# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Euterpe, muza poezji lirycznej i gry na aulosie, oprawa rzeźbiarska fontanny ściennej, Sanssouci

Występowanie

mitologia grecka

Atrybuty

aulos, flet

Siedziba

Parnas

Rodzina

Ojciec

Zeus

Matka

Mnemosyne

Rodzeństwo

Erato,
Kalliope,
Klio,
Melpomene,
Polihymnia,
Talia,
Terpsychora,
Urania

Była jedną spośród dziewięciu muz olimpijskich (przebywały na Olimpie), które należały do orszaku Apollina (Apollon Musagetes), ich przewodnika. Wraz ze swoimi siostrami uświetniała śpiewem biesiady bosko-ludzkie (m.in. zaślubiny Tetydy i Peleusa oraz Harmonii i Kadmosa), a także uczty olimpijskie samych bogów.

W sztuce przedstawiana jest zwykle jako kobieta z aulosem (lub fletem) - atrybutem symbolizującym dziedzinę sztuki, której patronowała.

Imieniem muzy nazwano jedną z planetoid - (27) Euterpe oraz rodzaj palm z rodziny arekowatych - euterpa ( Euterpe).

Bibliografia

Aaron J. Atsma: Euterpe. theoi.com. [dostęp 2010-02-01]. .

Euterpe. mythindex.com. [dostęp 2010-01-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-04-13)]. .

Hezjod: Narodziny bogów (Theogonia); Prace i dni; Tarcza. Warszawa: Prószyński i S-ka, 1999. ISBN 83-7255-040-9 .

Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003, s. 294. ISBN 83-7399-022-4 .

Mała encyklopedia kultury antycznej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990, s. 246. ISBN 83-01-03529-3 .

Carlos Parada: Euterpe (Muses). maicar.com. [dostęp 2010-09-29]. .

Oskar Seyffert: Dictionary of Classical Antiquities, 1894, s. 405: Muses. ancientlibrary.com. [dostęp 2011-03-21]. .

William Smith: A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology: Euterpe. perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-07]. .

Harry Thurston Peck: Harpers Dictionary of Classical Antiquities, 1898: Euterpé. perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-07]. .

# data[].attributes.attachment_link.title
Euterpe (mitologia) - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Euterpe, muza poezji lirycznej i gry na aulosie, oprawa rzeźbiarska fontanny ściennej, Sanssouci Występowanie mitologia grecka Atrybuty aulos, flet Siedziba Parnas Rodzina Ojciec Zeus Matka Mnemosyne Rodzeństwo Erato, Kalliope, Klio, Melpomene, Polihymnia, Talia, Terpsychora, Urania Była jedną spośród dziewięciu muz olimpijskich (przebywały na Olimpie), które należały do orszaku Apollina (Apollon Musagetes), ich przewodnika.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
-

bogini muza poezji miłosnej

-

Erato, muza poezji miłosnej, marmurowa kopia rzymska z II wieku n.e. według oryginału greckiego, Muzeum Pio-Clementino ( Muzea Watykańskie)

Występowanie

mitologia grecka

Atrybuty

kitara, cytra

Siedziba

Parnas

Rodzina

Ojciec

Zeus

Matka

Mnemosyne

Rodzeństwo

Euterpe,
Kalliope,
Klio,
Melpomene,
Polihymnia,
Talia,
Terpsychora,
Urania

Była jedną spośród dziewięciu muz olimpijskich (przebywały na Olimpie), które należały do orszaku Apollina (Apollon Musagetes), ich przewodnika. Wraz ze swoimi siostrami uświetniała śpiewem biesiady bosko-ludzkie (m.in. zaślubiny Tetydy i Peleusa oraz Harmonii i Kadmosa), a także uczty olimpijskie samych bogów.

W sztuce przedstawiana jest zwykle jako kobieta z kitarą (lub cytrą) - atrybutem symbolizującym dziedzinę sztuki, której patronowała.

Imieniem muzy nazwano jedną z planetoid - (62) Erato oraz rodzaj roślin z rodziny astrowatych - Erato.

Bibliografia

Aaron J. Atsma: Erato. theoi.com. [dostęp 2010-01-29]. .

Erato. mythindex.com. [dostęp 2010-01-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-21)].

Hezjod: Narodziny bogów (Theogonia); Prace i dni; Tarcza. Warszawa: Prószyński i S-ka, 1999. ISBN 83-7255-040-9 .

Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003, s. 286. ISBN 83-7399-022-4 .

Mała encyklopedia kultury antycznej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990, s. 235. ISBN 83-01-03529-3 .

Oskar Seyffert: Dictionary of Classical Antiquities, 1894, s. 405: Muses. ancientlibrary.com. [dostęp 2011-03-21]. .

William Smith: A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology: Erato. perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-04]. .

Harry Thurston Peck: Harpers Dictionary of Classical Antiquities, 1898: Erato. perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-04]. .

# data[].attributes.attachment_link.title
Erato (muza) - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
bogini muza poezji miłosnej - Erato, muza poezji miłosnej, marmurowa kopia rzymska z II wieku n.e. według oryginału greckiego, Muzeum Pio-Clementino ( Muzea Watykańskie) Występowanie mitologia grecka Atrybuty kitara, cytra Siedziba Parnas Rodzina Ojciec Zeus Matka Mnemosyne Rodzeństwo Euterpe, Kalliope, Klio, Melpomene, Polihymnia, Talia, Terpsychora, Urania Była jedną spośród dziewięciu muz olimpijskich (przebywały na Olimpie), które należały do orszaku Apollina (Apollon Musagetes), ich przewodnika.

# data[].attributes.headline
Agnieszka Osiecka Kochankowie z ulicy Kamiennej (tekst)

# data[].attributes.subject
Agnieszka Osiecka Kochankowie z ulicy Kamiennej (tekst)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tekst piosenki

Agnieszka Osiecka: Kochankowie z ulicy kamiennej

Tłumaczenie piosenki

Agnieszka Osiecka: Kochankowie z ulicy kamiennej

Oczy mają niebieskie i siwe,
dwuzłotówki w kieszeniach na kino,
żywią się chlebem i piwem,
marzną im ręce zimą:
Kochankowie z ulicy Kamiennej
pierścionków, kwiatów nie dają.
Kochankowie z ulicy Kamiennej
wcale Szekspira nie znają.
Kochankowie z ulicy Kamiennej.
Wieczorami na schodach i w bramach,
dotykają się ręce spierzchnięte,
trwają tak czasem aż do rana,
kiecki są stare i zmięte.
Kochankowie z ulicy Kamiennej
tramwajem jeżdżą w podróże.
Kochankowie z ulicy Kamiennej
boją się gliny i stróża.
Kochankowie z ulicy Kamiennej.
Aż dnia pewnego biorą pochodnie,
w pochód ruszają, brzydcy i głodni.
"Chcemy Romea - wrzeszczą dziewczyny -
my na Kamienną już nie wrócimy".
"My chcemy Julii - drą się chłopaki -
dajcie nam Julię zbiry, łajdaki".
Idą i szumią,
idą i krzyczą,
amor szmaciany płynie ulicą...
...Potem znów cicho,
potem znów ciemno,
potem wracają znów na Kamienną.

Inne teksty wykonawcy

Agnieszka Osiecka Ksi

"Księżyc We Włosy Takiej dziewczynie, co pachnie mydlinami, wczorajszą szminką, podłym snem, takiej dziewczynie, co w knajpie była z wami, a potem u mnie, a ja wiem co ona warta... Księżyc we włos"

Agnieszka Osiecka M

"Mój Pierwszy Bal Ze szkolnego mundurka, z pokoiku na piętrze, z fotografii z warkoczem, ze spacerów na wietrze, coraz mniej dziś pamiętam, coraz rzadziej się śmieję, pozostało mi jedno wspomnienie"

Agnieszka Osiecka Anio

"Idzie diabeł ścieżką krzywą, pełen myśli złych Nie pożyczył mu na piwo, nie pożyczył nikt Słońce pali go od rana, wiatr gorący dmucha Diabeł się z pragnienia słania, w ten piekielny upał Ref. Piwa, na"

Agnieszka Osiecka Ballada o Chmielnej

"Gdy pachnie już maciejka i noc zarzuca sieć, jak dobrze główkę swej dziewczyny przy swojej głowie mieć. I wszyscy przyjaciele, koledzy, bracia żon gadają po kościele: Ale sobie, ale sobie, ale sobie, "

Agnieszka Osiecka B

"Choćbyś odszedł z miasta będę czekać tu... Tak jak wierna gwiazda, będę czekać tu... Przez czterysta wiosen i sto długich zim będę czekać tu, w mieście tym... Gdzie byś nie wędrował w słońcu czy we mg"

# data[].attributes.attachment_link.title
Agnieszka Osiecka - Kochankowie z ulicy kamiennej tekst piosenki - Teksciory.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Oczy mają niebieskie i siwe, dwuzłotówki w kieszeniach na kino, żywią się chlebem i piwem, marzną im ręce zimą: Kochankowie z ulicy Kamiennej pierścionków, kwiatów nie dają. Kochankowie z ulicy Kamiennej wcale Szekspira nie znają. Kochankowie z ulicy Kamiennej. Wieczorami na schodach i w bramach, dotykają się ręce spierzchnięte, trwają tak czasem aż do rana, kiecki są stare i zmięte.

# data[].attributes.headline
Agnieszka Osiecka Kochankowie z ulicy Kamiennej (piosenka)

# data[].attributes.subject
Agnieszka Osiecka Kochankowie z ulicy Kamiennej (piosenka)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Małgośka

słowa: Agnieszka Osiecka, śpiewa Maryla Rodowicz

To był maj,
Pachniała Saska Kępa
Szalonym, zielonym bzem!
To był maj,
Gotowa była ta sukienka
I noc się stawała dniem.
Już zapisani byliśmy w urzędzie,
Białe koszule na sznurze schły...
Nie wiedziałam, co ze mną będzie,
Gdy tamtą dziewczynę pod rękę ujrzałam z nim!
Małgośka, mówią mi,
On nie wart jednej łzy,
On nie jest wart jednej łzy! (Oj, głupia!)
Małgośka, wróżą z kart,
On nie jest grosza wart,
A weź go czart, weź go czart!
Małgośka, tańcz i pij,
A z niego sobie kpij,
A z niego kpij sobie, kpij! (Oj, głupia!)
Jak wróci powiedz "nie",
Niech zginie gdzieś na dnie,
Oj, głupia ty, głupia ty!
Jesień już, już palą chwasty w sadach
I pachnie zielony dym,
Jesień już, gdy zajrzę do sąsiada,
Pytaj mnie, czy jestem z kim?
Widziałam biały ślub,
Idą święta,
Nie słyszałam z daleka słów,
Może rosną im już pisklęta,
A suknia tej młodej uszyta jest z moich snów!
Małgośka, mówią mi,
On nie wart jednej łzy,
On nie jest wart jednej łzy! (Oj, głupia!)
Małgośka, wróżą z kart,
On nie jest grosza wart,
A weź go czart, weź go czart!
Małgośka, tańcz i pij,
A z niego sobie kpij,
A z nigeo kpij sobie, kpij! (Oj, głupia!)
Jak wróci powiedz "nie",
Niech zginie gdzieś na dnie,
Oj, głupia ty, głupia ty!

Strona główna

# data[].attributes.attachment_link.description
Małgośka słowa: Agnieszka Osiecka, śpiewa Maryla Rodowicz To był maj, Pachniała Saska KępaSzalonym, zielonym bzem!To był maj,Gotowa była ta sukienkaI noc się stawała dniem.Już zapisani byliśmy w urzędzie, Białe koszule na sznurze schły...Nie wiedziałam, co ze mną będzie,Gdy tamtą dziewczynę pod rękę ujrzałam z nim!

# data[].attributes.headline
Agnieszka Osiecka Oczy tej małej (piosenka)

# data[].attributes.subject
Agnieszka Osiecka Oczy tej małej (piosenka)

# data[].attributes.headline
Agnieszka Osiecka Oczy tej małej (tekst)

# data[].attributes.subject
Agnieszka Osiecka Oczy tej małej (tekst)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Agnieszka Osiecka

Posłuchaj pan, panie podróżny,
co się zdarzyło na Próżnej:
Żyła tam Jagna, dobra i czysta,
i chodził do niej Jan kancelista,
akurat to była niedziela,
kręciła się karuzela.
Zabrał tam Jagnę kochanek czuły
i całkiem zmącił jej miły umysł.

Oczy tej małej jak dwa błękity,
myśli tej małej - białe zeszyty.
A on był dla niej jak młody bóg,
żebyż on jeszcze kochać mógł.

A lato, jak bywa w Warszawie,
młodym slużyło łaskawie.
On ją zabierał nieraz na lodki,
a ona jego leczyła smutki.
Posłuchaj pan, panie wędrowny:
nastał ten dzień niewymowny,
odszedł bez słowa kochanek podły,
na nic się zdały płacz jej i modły.

Oczy tej małej jak dwa błękity,
myśli tej małej - białe zeszyty.
A on był dla niej jak młody bóg,
żebyż on jeszcze kochać mógł.

Pociągi odchodzą i statki,
ona nie wróci do matki.
Kto by uwierzył w całym Makowie,
że dla niej światem był jeden człowiek.
Przez niego więc siebie zabiła
ta, co z miłości tańczyła.
Bóg jej wybaczył czyny sercowe
i lody podał jej malinowe.

Oczy tej małej jak dwa błękity,
myśli tej małej - białe zeszyty.
A on był dla niej więcej niż Bóg,
żebyż on jeszcze kochać mógł.

Posłuchaj, niewierny kochanku,
co nienawidzisz poranków:
wróci jeszcze do ciebie ta trumna,
gdzie leży twoja kochanka dumna.
Bo taki, co kochać nie umie,
przegra - choć wszystko rozumie.
Bóg cię pokaże swą nieczułością
za to, żeś gardził ludzką miłością.

Oczy tej małej jak dwa błękity,
myśli tej małej - białe zeszyty.
A tyś był dla niej więcej niż Bóg,
pokłoń się do jej martwych nóg.

przysłano: 2 listopada 2002

# data[].attributes.attachment_link.title
Oczy tej małej - Agnieszka Osiecka (wiersz klasyka)

# data[].attributes.attachment_link.description
Posłuchaj pan, panie podróżny, co się zdarzyło na Próżnej: Żyła tam Jagna, dobra i czysta, i chodził do niej Jan kancelista, akurat to była niedziela, kręciła się karuzela. Zabrał tam Jagnę kochanek czuły i całkiem zmącił jej miły umysł. Oczy tej małej jak dwa błękity, myśli tej małej - białe zeszyty.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zobacz nowe serwisy Kulturalnej Polski!

Konstanty Ildefons Gałczyński
Pieśni
Gdy próg domu przestępujesz.
To tak jakby noc sierpniowa
zaszumiala wśród listowia,
a ty przodem postępujesz.

A za tobą cienie ptasie,
szczygieł, gil i inne ptaki.
Świecisz swiatłem wielorakim
od sierpniowej nocy jaśniej.

Bo ty jesteś ornamentem
na gmachu nocy, jej ksieżycem
Przesypujesz światła w ręku
z namaszczeniem jak pszenicę.

U twych ramion płaszcz powisa
krzykliwy, z leśnego ptactwa,
długi przez cały korytarz,
przez podworze, aż gdzie gwiazda

Venus. A tyś lot i górność
chmur, blask wody i kamienia.
Chciałbym oczu twoich chmurność
ocalić od zapomnienia.

II

Pochylony nad mym stołem
we wschodzącej zorzy łunie
ręce twoje opisuję,
serce twoje opisuję;

smak twych ust jak morwa cierpki
i głosu pochmurną słodycz,
i uszy twe jak wysepku,
które z dala widział Odys.

Ten obok jest twoją twarzą,
ten horyzont, ta akacja.
Pióro maczam w kałamarzu
i litery wyprowadzam.

Niech staną rządek przy rządku
jak ptaki złote i modre,
by z najprawdziwszego wątku
powstał najprawdziwszy portret.

Minął dzień. Wciąż prędzej, prędzej
szybuje czas bez wytchnienia.
A ja chciałbym twoje rece
ocalić od zapomnienia.
III

Ile razem dróg przebytych?
Ile ścieżek przedeptanych?
Ile deszczów, ile śniegów
wiszących nad latarniami?

Ile listów, ile rozstań,
ciężkich godzin w miastach wielu?
I znów upór żeby powstać
i znów iść, i dojść do celu.

Ile w trudzie nieustannym
wspólnych zmartwień, wspólnych dążeń?
Ile chlebow rozkrajanych?
Pocałunków? Schodów? Książek?

Ile lat nad strof tworzeniem?
Ile krzyku w poematy?
Ile chwil przy Bethovenie?
Przy Corellim? Przy Scarlattim?

Twe oczy jak piękne świece,
a w sercu źródło promienia.
Więc ja chciałbym twoje serce
ocalić od zapomnienia.

IV

Oto jest nasz dzień codzienny,
nasze małe budowanie,
trud uparty i niezmienny,
nieustanne kształtowanie

Słońce wschodzi i zachodzi,
drzewa kwitną, liście ronią,
my strumień rzeczywistości
kształtujemy naszą dłonią

Jesteśmy cząstką w zespole,
z niego płynie nasza siła -
żeby chleb leżał na stole,
a pracom lampa świeciła;

by czas jak pochodnia płonął
jednako: dzień czy mgła nocna.
Stoimy przy życiu, żono,
jako tkacze przy swych krosnach.

Z dnia na dzień tkaninę tkamy
wzorzystą dla pokolenia.
Chciałbym i blask naszej lampy
ocalić od zapomnienia.

V

Garniemy się do muzyki,
muzyka to jest nasz festyn,
kochamy trąbki i smyki,
obój, klarnet i klawesyn.

Jest w domu lichtarz nieduży
z wysoką świecą szkarłatną;
ona do koncertów służy,

Wersja do druku

Wyślij znajomemu

Pieśni - Marcin ()
What are you doing now ?

Pieśni - kinga (anorien84 {at} o2.pl)
to jeden z moich ulubionych utworów napisanych ręką poety; kiedy jest mi źle, lubię koić nim moje myśli i uczucia; wspaniale też brzmi w wykonaniu M.Grechuty; gorąco polecam

Dodaj komentarz

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Jakub Ciczkowski - sd3 (at) tlen (dot) pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Zobacz nowe serwisy Kulturalnej Polski! Pieśni Gdy próg domu przestępujesz. To tak jakby noc sierpniowa zaszumiala wśród listowia, a ty przodem postępujesz. A za tobą cienie ptasie, szczygieł, gil i inne ptaki. Świecisz swiatłem wielorakim od sierpniowej nocy jaśniej. Bo ty jesteś ornamentem na gmachu nocy, jej ksieżycem Przesypujesz światła w ręku z namaszczeniem jak pszenicę.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Jakub Ciczkowski - sd3 (at) tlen (dot) pl

# data[].attributes.attachment_link.title
Ballada o dwóch siostrach - Konstanty Ildefons Gałczyński

# data[].attributes.attachment_link.description
Ballada o dwóch siostrach, Gałczyński - życie, twórczość (Teatrzyk Zielona Gęś), inne utwory Gałczyńskiego