# data[].attributes.body
https://iwishyouto.com/view/5475460949b3184e

# data[].attributes.body
https://youtu.be/eZ7PlRUrKlU

# data[].attributes.body
Ebru

# data[].attributes.body
Ebru Belet

# data[].attributes.body
https://iwishyouto.com/view/c170dde6d3bd2937

# data[].attributes.headline
Esin Bağlan Buse Koç  Simge Ulfer  Ebru Belet  İrem Şahin Songül Batbay 

# data[].attributes.subject
Esin Bağlan Buse Koç  Simge Ulfer  Ebru Belet  İrem Şahin Songül Batbay 

# data[].attributes.body
https://youtu.be/V3jSm7BLuMg

# data[].attributes.body
https://youtu.be/6mUf2HrpJa8

# data[].attributes.body
https://www.emaze.com/@AOIRRQRCW
https://www.emaze.com/@AOIRLLIIC

# data[].attributes.body
https://youtu.be/1OkhEyx5tZQ

# data[].attributes.body
https://youtu.be/eQ4qr6vu0Ew

# data[].attributes.body
https://youtu.be/s__jmHYzZOc

# data[].attributes.body
https://youtu.be/bfqwXEroHnY

# data[].attributes.body
Esin Bağlan

# data[].attributes.body
Ebru Belet

# data[].attributes.body
https://tr.surveymonkey.com/r/28GXHK5

# data[].attributes.body
SÜPER İYİ GÜNLER ÖZET
Christopher otizimli bir çocuktur. Hedefi matematik A sınavını geçmektir. Bunun için çalışıyordur. Bir süre sonra komşusunun köpeğini ölü olarak görür ve bu köpeği kimin öldürdüğünü bulmaya çalışır. Kitap yazmaya başlar bu konuyla ilgili. Bu kitabı babası görür ve Christopher'e kızar, kitabı alıp saklar. Christopher kitabı bulmak isterken aynı zamanda ölü olarak bildiği annesinin ona yazdığı mektupları bulur. Annesinin yanına gider Londra'ya. Daha sonra babası onları almaya gelir. Christopher ilk başta istemese bile bir süre sonra annesiyle birlikte eve dönerler. Girdiği matematik A sınavından geçer, babası ona Sandy adında bir köpek alır ve mutlu yaşarlar.

BENİM YAZDIĞIM SON

Christopher annesinin yanına gider, annesi bunun üzerine onu yanına almak ister. Ancak eşi yani komşusunun kocası Christopher'i istemez. Bu sırada Christopher'in babası da oraya gider. Ancak o da oğlunu artık yanına  almayacağını söyler. Böylelikle Christopher bir yetiştirme yurduna bırakılır. Aradan nerdeyse 1 yıl geçer. Ama Christopher yeni yeni alışmaya başlar kaldığı yurda. Bir gün Christopher'i evlatlık edinmek isteyen bir aile gelir. Christopher artık her şeye tepkisiz olduğu için bir sorun çıkarmadan o aile ile birlikte gider. Aslında o ailenin Christopher'i almak istemesinin sebebi onlarında Christopher gibi otizimli bir çocuklarını  kaybetmeleridir. Sonra o aile Christopher için yeni bir başlangıç olur. Christopher yeni ailesini çok sever. Bir gün öz annesi ve babası pişman olup Christopher'i tekrar yanlarına almak ister. Ancak Christopher yeni ailesiyle çok mutlu olduğunu onları asla bırakmayacağını söyler. Böylelikle mutlu bir hayat geçirirler.

# data[].attributes.headline
SONGÜL BATBAY 10/A 367 KİTAP SÜPER İYİ GÜNLER TEMA:OTİZİM BAŞLIK: DOĞUM GÜNÜ MÜ YOKSA ÖLÜM GÜNÜ MÜ?

# data[].attributes.subject
SONGÜL BATBAY 10/A 367 KİTAP SÜPER İYİ GÜNLER TEMA:OTİZİM BAŞLIK: DOĞUM GÜNÜ MÜ YOKSA ÖLÜM GÜNÜ MÜ?

# data[].attributes.body
Ben Barış. 15 yaşındayım. Bu sene liseye başladım. Her ne kadar gitmek istemesemde ailemin zoruyla yinede bu okuldayım. Aslında okulu seviyorum ve derslerimde gayet iyi ama okula gitmek istemem de ki sebep hastalığım. Ben otizimli bir çocuğum. Bu doğuştan olan bir şey. Biz iki kardeşiz, bir abim var. Abim gerektiğinde babam, arkadaşım hatta annem bile olabiliyor benim için ama o benim yüzümden öldü. Ben sadece oyun oynamak istemiştim başka bir şey istemiyordum. Benim doğum günüm abimin doğum günü olmuştu. O gün dedem hem bana hem de abime hediye almıştı. Benim hediyem oyuncak araba, abimin ki ise oyuncak silahtı. Sonra bende babamın silahını aldım ve abime doğru sıktım. Sonra abimin karnından kanlar akmaya başlamıştı. Ambulans geldi abimi götürdü ama geri getirmedi. Annem ve babam benden nefret etmeye başlamıştı bunun farkındaydım ve haklıydılar zaten. Aslında o yaşta bunları anlayabilecek durumdaydım ama abimi vurmamam gerektiğini anlayamamıştım. Çünkü abimin hediyesini kıskanmıştım ve bende bunun üzerine babamın silahını almıştım. Şu an çok pişmanım. Okuldakiler bunu nasıl öğrendi bilmiyorum ama bütün okul benimle dalga geçiyordu, bana katil diyordu. Gittiğim lisede de bunun olmasından korkuyordum ve korktuğum da başıma geldi.Burada kiler de öğrenmişti. Bunun üzerine bende yine kriz geçirdim ve hastaneye yattım. Ailem artık bana bakmak istemiyordu ve beni yetimhaneye bıraktılar.
Bende artık buradaki insanların bana karşı olan kötü bakışlarından çok sıkıldım ve hayatıma son vermek istiyorum. Bilmiyorum belki şu anda da bi kriz geçiriyorumdur, buda benim ölmeden önce yazdığım bir mektuptur belki de. Bildiğim tek şey bugün benim hem doğum günüm hem de ölüm günüm. Birde abimin katili olduğum gün...

# data[].attributes.body
Esin Bağlan 982
Röportaj
Animasyon
Tişört Baskı
Fotoğraf
Kamu Spotu
Kısa Tanıtım Videoları

Ebru Belet 347
Slayt
Anket
Günlük
Yazar Tanıtımı
Kitap Analizi
Tişört Baskı
Kamu Spotu

Buse Koç 366
Yakalık
Tişört Baskı
Yüz İmgeleri
Kamu Spotu

Songül Batbay 367
Gazete
Kamu Spotu
Tişört Baskı

Simge Ulfer 198
Kitap Tanıtım
Kitap Reklamı
Tişört Baskı
Kamu Spotu
Ayraç
Kitap Kapağı

İrem Şahin 250
Röportaj
Kamu Spotu
Tişört Baskı
Yüz İmgeleri
Mektup
Süper İyi Günler Kutusu

# data[].attributes.headline
SİMGE ULFER 198 10A SÜPER  İYİ GÜNLER TEMA:OTİZİM

# data[].attributes.subject
SİMGE ULFER 198 10A SÜPER  İYİ GÜNLER TEMA:OTİZİM

# data[].attributes.body
KÖTÜ ŞAKALAR
Sabahın erken saatlerinde kalktım ,yatağımı toplayıp dışarı çıktım. Okuldan önce sahile gitme kararı aldım. Simit satan amcayı görünce acıktığımı farkettim simit almak için yanına gittim."Günaydın simit alabilir miyim?""Günaydın evlat.Tabii ki alabilirsin." simidimi verirken "Saat çok erken değil mi? Havada soğuk ne yapıyorsun burada?"dedi.Simidimi alır almaz uzaklaştım oradan çünkü tanımadığım insanlarla konuşmayı sevmem. Hem ben onu soruyor muyum Neden bu saatte burada olduğunu ya da neden bayat simit verdiğini okula gelmiştim tam vaktinde sınıfa girdim. Yerime oturdum lise son öğrencisiyim. Okulların bitmesine de bir ay kaldı. Yanında kimse oturmuyor .Çünkü kimseyle anlaşamıyorum, sınıf arkadaşlarım da beni sevmez ve ezikler kötü şakalar yaparlar. Birinin dolabını karıştırıp günlüğünü bütün sınıfta okumak şaka değildir ve onlar bana bunu yaptılar . Ya da dolabıma yumruk yerleştirip gözüme gelen yumruğun bayılmama sebep olması şaka değildir. Hatta eşek şakasıdır. Bundan aileme söz etmem sadece öğretmenlerin ve kardeşim Esin biliyor . Öğretmenlerim sınıftan bazılarını disipline verdi ama onlara bu o kadar komik geliyor ki şakalarından bir türlü vazgeçmiyorlar. Kardeşim Esin ise bana çok üzülüyor görebiliyorum .Aynı okuldayız. Bayıldığımda,gözlerimi açtığımda revirdeydim ve Esin yanımdaydı. Onu söylememesi için tembihledim hem de her zaman tembihliyorum .O ise söylemekte direniyor .Ben de onu vuruyorum çok vurmuyorum sadece birkaç tokat ve tekme. Ama elimde değil.
Okul bitti sonunda aradan tam 1 ay 3 gün 2,5 saat geçti.Bende dışarıda iş arıyorum Çünkü diğer arkadaşlarım gibi çalışmak istiyorum üstünde "Garson Aranıyor" yazan bir kafe gördüm .Hemen gidip ilanı daha dikkatli baktığımda ,lise öğrencisi arıyorlarmış .İçeri girdiğimde iş ilanı için geldiğimi ve patronun odasına nerede olduğunu sorduğumda ,sağdan ikinci kapı olduğunu söyledi. Patronun odasına girdiğinde patronun birini azarladığını gördüm ve kim olduğuna bakmak için başımı eğdiğimde lisedeki sınıf arkadaşım olduğunu fark ettim .Bir o kadar da kötü şakaların plancisi Mert .Patron "Evet" dediğinde bana mı diyor ,diye baktığım da ,Mert'e baktığını gördüm." Bu son olsun "dedi .Mert kafasını salladı ama alaycı bir şekilde ,sonra bana bakarak "Evet" dedi. Bende iş ilanı için geldiğimi söyledim." Tamam o zaman, Mert sen çık "dedi .Mert  tam çıkacağı sırada" Patron otizm hastalarını işe alıyor musun?"dedi ve çıktı.Patron da bana üzülerek bakarak "Maalesef"dedi .Bende kapıyı çarparak çıktım. Sonrada gözyaşlarıma aldırış etmeden, nereye gittiğimi bilmeden ,koştum koştum... Akşam olmuştu ama ben hala koşuyordum sonra gözüme gelen araba farı ile olduğum yerde kaldım gerisi acı ve karanlık...

# data[].attributes.body
Süper İyi Günler Buse KOÇ 366 10/A

Christopher otizimli bir çocuktur. Hedefi matematik A sınavını geçmektir. Bunun için çalışıyordur. Bir süre sonra komşusunun köpeğini ölü olarak görür ve bu köpeği kimin öldürdüğünü ulmaya çalışır. Bu konuyla ilgili kitap azmaya başlar. Bu kitabı babası görür ve Chritopher'a kızar , kitabı alıp saklar. Christopher kitabı bulmak isterken aynı zamanda ölü olarak bildiği annesinin ona yazdığı mektupları bulur. Londra'ya annesinin yanına gider. Daha sonra babası onları almaya gelir. Christopher ilk başta istemese bile bir süre sonra annesiyle birlikte eve dönerler. Girdiği matematik A sınavından geçer ve mutlu yaşarlar.

Sonu değiştirilmiş hikaye: Babası gelip onu götürmek istediğini söyler. Ama Christopher bunu kabul etmez. Babası eve geri dönerken trafik görüşmesi geçirir ve komaya girer. Annesi ve Christopher direk hastaneye giderler. Annesiyle komşusunun kocası ayrılır. Christopher'in babası bir ay komada kalır ve ayın sonunda ölür. Annesi büyük acı ve üzüntü duyar. Yaptıklarından dolayı kendisini suçlar ve odasına kapanır. Christopher bütün bu yaşananlardan dolayı büyük sarsıntı yaşar ve A sınavına giremez. Sınava giremediği için yemek yemekten kesilir. Annesinin artık iyice psikolojisi bozulur ve kendini asarak intihar eder. Bir hafta sonra komşular şüphelenir ve polis çağırır. Annesinin intihar ettiği anlaşılınca polisler Christopher'ı yetiştirme yurduna almak ister. Ama Christopher bunu istemez ve kaçar. Koşarken arabayı fark etmez ve altında kalır. Christopher ağır yaralı olarak kaldırıldığı hastanede hayatını kaybeder.

# data[].attributes.body
Buse KOÇ 366 10/A

Gelecek güzel günlere inanıyordu. Ama ben inanmıyordum. Ama hayat buna izin vermiyordu. Sanki hayat bana karşı gardını almış daha güzel günlere bana göstermiyordu. Çünkü yaklaşık 2 hafta önce bir trafik kazasında annemi ve babamı kaybettim ve kardeşim de şuan komada. Gidecek hiçbir yerim sığınacak hiçbir sevdiğim insan kalmadı. Bugün okullar açıldı ve ben şu an sınıfta oturuyorum. Hocalarla tanışma faslındayız ve hocanın sorduğu soru "Anneniz babanız ne iş yapıyor". Bu soruya nasıl cevap vereceğim hakkında hiçbir fikrim yok. Konuşma sırası sarışın bir kızdaydı. Yüzü kıpkırmızıydı. Hoca soruyu sorduğu anda o Yeşil gözlerinden yaşlar akmaya başladı. Aniden sırasında tekrar oturup yüzünü kapatarak ağlamaya devam etti. Herkes şaşkınlıkla bakarken Sanırım ben anlamıştım neler olduğunu. Okul çıkışında kızın yanına gidip bir kafede oturmayı teklif ettim. İlk kabul etmedi endişeliydi , haklıydı da . Bende aynı şekilde tepki verirdim. Ama sıcakkanlıkla biraz ısrar ettim vekabul etti. Kafeye gittik oturduk ve içmek için bir şeyler söyledik. Sonra sordun bana neden bugün ağladım diye. Yine yüzü kızarmaya başladı. Ona sakin olmasını söyledim ve başımdan geçenleri anlatmaya başladım. Ben konuştukça ağlamaya başladım ben ağladıkça o da ağlamaya başladı. Içimi döktüm ona nasıl tanımadığım insana bu kadar ısındım bilemiyorum. Belki de kaderlerimiz benzediği için hayat bizi buluşturmuştu. Çünkü o da bana içinde döktü. Salya sümük böyle 3 saat konuştuk. Arada Cafe çalışanlarından 1- 2 kişi yanımıza gelip iyi misiniz diye sordu. O arada bizi bir gülme tutmuştu hem gülüyor hem ağlıyorduk. Adı Yeşim'di. Dayısı Bir gün sarhoş olup onların evine gitmişti. Babası da dayısına kızıp bağırıp çağırmış ve kavga etmeye başlamışlar. Dayısı o an belindeki silahı çıkarıp evde ki annesini ve babasının vurmuştu. Yeşim o an okuldaymış eve döndüğünde olanları öğrenince iki hafta hastanede yatmış. Daha sonra da teyzesi ile birlikte yaşamaya başlamış. Ama teyzesini çok yük olduğunu düşünüyor ve buna çok sıkılıyordu. Birlikte bir işe girip çalışmaya karar verdik. Okuldan sonra ve hafta sonları markette çalışıyorduk. Okul için son senemizdi. Ve ileriki planımız okul bittiğinde ayrı bir eve çıkıp birlikte yaşayacaktık. Hem o teyzesinde yük olmaktan kurtulacaktı hem de ben yetimhaneden çıkmış olacaktım. Günleri iple çekiyorum. İnşallah bu sefer biz güleriz.

# data[].attributes.body
Buse KOÇ 10/A 366

YARDIMSEVER OLMAK

Akşam üstüne yakın bir gündü. Babamın bana verdiği işlerle ilgilenmekten bitkin düşmüştüm. Babam saygıdeğer bir iş adamıydı. Ünlü ve oldukça zengin bir iş adamı. Bende onun biricik kızıydım. “Parayla mutluluk olmaz” derdi rahmetli annem. Bazen düşünüyorum da annem sonuna kadar haklıydı. Annem hep insanlarla güzel dostluk kuran bir insandı. Gördüğü herkes hakkında iyimser düşünürdü. Ama babam hep onun zıttı olmuştur. Para kazanmak için insanlara yalanlar söylemekten kaçınmaz. Bu yüzden annemin yolundan gitmeye karar verdim. Ertesi sabah babama bir fikir sundum. Babam biraz yardımsever olarak bakmasa da kabul etti. Fikrim şuydu ülkemizde olan son olaylar yüzünden sığınmacılargelmişti ve o insanlar dandik bir çadırda 6-7 kişi olarak yaşıyorlardı. Kimisi savaşta elini kolunu kaybedip engelli olmuş, kimisi de karnını doyurmak için dilencilik yapıyordu. Bu insanlara daha adil bir dünyada yaşamaları için bir dernek kurdum. Sosyeteden bazı kişiler severek gönüllü oldu. Toplanan parayla o insanlara daha güzel ve sağlam çadırlar, yiyecek-içecek ve bir kaç giyecek eşya dağıttık. Mahcup olmuşlardı, boyunları eğik yanıma gelip teşekkür ediyorlardı. Ama buna gerek olmadığını daha adaletli bir dünyada yaşamamız gerektiğini söyledim. Bunun yanı sıra toplanan paraların bir kısmı da yetimhanelere gitmişti. Yeni giysiler ve bir kaç oyuncak yollandı. Onları ziyaret etmeye gittiğimde çocukların yüzlerinde muhteşem bir sevinç vardı. Bir çocuk yanıma gelip “seninle bir sırrımı paylaşabilir miyim” diye sordu. Bende “tabi ki gel otur kucağıma” dedim. Bana ablasını savaşta ki baskılar yüzünden kaybettiğini ve artık beni bir ablası olarak gördüğünü söyledi. Bütün bu olanları babama anlattım ve sanki babamın gözlerinde bir buğulanma oldu. Sanki o sert adam gardını indirmiş kalbinin bir yeri yumuşamıştı. Bana gururla bakıyordu. “Annen de olsa böyle yapardı. Aferin sana” dedi ve ben ilk defa yaptığım bir işle gurur duymuştum. Babam da küçük yaşta iken annesini kaybetmiş ve öksüz olarak büyümüş bir çocukmuş. Ama babam hiç bir zorluğa karşı pes etmemiş sonuna kadar savaşmış ve nihayetinde de gayesine ulaşmış. Aslında mantık olarak düşünürsek sürekli darbeler yemiş bir çocukluk geçiren babamın bu kadar sert olmasını tuhaf karşılamamak lazım. Bütün bu olanlardan sonra bunu duyan herkes babamın da yardımıyla yardım etti ve daha çok insanın yüzünü güldürdük. Bizi başlarına gelmiş bir mucize olarak görüyorlardı çünkü o kadar çaresizken birden feraha ermek kimsenin aklına gelebilecek türden bir şey değildi.Umarım hep mutlu ve sağlıcakla kalırlar.

# data[].attributes.body
SIMGE ULFER 198 10/A
SÜPER İYİ GÜNLER ÖZET
Christopher gece yarısında komşunun bahçesindeki köpeğin öldüğünü görür. Daha sonra köpeği kimin öldürdüğünü bulmaya karar verir ve bunun hakkında kitap yazmaya başlar.Babası bu kitabı görür ve çok kızar . Ama Christopher vazgeçmemiş araştırmaya ve yazmaya devam etmiştir.Babası bunu anlayınca defteri saklamışdır. Christopher kitabı bulmaya çalışırken babasının kitabı bir kutuya koyduğunu görür. Sonra mektupları okumaya koyulur. Mektuplardan bir kaç tanesini okuyunca babasının ona yalan söylediğini aslında annesinin ölmediğini komşusunun kocasıyla kaçtığını anlar. Daha sonra evden kaçıp annesinin yazdığı mektuplardaki adrese gitmek için yola koyulur.
KENDİMCE ROMANIN DEVAMI
Bu yolda onu çok fazla macera bekler tabi Christopher ‘in bunlardan habersizdir.
Christopher mektubun üzerinde bulunan adrese gitmek için trene biner ,tren mola verdiğinde Christopher tuvalete gitmek ister ama bozuk parası olmadığı için gidemez. Adam ona bakkaldan birşeyler alarak parasını bozdurabileceğini söyler. Christopher   bakkaldan birşeyler alır,oradan da tuvalete gider ama bu sırada zamanın nasıl geçtiğini bilmez. Geri geldiğinde bekleyen bir tren görür. Ama bunun adresteki tren olmadığını anlamaz ve biner. Habersiz bir şekilde boş bir koltuğa geçer ve uyur. Aslında herşey o an başlar...
Annesini bulmak için çıktığı yolculukta dalgınlıkla başka bir yolculuğa adım atar ve gittiği yerde parkta yaşamaya başlar. Orada uyur,kalkar,yemeğini tanımadığı teyzeler verir. Christopher çok değişmişti.Tanımadığı insanlarla konuşmayan Christopher, burada defalarca açlığa dayanamayıp teyzelerden yemek almış. Çok güzel dostluklar edinmiş ve portekizce bile öğrenmiştir. Gün geçtikçe daha iyi olmuştur. Hatta iş imkanı bile sağlanmıştı.
Bir gün bankta otururken yanına bir yazar bayan oturmuştu ve bankın üzerinde duran Christopher ‘in komşusunun köpeğini bulmaya çalışırken yazmaya başladığı kitabı alır. Okumak ister,Christopher izin verir. Kitabı okur ve çok beğenir. Christopher kitabın gerçek bir alıntı olduğunu, içinde olan Christopher ‘ın da kendisinin olduğunu söylediğinde bayan daha çok beğenmiş.Christopher yine hayatın devamını anlatarak kitabı bitirir. Bayanla kitabı bastırırlar. Bütün kitapçılarda bulunan “Süper İyi Günler” gittikçe yaygınlaşır ve herkes tarafından sevilir. Christopher çok para kazanır ve dostlarını da yanına alarak ev tutarlar. Mutlu bir yaşam sürdürürlerken annesi ve babası da Christopher’in namını duyarlar. Hemen yola çıkarlar. Kitabı okuya okuya oğullarının yanına giderler. Christopher da dayanamaz ve onları yanına alır. Ama annesi fazla durmaz tekrar evine kocasının yanına yani Christopher’ın komşusunun kocasına döner. Christopher,babası ve dostları mutlu bir yaşam sürdürürler.

# data[].attributes.body
Hayatın Cilvesi
Ben yetimhanede büyümüş kimsesiz bir kızım.Şuan 17 yaşındayım.Yetimhaneden kaçtım ve nerede olduğumu bilmiyorum.Yetimhanede bir abla vardı.Bize hep adaletli ve mantıklı düşünmemizi özgürlüğümüzü iki şeyin yönetebileceğini söylüyordu.Bende mantıklı bir karar  verdim ve yetimhaneden kaçtım.Yolda yürürken bir dilenci gördüm.Bir yerden tanıdık geliyordu ama çıkaramadım.Çıkmaz bir sokağa geldiğimi farkettim.Geceyi geçirmek için bir yer ararken terkedilmiş bir baraka buldum.İçeriye girdiğimde hiç terkedilmiş gibi durmuyordu.10-15 adam 4 çocuğun ellerini ve ağızlarını bağlamışlardı.Gizli işlerin döndüğünü düşünmeye başladım.Polise haber vermeyi düşündüm ama telefonum yoktu.Bu yüzden dışarı sessizce çıktım.İki sokak ötede bir mahalleye geldim.Karşıma çıkan ilk kapıyı çaldım.Kapıyı açan bir kadındı ve konuşmasına bakılırsa savaş nedeniyle ülkesini bırakan bir sığınmacı aileydi.Kadına bişeyler anlatmaya çalışırken kocası geldi.Ona telefonunu bana vermesi için rica ettim.O sıra adresi bilmediğim için barakanın oraya gitmemiz gerektiğini düşündüm ve ona benimle gelmesini söyledim.Barakanın oraya gelince bana baktı ve içeriye girdi.Geldiğinde yanında 3 adam daha vardı ve ne kadar kaçmaya çalışsamda yakalandım.O da içeridekilerin adamıydı.Kimseye güvenmemem gerektiğini unutmuşum.Etrafıma bakarken bi anda her yer karardı.Gözlerimi açtığımda hayatımın yalanlar üzerine kurulduğunu öğrendim.O barakadan nasıl kurtulduğumuza dair bir fikrim yok.Adil olan doğru olanda buydu sonuçta bir suçum yoktu.Her neyse o olayın bana kazandırdığı en güzel şey 4 küçük dosttu.Dostluk kavramını küçük çocuklar sayesinde hissetmiştim.Bu arada kendimi tanıtayım ben Buğlem Turgenç.

# data[].attributes.body
Buse KOÇ 10/A 366 Süper İyi Günler Otizim

Benim adım Ahmet. 14 yaşındayken başımdan geçen ve annemi çok zor durumda bıraktığım bir anımı anlatacağım. Normal bir çocuk değildim biliyorum bunun farkındaydım çünkü insanlar bana çok uzun süre ve değişik bakıyolardı. Ayrıca annem beni sık sık psikolog denen yere götürüyordu. Doktor otizim diye bir kelime kullandı fakat bune anlama geldiğini bilmiyordum. Annem sürekli benimle ilgilenmek zorunda kalıyordu çünkü diğer yaşıtlarım gibi değildim. Mesela bir gün annemle alışveriş merkezine gitmiştik. Oyuncakçı dükkanı gördüm ve oraya girmek istediğimi söylemek içindükkanı işaret ettim ve annemi çekiştirdim. Annem "Hayır olmaz. Oraya şimdi giremeyiz"dedi. Ama ben direttim annamin bacağını daha hızlı çekiştirmeye başladım. Daha sonra annem sinirlendi ve bana bağırdı. Etraf birden kalabalıklaşmaya başladı ve herkes bana bakıyordu. Bağırmaya başladım ve kendimi yere attım. Arkamda bir amca beni tuttu ve sakin olmamı söyledi ama ben ona çok sert tekme attım. Çünkü bana dokunulmaktan hoşlanmazdım. Yarım saat boyunca annem beni sakinleştirmeye çalıştı. Daha sonra bir daha ağlamamam için bana oyuncak aldı. Taksiyle eve gittik. Eve gider gitmez odama çekildim yalnız kalmaya ihtiyacım vardı çünkü alışveriş merkezi çok kalabalıktı ve ben kalabalık yerleri hiç sevmezdim. Şimdi 21 yaşındayım ve artık çok daha iyiyim. İlaçlarımı aldım ve tedavi sürecimi başarılı bir şekilde gerçekleştirdim. Artık kendime bakabiliyor ve günlük ihtiyaçlarımı da karşılayabiliyordum. Stresimi üzerimden atmış huzurlu günler yaşamaya başladım.

# data[].attributes.body
GELECEKTE YAPILACAKLAR LİSTESİ
''Gelecek güzel günlere inanıyordu''.Kitabımın son cümlesini de okuyup komidinin üzerine bıraktım ve son cümle hakkında biraz düşünmeye başladım . Ben geleceğimin güzel olacağına inanıyor muyum  diye sordum kendime. Aslında hem inanıyordum hem de inanmıyordum. Hayat maalesef iki taraflıydı , biri kötü diğeri ise iyi taraftı. Kafamdaki düşüncelerden uzaklaşmamı sağlayan annemin bağırışıydı. ''Kızım yemek hazır.Gel hadi.'' Hemen terliklerimi giyinip sofraya yöneldim. Kurt gibi acıkmıştım. Yemeğimi yedikten sonra anneme ellerine sağlık deyip sofradan kalktım. Odama gidip düşünmeye devam ettim. Benim gelecek hayalim neydi? Kendime bu soruyu sordum ve aklıma aniden bir fikir geldi. Gelecekte yapılacaklar listesi hazırlayacaktım. Elime boş bir defter alıp başlığımı attım ve aklıma gelen bütün fikirleri yazdım.

1-Güzel bir Tıp Üniversitesi kazan.
2-Kendi paranı kazan ve güzel bir alışverişe çık.
3-Ailene Dünya'yı dolaştır.
4-Adrenalin dolu sporlar yap.
5-Arkadaşlarınla birlikte tatile çık.
6-Bir karavan alıp bütün şehirleri gez.

Aklıma gelenler sadece bunlardı. Camdan dışarıya baktığımda havanın karardığını gördüm. Komidinin üstündeki telefonumu alıp saate baktım. 23:30'tu. Bayağı geç  olmuş yarın okul vardı. Pijamalarımı giyip yatağa uzandım ve uyuyabilmek için hayal dünyasına geçiş yaptım.

# data[].attributes.body
Mucizevi Hayatım
Ben daha bebek ikenyetimhaneye sığınmış Damla. Ailem beni mantıklı ve adil olmayan bir şekilde Ocak'ın soğuğunda yetimhane kapısına bırakmış. Yardımsever müdiremiz ve yetimhane annelerimiz bana büyük daha doğrusu bize büyük bir sevgiyle bakmış. Şuan bu kadar mutlu büyümemin sebebi kurulan arkadaşlıklar, müdiremiz ve annelerimizdir. Aslında bizim yetimhanemiz dizilerinden apayrı bir yerdir. Mesela asla ayrımcılık olmaz, herkese adaletli ve iyimserlikle bakılır. Biz aslında sandığınızdan daha da güçlü çocuklarız aramızda engelli, buraya gelmeden önce zorla dilencilik yapmış, büyük yalanlar ve sırlarlabirlikte buraya bırakılan çocuklar var. Hiç birimiz hayatın bu acımasız tarafına boyuneğmeden ve pes etmeden bütün zorluklara inanılmaz bir güçle dik durarak karşılık verdik. Tâbi bu güçlü duruşumuzun arkamızda bize hiç bir baskı yapmadan bizi sonuna kadar düşünen ve her zaman bize şefkatle bakan müdiremiz ve annelerimiz var...

# data[].attributes.body
Begüm bugün olanları düşünüyordu. Sığınmacı olarak gelen arkadaşı Zeynar ile bazı olaylar olmuştu. Aslında çok iyi bir arkadaşlıkları vardı. Mahalledeki çocuklar ayrımcılık yapıp, onu dışlıyordu. Ama Begüm onunla oynuyordu. Zeynar Begüm'ün yardımsever ve iyi biri olduğunu düşünüyordu. Onu dışlamalarına sesini çıkartmayıp, boyun eğiyordu. Oyun oynarken çocukların onu dışlamaması için her zaman ebe olmayı kabul ediyordu. Bu adil değildi. Ama yapacak bir şeyi yoktu. Begüm bu olaya her zaman karşı çıkardı. Bugün de Zeynar'ın üstünde baskı kurup, parasını almışlardı. Begüm her ne kadar bu duruma müdahale etse de gücü yetmiyordu. Sonunda Begüm de pes etmişti. Bu hiç adaletli değildi. Çocuklar parayı alıp gittiklerinde, Zeynar ağlıyordu. Begüm ne yapacağını bilmiyordu. Birkaç dakika sonra mahalleye birkaç adam geldi. Zeynarların evine doğru yürüdüler. Begüm ve Zeynar da merak edip, eve doğru gittiler. Zeynar'ın babası içki içen bir adamdı. Ve bazen annesini de dövdüğü oluyordu. Begüm'e bu konuda yalan söylemişti. Çok mutlu bir aile olduklarını düşünüyordu Begüm. Bu adamlar Zeynar'ı çocuk yetiştirme yurduna götüreceklerdi. Zeynar bunu asla istemiyordu. Begüm de buna çok üzülmüştü. Zeynar ne kadar dirense de ve her ne kadar annesinden ayrılmak istemese de o adamlar zorla Zeynar'ı yetimhaneye götürdüler. Zeynar yetimhaneye geldiğinde bir mucize olup, buradan çıkmayı ve annesiyle mutlu olmayı diledi. Yetimhaneye gittiğinde orada bir kızla tanıştı. Bu kız onun gerçekleri görmesinde yardımcı olmuştu. Kız, kötü adamlar tarafından kaçırılıp, sanki engelli bir dilenciymiş gibi insanlardan para istemeye zorlanıyordu. Zeynar, bunu öğrendikten sonra aslında kendi yaşadıklarının hiçbir şey olduğunu fark etti. Herkesin olduğu gibi onunda muhteşem bir hayatı yoktu ama kendisini daha iyilerle değil de daha kötü durumdaki yaşıtlarıyla karşılaştırması daha mantıklıydı. En azından onu seven bir arkadaşı ve onu hiç yalnız bırakmayan annesi vardı

# data[].attributes.body
SÜPER İYİ GÜNLER
"Christopher gece yarısında komşunun bahçesindeki köpeğin öldüğünü görür. Daha sonra köpeği kimin öldürdüğünü bilmek ister. Araştırmalar yapar,kitap yazar. Babası yazdığı kitaba karşı gelir o kitabı saklar. Christopher kitabı babasının sakladığı yerden bulur. O sıra kitapla beraber mektup bulur. Mektupların annesinden geldiğini ve annesinin yaşadığını öğrenir. Annesini bulur ve yanına gider. Babası onu eve geri getirmek için çok uğraşır. Babası hataları affetsin diye ona köpek alır."

Christopher araştırmalar yaparken bahçede bazı izlerle karşılaşır. İzlerin peşine düşer. Ama bilmediği bir sokağa gelir. Ordan sınıf arkadaşı Tedy'i geçerken görür ve onun sayesinde eve dönebileceğini düşünür. Onu takip ederken geçen gün kaybolan faresi Toby'i görür ve onu almak için koşar. Koşarken nefesi kesilir ve yere düşer. O sırada panik atağı başlar ve kriz geçirir. O sıra sokaktan geçenler ona yardım eder ve hastaneye kaldırılır. Gözlerini açmasına yakın babasının "affet beni,özür dilerim Christopher"haykırışlarını duyar ve uyandığında neden böyle şeyler dediğini ona açıklamasını ister. Babası annesinin yaşadığını öğrenirse Christopher'ın onu bırakacağını düşünür. Ardından odadan ağlayarak çıkar. Baba bir muayene odasına girer ve bulduğu ilk aletle kendini öldürür

# data[].attributes.headline
   ESİN BAĞLAN  982 10\A                SÜPER İYİ GÜNLER

# data[].attributes.subject
   ESİN BAĞLAN  982 10\A                SÜPER İYİ GÜNLER

# data[].attributes.body
Geçmişin İzleri
Geçen gün yine  gözlerini hastanede açmıştı gözlerini.Sakindi.Genelde kriz geçirdikten sonra sessiz sessiz sakinleşirdi.Bu sefer ki krizi biraz farklıydı diğerlerine göre.Kendine zarar vermeye çalışmıştı.Gözlerini açtığında başucunda annesi vardı.Annesini alnından öptü.Annesini herkesten çok severdi.Zaten genelde kimseyle muhattap olmazdı,konuşmazdı.Sevmezdi tanımadığı biriyle konuşmayı güvenemezdi.Amcası geldi o sıra onu da sevmezdi.Amcası ona küçükken kötü davranmış ve ona hakaret  edip itip kalkmıştı.Fakat annesine bile bu durumu anlatmamıştı.Amcasını her gördüğünde geçmişe döner üzülürdü.Tam dalıp giderken annesi "Bitanem istediğin bişey var mı?"diye sordu.Emir hayır şeklinde kafasını salladı.O sıra doktor içeri girdi ve "Hadi gene iyisin dostum  eve gidebilirsin."dedi.O sıra çok sevindi eve gidecek,bilgisayarıyla oynayacak ve kitap okuyacaktı.Odasının eşsizliğine dahil olucaktı.Ama amcasınında onlarla geliceğini öğrenince hayalleri yerle bir olup suratı asılmıştı.Eve gittiklerinde yemek yemek için masayı oturdular.Annesi babasıyla ve o amcasıyla oturucaktı.Emir amcası yanına oturunca masayı devirip sandalyeyi amcasına fırlattı.Annesi onu sakinleştirirken babası kardeşini dışarı çıkarttı.Emir annesine sarıldıktan sonra odasına koşarak kapısını kitledi.Annesi sakinleşince annesi bunu neden yapyığını sordu.Ağlamaya başladı.Kitabını eline aldı annesine baktı.Annesi ona sarılınca başladı anlatmaya.Titreyerek anlatınca annesi ciddi bişey olduğunu anladı.Emiri dinledi ve sonrasında amcasını arayıp olayı sordu.Amcası telefonu suratına kapattı.Annesi geri Emir in yanına dönüp ona sıkıca sarıldı.Emir"Seni seviyorum anne!"diye bağırdı.Yatağına yatıp güzel günlerin hayalini kurdu.

# data[].attributes.body
Kitabın Adı:Süper İyi Günler
Kelimeler:Düşünce,hayal,insan,farklılık,kural,otizm,yaşam,zeka,hayat
İnsan düşüncesi kadardır şu hayatta.Kurallarla yaşamayı benimsemiş hayal kurmayı bırakmıştır.Diğer varlıklardan farkı hayali ve düşünceleridir.Farklılığını kullanamayacak kadar  zekasını sıfırlamış düşüncelerini ortaya koymayı bırakmıştır.Çevresinde hastalığı,sorunları olan insanların farkına varamayacak kadar bencilleşmiş alay konusu edecek kadar acizleşmiştir.Mesela otizmli bir insan sadece 1 kromozom fark var diye yeri geldiğinde alay konusu edilir ama o alay konusu aslında o alay eden  kişinin insanlığıdır.Hayatta iyiliğin olduğu kadar kötülükte vardır ama sen kalbinin sesini dinle...

# data[].attributes.body
Christopher otizimli bir çocuktur. Hedefi matematik A sınavını geçmektir. Bir süre sonra komşusunun köpeğini ölü olarak görür ve bu köpeği kimin öldürdüğünü bulmaya çalışır. Bu konuyla ilgili kitap yazmaya başlar. Bu kitabı babası görür ve Christopher'a kızarak, kitabı alıp saklar. Christopher kitabı bulmak isterken aynı zamanda ölü olarak bildiği annesinin ona yazdığı mektupları da bulur. Annesinin yanına Londra'ya gider. Daha sonra babası onları almaya gelir. Christopher ilk başta istemese de bir süre sonra annesiyle birlikle eve dönmek zorunda kalır. Gördüğü matematik A sınavından geçer ve mutlu mesut yaşarlar.
Sonu değiştirilmiş hikaye:
Christopher bu olanları kaldıramıyordu. Onu terk etmiş bir kadının yanında kalmak istemiyordu ama bir katilin yanında kalmak da istemiyordu. Komşusunun köpeğini babasının öldürdüğünü öğrenmişti. Ama matematik A sınavını geçmek için eski okuluna dönmesi gerekiyordu. İllaki babasını görmüş olacaktı. Annesini ikna etmeye çalışacaktı. Zaten annesi de şu sıralar kaldığı yerdeki insanlarla anlaşamıyordu. Bu yüzden babasının evine gitmeye karar verdi. Christopher sınav için katlanmaya çalışacaktı. Her şey üst üste gelmişti. Psikolojisi alt üst olmuştu. Ama yine de girecekti. Kendine güveniyordu. Ertesi gün erkenden kalktı. Okuluna gittiler ve Christopher sınava girdi. Birkaç gün sonra da sonuç açıklandı. Christopher geçememişti. Tüm her şeyin üstüne bir de bu gelince daha fazla dayanamadı ve intihar etti.

# data[].attributes.body
Anahtar kelimeler: araba, otizim, köpek, cinayet , farklılık, asal sayı, kalabalık, kamyonet, hayal gücü, dedektif

Londra'da yaşayan 14 yaşındaki otizimli bir çocuğum. Asal sayıları çok severim ve 1007'ye kadar ezbere bilirim. Kalabalık ortamlardan korkarım bu yüzden de nefret ederim. Ben diğer insanlara göre farklıyım. Cinayet romanlarına ilgi duyarım. Öğretmenim Stoper bir cinayet romanı yazmamı önerdi. Geçen günlerde komşumuz Bayan Shares'in köpeği öldürüldü. Ben de bununla ilgili şeyler yazmayı düşündüm. Kendimce dedektiflik oynayacağım. Bunu Stoper'e söylediğimde hayal gücümü kullanarak insan cinayeti yazmamı, bunun insanların ilgisini daha çok çekeceğini söyledi. Ama ben yaşanmış olayları yazmak istediğimi söyledim. Ertesi gün okula giderken peş peşe 2 kırmızı araba gördüm. Bu benim için iyi gün geçireceğim anlamına geliyor. Köpek cinayetiyle alakalı dedektiflik oyunumda bir bilgiye ulaşabileceğimi düşündüm. Bu iyi bir şey demekti. Okul bittikten sonra okulun önünde babamın kamyonetini gördüm. Arabanın kalabalığını çekmeyeceğim için sevindim. Babamın yanına gidip kamyoneti bindiğimde 'Nasıl geçti?' diye sordu. 'Her zamanki gibi.' dedim. Bir an önce eve gidip köpek cinayetimle ilgili bilgilere ulaşmak için sabırsızlanıyorum.

# data[].attributes.body
Bir aile düşünün. Yokluk içinde. Bir baba düşünün ailesini zorluklarla geçindiren, çocuklarını getirdiği bir miktar parayla okutan. Bir de anne düşünün evde 6 çocuğa bakan. Eğer bu tabloyu hayal edebildiyseniz hikâyeye geçebiliriz...
Güneşin yıpranmış perdelerden içeri sızmasıyla gözlerimi yavaşça açtım. Esneyerek yataktan doğrulurken bir yandan da yanımda uyuyamaya devam eden küçük kardeşimi dürtüyordum. "Mira kalk artık hadi,okula gideceksin daha."diyip yataktan kalktım ve banyoya girip elimi yüzümü yıkadım. Kardeşlerimle beraber aynı odada kalıyorduk. Ben bir hastanede anestezi stajyeri olarak çalışıyordum. Üniformamı giyinip salona gittim. Annem kahvaltı hazırlıyordu.
"Günaydın kızım. Baran hâlâ uyuyor onu da uyandırır mısın?"diye sordu. Anneme cevap vermek yerine kafamı salladım ve Baran'ın odasına girip dürtüklemeye başladım. Baran benim ikizimdi oda benle aynı hastanede ATT stajyeri olarak çalışıyordu. Birbirimizden ne kadar farklı olsakta bir o kadar da yakınız. Baran'ı kaldırmaya çalışırken bana yandan bi bakış atıp yastığı yüzüme geçirdi küçük bi çığlık atarak mutfağa ilerledim intikamımı almak için çayının içine altı tane şeker attım. Herkes masaya oturduktan sonra Baran'ı izlemeye başladım çayı ağzına almasıyla çıkarması bir oldu. Onun bu haline bütün aile gülerken Baran bana kızgın gözlerle bakıyordu. Belki durumumuz kötü olabilirdi ama zenginlik mutlu olmaya yetmiyordu. İşte mutluluğun resmi buydu benim için. Ne para ne de pahalı kıyafetler umrumda değildi. Mutlu olmak her şeyden önemliydi...

# data[].attributes.body
Bugün Christopher matematik A sınavına girecekti. Otizimli bir çocuk olmasına rağmen çok zekiydi ve kendine güveniyordu. Asal sayıları çok severdi. Babası her zaman destekçisiydi ama annesi istemiyordu onu. Bu sebeple evde sık sık kavga ederlerdi Christopher'in babasıyla. "Bugün erken yatmalısın. Yarın sınavın var." dedi babası. Christopher babasını dinleyip odasına çıktı. Annesi artık dayanamıyordu. Bağırdı. "O otizimli bir çocuk. Nasıl geçecek o sınavı?" diye aşağıladı Christopher'i. "O sandığından daha zeki bir çocuk. Otizimli olması bunu değiştirmiyor. Geçecek o sınavı." dedi babası. Annesi cevap vermedi. Kendi odasına gitti.
Christopher heyecandan uyuyamıyordu. Karnı guruldamaya da başlamıştı. Biraz atıştırayım bari dedi içinden. Aşağıya indi. Annesi yatmış, babası derin düşüncelere dalmış gibi gözüküyordu. Usulca yanına yaklaşıp, seslendi babasına. "Karnım acıktı. Bir şeyler atıştırabilir miyim?" dedi. Babası ayağa kalkıp, mutfağa gitti. Christopher da onu takip ediyordu. Bir şeyler atıştırdı. Atıştırdığı şeyler midesini bulandırmıştı. "Yemeseydim daha iyi olurdu." diye geçirdi içinden. Aradan biraz zaman geçti. Daha kötü olmaya başladı Christopher. Gidip zorla kusmaya çalıştı. "Yarın sınavım var daha iyi hissetmem lazım." diye geçiriyordu içinden. Yine her zaman ki gibi babası ilgileniyordu onunla. Bu durumu pek takmadı. Yeniden uyumak için odasına çıkmaya karar verdi. Mide bulantısı belki giderdi uyursa.

Christopher heyecanla uyandı. Bugün sınavı vardı. Kimsenin A alamadığı sınavdan A alacaktı. Emindi kendinden. Ama annesi ona inanmıyordu. Hissediyordu bunu. Heyecanla aşağıya indi. Annesi kahvaltı hazırlamıştı. Christopher dünki gibi olmasından korktuğu için bir şey yemek istemedi. Annesi "A alamayacağını bile bile neden ısrarla bu sınava girmek istiyorsun?" diye yeniden aşağıladı Christopher'i. Christopher kötü hissetmişti annesi böyle deyince. Babası "Kes sesini! A alacak o sınavdan." diye bağırdı. Artık eşinin böyle davranmasına o da dayanamıyordu. Otizimli gibi davranmıyordu Christopher. Babası annesine küçük bir işaret yapıp odaya çağırdı. Christopher mutfakta kaldı. İçeriden bağırışma sesleri geliyordu. Christopher kendini daha kötü hissetti. Annesi bile güvenmiyordu ona. Ama her şeye rağmen o sınava girecekti. Babası içeriden çıktı ve "Hazır misin Christopher? Çıkalım mı?" diye sordu. Christopher cevap vermeden koşarak ayakkabılarını giyinmeye gitti. Babası da peşinden geldi. Kısa bir yürüyüş sonrasında okula vardılar. Christopher'ın bir şey yememesinin de sebep olduğu bir karın ağrısı ve mide bulantısı oldu. Ama ne olursa olsun girmek istiyordu sınava. Bu yüzden bir şey söylemeden sınav olacağı sınıfa girdi. Öğretmeni sınav kağıdını dağıttı. Christopher'in başı da dönmeye başlamıştı. Ama aldırmadı. Soruları yapmaya başladı. Sınavdan çıkınca kendine güveni gitti. Annesinin haklı olduğunu düşündü bir an. Babasını gördü sonra. Yanına gitti babasının. Nasıl geçtiğini sordu babası. Kendine güvenmesine ve inanmasına rağmen bir anlık mide bulantısı ve baş dönmesiyle yapamamıştı. Cevap vermedi. Kendini daha da kötü hissetti. Eve geldiklerinde annesi hiçbir şey sormadı. Geçemeyeceğine inanıyordu. "Otizimli bir çocuk matematik sınavından nasıl A alacak?" diye düşünüyordu. 1 hafta sonra açıklanacaktı sınav. Beklemeye bile gerek yoktu onun için. Ne alacağını biliyordu. Geçemeyecekti Christopher.

1 Hafta Sonra
Christopher bugün sınavın açıklanacağını biliyordu. Ama öğrenmeye hiç niyeti yoktu. Babası ondan heyecanlı idi. İnanıyordu Christopher'a. "Christopher gel bakalım A sınavından geçebilmiş misin?" dedi. Annesi "Sonuç belli bakmaya bile gerek yok." diyerek bir daha aşağıladı Christopher'i. Christopher hiç istemese bile babasının yanına gitti. Babası internet sitesine girdi. Çok heyecanlı idi. Fazlasıyla. Ama gördüğü şey başından aşağıya kaynar sular döktü. Geçememişti Christopher. Bundan annesini suçlu tuttu. "Christopher'a biraz olsa güvenseydi geçecekti." diye düşündü. Bağırmaya başladı. Christopher yüksek sesi sevmiyordu. Sonucu da bildiğine göre orada durmasına gerek yoktu. Yukarı odasına çıktı. Aşağıdan anne ve babasının sesleri geliyordu. Babası annesini suçlu tutuyordu. Annesinin de canına tak etmişti. "Otizimli bir çocuğun geçmesini beklemiyordun herhalde?" dedi sorar gibi. "Ona biraz olsun güvenip moral verseydin geçebilecekti." dedi babası. Annesi artık gerçekten dayanamıyordu. Odasına gidip bavulunu topladı. Anlaşamadıklarının farkındaydı ikisi de. Babası gitmemesi için hiçbir şey söylemedi. Annesi söylemesini de beklemiyordu zaten. Kapıyı açtı ve çıktı evden. Kendisine bir daha dönmeyeceğini, o otizimli çocuğu çekemeyeceğine dair söz vererek.

# data[].attributes.body
Christopher otizmli bir çocuktur. Bir gün babasından kaçıp annesini bulmaya Londra'ya gider. Christopher'ın annedi geçmişte Christopher'ın hastalığı yüzünden zorluk çekip komşusunun kocasıyla kaçmış bir kadındır fakat babası Christopher'a annesinin öldüğünü söyler. Babasının dolabını karıştırırken annesinden gelen bazı mektupları gören Christopher annesinin ölmediğini anlar ve onu bulmak için mektuptaki adrese yani Londra'ya gider. Annesini bulan Christopher annesiyle kalmak ister fakat annesi geçici bir süre kalması için izin verir. Babası Christopher'ı bulur ve zorla eve götürür.Annesi de pişmanlık duyduğu icin peşlerinden gider, gerçekleri Christopher'a anlatır ve özür diler. Değiştirilmiş hâli=Christopher annesini bulmaya gider fakat mektuptaki adreste başka bir kadının oturduğunu görür. Bir gün boyunca annesini arayan Christopher bulamadığı için ümitsizliğe. Babası Christopher'ın yokluğunu fark edip Christopher'ı bulmaya gider ve bulur. Babası Christopher'la konuşup özür diler ve gerçekleri anlatır.Bundan çok ikna olmasada babasını çok seven Christopher evine döner ve yeni bir köpek alırlar. Christopher annesini uutmaya çalışarak hayatına babasıyla mutlu devam eder...

# data[].attributes.body
KİTABIN ADI:SÜPER İYİ GÜNLER
KELİMELER:OTİZM,FARKLILIK,DÜŞÜNCE,YETENEK,ZEKA,SOMUT,KURAL,SOYUT,DETAY,ASOSYAL
Otizm nedir? Farklılık, asosyallik,konuşmada bozukluk vb. gibi birçok cevap verilir bu soruya.Bazı otizmli çocukların mükemmel bir zekaya ve yeteneğe sahip olduğunu biliyor musunuz? Ya da bizden çok farklı düşündüklerini. Biz her şeyi somut düşünürken onlar soyut ve en ince detayına kadar düşünür. Hayatlarına bazı kurallar koyarak yaşadıklarını da biliyor muydunuz?

# data[].attributes.body
BAŞARI
Bir okul günüydü. Ayaz otizmli bir çocuktu. Ayaz'ın kıskanılacak bir zekası vardı. Bir gün okulda düzenlenen matematik yarışmasına katılmak istedi. Fakat herkes hastalığından dolayı katılmasını istemiyordu. Çünkü kimse ona inanmıyordu.  Ailesi dışında kimse bu yeteneğini bilmiyordu. Ayaz en zor matematik sorularını bile kafadan yapabiliyordu. Ayaz 6. sınıfa gidiyordu. Ailesi okula gelip öğretmenlere ve müdüre Ayaz'ın bu yeteneğini anlattı. İkna olan müdür Ayaz'ın adını katılanlar listesine yazdı. Ayaz bu duruma sevinmişti. Çünkü kendini göstermeyi seven bir çocuktu.
Yarışma günü sonunda gelmişti Ayaz bir kere bile çalışmamıştı çünkü kendine güveniyordu. Kalbi pır pır atıyordu, çok heyecanlıydı. Sonunda yarışmacıları içeri aldılar. Ayaz'ı gören herkesin şaşkınlığı yüzünden okunuyordu. Ayaz bu bakışları farketsede takmamaya çalıştı. Annesi en önden ona gülümseyerek bakıyordu. Onunla gurur duyuyordu. Yarışma başlayınca Ayaz yarışmaya odaklandı sorular onun için çok kolaydı. Sorulan bütün sorulara cevap vermişti ve büyük bir farkla yarışmayı o kazanmıştı. Annesi sevinçten dolmuş gözleriyle hemen sarıldı Ayaz'a. Başaracağını biliyordu. Herkes şaşkınlıkla Ayaz'a ve annesine bakıyordu. O günden sonra herkesin Ayaz'a ve diğer otizmli çocuklara karşı ön yargıları kalktı.