# data[].attributes.body
De titel van het boek is 'een makkelijk kind'. De titel slaat waarschijnlijk op het feit dat het kind verdwenen is. Een kind wat er niet is, is een nogal makkelijk kind. Je hoeft er namelijk niet op te passen, want hij/zij is weg

# data[].attributes.body
Het filmpje dat ik heb uitgekozen is een filmpje van de schrijver van het boek. Ze heet Mireille Geus. In het filmpje zegt ze dat dit boek haar eerste boek voor volwassenen is. Ook legt ze In het filmpje uit waar het boek overgaat en hoe ze op het idee is gekomen. Ze legt ook uit waar ze moeite mee heeft gehad terwijl ze het boek aan het schrijven was. Ze verteld het in nog geen anderhalve minuut. Ze legt het thema ook uit. Door dit filmpje is het makkelijker  om het boek te begrijpen en daarom heb ik het uitgekozen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mireille Geus over haar boek Een makkelijk kind

# data[].attributes.body
‘’ In de tram hing een vreemde sfeer. Meteen nadat ik met mijn zware koffer was ingestapt, voelde ik het: er was iets. Misschien was een verslaafde gevaarlijk bezig geweest met een naald of was een zwartrijder agressief geworden of had een man slaande ruzie met zijn vrouw. Parel zou ongetwijfeld met wat meer spannende ideeën zijn gekomen over wat er was gebeurd, maar daar was zij Parel voor en ik dus ik. ‘’ pagina 9

# data[].attributes.body
Stel je voor je mag een week lang op een gigantisch huis in het bos passen! Klinkt geweldig… toch? Dat dachten Willemijn en Parel ook toen deze kans verscheen, maar het bleek het tegenovergestelde. Toen de twee meiden aankwamen bij het luxe huis, kwamen de bewoners van het huis met een verassing. Of de meiden ook even op hun kind wilde passen voor de week. Verbijsterd van verbazing accepteren Willemijn en Parel met veel tegenzin. De volgende ochtend willen Willemijn en Parel het kind wakker maken en komen ze tot de realisatie dat het kind verdwenen is.

# data[].attributes.body
A.
De hoofdpersonen zijn Willemijn en Parel. Het hele verhaal gaat over de vriendschap tussen hun en hoe hun omgaan met het feit dat ze een kind kwijt zijn. Het verhaal is geschreven uit het perspectief van Willemijn, dus je komt door de herinneringen en flashbacks vooral veel over Willemijn te weten. Parel leer je kennen door hoe Willemijn haar ziet, ook via herinneringen. Maar je ziet alleen Parels persoonlijkheid hoe Willemijn het heeft meegemaakt. Daarom is het wel een beetje eenzijdig, want je krijgt Parels perspectief niet en daardoor zie je meestal maar 1 kant van het verhaal.

C.
Een belangrijk bijpersoon is de vader van Parel. Nadat de twee meiden erachter zijn gekomen dat het kind verdwenen is, bellen ze na een paar dagen de vader van Parel. Zijn echte naam word niet genoemd, maar ze noemen hem de kabouter, omdat hij redelijk klein van stuk is. De kabouter probeert hen een aantal dagen te helpen met wat de twee meiden moeten doen.

Een ander bijpersoon is de ouders van het kind. Deze komen niet heel veel in het verhaal voor. Alleen aan het begin en aan het eind. Maar toch spelen ze een belangrijke rol in het verhaal. De twee meiden twijfelen heel erg of ze de ouders moeten contacteren en het hele boek worden de ouders steeds weer genoemd.

Nog een ander bijpersoon is de buurman van de villa. Op een gegeven moment in het boek gaan ze kijken bij de buren of die misschien iets meer weten. De buurman is erg behulpzaam en zorgt voor meer informatie over de achtergrond van het verdwenen kind en de ouders.

H.
Je komt het meest te weten van Willemijn. Je begrijpt dat ze een moeilijke tijd achter de rug heeft en dat ze nu nog steeds met problemen zit. Ook van Parel weet je veel. Je weet bijvoorbeeld dat Parel heel erg manipulatief is en erg fantasierijk. Willemijn denkt dat Parel het verschil tussen werkelijkheid en fantasie niet meer zo goed weet. Parel verteld vaak geweldige verhalen die niet waar zijn. Maar omdat Parel er echt in gelooft, wordt Willemijn vaak toch ook overtuigt dat het verhaal echt gebeurd is. Van de bijpersonen leer je weinig, zeker van de ouders. De ouders blijven gedurende het hele boek heel mysterieus.

# data[].attributes.body
''Een redelijk en vermakelijk boek, wat mij betreft. Geen uitblinker, maar ik vond het vlot weglezen en ik vond het verhaal best interessant. Ik vond het niet erg spannend of aangrijpend, maar het is wel een verhaal dat mij met vragen heeft achtergelaten.''

# data[].attributes.body
‘’ Daarna hadden we herinneringen aan onze eerste kampeervakantie opgehaald. We gingen in een piepklein tentje kamperen bij de boer. We mochten een vuurtje stoken en we gingen marshmallows roosteren. Parel kende het concept van het roosteren van marshmallows niet, en ik liet het haar zien. Na een korte tijd zag ik dat de marshmallow ging druppen en ik haalde hem snel van het vuur af. Ik stak de marshmallow in z’n geheel in mijn mond en zei ‘Nou jij’ tegen Parel. ‘’ pagina 129

Overal in het boek zijn flashbacks. Deze flashbacks gaan meestal over het leven van Willemijn en wat er met haar gebeurd is. De schrijver probeerde zo waarschijnlijk de lezers meer achtergrondinformatie te geven, maar dit is compleet onnodig. De flashbacks hebben niks met de verhaallijn te maken en komen op random momenten. Bijvoorbeeld toen een nieuw hoofdstuk begon was er een flashback naar de begrafenis van de oma van Willemijn. De dood van de oma van Willemijn had helemaal niks met de verhaallijn te maken en voelde dus ook als onnodig en daardoor ook saai. Doordat de flashbacks niet matchen met de verhaallijn is het boek onsamenhangend. Er is geen relatie tussen het verdwijnen van het kind en de flashbacks.

# data[].attributes.body
‘’ Parel schonk alvast een glas wijn in en ik zei dat ik niet hoefde, dat zij ook niet moest nemen omdat we onze kop er echt even bij moesten houden. We hadden afgesproken dat we na het eten gingen bellen naar de ouders.’’  Pagina 79

Dit citaat uit het boek is twee dagen nadat de ouders zijn weggegaan. Twee dagen nadat ze weten dat het kind vermist is, denken ze pas aan bellen naar de ouders. Dit is onherkenbaar, want als ik een kind kwijt zou zijn, zou ik gelijk al de ouders bellen en niet twee dagen wachten. Parel en Willemijn hebben in die twee dagen eerst het kind overal proberen te vinden, maar daarna werd de zoektocht minder en namen ze uitgebreide pauzes om te dineren en rustig op de bank een wijntje nemen. Dit is niet herkenbaar. In een situatie zoals deze ga je niet rustig op de bank zitten of uitgebreid dineren. Dat is geen logische reactie. Ook bel je de ouders of politie gelijk nadat je het kind kwijt bent, je wacht geen twee dagen om te bellen!

# data[].attributes.body
Het verhaal komt heel ongeloofwaardig over. Dat komt door verschillende momenten in het boek. ‘’ ‘Er is 1 ding dat we jullie willen vragen. 1 ding maar.’ Hij keek ons aan en wachtte. Ik keek Parel vragend aan, wat zou het kunnen zijn? ‘We willen dat jullie… dat jullie voor ons op kind zorgen. Het is een lieverd, ligt nu al op bed. Ons kind heeft een beetje last van een ochtendhumeur, dus niet te veel storen. Maar verder is het een makkelijk kind.’ Het was nu tijd om te zeggen dat dit niet de afspraak was. Dat we alleen op het huis zouden passen, niet om ons met een kind bezig te houden. ‘’  pagina 33

In dit citaat uit het boek vragen de ouders dus of Parel en Willemijn op hun kind wilden passen. Dit is erg ongeloofwaardig, want wat voor soort ouders zou hun kind bij vreemden achterlaten voor een hele week? En waarom zouden de twee meiden accepteren? Dit is allemaal heel ongeloofwaardig en daardoor heb je het idee dat dit nooit in het echt zou gebeuren. Hierdoor heb je al minder zin om de rest van het boek te lezen. Ik snap dat de schrijver een beetje mysterieus wilde houden, maar dit verhaal is te ongeloofwaardig.

# data[].attributes.body
B.
Ik vind de bouw van het verhaal ingewikkeld. Dit komt door de vele flashbacks en herinneringen. Soms is het niet duidelijk wat er in het heden gebeurd en wat er in het verleden gebeurd is. Dit maakt het heel ingewikkeld, want je raakt daardoor in de war. Je moet dan minstens een paar zinnen lezen om erachter te komen dat het een flashback is. De lastige stukken zijn dus de flashbacks.

C.
Het verhaal komt redelijk snel op gang. Het boek begint met Willemijn en Parel die naar de villa toe gaan met de auto. In de auto hebben ze behoorlijk lang gesprek en zitten er ook flashbacks in. Wanneer ze bij de villa aankomen, komt het verhaal nog steeds niet gang. Pas twee dagen in het verhaal komt het een beetje op gang. Dan pas begint het echte verhaal. Het verhaal komt dus een beetje moeizaam op gang, maar wanneer de gebeurtenissen echt plaatsvinden, dan zit er wel veel vaart in. Alles gaat heel snel en wordt niet lang behandelt.

E.
Er zitten veel terugblikken en herinneringen in het verhaal. Het boek is opgedeeld in dagen. Elke dag is dan een hoofdstuk. In elk hoofdstuk zitten wel zo’n 2 tot 3 herinneringen of terugblikken in. Dit doet de schrijver om meer van de achtergrond van de personages te leren kennen.