the Solar System". ↑ Science 286 (5437): 72-77. doi:10.1126/science.286.5437.72. PMID 10506563. Bibcode: 1999Sci...286...72G.

20. Courtin, R.; Gautier, D.; Marten, A.; Bezard, B. (1967). "The Composition of Saturn's Atmosphere at Temperate Northern Latitudes from Voyager IRIS spectra". ↑ Bulletin of the American Astronomical Society 15: 831. Bibcode: 1983BAAS...15..831C.

21. ↑ Guerlet, S.; Fouchet, T.; Bézard, B. (Νοέμβριος 2008). Charbonnel, C.; Combes, F.; Samadi, R., επιμ. "Ethane, acetylene and propane distribution in Saturn's stratosphere from Cassini/CIRS limb observations". 30,0 SF2A-2008: Proceedings of the Annual meeting of the French Society of Astronomy and Astrophysics: 405. Bibcode: 2008sf2a.conf..405G.30,1

22. ↑ Saturn Αρχειοθετήθηκε 2012-04-26 στο Wayback Machine.. Universe Guide. Ανακτήθηκε 29 Μαρτίου 2009.

23. Courtin, R.; Gautier, D.; Marten, A.; Bezard, B. (1967). . ↑ "The Composition of Saturn's Atmosphere at Temperate Northern Latitudes from Voyager IRIS spectra". Bulletin of the American Astronomical Society 15 http://adsabs.harvard.edu/abs/1983BAAS...15..831C . Ανακτήθηκε στις 2007-02-04.

24. ↑ S. Pérez-Hoyos· A. Sánchez-Lavega· R.G. Frenchb· J.F. Rojas (2005). "Saturn's cloud structure and temporal evolution from ten years of Hubble Space Telescope images (1994-2003)" (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 8 Αυγούστου 2007. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2007.

25. ↑ Mark Kidger (1992). "The 1990 Great White Spot of Saturn". Στο: Patrick Moore. 1993 Yearbook of Astronomy. London: W.W. Norton & Company. σελίδες 176-215.

26. ↑ "NASA Sees into the Eye of a Monster Storm on Saturn". NASA. 9 Νοεμβρίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2006.

27. ↑ 45,0 45,1

28. ↑ Serge Brunier (2005). Solar System Voyage. Cambridge University Press. σελ. 164.

29. ↑ "Άγνωστος παρέμενε μέχρι σήμερα ο μεγαλύτερος δακτύλιος του Κρόνου". in.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Οκτωβρίου 2009.

30. ↑ Greicius, Tony (29 Αυγούστου 2017). "Saturn Plunge Nears for Cassini Spacecraft". NASA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2019.

# data[].attributes.attachment_link.title
Κρόνος (πλανήτης) - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο πλανήτης Κρόνος Ανακάλυψη Ανακαλύφθηκε από Άγνωστος Έτος ανακάλυψης Προϊστορικοί χρόνοι Χαρακτηριστικά τροχιάς [1] Αφήλιο 1.513.325.783 km (10,11595804 AU) Περιήλιο 1.353.572.956 km (9,04807635 AU) Ημιάξονας τροχιάς 1.433.449.370 km (9,5820172 AU) Εκκεντρότητα 0,055723219 Περίοδος περιφοράς 10.832,327 ημέρες (29,657296 χρόνια)[2] Συνοδική Περίοδος 378,09 ημέρες Μέση Ταχύτητα Τροχιάς 9,69 km/s Κλίση 2,485240° ως

# data[].attributes.attachment_caption
Ευχαριστούμε την Ευλαλία μας που μας το έφερε στο σχολείο!

# data[].attributes.headline
Παζλ στο σχολείο!

# data[].attributes.subject
Παζλ στο σχολείο!

# data[].attributes.headline
Πλανήτης Δίας 

# data[].attributes.subject
Πλανήτης Δίας 

# data[].attributes.body
Ο Δίας θεωρείται ο μεγαλύτερος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος και πλέον μετρά ακόμα μια πρωτιά μεταξύ άλλων:

έχει και τα περισσότερα φεγγάρια.

Συγκεκριμένα, 12 νέα φεγγάρια ανακαλύφθηκαν σε τροχιά γύρω από τον Δία, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό τους από 80 σε 92.

Έτσι ο Δίας εκτόπισε τον Κρόνο που επιβεβαιωμένα έχει 83 φεγγάρια να περιστρέφονται γύρω του.

Τα νεοανακαλυφθέντα φεγγάρια είναι μικρά, με πλάτος που κυμαίνεται από 1 έως 3,2 χιλιόμετρα ενώ τα περισσότερα από αυτά έχουν ευρείες τροχιές περιστροφής.

Τα εννέα από τα 12 φεγγάρια χρειάζονται περισσότερες από 550 ημέρες για να περιστραφούν γύρω από τον πλανήτη. Αυτά τα μακρινά φεγγάρια περιφέρονται επίσης γύρω από τον Δία με ανάδρομη κίνηση, δηλαδή κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση της περιστροφής του εν λόγω πλανήτη.

Οι μακρινές και ανάδρομες τροχιές τους σημαίνει πιθανότατα ότι τα αντικείμενα αυτά ήταν κάποτε αστεροειδείς που «πιάστηκαν» από τη βαρύτητα του Δία, σύμφωνα με τον ερευνητή που τα εντόπισε.

Εξαιτίας της δηλητηριώδης σύνθεσης της ατμόσφαιρας του Δία σε υδρογόνο, ήλιο, μεθάνιο και αμμωνίας, δεν θα ήταν δυνατόν να αναπνεύσετε αν βρισκόσασταν στον γίγαντα των πλανητών. Παρόλα αυτά, ακόμα και αν προσπαθούσατε να πάτε εκεί με κάποιο είδος στολής, θα αντιμετωπίζατε δυσκολία στο περπάτημα, λόγω της μεγάλης μάζας του πλανήτη και της ισχυρότατης βαρύτιμης έλξης.

Ο Δίας έχει έναν δυναμικά εξελισσόμενο καιρό με δομές νεφών που αλλάζουν μέσα σε χρονικό διάστημα ακόμα και λίγων ωρών. Οι διαταραχές της ατμόσφαιρας του δημιουργούν ανοιχτές και σκούρες ραβδώσεις που αποτελούν και το χαρακτηριστικό της εμφάνισής του, αποτέλεσμα της διαφορικής περιστροφής. Η περίφημη ερυθρά κηλίδα του, ιδιαίτερα, δεν είναι παρά μία φοβερή καταιγίδα, με πλάτος τρεις φορές το πλάτος της Γης και η οποία υπάρχει τα τελευταία 300 χρόνια. Πολλές καταιγίδες σαρώνουν την επιφάνεια του Δία για εβδομάδες ολόκληρες και προκαλούνται από την ηλιακή θερμότητα, καθώς αέρια εκτινάσσονται από το εσωτερικό του και παγιδεύονται στις ζώνες ισχυρών ανέμων αντίθετων διευθύνσεων

# data[].attributes.headline
Πλανήτης Άρης- βίντεο από τον Δημήτρη

# data[].attributes.subject
Πλανήτης Άρης- βίντεο από τον Δημήτρη

# data[].attributes.attachment_link.title
Πλανήτης Άρης

# data[].attributes.headline
Κυκλική τροχιά των πλα

# data[].attributes.body
Κυκλική τροχιά των πλανητών με βιωματικό τρόπο, χρησιμοποιώντας μπαλόνια διαφορετικών χρωμάτων. Μουσική, the planets Gustav Holst.

# data[].attributes.headline
Ζωγραφίζω με στενσιλ τ

# data[].attributes.body
Ζωγραφίζω με στενσιλ το διάστημα.

# data[].attributes.headline
Κατασκευή αυτοσχέδιου πυραύλου από τη Nasa

# data[].attributes.subject
Κατασκευή αυτοσχέδιου πυραύλου από τη Nasa

# data[].attributes.headline
Ορφέας Γκιταρακος

# data[].attributes.subject
Ορφέας Γκιταρακος

# data[].attributes.body
Εργασία στο σπίτι με τους Πλανήτες.

# data[].attributes.headline
ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΑ ΚΡΟΝΟΥ-Κωνσταντίνος Ευδόκης

# data[].attributes.subject
ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΑ ΚΡΟΝΟΥ-Κωνσταντίνος Ευδόκης

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΔιαστημόΦατσες

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιατί ο Κρόνος έχει δαχτυλίδια;

# data[].attributes.headline
Αναγραμματισμός

# data[].attributes.subject
Αναγραμματισμός

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Wordwall - Δημιουργήστε καλύτερα μαθήματα γρηγορότερα

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ΕΡΜΗΣ - ΕΡΜΗΣ, ΑΦΡΟΔΙΤΗ - ΑΦΡΟΔΙΤΗ, ΑΡΗΣ - ΑΡΗΣ, ΔΙΑΣ - ΔΙΑΣ, ΚΡΟΝΟΣ - ΚΡΟΝΟΣ, ΟΥΡΑΝΟΣ - ΟΥΡΑΝΟΣ, ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ - ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ, ΗΛΙΟΣ - ΗΛΙΟΣ, ΑΣΤΕΡΙ - ΑΣΤΕΡΙ, ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΟ - ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΟ, ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΗΣ - ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΗΣ, Η ΓΗ - Η ΓΗ,

# data[].attributes.attachment_link.title
ΗΛΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

# data[].attributes.attachment_link.description
ΕΡΜΗΣ - ΕΡΜΗΣ, ΑΦΡΟΔΙΤΗ - ΑΦΡΟΔΙΤΗ, ΑΡΗΣ - ΑΡΗΣ, ΔΙΑΣ - ΔΙΑΣ, ΚΡΟΝΟΣ - ΚΡΟΝΟΣ, ΟΥΡΑΝΟΣ - ΟΥΡΑΝΟΣ, ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ - ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ, ΗΛΙΟΣ - ΗΛΙΟΣ, ΑΣΤΕΡΙ - ΑΣΤΕΡΙ.

# data[].attributes.body
ΠΛΑΝΗΤΕΣ Κ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το ηλιακό μας σύστημα αποτελείται από τον ήλιο και 8 πλανήτες: τον Ερμή, την Αφροδίτη, τη Γη, τον Άρη, το Δία, τον Κρόνο, τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα. Όπως θα δείτε και παρακάτω όλων τα ονόματα προέρχονται από την αρχαία ελληνική μυθολογία.

Ο Ήλιος είναι αστέρας του ηλιακού συστήματος και το λαμπρότερο σώμα του ουρανού. Είναι τόσο φωτεινός ώστε δεν επιτρέπει κατά τη διάρκεια της ημέρας σε άλλα ουράνια σώματα να εμφανίζονται.

Ο Ερμής είναι ο πλησιέστερος στον Ήλιο πλανήτης και ο μικρότερος στο ηλιακό μας σύστημα. Το όνομά του προέρχεται από το Ολύμπιο ελληνικό θεό της μυθολογίας Ερμή. Ο ίδιος ήταν αγγελιαφόρος των θεών, οδηγός των νεκρών στον Άδη, προστάτης των κλεφτών, των τυχερών παιχνιδιών και του εμπορίου.

Ο πλανήτης Αφροδίτη αποτελεί το πιο λαμπρό αντικείμενο στον νυκτερινό ουρανό μετά τον Ήλιο και τη Σελήνη. Ονομάζεται και Αυγερινός η Αποσπερίτης. Είναι προφανής ο λόγος που δόθηκε το όνομα της πιο λαμπερής θεάς στο συγκεκριμένο πλανήτη αφού η θεά Αφροδίτη κατά τη μυθολογία ήταν η προσωποποίηση της ομορφιάς και προστάτιδα του έρωτα.

Η Γη είναι ο μοναδικός πλανήτης που γνωρίζουμε ότι υπάρχει ζωή. Είναι ο 3ος πλανήτης σε απόσταση από τον Ήλιο. Έχει φυσικό δορυφόρο τη Σελήνη. Η λέξη Γη προέρχεται από το όνομα της αρχαιοελληνικής θεάς Γαία.

Ο Άρης είναι ο 4ος σε απόσταση από τον Ήλιο πλανήτης. Λέγεται και "ερυθρός πλανήτης" εξαιτίας του κόκκινου χρώματός του. Το όνομά του προέρχεται από τον Ολύμπιο θεό του πολέμου Άρη.

Ο Δίας είναι ο μεγαλύτερος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος και 5ος σε απόσταση από τον Ήλιο πλανήτης. Είναι τόσο μεγάλος που θα μπορούσε στο εσωτερικό του να περιλάβει όλους τους πλανήτες. Ο ίδιος ανήκει στους 4 αέριους γίγαντες πλανήτες. Το όνομά του προέρχεται από τον αρχαίο θεό Δία που σύμφωνα με τη μυθολογία ήταν ο πατέρας των θεών και των ανθρώπων, δυνατότερος και σπουδαιότερος όλων των θεών και των μυθολογικών όντων.

Ο Κρόνος είναι ο 6ος πλανήτης σε απόσταση από τον Ήλιο. Ανήκει και αυτός στους 4 αέριους γίγαντες. Το όνομά του προέρχεται από τον τιτάνα Κρόνο που όπως περιγράφεται στην αρχαία ελληνική μυθολογία σχετίζεται με τη λέξη χρόνος.

Ο Ουρανός είναι ο 7ος σε απόσταση από τον Ήλιο πλανήτης. Ανήκει και αυτός στους 4 αέριους γίγαντες. Το όνομά του προέρχεται από την αρχαία ελληνική θεότητα του ουρανού και ήταν πατέρας του Κρόνου και παππούς του Δία.

Ο Ποσειδώνας είναι ο 8ος κατά σειρά απόστασης πλανήτης από τον Ήλιο και είναι ο τελευταίους από τους 4 αέριους γίγαντες. Σύμβολό του είναι η τρίαινα. Με ισχυρό τηλεσκόπιο μοιάζει με πράσινο δίσκο. Είναι ο πρώτος πλανήτης που βρέθηκε με μαθηματική πρόβλεψη και όχι από εμπειρικές παρατηρήσεις που έκαναν μέχρι τότε. Το όνομά του προέρχεται από το θεό Ποσειδώνα που ήταν θεός της θάλασσας, των ποταμών, των πηγών και γενικότερα του νερού.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
επιστημονικά

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εκπαιδευτικά

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
οι πλανητεσ και η μυθολογια

# data[].attributes.attachment_link.title
ΟΙ ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΚΑΙ Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ - 4M Toys

# data[].attributes.attachment_link.description
Το ηλιακό μας σύστημα αποτελείται από τον ήλιο και 8 πλανήτες: τον Ερμή, την Αφροδίτη, τη Γη, τον Άρη, το Δία, τον Κρόνο, τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα. Όπως θα δείτε και παρακάτω όλων τα ονόματα προέρχονται από την αρχαία ελληνική μυθολογία.

# data[].attributes.headline
Φυσάμε δυνατά, πετάει ο πύραυλος!

# data[].attributes.subject
Φυσάμε δυνατά, πετάει ο πύραυλος!

# data[].attributes.headline
Προστασία από τον ήλιο

# data[].attributes.subject
Προστασία από τον ήλιο

# data[].attributes.attachment_link.title
Μια ιστορία για τον ήλιο

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο Ήλιος Το Αστέρι του ηλιακού μας συστήματος

# data[].attributes.headline
Μελετάμε τον Ήλιο

# data[].attributes.subject
Μελετάμε τον Ήλιο

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
A star is a hot, glowing ball of gas. When you look up in the night sky, you can see countless twinkling stars. Can you see any stars during the daytime? Of course! The light of daytime comes from our closest star: the Sun.

Just how close is the Sun to Earth? Way, way closer than other stars, but still pretty far away. It's approximately 93 million miles away from Earth. That's 400 times farther than the distance between Earth and the Moon!

However, it's a good thing that Earth isn't too close to the Sun. If we were too close, it would be way too hot to live here. The Sun's surface is very hot, and its atmosphere is even hotter. And the Sun's core is the hottest part of all, at a sizzling 27 million degrees Fahrenheit!

Our Sun is about 100 times wider than Earth, but it is just an average sized star. Astronomers have found some stars that are 100 times bigger than the Sun and others that are 10 times smaller.

The Sun is also right in the middle of its lifecycle. Right now, our Sun is in a stage called yellow dwarf. It is about 4.5 billion years old. In another 5 billion years the Sun will become a big, cool star called a red giant. A few billion years after that, it will become a small white dwarf star. It will shrink to around the same size as Earth, but it will weigh 20,000 times more.

But even though our Sun is kind of an ordinary star, there are also a few things that make our Sun quite special. For example...

We can't live without the Sun!

Life on Earth depends on the Sun. Here are just a few reasons why:

The Sun's gravity holds our entire solar system together. Our solar system is even named after the Sun (the Latin word for Sun is "sol").

Heat from the Sun makes Earth warm enough to live on.

Without light from the Sun, there would be no plants or animals-and, therefore, no food and we wouldn't exist.

Heat and light might be important for life on Earth, but the Sun sends other stuff, too. The Sun sends lots of other energy and small particles toward Earth. Earth's protective magnetic field and atmosphere shields us from most of the energy and particles. But sometimes a big stream of these particles reaches Earth and interacts with the gases at the outer edge of our atmosphere. This causes streams of light in the sky, called auroras.

The Sun's Neighbors

In our solar system, the closest planet to the Sun is Mercury. Our Sun's closest star neighbor is called Proxima Centauri. It is approximately 4 light-years away.

What does the Sun look like?

First of all, you should never look directly at the Sun without very special protective eyewear. But NASA has many great pictures of the Sun for you to look at! Scientists use telescopes with filters to capture images of the Sun. These images help us learn about our star. The photo below was taken by a NASA spacecraft called the Solar Dynamics Observatory.

Have any spacecraft visited the Sun?

A spacecraft would easily burn up if it tried to fly into the Sun. However, NASA's Parker Solar Probe is flying closer than any other robotic explorer ever has. It will be flying inside the Sun's atmosphere, or corona. This spacecraft will help us learn more about how the Sun works and how solar activity starts. This helps us to be more prepared!

More fun facts about the Sun!

The Sun goes through ups and downs in activity like solar flares. It gets more active with more sunspots and then less active over a period of 11 years. This is called the solar cycle.

The Sun has been getting slowly brighter since it was born. A couple of billions of years ago, the Sun was a little dimmer than it is now.

The Sun contains almost ALL of the material in our solar system. 99% of it. All the planets, asteroids and comets add up to less than 1% of the total.

The Sun is so far away that it takes light about 8 minutes and 20 seconds for it to get to us - and light is the fastest thing in the universe.

For more information visit:
NASA Science

# data[].attributes.attachment_link.description
The light of daytime comes from our closest star: the Sun. Learn more about it!

# data[].attributes.headline
Το ηλιακό μας σύστημα - Αχιλλέας

# data[].attributes.subject
Το ηλιακό μας σύστημα - Αχιλλέας

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Μαθαίνουμε κι αλλιώς

# data[].attributes.attachment_link.title
Το Ηλιακό μας σύστημα - Εκπαιδευτικό βίντεο - Μαθαίνουμε κι αλλιώς !!!

# data[].attributes.headline
Ο Δίας, ο αγαπημένος πλανητης της Μαίρης. 

# data[].attributes.subject
Ο Δίας, ο αγαπημένος πλανητης της Μαίρης. 

# data[].attributes.body
Ο Δίας αποτελείται κυρίως από υδρογόνο, με το ένα τέταρτο της μάζας να είναι ήλιο. Μπορεί επίσης να έχει βραχώδη πυρήνα που αποτελείται από βαρύτερα στοιχεία.Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό είναι Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα, μια τεράστια καταιγίδα που είναι γνωστό ότι υπήρχε τουλάχιστον από τον 17ο αιώνα, οπότε και παρατηρήθηκε για πρώτη φορά με τηλεσκόπιο

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο Δίας και η συγκλονιστική ανακάλυψη του Γαλιλαίου | Astronio (#1)

# data[].attributes.body
Στη Παρασκεή αρέσει ο πλανήτης Άρης γιατί είναι κοντά στη γη και έχει και νερό .

# data[].attributes.headline
Μέρα - Νύχτα

# data[].attributes.subject
Μέρα - Νύχτα

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ψηφιακή Τάξη

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο άξονας και  η περιστροφή της Γης - Ημέρα & Νύχτα

# data[].attributes.headline
Ο πλανήτης Άρης από την Παρασκευή

# data[].attributes.subject
Ο πλανήτης Άρης από την Παρασκευή

# data[].attributes.body
Της αρέσει ο πλανήτης Άρης γιατί είναι κόκκινος,είναι κοντά στη γη και έχει και νερό.

# data[].attributes.attachment_link.title
Πλανήτης Άρης

# data[].attributes.headline
Ταξιδέψαμε «Από τη Γη 

# data[].attributes.body
Ταξιδέψαμε «Από τη Γη στη Σελήνη» παρέα με τον Αντώνη Παπαθεοδούλου!

# data[].attributes.headline
Κατασκευή για την κατανόηση της εναλλαγής μέρας- νύχτας

# data[].attributes.subject
Κατασκευή για την κατανόηση της εναλλαγής μέρας- νύχτας

# data[].attributes.headline
Διάστημα στα Αγγλικά!

# data[].attributes.subject
Διάστημα στα Αγγλικά!

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
The Singing Walrus - English Songs For Kids

# data[].attributes.attachment_link.title
Sun, Moon, and Stars | The Singing Walrus | Songs for kids

# data[].attributes.headline
Παιχνίδια με αριθμούς! 

# data[].attributes.subject
Παιχνίδια με αριθμούς! 