# data[].attributes.body
Zadanie1:

Wykorzystując serwis internetowy Wikipedii odszukaj informacje na temat pojęcia harmonogram.

Zadanie2:

Wykorzystując serwis internetowy Wikipedii odszukaj wyjaśnienie pojęcia diagram Gantta.

Zadanie3:

Wykorzystując zasoby Internetu odszukaj informacje na temat diagramu nadrzędności PDM.

Zadanie4:

Do wykonania harmonogramów prac można wykorzystać darmowe oprogramowanie GanttProject dostępne na stronie http://www.ganttproject.biz lub https://online.visual-paradigm.com/pl/charts/templates/gantt-charts/ . Zapoznaj się z dokumentacją do tego programu.

# data[].attributes.attachment_link.description
Designerskie, przyciągające wzrok szablony wykresów Gantta. Przyciągają więcej uwagi i informacji zwrotnych. Kreator wykresów Gantta online z w pełni konfigurowalnymi szablonami wykresów Gantta. Wypróbuj za darmo.

# data[].attributes.body
Zadanie: Dla każdego z poniższych adresów IPv6, określ, czy są one poprawne. Jeśli adres jest poprawny, podaj krótkie uzasadnienie. Jeśli nie jest poprawny, wskazuj błędy, jeśli takie istnieją.

1. 2001:0db8:85a3::8a2e:0370:7334

2. fe80::1%eth0

3. 2600:1005:b062:4::a7e1:1

4. ::1

5. 2001:db8::1:0:0:1

6. ff02::2

7. 2001:0d8:3:4::01:abcd

8. fe80::f2aa:14ff:fe98:9462%eth1

9. ::ffff:192.0.2.128

10. 2001:::1

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W czwartym odcinku serii na temat sieciach komputerowych nastąpi omówienie zadań i funkcji warstwy transportowej oraz charakterystyka protokołów działających w tej warstwie.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kursy video i artykuły dla technikum informatycznego. Egzaminy E13 Sieci komputerowe i E14 Programowanie webowe

# data[].attributes.attachment_link.description
Kursy video i artykuły dla technikum informatycznego. Egzaminy E13 Sieci komputerowe i E14 Programowanie webowe

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pobieranie prezentacji. Proszę czekać

To make this website work, we log user data and share it with processors. To use this website, you must agree to our Privacy Policy, including cookie policy. I agree.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
temat 14: adresowanie w sieci komputerowej

# data[].attributes.attachment_link.title
Temat 14: Adresowanie w sieci komputerowej - ppt pobierz

# data[].attributes.attachment_link.description
Do sieci komputerowej mogą być podłączone różne urządzenia, np Do sieci komputerowej mogą być podłączone różne urządzenia, np. serwery, komputery, drukarki. Każde z nich musi mieć możliwość wymiany danych z innymi. Aby to było możliwe, potrzebny jest mechanizm pozwalający na zidentyfikowanie każdego urządzenia podłączonego do sieci. Identyfikacja odbywa się za pomocą unikatowych adresów.

# data[].attributes.body
Urządzenia w sieci komputerowej komunikują się ze sobą i wymieniają informacje. Wymiana informacji musi przebiegać w ściśle określony sposób umożliwiający przesyłanie danych. Każde z komunikujących się urządzeń musi przestrzegać pewnych ustalonych zasad i reguł postępowania.

# data[].attributes.body
Zbiór zasad i norm, których muszą przestrzegać komunikujące się ze sobą urządzenia.

# data[].attributes.body
Polega na ustanowieniu logicznego połączenia pomiędzy dwoma komunikującymi się ze sobą urządzeniami. Aby rozpocząć komunikację, należy najpierw nawiązać połączenie.

# data[].attributes.body
W trybie bezpołączeniowym komunikaty przekazywane są niezależnie, np. przekazywanie wiadomości za pomocą poczty elektronicznej.

# data[].attributes.body
jednostkowym (unicast)- przynajmniej dwa urządzenia, jeżeli jedno urządzenie wysyła dane do dokładnie jednego urządzenia,
rozgłoszeniowym (broadcast) - urządzenie nadawcze może wysłać informację do wszystkich dostępnych urządzeń, w takim przypadku adresem docelowym jest specjalny adres
rozgłaszaniu grupowym (multicast) - dane przeznaczone są tylko do wybranej grupy urządzeń. Adres docelowy jest specjalnym adresem, określającym wybrane urządzenia z danej sieci

# data[].attributes.body
Transmisja jednokierunkowa (simplex) - to transmisja, w której odbiornik nie może przesłać odpowiedzi ani innych danych (nie stosowana w sieciach komputerowych np. radio).

Półdupleks (half duplex) - to transmisja dwukierunkowa, naprzemienna. W danym momencie jest ustalony tylko jeden kierunek transmisji, a urządzenie może albo nadawać, albo odbierać informacje. (np. radio CB)

Dupleks (full duplex) - to transmisja jednoczesna i dwukierunkowa. Wymaga zazwyczaj dwóch par przewodów dla sieci cyfrowych. Dla połączeń analogowych dla jednej pary przewodów szerokość pasma dzielona jest na dwie części. Przykładem jest rozmowa telefoniczna.

# data[].attributes.headline
Warunki prawidłowego działania usług i aplikacji sieciowych.

# data[].attributes.subject
Warunki prawidłowego działania usług i aplikacji sieciowych.

# data[].attributes.body
• niezawodność przesyłania danych,
• przepustowość łączy,
• czas odpowiedzi

# data[].attributes.headline
Przeliczanie adresów IP v4 z postaci dziesiętnej na binarną.

# data[].attributes.subject
Przeliczanie adresów IP v4 z postaci dziesiętnej na binarną.

# data[].attributes.body
1. Przelicz adres IP z postaci dziesiętnej na binarną: 192.168.1.10

2. Przelicz adres IP z postaci dziesiętnej na binarną: 10.0.255.0

3. Przelicz adres IP z postaci dziesiętnej na binarną: 172.16.31.254

4. Przelicz adres IP z postaci dziesiętnej na binarną: 8.8.4.4

5. Przelicz adres IP z postaci dziesiętnej na binarną: 255.255.255.128

# data[].attributes.headline
Przeliczanie adresów Ip v4 z postaci  binarnej na dziesiętną.

# data[].attributes.subject
Przeliczanie adresów Ip v4 z postaci  binarnej na dziesiętną.

# data[].attributes.body
1. Przelicz adres IP z postaci binarnej na dziesiętną: 11000000.10101000.00000000.00000001

2. Przelicz adres IP z postaci binarnej na dziesiętną: 00001010.00000000.00000000.11111111

3. Przelicz adres IP z postaci binarnej na dziesiętną: 10101100.00010000.00011111.00000001

4. Przelicz adres IP z postaci binarnej na dziesiętną: 00001000.00001000.00001000.00001000

5. Przelicz adres IP z postaci binarnej na dziesiętną: 11111111.11111111.11111111.00000000

# data[].attributes.body
Znajdź adres IP Google, Facebooka,zs2krasnystaw.edu.pl, onet.pl zamień te adresy na postać binarną.

# data[].attributes.body
Sieć komputerowa

to zbiór urządzeń, takich jak komputery, drukarki, telefony czy telewizory, połączonych ze sobą w celu wymiany danych. Do podłączenia urządzeń stosuje się media transmisyjne, a dane przekazywane są za pomocą protokołów komunikacyjnych.

# data[].attributes.body
Adres IP (ang. Internet Protocol) to numer nadawany interfejsowi sieciowemu, grupie interfejsów (broadcast, multicast), bądź całej sieci komputerowej opartej na protokole IP. Dzięki adresom IP komputery w sieci mają możliwość zidentyfikowania się i komunikacji między sobą.

Adres IPv4 jest 32-bitową sekwencją zer i jedynek. W celu ułatwienia korzystania z adresów IP stosuje się z zapis w postaci czterech liczb dziesiętnych oddzielonych kropkami. Każda część adresu oddzielna kropką nazywana jest oktetem, ponieważ składa się z 8 bitów.

# data[].attributes.body
Do zarządzania i przydzielania adresów IP powołano organizację Internet Assigned Numbers Authority (IANA), oraz 5 organizacji regionalnych:

African Network Information Centre (AfriNIC) - dla Afryki.

American Registry for Internet Numbers (ARIN) - dla USA, Kanady, części Karaibów i Antarktyki.

Asia-Pacific Network Information Centre (APNIC) - dla Azji, Australii, Nowej Zelandii I Oceanii.

Latin America and Caribbean Network Information Centre (LACNIC) - dla Ameryki Łacińskiej i pozostałej części wysp Karaibskich.

Réseaux IP Européens Network Coordination Centre (RIPE NCC) - dla Europy, Rosji, Bliskiego Wschodu i centralnej Azji.

Adresy IP przydzielane są dostawcom Internetu (ang. Internet Service Provider - ISP), organizacjom rządowym, placówkom akademickim i naukowo-badawczym oraz innym dużym jednostkom organizacyjnym korzystającym z urządzeń podłączonych bezpośrednio do ogólnoświatowej sieci Internet. Administratorzy sieci podległych tym jednostkom sami dysponują adresami IP z przydzielonego im zakresu. Wszyscy pozostali użytkownicy Internetu korzystają z pośrednictwa dostawców Internetu.

Ilość adresów IPv4 jest ograniczona i zaczyna ich brakować. Teoretycznie korzystając z 32 bitów można zapisać 4 294 967 296 adresów IP. Niestety nie wszystkie adresy mogą być wykorzystane. Po pierwsze część adresów jest przeznaczona do celów specjalnych. Po drugie podział na klasy powoduję, że wiele jednostek organizacyjnych otrzymuje o wiele więcej adresów niż jest w stanie wykorzystać. Administratorzy sieci radzą sobie z tym problemem na różne sposoby, np.:

Stosując dynamiczne przydzielanie adresów IP. Urządzenie pracujące w sieci nie ma stałego adresu. Dostaje go wyłączenie na czas gdy jest mu potrzebny. Za każdym razem może dostać inny adres - który akurat jest wolny.

Wykorzystując NAT (ang. Network Address Translation), czyli technologię maskowania adresów IP polegającą na translacji adresów prywatnych na adresy publiczne. Hostom pracującym w sieci przydziela się adresy IP z puli prywatnej. Tylko jedno urządzenie, brama internetowa, ma adres IP z puli publicznej. Wszystkie komputery w sieci łączą się z Internetem za jego pośrednictwem.

Zbliżający się kryzys związany z wyczerpaniem puli dostępny adresów IPv4 był powodem powstania protokołu IPv6. Podstawowa różnica polega na zwiększeniu długości adresu z 32-bitów do 128-bitów, jest więc czterokrotnie dłuższy niż adres IPv4. Pozwala to na przydzielenie 3,40*1038 adresów. Ta niewyobrażalna liczba pozwoli na przypisanie publicznego adresu IP dla każdego komputera, urządzenia mobilnego, telewizora, każdej kuchni mikrofalowej, każdemu licznikowi prądu lub wodomierza. Granicą będzie tylko wyobraźnia. Niestety, protokół IPv6 nie jest kompatybilny z IPv4. Z tego względu jego wdrożenie odbywa się ewolucyjnie i jest rozłożone w czasie.

# data[].attributes.body
Adresy IP można podzielić na publiczne (zewnętrzne) i prywatne (wewnętrzne), w których wyróżnia się kilka klas adresowych, różniących się ilością możliwych sieci i liczbą możliwych do zaadresowania hostów.

# data[].attributes.body
Jak policzono liczbę sieci i liczbę hostów?

Zestawiając adres IP z maską sieci, można podzielić adres na części dotyczące sieci i hostów. Klasa A umożliwia wykorzystanie 126 sieci, ponieważ pierwszych 8 bitów tej klasy opisuje sieć (zgodnie z zastosowaną standardową maską sieci dla tej klasy - 255.0.0.0), a pozostałe 24 bity opisują liczbę hostów. W pierwszym oktecie, który opisuje sieć, pierwszy bit równy jest zawsze 0, co oznacza, że pozostałe 7 jest zmiennych (mogą mieć ustawioną wartość 0 lub 1). Tak więc 2⁷ daję 128. Od tego wyniku należy odjąć dwie zarezerwowane sieci specjalnego przeznaczenia. Jeżeli chodzi o liczbę możliwych do zaadresowania hostów, to wystarczy podnieść liczbę 2 do potęgi równej wartości bitów pozostałych do adresacji hostów. W naszym wypadku pozostało 24 bitów do adresowania hostów, dlatego 2²⁴ daję nam wartość 16 777 216 adresów. Od tej liczby odejmujemy dwa adresy - adres sieci i adres rozgłoszeniowy, co pozwala na efektywne przydzielenie 16 777 214 hostom adresów IP.

# data[].attributes.body
W klasie B, sieć reprezentowana jest przez pierwsze 16 bitów, z czego pierwszy bit jest zawsze równy 1, a drugi 0. Pozostałe 14 bitów jest zmiennych. Tak więc 2¹⁴ daję 16 384 sieci. Nic nie odejmujemy od ilości sieci, ponieważ w klasie B nie występują zarezerwowane sieci. Żeby obliczyć ilość adresów, należy liczbę 2 podnieść do potęgi równej wartości bitów pozostałych do adresacji urządzeń. Dla klasy B będzie to 2¹⁶ co daję liczbę 65 536, od której należy odjąć adres sieci i adres rozgłoszeniowy.

# data[].attributes.body
Dla klasy C, wartość bitów do reprezentowania sieci wynosi 24. Pierwszy i drugi bit tej klasy jest ustawiony na 1 a trzeci na 0. Pozostałe 21 bitów może być zmienne, co oznacza, że 2²¹ daję nam 2 097 152 sieci. Dla obliczenia ilości hostów, należy liczbę 2 podnieść do potęgi równej wartości bitów pozostałych do adresacji hostów. W przypadku klasy C będzie to 2⁸, tak więc do przydzielenia w każdej sieci będzie 256 adresów, od których należy odjąć adres sieci i adres rozgłoszeniowy.

# data[].attributes.body
Spośród adresów klasy A, B i C część jest wydzielona dla sieci lokalnych. Adresy prywatne nie są routowane w Internecie, co oznacza, że mogą się powtarzać w różnych sieciach.

Warto również wspomnieć o mechanizmie automatycznego adresu prywatnego IP (ang. Automatic Private IP Addressing - APIPA), który określa, że w przypadku gdy nie odnaleziono serwera DHCP zostaje przydzielony adres IP z zakresu 169.254.0.1 - 169.254.255.254 i maską sieci równą 255.255.0.0.

Jak już wcześniej wspomniano, dodatkowo wyróżnia się grupę adresów specjalnego przeznaczenia, które nie są wykorzystywane przez użytkownika do adresacji sieci oraz hostów.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Adres IP jest interfejsu sieciowego (karty sieciowej). Każde urządzenie pracujące w sieci (komputer, tablet, telefon komórkowy itp.) potrzebuje takiego adresu do komunikacji z innymi urządzeniami. Przełączniki oraz punkty dostępowe mogą mieć przypisany adres IP; z kolei rutery muszą mieć przynajmniej jeden adres IP.

Adres IP nazywany jest adresem logicznym, ponieważ nie jest przypisywany urządzeniu na stałe i może się zmieniać. W sieci lokalnej administrator może nadawać adresy IP, ale w większości przypadków jest to robione poprzez DHCP na serwerze.

Adresowanie IP jest adresowaniem hierarchicznym. Oznacza to, że pewna część adresu IP wskazuje sieć, w której pracuje urządzenie, zaś inna część adresu pokazuje konkretne urządzenie.

Taki mechanizm przypomina system adresów korespondencyjnych. Mieszkamy w miastach lub wsiach, na konkretnych ulicach i w określonych budynkach. Tradycyjny list najpierw jest przesyłany do wskazanego w adresie miasta, a dopiero później trafia na tę, a nie inną ulicę i do tego, a nie sąsiedniego domu. W przypadku adresowania urządzeń pakiet danych najpierw zostaje przekazany do sieci, w której pracuje wybrane urządzenie, a następnie przesyłany jest do konkretnego tabletu, komputera albo smartfona podłączonego do tej sieci.

Obecnie w sieciach komputerowych wykorzystuje się dwa rodzaje adresów IP: IPv4 oraz IPv6. Należy zaznaczyć, że adresowanie IPv6 nie jest jeszcze powszechnie stosowane w sieciach komputerowych. Większość operatorów wciąż korzysta z adresów IPv4.

W tabeli porównano obydwa typy adresów.

Postać binarna adresu IPv4

Każdy adres IPv4 składa się w rzeczywistości z ciągu bitów (zer i jedynek). Stosowanie zapisu dziesiętnego jest wygodne dla ludzi; w przypadku komputerów oraz innych urządzeń sieciowych przykładowy adres: 192.168.32.64 będzie interpretowany jako 32‑bitowy ciąg cyfr binarnych 11000000.10101000.00100000.01000000.

Wiedząc, że adres IPv4 to 32‑bitowy ciąg zer i jedynek, jesteśmy w stanie określić maksymalną wartość liczbową, jaka może pojawić się w każdym z czterech (8‑bitowych części adresu).

Jeden oktet to 8 bitów (adres składa się z 32 bitów, czyli czterech oktetów), a za pomocą 8 bitów da się zapisać maksymalnie dziesiętną liczbę 255 (pamiętaj, że liczba 255 to binarnie 11111111). Właśnie taka wartość jest zatem największą liczbą pojawiającą się w każdym oktecie adresu.

Klasy adresów IPv6

Adresy IPv4 podzielone zostały na 5 klas, określających ich zastosowanie oraz liczbę hostów, które mogą pracować w sieci.

Klasa A - stosowana w bardzo dużych sieciach komputerowych, w których liczba hostów może być większa niż 16 milionów. Tak duża liczba wynika z faktu, że w tej klasie tylko pierwszy oktet adresu wskazuje sieć (np. 45.X.X.X), w której pracują poszczególne hosty; pozostałe trzy oktety wykorzystywane są do adresowania poszczególnych urządzeń. Trzy oktety to 24 bity, po podniesieniu liczby 2 do potęgi 24 i odjęciu od wyniku liczby 2 (w każdej sieci 2 adresy nie są stosowane do adresowania urządzeń), otrzymamy liczbę przekraczającą 16 milionów ( 16 777 214.). Zakres adresów IP klasy A mieści się w przedziale od 0.0.0.0 do 127.255.255.255, przy czym należy zaznaczyć, że nie wszystkie z nich stosuje się do adresowania hostów. Część adresów jest wyłączona z użycia.

Klasa B - stosowana w dużych sieciach komputerowych, w których liczba hostów może przekraczać 65 tysięcy (osiąga wartość 65 534). W tej klasie dwa pierwsze oktety oznaczają adres sieci, zaś pozostałe są wykorzystywane do adresowania hostów ( 2Indeks górny 16 ¹⁶ - 2 = 65534). Zakres adresów IP klasy B mieści się w przedziale od 128.0.0.0 do 191.255.255.255.

Klasa C - stosowana w małych i średnich sieciach komputerowych, w których liczba hostów wynosi maksymalnie 254. W tej klasie trzy pierwsze trzy oktety wskazują adresy sieci, natomiast ostatni wykorzystywany jest do adresowania hostów (). Zakres adresów IP klasy C mieści się w przedziale od 192.0.0.0 do 223.255.255.255.

Klasa D - specjalny rodzaj adresów sieciowych stosowanych w komunikacji grupowej (ang. ), która polega na przesyłaniu danych do wielu urządzeń jednocześnie. Zakres takich adresów mieści się w przedziale od 224.0.0.0 do 239.255.255.255.

Klasa E - specjalny rodzaj adresów sieciowych, stosowanych w laboratoriach i ośrodkach badawczych - nie jest wykorzystywany do adresowania urządzeń w działających sieciach komputerowych. Zakres adresów eksperymentalnych mieści się w przedziale od 240.0.0.0 do 247.255.255.255.

Adresy publiczne i prywatne

W przypadku adresowania IPv4 istnieje jeszcze jeden system podziału. Określa on, czy urządzenie pracuje w sieci lokalnej, czy też w sieci publicznej (np. w internecie).

W tym przypadku adresy IPv4 dzielimy na:

Adresy publiczne są wykorzystywane w celu umożliwienia komunikacji w sieciach rozległych (WAN), w tym również w internecie. Adresy te są unikatowe. Oznacza to, że tylko jeden host w całej globalnej sieci może mieć przypisany pewien adres. Jeśli chcemy korzystać z internetu, to albo nasz komputer ma przypisany taki adres, albo ma go ruter działający w naszej sieci LAN (tak jest z reguły).

W sieciach lokalnych (LAN) stosuje się natomiast adresy prywatne, które również są unikatowe, ale tylko w obrębie sieci LAN. Oznacza to, że w jednej sieci lokalnej każdy komputer ma unikatowy adres IP, ale w innej sieci LAN adresy te mogą się powtórzyć.

Stosowanie adresacji prywatnej w sieciach lokalnych zostało wymuszone kończącą się pulą adresów IPv4. Budowa adresu IPv4 (32 bity) powoduje, że do adresowania wykorzystać można nieco ponad 4 miliardy adresów (2Indeks górny 32 ³²=4 294 967 296), a liczba ta - biorąc pod uwagę obecny rozwój technologii informatycznych - zdecydowanie jest niewystarczająca, aby „obsłużyć" wszystkie urządzenia na świecie, które można podłączyć do sieci Internet.

NAT

Jeśli urządzenia w twojej sieci szkolnej lub domowej mają dostęp do internetu - a zapewne tak jest - to muszą korzystać również z adresu (lub adresów) publicznych. Adres publiczny przydzielany jest przez usługodawcę telekomunikacyjnego (tzw. ), czyli firmę, która obsługuje łącze sieciowe. Zazwyczaj bez dodatkowych opłat provider udostępnia tylko jeden adres publiczny.

Dlaczego wszystkie urządzenia w domowej sieci LAN (a może ich być przecież bardzo dużo) są w stanie korzystać z internetu, skoro mamy do dyspozycji tylko jeden publiczny adres IP?

W sieciach komputerowych wykorzystywana jest usługa zwana NAT (ang. Network Address Translation), która „tłumaczy" adresy prywatne na publiczne. Zazwyczaj usługę tę uruchamia się na ruterze lub serwerze, który łączy sieć lokalną z internetem. NAT pozwala urządzeniom włączonym do sieci LAN na korzystanie z sieci globalnej.

Kiedy komputer działający w sieci lokalnej chce połączyć się z internetem - np. wyświetlić pewną stronę WWW - żądanie wywołania witryny trafia najpierw do rutera łączącego sieć lokalną z internetem. Ruter zastępuje adres prywatny komputera, z którego pochodzi żądanie własnym adresem. Jak już wyjaśnialiśmy, jest to unikatowy adres publiczny. Następnie żądanie jest przekazywane odpowiedniemu serwerowi WWW. Przekazuje on ruterowi pakiety danych opisujące wywołaną stronę internetową. Ruter przesyła informacje pod ten adres prywatny, z którego pochodziło żądanie wyświetlenia witryny internetowej (czyli do właściwego komputera w sieci lokalnej).

Jeśli zatem korzystasz z internetu za pośrednictwem komputera w sieci lokalnej, to użytkownicy globalnej sieci widzą cię pod adresem publicznym. Każdy komputer działający w sieci lokalnej będzie komunikował się z internetem poprzez urządzenie mające ten sam adres (o ile oczywiście usługodawca przydzielił tylko jeden adres publiczny).

Liczba prywatnych adresów IP jest określona i mieści się w następujących przedziałach:

Słownik

# data[].attributes.attachment_link.description
E‑podręczniki to bezpłatne i dostępne dla wszystkich materiały edukacyjne.

# data[].attributes.attachment_link.description
E‑podręczniki to bezpłatne i dostępne dla wszystkich materiały edukacyjne.

# data[].attributes.attachment_link.description
E‑podręczniki to bezpłatne i dostępne dla wszystkich materiały edukacyjne.

# data[].attributes.attachment_link.title
Adresy IP: maska sieci i podsieci - Zintegrowana Platforma Edukacyjna

# data[].attributes.attachment_link.description
E‑podręczniki to bezpłatne i dostępne dla wszystkich materiały edukacyjne.

# data[].attributes.body
Host – urządzenie końcowe sieci komputerowej, stanowiące źródło lub celu przesyłania danych w sieci. Hostem jest każde urządzenie w sieci, któremu przypisano adres IP.

Serwer – komputer, na którym zainstalowane jest specjalistyczne oprogramowanie, oferujący usługi innym komputerom (WWW, poczta elektroniczna, zasoby plikowe).

Klient – komputer korzystający z usług udostępnianych przez serwery.

Klient – Serwer – architektura sieci komputerowej, w której występuje komputer udostępniający usługi (serwer) oraz komputery korzystające z tych usług (klienci).

Peer to Peer (P2P) – architektura sieci komputerowej, w której nie występuje jeden komputer udostępniający usługi, wszystkie komputery w tej sieci działają na równorzędnych prawach.

Medium transmisyjne – element sieci komputerowej, za pomocą którego wzajemnie komunikują się urządzenia, może nim być kabel miedziany, światłowodowy, jak również fale radiowe (WiFi).

Protokół komunikacyjny – określony sposób (język) komunikacji, dzięki któremu możliwa jest wymiana danych pomiędzy urządzeniami w sieci.

LAN (ang. Local Area Netwok) – lokalna sieć komputerowa, obejmująca swoim zasięgiem pomieszczenie, piętro, budynek lub zbiór budynków.

MAN (ang. Metropolitan Area Netwok) – miejska sieć komputerowa, obejmująca swoim zasięgiem miasto lub aglomerację miejską.

WAN (ang. Wide Area Netwok) – rozległa sieć komputerowa, komunikująca ze sobą odległe sieci LAN.

Topologia fizyczna sieci – określa sposób połączenia ze sobą komputerów w sieci.

Topologia logiczna sieci – określa sposób komunikowania ze sobą komputerów w sieci.

Karta sieciowa (ang. NIC – Network Interface Card) – adapter instalowany w urządzaniach (komputerach, telefonach, itp.), dzięki któremu możliwe jest podłączenie tego urządzenie do sieci komputerowej.

Ruter (ang. Router) – urządzenie sieciowe, którego głównych zadaniem jest łączenie ze sobą różnych sieci, w celu umożliwienia im wzajemnej komunikacji oraz określanie ścieżki przepływu danych pomiędzy sieciami na podstawie adresu IP (ang. Routing).

Przełącznik (ang. Switch) – urządzenie sieciowe, które łączy urządzenia w sieci lokalnej oraz decyduje o przesyle danych pomiędzy urządzaniami na podstawie adresu MAC.

Adres IP – logiczny adres interfejsu urządzenia w sieci komputerowej.

Adres MAC – fizyczny (sprzętowy) adres karty sieciowej urządzenia, nadawany przez producenta na etapie produkcji.

Internet (Intersieć)– siatka połączonych ze sobą sieci rozległych.

Intranet – prywatna sieć, wykorzystująca w komunikacji standardy sieci Internet, takie jak WWW, FTP czy POP3 i SMTP, do której dostęp mają tylko upoważnieni użytkownicy (np. do Intranetu w firmie XYZ mają dostęp tylko pracownicy tej firmy)

Extranet – rozszerzenie sieci prywatnej (Intranet), umożliwiające dostęp do jej zasobów również dla innych użytkowników.

VPN – prywatna sieć, do zasobów której możemy się dostać przez sieć Internet, wykorzystując tzw. tunelowy kanał transmisji danych.

DNS (ang. Domain Name System) – system zmieniający nazwę mnemoniczną (zrozumiałą dla człowieka), np. onet.pl na odpowiadający jej adres IP w sieci.

# data[].attributes.attachment_link.title
Podział sieci na podsieci, technika VLSM | M1ch4l

# data[].attributes.attachment_link.title
Rodzaje, budowa i funkcje urządzeń sieciowych 

# data[].attributes.attachment_link.title
Sieci komputerowe odc. 9 - Wprowadzenie do IPv6

# data[].attributes.body
Skróć następujący adres IPv6

1. 2001:0db8:0000:0042:0000:8a2e:0370:7334

2. 2600:0db8:0:0:0:0:0:00ab

3. fe80:0000:0000:0000:2000:abcd:1234:5678

4. fe80:0000:0000:abcd:0000:0000:0000:4321

5. 2001:0db8:0:0:00cd:ef12:3456:abcd

6. ff02:0000:0000:0000:0000:0000:0000:00fd

7. 2001:0db8:00a1:0065:0000:abcd:22cd:ef12

8. fd4d:0000:0000:0000:0054:abcd:ef12:7890

9. 2001:0db8:0:0:0:0:0:0123

10. fe80:0000:0000:abcd:0000:1234:5678:effe

11. ff02:0000:0000:0000:0000:0000:0000:00fc

12. 2600:0db8:0:0:0:0:0:00ab

13. 2001:0dc8:00a1:0065:0000:0000:05fc:0101

14. fe80:0000:0000:abcd:0000:0000:0000:4321

15. ff02:0000:0000:0000:0000:0000:0000:00fd

16. 2001:0db8:00a1:0065:0000:abcd:22cd:ef12

17. fd4d:0000:0000:0000:0054:1234:abcd:ef12

18. 2001:0db8:0:0:0:0:0:0123

19. fe80:0000:0000:abcd:0000:1234:5678:effe

20. 2001:0db8:00a1:0065:0000:00cb:22cd:ef12

# data[].attributes.headline
Metody kontroli dostępu do medium transmisyjnego:

# data[].attributes.subject
Metody kontroli dostępu do medium transmisyjnego:

# data[].attributes.body
Metody kontroli dostępu do medium transmisyjnego:

 CSMA/CD (Ethernet, half duplex, wykrywanie kolizji, baseband),

 CSMA/CA (Wi-Fi, unikanie kolizji),

 Token-Passing (Token Ring i Token Bus, IEEE 802.4, broadband).

 FDDI

# data[].attributes.body
Dostęp do nośnika w sieciach przełączanych odbywa się zazwyczaj przy użyciu algorytmu przełączania, takiego jak CSMA/CD (Carrier Sense Multiple Access with Collision Detection) lub CSMA/CA (Carrier Sense Multiple Access with Collision Avoidance), chociaż CSMA/CD jest bardziej charakterystyczny dla sieci Ethernet, a CSMA/CA jest stosowany w bezprzewodowych sieciach LAN. Oto ogólne zasady dostępu do nośnika w sieciach przełączanych:

1. CSMA/CD (Ethernet):

Podstawy: W sieciach Ethernet zastosowano CSMA/CD, który działa następująco:

Uczestniczące urządzenia nasłuchują medium transmisyjne, aby sprawdzić, czy jest wolne (Carrier Sense).

Jeśli medium jest wolne, urządzenie wysyła swoje dane.

W trakcie transmisji urządzenie nadal nasłuchuje, aby wykryć kolizje.

Jeśli wykryje kolizję, urządzenia przerywają transmisję i czekają losową ilość czasu przed ponowną próbą.

2. CSMA/CA (Bezprzewodowe sieci LAN):

Podstawy: W bezprzewodowych sieciach LAN, gdzie kolizje są trudniejsze do wykrycia, stosuje się CSMA/CA:

Urządzenie najpierw sprawdza, czy medium jest wolne przed rozpoczęciem transmisji (Carrier Sense).

Jeśli medium jest zajęte, urządzenie oczekuje na jego zwolnienie.

Przed rozpoczęciem transmisji urządzenie wysyła klatkę żądania transmisji (Request to Send - RTS).

Jeśli dostanie potwierdzenie (Clear to Send - CTS) od odbiorcy, rozpoczyna transmisję.

Pozostałe urządzenia w sieci otrzymują sygnały RTS i CTS, co pozwala im unikać transmisji podczas tego okresu.

3. Sieci przełączane:

W sieciach przełączanych dostęp do nośnika jest bardziej zaawansowany. Przełączniki pracują na warstwie drugiej (warstwa łącza danych) modelu OSI i zazwyczaj korzystają z algorytmów, które pozwalają na równoczesny dostęp wielu urządzeń do sieci.

Każde złącze na przełączniku tworzy osobny kanał komunikacyjny, eliminując kolizje między różnymi urządzeniami na różnych portach.

Działa to na zasadzie switchingu pakietów, gdzie dane są przesyłane tylko do odpowiedniego portu, a nie do wszystkich urządzeń w sieci.

Dostęp do nośnika w sieciach przełączanych jest efektywniejszy niż w tradycyjnych sieciach hubów i jest zgodny z zasadą minimalizacji kolizji, co poprawia wydajność i przepustowość sieci.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Technik informatyk | Montaż i eksploatacja komputerów osobistych oraz urządzeń peryferyjnych i sieci

# data[].attributes.attachment_link.title
Sieci równorzędne oraz klient - serwer | Informatyka ogólna

# data[].attributes.attachment_link.title
Sieci (Test): Protokoły warstwy aplikacji 

# data[].attributes.attachment_link.title
Sieci komputerowe: Protokoły warstwy aplikacji (test)

# data[].attributes.body
Zad 1.

1.    Pobierz program Filezilla

2.    Wprowadź dane do połączenia z kontem ftp

Adres serwera: ftp-sh220013.super-host.pl

Login: test.sh220013

Hasło: Gl0wack12023!

3.    Skopiuj plik tekstowy do folderu na serwerze ftp

Nazwa pliku txt: imię nazwisko bez polskich znaków według wzoru „imienzawisko”

Treść pliku txt; Udostępniłem plik na serwerze!

4.    Wyświetl plik, który wgrałeś na serwer adres URL http://www.??.pl/zs2/imienazwisko.txt

# data[].attributes.attachment_link.title
Narzędzia TCP/IP – Systemy operacyjne i sieci komputerowe

# data[].attributes.attachment_link.description
Polecenie wysyła komunikaty ICMP Echo Request w celu weryfikacji poprawności konfiguracji protokołu TCP/IP oraz dostępności odległego hosta. Parametry polecenie pozwalają na szczegółowe określenie parametrów wysyłanej ramki. Polecenie w zależności od doboru parametrów może służy do testowania wydajności sieci przy różnego rodzaju obciążeniu. Można je także wykorzystać do łatwego sprawdzenie adresu IP na podstawie nazwy domenowej i na odwrót. Składnia polecenia i opcje dostępne są po wpisaniu ping /?

# data[].attributes.attachment_link.description
Who we are? Maksymilian Boroń 1i/2 Inne zestawy protokołów sieciowych Protokół IPX/SPX. Zestaw protokołów IPX/SPX (ang. Internet Packet Exchange/Sequenced Packet Exchange) firmy Novell bierze nazwę od swoich dwóch głównych protokołów - międzysieciowej wymiany pakietów IPX i SLIP

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
If you're seeing this message, it means we're having trouble loading external resources on our website.

Jeżeli jesteś za filtrem sieci web, prosimy, upewnij się, że domeny *.kastatic.org i *.kasandbox.org są odblokowane.

# data[].attributes.attachment_link.title
Zestaw protokołów internetowych (ćwiczenie) | Khan Academy

# data[].attributes.attachment_link.description
Ucz się za darmo matematyki, sztuki, programowania, ekonomii, fizyki, chemii, biologii, medycyny, finansów, historii i wielu innych. Khan Academy jest organizacją non-profit z misją zapewnienia darmowej edukacji na światowym poziomie dla każdego i wszędzie.

# data[].attributes.headline
Wykonaj prezentację multimedialną w dowolnym programie.

# data[].attributes.subject
Wykonaj prezentację multimedialną w dowolnym programie.

# data[].attributes.body
W prezentacji rozwiń pojęcia:

protokół komunikacyjny

transmisja danych w trybie połączeniowym i bezpołączeniowym

rodzaje transmisji

transmisja jednokierunkowa, dupleks, połdupleks

transmisja szeregowa i równoległa

transmisja synchroniczna i asynchroniczna

przesyłanie plików po sieci łącza symetryczne i asymetryczne

warunki sprawnego przesyłania danych przez sieć

wymień protokoły internetowe

# data[].attributes.attachment_caption
Projekt sieci komputerowych składa się z projektu sieci fizycznej oraz sieci logicznej

# data[].attributes.attachment_link.title
Zasady projektowania lokalnej sieci komputerowej

# data[].attributes.attachment_link.description
Check out this Presentation (4:3) designed by Piotr Szacoń.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wprowadzenie - Zintegrowana Platforma Edukacyjna

# data[].attributes.attachment_link.description
E‑podręczniki to bezpłatne i dostępne dla wszystkich materiały edukacyjne.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wprowadzenie - Zintegrowana Platforma Edukacyjna

# data[].attributes.attachment_link.description
E‑podręczniki to bezpłatne i dostępne dla wszystkich materiały edukacyjne.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kursy video i artykuły dla technikum informatycznego. Egzaminy E13 Sieci komputerowe i E14 Programowanie webowe

# data[].attributes.attachment_link.description
E‑podręczniki to bezpłatne i dostępne dla wszystkich materiały edukacyjne.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Komunikacja sieciowa składa się z wielu zależnych od siebie elementów i procesów. Zanim dane trafią od nadawcy do odbiorcy, zostają oznaczone dodatkowymi informacjami, a także zakodowane do odpowiedniego dla sieci standardu (koncepcja enkapsulacji). Proces ten oparty został o model odniesienia OSI, składający się z siedmiu warstw. W tym e‑materiale omówione zostaną trzy górne warstwy tego modelu.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wprowadzenie - Zintegrowana Platforma Edukacyjna

# data[].attributes.attachment_link.description
E‑podręczniki to bezpłatne i dostępne dla wszystkich materiały edukacyjne.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Diagramy sieciowe to chleb powszedni dla każdego kto pracuje z sieciami komputerowymi na co dzień ale nie tylko. Topologie pomagają nam w zrozumieniu tego, jak działają sieci zarówno z perspektywy fizycznych połączeń, jak i w wyższych warstwach logicznych. Odpowiednio przygotowana topologia powinna dać nam wgląd w to co się dzieje oraz umożliwić troubleshooting, nawet w najbardziej skomplikowanych i dużych sieciach.

Dlaczego warto?

Najpierw krótko wyjaśnijmy dlaczego w ogóle warto to robić. Wyobraź sobie, co by było gdyby nikt nie tworzył i nie aktualizował dokumentacji topologii połączeń - sprawne i bezawaryjne działanie sieci byłoby wręcz niemożliwe. Zadaniem prawie niewykonalnym byłoby też dokonywanie jakichkolwiek usprawnień oraz wymian sprzętu.

Nawet jeżeli sieć jest spięta w zadbany sposób to i tak warto robić dokumentację, gdyby np. do naszego zespołu w firmie miał dołączyć ktoś nowy - dzięki dokumentacji jego wdrożenie będzie prostsze. Możliwa będzie również współpraca zespołowa bez zbędnych pomyłek i tracenia czasu, gdyż wszystko będzie jasne i zrozumiałe.

Wyobraź sobie, że w serwerowni jak powyżej bez dokumentacji zlecasz komuś aby przepiął jakiś kabel 🙂 Ryzyko pomyłki i przerwy w działaniu usług jest bardzo wysokie.

Narzędzia

Dzięki odpowiedniemu wybranemu przez nas oprogramowaniu oraz po zdobyciu wprawy w tworzeniu diagramów będziemy w stanie tworzyć dobrą dokumentację.
Mapując topologię możemy umieścić na niej między innymi takie informacje jak:

symbole urządzeń,

nazwy urządzeń,

interfejsy sieciowe wraz z oznaczeniem,

adresy IP,

maski sieciowe,

informacje z protokołu STP jak Bridge ID,

obszary protokołu routingu jak np. obszary w OSPF,

agregacje połączeń,

rodzaj połączenia fizycznego np. miedziane, światłowodowe, radiowe,

typ połączenia np. trunk, access,

dowolne inne wybrane przez nas parametry techniczne np. peeringi w BGP, rozgłaszane prefiksy, koszt ścieżki, route-map'y, listy ACL, prefiks listy itd.

dowolne inne parametry nietechniczne (dobrym pomysłem może być stosowanie kodowania kolorami danych obszarów w sieci i firmie).

To tylko wierzchołek góry lodowej, gdyż to jakie informacje zamieścimy na diagramie zależy tylko od nas. Według dobrych praktyk powinniśmy zamieścić tam kluczowe informacje, tak aby nawet osoba która tej sieci wcześniej nie znała była w stanie się tam odnaleźć. Pamiętajmy też, że nie warto przesadzać i zamieszczać tam zbyt wielu informacji. Zaciemni to tylko obraz sytuacji i główny sens topologii będzie rozmyty.

Poniżej przedstawię i krótko scharakteryzuję kilka najbardziej popularnych narzędzi do diagramowania dostępnych w internecie.

Microsoft Visio

Microsoft Visio to program do tworzenia diagramów i schematów, używany do tworzenia różnego rodzaju wizualizacji, takich jak diagramy przepływu, diagramy sieciowe, diagramy UML i inne. Program oferuje szeroką gamę narzędzi i szablonów, dzięki którym można łatwo tworzyć profesjonalnie wyglądające dokumenty. Visio pozwala również na import i eksport różnych typów plików, w tym plików XML i plików z programu Microsoft Excel. Program jest dostępny jako osobny produkt lub jako część pakietu Microsoft365.

Lucidchart

Lucidchart to internetowa aplikacja do tworzenia diagramów, schematów i prototypów. Może być używana do tworzenia różnego rodzaju diagramów, takich jak diagramy przepływu, diagramy UML, diagramy sieciowe i wiele innych. Aplikacja jest dostępna za pośrednictwem przeglądarki internetowej, co oznacza, że nie trzeba jej instalować na swoim komputerze. Lucidchart oferuje szereg narzędzi do tworzenia i edytowania diagramów, a także umożliwia współpracę z innymi osobami nad tymi samymi dokumentami. Program jest często używany w biznesie do tworzenia prezentacji i dokumentów, a także w edukacji do tworzenia diagramów i schematów.

Moim zdaniem jest to najlepsze narzędzie. Jeżeli pogodzimy się z ceną to mamy naprawdę mocne rozwiązanie, w którym narysujemy wszystko szybko, sprawnie, i co najważniejsze, profesjonalnie.

Microsoft PowerPoint

Narzędzie uruchamiane w przeglądarce lub w aplikacji desktopowej, nie zostało bezpośrednio stworzone do tworzenia diagramów lecz można je do tego przystosować.

Diagrams.net (dawniej draw.io)

Narzędzie uruchamiane w przeglądarce lub w aplikacji desktopowej, niesłużące wyłącznie do diagramów sieci, z którego korzysta większość użytkowników prywatnych i małych firm.

Moim zdaniem jest to drugie w kolejności najlepsze narzędzie. Pomimo tego, że jest darmowe ma prawie takie same możliwości jak opisany wcześniej Lucidchart.

Cisco Packet Tracer

Aplikacja służąca do symulacji sieci komputerowych, w której można rysować diagramy przy okazji tworzenia topologii, lecz tylko korzystając z wbudowanych tam urządzeń Cisco. Może się przydać głównie w nieskomplikowanych topologiach rysowanych na szybko. Największa zaleta tej aplikacji to oczywiście jej walor edukacyjny.

Visual Paradigm

Jest to zaawansowane narzędzie służące do tworzenia diagramów i modelowania systemów. Może być używane do projektowania i zarządzania bazami danych. Dostępna jest również darmowa wersja online programu, która umożliwia tworzenie darmowych diagramów bez ograniczeń takich jak liczba diagramów czy rozmiar pliku projektu.

SmartDraw

Jest to program do tworzenia rysunków i diagramów, który oferuje szereg narzędzi i szablonów do projektowania różnych typów dokumentów, takich jak diagramy, mapy myśli, schematy blokowe, wykresy i wiele innych. Program umożliwia łatwe tworzenie profesjonalnych dokumentów za pomocą prostych narzędzi do rysowania i zaawansowanych funkcji edycji. Można go używać zarówno dla celów osobistych, jak i biznesowych. SmartDraw jest dostępny w wersji na komputery stacjonarne, jak i w wersji online, która umożliwia tworzenie i edycję dokumentów z dowolnego miejsca z dostępem do Internetu. Program jest popularny wśród specjalistów z różnych dziedzin, takich jak inżynierowie, architekci, projektanci i menedżerowie, którzy potrzebują narzędzi do tworzenia profesjonalnych dokumentów zawierających rysunki i diagramy.

ConceptDraw

Program oferuje szeroki wybór gotowych szablonów i bibliotek symboli, które ułatwiają i przyspieszają tworzenie różnych typów dokumentów.

Creately

Dzięki zaawansowanym możliwościom, takim jak relacje z bazą danych, formuły i inteligentne reguły Creately jest w rzeczywistości inteligentną platformą no-code, która pozwala budować i modelować dowolne rozwiązania dla wyzwań zespołu. Creately jest zaufane przez ponad 5 milionów użytkowników i jest używane przez wiodące organizacje, w tym Netflix, Amazon, NASA, Disney i PayPal.

Porównanie

Dane przedstawione w tabeli poniżej są aktualne na dzień publikacji artykułu (styczeń 2023).

Jak widziałeś, niektóre narzędzia domyślnie używają bardziej „rzeczywistych" ikon i symboli - czyli wyglądających fizycznie jak urządzenia, a inne bardziej „książkowych", mniej przypominających realne urządzenia, a bardziej przyjęte w branży symbole. Jest to natomiast rzecz, którą można zmienić importując własny zestaw ikon do programu.

Nie wspomniałem o wszystkich możliwych narzędziach do tego celu gdyż nie sposób jest to zrobić i nie taki był mój cel. Wyszukałem te, które są w jakiś sposób popularne i wymieniane przez sieciowców. Na rynku pojawia się sporo narzędzi bardzo podobnych do siebie ceną/możliwościami, a często różniących się jedynie interfejsem GUI w przeglądarce internetowej.

Warto też wspomnieć, że można tez użyć innych dowolnych edytorów graficznych jak GIMP, Microsoft Paint (😅) i podobne. Nie rozszerzam zbytnio tego tematu, gdyż nie są one dedykowanymi narzędziami do tego typu diagramów. Podobnie będzie z bardziej korporacyjnymi narzędziami, które mają możliwość tworzenia schematów blokowych itd. Na szybko możesz również narysować topologię ręcznie na kartce papieru lub cyfrowo w zależności od potrzeb.

Podsumowanie

Jak widzisz zatem wybór na rynku narzędzi do diagramowania jest duży. Jedno jest pewne - z każdym z nich będziesz w stanie osiągnąć swój docelowy satysfakcjonujący Cię efekt. Różnić się będzie sposób w jaki to osiągniesz. W jednym narzędziu będzie to szybciej i prościej, a w innym trudniej i dłużej. Za niektóre będzie trzeba zapłacić, a za inne nie.

Podsumowując - najpierw określ swoje potrzeby, wymagania i oczekiwania wobec narzędzia oraz to jaki efekt chcesz osiągnąć. Na tej podstawie wybierz odpowiednie rozwiązanie. Mam nadzieję, że tym artykułem pomogłem Ci w wyborze.

# data[].attributes.attachment_link.title
W czym tworzyć diagramy sieci? - Na Styku Sieci

# data[].attributes.attachment_link.description
Diagramy sieciowe to chleb powszedni dla każdego kto pracuje z sieciami komputerowymi na co dzień ale nie tylko. Topologie pomagają nam w zrozumieniu tego, jak działają sieci zarówno z perspektywy fizycznych połączeń, jak i w wyższych warstwach logicznych. Odpowiednio przygotowana topologia powinna dać nam wgląd w to co się dzieje oraz umożliwić troubleshooting, nawet w najbardziej skomplikowanych i dużych sieciach.

# data[].attributes.attachment_link.description
draw.io is a free online diagramming application and flowchart maker . You can use it to create UML, entity relationship, org charts, BPMN and BPM, database schema and networks. Also possible are telecommunication network, workflow, flowcharts, maps overlays and GIS, electronic circuit and social network diagrams.

# data[].attributes.attachment_link.title
Oprogramowanie do tworzenia schematów sieci

# data[].attributes.attachment_link.description
Chcesz narysować Diagram sieci? Stwórz Diagram sieci online za pomocą potężnego narzędzia Diagram sieci od Visual Paradigm. Wypróbuj je ZA DARMO już dziś! Nie wymaga pobierania.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kursy video i artykuły dla technikum informatycznego. Egzaminy E13 Sieci komputerowe i E14 Programowanie webowe

# data[].attributes.body
https://www.jaknapisac.com/jak-napisac-harmonogram/