# data[].attributes.body
In deze blog vind je verschillende ruimtes, uit het boek Drakendal van Scarlett Thomas, die ik zo goed mogelijk heb beschreven. Ik vind dit boek erg leuk, het lijkt een beetje op Harry Potter. Dit boek is ook spannend en heb ik gekozen voor deze reisblog, omdat het een fantasie boek is en mijn favoriete genre van boeken is fantasie.

# data[].attributes.body
Ik ben Fee, ik hou erg veel van magie. Mijn opa, die magie heeft, wilde mij eindelijk na al die jaren magie leren, maar plotseling overleed mijn opa. Ik erfde de magische bibliotheek van mijn opa met maar liefst 499 boeken. Mijn vader wilde niks met magie te maken hebben en verkocht de magische bibliotheek aan een Diberi, iemand die boeken verbrand.

Ik heb er alles aan gedaan om de boeken niet kwijt te raken door middel van mijn nieuwe (magische) vrienden die ik heb gemaakt en magische troeven die ik ook heb geërfd van mijn opa. Met deze troeven ben ik naar de Bovenwereld gereisd, opzoek naar een manier om de Diberi te verslaan.

# data[].attributes.body
Ons verhaal begint bij het huis van mijn Opa Griffioen. Mijn opa is een goede en aardige man met een lange witte baard. Hij kan soms een beetje raar overkomen omdat hij vaak dingen doet die niet veel mannen van zijn leeftijd doen, zoals manuscripten vertalen. Zijn huis is luguber door de inhoud van de vreemde, antieke vitrinekasten en dressoirs, de kasten met rare voorwerpen, de rijkversierde olielampen en kistjes met kleine koperen slotjes maar zonder sleutels en nog veel meer. Maar ook toch wel weer vertrouwd en sfeervol, want het is toch het huis van opa en ik kom er elke dag.

# data[].attributes.headline
Het ziekenhuis en de ziekenhuiskamer van opa. 

# data[].attributes.subject
Het ziekenhuis en de ziekenhuiskamer van opa. 

# data[].attributes.body
We vervolgen onze reis naar het ziekenhuis waar Opa in lag. Het is een klein ziekenhuis met traliewerk voor de ramen en een hele grote, blauwe voordeur met een grote koperen klopper.  Opa lag in dit ziekenhuis, omdat hij 's avonds laat was gevonden in een steegje, bewusteloos en ernstig gewond.
Op de dag dat ik naar het ziekenhuis was gegaan voor opa, voelde ik me verzwakt en slap door de lange wandeling.
De gang die leidde naar de kamer van opa was een sombere gang. De kamer van opa zelf was op het moment dat ik binnenkwam leeg. Er stond alleen een bed, een nachtkastje en een vaas met bloemen, de spullen van mijn opa waren verdwenen...

# data[].attributes.body
Ik stapte de bushalte uit. Maar ik zag iets ongewoons, namelijk een reclamebord met mevrouw Pots luxe broodjes erop. Deze winkel had ik nog nooit gezien. Ik volgde de pijlen die naar de zaak leidde. De zaak had aan de buitenkant een gevel van roze bakstenen en voor de ramen hingen gele luiken met beslagen vensters. Iemand deed de deur open, het was een vrouw met blonde dreadlocks, felrode lippenstift en ze had een zwart schort voor. Ze vertelde me om snel binnen te komen voordat ze de verhulling weer zou inschakelen.
"Wil je nog binnenkomen voordat we  de verhulling weer inschakelen, of niet?"
Ik begreep er niets van. In het zaakje zelf stonden twaalf ronde tafeltjes, allemaal verschillend. Sommige tafeltjes waren van hout, andere waren weer betegeld of hadden een spiegelend blad. Op elke tafeltje stond een zilveren servethouder met lichtblauwe papieren servetten, zilveren peper- en zoutvaatjes, dunne witte kaarsen en een groene fles.

# data[].attributes.body
Huize Goedhart is het huis in Drakendal van mijn familie. Daar staat ook de Grote Bibliotheek. Mijn kamer in Huize Goedhart rook naar frisgewassen lakens en heel oud hout. In de kamer stond een groot bed met blauw-wit gestreept beddengoed en het lichtblauwe behang had een patroon van zilverkleurige vogels en sterren. In de kamer was geen enkel elektrisch apparaat of stopcontact te zien. Er stond ook een blankhouten bureau met daarop een prachtige lamp: een nieuwe witte kaars in een kunstig versierde koperen kandelaar met een glazen kap. Naast het bureau stond een aardewerken pot vol ganzenveren, een inktpot en een stapeltje lichtblauw briefpapier. In de kamer heerste een rustige sfeer. Je hoorde niks, alleen vogelgezang, het gezoem van zomerinsecten en het getik van croquethamers tegen ballen.

# data[].attributes.body
We zijn aangekomen bij het einde van onze reis. Ik geef het stokje nu over aan Nora, die jullie nog wat gaat vertellen.

Ik, de lezer van dit boek, zou deze reis niet aanbevelen aan mijn klasgenoten. Vooral niet als je niet tegen spannende momenten kan. Deze reis is namelijk erg gevaarlijk, vooral als je niet dapper bent. Je maakt vele gevaarlijke en enge momenten mee, waar je dood kan gaan als je de strijd niet aan gaat. De Diberi verslaan is een lastige en een gevaarlijke taak. De Diberi beschikt over duistere magie, waar je niet tegen op kan als er geen heldhaftigheid in je schuilt. Fee, de hoofdpersoon van dit boek, is een ware held. Zij is er in geslaagd om de Diberi te verslaan, maar ik denk dat een mens uit onze wereld, uit onze tijd de Diberi niet kan verslaan. En daarom raad ik deze reis niet aan mijn klasgenoten aan.

Dit is het einde van mijn reis.

"Samen verlieten we mijn school en stapten de regen en de somberheid in, in wetenschap dat onze avonturen nog maar net begonnen waren."

# data[].attributes.headline
Mevrouw Pots luxe broodjeszaak binnenkant

# data[].attributes.subject
Mevrouw Pots luxe broodjeszaak binnenkant

# data[].attributes.headline
Mevrouw Pots luxe broodjeszaak buitenkant

# data[].attributes.subject
Mevrouw Pots luxe broodjeszaak buitenkant