# data[].attributes.body
เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายสมัย

ฉินได้รับอิทธิพลจากแนวคิดอิ๋นหยาง ความสมดุลของสรรพสิ่ง กฎแห่งความสมดุลของธรรมชาติ เสื้อผ้าผู้ชายสมัยฉินเป็นลักษณะเสื้อคลุมยาว

ดำเป็นหลักเชื่อว่าสีดำเป็นสีที่คู่ควรได้รับความเคารพ ข้าราชการยศระดับ 3 ขึ้นไปให้ใช้สีเขียวประกอบในการตัดเย็บ ประชาชนทั่วไปใช้สีขาวประกอบในการตัดเย็บ เสื่อผ้าผู้หญิงฉินฮ่องเต้ไม่ได้มีการกำหนดสี เพราะชื่นชอบสีสันความสวยงามของเสื้อผ้าที่นางสนมในวังสวมใส่ จึงเน้นเสื้อผ้าที่มีสีสันสวยหรู ฉูดฉาด

# data[].attributes.headline
สมัยฮั่น (ปีก่อนคริสตศักราช - ค.ศ. 8)

# data[].attributes.subject
สมัยฮั่น (ปีก่อนคริสตศักราช - ค.ศ. 8)

# data[].attributes.body
จะประกอบด้วยเสื้อคลุมยาว เสื้อลำลองแบบสั้น เสื้อนวมสั้นในยุคนี้ผ้าที่มีลักษณะการถักทอได้รับความนิยมอย่างมาก ดังนั้น คนที่มีเงินในสมัยนั้นจะสวมเสื้อผ้าที่ทำจากผ้าแพรต่วน ผู้ชายจะสวมเสื้อสั้นกางเกงขายาว และหากฐานะยากจน จะสวมเสื้อแขนสั้นที่ตัดเย็บด้วยผ้าหยาบ ในส่วนของผู้หญิงในสมัยฮั่นผ้ามีตั้งแต่เป็นลักษณะเสื้อและกระโปรงต่อกัน (กี่เพ่า) และแยกเสื้อกระโปรง 2 ชิ้น กระโปรงจะมีลวดลายหลากหลายมาก ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในสมัยนั้น คือ "กระโปรงลายเทพสถิตย์) ระดับชั้นของข้าราชการในสมัยฮั่น จะมีหมวกและสายประดับยศเป็นลักษณ์ในการแบ่งชั้นของขุนนาง ซึ่งสมัยนั้น

# data[].attributes.body
สมัยเว่ยจิ้น หนานเป่ยจัดได้ว่าเป็นสมัยที่ศาสนาพุทธและลัทธิเต๋าเพื่องฟู เครื่องแต่งกายชายหญิง ไม่ว่าจะเป็นกษัตริย์ เชื้อพระวงศ์ จนถึงประชาชนทั่วไปเสื้อผ้าจะมีลักษณะหลวมยาว และมีเข็มขัดคาด หากเป็นเสื้อผ้าผู้ชายจะมีการเปิดแผงหน้าอกเล็กน้อย ไหล่เสื้อสู่ลงแขนเสื้อกว้าง สวมใส่ดูสบาในส่วนของเสื้อผ้าผู้หญิง เสื้อกี่เด่าแลดูเป็นกระโปรงยาวลากพื้นแขนเสื้อกว้าง เข็มขัดจะคาดให้ดูเป็นชั้น 1 ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสุภาพ และสง่างาม

# data[].attributes.body
เสื้อผ้าของสมัยสุ่ยและสมัยถังมีรูปแบบเสื้อผ้าที่มีความใกล้เคียงกันสูง เสื้อผ้าต้นสมัยสุ่ยค่อนข้างจะเรียบผ้ายังคงมีลักษณะเพาหรือเสื้อคลุมยาว เมื่อกษัตริย์สุ่ยหยางขึ้นครองราชได้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นในสังคม ซึ่งส่งผลให้เสื้อผ้าในยุคสมัยดังกล่าวได้มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบให้สวยงามขึ้นเช่นกัน ในสมัยถัง นับได้ว่ามีความเจริญทั้งในด้านวัฒนธรรมและเศรษฐกิจเป็นอย่างมาก ดังนั้นเสื้อผ้าในสมัยนี้จัดได้ว่ามีความสวยงามยิ่งเสื้อผ้าพิธีการของสตรีชั้นสูงมีลักษณะเปิดหน้าอก คอเสื้อต่ำแขนเสื้อยาวและใหญ่ สวมเสื้อกระโปรงผ้านวม มีผ้าคลุมใหล่ สมัยนั้นเทคนิคสิ่งทอถือว่ามีความล้ำหน้าเป็นอย่างมาก ขณะเดียวกันก็ได้รับวัฒนธรรมแบบเสื้อผ้าจากต่างชาติเข้ามาผสมผสาน(เกาหลี ,ญี่ปุ่น) ดังนั้นสามารถกล่าวได้ว่าสมัยถังเป็นยุคที่เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายเพื่องฟูเป็นอย่างมาก

# data[].attributes.body
แบบเสื้อผ้าสมัยซ่งยังคงได้รับอิทธิพลมาจากสมัยถัง แต่เนื่องจากสมัยนั้นแนวความคิดปรัชญา(ของสำนักขงจื้อ)เฟื่องฟู พฤติกรรมของผู้คนส่วนใหญ่คล้อยตามแนวคำสอนของท่านขงจื้อ มีรสนิยมชื่นชมในความเป็นธรรมชาติ ส่งผลให้แบบเสื้อผ้าของผู้คนในสมัยช่งไม่เน้นลวดลาย

สีฉูดฉาด เครื่องแต่งกายเสื้อผ้าของข้าราชการจะเป็นเสื้อคลุมยาว แขนเสื้อใหญ่สวมหมวกประจำตำแหน่ง มีการแบ่งสีเสื้อผ้าเพื่อบ่งบอกยศตำแหน่ง ในส่วนของเสื้อผ้าสตรี เป็นลักษณะเสื้อคลุมตัวใหญ่และยาว ช่วงคอตรง ผ้าในส่วนรักแร้ทั้งสองข้างตัดแยกออกจากกัน หรือเรี่ยกอีกอย่างหนึ่งว่า "เสื้อกั๊กสมัยซ่ง" แบบเสื้อผ้านี้ได้รับความนิยมในหมู่นางสนมในวังและสตรีทั่วไปในสมัยนั้น

# data[].attributes.body
เป็นสมัยที่มองโกลได้มายึดครองเมืองจีน แต่ว่าวัฒนธรรมการแต่งกายยังคงได้รับอิทธิพลจากชาวฮั่น ดังนั้นเครื่องแต่งกายในสมัยนี้จึงเป็นการผสมผสานระหว่างกลิ่นอายมองโกลและฮั่น ยังคงเป็นลักษณะกี่เพาหรือชุดคลุมยาว มีเทคนิคการทอโดยการใช้วัตถุดิบผ้าทอง และขนสัตว์ ในการทอเสื้อผ้า เพื่อเป็นการแบ่งระหว่างการตัดเย็บแบบมองโกล และการตัด

เย็บแบบฮั่น ชาวมองโกลจะมีเอกลักษณ์เครื่องแต่งกายนิยมสวมหมวก "กูกู" เสื้อตรงหน้าอก เบ้ไปทางข้าย ยาวและลึก สวมกระโปรงยาวทับ รองเท้าบูธหนังนิ่ม หากเป็นเสื้อผ้าสตรีชาวฮั่น โดยทั่วไปแล้วยังคงสืบทอดการแต่งกายสมัยซ่งอยู่ เสื้อตรงหน้าอก เบ้ไปทางขวา มีผ้าคลุมไหล่ สวม

กระโปรงจับจีบ สวมรองเท้าเรียบติดพื้น

# data[].attributes.body
ในสมัยหมิงหรือสมัยแมนจูได้ให้ความสำคัญกับการฟื้นฟูวัฒนธรรมของชาวฮั่น ดังนั้นเครื่องแต่งกายจะมีกลิ่นอายการผสมผสานระหว่างสมัยฮั่น ถังและซ่ง เสื้อผ้าชายจะเน้นเสื้อคลุมยาว เป็นหลักข้าราชการจะเน้นสวมใส่ชุด "ปู่ผู้" สวมหมวกผ้าแพรบาง สวมเสื้อคอกลม ลายผ้าตรงกลางเสื่อคลุมยาวบ่งบอกถึงยศตำแหน่งทางราชการ สมัยนั้นผู้ชายทั่วไปยังนิยมสวมหมวกผ้าแบบสีเหลี่ยมอีกด้วย ในส่วนของชุดแต่งกายสตรีสวมเสื้อกันหนาวที่มีซับในแบบจีน พกผ้าคลุมที่มีไว้พาดไหล่สี่แดง หรือพัด และสวมกระโปรงเป็นต้น นางในสมัยหมิงนิยมสวมใส่เสื้อผ้าที่ดูน่าเลื่อมใส สวมเสื้อกักเป็นชุดนอก แขนเสื้อแลดูเข้ารูป กระโปรงจีบข้างในสวมกางเกงขายาว ในสมัยหมิงหญิงสาวเริ่มนิยมพันเท้าให้เล็กหรือเรียกกันว่า "เท้ากลีบดอกบัว"

# data[].attributes.body
เครื่องแบบสมัยชิงยังคงได้รับการตกทอดมาจากสมัยหมิง ในขณะเดียวกันก็รับเอาจุดเด่นของแบบเสื้อสมัยฮั่นเข้ามาประยุกต์ด้วย เสื้อผ้าผู้ชายยังคงเน้นเสื้อคลุมยาว เสื้อแจ้คเก็ตแบบจีนโกนศรีษะออกครึ่งนึง อีกครึ่งทักเปียยาวแจ้คเก็ตแบบจีนจะสวมทับไว้ด้านนอกของชุดเสื้อคลุมที่หลวมยาวจัดได้ว่าเป็นชุตพิธีการ ชุดแต่งกายที่เป็นเสื้อและกระโปรงของผู้หญิงเป็นการผสมผสานระหว่างชาวฮั่นกับชาวแมนูจู ประเพณีการรัดเท้ายังคงสืบทอดมาถึงสมัยชิง

# data[].attributes.body
ในยุคสมัยปฏิวัติชินไฮ หรือยุคปฏิวัติราชวงศ์ชิง วัฒนธรรมการแต่งกายแบบชาวตะวันตกเริ่มเข้ามา ทำให้ไม่ว่าจะเป็นชุดของผู้ชาย หรือผู้หญิง ล้วนถูกดัดแปลงผสมผสานระหว่างแบบเสื้อตะวันตกและแบบเสื้อจีน อีกทั้งในยุคดังกล่าวยังถือกำเนิดแบบเสื้อใหม่ในยุคนั้น คือ ชุดฟรอม์จงชาน ชุดนักเรียนนักศึกษา