# data[].attributes.body
นางสาว…………………………………..ชั้น………………….ม.4/……..เลขที่……….

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
…………………………………………………………….
1.2รูปแบบการแสดง
…………………………………………………………….
1.3 ทักษะความสามารถของผู้
แสดง
…………………………………………………………….
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
…………………………………………………………….

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
……………………………………………………………..
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
…………………………………………………………….
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
…………………………………………………………….
2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
…………………………………………………………….
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
…………………………………………………………….

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง ชื่อ เซิ้งกะโป๋🥥

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง ชื่อ เซิ้งกะโป๋🥥

# data[].attributes.body
ชื่อ นางสาวจิตรพัตรา ธรรมปัตย์

เลขที่6 ม.4/8

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร :ปัจจุบัน วิทยาลัยนาฏศิลปร้อยเอ็ดมีความเห็นควรว่า คำว่า"เซิ้ง"ไม่ได้มีความหมายถึงการฟ้อนรำของชาวอีสาน เพราะ เซิ้ง คือการขับกาพย์ ซึ่งมักจะมีการฟ้อนประกอบด้วย ไม่นับเป็นการร่ายรำ
ดังนั้น จึงได้บัญญัติคำว่า "ฟ้อน" ซึ่งเป็นคำที่ใช้เรียกกริยาการฟ้อนรำของชาวอีสาน ชุดการแสดงใดๆที่เคยเรียกว่า เซิ้ง ก็เปลี่ยนมาเป็น ฟ้อน เช่น เซิ้งแหย่ไข่มดแดง เปลี่ยนเป็น ฟ้อนแหย่ไข่มดแดง  ยกเว้น เซิ้งบั้งไฟและเซิ้งนางด้ง เพราะเป็นการแสดงเซิ้งอย่างตรงตัวอยู่แล้ว

1.2รูปแบบการแสดง :เป็นการแสดงที่ได้ดัดแปลงมาจากการละเล่นของชาวอีสานใต้ ซึ่งได้แก่ในบริเวณจังหวัด สุรินทร์ บุรีรัมย์ และศรีษะเกษ เป็นการแสดงที่มีความสนุกสนานรื่นเริง โดยใช้กะลาที่ขัดผิวจนมันเป็นอุปกรณ์หลักในการประกอบจังหวะ และที่น่าสังเกตคือ ประเทศต่างๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ฟิลิปปินส์  อินโดนีเซีย กัมพูชา และมาเลเซีย ก็มีการละเล่นเกี่ยวกับการเคาะกะลาเช่นเดียวกัน

1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง :ผู้แสดงต้องมีความสนุกสนานในการแสดงและต้องยิ้มแย้มเพื่อถ่ายทอดถึงความสนุกในการเล่น

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง :รับรู้ถึงความสนุกในการเล่น และยังรู้ประโยชน์ของกะโป๋ที่สามารถนำมาประยุกต์ใช้เป็นขันตักน้ำ หรือนำมาประดิษฐ์เป็นเครื่องดนตรีก็ได้

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกาย :การแต่งกาย
– หญิง สวมเสื้อแขนกระบอก ใช้สไบขิดเฉียงไหล่ซ้ายแล้วไปมัดที่เอวด้านขวา นุ่งโจงกระเบน มีผ้าผืนยาวมัดเอว ผมเกล้ามวยประดับดอกไม้ สวมเครื่องประดับเงินประเกือม
– ชาย สวมเสื้อผ้าแพรแขนสั้น นุ่งโจงกระเบน ใช้ผ้าสไบขิดพาดไหล่ มีผ้าผืนยาวมัดเอว สวมสร้อยคอและกำไลเงิน

2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง :ชาวอีสานใต้มาดัดแปลงให้เป็นรูปแบบนิยมของอีสาน เนื่องจากว่า ระบำกะลา มีจังหวะและท่วงทำนองท่าช้าเนิบนาบ จึงได้แต่งดนตรีขึ้นใหม่ให้มีจังหวะที่สนุกสนานยิ่งขึ้น โดยใช้ดนตรีพื้นเมืองอีสาน แต่เล่นลายพื้นเมืองของอีสานใต้คือ เจรียงซันตรูจ

2.3ฉาก แสง สี เสียง :
ฉาก ช่วยสืื่อถึงเรื่องราวของทางภาคอีสาน ให้การแสดงดูไม่น่าเบื่อ และได้ถ่ายทอดถึงความงดงามของฉากให้กับผู้ชมที่เข้ามาดู

แสง ช่วยในเรื่องการสร้างบรรกาศรอบตัวให้เข้ากับเนื้อเรื่องในการแสดง  การจัดแสงถือว่าเป็นหัวใจหลักของการแสดงก็ว่าได้ เพราะมีผลต่อการบันทึกภาพ การถ่ายทอดอารมณ์ไปสู่คนดู
สี มีส่วนช่วยสร้างบรรยากาศให้เกิดขึ้นในการแสดง โดยจะช่วยเพิ่มการเข้าถึง ถึงอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครมากยิ่งขึ้น
เสียง เป็นสิ่งที่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกไปสู่คนดูได้มากยิ่งขึ้น เสียง สามารถทำให้ผู้ฟังมีจินตนาการมากยิ่งขึ้น

2.4อุปกรณ์การแสดง :กะโป๋หรือกะลามะพร้าวในการแสดงโชว์

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท :มีความงดงามให้การแสดง และยังบอกประโยชน์ของกะโป๋ที่สามารถนำมาทำเครื่องดนตรีได้อีกด้วย

# data[].attributes.attachment_caption
นางสาว พิชญธิดา มุงคุณ เลขที่ 22 4/8

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง ระบำดอกบัว 🪷

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง ระบำดอกบัว 🪷

# data[].attributes.body
1.ประเมินคุณภาพการแสดง
1.1 บทละคร
ระบำดอกบัว เป็นการแสดงชุดหนึ่งจากละครเรื่อง "รถเสน" ตอนหมู่นางรำ แสดงถวายท้าววรถสิทธิ์ ซึ่งกรมศิลปากรได้ปรับปรุงขึ้น แสดงให้ประชาชนชมเมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๐ ผู้ประพันธ์บทร้องคือ อาจารย์มนตรี ตราโมท ใช้ทำนองเพลงสร้อยโอ้ลาวของเก่า
1.2 รูปแบบการแสดง
เป็นการแสดงหมู่
1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
การใช้ทักษะในการแปรแถว ทักษะความพร้อมเพรียง ที่ต้องใช้เวลาในการฝึกฝน

1.4 คุณค่าและประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ความเพลิดเพลินในการชมการแสดงที่มีความอ่อนช้อย งดงาม และพร้อมเพรียง

2.การประเมินคุณภาพองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
นุ่งจีบหน้านางห่มสไบเฉียง ใส่เครื่องประดับ หรือนุ่งจีบหน้านางห่มสไบเฉียงสองชาย ใส่เครื่องประดับ
2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดง
ใช้วงปี่พาทย์เครื่องห้าไม้นวม หรือไม้แข็ง
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
ฉาก ช่วงส่งเสริมให้การแสดงดูน่าสนใจขึ้น สื่อให้ผู้ชมเข้าใจถึงชุดการแสดงมากขึ้น
แสง เพื่อส่งเสริมการมองเห็นและการสื่ออารมณ์ที่ดีกับผู้ชม
สี การใช้ไฟหลากหลายสี สามารถสื่ออารมณ์ถึงผู้ชมได้เป็นอย่างดี
เสียง การใช้วงปี่พาทย์ทำให้การรับฟังนุ่มนวล ไพเราะ มากขึ้น เพราะเป็นการใช้ดนตรีสด
2.4 อุปกรณ์ประกอบการแสดง
ดอกบัวประดิษฐ์ ผู้แสดงถือดอกบัวออกมารำ ซึ่งดอกบัวนั้น เป็นดอกไม้ที่ชนชาวไทยใช้บูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์และนิยมกันว่าเป็นดอกไม้ที่ประเสริฐการนำดอกบัวมาถือรำก็เพื่อแสดงความคารวะต่อผู้ที่ชาวไทยให้การต้อนรับ
2.5 ความงดงามโดยรวมของการแสดง
การแสดงที่งดงามอ่อนช้อย พร้อมเพรียง ถือได้ว่า เป็นการแสดงที่ผู้แสดงและผู้ฝึกซ้อมทุ่มเทมาก เพราะการจะทำให้พร้อมเพรียงและสวยงามไปพร้อมกันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เพราะฉะนั้น การแสดงระบำดอกบัว เป็นการแสดงที่ทรงคุณค่า

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่องละครชาตรี

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่องละครชาตรี

# data[].attributes.body
นาย สุริยะ ภู่สีสุวรรณ ชั้น ม.4 ม.4/8 เลขที่7

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง

1.1บทละคร
เป็นการผสมผสานระหว่างโนราของภาคใต้กับละครนอกของภาคกลาง ละครชาตรีรับจ้างแสดงแก้บนที่บ้าน วัด หรือเทวสถานที่ผู้คนนับถือกันว่าศักดิ์สิทธิ์ การแสดงมี ๒ แบบ คือ แบบรำเป็นระบำชุดสั้น ๆ และแบบละคร การแสดงละครชาตรีแบ่งเป็น ๓ ส่วน ส่วนที่ ๑ พิธีกรรมเริ่มประมาณเก้าโมงเช้าเป็นพิธีทำโรงบูชาครู โหมโรงร้องเชิญสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้มาปกป้องคุ้มครองการแสดงรำถวายมือซึ่งก็คือการรำเชิญเครื่องสังเวยให้เทวดามารับสินบนประกาศโรงและรำซัดชาตรี ส่วนที่ ๒ การแสดงละครต่อจากพิธีกรรมในภาคเช้าจบด้วยพิธีลาเครื่องสังเวยแล้วพักเที่ยงจากนั้นแสดงละครต่อไปจนถึงเวลาประมาณสี่โมงเย็นจึงปิดการแสดงและส่วนที่ ๓ พิธีลาโรง

1.2รูปแบบการแสดง
ละครชาตรีใช้ผู้หญิงแสดงเป็นตัวเอก ผู้ชายแสดงเป็นตัวตลกและตัวเบ็ดเตล็ด

1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
ละครชาตรีใช้ผู้หญิงแสดงเป็นตัวเอก ผู้ชายแสดงเป็นตัวตลกและตัวเบ็ดเตล็ด

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ได้รู้ว่าละครชาตรีนั้นเป็นละครที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณและมีอายุเก่าแก่กว่าละครอื่น

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง

2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
ละครชาตรีแต่โบราณไม่สวมเสื้อ เพราะทุกตัวใช้ผู้ชายแสดง ตัวยืนเครื่องซึ่งเป็นตัวที่แต่งกายดีกว่าตัวอื่นก็นุ่งสนับเพลา นุ่งผ้าคาดเจียระบาดมีห้อยหน้า ห้อยข้าง สวมสังวาล ทับทรวง กรองคอกับตัวเปล่า บนศีรษะสวมเทริดเท่านั้น การผัดหน้าในสมัยโบราณใช้ขมิ้นลงพื้นสีหน้าจนนวลปนเหลือง ไม่ใช่ปนแดง

2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
ดนตรีที่ใช้บรรเลงประกอบละครชาตรี คือ วงปี่พาทย์ชาตรี ประกอบด้วยปี่นอก ๑ เลา กลองเล็ก ๑ คู่ (กลองชาตรี) โทนชาตรี๑ คู่ฆ้องคู่ฉิ่ง กรับ ปี่นอก กรับ โทนชาตรี ฆ้องคู่ ฉิ่ง กลองชาตรี ลักษณะของวงปี่พาทย์ชาตรีที่ใช้บรรเลงประกอบการแสดงละครชาตรี
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
1) แสง สี เสียง
เป็นการใช้อุปกรณ์ และความรู้ทางด้านเทคนิคมาช่วยสร้างบรรยากาศในการแสดง
1.1)   แสง เป็นเทคนิคช่วยให้ความสว่าง บอกเวลา และสร้างอารมณ์
1.2)   สี จะมีบทบาทมากบนเวทีละคร สีสามาสารถสร้างบรรยากาศ และบอกอารมณ์ ของการแสดงละครในช่วงนั้น ๆ ได้
1.3)   เสียง จะช่วยให้การแสดงมีความสมจริงมากยิ่งขึ้น และผู้ชมอาจมีอารมณ์ร่วมไปกับการแสดงมากยิ่งขึ้น
2) ฉาก
ต้องมีรูปแบบที่สัมพันธ์กับการแสดง

2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
ประกอบด้วยปี่นอก ๑ เลา กลองเล็ก ๑ คู่ (กลองชาตรี) โทนชาตรี๑ คู่ฆ้องคู่ฉิ่ง กรับ ปี่นอก กรับ โทนชาตรี ฆ้องคู่ ฉิ่ง

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
มีความสวยงดงามของแต่ล่ะการแสดง
แสดงกิริยาท่าทางสวยงามอ่อนช้อย

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่องระบำดาวดึงส์💫⭐

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่องระบำดาวดึงส์💫⭐

# data[].attributes.body
• นายประติศร เสือเอี่ยม  4/8 เลขที่ 25

1.ประเมินคุณภาพในการแสดง
1.1บทละคร
เป็นการแสดงมาตรฐานที่เป็นฉบับไทยอีกชุดหนึ่ง ซึ่งสมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัตติวงศ์ได้ทรงนิพนธ์บทร้องขี้ประกอบการแสดงในบทละครดึกดำบรรพ์ เรื่องสังข์ทอง ตอนที่ ๒ ตอนตีคลี ฉากดาวดึงส์ ในฉากนี้มีพระอินทร์กับพระมเหสีประทับอยู่บนแท่น พระวิศนุกรรม และพระมาตุลี นั่งอยู่ชั้นลดสองข้าง พวกคนธรรพ์ประจำเครื่องดนตรีอยู่ด้านหน้า เหล่าเทวดานางฟ้าเข้านั่งเฝ้าสองข้าง เริ่มเปิดฉากเหล่าเทวดานางฟ้าก็จับระบำถวาย

1.2รูปแบบการแสดง
เป็นการรำของเหล่าเทวดานางฟ้า ลักษณะท่ารำที่สำคัญ คือท่ารำจะไม่มีความหมายตรงกับเนื้อร้อง แต่จะเป็นท่ารำที่มีความสอดคล้องกลมกลืนกันตลอดทั้งเพลง ข้อสังเกตอีกประการหนึ่งคือ ท่ารำบางท่าได้ปรับปรุงเลียนแบบท่าเต้นในพิธีแขกเจ้าเซ็น ได้แก่ การใช้ท่ารำยกมือขึ้นประสานไขว้กันไว้ที่อก และขยับฝ่ามือตบอกเบา ๆ ตามจังหวะพร้อมการเคลื่อนเท้าไปด้วย กล่าวกันมาว่าท่ารำแบบนี้ เจ้าฟ้ากรมหลวงพิทักษ์มนตรี พระอนุชาของสมเด็จพระศรีสุริเยนทรามาตย์ พระบรมราชินีในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ ๒ ทรงประดิษฐ์ขึ้น เมื่อประมาณสองร้อยกว่าปีมาแล้ว

1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
มีความงดงาม อ่อนช้อย เพื่อถ่ายทอดให้กับผู้ชม มีลีลาในการรำที่สวยงาม

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ปลูกฝังจริยธรรม และเป็นเอกลักษณ์ของชาติที่แสดงถึงความเป็นอารยประเทศ

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกาย
ผู้แสดงแต่งกายยืนเครื่อง พระสวมเสื้อแขนสั้น ศิราภรณ์ชฎายอดชัย นางศิราภารณ์มงกุฏกษัตรีย์

2.2ดนตรี
ใช้วงปี่พาทย์ไม้นวม เพลงที่ใช้บรรเลงประกอบการแสดง ได้แก่เพลงเหาะ เพลงรัว เพลงตะเขิ่ง เพลงแขกเจ้าเซ็น และเพลงรัว

2.3 ฉาก แสง สี เสียง
ฉาก ช่วยเสริมให้การแสดงดูสวยงามมากขึ้น
และได้ถ่ายทอดความงามให้ผู้ชมได้ชม
แสง ช่วยให้ผู้แสดงมีความโดดเด่นในการแสดง เพื่อให้ผู้ชมได้ตื่นตาตื่นใจถึงความสวยงาม
สี ช่วยสร้างบรรยากาศให้เกิดการแสดงและช่วยส่งอารมณ์ความรู้สึกให้กับผู้แสดง
เสียง ช่วยส่งอารมณ์ไปสื่อถึงคนดูได้มากยิ่งขึ้น สามารถทำให้ผู้ฟังมีจินตนาการมากขึ้น

2.4อุปกรณ์ให้การแสดง
ไม่มีอุปกรณ์ในการแสดง

2.5ความงดงาม
มีความงดงามอ่อนช้อยตามจังหวะทำนองของดนตรีเพลง มีความยิ้มแย้มที่สวยงาม

# data[].attributes.headline
ประเมินละครเรื่อง ระบำวิชนี

# data[].attributes.subject
ประเมินละครเรื่อง ระบำวิชนี

# data[].attributes.body
ชื่อ นายวัฒนะ เจิมจันทร์ ชั้น ม.4/8 เลขที่34
1ประเมินคุณภาพด้านการเเสดง
1.1บทละคร
เป็นระบำชุดหนึ่งที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่ โดยใช้ทำนองเพลงจีนดาวดวงเดียว ซึ่งเป็นเพลงที่มีอยู่ มาประดิษฐ์เป็นท่ารำ โดยผู้แสดงจะแต่งกายแบบนางในในมือถือพัดมีด้ามประกอบการรำซึ่งมีศัพท์เรียกว่าวิชนี หรือ พัชนี ออกมาร่ายรําด้วยท่วงทํานองเพลงและบทร้องอันไพเราะเนื่องจากประเทศไทยเป็นเมืองร้อน ชาวไทยนิยมใช้พัดเป็นเครื่องบรรเทาความร้อน ดังนั้นนาฏศิลปชุด ระบําวิชนี จึงวิวัฒนาการมาจากการใช้พัดรําเพยลมของชาวไทยในทํานองอย่างมีศิลปนั่นเอง
1.2รูปเเบบการเเสดง
ระบำวิชนี เป็นระบำชุดหนึ่งที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่ โดยใช้ทำนองเพลงจีนดาวดวงเดียว ซึ่งเป็นเพลงที่มีอยู่ มาประดิษฐ์เป็นท่ารำ โดยผู้แสดงจะแต่งกายแบบนาวใน ในมือถือพัดมีด้ามประกอบการรำ ผู้ประพันธ์เนื้อร้องคือ อาจารย์มนตรี ตราโมท ผู้เชี่ยวชาญดนตรีไทย ของกรมศิลปากร
1.3ทักษะความสามารถของผู้เเสดง
โดยผู้แสดงจะแต่งกายแบบนางใน ในมือถือพัดมีด้ามประกอบการรำซึ่งมีศัพท์เรียกว่า วิชนี หรือ พัชนี ออกมาร่ายรําด้วยท่วงทํานองเพลงและบทร้องอันไพเราะ
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
เพื่อการสื่อสาร  นาฏศิลป์ ได้พัฒนาจากรูปลักษณ์ที่ง่ายและเป็นส่วนประกอบของคำพูดหรือวรรณศิลป์ ไปสู่การสร้างภาษาของตนเองขึ้นที่เรียกว่า "ภาษาท่ารำ" โดยกำหนดกันในกลุ่มชนที่ใช้นาฏศิลป์นั้นๆ ว่าท่าใดมีความหมายอย่างไร
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของ
การเเสดง
2.1เครื่องเเต่งกายประกอบการเเสดง
โดยผู้แสดงจะแต่งกายแบบนางใน ในมือถือพัดมีด้ามประกอบการรำ
2.2ดนตรีในการประกอบการเเสดง
ระบำวิชนี เป็นระบำชุดหนึ่งที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่ โดยใช้ทำนองเพลงจีนดาวดวงเดียว ซึ่งเป็นเพลงที่มีอยู่ มาประดิษฐ์เป็นท่ารำ โดยผู้แสดงจะแต่งกายแบบนาวใน ในมือถือพัดมีด้ามประกอบการรำ ผู้ประพันธ์เนื้อร้องคือ อาจารย์มนตรี ตราโมท ผู้เชี่ยวชาญดนตรีไทย ของกรมศิลปากร
2.3ฉาก เเสง สี เสียง
แสง สี เสียงมาใช้ในการแสดงเพื่อให้การแสดงมีความสมบูรณ์สวยงามในด้านแสง สี ที่ใช้ในการแสดง ควรมีความเหมาะสมสัมพันธ์กับเครื่องแต่งกาย ทำให้การแต่งกายในการแสดงมีความสวยงามโดเด่น ในด้านเสียงควรมีความเหมาะสม
2.4อุปกรณ์ประกอบการเเสดงในมือถือพัดมีด้ามประกอบการรำซึ่งมีศัพท์เรียกว่า
วิชนี หรือ พัชนี
2.5ความงดงามโดยรวมของการเเสดงเเต่ละประเภท
คือการที่กวีได้มีคุณค่าทางอารมณ์การใช้ถ้อยคำ สำนวนที่ไพเราะ หรือเน้นความในเนื้อหา มีลาการใช้ภาษาที่ไพเราะ สามารถตีบทได้ไม่ซ้ำซาก

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง ระบำเทพบันเทิง

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง ระบำเทพบันเทิง

# data[].attributes.body
ชื่อ นางสาว มนัสดา โฉมงาม ชั้น ม.4/8 เลขที่40
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
ระบำเทพบันเทิง เป็นระบำที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่ เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๙๙ เพื่อแทรกในละครในเรื่องอิเหนา ตอน ลมหอบ เป็นระบำเทพบุตร และนางฟ้า ฟ้อนรำบำเรอองค์ปะตาระกาหลา ประดิษฐ์ท่ารำโดย หม่อมศุภลักษณ์ ภัทรนาวิก (หม่อมต่วน) และอาจารย์ลมุล ยมะคุปต์ ประพันธ์คำร้องประกอบเพลงแขกเชิญเจ้าและยะวาเร็วโดย ศาสตราจารย์มนตรี ตราโมท

1.2รูปแบบการแสดง
ระบำเทพบันเทิง เป็นระบำที่ประกอบการแสดงละครในเรื่อง อิเหนา ตอน ลมหอบ ซึ่งกรมศิลปากรปรับปรุงขึ้นเพื่อแสดงที่โรงละครศิลปากร (เก่า) เมื่อ ปี พ.ศ. 2499 ให้ประชาชนได้ชมกัน เป็นระบำที่กล่าวถึงเทพบุตร เทพธิดา ร่ายรำถวายองค์ปะตาระกาหลา ตามบทขับร้องที่นายมนตรี  ตราโมท ผู้เชี่ยวชาญดนตรีไทยและศิลปินแห่งชาติเป็นผู้ประพันธ์เนื้อร้องและปรับปรุงทำนองเพลง  โดยใช้เพลงแขกเชิญเจ้าและเพลงยะวาเร็ว  โดยอาจารย์ละมุล   ยมะคุปย์  และหม่อมศุภลักษณ์  ภัทรนาวิก (หม่อมต่วน) เป็นผู้คิดประดิษฐ์ท่ารำขึ้น

1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
ท่ารำ ความงดงามและความพร้อมเพรียงของผู้รำ  ซึ่งสอดประสานได้เหมาะสมกับทำนอง

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ระบำเทพบันเทิง  เป็นการแสดงประเภทระบำมาตรฐาน  ซึ่งกรมศิลปากรได้ปรับปรุงขึ้นใช้เป็นระบำของเทพบุตรนางฟ้าฟ้อนรำบำเรอองค์ปะตาระกาหลาในละครในเรื่องอิเหนา ตอนลมหอบ  ได้นำออกแสดงแก่ประชาชน ณ โรงเรียนละครศิลปากร เมื่อปีพุทธศักราช ๒๔๙๙  ผู้ประพันธ์บทร้อง  และปรับปรุงทำนองเพลงแขกเชิญเจ้ากับเพลงยะวาเร็วคือนายมนตรี ตราโมท ผู้เชี่ยวชาญดนตรีไทย กรมศิลปากร

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
การแต่งกายของตัวพระ  ตัวนาง  นิยมแต่งกายแบบยืนเครื่องหรือเปลี่ยนแปลงตามความสะดวกของเจ้าภาพที่จัดแสดง
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
ระบำเทพบันเทิงใช้วงปี่พาทย์บรรเลงประกอบการแสดง
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
ฉาก ช่วยเสริมให้การแสดงดูสวยงามมากขึ้น
และได้ถ่ายทอดความงามให้ผู้ชมได้ชม
แสง ช่วยให้ผู้แสดงมีความโดดเด่นในการแสดง เพื่อให้ผู้ชมได้ตื่นตาตื่นใจถึงความสวยงาม
สี ช่วยสร้างบรรยากาศให้เกิดการแสดงและช่วยส่งอารมณ์ความรู้สึกให้กับผู้แสดง
เสียง ช่วยส่งอารมณ์ไปสื่อถึงคนดูได้มากยิ่งขึ้น สามารถทำให้ผู้ฟังมีจินตนาการมากขึ้น

2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
ไม่มีอุปกรณ์ในการแสดง
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
ระบำ ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน แปลว่า การฟ้อนรำเป็นชุด หรืออีกนัยหนึ่ง คือ การฟ้อนรำมุ่งหมายเพียงเพื่อความงดงามของศิลปะการรำ และการรื่นเริงบันเทิงใจไม่แสดงเป็นเรื่องราว ประกอบด้วยผู้แสดงจำนวนมากกว่า 2 คนขึ้นไป มีจุดประสงค์เพื่อแสดงความงดงาม ความพร้อมเพรียง การแปรแถวในขณะแสดง ประกอบกับการแต่งกายที่สวยงาม และเพลงดนตรีที่ไพเราะน่าฟัง

# data[].attributes.headline
ปนะเมินละครไทยเรื่อง รามเกียรติ์

# data[].attributes.subject
ปนะเมินละครไทยเรื่อง รามเกียรติ์

# data[].attributes.body
น.ส.วรารัตน์ พลชัย เลขที่3 ม.4/8
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร:เป็นพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช  เนื้อเรื่องมาจากวรรณคดีของอินเดียเรื่อง รามายณะ อันเป็นวรรณคดีที่สำคัญและมีมานานกว่า ๒๐๐๐ ปีมาแล้ว
รูปแบบการแสดง:มีลักษณะสำคัญอยู่ที่ ผู้แสดงต้องสวมหัวโขนหมดทุกตัว ยกเว้นตัวนาง พระ และเทวดา ในสมัยโบราณตัวพระและตัวเทวดา ก็สวมหัว ภายหลังจึงเปลี่ยนแปลงให้ตัวพระ และตัวเทวดาไม่ต้องสวมหัว
ทักษะความสามารถของผู้แสดง:ผู้แสดงจะต้องมีความสามารถและคุณสมบัติตรงตามตัวละครนั้น
คุณค่าหรทอประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง:ความประทับใจในเรื่องรามเกียรติ์ก่อให้เกิดจิตรกรรม เพื่อแสดงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในรามเกียรติ์ เช่น จิตรกรรมฝาผนังที่ระเบียงรอบโบสถ์วัดพระศรีรัตนศาสดาราม
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งการประกอบการแสดง:เครื่องแต่งกายสำหรับใช้ในการแสดงโขน ใช้การแต่งกายแบบยืนเครื่อง ซึ่งเป็นการแต่งกายจำลองเลียนแบบจากเครื่องทรงต้นของพระมหากษัตริย์แบบโบราณที่มีความสวยงามวิจิตรตระการตา แบ่งเป็น 3 ฝ่ายคือ ฝ่ายมนุษย์ เทวดา พระ นาง ฝ่ายยักษ์
ดนตรีในการประกอบการแสดง:วงดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงโขน ได้แก่ วงปี่พาทย์ (บางทีก็เรียก "พิณพาทย์") ซึงประกอบไปด้วย ปี่ ระนาด ฆ้อง กลอง ตะโพน บางสมัยก็จัดเป็นวงเครื่องห้าตามแต่ฐานะของผู้เป็นเจ้าของงาน
ฉาก แสง สี เสียง: ฉากช่วยสื่อถึงเรื่องราวของสถานที่ แสงช่วยสื่อถึงเวลาในบทละคร สีช่วยสื่อถึงอารมณ์ความรู้สึกของตัวละคร เสียงช่วยสื่อถึงอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครทำให้ผู้ชมเข้าถึงอารมณ์ความรู้สึกได้มากขึ้น
อุปกรณ์การแสดง:กล่าวถึงอุปกรณ์ในการแสดงโขน เช่น ตอนศึกวิรุญจำบัง จะมีตาข่ายเพชร ผ้าพยนต์ ม้า และการแสดงตอนอื่นๆ มีอุปกรณ์เช่น ราชรถ กลด กล่องดวงใจ ตลอดจนเรื่องของการใช้อุปกรณ์เหล่านั้น
ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท:เป็นศิลปะการแสดงชั้นสูงของไทยที่มีความสง่างาม อลังการและอ่อนช้อย การแสดงประเภทหนึ่งที่ใช้ท่ารำตามแบบละครใน แตกต่างเพียงท่ารำที่มีการเพิ่มตัวแสดง เปลี่ยนทำนองเพลงที่ใช้ในการดำเนินเรื่องไม่เหมือนกับละคร แสดงเป็นเรื่องราวโดยลำดับก่อนหลังเหมือนละครทุกประการ

# data[].attributes.headline
ประเมินละครเรื่อง ระบำศรีวิชัย

# data[].attributes.subject
ประเมินละครเรื่อง ระบำศรีวิชัย

# data[].attributes.body
นายอนุวัฒน์ พันธ์งาม ชั้น ม.4/8 เลขที่39
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร เป็นระบำชุดที่ ๒ ในระบำโบราณคดี อยู่ในระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๑๓ – ๑๘ มีอาณาเขตตั้งแต่ภาคใต้ลงไปจนถึงดินแดนของประเทศมาเลเซีย และอินโดนีเซียยางส่วนปัจจุบัน ระบำศรีวิชัยเกิดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๙ ตนกู อับดุล รามานห์ อดีตนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย ได้แต่งเรื่อง Raja Bersiyong ซึ่งเป็นเรื่องราสเกี่ยวกับอาณาจักรศรีวิชัย และได้เชิญคณะนาฏศิลป์ไทย ไปแสดงประกอบภาพยนตร์เรื่องนี้ กรมศิลปากรได้จัดการแสดง ๒ ชุด คือ รำชัดชาตรี และระบำศรีวิชัย
1.2รูปแบบการแสดง ระบำศรีวิชัย เป็นการรำหมู่ประกอบด้วยผู้แสดง ๖ คน ท่ารำประดิษฐ์ขึ้นโดยเลียนแบบจากภาพจำหลักผสมกับท่ารำของนาฏศิลป์ชวา ทำให้เกิดความสวยงามของท่ารำที่มีความผสมกลมกลืน และมีลักษณะเฉพาะของการใช้มือ เท้า ศีรษะ
1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง มีความสามารถในการใช้มือ เท้า และศีรษะที่ดี รำออกมาตามทำนองเพลงได้ดี ทำท่ารำตามกระบวนเพลงช้า และเร็ว จนจบกระบวนท่า
รำได้สวยงามตามทำนองเพลง
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง 1. ให้คุณค่าด้านความเพลิดเพลินบันเทิงใจต่อผู้รับชม
2. ให้คุณค่าด้านการอนุรักษ์และเผยแพร่ เพราะเป็นศิลปะการแสดงที่เป็นมรดกของชาติให้คงอยู่สืบไป
2.การประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง เครื่องแต่งกายของระบำศรีวิชัย ประกอบด้วย
๑. เสื้อรัดอกสีเนื้อ
๒. นุ่งโสร่งปาเต๊ะจีบหน้านางแถวหนึ่งสีเขียว อีกแถวหนึ่งสีแดง
๓. ผ้าคาดรอบสะโพก นุ่งสีแดงคาดสีเขียว นุ่งสีเขียวคาดสีแดง
๔. ผ้าสไบเฉียงสีเดียวกับสีคาดสะโพกเย็บติดกับแผ่นโค้งบนไหล่ซ้าย ติดสร้อยตัวริมแผ่นโค้ง ๒ เส้น
๕. โบว์เส้นเล็กสอดไว้ใต้เข็มขัด
๖. เครื่องประดับ ประกอบด้วย เข็มขัด สร้อยคอ ต่างหู ต้นแขน กำไล ข้อมือ
๗. ศีรษะ เกล้าผมมวยไว้ท้ายทอย ใส่เกี้ยว ปักปิ่น
๘. กระบังหน้า
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง ใช้วงดนตรีที่มีลักษณะเฉพาะ เครื่องดนตรีประกอบด้วย กระจับปี่ ฆ้อง ๓ ลูก ซอสามสาย ขลุ่ย ตะโพน กลองแขก ฉิ่ง ฉาบ                  เพลงที่ใช้ประกอบการแสดง ได้แก่ เพลงศรีวิชัย (เที่ยวช้า และเที่ยวเร็ว)
2.3ฉาก แสง สี เสียง
ฉากช่วยเสริมให้การแสดงดูมากขึ้น
แสงช่วยให้ผู้แสดงดูโดดเด่น
สีช่วยสร้างบรรยากาศในการแสดงให้น่าดูมากขึ้น
เสียงช่วยสื่อถึงอารมณ์ผู้ชมที่ดูได้ดีขึ้น
2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง ไม่มีอุปกรณ์ในการแสดง
2.5ความงดงาม ระบำศรีวิชัยมีท่ารำที่สวยงาม ความโดดเด่นของชุด ดนตรีที่ไพเราะ

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง ระบำสี่บท

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง ระบำสี่บท

# data[].attributes.body
นายภูผา เพิ่มเติม ม.4/8 เลขที่26

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
:ระบำสี่บทเป็นระบำที่ยกย่องกันมาแต่โบราณสันนิฐานว่ามีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัยแต่ไม่มีหลักฐานปรากฏเด่นชัดแต่ละบทนั้นจะมีทำนองเพลงและการขับร้องที่แตกต่างกันออกไป  ผู้แสดงจะรำไปตามทำนองเพลงและแสดงกิริยาท่าทางตามบทร้องที่ปรากฏอยู่ในแต่ละเพลง
1.2รูปแบบการแสดง
:ลักษณะการแสดง คือ แสดงได้ตั้งแต่ ๒ คนขึ้นไป ผู้แสดงมีทั้งฝ่ายตัวพระ และฝ่ายตัวนาง ใช้ท่ารำพื้นฐานหรือท่าฝึกหัดเบื้องต้น และท่านาฏยศัพท์เป็นท่าหลัก ผสมผสานกับลีลาการเคลื่อนไหวด้วยการใช้ท่าเชื่อมจากท่าหนึ่งไปอีกท่าหนึ่ง ใช้วงปี่พาทย์ประกอบการแสดง ออกด้วยเพลงโคมเวียน แล้วนักร้อง ร้องเนื้อเพลงตามท่วงทำนองจังหวะที่กำหนด
1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
:ทักษะความสามารถของผู้แสดงตนเองมีความอ่อนฉอยสวยงามในการรำบำแต่ละท่าทาง
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
:ได้รับความงดงามสบายตาได้พบกับการระบำที่มีสวยสดเป็นอย่างมาก

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
:การแต่งกาย จะแต่งกายยืนเครื่องพระ นาง
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
1.ปี่พาทย์ทำเพลงโคมเวียนเพลงพระทอง
2.เพลงเบ้าหลุด
3.เพลงสระบุหร่ง
4.เพลงบลิ่ม
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
1.ฉาก ช่วยเสริมให้การแสดงดูสวยงามมากขึ้น
และได้ถ่ายทอดความงามให้ผู้ชมได้ชม
2.แสง ช่วยให้ผู้แสดงมีความโดดเด่นในการแสดง เพื่อให้ผู้ชมได้ตื่นตาตื่นใจถึงความสวยงาม
3.สี ช่วยสร้างบรรยากาศให้เกิดการแสดงและช่วยส่งอารมณ์ความรู้สึกให้กับผู้แสดง
4.เสียง ช่วยส่งอารมณ์ไปสื่อถึงคนดูได้มากยิ่งขึ้น สามารถทำให้ผู้ฟังมีจินตนาการมากขึ้น
2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
:ไม่มีอุปกรณ์การแสดง
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
:มีจุดประสงค์เพื่อแสดงความงดงาม ความพร้อมเพรียง การแปรแถวในขณะแสดง ประกอบกับการแต่งกายที่สวยงาม

# data[].attributes.headline
นายลัทธพล ปักการะโถ 

# data[].attributes.body
นายลัทธพล ปักการะโถ ม.4/8 เลขที่9

ประเมินคุณค่าด้านการแสดง
1.1บทละคร:ระบำสุโขทัย พบในระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๑๘ – ๒๐ เป็นยุคสมัยที่ชนชาติไทย เริ่มสร้างสรรค์ศิลปะด้านนาฏศิลป์ และดนตรีในเป็นสมบัติประจำชาติ โดยอาศัยหลักฐานอ้างอิงที่กล่าวไว้ในเอกสาร และหลักศิลาจารึก การแต่งทำนอง กระบวนท่ารำ และเครื่องแต่งกาย ประดิษฐ์ขึ้นให้มีลักษณะที่อ่อนช้อยงดงาม ตามแบบอย่างของศิลปะสมัยสุโขทัยระบำชุดสุโขทัย เป็นระบำโบราณคดีเกิดจากแนวคิดของนายธนิตอยู่โพธิ์ อดีตอธิบดีกรมศิลปากร ซึ่งได้พบภาพเขียน ภาพปั้นและภาพจำหลักตามโบราณสถาน และโบราณวัตถุสมัยต่างๆ ทั้งที่พบในประเทศไทยและประเทศใกล้เคียง จึงได้นำมาประกอบแนวคิดประดิษฐ์สร้างเครื่องดนตรี
1.2รุปแบบการแสดง:ระบำสุโขทัยเป็นระบำหมู่ ประกอบด้วยผู้แสดง ๕-๗ คน แบ่งเป็นตัวเอง ๑ คน และหมู่ระบำ ท่ารำประดิษฐ์ขึ้นโดยเลียนแบบศิลปะสมัยสุโขทัย ลักษณะท่ารำจะมีทั้งท่ารำของตัวเอก และท่ารำของหมู่ระบำ ที่มีความสอดคล้อง กลมกลืนกัน รวมทั้งการใช้มือ เท้า ศีรษะ จะมีลักษณะพิเศษตามยุคสมัย ตลอดจนการแปรปรวนในการรำด้วยลักษณะต่างๆ

1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง:ผู้แสดงต้องมีความสนุกสนานยิ้มแย้มเพื่อถ่ายทอดถึงอารมณ์

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง:รับรู้ถึงความสนุกในการเล่นในการแสดง
2ประเมินคุณค่าองค์ประกอบของการแสดง:
2.1เครื่องแต่งกาย:เสื้อรัดอกสีชมพู
กระโปรงยาวกรอมเท้าสีแสด ติดลูกไม้สีขาวระบายเป็นชั้นๆ
ผ้ารัดสะเอวสีดำ ผ้าห้อยข้างสีเขียวอ่อน
กรองคอ ต้นแขน ข้อมือ และต่างหู
ศีรษะ ตัวเอกใส่ศิราภรณ์มงกุฎอัปสร

2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดง:เครื่องดนตรี ประกอบด้วย ปี่ใน กระจับปี่ ฆ้องวงใหญ่ ซอสามสาย ตะโพน ฉิ่งและกรับ

2.3ฉากแสงสีเสียง:ฉาก ช่วยสื่อถึงเรื่องราวให้การแสดงดูไม่น่าเบื่อ

แสง สร้างบรรยากาศให้เข้ากับเนื้อเรื่องในการแสดงถ่ายทอดอารมณ์ไปถึงคนดู

สี มีส่วนช่วยสร้างบรรยากาศให้เข้ากับเนื้อเรื่องถ่ายทอดอารมณ์ในการแสดง

เสียง สามารถถ่ายทอดอารมณ์ไปถึงคนดูได้มากยิ่งขึ้นสามารถทำให้เราจินตนาการมากยิ่งขึ้น

2.4อุปกรณ์การแสดง:ผ้านุ่ง เป็นกระโปรงบานจีบหน้าสีส้ม มีลูกไม้สีขาวระบายเป็นชั้น ๆ ทรงผม เกล้าผม ครอบด้วยที่รัดผม จำนวนผู้เล่น ผู้หญิงจำนวน ๗ คน (ผู้แสดงต้องเป็นเลขคี่) เครื่องดนตรี ประกอบด้วย ปี่ใน กระจับปี่ ฆ้องวงใหญ่ ซอสามสาย ตะโพน ฉิ่งและกรับ

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท:มีความงดงามในการแสดงมีประโยชน์ได้ความรู้มากมาย

# data[].attributes.attachment_link.title
ระบำสุโขทัย2

# data[].attributes.headline
ประเมิยละครไทยเรื่อง ระบำสี่บท

# data[].attributes.subject
ประเมิยละครไทยเรื่อง ระบำสี่บท

# data[].attributes.body
ชื่อ นางสาวพิชญ์นาฎ เนียมสอน ม.4/8 เลขที่231.ประเมินคุณภาพในการแสดง
1.1บทละคร
• ระบำสี่บทเป็นระบำที่ยกย่องกันมาแต่โบราณ สันนิฐานว่ามีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัยแต่ไม่มีหลักฐานปรากฏเด่นชัด แต่ละบทนั้นจะมีทำนองเพลงและการขับร้องที่แตกต่างกันออกไป  ผู้แสดงจะรำไปตามทำนองเพลง
1.2รูปแบบการแสดง
•มีบทร้องทั้งหมด 4 บทด้วยกัน และมีทำนองเพลงแตกต่างกัน 4 เพลง
1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
•ผู้แสดงจะต้องรำงาม รำถูกต้องตามแบบแผนและใช้เวลาเป็นอย่างมากในการฝึกฝนท่ารำ กระบวนแถว เนื้อร้อง ท่วงทำนอง จังหวะเพลง
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
•ได้ชมความสวยงามของการแสดงนี้
•แสดงให้เห็นถึงภูมิปัญญาของบรมครูทางด้านนาฏศิลป์ ที่คิดประดิษฐ์ท่ารำต่างๆ เชิงเกี้ยวพาราสี ของตัวพระ ตัวนาง ได้อย่างสวยงาม ไม่ส่อถึงความหยาบคาย
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกาย
•การแต่งกาย จะแต่งกายยืนเครื่องพระ – นาง

2.2ดนตรี
•ใช้วงปี่พาทย์ประกอบการแสดง

2.3 ฉาก แสง สี เสียง
ฉาก ขึ้นอยู่แล้วแต่ว่าจะแสดงเรื่องอะไรฉากก็จะเป็นไปตามนั้น
แสง ช่วยสร้างบรรยากาศรอบตัวให้เข้ากับเนื้อเรื่องที่แสดง
สี มีส่วนช่วยในการสร้างบรรยากาศ โดยจะเพิ่มการเข้าถึงอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครนั้นมากยิ่งขึ้น
เสียง เป็นสิ่งที่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกได้มากยิ่งขึ้น

2.4อุปกรณ์ให้การแสดง
ไม่มี

2.5ความงดงามโดยความของการแสดง
มีความงดงามในการแสดง ความอ่อนช้อย เกี้ยวพาราสีตัวนาง

# data[].attributes.body
นายจิรายุส ขันตีสพังหลวง ม.4/8 เลขที่28
1.ประเมินคุณภาพในการแสดง
1.1บทละคร รำกลองยาว ประเพณีการกลองยาว หรือ เถิดเทิง มีผู้เล่าให้ฟังเป็นเชิงสันนิษฐานว่าเป็นของพม่า นิยมเล่นกันมาก่อนเมื่อครั้งที่พม่ามาทำสงครามกับไทยในสมัยกรุงธนบุรี หรือสมัยต้นแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เวลาพักรบพวกทหารพม่าก็จะเล่นสนุกสนานกันด้วยการเล่นต่างๆ ซึ่งทหารพม่าบางพวกก็เล่น “กลองยาว” พวกไทยเราได้เห็นก็จำมาเล่นกันบ้าง เมื่อชาวไทยเห็นว่ารำกลองยาวเป็นการเล่นที่สนุกสนาน และเล่นได้ง่ายก็นิยมเล่นกันไปแทบ ทุกบ้านทุกเมืองมาจนทุกวันนี้
ประวัติความเป็นมา คณะกลองยาวที่มีชื่อเสียงมากของชาวอำเภอพยุหะคีรี ได้แก่ คณะ บ.รุ่งเรืองศิลป์ ของนายบุญ เอี่ยมเวช ซึ่งได้ดัดแปลงท่าร่ายรำมาจากท่าร่ายรำของลิเก พร้อมได้ดัดแปลงประดิษฐ์ชุดแต่งกายขึ้น โดยเลียนแบบจากเครื่องแต่งกายของลิเกเช่นกัน และใช้ชื่อว่า “กลองยาวประยุกต์” และได้นำออกแสดงเป็นครั้งแรกราวปี พ.ศ. 2500

1.2รูปแบบการแสดง ในตอนแรกผู้ร่ายรำใช้ทั้งชายและหญิง ต่อมาเปลี่ยนเป็นใช้ผู้หญิงเป็นผู้ร่ายรำเท่านั้น ส่วนผู้ชายทำหน้าที่ตีกลองยาว และเครื่องดนตรีประกอบ ในตอนแรกมีผู้เล่นทั้งหมด 16 คน โดยมีผู้ตีกลองยืน 3 คน และผู้ตีเครื่องดนตรีประกอบได้แก่ ฉิ่ง ฉาบ กรับ โหม่ง ฆ้อง อีก 5 คน สำหรับผู้รำมี 4 คู่ 8 คน มีผู้รำคนหนึ่งเป็นหัวหน้า คล้องนกหวีดไว้ที่คอสำหรับเป่าเป็นสัญญาณในการเปลี่ยนท่ารำ ในตอนหลังมีการเพิ่มเครื่องดนตรี เช่น กลองอเมริกันและปี่ชวาขึ้น และเพิ่มความครึกครื้น ก็เพิ่มผู้ร่ายรำเข้าไปอีก

1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง ผู้ตีกลองยาวต้อง แลบลิ้นปลิ้นตา  กลอกหน้ายักคิ้ว  ยักคอไปพลางเพื่อให้เข้ากับจังหวะ  และมีท่าตีถองหน้ากลองด้วยศอกโขกด้วยคางและตีด้วยมือ    กระทุ้งด้วยเข่า โหม่งด้วยเข่า  โหม่งด้วยหัว   และตีจังหวะที่พร้อมเพรียงกัน

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง 1. ทำาให้เกิดความสนุกสนานเพลิดเพลิน
2.ทำให้ประชาชนมีความรู้ด้านทักษะการ ละเล่นกลองยาวและรำากลองยาวประยุกต์

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกาย ๑. ชาย นุ่งกางเกงขายาวครึ่งแข้ง สวมเสื้อคอกลม แขนสั้น เหนือศอก มีผ้าโพกศีรษะและผ้าคาดเอว
๒. หญิง นุ่งผ้าซิ่นมีเชิงยาวกรอมเท้า สวมเสื้อทรงกระบอกคอปิด ผ่าอกหน้า ห่มสไบทับเสื้อ คาดเข็มขัดทับเสื้อ ใส่สร้อยคอและต่างหู ปล่อยผมทัดดอกไม้

2.2ดนตรี
มีกลองยาว ( เล่นกันหลาย ๆ ลูกก็ได้) เครื่องประกอบจังหวะ มี ฉิ่ง  ฉาบ  กรับ โหม่ง

2.3 ฉาก แสง สี เสียง
ฉากช่วยเสริมให้การแสดงดูมากขึ้น
แสงช่วยให้ผู้แสดงดูโดดเด่น
สีช่วยสร้างบรรยากาศในการแสดง
เสียงช่วยให้สื่อถึงอารมณ์ในการชมให้ดูดีมากขึ้น

2.4อุปกรณ์ให้การแสดง
ไม่มีอุปกรณ์ในการแสดง
2.5ความงดงามโดยความของการแสดง:คุณค่าและความงามของการแสดงชุดรำกลองยาว ในฐานะที่เป็นศิลปะพื้นบ้านของภาคกลางเป็นชุดการแสดงที่สะท้อนให้เห็นวัฒนธรรมประเพณี เช่น ขบวนแห่นาค แห่กฐิน นับว่ารำกลองยาวเป็นนาฏศิลป์พื้นบ้านจึงมีค่าควรแก่การอนุรักษ์และสืบสานต่อไป

1  ความงามในกระบวนท่ารำที่สัมพันธ์กับกลองยาว

2.ความงามที่เกิดจากความต่อเนื่องของท่ารำ

3.ความงามที่เกิดจากความสัมพันธ์กับองค์ประกอบอื่นๆ เช่นเครื่องแต่งกาย ความไพเราะของทำนองเพลง ความงามที่เกิดจากองค์ประกอบต่างๆ

# data[].attributes.headline
ประเมินการแสดงเรื่อง ระบำทวาราวดี

# data[].attributes.subject
ประเมินการแสดงเรื่อง ระบำทวาราวดี

# data[].attributes.body
ชื่อ นายณัฐวุติ ลำเนานาน ม.4/8 เลขที่21
1.ประเมินคุณภาพในการแสดง
1.1บทละคร
ระบำนี้ประดิษฐ์ขึ้นจากการนค้นคว้าหลักฐานทางโบราณคาดีสมัยทวารวดี ท่ารำและ เครื่องแต่งกายได้แนวคิดจากภาพสลัก

1.2รูปแบบการแสดง
ระบำทวารวดี เป็นการรำหมู่ประกอบด้วยผู้แสดง ๖ คน ท่ารำประดิษฐ์ขึ้นโดยเลียนแบบจากภาพปั้นและภาพแกะสลัก
1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
ลีลาท่ารำ รวมทั้งเนียงทำนองเพลง จึงเป็นแบบมอญ ท่ารำบางท่าได้ความคิดมาจากภาพสลัก
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ได้ดูการแสดงและเผยแพร่ลงโซเชียลของเรา
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกาย
๑. ผมเกล้าสูงกลางศีรษะในลักษณะคล้ายลูกจันแบน สวมเกี้ยวรัดผม
๒. สวมกระบังหน้า
๓. สวมต่างหูเป็นห่วงกลมใหญ่
๔. สวมเสื้อในสีเนื้อ ( แทนการเปลือยอกตามภาพปั้น )
๕. นุ่งผ้าลักษณะคล้ายจีบหน้านางสีน้ำตาลแถวหนึ่ง และสีเหลืองอ่อนแถวหนึ่ง มีตาลสีทองตกแต่งเป็นลายพาดขวางลำตัว
๖. ห่มสไบเฉียง ปล่อยชายไว้ด้านหน้า และด้านหลัง
๗. สวมกำไลข้อมือ ต้นแขนโลหะ และแผงข้อเท้าผ้าติดลูกกระพรวน
๘. สวมจี้นาง
๙. คาดเข็มขัดผ้าตาดเงิน หรือเข็มขัดโลหะ
2.2ดนตรี
พิณ ๕ สาย
จะเข้
ระนาดตัด
ตะโพนมอญ
ฉิ่ง
ฉาบ
กรับ
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
ฉาก เป็นฉากโบราณคดี
แสง สีส้มหรือเหลืองนวลละใช้สำหรับละครกำลังเล่นเป็นตอนกลางวันส่วนสีขาวจะใช้สำหรับตอนที่ละครกำลังเล่นเป็นตอนกลางคืน
2.4อุปกรณ์ให้การแสดง
ไม่มี
2.5ความงดงามโดยความของการแสดง
การแต่งกายที่ดูเรียบง่าย และท่ารำอ่อนช้อย ฉากที่เป็นแนวโบราณ

# data[].attributes.headline
ประเมิณงานเรื่องระบำอู่ทอง

# data[].attributes.subject
ประเมิณงานเรื่องระบำอู่ทอง

# data[].attributes.body
1.ประเมินคุณภาพในการแสดง
1.1บทละคร
กรมศิลปากรได้ประพันธ์ขึ้นใหม่ในการแสดงโขน ตอนพระรามพานางสีดากลับเข้ากรุงอโยธยามีบรรดาเสนาข้าราชการและประชาชนมาต้อนรับด้วยความยินดี
1.2รูปแบบการแสดง
เป็นการแสดงที่ประดิษฐืขึ้นใหม่โดย ครูมนตรี ตราโมท ผู้เชี่ยวชาญดุริยางค์ไทย
1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
ผู้แสดงต้องยิ้มแย้มและสนุกกับการแสดง
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
รับรู้ถึงความสนุกในการเล่น
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกาย
แต่งกายตามเครื่องโขนโบราณ
2.2ดนตรี
ระนาด จะเข้
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
ฉากหลังสีดำ หรือก้อนเมฆ
2.4อุปกรณ์ให้การแสดง
ใช้ร่างกาย
5ความงดงามโดยความของการแสดง
มีความงดงามให้การแสง

นายธนะวัตร ทรัพย์ศิริ เลขที่27 ม.4/8

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง เซิ้งกระติบ💐

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง เซิ้งกระติบ💐

# data[].attributes.body
1.ประเมินคุณค่าในการแสดง
1.1บทละคร
เป็นการรำเซิ้งเพียงอย่างเดียวไม่มีบท ไม่มีท่าทางอะไร มีแต่กินเหล้า ยกมือไม้สะเปะสะปะให้เข้ากับจังหวะเสียงกลองไปตามอำเภอใจ (มีผู้นิยามว่า ฟ้อนตามแบบกรมสรรพสามิต) โดยไม่ได้คำนึงถึงความสวยงาม นอกจากให้เข้าจังหวะกลอง ตบมือไปตามเรื่อง
1.2รูปเเบบการแสดง
จังหวะช้าเร็ว โดยมีท่าถวายบังคม ท่านกบิน ท่าเดิน ท่าดูดาว ท่าม้วนตัว ท่าสนุกสนาน ท่าปั้นข้าวเหนียว ท่าโปรยดอกไม้ ท่าบังแสงอาทิตย์ ท่าเตี้ย (รำเตี้ย) และในการแต่งกายครั้งแรกนั้น จะนุ่งผ้าซิ่นห่มผ้าสไบ เกล้าผมสูง ละห้อยกระติบข้าว
1.3ลักษณะความสามารถของผู้แสดง
ความสามารถคือสามารถรำให้อ่อนฉ้อยได้ตลอดเวลา
1.4 คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
เล่นกันในโอกาสรื่นเริงวันนักขัตฤกษ์ต่างๆ การแสดงจะเริ่มด้วยชาวภูไทฝ่ายชายนำเอาเครื่องดนตรี และเครื่องประกอบจังหวะหลายอย่าง
2.ประเมินด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องเเต่งกายประกอบการแสดง
จะนุ่งผ้าซิ่นห่มผ้าสไบ เกล้าผมสูง
2.2ดนตรีใจการแสดง
กลองแต๊ะ กลองยาว แคน ฆ้องโหม่ง ฉิ่ง ฉาบ และกรับ
2.3ฉากเเสง สี เสียง
เเสง เสียงจะเป็นเสียงดนตรีที่เล้าใจสนุกเฮฮา
2.4อุปกรณ์การแสดง
กระติบข้าว หรือ ก่องข้าว เป็นภาชนะบรรจุข้าวเหนียวของชาวอีสานที่ทรงคุณค่า มากด้วยภูมิปัญญาของชาวอีสาน เก็บความร้อนได้ดี ในขณะที่ยอมให้ไอน้ำระเหยออกไปได้ ทำให้ข้าวเหนียวที่บรรจุอยู่ภายในกระติบ หรือก่องข้าวไม่แฉะด้วยไอน้ำ

# data[].attributes.body
ดนิรุจน์ ท้าวโยธา เลขที่35 4/8

1.1บทละคร
ระบำชุดนี้มีท่ารำสวยงามน่าชม แต่เดิมบทร้องและทำนองเพลงนั้นค่อนข้างยืดยาว และกินเวลาแสดงนานมาก มาในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์จึงได้ตัดตอนบทร้องให้สั้
1.2รูปเเบการเเสดง
เเสดงตั้งเเต่2คนขึ้นไป
ผุ้เเสดงมีทั้งตัวพระเเละตัวนาง

1.3ทักษะความสามารถของผู้เเสดง
ความอ่อนฉ้อยสวยงามในการระบำเเต่ละท่าทาง

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการเเสดง
ได้รับความงดงามสบายตาได้พบระบำที่สวยสดเป็นอย่างมาก

2.ประเมินคุนภาพด้านองค์ประกอบ
ของการเเสดง
2.1เครื่อวเเต่งกายประกอบการเเสดง
การแต่งกาย จะแต่งกายยืนเครื่องพระ – นาง

2.2ดนตรีประกอบการเเสดง
1.ปี่พาทย์
2.เพลงเบ้าหลุด
3.เพลงสระบุหร่ง
4.เพลงบลิ่ม

2.3ฉาก เเสง สี เสียง
ฉากช่วยทำให้เด่นมากขึ้น
เเสงช่วยให้มีความโดดเด่นในการเเสดง
เสียง ช่วยส่งอารมไปยังคนดูมากขึ้น
สี ช่วยสร้างบรรยากาศให้เกิดการเเสดง

2.4อุปกรณ์ ประกอบการเเสดง
ไม่มีอุปกรณ์การเเสดง

2.5ความงดงามโดยรวมของการเเสดงเเต่ละ
ประเภท
มีจุดประสงค์เพื่อความงดงามความพร้อมเพรียงการเเปรเเถวในขนะรำเเละการเเต่งกายที่สวยงาม

# data[].attributes.attachment_caption
ชื่อนางสาวสุธาทิพย์ ศิริเเสน ม.4/8 เลขที่30

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง ระบำสี่บท

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง ระบำสี่บท

# data[].attributes.body
1.1บทละคร
ระบำสีบทเป็นระบำที่ยกย่องกันมาเเต่โบราณ เเต่ละบทนั้นมีทำนองเพลงเเละการขับร้องที่เเตกต่างกัน ผู้เเสดงรำตามเพลงหรือทำนองเพลง
1.2รูปเเบบการแสดง
-มีบทร้อง4บทด้วยกันเเละทำนองเพลงที่เเตกต่างกันออกไปทั้ง4เพลง
1.3ทักษความสามารถของผู้แสดง
-ผู้เเสดงต้องรำงามเเล้รำถูกตามเเบบเเผนใช้เวลาอย่างมากให้การฝึกซ้อมการแสดง
1.4คุณค่าหรือรปะโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
-ได้ชนการเเสดงที่สวยงาม
-ได้แสดงภูมิปัญญาของครูทางนาฏศิลป์
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องเเต่งกาย
การเเต่งกาย เเต่งการยืนเครื่องพระนาง
2.2ดนตรี
ใช้วงปี่พาทย์ประกอบการแสดง
2.3ฉาก แสง สี เสียง
-ฉาก ขึ้นอยู่กับการเเสดงว่าเเสดงเกี่ยวกับอะไรฉากก็เป็นไปตามนั้น
-เเสง มีส่วนช่วยในการสร้างบรรยากาศรอบตัวให้เข้ากันเนื้อเรื่องที่นักเเสดงกำลังเเสดงอยู่
-สี มีส่วนช่วยในการสร้างบรรยากาศ โดยเข้าถึงอารมณ์และความรู้สึก
-เสียง เป็นสิ่งที่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกได้ดีเเละมากยิ่งขึ้น

# data[].attributes.headline
การประเมินละครไทยเรื่อง โนราห์ชาตรี

# data[].attributes.subject
การประเมินละครไทยเรื่อง โนราห์ชาตรี

# data[].attributes.body
นางสาวปภานัน ขยันการ ม.4/8 เลขที่20
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
……ละครโนราชาตรีเป็นละครที่ดั้งเดิมเก่าแก่ที่สุด มีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา
สมัยรัชกาลที่ 6 ทรงให้ข้อสังเกตว่า ละครโนราชาตรีนี้มีลักษณะเป็นละครเร่ คือ อพยพกันไปเล่นตามตำบลต่างๆ เหมือนละครเร่ชนิดหนึ่งของอินเดียเรียกว่า ละครยาตรา
คำว่า ชาตรี นิยมเรียกกันในภาคกลางส่วนภาคใต้เรียกว่า โนรา อาจเรียก ตามเรื่องที่นิยมแสดงกันมาก คือ มโนราห์ ซึ่งเป็นเรื่องจากปัญญาสชาดก (ชาดก 50 เรื่อง……………………………………………………….
1.2รูปแบบการแสดง
……ในการแสดงจะมีตัวละครเพียง 3 ตัว คือ ตัวนายโรง ตัวนาง และตัวตลก 2. ละครนอก เป็นละครที่พัฒนามาจากละครชาตรีโดยเพิ่มตัวแสดงให้มากขึ้น ใช้ผู้ชายแสดงล้วน ดำเนินเรื่องรวดเร็ว มุ่งเน้นความสนุกสนาน ตลกขบขัน เรื่องที่แสดง คือ ไชยเชษฐ์ สังข์ทอง คาวี ไกรทอง……………………………………………………….
1.3 ทักษะความสามารถของผู้
แสดง
……ผู้แสดงต้องมีความชอบในด้านนี้หรือเรียนมา หรืออาจจะสืบทอดจากบรรพบุรุษ……………………………………………………….
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
……คุณค่าของโนรา นอกจากเครื่องแต่งกายและท่ารำที่มีความเป็นเอกลักษณ์ เฉพาะแล้ว โนรายังทำหน้าที่เป็น “สื่อ” เผยแพร่ให้ข้อมูล ข่าวสารต่างๆ ให้ประชาชนได้รับทราบอย่างทั่วถึง และ เข้าถึงชาวบ้านได้ง่าย โนราจึงเป็นศิลปะการแสดงของ ชาวภาคใต้……………………………………………………….

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
……สมัยโบราณผู้แสดงเป็นชายล้วน แต่งกายไม่สวมเสื้อ นุ่งสนับเพลา เชิงกรอมข้อเท้า นุ่งผ้าหยักรั้ง จีบโจงไว้หางหงส์ มีห้อยหน้า เจียระบาด รัดสะเอว สวมสังวาล กรองคอ ทับทรวง ศีรษะสวมเทริด(เซิด)………………………………………………………..
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
……ดนตรีที่ใช้บรรเลงประกอบละครชาตรี คือ วงปี่พาทย์ชาตรี……………………………………………………….
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
……แสดงในที่โล่งแจ้ง เสียงมาจากเสียงเครื่องดนตรี……………………………………………………….
2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
……ทับ 2 ใบ กลองตุ๊ก 1 ใบ โหม่ง 2 ลูก (อยู่ในชุดเดียวกัน) ฉิ่ง 1 คู่(ฉิ่งอยู่ในคอกชุดเดียวกับโหม่ง) ปี่นอก 1 เลา……………………………………………………….
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท…แสดงได้สวยงามผู้แสดงมีความสามารถมากที่แสดงออกมาได้ดูดี…………………………………………………….

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง เซิ้งโปงลาง🔊

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง เซิ้งโปงลาง🔊

# data[].attributes.body
ชื่อ นางสาวชาลิสา เขตนิมิตร  ชั้นม.4/8 เลขที่1

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร =การแสดงของชาวไทยภาคอีสาน นิยมเล่นกันมากในจังหวัดกาฬสินธุ์ การแสดงจะมีทั้งหญิงและชาย ใช้ท่ารำที่ประดิษฐ์ขึ้นตามทำนองเพลง อันเกิดจากความบันดาลใจ ด้วยลีลาแคล่วคล่องว่องไว  ใช้ดนตรีโปงลาง ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีทำด้วยไม้เนื้อแข็ง ร้อยต่อกันเหมือนระนาดแต่ใหญ่กว่า ใช้ผู้ตีสองคน คนตีคลอเสียงประสาน เรียกว่า ตีลูกเสิฟ และอีกคนตีเป็นทำนอง เรียกว่า ตีลูกเสพ มีจังหวะที่เร้าใจและสนุกสนาน เป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของศิลปวัฒนธรรมของภาคอีสาน

เครื่องดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดง

1.2รูปแบบการแสดง =เป็นการแสดงในสมัยโบราณชาวอีสานเวลาเดินทางไปค้าขายยังต่างแดน โดยใช้บรรทุกสินค้าบนหลังวัว ยกเว้นวัวต่างเพราะเป็นวัวที่ใช้นำหน้าขบวนผูกโปงลางไว้ตรงกลางส่วนบนของต่าง เวลาเดินจะเอียงซ้ายทีขวาทีสลับกันไป ทำให้เกิดเสียงดัง ซึ่งเป็นสัญญาณบอกให้ทราบว่าหัวหน้าขบวนอยู่ที่ใดและกำลังมุ่งหน้าไปทางไหนเพื่อป้องกันมิให้หลงทางส่วนระนาดโปงลางที่ใช้เป็นดนตรีปัจจุบันนี้พบมากที่จังหวัดกาฬสินธุ์ เรียกว่า “ขอลอ” หรือ “เกาะลอ” ดังเพลงล้อสำหรับเด็กว่า “หัวโปก กระโหลกแขวนคอตีขอลอดังไปหม่องๆ” ชื่อ “ขอลอ” ไม่ค่อยไพเราะจึงมีคนตั้งชื่อใหม่ว่า “โปงลาง” และนิยมเรียกกันมาจนถึงปัจจุบัน ไม้ที่นำมาทำเป็นโปงลางที่นิยมกันได้แก่ ไม้มะหาด และไม้หมากเหลื่อม

1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง =ผู้ที่แสดงจะต้องมีความร่าเริงสนุกสนานไปกับเสียงดนตรียิ้มแย้มสดใสเพื่อดึงดูดความสนใจของผู้ชมและถ่ายทอดไปยังผู้ชม

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง =รับรู้ในการแสดงเล่นสนุกสนานไปกับเสียงดนตรีท่าฟ้อนท่ารำและอุปกรณ์ที่นำมาใช้ในการแสดง

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง

2.1เครื่องแต่งกาย =ใช้ผู้แสดงหญิงล้วนสวมเสื้อแขนกระบอกสีพื้น (นุ่งผ้ามัดหมี่ใช้ผ้าสไบเฉียงไหล่) (ผูกโบว์ตรงเอว) (ผมเกล้ามวยทัดดอกไม้)

2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง = การเล่นทำนองดนตรีของโปงลางจะใช้ลายเดียวกันกับ แคน และพิณ ลายที่นิยมนำมาจัดท่าประกอบการฟ้อน เช่น ลายลมพัดพร้าว ลายช้างขึ้นภู ลายแม่ฮ้างกล่อมลูก ลายนกไซบินข้ามทุ่ง ลายแมงภู่ตอมดอก ลายกาเต้นก้อน

2.3ฉาก,แสง,สี,เสียง
ฉาก* = ช่วยในการสื่อถึงการแสดงของภาคอีสานและดูแล้วไม่น่าเบื่อ,และได้สื่อถึงความสวยงามในฉากที่จัดทำไปยังผู้ที่ชมด้วย
แสง* = การจัดแสงถือว่าเป็นหัวใจหลักของการแสดงเลยก็ว่าได้ เพราะมีผลต่อการบันทึกภาพ การถ่ายทอดทางด้านอารมณ์ไปสู่ผู้ชม
สี* = ช่วยสร้างบรรยากาศให้เกิดขึ้นในการแสดง
ช่วยเพิ่มการเข้าถึง ถึงอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครนั้น
เสียง* = สามารถถ่ายทอดอารมณ์และความรู้สึกไปยังผู้ชมได้มากยิ่งขึ้น

2.4อุปกรณ์ในการแสดง = 1.โปงลาง
2.แคน  3.พิณ  4.ซ่อ  5.ฉาบ  6.ฉิ่ง  7.กลอง

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่บะประเภท =
มีความงดงามในการแสดง และยังบอกประโยชน์ของเครื่องดนตรีต่างๆและท่าทางต่างๆด้วย สามารถนำมาเป็นความรู้ใหม่ๆได้

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง ฟ้อนเทียน

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง ฟ้อนเทียน

# data[].attributes.body
นายพีรัช อิ่มผลา 4/8 เลขที่ 04

1.ประเมินคุณภาพในการแสดง
1.1บทละคร
ฟ้อน เทียน นับเป็นระบำแบบเย็นๆ แบบหนึ่งตามลักษณะของการฟ้อนของไทยภาคเหนือ ผู้ฟ้อนถือเทียนจุดไฟมือละเล่มทั้ง 2 มือ ตามปกติใช้ฟ้อนในที่กลางแจ้งในเวลาตอนกลางคืน ยิ่งมีนักฟ้อนมากยิ่งดี ถ้าเป็นตอนกลางวันมักจะเป็นการฟ้อนเล็บ เข้าใจว่าฟ้อนเทียนนี้แต่คงจะเดิมเป็นการฟ้อนสักการบูชาแด่สิ่ง ศักดิ์สิทธิ์

1.2รูปแบบการแสดง
ฟ้อนเป็นหญิงล้วนถือเทียนจุดเทียนมือละเล่ม นิยมแสดงในเวลากลางคืน ความงามของการฟ้อนเทียนอยู่ที่แสดงเทียน เต้นระยิบระยับ ขณะที่ผู้ฟ้อนหมุนข้อมือและลีลาการเคลื่อนไหวช้าๆ เห็นแสงเทียนเดินเป็นทาง มีการแปรขบวน ควงคู่ สลับแถว เข้าวง ต่อเมื่อ ฯลฯ งดงามมาก

1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
มีความงดงาม อ่อนช้อย เพื่อถ่ายทอดอารมณ์ให้กับผู้ชม มีลีลาในการรำที่สวยงาม

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ปลูกฝังจริยธรรม และเป็นเอกลักษณ์ของชาติที่แสดงถึงความเป็นอารยประเทศ

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกาย
นุ่ง ซิ่นยาวกรอม สวมเสื้อแขนยาว คอปิด คาดเข็มขัดทับ ห่มสไบ เกล้าผมมวยสูง ประดับดอกไม้ล้อมมวย ห้อยอุบะยาวเคลียไหล่ ถือเทียนมือละเล่ม

2.2ดนตรี
1. ปีแน 2. กลองแอว์ 3. กลองตะโล้ดโป๊ด 4. ฉาบใหญ่ 5. ฆ้อมโหม่ง 6. ฆ้องหุ่ย

2.3 ฉาก แสง สี เสียง
ฉาก ช่วยเสริมให้การแสดงดูสวยงามมากขึ้น
และได้ถ่ายทอดความงามให้ผู้ชมได้ชม
แสง ช่วยให้ผู้แสดงมีความโดดเด่นในการแสดง เพื่อให้ผู้ชมได้ตื่นตาตื่นใจถึงความสวยงามถ่ายทอดถึงอารมณ์
สี ช่วยสร้างบรรยากาศให้เกิดการแสดงและช่วยส่งอารมณ์ความรู้สึกให้กับผู้แสดง
เสียง ช่วยส่งอารมณ์ไปสื่อถึงคนดูได้มากยิ่งขึ้น สามารถทำให้ผู้ฟังมีจินตนาการมากขึ้น

2.4อุปกรณ์ให้การแสดง
ใช้เทียนในการแสดง

2.5ความงดงามโดยความของการแสดง
ความอ่อนช้อย มีลูกเล่น ความสวยงามของโชว์

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง

# data[].attributes.body
เรื่องระบำดาวดึงส์
รูปแบบ และลักษณะการแสดงเป็นการรำของเหล่าเทวดานางฟ้า ลักษณะท่ารำที่สำคัญ คือท่ารำจะไม่มีความหมายตรงกับเนื้อร้อง แต่จะเป็นท่ารำที่มีความสอดคล้องกลมกลืนกันตลอดทั้งเพลง ข้อสังเกตอีกประการหนึ่งคือ ท่ารำบางท่าได้ปรับปรุงเลียนแบบท่าเต้นในพิธีแขกเจ้าเซ็น ได้แก่ การใช้ท่ารำยกมือขึ้นประสานไขว้กันไว้ที่อก และขยับฝ่ามือตบอกเบา ๆ ดนตรี และเพลงที่ใช้ประกอบ
การแสดงใช้วงปี่พาทย์ไม้นวม เพลงที่ใช้บรรเลงประกอบการแสดง ได้แก่เพลงเหาะ เพลงรัว เพลงตะเขิ่ง เพลงแขกเจ้าเซ็น และเพลงรัว
เครื่องแต่งกายผู้แสดงแต่งกายยืนเครื่อง พระสวมเสื้อแขนสั้น ศิราภรณ์ชฎายอดชัย นางศิราภารณ์มงกุฏกษัตรีย์
นางสาว อรณิชา ยันจินดา 4/8 เลขที่24

# data[].attributes.attachment_caption
นางสาวนพนภา วิมูลชาติ เลขที่ 8

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเละครชาตรี

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเละครชาตรี

# data[].attributes.body
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง

1.1บทละคร
เป็นการผสมผสานระหว่างโนราของภาคใต้กับละครนอกของภาคกลาง ละครชาตรีรับจ้างแสดงแก้บนที่บ้าน วัด หรือเทวสถานที่ผู้คนนับถือกันว่าศักดิ์สิทธิ์ การแสดงมี ๒ แบบ คือ แบบรำเป็นระบำชุดสั้น ๆ และแบบละคร การแสดงละครชาตรีแบ่งเป็น ๓ ส่วน ส่วนที่ ๑ พิธีกรรมเริ่มประมาณเก้าโมงเช้าเป็นพิธีทำโรงบูชาครู โหมโรงร้องเชิญสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้มาปกป้องคุ้มครองการแสดงรำถวายมือซึ่งก็คือการรำเชิญเครื่องสังเวยให้เทวดามารับสินบนประกาศโรงและรำซัดชาตรี ส่วนที่ ๒ การแสดงละครต่อจากพิธีกรรมในภาคเช้าจบด้วยพิธีลาเครื่องสังเวยแล้วพักเที่ยงจากนั้นแสดงละครต่อไปจนถึงเวลาประมาณสี่โมงเย็นจึงปิดการแสดงและส่วนที่ ๓ พิธีลาโรง

1.2รูปแบบการแสดง
ละครชาตรีใช้ผู้หญิงแสดงเป็นตัวเอก ผู้ชายแสดงเป็นตัวตลกและตัวเบ็ดเตล็ด

1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
ละครชาตรีใช้ผู้หญิงแสดงเป็นตัวเอก ผู้ชายแสดงเป็นตัวตลกและตัวเบ็ดเตล็ด

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ได้รู้ว่าละครชาตรีนั้นเป็นละครที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณและมีอายุเก่าแก่กว่าละครอื่น

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง

2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
ละครชาตรีแต่โบราณไม่สวมเสื้อ เพราะทุกตัวใช้ผู้ชายแสดง ตัวยืนเครื่องซึ่งเป็นตัวที่แต่งกายดีกว่าตัวอื่นก็นุ่งสนับเพลา นุ่งผ้าคาดเจียระบาดมีห้อยหน้า ห้อยข้าง สวมสังวาล ทับทรวง กรองคอกับตัวเปล่า บนศีรษะสวมเทริดเท่านั้น

2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
ดนตรีที่ใช้บรรเลงประกอบละครชาตรี คือ วงปี่พาทย์ชาตรี ประกอบด้วยปี่นอก ๑ เลา กลองเล็ก ๑ คู่ (กลองชาตรี) โทนชาตรี๑ คู่ฆ้องคู่ฉิ่ง กรับ ปี่นอก กรับ โทนชาตรี ฆ้องคู่ ฉิ่ง กลองชาตรี ลักษณะของวงปี่พาทย์ชาตรีที่ใช้บรรเลงประกอบการแสดงละครชาตรี
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
1) แสง สี เสียง
เป็นการใช้อุปกรณ์ และความรู้ทางด้านเทคนิคมาช่วยสร้างบรรยากาศในการแสดง
1.1)   แสง เป็นเทคนิคช่วยให้ความสว่าง บอกเวลา และสร้างอารมณ์
1.2)   สี จะมีบทบาทมากบนเวทีละคร สีสามาสารถสร้างบรรยากาศ
1.3)   เสียง จะช่วยให้การแสดงมีความสมจริงมากยิ่งขึ้น
2) ฉาก
ต้องมีรูปแบบที่สัมพันธ์กับการแสดง

2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
ประกอบด้วยปี่นอก ๑ เลา กลองเล็ก ๑ คู่ (กลองชาตรี) โทนชาตรี๑ คู่ฆ้องคู่ฉิ่ง กรับ ปี่นอก กรับ โทนชาตรี ฆ้องคู่ ฉิ่ง

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
มีความสวยงดงามของแต่ล่ะการแสดง
แสดงกิริยาท่าทางสวยงามอ่อนช้อย

# data[].attributes.attachment_caption
ประเมินการแสดง

# data[].attributes.body
1.บทละคร เป็นการแสดงชุดหนึ่งจากละครเรื่อง "รถเสน" ตอนหมู่นางรำ แสดงถวายท้าววรถสิทธิ์ ซึ่งกรมศิลปากรได้ปรับปรุงขึ้น แสดงให้ประชาชนชมเมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๐ ผู้ประพันธ์บทร้องคือ อาจารย์มนตรี ตราโมท ใช้ทำนองเพลงสร้อยโอ้ลาวของเก่า เป็นการแสดงหมู่
1.2 รูปแบบการแสดง เป็นการแสดงชุดหนึ่งจากละครเรื่อง "รถเสน" ตอนหมู่นางรำ แสดงถวายท้าววรถสิทธิ์ ซึ่งกรมศิลปากรได้ปรับปรุงขึ้น แสดงให้ประชาชนชมเมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๐ ผู้ประพันธ์บทร้องคือ อาจารย์มนตรี ตราโมท ใช้ทำนองเพลงสร้อยโอ้ลาวของเก่า เป็นการแสดงหมู่
1.3 ทักษะผู้แสดง เป็นผู้หญิง มีพื้นฐานในการรำ
1.4 คุณค่าการแสดง ช่วยไห้รักษาวัฒนธรรมและสงเสริมการแสดงนาฏศิลป์
2 ประเมินคุณค่าหรือประโยชน์จากการแสดง
2.1เครื่องแต่งกาย  นุ่งจีบหน้านางห่มสไบเฉียง ใส่เครื่องประดับ หรือนุ่งจีบหน้านางห่มสไบเฉียงสองชาย ใส่เครื่องประดับ อุปกรณ์ ดอกบัวประดิษฐ์
2.2เครื่องดนตรี เครื่องดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดง ใช้วงปี่พาทย์เครื่องห้าไม้นวม หรือไม้แข็งก็ได้
2.3 อุปกรณ์  ดอกบัวประดิษฐ์
2.4 ฉาก สี เสียง แสง ใช้วงปี่พาทย์เครื่องห้าไม้นวม หรือไม้แข็งก็ได้ใช่แสงไฟที่ไม่สีแสบจ่าเกินไป
2.5 ความงดงามการแสดง การแต่งกาย และท่ารำที่สวยงามของผู้แสดง
ณัฐวุฒิ คุ้มจันอัด 4/8 : 16

# data[].attributes.attachment_caption
นางสาว ชญานี แซ่ท้าว ม4/8 เลขที่ 18

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง ฟ้อนสาวไหม

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง ฟ้อนสาวไหม

# data[].attributes.body
1.ประเมินคุณภาพในการแสดง
ฟ้อนสาวไหม
1.1บทละคร
ฟ้อนสาวไหม เป็นศิลปะการฟ้อนรำประเภทหนึ่งของชาวล้านนาที่มีพัฒนาการทางรูปแบบมาจากการ เลียนแบบอากัปกิริยาการสาวไหม ผู้ฟ้อนส่วนใหญ่มักเป็นหญิงสาว ลีลาในการฟ้อนดูอ่อนช้อยและงดงามยิ่ง
1.2รูปแบบการแสดง

เริ่มจากการแสดงท่าหักร้างถางพง เพาะปลูกฝ้ายและหม่อน ซึ่งเป็นการแสดงของช่างฟ้อนชาย เพิ่งเพิ่มเข้ามาภายหลัง  ต่อจากนั้นก็เป็นท่วงท่าในการฟ้อนสาวไหมเริ่มจากท่าเลือกไหม ดึงไหมออกจากรัง ม้วนไหม สาวไหมออกจากตัว ไหล่ ศีรษะ เท้า ม้วนไหมใต้ศอก พุ่งกระสวย กรอไหม พาดไหม ป๊อกไหม จนกระทั่งชื่นชมกับผ้าที่ทอสำเร็จแล้ว

1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
มีความงดงาม อ่อนช้อย เพื่อถ่ายทอดอารมณ์ให้กับผู้ชม มีลีลาในการรำที่สวยงาม

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ปลูกฝังจริยธรรม และเป็นเอกลักษณ์ของชาติที่แสดงถึงความเป็นอารยประเทศ
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกาย
แต่งกายแบบพื้นเมือง คือนุ่งผ้าถุง ใส่เสื้อแขนกระบอกห่มสไบทับ เกล้าผมมวยประดับดอกไม้
2.2ดนตรี

2.3 ฉาก แสง สี เสียง
ช่วยเสริมให้การแสดงดูสวยงามมากขึ้น
และได้ถ่ายทอดความงามให้ผู้ชมได้ชม
แสง ช่วยให้ผู้แสดงมีความโดดเด่นในการแสดง เพื่อให้ผู้ชมได้ตื่นตาตื่นใจถึงความสวยงามถ่ายทอดถึงอารมณ์
สี ช่วยสร้างบรรยากาศให้เกิดการแสดงและช่วยส่งอารมณ์ความรู้สึกให้กับผู้แสดง
เสียง ช่วยส่งอารมณ์ไปสื่อถึงคนดูได้มากยิ่งขึ้น สามารถทำให้ผู้ฟังมีจินตนาการมากขึ้น

2.4อุปกรณ์ให้การแสดง
อุปกรณ์ให้การแสดง
ไม่มีอุปกรณ์ในการแสดง

2.5ความงดงามโดยความของการแสดง
อ่อนช้อยตามจังหวะทำนองของดนตรีเพลง มีความยิ้มแย้มที่สวยงาม

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทย

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทย

# data[].attributes.body
ชื่อ นางสาว อุรชา  รุ่ม จิตร เลขที่ 14 ม.4/8
ละคร
คือ การแสดงที่ดำเนินเรื่องราวเป็นศิลปะที่อาจเกิดจากการนำภาพจากจิตนาการ ประจบการณ์ หรือเรื่องราวต่างๆ มาผูกเป็นเรื่อง
1.1ละครดั้งเดิม(ละครรำโบราณ) ได้แก่ ละคร ชาตรี  ละครนอก และ ละครใน
1.2ละครรำแบบปรับปรุง ได้แก่ ละครดึกดำบรรพ์   เสภา
2.ละครที่พัตนาขึ้นใหม่ ได้แก่ ละครร้อง ละครสังคตี และละครพูด ละครอิง  ประวัติศาสตร์ ละครเพลง
1)ละคร
เป็นละครประเภทที่ใช้ศิการร่ายรำดำเนินเรื่อง มีการขับร้องและเจรจา เป็นกลอนบนละคร

# data[].attributes.attachment_caption
นางสาวสิริโสภา ปานเพชร

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่องระบำสี่บท

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่องระบำสี่บท

# data[].attributes.body
1.1บทละคร
ระบำสีบทเป็นระบำที่ยกย่องกันมาเเต่โบราณ เเต่ละบทนั้นมีทำนองเพลงเเละการขับร้องที่เเตกต่างกัน ผู้เเสดงรำตามเพลงหรือทำนองเพลง

1.2รูปเเบบการแสดง
มีบทร้อง4บทด้วยกันเเละทำนองเพลงที่เเตกต่างกันออกไปทั้ง4เพลง
1.3ทักษความสามารถของผู้แสดง
-ผู้เเสดงต้องรำงามเเล้รำถูกตามเเบบเเผนใช้เวลาอย่างมากให้การฝึกซ้อมการแสดง
1.4คุณค่าหรือรปะโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
-ได้ชนการเเสดงที่สวยงาม
-ได้แสดงภูมิปัญญาของครูทางนาฏศิลป์

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องเเต่งกาย
การเเต่งกาย เเต่งการยืนเครื่องพระนาง
2.2ดนตรี
ใช้วงปี่พาทย์ประกอบการแสดง
2.3ฉาก แสง สี เสียง
-ฉาก ขึ้นอยู่กับการเเสดงว่าเเสดงเกี่ยวกับอะไรฉากก็เป็นไปตามนั้น
2.4-เเสง มีส่วนช่วยในการสร้างบรรยากาศรอบตัวให้เข้ากันเนื้อเรื่องที่นักเเสดงกำลังเเสดงอยู่
2.5-สี มีส่วนช่วยในการสร้างบรรยากาศ โดยเข้าถึงอารมณ์และความรู้สึก
2.6-เสียง เป็นสิ่งที่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกได้ดีเเละมากยิ่งขึ้น

# data[].attributes.body
1 ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1 บทละคร แสดงถวายท้าววรถสิทธิ์ ซึ่งกรมศิลปากรได้ปรับปรุงขึ้น แสดงให้ประชาชนชมเมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๐ ผู้ประพันธ์บทร้องคือ อาจารย์มนตรี ตราโมท ใช้ทำนองเพลงสร้อยโอ้ลาวของเก่า
1.2 รูปแบบการแสดง แบบหมู่
1.3ทักษะความสามารถผู้แสดง มีพื้นฐานในการ
รักการเรียนนาฏศิลป์
1.4 ประโยชน์การแสดง ช่วยอนุรักษ์นาฏศิลป์ไทย
2 คุณภาพการแสดง
2.1เครื่องแต่งกาย นุ่งจีบหน้านางห่มสไบเฉียง ใส่เครื่องประดับ หรือนุ่งจีบหน้านางห่มสไบเฉียงสองชาย ใส่เครื่องประดับ
2.2ดนตรีประกอบการแสดง ใช้วงปี่พาทย์เครื่องห้าไม้นวม หรือไม้แข็งก็ได้
2.3 ฉาก แสง สี เสียง ใช้วงปี่พาทย์เครื่องห้าไม้นวม หรือไม้แข็งก็ได้ฉากเป็นทุ่งดอกบัวแสงสีไม่แสบตามาก
2.4 อุปกรณ์การแสดง ดอกบัวประดิษฐ์
2.5 ความงดมากการแสดง ท่ารำการแต่งกาย
ณัฐวุฒิคุ้มจันอัด 4/8 : 16

# data[].attributes.attachment_caption
น.ส.ปนัดดา ลายนอก ม.4/8 เลขที่2

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่องระบำบรรเทิง

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่องระบำบรรเทิง

# data[].attributes.body
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร :  ปัจจุบันเป็นระบำที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่ เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๙๙ เพื่อแทรกในละครในเรื่องอิเหนา ตอน ลมหอบ เป็นระบำเทพบุตร และนางฟ้า ฟ้อนรำบำเรอองค์ปะตาระกาหลา ประดิษฐ์ท่ารำโดย หม่อมศุภลักษณ์ ภัทรนาวิก (หม่อมต่วน) และอาจารย์ลมุล ยมะคุปต์ ประพันธ์คำร้องประกอบเพลงแขกเชิญเจ้าและยะวาเร็วโดย ศาสตราจารย์มนตรี ตราโมท

1.2รูปแบบการแสดง :  ระบำเทพบันเทิงเป็นระบำมาตรฐาน สมมติผู้แสดงเป็นเทพบุตรนางฟ้า ร่ายรำถวายองค์ ปะตาระกาหลาแทรกอยู่ในละครเรื่องอิเหนา ตอนลมหอบ กรมศิลปากรได้ปรับปรุงขึ้น นำออกแสดง ให้ประชาชนชม เมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๙ ณ โรงละครแห่งชาติ

1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง :  ผู้แสดงต้องมีความสนุกสนานในการเล่นร่าเริงยิ้มแย้ม

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง :  รับรู้ถึงความสนุกในการเล่น ท่าทาง และเครื่องดนตรีที่ประกอบการแสดง

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกาย :

ตัวพระ แต่งกายยืนเครื่องพระ นุ่งผ้ายกจีบโจงหางหงส์ทับสนับเพลา สวมเสื้อปักดิ้นเลื่อมลายกนกแขนสั้น ปลายแขนติดกนก สวมเครื่องประดับถนิมพิมพาภรณ์ ศิราภรณ์ชฎายอดชัย

ตัวนาง แต่งกายยืนเครื่องนาง นุ่งผ้ายกจีบหน้านางทิ้งชายพก สวมเสื้อในนาง ห่มด้วยผ้าห่มนาง ปักด้วยดิ้นเลื่อมลายกนก สวมเครื่องประดับถนิมพิมพาภรณ์ ศิราภรณ์มงกุฎกษัตริย์

2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง :  กลอง ฉิ่ง ฉาบ

2.3ฉาก แสง สี เสียง
1.ฉาก :  ช่วยสื่อถึงเรื่องราวภาพไปยังคนดู

2.แสง :  ช่วยในเรื่องสร้างบรรยากาศรอบตัว

3.สี :  มีส่วนช่วยสร้างบรรยากาศในการแสดง

4.เสียง :  ช่วยสื่ออารมณ์และความรู้สึกไปยังคนดูได้

2.4อุปกรณ์การแสดง :  เครื่องดนตรีต่างๆ

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท :
มีความงดงามในการแสดง และยังบอกประโยชน์ต่างๆ

# data[].attributes.attachment_caption
นายอรรถวุฒิ แตงอ่อน เลขที่ 11 ม.4/8

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทย เรื่อง ระบำดอกบัว

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทย เรื่อง ระบำดอกบัว

# data[].attributes.body
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1 บทละคร แสดงถวายท้าววรถสิทธิ์ ซึ่งกรมศิลปากรได้ปรับปรุงขึ้น แสดงให้ประชาชนชมเมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๐ ผู้ประพันธ์บทร้องคือ อาจารย์มนตรี ตราโมท ใช้ทำนองเพลงสร้อยโอ้ลาวของเก่า
1.2 รูปแบบการแสดง แบบหมู่
1.3ทักษะความสามารถผู้แสดง มีพื้นฐานในการ
รักการเรียนนาฏศิลป์
1.4 ประโยชน์การแสดง ได้รู้ถึงการละเล่นของคนไทยในอดีต
2.คุณภาพการแสดง
2.1เครื่องแต่งกาย นุ่งจีบหน้านางห่มสไบเฉียง ใส่เครื่องประดับ หรือนุ่งจีบหน้านางห่มสไบเฉียงสองชาย ใส่เครื่องประดับ
2.2ดนตรีประกอบการแสดง ใช้วงปี่พาทย์เครื่องห้าไม้นวม
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
ฉากเป็นทุ่งดอกบัว
เสียง ใช้วงปี่พาทย์เครื่องห้าไม้นวม
แสงสีไม่แสบตามาก
2.4 อุปกรณ์การแสดง ดอกบัวประดิษฐ์
2.5 ความงดมากการแสดง ท่ารำการแต่งกาย

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่องเซิ้งกะโป๋

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่องเซิ้งกะโป๋

# data[].attributes.body
บทละครปัจจุบันวิทยาลัยนาฏศิลป์ร้อยเอ็ดมีความเห็นควรว่าคำว่า เซิ้ง ไม่ ได้มีความหมายถึงการฟ้อนรำขแงชาส อีสานเพราะเซิ้ง คือการขับกาพย์ ซึ่งมักจะมีการฟ้อนประกอบด้วย ไม่นับเป็นการร่ายรำ
ดังนั้น จึงได้บัญญัติคำว่า ฟ้อน ซึ่งเป็นคำที่ใช้เรียกจริยะกันฟ้อนรำของชาวอีสานชุดการแสดงใดๆที่เคยเรียกว่า เซิ้ง ก็เปลี่ยนมาเป็นฟ้อนเช่น เซิ้งเเหย่ไข่มดเเดง เปลี่ยนเป็น ฟ้อนเเหย่ไข่มดเเดงยกเว้น เซิ้งบั้งไฟเเละเซิ้งนางด้ง เพราะเป็นการเเสดงเซิ้งนางดอย่างตรงตัวอยู่เเล้ว
1.2รูปแบบการแสดงเป็นการแสดงที่ได้ดัดแปลงมาจากการเล่นของชาวอีสานใต้ ถึงได้แก่ในบริเวณจังหวัด สุรินทร์บุรีรัมย์และศรีสะเกษ เป็นการแสดงที่มีความสนุกสนานรื่นเริงโดยใช้กะลาที่ขัดผิวจนมันเป็นอุปกรณ์หลักในการประกอบจังหวะ และที่น่าสังเกตคือ ประเทศต่างๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น.ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย กัมพูชา และมาเลเซีย ก็มีกันการเล่นเกี่ยวกับการกะลาและเช่นเดียวกัน
1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง พูดแสดงต้องมีความสนุกสนานในการแสดงและต้องยิ้มแย้มเพื่อถ่ายทอดดถึงความสนุกในการเล่น
1.4 คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง รับรู้ถึงความสนุกในการเล่นและยังรู้ประโยชน์ของกะโป๋ที่สามารถนำมาประยุกต์ใช้เป็นขันตักน้ำหรือนำมาประดิษฐ์เป็นเครื่องดนตรีก็ได้
2. ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกาย การแต่งกายหญิง สวมเสื้อแขนกับปลอก ใช้สไบขิดเสียงไหล่ซ้ายเเลเสไปมัดที่เอวด้านขวานุ่งโจงกับเบน มีภาพผืนยาวมัดเอวผม 9มวยประดับดอกไม้สวมเครื่องประดับเงินประเกือม
-ชาย สวมเสื้อผ้าแทนแขนสั้นลุงโจ่งกระเบนใช้ผ้าสไบจิดพาดไหล่ มีภาพผืนยาวมัดเอวสวมสร้อยคอและกำไลเงิน
2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดง
ชาวอีสานใต้มาดัดแปลงให้เป็นรูปแบบนิยมของอีสานเนื่องจากว่าระบำกะลามีจังหวะและท่วงทำนองถ้าช้าเนิบนาบ จึงได้แต่งดนตรีขึ้นใหม่ให้มีจังหวะที่สนุกสนานยิ่งขึ้น โดยใช้ดนตรีพื้นเมืองอีสาน แต่เล่นหลายพื้นเมืองของอีสานใต้คือเจรียงซันตรูจ
2.3ฉากแสงสีเสียง
ฉากช่วยสื่อถึงเรื่องราวของทางภาคอีสาน ให้การแสดงดูไม่น่าเบื่อ และได้ถ่ายทอดถึงความงดงามของฉากให้กับผู้ชมที่เข้ามาดู
เเสง . ช่วยในเรื่องการสร้างบรรยากาศรอบตัวให้เข้ากับเนื้อเรื่องในการแสดง การจัดแสงถือว่าเป็นหัวใจหลักของการแสดงก็ว่าได้ พอมีผลต่อการบันทึกภาพการถ่ายทอดอารมณ์ไปสู่คนดู
สี . มีส่วนช่วยสร้างบรรยากาศให้เป็นขึ้นในการแสดงโดยจะช่วยเพิ่มการเข้าถึงถึงอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครมากยิ่งขึ้น
เสียง . เป็นสิ่งที่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกไปสู่คนดูได้มากยิ่งขึ้นเสียงสามารถทำให้ผู้ฟังมีจินตนาการมากยิ่งขึ้น
2.4อุปกรณ์การแสดง กะโป๋หรือกะลามะพร้าวในการแสดงโชว์
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท มีความงดงามให้การแสดงและยังบอกประโยชน์ของกะโป๋ที่สามารถนำมาทำเครื่องดนตรีได้อีกด้วย

นายวัชรพงศ์ จำนงค์ทรัพย์ ม.4/8. เลขที่31

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่องเซิ้งกลาป่วย

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่องเซิ้งกลาป่วย

# data[].attributes.body
บทละครปัจจุบันวิทยาลัยนาฏศิลป์ร้อยเอ็ดมีความเห็นควรว่าคำว่า เซิ้ง ไม่ ได้มีความหมายถึงการฟ้อนรำขแงชาส อีสานเพราะเซิ้ง คือการขับกาพย์ ซึ่งมักจะมีการฟ้อนประกอบด้วย ไม่นับเป็นการร่ายรำ
ดังนั้น จึงได้บัญญัติคำว่า ฟ้อน ซึ่งเป็นคำที่ใช้เรียกจริยะกันฟ้อนรำของชาวอีสานชุดการแสดงใดๆที่เคยเรียกว่า เซิ้ง ก็เปลี่ยนมาเป็นฟ้อนเช่น เซิ้งเเหย่ไข่มดเเดง เปลี่ยนเป็น ฟ้อนเเหย่ไข่มดเเดงยกเว้น เซิ้งบั้งไฟเเละเซิ้งนางด้ง เพราะเป็นการเเสดงเซิ้งนางดอย่างตรงตัวอยู่เเล้ว
1.2รูปแบบการแสดงเป็นการแสดงที่ได้ดัดแปลงมาจากการเล่นของชาวอีสานใต้ ถึงได้แก่ในบริเวณจังหวัด สุรินทร์บุรีรัมย์และศรีสะเกษ เป็นการแสดงที่มีความสนุกสนานรื่นเริงโดยใช้กะลาที่ขัดผิวจนมันเป็นอุปกรณ์หลักในการประกอบจังหวะ และที่น่าสังเกตคือ ประเทศต่างๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น.ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย กัมพูชา และมาเลเซีย ก็มีกันการเล่นเกี่ยวกับการกะลาและเช่นเดียวกัน
1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง พูดแสดงต้องมีความสนุกสนานในการแสดงและต้องยิ้มแย้มเพื่อถ่ายทอดดถึงความสนุกในการเล่น
1.4 คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง รับรู้ถึงความสนุกในการเล่นและยังรู้ประโยชน์ของกะโป๋ที่สามารถนำมาประยุกต์ใช้เป็นขันตักน้ำหรือนำมาประดิษฐ์เป็นเครื่องดนตรีก็ได้
2. ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกาย การแต่งกายหญิง สวมเสื้อแขนกับปลอก ใช้สไบขิดเสียงไหล่ซ้ายเเลเสไปมัดที่เอวด้านขวานุ่งโจงกับเบน มีภาพผืนยาวมัดเอวผม 9มวยประดับดอกไม้สวมเครื่องประดับเงินประเกือม
-ชาย สวมเสื้อผ้าแทนแขนสั้นลุงโจ่งกระเบนใช้ผ้าสไบจิดพาดไหล่ มีภาพผืนยาวมัดเอวสวมสร้อยคอและกำไลเงิน
2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดง
ชาวอีสานใต้มาดัดแปลงให้เป็นรูปแบบนิยมของอีสานเนื่องจากว่าระบำกะลามีจังหวะและท่วงทำนองถ้าช้าเนิบนาบ จึงได้แต่งดนตรีขึ้นใหม่ให้มีจังหวะที่สนุกสนานยิ่งขึ้น โดยใช้ดนตรีพื้นเมืองอีสาน แต่เล่นหลายพื้นเมืองของอีสานใต้คือเจรียงซันตรูจ
2.3ฉากแสงสีเสียง
ฉากช่วยสื่อถึงเรื่องราวของทางภาคอีสาน ให้การแสดงดูไม่น่าเบื่อ และได้ถ่ายทอดถึงความงดงามของฉากให้กับผู้ชมที่เข้ามาดู
เเสง . ช่วยในเรื่องการสร้างบรรยากาศรอบตัวให้เข้ากับเนื้อเรื่องในการแสดง การจัดแสงถือว่าเป็นหัวใจหลักของการแสดงก็ว่าได้ พอมีผลต่อการบันทึกภาพการถ่ายทอดอารมณ์ไปสู่คนดู
สี . มีส่วนช่วยสร้างบรรยากาศให้เป็นขึ้นในการแสดงโดยจะช่วยเพิ่มการเข้าถึงถึงอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครมากยิ่งขึ้น
เสียง . เป็นสิ่งที่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกไปสู่คนดูได้มากยิ่งขึ้นเสียงสามารถทำให้ผู้ฟังมีจินตนาการมากยิ่งขึ้น
2.4อุปกรณ์การแสดง กะโป๋หรือกะลามะพร้าวในการแสดงโชว์
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท มีความงดงามให้การแสดงและยังบอกประโยชน์ของกะโป๋ที่สามารถนำมาทำเครื่องดนตรีได้อีกด้วย

นายกิกติกร จันทวิมล ม.4/8 เลขที่12

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง ชาตรี

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง ชาตรี

# data[].attributes.body
นาย ธนพิพัฒน์ สุรธนไพบูลย์ ชั้น ม.4 ม.4/8 เลขที่29

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง

1.1บทละคร
เป็นการผสมผสานระหว่างโนราของภาคใต้กับละครนอกของภาคกลาง ละครชาตรีรับจ้างแสดงแก้บนที่บ้าน วัด หรือเทวสถานที่ผู้คนนับถือกันว่าศักดิ์สิทธิ์ การแสดงมี ๒ แบบ คือ แบบรำเป็นระบำชุดสั้น ๆ และแบบละคร การแสดงละครชาตรีแบ่งเป็น ๓ ส่วน ส่วนที่ ๑ พิธีกรรมเริ่มประมาณเก้าโมงเช้าเป็นพิธีทำโรงบูชาครู โหมโรงร้องเชิญสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้มาปกป้องคุ้มครองการแสดงรำถวายมือซึ่งก็คือการรำเชิญเครื่องสังเวยให้เทวดามารับสินบนประกาศโรงและรำซัดชาตรี ส่วนที่ ๒ การแสดงละครต่อจากพิธีกรรมในภาคเช้าจบด้วยพิธีลาเครื่องสังเวยแล้วพักเที่ยงจากนั้นแสดงละครต่อไปจนถึงเวลาประมาณสี่โมงเย็นจึงปิดการแสดงและส่วนที่ ๓ พิธีลาโรง

1.2รูปแบบการแสดง
ละครชาตรีใช้ผู้หญิงแสดงเป็นตัวเอก ผู้ชายแสดงเป็นตัวตลกและตัวเบ็ดเตล็ด

1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
ละครชาตรีใช้ผู้หญิงแสดงเป็นตัวเอก ผู้ชายแสดงเป็นตัวตลกและตัวเบ็ดเตล็ด

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ได้รู้ว่าละครชาตรีนั้นเป็นละครที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณและมีอายุเก่าแก่กว่าละครอื่น

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง

2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
ละครชาตรีแต่โบราณไม่สวมเสื้อ เพราะทุกตัวใช้ผู้ชายแสดง ตัวยืนเครื่องซึ่งเป็นตัวที่แต่งกายดีกว่าตัวอื่นก็นุ่งสนับเพลา นุ่งผ้าคาดเจียระบาดมีห้อยหน้า ห้อยข้าง สวมสังวาล ทับทรวง กรองคอกับตัวเปล่า บนศีรษะสวมเทริดเท่านั้น การผัดหน้าในสมัยโบราณใช้ขมิ้นลงพื้นสีหน้าจนนวลปนเหลือง ไม่ใช่ปนแดง

2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
ดนตรีที่ใช้บรรเลงประกอบละครชาตรี คือ วงปี่พาทย์ชาตรี ประกอบด้วยปี่นอก ๑ เลา กลองเล็ก ๑ คู่ (กลองชาตรี) โทนชาตรี๑ คู่ฆ้องคู่ฉิ่ง กรับ ปี่นอก กรับ โทนชาตรี ฆ้องคู่ ฉิ่ง กลองชาตรี ลักษณะของวงปี่พาทย์ชาตรีที่ใช้บรรเลงประกอบการแสดงละครชาตรี
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
1) แสง สี เสียง
2) เป็นการใช้อุปกรณ์ และความรู้ทางด้านเทคนิคมาช่วยสร้างบรรยากาศในการแสดง
3) 1.1)   แสง เป็นเทคนิคช่วยให้ความสว่าง บอกเวลา และสร้างอารมณ์
4) 1.2)   สี จะมีบทบาทมากบนเวทีละคร สีสามาสารถสร้างบรรยากาศ และบอกอารมณ์ ของการแสดงละครในช่วงนั้น ๆ ได้
5) 1.3)   เสียง จะช่วยให้การแสดงมีความสมจริงมากยิ่งขึ้น และผู้ชมอาจมีอารมณ์ร่วมไปกับการแสดงมากยิ่งขึ้น
6) 2) ฉาก
7) ต้องมีรูปแบบที่สัมพันธ์กับการแสดง
2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
ประกอบด้วยปี่นอก ๑ เลา กลองเล็ก ๑ คู่ (กลองชาตรี) โทนชาตรี๑ คู่ฆ้องคู่ฉิ่ง กรับ ปี่นอก กรับ โทนชาตรี ฆ้องคู่ ฉิ่ง

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
มีความสวยงดงามของแต่ล่ะการแสดง
แสดงกิริยาท่าทางสวยงามอ่อนช้อยนาย ธนพิพัฒน์ สุรธนไพบูลย์ ชั้น ม.4 ม.4/8 เลขที่29

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง

1.1บทละคร
เป็นการผสมผสานระหว่างโนราของภาคใต้กับละครนอกของภาคกลาง ละครชาตรีรับจ้างแสดงแก้บนที่บ้าน วัด หรือเทวสถานที่ผู้คนนับถือกันว่าศักดิ์สิทธิ์ การแสดงมี ๒ แบบ คือ แบบรำเป็นระบำชุดสั้น ๆ และแบบละคร การแสดงละครชาตรีแบ่งเป็น ๓ ส่วน ส่วนที่ ๑ พิธีกรรมเริ่มประมาณเก้าโมงเช้าเป็นพิธีทำโรงบูชาครู โหมโรงร้องเชิญสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้มาปกป้องคุ้มครองการแสดงรำถวายมือซึ่งก็คือการรำเชิญเครื่องสังเวยให้เทวดามารับสินบนประกาศโรงและรำซัดชาตรี ส่วนที่ ๒ การแสดงละครต่อจากพิธีกรรมในภาคเช้าจบด้วยพิธีลาเครื่องสังเวยแล้วพักเที่ยงจากนั้นแสดงละครต่อไปจนถึงเวลาประมาณสี่โมงเย็นจึงปิดการแสดงและส่วนที่ ๓ พิธีลาโรง

1.2รูปแบบการแสดง
ละครชาตรีใช้ผู้หญิงแสดงเป็นตัวเอก ผู้ชายแสดงเป็นตัวตลกและตัวเบ็ดเตล็ด

1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
ละครชาตรีใช้ผู้หญิงแสดงเป็นตัวเอก ผู้ชายแสดงเป็นตัวตลกและตัวเบ็ดเตล็ด

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ได้รู้ว่าละครชาตรีนั้นเป็นละครที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณและมีอายุเก่าแก่กว่าละครอื่น

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง

2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
ละครชาตรีแต่โบราณไม่สวมเสื้อ เพราะทุกตัวใช้ผู้ชายแสดง ตัวยืนเครื่องซึ่งเป็นตัวที่แต่งกายดีกว่าตัวอื่นก็นุ่งสนับเพลา นุ่งผ้าคาดเจียระบาดมีห้อยหน้า ห้อยข้าง สวมสังวาล ทับทรวง กรองคอกับตัวเปล่า บนศีรษะสวมเทริดเท่านั้น การผัดหน้าในสมัยโบราณใช้ขมิ้นลงพื้นสีหน้าจนนวลปนเหลือง ไม่ใช่ปนแดง

2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
ดนตรีที่ใช้บรรเลงประกอบละครชาตรี คือ วงปี่พาทย์ชาตรี ประกอบด้วยปี่นอก ๑ เลา กลองเล็ก ๑ คู่ (กลองชาตรี) โทนชาตรี๑ คู่ฆ้องคู่ฉิ่ง กรับ ปี่นอก กรับ โทนชาตรี ฆ้องคู่ ฉิ่ง กลองชาตรี ลักษณะของวงปี่พาทย์ชาตรีที่ใช้บรรเลงประกอบการแสดงละครชาตรี
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
1) แสง สี เสียง
2) เป็นการใช้อุปกรณ์ และความรู้ทางด้านเทคนิคมาช่วยสร้างบรรยากาศในการแสดง
3) 1.1)   แสง เป็นเทคนิคช่วยให้ความสว่าง บอกเวลา และสร้างอารมณ์
4) 1.2)   สี จะมีบทบาทมากบนเวทีละคร สีสามาสารถสร้างบรรยากาศ และบอกอารมณ์ ของการแสดงละครในช่วงนั้น ๆ ได้
5) 1.3)   เสียง จะช่วยให้การแสดงมีความสมจริงมากยิ่งขึ้น และผู้ชมอาจมีอารมณ์ร่วมไปกับการแสดงมากยิ่งขึ้น
6) 2) ฉาก
7) ต้องมีรูปแบบที่สัมพันธ์กับการแสดง
2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
ประกอบด้วยปี่นอก ๑ เลา กลองเล็ก ๑ คู่ (กลองชาตรี) โทนชาตรี๑ คู่ฆ้องคู่ฉิ่ง กรับ ปี่นอก กรับ โทนชาตรี ฆ้องคู่ ฉิ่ง

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
มีความสวยงดงามของแต่ล่ะการแสดง
แสดงกิริยาท่าทางสวยงามอ่อนช้อย

# data[].attributes.attachment_caption
นาย อภิเดช ต่อแสงเฉลิม ม.4/8 เลขที่32

# data[].attributes.headline
ประเมินละคร​เรื่อง ระบำวิชนี

# data[].attributes.subject
ประเมินละคร​เรื่อง ระบำวิชนี

# data[].attributes.body
1ประเมินคุณภาพด้านการเเสดง
1.1บทละคร
เป็นระบำชุดหนึ่งที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่ โดยใช้ทำนองเพลงจีนดาวดวงเดียว ซึ่งเป็นเพลงที่มีอยู่ มาประดิษฐ์เป็นท่ารำ โดยผู้แสดงจะแต่งกายแบบนางในในมือถือพัดมีด้ามประกอบการรำซึ่งมีศัพท์เรียกว่าวิชนี หรือ พัชนี ออกมาร่ายรําด้วยท่วงทํานองเพลงและบทร้องอันไพเราะเนื่องจากประเทศไทยเป็นเมืองร้อน ชาวไทยนิยมใช้พัดเป็นเครื่องบรรเทาความร้อน ดังนั้นนาฏศิลปชุด ระบําวิชนี จึงวิวัฒนาการมาจากการใช้พัดรําเพยลมของชาวไทยในทํานองอย่างมีศิลปนั่นเอง
1.2รูปเเบบการเเสดง
ระบำวิชนี เป็นระบำชุดหนึ่งที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่ โดยใช้ทำนองเพลงจีนดาวดวงเดียว ซึ่งเป็นเพลงที่มีอยู่ มาประดิษฐ์เป็นท่ารำ โดยผู้แสดงจะแต่งกายแบบนาวใน ในมือถือพัดมีด้ามประกอบการรำ ผู้ประพันธ์เนื้อร้องคือ อาจารย์มนตรี ตราโมท ผู้เชี่ยวชาญดนตรีไทย ของกรมศิลปากร
1.3ทักษะความสามารถของผู้เเสดง
โดยผู้แสดงจะแต่งกายแบบนางใน ในมือถือพัดมีด้ามประกอบการรำซึ่งมีศัพท์เรียกว่า วิชนี หรือ พัชนี ออกมาร่ายรําด้วยท่วงทํานองเพลงและบทร้องอันไพเราะ
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
เพื่อการสื่อสาร  นาฏศิลป์ ได้พัฒนาจากรูปลักษณ์ที่ง่ายและเป็นส่วนประกอบของคำพูดหรือวรรณศิลป์ ไปสู่การสร้างภาษาของตนเองขึ้นที่เรียกว่า "ภาษาท่ารำ" โดยกำหนดกันในกลุ่มชนที่ใช้นาฏศิลป์นั้นๆ ว่าท่าใดมีความหมายอย่างไร
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของ
การเเสดง
2.1เครื่องเเต่งกายประกอบการเเสดง
โดยผู้แสดงจะแต่งกายแบบนางใน ในมือถือพัดมีด้ามประกอบการรำ
2.2ดนตรีในการประกอบการเเสดง
ระบำวิชนี เป็นระบำชุดหนึ่งที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่ โดยใช้ทำนองเพลงจีนดาวดวงเดียว ซึ่งเป็นเพลงที่มีอยู่ มาประดิษฐ์เป็นท่ารำ โดยผู้แสดงจะแต่งกายแบบนาวใน ในมือถือพัดมีด้ามประกอบการรำ ผู้ประพันธ์เนื้อร้องคือ อาจารย์มนตรี ตราโมท ผู้เชี่ยวชาญดนตรีไทย ของกรมศิลปากร
2.3ฉาก เเสง สี เสียง
แสง สี เสียงมาใช้ในการแสดงเพื่อให้การแสดงมีความสมบูรณ์สวยงามในด้านแสง สี ที่ใช้ในการแสดง ควรมีความเหมาะสมสัมพันธ์กับเครื่องแต่งกาย ทำให้การแต่งกายในการแสดงมีความสวยงามโดเด่น ในด้านเสียงควรมีความเหมาะสม
2.4อุปกรณ์ประกอบการเเสดงในมือถือพัดมีด้ามประกอบการรำซึ่งมีศัพท์เรียกว่า
วิชนี หรือ พัชนี
2.5ความงดงามโดยรวมของการเเสดงเเต่ละประเภท
คือการที่กวีได้มีคุณค่าทางอารมณ์การใช้ถ้อยคำ สำนวนที่ไพเราะ หรือเน้นความในเนื้อหา มีลาการใช้ภาษาที่ไพเราะ สามารถตีบทได้ไม่ซ้ำซาก

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่องละครชาตรี

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่องละครชาตรี

# data[].attributes.body
นางสาวสุนิตา เพียรวิชา ม.4/8 เลขที่13 1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง1.1บทละครเป็นการผสมผสานระหว่างโนราของภาคใต้กับละครนอกของภาคกลาง ละครชาตรีรับจ้างแสดงแก้บนที่บ้าน วัด หรือเทวสถานที่ผู้คนนับถือกันว่าศักดิ์สิทธิ์ การแสดงมี ๒ แบบ คือ แบบรำเป็นระบำชุดสั้น ๆ และแบบละคร การแสดงละครชาตรีแบ่งเป็น ๓ ส่วน ส่วนที่ ๑ พิธีกรรมเริ่มประมาณเก้าโมงเช้าเป็นพิธีทำโรงบูชาครู โหมโรงร้องเชิญสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้มาปกป้องคุ้มครองการแสดงรำถวายมือซึ่งก็คือการรำเชิญเครื่องสังเวยให้เทวดามารับสินบนประกาศโรงและรำซัดชาตรี ส่วนที่ ๒ การแสดงละครต่อจากพิธีกรรมในภาคเช้าจบด้วยพิธีลาเครื่องสังเวยแล้วพักเที่ยงจากนั้นแสดงละครต่อไปจนถึงเวลาประมาณสี่โมงเย็นจึงปิดการแสดงและส่วนที่ ๓ พิธีลาโรง1.2รูปแบบการแสดงละครชาตรีใช้ผู้หญิงแสดงเป็นตัวเอก ผู้ชายแสดงเป็นตัวตลกและตัวเบ็ดเตล็ด1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดงละครชาตรีใช้ผู้หญิงแสดงเป็นตัวเอก ผู้ชายแสดงเป็นตัวตลกและตัวเบ็ดเตล็ด1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดงได้รู้ว่าละครชาตรีนั้นเป็นละครที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณและมีอายุเก่าแก่กว่าละครอื่น2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดงละครชาตรีแต่โบราณไม่สวมเสื้อ เพราะทุกตัวใช้ผู้ชายแสดง ตัวยืนเครื่องซึ่งเป็นตัวที่แต่งกายดีกว่าตัวอื่นก็นุ่งสนับเพลา นุ่งผ้าคาดเจียระบาดมีห้อยหน้า ห้อยข้าง สวมสังวาล ทับทรวง กรองคอกับตัวเปล่า บนศีรษะสวมเทริดเท่านั้น การผัดหน้าในสมัยโบราณใช้ขมิ้นลงพื้นสีหน้าจนนวลปนเหลือง ไม่ใช่ปนแดง2.2ดนตรีในการประกอบการแสดงดนตรีที่ใช้บรรเลงประกอบละครชาตรี คือ วงปี่พาทย์ชาตรี ประกอบด้วยปี่นอก ๑ เลา กลองเล็ก ๑ คู่ (กลองชาตรี) โทนชาตรี๑ คู่ฆ้องคู่ฉิ่ง กรับ ปี่นอก กรับ โทนชาตรี ฆ้องคู่ ฉิ่ง กลองชาตรี ลักษณะของวงปี่พาทย์ชาตรีที่ใช้บรรเลงประกอบการแสดงละครชาตรี2.3 ฉาก แสง สี เสียง1) แสง สี เสียงเป็นการใช้อุปกรณ์ และความรู้ทางด้านเทคนิคมาช่วยสร้างบรรยากาศในการแสดง1.1)   แสง เป็นเทคนิคช่วยให้ความสว่าง บอกเวลา และสร้างอารมณ์1.2)   สี จะมีบทบาทมากบนเวทีละคร สีสามาสารถสร้างบรรยากาศ และบอกอารมณ์ ของการแสดงละครในช่วงนั้น ๆ ได้1.3)   เสียง จะช่วยให้การแสดงมีความสมจริงมากยิ่งขึ้น และผู้ชมอาจมีอารมณ์ร่วมไปกับการแสดงมากยิ่งขึ้น2) ฉากต้องมีรูปแบบที่สัมพันธ์กับการแสดง2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดงประกอบด้วยปี่นอก ๑ เลา กลองเล็ก ๑ คู่ (กลองชาตรี) โทนชาตรี๑ คู่ฆ้องคู่ฉิ่ง กรับ ปี่นอก กรับ โทนชาตรี ฆ้องคู่ ฉิ่ง2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภทมีความสวยงดงามของแต่ล่ะการแสดงแสดงกิริยาท่าทางสวยงามอ่อนช้อย

# data[].attributes.headline
การประเมินละครไทย เรื่อง ระบำกฤดาภินิหาร

# data[].attributes.subject
การประเมินละครไทย เรื่อง ระบำกฤดาภินิหาร

# data[].attributes.body
นางสาวฐิติมา ทองลา ชั้นม.4/8 เลขที่19

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง

1.1บทละคร

เป็นการแสดงชุดหนึ่งที่นำมาจากละครเรื่อง "เกียรติศักดิ์ทหารไทย" บทร้องกล่าวถึงเทพบุตร นางฟ้า เมื่อทราบถึงกฤดาภินิหารของชาติไทย จึงเกิดความชื่นชมโสมนัส ชวนกันจัดระบำโปรยปรายดอกไม้อวยพรให้เมืองไทย การแสดงชุดนี้จะมีท่ารำที่เป็นแบบแผนในลีลานาฏศิลป์แบบดั้งเดิม แต่จะมีคำร้อง และการเอื้อนทำนองเพลงที่เป็นแบบสมัยใหม่ คือ จะไม่ร้องเอื้อนมาก

1.2รูปแบบการแสดง

ระบำกฤดาภินิหาร มีลักษณะท่ารำเป็นระบำหมู่คู่พระ-นาง เสมือนหนึงว่าเหล่าเทวดา นางฟ้า มาร่วมอวยพรยินดีในเกียรติยศ ชื่อเสียงของประเทศไทย ท่ารำเป็นการตีบทตามคำร้องในเพลงครวญหา (ซึ่งทั้งลักษณะของท่าที่มีความหมายตรงกับคำร้องและท่าที่ความหมายสอดคล้องกับคำร้อง) และท่ารำในเพลงจีนรัว ผู้แสดงถือพานสำหรับโปรยดอกไม้ สามารถแสดงได้สองรูปแบบ คือรำตามบทร้องสี่คำกลอน แล้วตัดไปโปรยดอก ไม้ในเพลงจีนรัว ซึ่งใช้เวลาในการแสดง ๕ นาที และอีกบทหนึ่ง รำเต็มบทร้องหกคำกลอนโปรยดอกไม้ตามบทร้อง และในเพลงจีนรัวซึ่งใช้เวลาในการแสดง ๖ นาที

1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง

การใช้ความจำในการจำท่ารำ การแปรแถว และเนื้อเพลง

เพื่อให้การแสดงออกมาดี

1.4คุณค่าและประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง

ความเพลิดเพลินในการชมการแสดงที่มีความอ่อนช้อย งดงาม และพร้อมเพียง

2.การประเมินคุณภาพองค์ประกอบของการแสดง

2.1เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง

ผู้แสดงแต่งกายยืนเครื่องพระนาง

2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง

เครื่องดนตรีที่ใช้บรรเลงเพลงประกอบระบํากฤดาภินิหารคือวงปี่พาทย์เครื่องห้าประกอบด้วยปี่ใน ระนาดเอก ฆ้องวงใหญ่ กลองทัดตะโพน และฉิ่ง

2.3ฉาก แสง สี เสียง

ฉาก ช่วยให้การแสดงดูน่าสนใจมากขึ้น

แสง ช่วยในการมองเห็นและการสื่ออารมณ์

สี การใช้ไฟในโทนที่ละมุน เหมาะสมกับการแสดง

เสียง เพลงที่ใช้บรรเลงประกอบการแสดง เพลงรัวดึกดำบรรพ์ และครวญหา และเพลงจีนรัว

2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง

พานสำหรับใส่ดอกไม้

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดง

ความอ่อนช้อย พร้อมเพรียงของการแสดง

# data[].attributes.attachment_caption
นายพงศธร  ปราโมทย์มุกดา ม.4/8 เลขที่33

# data[].attributes.body
บทละครปัจจุบันวิทยาลัยนาฏศิลป์ร้อยเอ็ดมีความเห็นควรว่าคำว่า เซิ้ง ไม่ ได้มีความหมายถึงการฟ้อนรำขแงชาส อีสานเพราะเซิ้ง คือการขับกาพย์ ซึ่งมักจะมีการฟ้อนประกอบด้วย ไม่นับเป็นการร่ายรำ
ดังนั้น จึงได้บัญญัติคำว่า ฟ้อน ซึ่งเป็นคำที่ใช้เรียกจริยะกันฟ้อนรำของชาวอีสานชุดการแสดงใดๆที่เคยเรียกว่า เซิ้ง ก็เปลี่ยนมาเป็นฟ้อนเช่น เซิ้งเเหย่ไข่มดเเดง เปลี่ยนเป็น ฟ้อนเเหย่ไข่มดเเดงยกเว้น เซิ้งบั้งไฟเเละเซิ้งนางด้ง เพราะเป็นการเเสดงเซิ้งนางดอย่างตรงตัวอยู่เเล้ว
1.2รูปแบบการแสดงเป็นการแสดงที่ได้ดัดแปลงมาจากการเล่นของชาวอีสานใต้ ถึงได้แก่ในบริเวณจังหวัด สุรินทร์บุรีรัมย์และศรีสะเกษ เป็นการแสดงที่มีความสนุกสนานรื่นเริงโดยใช้กะลาที่ขัดผิวจนมันเป็นอุปกรณ์หลักในการประกอบจังหวะ และที่น่าสังเกตคือ ประเทศต่างๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น.ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย กัมพูชา และมาเลเซีย ก็มีกันการเล่นเกี่ยวกับการกะลาและเช่นเดียวกัน
1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง พูดแสดงต้องมีความสนุกสนานในการแสดงและต้องยิ้มแย้มเพื่อถ่ายทอดดถึงความสนุกในการเล่น
1.4 คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง รับรู้ถึงความสนุกในการเล่นและยังรู้ประโยชน์ของกะโป๋ที่สามารถนำมาประยุกต์ใช้เป็นขันตักน้ำหรือนำมาประดิษฐ์เป็นเครื่องดนตรีก็ได้
2. ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกาย การแต่งกายหญิง สวมเสื้อแขนกับปลอก ใช้สไบขิดเสียงไหล่ซ้ายเเลเสไปมัดที่เอวด้านขวานุ่งโจงกับเบน มีภาพผืนยาวมัดเอวผม 9มวยประดับดอกไม้สวมเครื่องประดับเงินประเกือม
-ชาย สวมเสื้อผ้าแทนแขนสั้นลุงโจ่งกระเบนใช้ผ้าสไบจิดพาดไหล่ มีภาพผืนยาวมัดเอวสวมสร้อยคอและกำไลเงิน
2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดง
ชาวอีสานใต้มาดัดแปลงให้เป็นรูปแบบนิยมของอีสานเนื่องจากว่าระบำกะลามีจังหวะและท่วงทำนองถ้าช้าเนิบนาบ จึงได้แต่งดนตรีขึ้นใหม่ให้มีจังหวะที่สนุกสนานยิ่งขึ้น โดยใช้ดนตรีพื้นเมืองอีสาน แต่เล่นหลายพื้นเมืองของอีสานใต้คือเจรียงซันตรูจ
2.3ฉากแสงสีเสียง
ฉากช่วยสื่อถึงเรื่องราวของทางภาคอีสาน ให้การแสดงดูไม่น่าเบื่อ และได้ถ่ายทอดถึงความงดงามของฉากให้กับผู้ชมที่เข้ามาดู
เเสง . ช่วยในเรื่องการสร้างบรรยากาศรอบตัวให้เข้ากับเนื้อเรื่องในการแสดง การจัดแสงถือว่าเป็นหัวใจหลักของการแสดงก็ว่าได้ พอมีผลต่อการบันทึกภาพการถ่ายทอดอารมณ์ไปสู่คนดู
สี . มีส่วนช่วยสร้างบรรยากาศให้เป็นขึ้นในการแสดงโดยจะช่วยเพิ่มการเข้าถึงถึงอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครมากยิ่งขึ้น
เสียง . เป็นสิ่งที่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกไปสู่คนดูได้มากยิ่งขึ้นเสียงสามารถทำให้ผู้ฟังมีจินตนาการมากยิ่งขึ้น
2.4อุปกรณ์การแสดง กะโป๋หรือกะลามะพร้าวในการแสดงโชว์
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท มีความงดงามให้การแสดงและยังบอกประโยชน์ของกะโป๋ที่สามารถนำมาทำเครื่องดนตรีได้อีกด้วย

# data[].attributes.body
นายธีรภัทร  จันทราบ เลขที่5 ม.4/8

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
:ระบำสี่บทเป็นระบำที่ยกย่องกันมาแต่โบราณสันนิฐานว่ามีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัยแต่ไม่มีหลักฐานปรากฏเด่นชัดแต่ละบทนั้นจะมีทำนองเพลงและการขับร้องที่แตกต่างกันออกไป  ผู้แสดงจะรำไปตามทำนองเพลงและแสดงกิริยาท่าทางตามบทร้องที่ปรากฏอยู่ในแต่ละเพลง

1.2รูปแบบการแสดง
:ลักษณะการแสดง คือ แสดงได้ตั้งแต่ ๒ คนขึ้นไป ผู้แสดงมีทั้งฝ่ายตัวพระ และฝ่ายตัวนาง ใช้ท่ารำพื้นฐานหรือท่าฝึกหัดเบื้องต้น และท่านาฏยศัพท์เป็นท่าหลัก ผสมผสานกับลีลาการเคลื่อนไหวด้วยการใช้ท่าเชื่อมจากท่าหนึ่งไปอีกท่าหนึ่ง ใช้วงปี่พาทย์ประกอบการแสดง ออกด้วยเพลงโคมเวียน แล้วนักร้อง ร้องเนื้อเพลงตามท่วงทำนองจังหวะที่กำหนด

1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
:ทักษะความสามารถของผู้แสดงตนเองมีความอ่อนฉอยสวยงามในการรำบำแต่ละท่าทาง

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
:ได้รับความงดงามสบายตาได้พบกับการระบำที่มีสวยสดเป็นอย่างมาก

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง

2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
:การแต่งกาย จะแต่งกายยืนเครื่องพระ นาง

2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
1.ปี่พาทย์ทำเพลงโคมเวียนเพลงพระทอง
2.เพลงเบ้าหลุด
3.เพลงสระบุหร่ง
4.เพลงบลิ่ม

2.3 ฉาก แสง สี เสียง
1.ฉาก ช่วยเสริมให้การแสดงดูสวยงามมากขึ้น
และได้ถ่ายทอดความงามให้ผู้ชมได้ชม
2.แสง ช่วยให้ผู้แสดงมีความโดดเด่นในการแสดง เพื่อให้ผู้ชมได้ตื่นตาตื่นใจถึงความสวยงาม
3.สี ช่วยสร้างบรรยากาศให้เกิดการแสดงและช่วยส่งอารมณ์ความรู้สึกให้กับผู้แสดง
4.เสียง ช่วยส่งอารมณ์ไปสื่อถึงคนดูได้มากยิ่งขึ้น สามารถทำให้ผู้ฟังมีจินตนาการมากขึ้น

2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
:ไม่มีอุปกรณ์การแสดง

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
:มีจุดประสงค์เพื่อแสดงความงดงาม ความพร้อมเพรียง การแปรแถวในขณะแสดง ประกอบกับการแต่งกายที่สวยงาม

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่องเซิ้งกระโป๋

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่องเซิ้งกระโป๋

# data[].attributes.body
กะโป๋ คือกะลามะพร้าว ชาวอีสานรู้จักการใช้ประโยชน์จากกะลามะพร้าวมาเป็นวัสดุและอุปกรณ์ที่ใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น กระบวยตักน้ำ และสามารถทำเป็นเครื่องดนตรี เช่น พิณกระแสเดียว และซอของชาวอีสานใต้ เป็นต้น

ฟ้อนกะโป๋ เป็นการแสดงที่ได้ดัดแปลงมาจากการละเล่นของชาวอีสานใต้ ซึ่งได้แก่ในบริเวณจังหวัด สุรินทร์ บุรีรัมย์ และศรีสะเกษ เป็นการแสดงที่มีความสนุกสนานรื่นเริง โดยใช้กะลาที่ขัดผิวจนมันเป็นอุปกรณ์หลักในการประกอบจังหวะ และที่น่าสังเกตคือ ประเทศต่างๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ฟิลิปปินส์  อินโดนีเซีย กัมพูชา และมาเลเซีย ก็มีการละเล่นเกี่ยวกับการเคาะกะลาเช่นเดียวกัน
ฟ้อนกะโป๋ในแบบฉบับวิทยาลัยนาฏศิลปร้อยเอ็ด ได้นำการแสดงชุด ระบำกะลา ของชาวอีสานใต้มาดัดแปลงให้เป็นรูปแบบนิยมของอีสาน เนื่องจากว่า ระบำกะลา มีจังหวะและท่วงทำนองท่าช้าเนิบนาบ จึงได้แต่งดนตรีขึ้นใหม่ให้มีจังหวะที่สนุกสนานยิ่งขึ้น โดยนำเอาแต่งลายดนตรีมาผสมกับลายเพลงพื้นเมืองอีสานใต้ ได้แก่ ทำนองเจรียงซันตรู๊จน์ จนได้ทำนองเพลงที่เป็นลักษณะเฉพาะในการแสดงชุด “ฟ้อนกะโป๋”

การแต่งกาย
– หญิง สวมเสื้อแขนกระบอก ใช้สไบขิดเฉียงไหล่ซ้ายแล้วไปมัดที่เอวด้านขวา นุ่งโจงกระเบน มีผ้าผืนยาวมัดเอว ผมเกล้ามวยประดับดอกไม้ สวมเครื่องประดับเงินประเกือม
– ชาย สวมเสื้อผ้าแพรแขนสั้น นุ่งโจงกระเบน
มีผ้าผืนยาวมัดเอว ผมเกล้ามวยประดับดอกไม้ สวมเครื่องประดับเงินประเกือม
– ชาย สวมเสื้อผ้าแพรแขนสั้น นุ่งโจงกระเบน ใช้ผ้าสไบขิดพาดไหล่ มีผ้าผืนยาวมัดเอว สวมสร้อยคอและกำไลเงิน