# data[].attributes.body
Çalgı veya müzik aleti veya enstrüman, müzik yapmak için kullanılan aletlere verilen genel isimdir. Prensip olarak, ses çıkaran her nesne çalgı olabilir; ancak bir nesneyi çalgı yapan şey, müzik yapmak amacıyla kullanılmasıdır. Çalgıların tarihi, insan kültürünün başlarına kadar uzanır. İlk çalgıların ritüellerde kullanıldığı düşünülmektedir: Örneğin avın başarıyla tamamlandığını belirtmek üzere trompet, dini törenlerde davul kullanılmıştır. Zaman içinde eğlenceli amaçlı müzikler üretilmeye ve melodiler icra edilmeye başlanmıştır. Kullanım alanları arttıkça çalgılar da gelişmiştir.

# data[].attributes.headline
Beethovenın en ünlü eseri hakkında düşüncelerinizi yazın.

# data[].attributes.subject
Beethovenın en ünlü eseri hakkında düşüncelerinizi yazın.

# data[].attributes.attachment_link.title
Beethoven Moonlight Sonata (Sonata al chiaro di luna)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Çalgı yapımı, bazı bilim alanlarını yakından ilgilendiren bir teknolojidir. Akustik bilimi ve sanat tarihi bu yan dallar arasındadır. Çalgıların kullanımları ve tarih içinden gelerek aldıkları yeni biçimler, sosyolojik araştırmaların kapsamındadır. Arkeolojik araştırmalar ise çalgıların 5000 yıl önce kullanıldığını göstermektedir. Çalgı biliminin temeli 20. yüzyıl başlarında atılmıştır. Çalgılarda bulunan parçaların adlandırılarak uluslar arası birer terim haline gelmesi de bu yakın döneme rastlar. Müzik yazarı ve çalgı yapımcısı
Victor-Charles Mahillon, çalgı bilim alanında önderlik eden bir uzmandır. Doğal olarak bu alanda derinleşebilmek için, akustikçilerin ve müzikologların katkılarına ihtiyaç duyulmuştur. Çalgıların bilimsel olarak sınıflandırılmasını ve adlandırılmasını 16. yüzyılda Sebastian Virdung ve Martin Agricola ile 17. yüzyılda Michael Praetorius ve Rahip Marin Mersenne'nin (1588 - 1648) gerçekleştirdikleri söylenebilir

Batı dillerinde genellikle "percussion" ailesi olarak adlandırılır.Dilimizde "vurma çalgılar" da denmektedir.

Vurmalılar ailesi, tarihin en eski çalgılarının önemli bir bölümünü içerir.Bu çalgıların en ilkelleri bile çağdaş orkestraların
vurmalıları arasında yer almaktadır. Bunlar,müziğin yalnızca ritm, renk ve dinamik gücüne katgıda bulunmakla kalmazlar, aynı zamanda müziğin melodik ve armonik öğelerine de katkıda bulunurlar.

Madeni büyük
bir çanağın üstüne geçirilen deriden oluşur.Deri, gerginliğine göre belirli bir
notayla uyum içindedir.XIX.yüzyılın başlarından beri timpani mekanik olarak
akord edilebilmektedir. Günümüzdeki yaygın uygulama, tek müzikçinin kullandığı üç
timpanidir. Bu çalgının başlıca işlevi, belirli bir notanın tekrarı ve arkasından gelen gümbürtüyle müziği vurgulamaktır.

İki küçük
tokmakla bir dizi çelik levhaya vurarak çalınır.Haendel ve Mozart, bazı
bestelerinde bu çalgıya yer vermişlerdir.
Çağdaş bir
akrabası tubofondur.Bunda, levha yerine borular vardır. Klavyelidir. Rezonansın
yarattığı seslerden yararlanır. Vibrafon da bu
ailedendir.

Glockenspiel
gibi, çelik plakalardan oluşur.Ancak bu plakalar tahta rezonatörlere
tutturulmuştur.Klavya aracılığıyla çalınan bir dizi çekiçleri vardır.1880' de
icad edilen bu çalgıyı ilk kez Çaykovski "Fındıkıran" da kullanmıştır.Dolgun ve
kalıcı bir ses rengi vardır.

ya da "Snare-Drum" silindir biçimindeki küçük davul.Bir yüzeyinde snare denen
teller vardır.Bu sayede takırtı sağlanır.İki değnekle çalınır.Dilenen notalar
elde edilemez.Gümbürtü ve başka efektlere uygunluğundan ötürü, özellikle askeri
müzikte kullanılır.
Tenor Davul, Bas Davul:
Tenor davulun snare telleri yoktur.

Üçgen biçiminde bükülmüş çelik bir çubuktur.Metal çubukla
vurularak çalınır.

Kaynana Zırıltısı (Rattle):

Dövme bakırdan yapılır.Kenarları daire şeklindedir.Ortasından geçirilen lastiklerle
parmaklara takılarak çalınır.Bazı yörelerde "parmak zih" de
denilmektedir.

Renkli heyecan ifadesi, bu yaylı çalgılar ailesinin başlıca özelliklerindendir.Bu
özelliği bakımından orkestranın çekirdeğini
oluştururlar.

Kemana
benzeyen ama ondan biraz daha büyük, yaylı bir çalgıdır.Alto ses tonuyla
orkestraya değerli ve gölgemsi bir renk verir.Kemandan 1/7 oranında büyük
olduğu halde, beş ses aşağı akort edilir.Alt perdedeki seslerin bu küçük
çalgıdan çıkabilmesi için, telleri kemana göre daha kalın yapılmıştır.Bu yüzden
viyolanın karakteristik içli sesi oluşur.En kalın teli "kaba Do" dur.Akordu Do,
Sol, Re, La' dır.
Viyola, kemana oranla ihmal edilen bir çalgı
görünümündedir.Ancak onun için bağımsız bir bölüm yazarak eski önemini
kazandıran besteciler arasında Stamitz başta
gelir.

Keman ailesinin en kalın sesli çalgısıdır.Günümüz kontrbaslarının dört teli vardır ve
bu teller dördüncü telin Mi notasından notasından başlayarak dörtlü aralıklarla
akort edilir.Kontrbasla çalınan partiler, çıkarılan gerçek sesin bir oktav
tizinde olmak koşuluyla Fa anahtarıyla yazılır. Kontrbasın dış görünüşü viol karakterindedir ve bu çalgıdaki gibi arkası düzdür.Meyilli bir omuz kısmı vardır. Violdaki ( C ) delikleri yerine, kemandaki delikleri bulunur.Keman ailesinin öteki üyelerinden farklı olarak daha kuvvetli ve kısa yaylarla çalınır.
Senfoni orkestralarında genellikle kontrbas sayısı
viyolonsel adedinden iki eksiktir.Dört telli kontrbasın kalın Mi' den orta Do'
nun aşağısındaki Do' ya kadar ses genişliği
vardır.

Eski çağlardan beri kullanılan bir tahta üflemeli
çalgıdır.Tarih içinde iki ayrı tür olarak görülmektedir:Bunlar uçtan üflenen
flütler, yani flâvta ailesive yandan üflenen flütlerolarak
gruplanabilir.Günümüzde ise orkestrada sadece yandan üflenen flütler
kullanılmaktadır.

Flütün yapısı ince bir silindir biçimindedir.Sağa doğru
yan olarak tutulur ve sesin elde edilmesi için, borunun sol ucuna yakın bir
yerde açılmış olan "ağızlık" adı verilen delik kullanılır.Bu nedenle günümüz
flütünü geçmişteki benzerlerinden ayırt etmek amacıyla "yan flüt" terimi de
kullanılır.Flüt eskiden abanoz gibi dayanıklı ve sert ağaçlardan yapılırdı.Bu
çalgı günümüzde madenseldir.Ancak ses rengi ile çalma tekniği, tahta flütün
niteliklerini taşıdığından, bugün de tahta üflemeli çalgılar içindeki yerini
korumaktadır.

Kartal kemiğinden yapılır.İnce, kıvrık bir sesi vardır.Göller bölgesinin yöresel
çalgısıdır.

Eski çağlardan beri kullanılmakta olan bir üflemeli çalgıdır.Daha çok çoban çalgısı
olarak bilinir.Dilli ve dilsiz olanları vardır.Üst kısmında yedi, arka kısmında
ise tek deliği vardır.Yekparedir.

Lavta türü bir çalgı.Lavta gibi perdeli bir sapı vardır
ve aynı şekilde parmakla telleri çekilerek çalınır.Lavtadan farklı olarak sırtı
düzdür.Ön yüzü ise kenarlardan içe doğru hafif eğilimlidir.Normal modern
gitarların altı tellidir.Çok eski zamanlardan beri kullanılan, yaygın bir
çalgıdır.Bugünkü gelişimine İtalya ve İspanya' da ulaşmıştır.Gitarın
İspanyollara özgü bir türü de aristokrat çevrede yaygın olan Vihnela'
dır.
Gitar, XVII. yüzyılda popüler olduktan sonra, İngiltere
ve Amerika 'ya geçti.1830' larda bu ülkelerde en popüler çağına
ulaştı.

30-32 perde vardır.Tel olarak bas ses veren bam telleri
takılır.Bunun içindir ki davudi bir ses verir.Gerek büyük oluşu, gerekse
tellerinin kalın olması nedeniyle çalınması oldukça güçtür.Bunun sonucunda
meydan sazını çalan yok denecek kadar
azalmıştır.

Kısa saplı,
iri gövdeli, telli bir Türk çalgısıdır.Türk sanat müziğindeki yeri ve önemi
büyüktür.Sapında perdeleri bulunmaz.Mızrapla çalınır.Ses genişliği üç buçuk
oktavdır.Ceviz, maun ve gül ağacından
yapılır.

Uzun saplı,
perdeli bir çalgıdır.Mızrapla çalınır.Üç oktav ses genişliği vardır.Geleneksel
Türk sanat müziği olan tanburun gövdesi ceviz, maun veya gül ağacından
yapılır.

Geleneksel Türk sanat müziği çalgısıdır.İki elin işaret parmağına takılan iki mızrapla
çalınır.Sol yanda bulunan mandallar, seslerin makama göre düzenlenmesini
sağlar.Mızrağı kaplumbağa kabuğundan yapılır.

# data[].attributes.attachment_link.description
Çalgıların türleri, tarihi, yapım biçimleri gibi konuları inceleyen bilim dalına da Organoloji denir. Çalgı yapımı, bazı bilim alanlarını yakından ilgilendiren bir teknolojidir. Akustik bilimi ve sanat tarihi bu yan dallar arasındadır. Çalgıların kullanımları ve tarih içinden gelerek aldıkları yeni biçimler, sosyolojik araştırmaların kapsamındadır. Arkeolojik araştırmalar ise çalgıların 5000 yıl önce kullanıldığını göstermektedir.

# data[].attributes.body
Bu eser hangi döneme aittir?